Piotr Czarnecki

Reder 44

Korektor Kinga Dolczewska

© Piotr Czarnecki, 2020

Powieść Political-Fiction w realiach II wojny światowej. Polscy komandosi za liniami wroga. Śmiałe akcje polskiego wywiadu. Walka o władzę walącego się hitlerowskiego kolosa. Politycy decydujący o losach świata. Brutalni szpiedzy i misje w najdalszych zakątkach globu. Tajemnicza dama w czerwieni. Świat w którym sojusznik staje się wrogiem, a wola przetrwania determinuje jednostki oraz całe narody. Wojna w której orężem jest fałsz, podstęp, seks i pieniądz.

Historię, która mogła się wydarzyć.

ISBN 978-83-8189-817-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Dedykuję

mojej niezastąpionej mamie Krystynie

i bratu Michałowi

ROZDZIAŁ I

Skok

Była czerwcowa noc 1944 roku. Na wysokości siedmiu tysięcy metrów wielki lancaster przeszywał powietrze. Wydawał się płynąć w gęstej mgle ponad poduszką z ciemnych kłębiastych chmur. Ten sielski obraz kontrastował z tym, co działo się daleko pod nim, gdzie niemiecka pożoga wojenna trawiła całą Europę. W tylnej kabinie samolotu panował półmrok, co chwilę rozjaśniany z lekka przez zepsutą mrugającą lampę nad wejściem do kabiny.

W tylnej części samolotu siedziało obok siebie siedmiu żołnierzy w mundurach strzelców alpejskich. W półmroku trwali w dziwnym sennym letargu niczym terakotowa armia, czekając na bój. Przed nimi, tyłem do kabiny pilotów, siedział oficer w mundurze SS-Unterscharführera. Na prawym rękawie miał widoczny znak oddziałów górskich — „szarotkę”, Edelweiss Abzeichen der Waffen SS, której przyglądał się od czasu do czasu.

Pod czapką widoczna była opalona twarz z ciemnymi włosami i kilkoma bliznami. Ten wysoki barczysty mężczyzna o zimnym beznamiętnym spojrzeniu zdawał się nad czymś intensywnie myśleć. Wzrok miał zapatrzony przed siebie, ale niewątpliwie myślami był w innym miejscu. Nagle dwa wielkie silniki lancastera zawyły głośniej niż zwykle, przerywając monotonny olbrzymi hałas wypełniający kabinę. Samolot wpadł w turbulencję, podskoczył, po czym wyraźnie opadł, tym samym zaburzając spokój dziwnej zbieraniny pasażerów.

Oficer przeciągnął się i wstał, kierując się w stronę kabiny pilotów. Wtedy z tylnej części samolotu odezwał się po polsku młody chłopak o szczupłej twarzy i zawadiackich oczach, wyraźnie ożywiony przerwaną monotonią:

— Panie poruczniku, daleko jeszcze? Lecimy i lecimy. Mógł pan zorganizować jakąś fajną radiooperatorkę zamiast brzydala Wiktora, to czas by płynął milej. — Powiedziawszy to, obejrzał się wielce ucieszony na żołnierza siedzącego za nim. Porucznik Reder znieruchomiał i w odpowiedzi rzucił przez ramię:

— Jak jeszcze raz usłyszę słowo po polsku, to zostaniesz w samolocie i wrócisz do Anglii!

Chłopak się zmieszał. Przypomniał sobie, że właśnie złamał rozkaz.

— Przepraszam, panie poruczniku. To się więcej nie powtórzy — odpowiedział już po niemiecku, wyraźnie zmartwiony.

Reder ruszył w stronę kabiny pilotów, ale zwolnił i dodał jeszcze dla rozładowania atmosfery:

— A jak będziesz marudził, to przeniosę cię do francuskich jednostek pomocniczych. — Jego usta wykrzywiły się w niby-uśmiechu, co wskazywało na to, że rozbawił go własny żart.

— Wszędzie, tylko nie do żabojadów! Ciężko coś robić z rękami w górze — odpowiedział chłopak zadowolony, że jego przewinienie poszło w niepamięć.

Po chwili porucznik zniknął w kabinie pilotów.

— Andrzej, ty to nie wiesz, kiedy być cicho — powiedział siedzący obok zbesztanego chłopaka jego brat bliźniak Mikołaj, jednocześnie wymierzając mu potężnego szturchańca w ramię. Brat nie omieszkał mu oddać ciosu. Zaowocowało to krótką szamotaniną, zakończoną po chwili remisem.

W przeciwieństwie do reszty oddziału dla nich była to pierwsza tak poważna akcja. Zdenerwowanie maskowali żartami, jednak byli wyraźnie przejęci tym, co ma się wydarzyć. Bliźniacy pochodzili z Bydgoszczy, gdzie większość Polaków od dziecka równie dobrze jak po polsku, mówiła po niemiecku. Dzięki temu zostali wybrani do tej misji. Jako dzieciaki ganiali się z Hitlerjugend po uliczkach Bydgoszczy, a we wrześniu 1939 roku zaciągnęli się do wojska, by walczyć z Niemcami. Potem, jak większość oddziału, nie chcieli złożyć broni i przez Węgry oraz Francję dotarli do Anglii. W Polsce i we Francji wiele nie powalczyli, więc gdy tylko pojawiła się możliwość walki z Niemcami w 10 Commando złożonym z Polaków, od razu dołączyli do „polskich komandosów”. Po miesiącach szkolenia znaleźli się w lancasterze lecącym do serca III Rzeszy.

Chwilę po wyjściu porucznika w kabinie znów zapanował spokój i słychać było jedynie hałas silników bombowca.

Tymczasem porucznik Reder wszedł do kabiny pilotów i skierował wzrok na przednią szybę, próbując dojrzeć coś w czarnej otchłani przed samolotem.

— Gdzie jesteśmy? — zapytał.

— Minęliśmy Monachium i powinniśmy być gdzieś za Rosenheim. Przynajmniej tak twierdzi nawigator. — Porucznik spojrzał w prawo na skuloną nad mapami i radarem sylwetkę majora Jonesa. — Niedługo zaczniemy schodzenie do tego pańskiego jeziora. To będzie trudne, bo według map i danych wywiadu, które otrzymaliśmy, nie ma żadnych punktów orientacyjnych poza szczytem Hochkönig. Żadnych świateł z miasteczek czy fabryk. Że też musiał pan wybrać na cel lotu miejsce, gdzie diabeł mówi „dobranoc” — z typową angielską flegmą zwrócił się do porucznika kapitan Wilson.

Wąsaty pilot zdawał się być znudzony długim lotem. Był jednym z najbardziej doświadczonych dowódców załóg bombowych w Royal Air Force. Dowodził eskadrami w nalotach na Berlin, Hamburg i Drezno. Przywykł do ataków meserszmitów i eksplozji artylerii przeciwlotniczej wokół bombowca. Gdy otrzymał rozkazy lotu z grupą spadochroniarzy, trochę się zdziwił, że zamiast kolejnej misji bombowej ma niańczyć kilku komandosów. Jednak rozkaz to rozkaz. Uznał, że musi to być coś ważnego i przeszedł nad tym do porządku dziennego.

— Mało tego! Powiem panu, poruczniku, że jeszcze mniej podoba mi się druga część pana planu. Jest mi pan winien butelkę szkockiej za tę diabelską eskapadę — dodał.

Reder uśmiechnął się i odparł:

— Proszę mi wierzyć, że jeżeli wrócimy cało z tej misji, to chętnie kupię panu dwie butelki szkockiej. Co więcej, osobiście poproszę generała Gubbinsa, żeby zmienił panu przydział na Sycylię, gdzie będzie pan mógł wygrzać tyłek na tamtejszych plażach.

— Słyszałeś, Will? — zwrócił się kapitan Wilson do siedzącego obok za sterami drugiego pilota, porucznika Williama Cunninghama. — Porucznik Cunningham będzie świadkiem pana obietnicy — rzucił do porucznika.

Następnie nastała cisza, podczas której każdy z rozmówców zajął się czymś innym. Kapitan mocował się z szybą w bocznym okienku, które nie chciało się otworzyć. Cunningham pilnował kompasu i wysokościomierza, nawigator Scott wlepiał wzrok w ekran radaru. Reder zaś wrócił wspomnieniami do słonecznej Italii, gdzie spędził kilka miesięcy skąpanych zarówno w słońcu, jak i we krwi. Z tych wspomnień wyrwał go głos kapitana.

— Niech pan idzie do swoich, jak będziemy mijać tę przeklętą górę, dam panu znać.

W odpowiedzi Reder klepnął kapitana w ramię i przeszedł do tylnej części samolotu.

Zajął swoje miejsce i spojrzał na podchorążego Konarskiego siedzącego przed nim. Rozumieli się bez słów. Znali się jeszcze ze szkoły oficerskiej. Razem walczyli w kampanii wrześniowej, przebywali w obozie dla internowanych na Węgrzech, a potem przez Francję dotarli na Wyspy, gdzie dołączyli do batalionu strzelców. W Szkockim Achnacarry Commando Depot przeszli szkolenie z technik walki, znajomości broni, sapersko-minowe i inne. Poznał tam też resztę obecnych, czyli sierżanta Jana Paszkowskiego, strzelca wyborowego Jakuba Pieniążka i radiooperatora Wiktora Sawickiego, który stał się obiektem żartów Andrzeja. Bliźniacy dołączyli we Włoszech, a siedzący obok Janka plutonowy Kudera, nazywany ze względu na swoją posturę Mamutem, uzupełnił oddział stosunkowo niedawno. Konarski siedział przed nim w milczeniu, trzymając w ustach papierosa, a w prawej ręce zapalniczkę, którą dla zabawy raz po raz krzesał ogień. Reder pamiętał, jak z Konarskim zgłosili się na ochotnika jesienią 1942 roku do 1 Samodzielnej Kompanii Commando. Na szkoleniu w Achnacarry i później w Algierii obaj byli prymusami, ale Konarski miał to coś, czego brakowało innym: nerwy ze stali i niesamowity instynkt do walki. Przekonał się o tym już w Pescopennataro, gdzie przeszli swój chrzest bojowy. W obliczu niebezpieczeństwa Konarski zamieniał się w prawdziwą maszynę do zabijania. W Pescopennataro odparli natarcie ponad 200 niemieckich strzelców alpejskich, posyłając do piachu jedną czwartą z nich. Z ich oddziału tylko trzech żołnierzy odniosło lekkie rany. Wtedy po raz pierwszy zobaczył, na co stać Konarskiego w ogniu walki. Jego odwaga i zdolności bojowe tak zaimponowały alianckiemu dowództwu, że otrzymał awans na podchorążego. Reszta chłopaków też pokazała, że w obliczu niebezpieczeństwa zrobią, co do nich należy. Szczególnie w piekle Monte Cassino, gdzie na stokach Colle Sant’Angelo przyszło im się zmierzyć z oddziałami 1 Dywizji Strzelców Spadochronowych, elitą wojsk niemieckich. Reder zmarszczył czoło, co było oznaką tego, że coś go trapi. Czuł się odpowiedzialny za to, żeby odstawić ich do domu w jednym kawałku. Jednak bał się, że tym razem może być inaczej. Ta misja była różna od wcześniejszych. Tyle rzeczy mogło pójść nie tak, jak zaplanował, że czuł niepokój. Głęboko na terenie wroga, bez wsparcia. To nie dawało mu spokoju.

Widząc charakterystyczną bruzdę na czole dowódcy, Konarski przestał bawić się zapalniczką i powiedział:

— Panie poruczniku, proszę się tak nie stresować. Daliśmy radę w tym pubie, to damy i tutaj.

Słysząc to, wszyscy nagle się ucieszyli i na chwilę napięcie ustąpiło miejsca żartom na temat angielskiego pedantyzmu. Tylko Kudera nie znał tej historii, więc mu opowiedzieli, jak w jednym ze szkockich pubów doszło do bójki z angielskimi artylerzystami mającymi znaczną przewagę liczebną. Bójka miała ciekawe zakończenie. Kiedy opadł kurz, interweniowali wezwani policjanci, jednak będąc pod wrażeniem profesjonalizmu Polaków, zamiast ich aresztować, kazali im tylko układać pokonanych artylerzystów wzdłuż, a nie w poprzek chodnika, żeby nie blokowali przejścia.

Krążyła plotka, że awantura w pubie potwierdziła ich profesjonalny trening i tym samym przyspieszyła wylot do Algierii. Druga teoria była taka, że dowództwo miało już dość ich burd, bijatyk w miejscowych knajpach i chciało się ich jak najszybciej pozbyć.

Z kabiny pilotów wychyliła się głowa Cunninghama, który zakomunikował:

— Nawigator ma Hochkönig na radarze. Przygotujcie się do skoku.

Zniknął tak samo szybko, jak się pojawił. Po chwili lewy silnik samolotu zawył głośniej, a samolot przechylił się, zmieniając kurs.

Reder wstał i zaczął sprawdzać po kolei haki linek spadochronów zaczepionych do żelaznej liny biegnącej wzdłuż sufitu samolotu. Reszta bez słowa zaczęła przygotowywać się do skoku. Zdrętwieli i zmarzli podczas długiego lotu, przez co ich ruchy stały się lekko niezdarne. W ciasnej przestrzeni samolotu z trudem dopinali i poprawiali kurtki, broń, sprzęt. Reder zaczepił hak spadochronu do pojemnika z ładunkami wybuchowymi i dodatkowym sprzętem na linie obok innych haków. Ustawili się w kolejności do skoku. Najpierw porucznik Reder, za nim Konarski i Kudera. Następnie stanęli bliźniacy, którzy uściskali i przeżegnali się, jak to mieli w zwyczaju. Wreszcie za nimi stali Pieniążek i Sawicki z przenośną radiostacją przytwierdzoną na piersiach.

Przez chwilę prawie stracili równowagę podczas jednego z kolejnych wyczuwalnych manewrów pilota. Samolot przechylał się i zmieniał wysokość kilkukrotnie, po czym znieruchomiał. Nagle zapaliła się zielona lampa oznaczająca strefę zrzutu.

Reder powiedział głośno:

— Panowie, powodzenia.

Chciał chyba dodać coś jeszcze, ale w tym momencie sierżant, strzelec pokładowy Henry, otrzymał na słuchawki rozkaz otwarcia drzwi. Przesunął je najpierw tylko trochę. Przez uchylone drzwi wpadło do środka mroźne powietrze i ryk silników, zagłuszając porucznika. Reder stojący najbliżej otworu zmrużył oczy i instynktownie zasłonił twarz. Sierżant Jones otworzył szeroko drzwi, ukazując czarną otchłań, w której za chwilę mieli zniknąć, jednocześnie dając ręką znak, żeby zaczęli skakać. Reder bez wahania podszedł do drzwi i chwycił się krawędzi otworu. Zrobił to w ostatniej chwili, gdyż pęd powietrza z otwartych drzwi niczym lodowy bokser wymierzył mu cios i pchnął do tyłu na stojącego za nim Konarskiego. Niewiele brakowało, a wywróciłby się, niechybnie powodując efekt domina na stojących blisko jeden za drugim skoczkach. Druga ręka szybko chwyciła symetrycznie otwór. Zrobił jeszcze pół kroku do drzwi i energicznym ruchem ramion wyrzucił się z samolotu. Pęd powietrza szarpnął jego ciałem i zaczął gwałtownie opadać, pogrążając się w ciemności. Za chwilę poczuł szarpnięcie, spojrzał do góry i zobaczył nad sobą czaszę spadochronu.

Jak zawsze w tej fazie skoku, poczuł ulgę. Wiatr rozkołysał go na wszystkie strony. Nie lubił tego. Zawsze chciał mieć nad wszystkim kontrolę, a teraz był zdany na los. Patrzył w dół na ciemnoszare zarysy płaskowyżu, na który mają opaść. Wyobraźnia podsuwała mu czarne obrazy, jak będzie miał pecha i połamie się na jakimś drzewie. Kolejny podmuch zimnego wiatru smagnął go po twarzy. To mu pomogło. Powiedział sobie, że trzeba myśleć trzeźwo, po co ten strach, przecież robił to już tyle razy. Spojrzał do góry i rozejrzał się na boki, zobaczył parasole spadochronów i sylwetki podwładnych. Chciał ich policzyć, czy wszyscy otworzyli spadochrony, ale gdy zaczął liczenie, kolejny podmuch wiatru obrócił go i stracił rachubę. Przeniósł wzrok na dół. Ciemnoszare kształty ziemi były coraz bliżej. W oddali widział wyraźne zarysy zboczy góry Hochkönig i ukształtowanie terenu. Na szczęście nigdzie nie widział drzew, tylko gdzieniegdzie kępy gęstych krzaków i wysokogórskiej surowej roślinności. Szybko zbliżał się do ziemi. Złączył nogi i ugiął je lekko w kolanach. Pociągnął linki spadochronu i przygotował się na uderzenie. Nogi z impetem dotknęły podłoża, udało mu się nie przewrócić. Wiatr szarpał spadochronem, ciągnąc go lekko za sobą. Zmarzniętą dłonią udało mu się szybko odpiąć spadochron. Zwinął go pośpiesznie i niedbale, po czym schował w pobliskiej kępie krzaków i karłowatych drzew. Ciężko dysząc, podparł się na kolanach i zaczął łapać powietrze, co na tej wysokości wcale nie było łatwe. Kiedy wyrównał oddech, wyprostował się i wyjął małą latarkę. Zaczął rozglądać się za resztą oddziału i nawoływać.

Minęło kilka minut, gdy zaczęli schodzić się ze wszystkich możliwych kierunków. Schodzili się powoli, w milczeniu, czekając na kolejnych. Po 30 minutach byli już prawie wszyscy.

— Brakuje Sawickiego, panie poruczniku — powiedział Konarski.

Reder rozejrzał się jeszcze raz wokoło, czy na ciemnym górzystym horyzoncie nie pojawiła się sylwetka zaginionego komandosa.

— Kto skakał przed nim? Ty, Kuba? — zapytał porucznik.

Strzelec Pieniążek wskazał ręką na pobliski pagórek.

— Ostatni raz widziałem go, jak opadał za tamto wzniesienie — odrzekł.

— Pochowajcie spadochrony w pobliskich krzakach i pójdziemy go szukać — rzucił stanowczo Reder.

W międzyczasie znaleźli pojemnik z zaopatrzeniem, granatami i materiałami wybuchowymi. Przepakowali zawartość do dwóch plecaków i ruszyli w kierunku wzniesienia, za którym zniknął Sawicki. Odbezpieczyli broń, przygotowani na każdą ewentualność. Nie było wiadomo, co stało się Sawickiemu. Zakładali, że miał wypadek przy lądowaniu i jest ranny. Nie można było jednak wykluczyć, że natknął się na wrogi patrol, który dziwnym trafem znalazł się teraz na tym pustkowiu. Weszli na wzgórze i spojrzeli w dół. Kilkadziesiąt metrów od nich, na czymś w rodzaju półki skalnej, między wysokimi krzakami zobaczyli światełko. Zbliżając się w jego kierunku, dostrzegli białe kształty spadochronu oplatającego krzaki i nieśmiało połyskujące światło latarki. Kiedy podeszli zupełnie blisko, ujrzeli rękę Sawickiego wystającą spod płótna spadochronu i miarowo poruszającą trzymaną w dłoni latarką.

Donośnym, lecz pełnym obaw głosem Konarski zapytał:

— Wiktor, żyjesz tam? Jesteś ranny?

— Żyję, nic mi nie jest, tylko nie mogę się ruszyć — usłyszeli stłumiony głos spod spadochronu.

Wszystkim kamień spadł z serca i ruszyli koledze z pomocą. Okazało się, że Sawicki spadł w gęstych krzakach i przewrócił się na wznak, zaplątany się w linki spadochronu. W dodatku upadł tak nieszczęśliwie, że przygnieciony radiostacją na piersiach, gałęziami i płótnem spadochronu, nie mógł się podnieść. Przypomniał sobie jednak o latarce i wyswobodziwszy jedną rękę, zapalił światełko wskazujące jego pozycję. Potem pozostawało tylko czekać, aż pozostali go odnajdą. Minuty dłużyły mu się niemiłosiernie, a perspektywa zakończenia żywota w tak żałosnej sytuacji zaczynała nabierać realnych kształtów. Dlatego głos Konarskiego ucieszył go jak nigdy przedtem. Pomyślał tylko, że jeszcze dziś nie umrze i bardzo był tym faktem uszczęśliwiony. Kubera z Mikołajem wtargnęli w gęstwinę i zaczęli uwalniać nieszczęśliwego skoczka z plątaniny linek, płótna i gałęzi. Cała sprawa zaczęła się przeciągać, co zirytowało porucznika.

— Mamut, przestańcie się bawić i wyciągnijcie go z tych krzaków. Już i tak za dużo czasu straciliśmy.

Mamut posłusznie postanowił działać po swojemu. Odsunął Mikołaja, dał krok do przodu i pochylił się, zanurzając się niemal cały w zaroślach. Następnie złapał Sawickiego pod pachami i podniósł do góry razem z przytwierdzoną radiostacją, plątaniną spadochronu i gałęzi, tak jak wyciąga się dziecko z kąpieli. Cofnąwszy się o dwa kroki, postawił na ziemi wyswobodzonego radiooperatora.

— Dzięki, Mamut — skwitował całe zajście szczęśliwy, lecz zakłopotany swoją nieporadnością Sawicki.

Następnie poodcinali z niego linki i resztę spadochronu. Wymienili kilka przyjaznych klepnięć i w milczeniu ruszyli za porucznikiem w dół zbocza zgodnie z planem akcji.

Przemarsz po górzystym terenie nie należał do łatwych. Cały czas schodząc w dół, co chwilę potykali się o kamienie i inne niespodzianki, na których nietrudno było skręcić stopę. Po dwóch godzinach zeszli w dolinę i skierowali się w stronę lasu, którego wierzchołki drzew majestatycznie kołysały się na tle jaśniejącego nieba. Gdy doszli do lasu, zaczynało świtać. Reder przystanął, wyjął kompas i świecąc latarką na mapę, szybko sprawdzał ich położenie. Wszystko musiało iść po jego myśli, bo energicznym ruchem schował kompas i mapę.

Rzucił zdawkowe w stronę oddziału „Już niedaleko” i wszedł do lasu.

Pozostali ruszyli za nim. Przejście przez ciemny, gęsty iglasty las nie należało do najprzyjemniejszych. Gałęzie z tysiącami igieł raz po raz uderzały w zmarzniętą twarz i dłonie, zadając ból. Osłaniając twarz rękoma, pochylony do przodu porucznik parł z determinacją naprzód, uważając przy tym, by nie przewrócić się o grube wystające korzenie drzew. Słyszał, że reszta podąża za nim. Co jakiś czas było słychać, jak Paszkowski z cicha klnie pod nosem. Najwyraźniej miał już dość uroków bawarskiej przyrody. W końcu dotarli do skraju lasu. Zatrzymali się przed zasłoną z ostatnich drzew. Reder wyjął lornetkę i uważnie obserwował coś w oddali.

Podał lornetkę stojącemu obok Konarskiemu, mówiąc:

— Chyba jesteśmy na miejscu.

Konarski wziął lornetkę. Przez minutę patrzył w miejsce, które wcześniej obserwował Reder, i odpowiedział:

— Tak, to musi być tutaj.

W jego głosie dało się wyczuć napięcie. Odwrócił się do pozostałych.

— Zdaje się, że dotarliśmy. Na wszelki wypadek przygotujcie papiery. Mordy w kubeł i bez potrzeby się nie odzywać. A ty wiesz, co — powiedział w stronę Pieniążka.

Pieniążek jako jedyny w oddziale nie znał niemieckiego. Miał jednak inne zdolności, które dowództwo postanowiło wykorzystać w tej misji. Złapali oddech, sprawdzili papiery i wolnym krokiem wyszli z lasu w kierunku budynków obserwowanych przez lornetkę.

Po kilku minutach marszu dotarli na brzeg jeziora i znajdującej się tam przeprawy promowej. Na brzegu znajdowało się kilka małych drewnianych domków i pusta zagroda dla bydła. Przy samej przystani widoczna była mała wartownia strażników, za nią na jeziorze stał przycumowany prom. Była to długa na 20 metrów barka przymocowana do małego kutra rybackiego. Jednostka lata świetności miała za sobą. Można to było zauważyć po grubym zielonym nalocie na burtach i zdartej w wielu miejscach farbie ukazującej deski dobrze już nadgryzione zębem czasu. Kiedyś służyła głównie do przewozu bydła na pastwiska, jednak od kilku lat ruch przez jezioro znacznie wzrósł. Pomimo dość wczesnej pory przy brzegu była już spora grupka ludzi. Bauer prowadzący dwie krowy, mężczyzna na wozie, który ciągnęły dwa konie, trzech żołnierzy Wehrmachtu, którzy wyglądali na wracających z przepustek. Było jeszcze kilka osób krzątających się przy budynku z prawej strony przystani, pełniącym rolę sklepu, jadłodajni i piwiarni w jednym. Oddział Redera podszedł bliżej i zatrzymał się przy ogrodzeniu zagrody bydła, trzymając się z dala od innych.

Porucznik stanął, oparł się placami o ogrodzenie, zapalił papierosa i powiedział do Paszkowskiego:

— Idź i zapytaj, o której odpływa.

Jan zdjął plecak, oparł go o deski ogrodzenia i poszedł wolnym krokiem w kierunku promu. Zatrzymał się przy konnym wozie i chwilę rozmawiał z woźnicą. Wrócił, ospale szurając nogami po ziemi.

— Za jakieś pół godziny — poinformował.

W nagrodę dostał od dowódcy fajkę i zaciągnął się z nieukrywaną przyjemnością.

— Odpocznijcie i zjedzcie coś — zakomenderował Reder, sam wyciągając puszkę z racji żywnościowych zabranych na wyprawę. Wziął wielki nóż, który miał przytwierdzony do pasa, i wprawnym ruchem otworzył puszkę. Inni poszli za jego przykładem i wkrótce cała ósemka zaczęła pałaszować śniadanie, popijając zawartością manierek. Reder, jedząc, spoglądał na konie. Jego twarz pojaśniała, najwyraźniej widok tych zwierząt działał na niego kojąco. Pomyślał, że gdyby nie konie, jego życie potoczyłoby się inaczej. Gdyby nie to, że kilku oficerom spodobało się, jak w zawodach skoków w Gdyni pokonał oficera SS, nie awansowałby tak szybko i nie stałby teraz w sercu Alp.

Paweł Reder pochodził z majątku pod Gdańskiem. Został wychowany na inteligentnego, wykształconego, szarmanckiego młodzieńca, przed którym świat stał otworem. Od dziecka miał wpajane takie wartości, jak uczciwość, sprawiedliwość i patriotyzm. Rodzice chcieli, by został prawnikiem, jednak młody Paweł Reder postanowił ukończyć szkołę kadetów i zostać żołnierzem. Trochę na złość ojcu, ale głównie dlatego że kochał konie i chciał być ułanem. Nie bez znaczenia było też to, jak oficerski mundur działał na kobiety, może nawet było to wtedy dla niego najważniejsze. Ukończył szkołę kadetów oraz oficerską. Otrzymał przydział do 1 Pułku Strzelców Konnych. Ze względu na osiągnięcia w jeździectwie sportowym został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii jako instruktor. Przed wybuchem wojny wybrano go do kadry olimpijskiej i przygotowywał się do igrzysk w 1940 roku. Jednak zamiast na olimpiadzie, znalazł się tutaj, nad jeziorem Königssee, w niemieckim mundurze i ze straceńczą misją.

Jego rozmyślania przerwał warkot szybko zbliżającego się do przystani silnika. Po chwili między budynki wjechał z impetem wielki czarny mercedes, prawie potrącając jedną z idących tamtędy osób. Jego wielkie reflektory rzucały złowrogie światło na całą przystań. Wartownicy, widząc pojazd, podeszli do kierowcy i po krótkiej rozmowie oraz okazaniu dokumentów pośpiesznie podnieśli szlaban, a limuzyna wtoczyła się na skrzypiące deski promu.

— Przeczuwam kłopoty — powiedział Konarski do dowódcy, patrząc na mercedesa.

Obaj przestali jeść i przyglądali się sytuacji na promie. Drzwi pasażera otworzyły się i wysiadł oficer w czarnym płaszczu i mundurze SS. Szybkim krokiem podszedł do rufy kutra, gdzie stał jego kapitan. Ten nieogolony wilk morski w podeszłym wieku i zużytym grubym swetrze z golfem od dłuższego czasu leniwie popijał kawę z wielkiego kubka, do którego ukradkiem dolewał jakiś alkohol z piersiówki trzymanej w kieszeni. Na przedzie kutra krzątał się jego pomocnik. Młody chłopak odwalał za kapitana całą robotę, sprawdzając liny mocujące prom, czyszcząc pokład, a nawet majstrując przy silniku. Widząc podchodzącego oficera, przezornie schował się w sterówce.

Oficer zbliżył się do kapitana i głośno zarządził:

— Odpływaj!

Kapitan zareagował spokojnie, spoglądając na zegarek.

— Jeszcze pół godziny, na pewno przyjdzie jeszcze kilka osób — odpowiedział.

— Mam to w dupie, śpieszę się. Odpływaj! — ponownie rozkazał esesman. Wyraźnie zirytowała go postawa kapitana, dlatego nachylił się i ciszej dodał: — Płyń, albo znajdę ci lepsze zajęcie.

Po czym odwrócił się i odszedł w stronę samochodu.

Zmotywowany w ten brutalny sposób kapitan odwrócił się w stronę brzegu i tubalnym głosem zawołał:

— Wsiadać, odpływamy!

Strażnik podniósł szlaban i gromadka pasażerów zaczęła pakować się na prom.

— No, koniec jedzenia, zbieramy się — powiedział Reder, obserwując sytuację na promie.

Zamknął puszkę z napoczętą mielonką i oddał ją Mamutowi, który dźwigał jeden z dwóch plecaków.

— Nawet zjeść w spokoju nie można. Przeklęty esesman. Ciekawe, gdzie mu się tak śpieszy — zamarudził, jak to miał w zwyczaju, Janek Paszkowski.

Konarski podszedł do porucznika.

— Mam złe przeczucia — powiedział, patrząc na esesmana opartego o mercedesa i palącego papierosa. — Może poczekamy na następny prom?

— Też mi się to nie podoba, ale prom wraca za ponad sześć godzin. Musimy płynąć teraz — odparł Reder.

Powoli ruszyli w stronę promu. Dość nietęgą minę miał też Mamut, który nie umiał pływać. Nikomu się nie przyznał. W końcu lecieli w góry, nie nad morze. Teraz ogrom wody, który zobaczył, oraz niebudząca zaufania kupa zbitych desek, na których mieli płynąć, przyprawiły go o dziwne ściskanie w żołądku. Nie należał do ludzi strachliwych, ale teraz czuł niemały dyskomfort. Na Śląsku tyle wody naraz nie widział. Małe, ciasne chodniki kopalni, w których pracował przed wojną, wydawały mu się teraz komfortowe w porównaniu z perspektywą znalezienia się na środku tego jeziora. Przed nimi weszli na prom młodzi żołnierze Wehrmachtu, dwóch miejscowych rolników, kobieta pracująca w miasteczku po drugiej stronie jeziora, bauer z krowami, a na końcu wtarabanił się woźnica z wozem. Reder wprowadził oddział blisko kutra, tak by nie rzucać się w oczy oficerowi SS.

Po chwili kapitan kutra uruchomił silniki. Najpierw dało się słyszeć stłumione terkotanie, a potem plusk za rufą. Śruba zaczęła się mocniej obracać, popychając prom do przodu, ku ogólnemu zadowoleniu pasażerów. Oprócz, rzecz jasna, Mamuta, którego widok oddalającego się brzegu nie cieszył. Mimo sędziwego wieku kuter dobrze sobie radził z wodami jeziora, coraz szybciej ciągnąc barkę i jej zawartość. Minęło kilka minut, a przystań ze swymi małymi domkami była już ledwie widoczna. Jezioro Königssee wtulone w uroczą dolinę, ze swą szmaragdową taflą wody, roztoczyło przed nimi swój bajkowy krajobraz.

Każdy na promie czymś się zajął. Kapitan rozsiadł się wygodnie w swojej kabinie. Jedną ręką trzymał koło sterowe, a drugą przytykał do ust fajkę z dużym cybuchem, puszczając co chwilę kłąb dymu. Jego pomocnik położył się spać na wytartym materacu i stercie szmat znajdujących się w sterówce. Woźnica zszedł z wozu i zaczął wieszać worki z owsem dla koni, a reszta pasażerów rozmawiała, oglądała w milczeniu widoki lub usiadłszy na deskach barki, pogrążyła się w drzemce. Podobnie uczynili strzelcy górscy, którzy zmęczeni długim marszem usiedli oparci tyłem do kutra i wrócili do jedzenia, które niedawno musieli przerwać. Konarski zagłębił się w lekturze książki Thomasa Manna „Der Zauberberg”, którą zabrał ze sobą na wyprawę jako kamuflaż, a bracia rozprawiali o łowieniu ryb i tym, jakie sztuki można by złowić w tym jeziorze. Paszkowski podziwiał kościół z pięknymi czerwonymi kopułami, który stał na lewym brzegu jeziora. Miał podłużny kształt i z oddali przypominał okręt płynący w malowniczej scenerii wysokich szczytów i bujnej zieleni.

Paszkowski przed wojną był wziętym inżynierem architektem, ukończył studia na wydziale architektury w Poznaniu. Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowe, jako żołnierz wojska polskiego przekroczył granicę Polski, po czym był internowany w Rumunii. Następnie przedostał się na Zachód i w lutym 1940 trafił do Francji. Został żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, odkomenderowany do kompanii sanitarnej, 2. Dywizji Strzelców Pieszych, która walczyła w Alzacji. Jednak nie odpowiadała mu służba na tyłach. Po przybyciu do Anglii poprosił o przeniesienie, trafił do Achnacarry i został komandosem. Tak wichry wojny przyniosły go na jezioro Königssee, gdzie w promieniach wschodzącego pomarańczowego słońca podziwiał barokowy kościół z dwoma cebulastymi kopułami i czerwonym dachem. Wyjął pusty notatnik, ołówek i zaczął szkicować kształty kościoła na tle górskiego krajobrazu. Wydawało mu się, że czas stanął w miejscu. Pomyślał, że jest to pierwsza normalna rzecz, jaką robił od miesięcy. W całości oddał się szkicowaniu, tak jakby istniał tylko on, kościół i notatnik. Chciał zapomnieć o wojnie, o okropieństwach, które widział. Nie myśleć o poległych kolegach, o tym, że za chwilę sam może zginąć w tych obcych bawarskich górach.

W pewnej chwili znieruchomiał. Poczuł na sobie czyjś wzrok. Ktoś go obserwował. Jego ręka zdrętwiała, a krtań skurczyła się tak, że z trudem przełknął ślinę. Przestał szkicować i powoli podniósł wzrok. Obok siebie zobaczył czarne oficerskie buty, a ponad nimi postać esesmana w czarnym skórzanym płaszczu. Postać ta w tym momencie nabrała nadludzkich rozmiarów, niczym demon roztaczając nad nim swą złowrogą moc. Krew napłynęła mu do głowy, skronie zaczęły pulsować, a serce waliło w piersiach niczym młot. Zareagował instynktownie. Szybko poderwał się z pokładu, stanął na baczność. Przed nim stał esesman o blond włosach wystających spod czapki z trupią czaszką, świdrującym wzroku i wyciosanej twarzy teutońskich aryjskich bogów wojny. Przez chwilę w milczeniu upajał się widokiem stojącego na baczność żołnierza, po czym bez słowa powolnym ruchem wyjął notatnik z jego ręki. Przez chwilę oglądał szkic, po czym rzekł:

— Macie talent, żołnierzu. Co robiliście przed wojną?

— Studiowałem architekturę na Uniwersytecie Ruprechta i Karola w Heidelbergu, Herr SS-Standartenführer — odpowiedział głośno Paszkiewicz, błyskawicznie przypominając sobie swoją legendę do tej misji.

— Dobrze, dobrze, takich ludzi nam trzeba. Niedługo będzie pan projektował domy i miasta na wschodzie, gdy oczyścimy te tereny z dzikusów. Tacy ludzie jak pan będą tworzyć tam aryjską cywilizację — esesman, mówiąc to, oddał Paszkiewiczowi notatnik.

Do rozmówców podszedł Reder.

— Coś nie tak, Herr SS-Standartenführer? — zapytał porucznik, próbując zdjąć ciężar rozmowy z barków Paszkiewicza.

Esesman odwrócił się, badając wzrokiem porucznika.

— Nic się nie stało, podziwiałem tylko talent pana podwładnego — odpowiedział.

— Tak, widziałem już, co potrafi. Mogę pana zapewnić, że do walki ma równe uzdolnienia co do kreślenia. Pozwoli pan, Herr SS-Standartenführer, że się przedstawię. Unterscharführer Max Grabner — kontynuował Reder.

— SS-Standartenführer Werner Gleichmann. Co sprowadza pana i pana ludzi tutaj, w te piękne bawarskie góry? — niby grzecznościowo zapytał, przedstawiwszy się, esesman.

— Przeniesiono nas z Norwegii. Mamy być oddelegowani do ochrony terenu. Część rannych z naszego plutonu przebywa na leczeniu w tutejszym szpitalu — odpowiedział Reder, patrząc Niemcowi prosto w oczy.

— W takim razie jeszcze się spotkamy i będziemy mieli okazję porozmawiać. Będę pana przełożonym. Chętnie kiedyś posłucham opowieści z kampanii norweskiej.

— To będzie dla mnie zaszczyt, Herr standartenführer. — Reder lekko się uśmiechnął i wyprostował przed niedoszłym szefem.

Gleichmann, wyraźnie ukontentowany rozmową, cofnął się i odwrócił, żeby odejść, gdy nagle coś zauważył. Odwrócił się z powrotem, minął Redera, Paszkowskiego i podszedł do Kuby Pieniążka.

— Piękna broń — powiedział, patrząc na mausera Kar98 zawieszonego na ramieniu Pieniążka. — Sam mam mausera do polowań. Jak się sprawuje w boju? — rzekł do Kuby, który poczuł w tym momencie nagły atak gorąca. Czuł, jak pot zaczyna spływać w dół po jego karku.

Wszyscy z oddziału znieruchomieli, ponieważ Pieniążek jako jedyny z nich nie znał ani słowa po niemiecku. Miał jednak zdolności, a właściwie dar, który czynił go najważniejszym elementem układanki w tej akcji polskiego wywiadu. Kuba był najlepszym snajperem w całej dywizji. Był synem leśniczego i od małego biegał po lasach ze strzelbą. Tak zżył się z bronią, że właściwie była przedłużeniem jego ciała. W wieku 14 lat już strzelał lepiej od ojca i innych myśliwych, przed którymi chełpił się nim ojciec. Jego pewna ręka i sokoli wzrok ratowały kolegów z oddziału w 1939 roku podczas przeprawy na Dunajcu, gdzie osłaniał swoich i z prawie kilometra zabijał jednego Niemca za drugim, aż liczba ciał spływająca wartkim nurtem zatrzymała wroga na drugim brzegu. Tak samo strzelał jak do kaczek w Pescopennataro, gdzie po całodniowej wymianie ognia zabił 14 strzelców alpejskich, a pod Monte Cassino zdejmował niemieckich snajperów i likwidował gniazda CKM-ów, dzięki czemu uratował życie wielu szturmujących wzgórze żołnierzy. Konarski, który przez cały rejs miał oko na esesmana i jego kierowcę, widząc jego zainteresowanie Pieniążkiem, przeszedł za wóz. To była najlepsza pozycja do ewentualnej wymiany ognia z esesmanami i żołnierzami Wehrmachtu. Skierował niepostrzeżenie lufę zawieszonego na ramieniu karabinu na trzech młodych żołnierzy, jednocześnie obserwując esesmana siedzącego za kierownicą mercedesa. Jeżeli rozmowa pójdzie w złym kierunku, bez problemu zlikwidują piątkę Niemców, jednak to byłby koniec ich misji.

— Oberschütze Schäfer nie słyszy, pod Narvikiem wybuch granatu uszkodził mu słuch. Co do mausera, to sam widziałem, jak zdjął wroga z pięciuset metrów, a do tarczy trafia z siedmiuset — wtrącił się Reder, z napięciem czekając, czy Gleichmann kupi tę bajeczkę.

— Aaaach tak… — Gleichmann, wyraźnie zaskoczony, długo przyglądał się Kubie. — Kto by pomyślał… inwalida, a jednocześnie dobry żołnierz — skwitował.

— Dobrze, że tego nie słyszał — zażartował Reder, czekając na efekt.

— Dobre — zaśmiał się Gleichmann, choć na jego twarzy było to jak dziwny grymas. — Pan mi się podoba, Grabner. Tutejsza kadra SS to straszne sztywniaki. Dobrze dla odmiany porozmawiać z prawdziwym frontowym bohaterem. Jak pan się zakwateruje, proszę mnie odwiedzić. Napijemy się Jägermeistera i opowie mi pan o Norwegii. Kwatermistrz powie panu, gdzie mnie znaleźć.

— Dziękuję, Herr Standartenführer. Wypełniałem tylko obowiązek względem Führera i ojczyzny, na pewno skorzystam z zaproszenia — odpowiedział Reder.

Esesman odwrócił się i odszedł do trzech żołnierzy Wehrmachtu, którzy byli następnym punktem jego małego obchodu. Wszyscy odetchnęli, a najbardziej Kuba, który ni cholery nie wiedział, czego od niego chciał esesman i o czym rozmawiał z porucznikiem. Nie wiedział, czy gadka zmierza w dobrym kierunku, czy za chwilę zacznie się strzelanina. Spojrzeli na siebie wymownie z porucznikiem.

— Spocznij, Schäfer. Dobrze mieć w oddziale żołnierza, którym można się pochwalić — Reder dał mu skinieniem znać, że wszystko dobrze i że esesmana chwilowo mają z głowy.

Usiedli z powrotem na deskach, również Konarski opuścił miejscówkę za wozem, dołączając do reszty. Dalszy rejs mijał w dość sennej atmosferze. Standartenführer Gleichmann po krótkiej rozmowie z żołnierzami na przepustce wrócił do mercedesa. Usadowił się wygodnie na tylnej kanapie i zaczął przeglądać jakieś dokumenty. Miejscowi cywile prowadzili nudną rozmowę, a Reder z kompanami w ciszy oczekiwali na dopłynięcie do przystani. W pewnym momencie usłyszeli odgłos silnika niosący się po wodzie. Zobaczyli płynącą z przeciwka łódź patrolową. Niewielka kilkuosobowa motorówka zbliżała się do promu. Gdy była tuż obok, zwolniła, a jeden z Niemców, nie zważając na to, że było już prawie jasno, włączył wielki reflektor, którego mocny snop światła zaczął wędrować po pasażerach promu. Najwyraźniej jednak patrol nie zauważył nic podejrzanego, bo po chwili łódź popłynęła dalej. Po kilkunastu minutach w oddali ukazał się brzeg. Z minuty na minutę można było dostrzec coraz więcej szczegółów na przystani. Budynek wartowni, stary magazyn, szlaban, za którym stała policja wojskowa RSD. Dalej rozciągało się miasteczko Schönau am Königssee ze swymi kolorowymi domami.

Prom dobił do brzegu. Wartownicy podnieśli szlaban. Najpierw na brzeg wytoczył się czarny mercedes. Wartownik rzucił okiem na dokumenty okazane przez kierowcę, zasalutował i mercedes z piskiem opon odjechał z przystani. Po młodych żołnierzach Wehrmachtu i miejscowych do wartowników zbliżyli się żołnierze piechoty górskiej. Pierwsi papiery do kontroli podali Reder i Konarski. Fałszywe dokumenty przygotowane do tej akcji powinny wystarczyć do pobieżnej kontroli, jeżeli jednak policjantowi RSD kontrolującemu papiery coś się nie spodoba i zacznie wydzwaniać, żeby ich sprawdzić, to będą mieli kłopot. Wartownik spojrzał na dane jednostki i zdjęcie Maxa Grabnera, następnie przyjrzał się twarzy. Oddał przepustkę i machnął, żeby iść dalej. Następnie całą procedurę zaliczył cały oddział. Przeszli za szlaban i mijając tablicę Schönau am Königssee, znaleźli się w miasteczku.

Otoczyły ich średniowieczne domy ze starymi portalami oraz oknami. Każde z kolejnych pięter było coraz mniejsze. Zakończone spiczastymi dachami. Na drewnianych zwieńczeniach fasad widniały daty powstania domów. Była godzina 8.30 i miasteczko budziło się do życia. Z piekarni dochodził zapach świeżego chleba. Mleczarz ustawiał bańki z mlekiem na wozie. Dzieci w krótkich tyrolskich szortach, śmiejąc się i krzycząc, biegły do pobliskiej szkoły. W promieniach porannego słońca to wszystko wyglądało bajkowo. „Jak piękne miejsce to było, a ile zła tu się działo”, pomyślał Reder. Idąc główną uliczką miasteczka, dotarli do kafejki położonej nieco na uboczu. Z jej ogródka roztaczał się wspaniały widok na górę Kehlstein wznoszącą się ponad miastem. Na zachodnim krańcu grzbietu góry znajdowała się potężna, imponująca rezydencja, górująca nad okolicą niczym zamek mitycznych władców. Reder z Konarskim zatrzymali się i obserwowali jak zauroczeni miejsce, które było celem ich misji. Na szczycie rezydencji powiewała na wysokim maszcie wielka swastyka. Flaga ta była wciągana na maszt tylko wtedy, gdy w rezydencji przebywał jej gospodarz. Oznaczało, to że dane zdobyte przez polski wywiad były prawdziwe. Byli we właściwym miejscu i o właściwym czasie, by odmienić losy wojny.

Ich misja była tak tajna, że o jej celu w całej armii Andersa wiedziało tylko kilku najwyższych rangą dowódców. O misji nie został powiadomiony ani rząd polski, ani alianci. Suwerenna decyzja generała Andersa i jego bliskich współpracowników miała zmienić bieg wojny i pomóc Polsce odzyskać wolność. Do wykonania zadania wybrano ośmiu ochotników z 10 Commando, wyszkolonych do walki w górzystym terenie, doświadczonych w boju i znających niemiecki, co było konieczne, by dotrzeć na miejsce. Na dowódcę oddziału wybrano najbystrzejszego z oficerów, o ponadprzeciętnej wiedzy taktycznej, zimnej krwi i umiejętności improwizacji w krytycznych sytuacjach. Co najważniejsze, bezwzględnego w osiąganiu powierzonych mu zadań. Dowództwo wiedziało, że nie zawaha się poświęcić życia swojego czy podkomendnych, by wykonać zadanie. Tak było we Włoszech na stokach Colle Sant’Angelo, kiedy po kilkudziesięciu godzinach walk, pozbawieni wody i amunicji, komandosi Redera roztrzaskiwali czaszki broniących się Niemców kamieniami, walcząc z furią, odwagą i zawziętością, jakiej nikt nie widział. Kiedy zdobyli szczyt, klasztor na Monte Cassino przestał istnieć. Były tylko gruzy, a u podnóża góry ukazał się makabryczny widok setek zabitych i rannych. Polski sztandar zawisł na tych gruzach, a polscy komandosi dowiedli, że nie ma dla nich misji niemożliwych. Teraz stali tu, u podnóża innej góry, i znów mieli dokonać niemożliwego. Wykonać zadanie, którego nikt wcześniej nie potrafił zrealizować.

Z oddziału dokładny cel misji znali tylko Reder i Konarski. Z uwagi na tajność reszta oddziału otrzymała tylko plan zadania. Na tygodniowym szkoleniu polskiego wywiadu uczyli się map, topografii terenu. Cele były oznaczone kryptonimami: alfa, bravo, charlie. Każdy znał na pamięć swoje zadanie, wiedział co i kiedy miał zrobić. Nie wiedzieli tylko co, a dokładnie kto jest celem misji. Reder postanowił wtajemniczyć ich po wyskoczeniu z samolotu. Później jednak zmienił zdanie. Pomyślał, że lepiej będzie, gdy nie znając wszystkich faktów, potraktują to jak zwykłe nowe zadanie. Mniej stresu — mniej miejsca na błąd.

Obaj z Konarskim stali w milczeniu, patrząc na górę, do której zaraz się skierują. Była to twierdza nie do zdobycia, z siecią tuneli i bunkrów we wnętrzu góry, przez co wszelkie naloty bombowe nie miały sensu. Otoczona trzema pierścieniami, stref ochronnych, których pilnowała armia strażników. Pierwszą linię ochrony stanowili cywilni wartownicy, robotnicy różnych specjalności, cieśla, murarze itp. Zagorzali naziści. Cywilna ochrona obstawiała zewnętrzne obszary i drogi. Co kilkaset metrów był posterunek straży cywilnej uzbrojonej w karabiny, blokada, drut kolczasty. Ochrona wewnętrznego kręgu to ochrona osobista, RSD, policja wojskowa z psami. Obstawiali wszystkie wzgórza, z których widać było rezydencję i drogi dojazdowe. Można było ich minąć tylko po okazaniu specjalnych przepustek z ciemnoniebieską pieczątką. Ostatnią linią ochrony była gwardia przyboczna. Specjalnie dobierani żołnierze Ehre Kompanie/IV. SS-Wachbataillon LSSAH (Leibstandarte SS Adolf Hitler). Do ich zadań należała osobista ochrona celu misji. Wachbataillon składał się wyłącznie z rdzennych Niemców, wychowanych w duchu ideologii narodowo-socjalistycznej, elitarnych i sfanatyzowanych żołnierzy.

Wszystkie te zabezpieczenia sprawiały, że atak z powietrza czy atak frontalny był skazany na niepowodzenie. Jednak w całym tym misternym systemie ochrony była mała rysa. Dzięki informacjom, które otrzymał polski wywiad, powstał plan, który miał wykorzystać lukę w systemie ochrony i pozwolić na dotarcie do celu. Ten plan mieli zrealizować porucznik Reder i jego oddział.

Wciągnęli świeże górskie powietrze pełną piersią, jakby byli na wycieczce krajoznawczej. Z jednej strony poczuli ulgę, że dotarli pod tę piekielną górę, z drugiej wiedzieli, że teraz zacznie się najgorsze. Reder popatrzył na swojego zastępcę, jak bardzo zmienił się przez ostatnie lata. Gdy poznali się w szkole oficerskiej, był to młody, szczupły chłopak z jasnymi, kędzierzawymi włosami. Wiecznie uśmiechnięty, z niespożytą energią do działania. Jakże odmieniła go wojna. Zmężniał, a po szczerym młodzieńczym uśmiechu, na który dawały się poderwać wszystkie dziewczyny, nie pozostało już wiele. Nadal jednak potrafił rzucić celny żart czy rozbawić go w najczarniejszych sytuacjach. Kiedy pakowali się w kłopoty, Konarski wydawał się być w swoim żywiole. Był z nim podczas najtrudniejszych akcji, tak było i teraz. Dodawało mu to otuchy i pewności w działaniu. Reder wyjął z kieszeni paczkę papierosów i poczęstował Konarskiego oraz innych palaczy z oddziału. Bliźniacy nie palili, więc wyciągnęli zakonspirowaną amerykańską gumę do żucia. Wcześniej przepakowaną, żeby w razie wpadki nie wykryto jej pochodzenia.

— Panowie, czas skończyć wycieczkę. Jak dopalę fajkę, zabieramy się do roboty. Zgodnie z planem razem z Kubą i Wiktorem pójdę w dół doliny, a potem wzdłuż strumienia w górę, na wzgórze numer jeden — powiedział Reder.

Zrobił pauzę, zaciągnął się papierosem, powoli wypuścił dym i kontynuował:

— Podchorąży Konarski wraz z Jankiem, bliźniakami i Mamutem tą krętą ścieżką — tu wskazał za siebie — pójdą na wzgórze numer dwa. Gdy załatwicie sprawę na dwójce, idziecie na wartownię i załatwiacie wartowników. Potem załatwiacie podwózkę, czekacie na nas i wtedy razem odjeżdżamy do punktu „charlie”.

— Spokojnie, szefie, wiemy, co robić — odparł Konarski, podając porucznikowi jeden z plecaków.

Reder odebrał plecak i zawiesił na ramionach.

— Mam nadzieję, że tak, bo drugiego podejścia nie będzie. Jakieś pytania?

— Tak, ja mam dwa pytania… Czy dowiemy się, kto jest celem oraz czy wracając, możemy zahaczyć o tę gospodę, którą mijaliśmy, i buchnąć szwabom te kiełbaski, od których zapachu burczy mi w brzuchu? — rzucił Kudera, który milczał od przeprawy promowej.

— Wszystkiego dowiecie się za dwie godziny, a co do kiełbasek, Mamut, to niestety nie zahaczymy — odpowiedział porucznik.

— To idziemy, do zobaczenia po akcji — powiedział Konarski, podając rękę dowódcy, a potem Sawickiemu i Pieniążkowi. Pożegnali się i obie grupy ruszyły w wyznaczonych kierunkach.

Reder z Kubą Pieniążkiem i radiotelegrafistą Wiktorem minęli drewnianą chatę oraz gospodarstwo na końcu miasteczka i ruszyli w dół doliny. Szli długo w niezamieszkałym terenie. Trzymali się małej rzeczki płynącej po zachodniej stronie szczytu Kehlstein. Alpy i te tereny były bardzo intensywnie wykorzystywane gospodarczo. Wszędzie widzieli pasące się stada krów, a dźwięk ich dzwonków towarzyszył im, aż weszli do lasu. Kiedy tam dotarli, przystanęli. Porucznik zdjął plecak, postawił na ziemi i zaczął czegoś szukać. W końcu wyciągnął dwa tłumiki do ich pistoletów maszynowych MP 40, popularnie zwanych schmeisserami. Jeden podał Sawickiemu, a drugi założył na swoją broń. Ustawili się w szyku. Z przodu szedł porucznik, za nim Sawicki, a na końcu Pieniążek. Doszli do rzeczki, która przemieniła się w mały górski potok o bystrym nurcie. Teren zaczął się wznosić, co uczyniło marsz bardziej uciążliwym. Mieszany alpejski las, momentami bardzo gęsty, nie pomagał we wspinaczce. Świerki, limby i różnego rodzaju modrzewie ograniczały widzenie i zmuszały do zmian kierunku marszu. Nogi zapadały się w swoisty gruby dywan z mchów, paproci, porostów, przyozdobiony roślinami kwiatowymi. Musieli uważać na szczeliny skalne, które pojawiały się w wyższych partiach lasu. Łatwo było tam złamać nogę, co w tych okolicznościach byłoby praktycznie samobójstwem. Szli powoli, przystając, co chwilę nasłuchując i wypatrując patroli. Przeszli lasem już dobry kilometr, gdy porucznik wyjął mapę i zaczął coś sprawdzać.

Podszedł do niego Sawicki i cicho zapytał:

— Coś nie tak?

— Albo ta mapa jest do dupy, albo zabłądziliśmy — odpowiedział jeszcze ciszej porucznik, wyraźnie zdenerwowany. — Zobacz: według mapy tu, gdzie jesteśmy, powinna być polana, za polaną 400 metrów lasu, za którym jest siatka z drutu.

— To co robimy? — spytał, dysząc, Sawicki, zmęczony już długim marszem pod górę. W międzyczasie dołączył do nich Pieniążek.

— Co jest?

— Chyba się zgubiliśmy — poinformował go krótko Sawicki, po czym nastała chwila, w której każdy zdawał się szukać złotego środka na dotarcie do celu.

— Zrobimy tak — przerwał niemą burzę mózgów porucznik — pójdziemy jeszcze przez trzydzieści minut dalej w tym samym kierunku. Być może idziemy wolniej niż obliczyłem, bo pod górę, w tych gęstych krzakach i tak dalej. Jeżeli przez następne dwa kilometry ten cholerny las się nie skończy, to skręcimy do wzgórza numer dwa. Znajdziemy podchorążego Konarskiego i z resztą oddziału pójdziemy na wschód w górę szczytu. Tam spróbujemy znaleźć ogrodzenie i będziemy musieli za nie przejść.

— Wtedy nie obejdzie się bez strzelaniny z ochroną i strażnikami z rezydencji, w dodatku będziemy bez osłony na odkrytym terenie. — Wyraźnie zmartwiony ocenił sytuację Sawicki.

— Tak, wiem, ale nie będzie innej opcji. Dlatego idziemy dalej prosto, przyspieszmy i może dojdziemy w końcu do tej polany — zadecydował porucznik, składając mapę i chowając w plecaku.

Sawicki, który na chwilę przyklęknął, zmęczony targaniem radiostacji, podniósł się ciężko. Porucznik zdecydowanie ruszył naprzód, trzymając poprzedni kierunek. Radiooperator podążył za nim, zachowując kilkumetrowy odstęp, a szyk zamykał strzelec Pieniążek, pilnując tyłów. Parli uparcie naprzód, jednak teren stawał się coraz trudniejszy. Ich żołnierskie buty ześlizgiwały się z kamieni i fragmentów skał, a stromizna terenu stawała się coraz trudniejsza do zniesienia. Najgorzej miał Sawicki, któremu radiostacja zaczynała coraz bardziej ciążyć i przeszkadzać w marszu. Był już krańcowo wyczerpany. Żałował teraz, że nie ma z nimi Mamuta, oddałby mu na chwilę radiostację do niesienia. W tej sytuacji nie miał zastępstwa. Pieniążek był małej postury i pod ciężarem radiostacji raczej daleko by nie zaszedł. Porucznika też nie wypadało prosić. Poza tym i tak wydawał się być lekko zdenerwowany przedłużającym się marszem przez wydający się nie mieć końca las. Sawicki podrzucił radiostację wyżej, zacisnął dłonie na mocujących ją pasach, zacisnął zęby i przyspieszył kroku.

Sawicki był typem inteligenta. Przed wojną chciał zostać konstruktorem samolotów. Interesowała go fizyka, lubił majsterkować w starych radiach, samochodach, pociągało go wszystko, co nowoczesne i postępowe. Nienawidził biegania, sportu i wszelkiego wysiłku fizycznego. O ironio, skończył w Alpach, zasuwając kilometrami pod górę i targając ciężką radiostację.

Jego rozmyślania przerwał błysk światła, który poraził jego oczy. Za chwilę kolejny i kolejny. Podniósł głowę i spojrzał w dal przed siebie. Między drzewami widać było jasne prześwity. Gęste snopy światła raz po raz strzelały w nich barwnymi refleksami. Las przed nimi przerzedzał się, a światło przed nim zwiastowało jego koniec. Zdał sobie sprawę, że od pewnego czasu idzie mu się łatwiej. Nawet nie zauważył, że teren spłaszczył się, pozwalając stawiać dłuższe i pewniejsze kroki. Szli szybko w stronę pobłyskującego światła niczym żeglarze zmierzający ku latarni. Zajęło jeszcze chwilę, nim dotarli do ostatnich drzew i ich oczom ukazała się wielka polana, o której mówił porucznik.

Reder przystanął na brzegu lasu, odwrócił się na chwilę do Sawickiego i z ulgą w głosie powiedział:

— Jest ta cholerna polana…

Potem rozejrzał się uważnie, czy nie widać jakiegoś niebezpieczeństwa, i pewnym, energicznym susem wszedł na zieloną wielką polanę znajdującą się dokładnie tam, gdzie wskazywała jego mapa. Sawicki i Pieniążek pewnie podążali za nim. Byli już blisko celu, wystarczyło przejść polanę, potem czterystumetrowy zagajnik znajdujący się za polaną i wyjdą prosto na ogrodzenie, zza którego zaatakują wroga. Był tym wyraźnie podniecony — nareszcie przejdzie do działania i wykona misję, której szczegółom poświęcił całe ostatnie dwa tygodnie. Zaczął już układać w głowie plan działania i tego, co wydarzy się w następnej godzinie. Żeby czegoś nie pominąć i nie zepsuć. Nie zniweczyć misji, w której tak wiele osób pokładało nadzieję. Przebyli już ponad połowę polany i zbliżali się do zagajnika, gdy nagle zza drzew wyłoniło się, niczym duchy, dwóch Niemców z wymierzoną w nich bronią. Był to Reichssicherheitsdienst z psem, patrolujący to wzgórze. Normalnie miał być w tej okolicy za dwadzieścia minut, ale dzisiaj pechowo, nie wiedzieć czemu, znaleźli się tu wcześniej. Reder przystanął i szybko ocenił sytuację. Strażnicy stali z bronią gotową do strzału, równie zaskoczeni spotkaniem co oni. Wielki owczarek niemiecki zaczął warczeć i ujadać w ich kierunku. Szarpiąc i wyrywając się na smyczy, kłapał wielkimi zębiskami.

— Halt — rozkazał stanowczym głosem, unosząc wyżej lufę karabinu, dowódca patrolu. Wielki Niemiec z czerwoną twarzą, małymi i głęboko osadzonymi oczami badał ich przebiegłym i nerwowym wzrokiem. — Co tu robicie? To zamknięta strefa — kontynuował.

— Chyba zabłądziliśmy, szukamy koszar. Dzisiaj przyjechaliśmy, przydzielono nas do ochrony — odparł Reder. — To nasze papiery — dodał, wyciągając przepustkę i kierując się w stronę Niemców.

— Jak to zabłądziliście? Po co schodziliście z drogi między posterunkami? — zadawał kolejne pytania strażnik. Był zaniepokojony sytuacją, a kilku obcych w pilnie strzeżonym miejscu, gdzie nie powinno być nikogo poza patrolami, wzbudziło jego podejrzliwość. Teraz spostrzegł jeszcze zbliżającego się do wszystkich Pieniążka, co dodatkowo go podenerwowało. Podszedł do swojego partnera trzymającego ujadającego psa i ciszej powiedział: — Pilnuj ich, coś mi tu nie gra.

Jego Kompan szeroko rozstawił nogi i jeszcze mocniej zacisnął ręce na broni.

Reder szedł do nich powoli, trzymając w wyciągniętej ręce dokumenty. Przepustki nie są ważne w tej strefie. Niemiec za chwilę ich rozbroi i odprowadzi do dowództwa, gdzie padną ich lewe dokumenty i przykrywka. Postanowił działać szybko i zdecydowanie. Zbliżał się do patrolu z przodu od swojej lewej strony, za nim szedł Sawicki. Przepustka, którą machał, nic im nie da, ale postanowił ją wykorzystać, by zając czymś dowódcę patrolu. Był już metr od nich. Owczarek ujadał niczym cerber, tocząc pianę z pyska, a napięcie potęgowało się wraz ze zmniejszaniem się odległości pomiędzy nimi. Reder specjalnie podszedł tak, że musiał przejść przed strażnikiem z psem, by podać dowódcy dokumenty. Jeszcze krok i stanął przed pierwszym Niemcem, jednocześnie podając dowódcy papiery. Zrobił to tak, że na ułamek sekundy zasłonił idącego za nim Sawickiego. Dowódca skupił się na papierach, odbierając je od porucznika, a drugi Niemiec wychylił się w prawo, żeby spojrzeć na Sawickiego, jakby wyczuwając podstęp. Było już jednak za późno. Sawicki, korzystając z chwilowej zasłony porucznika, błyskawicznie podniósł broń do ramienia, wycelował i w momencie gdy Niemiec wychylił się zza Redera, strzelił dwa razy. Rozległ się trzask zamka karabinu i cichy świst kul wychodzących przez tłumik. Pierwsza kula trafiła Niemca w bark. Druga poszła wyżej, weszła nad okiem, roztrzaskując czaszkę i zalewając resztę twarzy krwią. Trafiony padł jak rażony piorunem, wypuszczając z ręki psa, który niechybnie skoczyłby do gardła porucznika, gdyby nie to, że trafiła go następna szybka seria Sawickiego. Zaskowyczał i padł na ziemię w kałuży krwi. Gdy rozległ się świst strzałów, Reder błyskawicznie przyskoczył do dowódcy patrolu, podbijając jego broń do góry. Jednocześnie drugą ręką dobył nóż, który szybkim ruchem wbił Niemcowi w krtań. Ten, zaskoczony niespodziewanym atakiem przeciwnika, zdążył tylko złapać rękę Redera z nożem wbitym w jego szyję i charcząc głośno, rozpaczliwym ruchem próbował odciągnąć rękę napastnika. Jednak bez skutku. Topiąc się we własnej krwi, dławiąc i dusząc, zdążył jeszcze spojrzeć zrozpaczonym wzrokiem w oczy Redera, jakby błagając o pomoc, po czym upadł. Chwilę jeszcze jego ciałem targały konwulsje, po czym znieruchomiał. Nastała cisza.

— Kurwa, skąd oni się tu nagle wzięli! — wysyczał zdenerwowany Sawicki. — Ja pierdolę, za stary już jestem na takie rzeczy — dorzucił, nie mogąc ochłonąć.

— Ty za stary, każdy by chciał mieć taki refleks — odrzekł Reder, którego tętno po tym wydarzeniu nie podskoczyło bardziej niż po grubszym rozdaniu w pokera. Wyjął nóż z szyi Niemca, obtarł o jego kurtkę i schował za pasem.

— Wiedziałeś, że strzelę? — zapytał Sawicki, żyjąc jeszcze wydarzeniem sprzed chwili.

— Wiedziałem, nie marudź. Weź się w garść. Musimy ich ukryć, nie mogą tu zostać — powiedział porucznik, podchodząc do Niemca z dziurą w szyi. — Weź go za nogi — dodał, łapiąc nieboszczyka za ręce.

Sawicki złapał za nogi i zaciągnęli zwłoki do zagajnika, gdzie przykryli gałęziami, potem wrócili po drugiego Niemca. Zaczęli powtarzać czynność, gdy usłyszeli głos Kuby Pieniążka:

— Co z psem?

Wtedy zdali sobie sprawę, że Pieniążek stał tam jak wryty od momentu zabicia strażników. Z reguły widział walkę przez lunetę snajperki, nie był przyzwyczajony do oglądania takiej jatki z bliska. Mierzący do niego strażnicy, szybka reakcja kolegów, krew i kawałki mózgu na trawie — wszystko to trochę go oszołomiło.

— Jak to co? Też w krzaki. Weź go za łapy i ciągnij za nami — wydał polecenie porucznik.

Pieniążek podszedł do zwierzęcia.

— Szkoda go, taki ładny pies.

— Szkoda?! –zapytał zdziwiony porucznik. — To bydlę prawie odgryzło mi rękę, gdy przed nim stałem — dodał, sapiąc.

Pieniążek uznał, że lepiej nie kontynuować tematu. Zaciągnął owczarka za porucznikiem i Wiktorem. Zamaskowali zdjęty patrol wraz z psem gałęziami i ruszyli przez zagajnik.

Czterysta metrów lasku przeszli szybko i bez problemów. Dotarli do brzegu zagajnika i linii drzew, za którymi była wkopana w ziemię druciana siatka. Porucznik idący z przodu przystanął, podnosząc rękę i dając w ten sposób Sawickiemu oraz Pieniążkowi znak, by się zatrzymali. Położył się na ziemi i podczołgał do ogrodzenia w miejscu, w którym rosły wysokie krzaki tworzące naturalną osłonę. Wyciągnął lornetkę, którą przyłożył do oczu i obserwował znajdujący się przed nim teren. Za siatką wzgórze łagodnie opadało w dół. Jakieś sześćset metrów dalej biegła wąska, udeptana ścieżka. Ciągnęła się od pagórka na lewo, który zasłaniały rosnące wcześniej drzewa, biegnąc pod górkę i znikając za drzewami po prawej stronie. Reder wyjął mapę i zaczął sprawdzać pozycję. Byli dokładnie tam, gdzie mieli się znaleźć. Daleko przed nim był otwarty teren z trzystoma metrami odsłoniętej ścieżki, na której niedługo miał się pojawić cel misji. Podniósł rękę jeszcze raz, przywołując do siebie Pieniążka, a drugim gestem dał znak Sawickiemu, że ma przygotować radiostację i obstawić tyły.

Pieniążek po cichu podczołgał się obok porucznika, znikając pod przykryciem gęstych zarośli.

— Jesteśmy na miejscu, zgodnie z planem — powiedział cicho porucznik. — Reszta należy do ciebie — dodał.

Pieniążek wiedział, co ma zrobić. Sięgnął do plecaka, który leżał za porucznikiem, i wyjął saperkę oraz maskującą siatkę na twarz. Podczołgał się pół metra do przodu i wykopał mały dołek pod pierś, przygotowując w ten sposób stanowisko strzeleckie. Założył siatkę maskującą i ułożył się wygodnie w przygotowanym stanowisku. Pogładził swojego mausera Kar98, skorygował celowniki teleskopowe z czterokrotnym powiększeniem. Następnie załadował specjalną wyselekcjonowaną amunicję Patrone schweres Splitz-geschloss — nabój z ciężkim pociskiem ostrołukowym z rdzeniem stalowym. Dał ręką znać porucznikowi, że jest gotowy i żeby ten się wycofał za linię drzew. Następnie przywarł kolbę mausera do ramienia i położył palec na spuście, po czym zastygł w bezruchu niczym wąż czekający na swoją ofiarę. Potrafił tak leżeć godzinami, nie zdradzając swojej pozycji. Ten małomówny chłopak miał instynkt przetrwania, który w połączeniu z inteligencją i wytrwałością pozwolił mu przeżyć dłużej niż innym strzelcom. Wiedział, że błąd lub chwila nieuwagi może go zgubić. We Włoszech poznał dwóch amerykańskich snajperów, równie dobrych jak on albo nawet lepszych. Chwalili się ilością trafień i przy piwie opowiadali, gdzie i ilu fryców tego dnia zabili. Zakładając się, kto następnego dnia będzie lepszy. Byli młodzi, butni i pewni siebie. Ta pewność ich zabiła. Kilka dni później ich ciała znaleziono ze snajperkami wsadzonymi w odbyt aż po lunetę. Tak Niemcy mścili się na snajperach. Wiedział, że musi być od nich mądrzejszy i sprytniejszy. Nigdy nie używał tego samego stanowiska dwa razy z rzędu. Miał kilka przygotowanych i często je zmieniał. Nie współpracował z obserwatorem, ufał tylko sobie. Miał nieprawdopodobną zdolność, z jaką potrafił ocenić odległość do celu, dzięki czemu idealnie obliczał trajektorię strzału i pocisk zawsze opadał tam, gdzie powinien. Prawie nigdy nie chybiał, więc nie zdradzał swojej pozycji przy powtórnym strzale. Teraz też cierpliwie czekał, aż cel wyłoni się zza wzgórza. Mijały minuty, ale nic się nie działo. Po ścieżce przed nim hulał tylko alpejski wiatr. Kołysał drzewami tak rytmicznie, że działał na zmęczonego marszem strzelca niczym kołysanka. Gdyby nie to, że komary cięły niemiłosiernie, bałby się, że zaśnie. Trwał w bezruchu, złączony niemal w jedność ze swoim zdobycznym mauserem. Zdobył go we Włoszech, po bitwie zabrał go zabitemu niemieckiemu snajperowi. Wcześniej używał mosina, ale mauser Kar98 i jego czterokrotne celowniki teleskopowe bardziej mu odpowiadał. Miał mocny, twardy i ostry odrzut, ale przywykł do tego. Jego ramię z czasem nauczyło się przyjmować energię strzału. Z mausera bił rekordy odległości. Miał nadzieję, że dzięki tej broni doczeka końca wojny. Czasami myślał o mauserze jak o koledze. Kiedy godzinami leżał sam w ukryciu, żeby nie zwariować i nie zasnąć, mówił do niego w myślach jak do kompana. Teraz też myślał o różnych dziwnych rzeczach, takich bez sensu również. O czymkolwiek, byle nie zasnąć. Stawały mu przed oczami obrazy, które utkwiły mu w pamięci. Ojciec zabierający go na pierwsze polowanie. Potem na peronie, gdy żegnał go wyjeżdżającego na front w 1939 roku. Pierwsza bitwa, pierwszy kolega z oddziału, który zginął obok niego w okopie. Pierwszy zabity Niemiec. Teraz, gdy strzela i zabija, właściwie już nic nie czuje. Nie odczuwa radości czy ekscytacji z trafienia. Nie ma też żadnych wyrzutów sumienia, że właśnie zabił czyjegoś syna, brata, może ojca małych dzieci. Robił to machinalnie, bez zastanowienia, bezuczuciowo. Starał się przypomnieć sobie, jak było kiedyś, na początku. Niewiele z tego zostało w pamięci. Tyle dni, tygodni, miesięcy od wybuchu wojny i pierwszej krwi. Pamiętał tylko kołatanie serca, trzęsące się ręce i ten ogromny strach, czy śmierć nie zbliża się właśnie po niego. Teraz już było mu to obce. Nie czuł nic — strachu czy euforii po zwycięstwie. Kiedy tak leżał, był tylko on, mauser i wróg, którego musiał zlikwidować, zanim tamten zabije jego.

Nagle zza pagórka wyłoniła się postać. Był to wysoki mężczyzna w wojskowych spodniach, oficerkach i grubym ciemnym golfie. Szedł ścieżką wolnym, lecz miarowym krokiem, co jakiś czas spoglądając do tyłu i rozglądając się na boki. Pieniążek poczuł skok adrenaliny. To mógł być moment, na który czekali. Czy rzeczywiście tak jest, czy to tylko przypadkowy spacerowicz na porannej wycieczce? Czekał na rozwój wypadków. Mężczyzna przeszedł dobry kawałek ścieżką na wprost strzelca, kiedy jakieś siedemdziesiąt metrów za nim na wzgórzu pojawił się drugi człowiek. Był niższy, w długim płaszczu z wysoko postawionym kołnierzem i w wojskowej czapce. Szedł lekko zgarbiony, z rękoma z tyłu, patrząc cały czas przed siebie. Z tej odległości nie dało się dostrzec dobrze rysów twarzy, częściowo zasłoniętej kołnierzem płaszcza. Nie rozglądał się na boki, nie zwracał uwagi na piękno przyrody. Obserwujący go przez lunetę Pieniążek wręcz czuł, że mężczyzna ten rozmyśla o czymś ważnym, coś go dręczy. Jego przygarbiona postać zdawała się dźwigać niewidoczny ciężar. Było w tej osobie coś mrocznego, niewytłumaczalnego, co sprawiło, że Pieniążek poczuł dziwny dreszcz. Po chwili po lewej zza tego samego pagórka wyłonił się mężczyzna będący kopią pierwszego. Równie wysoki, w podobnym ubraniu, idący tym samym równym, miarowym, charakterystycznym krokiem. Nie miał broni długiej, ale zapewne miał kaburę z bronią przy pasie. Tak jak ochroniarz z przodu.

Teraz strzelec był już pewien, że mężczyzna jest celem, a dwóch pozostałych to ochroniarze. Wszystko było tak jak w danych wywiadu, które otrzymali do tej misji. Ćwiczyli dokładnie tę sytuację przez cały tydzień przed wylotem. Wszystko się zgadzało: czas, topografia terenu, pordzewiała siatka przed nim i ścieżka, na której miał pojawić się cel w towarzystwie dwóch ochroniarzy. Cel był już na wprost niego, w idealnym miejscu do oddania strzału. Jeżeli się zawaha, za chwilę mężczyzna zniknie za drzewami po prawej. „To musi być cel”, pomyślał i postanowił oddać strzał. Spojrzał na wierzchołki drzew, oceniając kierunek i siłę wiatru. Skorygował urządzenie na snajperce. Docisnął kolbę do ramienia, przejechał lekko po spuście, jakby chciał go wyczuć. Potem wstrzymał oddech, wziął pierś mężczyzny w celownik. Delikatnie nacisnął spust. Lufę poderwało nieco do góry, padł strzał. Pocisk z impetem i hukiem wyszedł z lufy i po sekundzie lotu trafił w cel. Wszedł w pierś mężczyzny, przebijając płuco i rozrywając lewą komorę serca. Roztrzaskując żebra, wyszedł z drugiej strony, powodując z przodu bryzgnięcie krwi na twarz i jednocześnie kładąc krwawy cień za nim. Mężczyzna zatrzymał się i zachwiał, po czym upadł na kolana. Strzelec nie czekał, machinalnie przeładował broń, przymierzył powoli w statyczny już cel. Wystrzelił jeszcze raz, tym razem mierząc w głowę. Ponownie poczuł kopnięcie mausera i podrzut lufy. Rozległ się strzał, a po chwili głowa mężczyzny wręcz eksplodowała. Pocisk trafił w skroń, rozrywając czaszkę, z której część poleciała w trawę, a część, z kawałkami mózgu i okiem, zawisła na resztkach skóry i tętnic. Mężczyzna z tryskającą na wszystkie strony fontanną krwi z czegoś, co chwilę wcześniej było jego głową, przewrócił się bezwładnie na lewy bok. Jego ciałem zaczęły targać konwulsje. Po chwili wierzgnął jeszcze dwa razy nogą w nienaturalny sposób, zastygł w bezruchu i skonał. Strzelec wykonał zadanie, lecz nie zakończył akcji. Postanowił zlikwidować jeszcze ochroniarzy.

Gdy padły strzały, ochroniarz będący z przodu bez wahania rzucił się biegiem do trafionego mężczyzny. Pieniążek z bezwzględnością i dokładnością maszyny powtórzył czynności. Przeładował, przymierzył, wstrzymał oddech i strzelił. Biegnący ochroniarz, trafiony w szyję, wyrzucił nogi do przodu i bezwładnie padł na ścieżce jakieś pięć metrów od swojego szefa. Strzelec szybko skierował lunetę w lewo, chcąc dokończyć dzieła klasycznym hattrickiem. Jednak drugi z ochroniarzy na widok pierwszych dwóch pocisków roztrzaskujących mężczyznę będącego celem rzucił się do ucieczki, znikając za pagórkiem. Pieniążek powędrował celownikiem z powrotem na pierwszego zabitego mężczyznę, jakby upewniając się, czy we flakach i kałuży krwi znajdujących się pośrodku zielonej równiny nie tli się jeszcze życie. Nastał bezruch i cisza. Z lufy mausera unosiła się smużka dymu. Te kilka sekund napięcia zmęczyło strzelca. Wyrównał oddech, chciał chwilę odpocząć.

Obok strzelca znalazł się porucznik. Oparty na łokciach z lornetką patrzył na ofiary leżące na ścieżce.

— To cel. Na pewno nie żyje? — zapytał.

— Ten kisiel na trawie za nim to jego mózg, więc raczej nie żyje — odparł Pieniążek.

— Muszę mieć pewność, zanim to nadam — z powagą w głosie upewniał się porucznik. — Nie ma miejsca na „raczej”.

— Na pewno — potwierdził Pieniążek. — Tylko drugi ochroniarz uciekł — dodał.

Reder milczał przez moment, jakby napawając się chwilą. Odwrócił głowę w stronę Pieniążka:

— Dobra robota. Właśnie zabiłeś Adolfa Hitlera. Spadajmy stąd — dodał, zbierając się do lasu.

Pieniążek lekko zesztywniał, słysząc słowa porucznika. Domyślał się, że cel misji to ktoś ważny. Ktoś z elity lub któryś z feldmarszałków czy generałów, ale Hitler? Pierwszą myślą było, że porucznik żartuje, lecz jego poważny ton i cała ta misja zdawały się to potwierdzać. Naprawdę zabił Hitlera. Co teraz? Zakończył jednym strzałem wojnę? Będzie się chwalił kolegom? To naprawdę możliwe?

Z natłoku myśli wyrwał go głos porucznika:

— Kuba, zbieraj się, zaraz będzie tu gorąco.

Pieniążek otrzeźwiał, wyczołgał się do drzew i wstał. Przy pierwszym drzewie stał porucznik i pośpiesznie wbijał coś w drzewo, za którym wcześniej snajper leżał i oddawał strzały.

— To prawda, co pan powiedział? — zapytał.

— Tak, to prawda. Możesz być z siebie dumny.

— Co pan robi?

— Zostawiam coś na pamiątkę. Zobacz — powiedział porucznik, odchodząc od drzewa.

Pieniążek podszedł i zobaczył na drzewie orzełka ze starego munduru porucznika, który przeszedł z nim daleką drogę: od kampanii wrześniowej aż do miejsca, w którym wyrównali rachunki z Hitlerem.

Nagle w oddali z kierunku rezydencji Berghof usłyszeli odgłos syren alarmowych.

— Już wiedzą. Zaczęło się, chodźmy — rzucił porucznik i razem z Pieniążkiem udali się w głąb zagajnika, gdzie czekał na nich Sawicki z radiostacją.

Za chwilę byli przy radiooperatorze. Od kiedy usłyszał wystrzały, był gotowy. Sawicki włączył radiostację i upewnił się, że wszystko jest sprawne. Nastawił umówioną częstotliwość i czekał. Po chwili zobaczył wśród drzew zbliżające się znajome sylwetki.

— Nadaj „potwierdzam wykonanie operacji „Abaddon”” — rzucił porucznik, stając obok.

ROZDZIAŁ II

Król Olch

Wzgórze numer dwa było oddalone od wzgórza numer jeden o jakieś dwa kilometry. Podchorąży Konarski z resztą oddziału dotarli tu bez przeszkód. Teraz stali ukryci za drzewami, obserwując patrol policji RSD. Trzech Niemców stało na szczycie wzgórza, żywiołowo rozmawiając. Dowódca patrolu, nordyk o smukłej budowie ciała, wydłużonej głowie i pociągłej twarzy, tubalnym głosem opowiadał o wydarzeniach poprzedniego wieczoru. Jego czerwony nos nie był oznaką mrozu, bo jak na tę porę roku w Alpach było dość ciepło. Nos zdradzał zamiłowanie jego właściciela do mocnych trunków. Pechowo dla ukrytych nieopodal Konarskiego i pozostałych spadochroniarzy cała trójka Niemców uczestniczyła wczoraj w całonocnej libacji, której przebieg wspominali, a w zasadzie próbowali odtworzyć. Powinni teraz kontynuować patrol, przeczesując lasy i pobliskie sektory. Zamiast tego usiedli na zwalonym drzewie i leczyli kaca, popijając wodę z manierek. Nordyk gawędziarz ciągnął swoją opowieść, a jego kompani raz po raz wybuchali gromkim śmiechem. Działało to na nerwy przypatrującemu się z oddali Konarskiemu. W dodatku nie zanosiło się na to, by leniwy patrol miał się stąd ruszyć w najbliższym czasie. Konarski postanowił zlikwidować przeszkodę, bo czas naglił. Musieli zająć wyznaczoną pozycję zgodnie z planem, zanim porucznik rozpocznie akcję. W dodatku istniało niebezpieczeństwo, że mogą udać się w stronę wzgórza numer jeden i pokrzyżować plany porucznika. Cofnął się ostrożnie do oddziału i wydał rozkazy:

— Wychodzimy we trzech. Ja biorę dowódcę, Janek, likwidujesz tego z lewej, a ty, Mikołaj, zdejmujesz tego z prawej. Andrzej z Mamutem zostajecie z tyłu za drzewami i ubezpieczacie nas na wypadek, jakby inny patrol wyszedł z lasu. — powiedział po cichu.

Wstali i zgodnie z planem wyszli zza drzew prosto na Niemców. Zostało im do nich jakieś piętnaście metrów, gdy Konarski otworzył ogień do dowódcy, który nawet nie zdążył zareagować. Rozwarł szeroko zdziwione oczy, a jego podłużna twarz wydłużyła się jeszcze bardziej. Wyciągnął rękę po broń, kiedy dostał serię. Zachwiał się, a jego mundur zabarwił się na czerwono. Padł na twarz. Dwóch pozostałych Niemców zalał grad pocisków z broni Paszkowskiego i młodszego z braci. Świst kul, jęki Niemców, brzęk zamków mp40 wyposażonych w tłumiki — i w kilka sekund cała trójka leżała martwa na ziemi. Chłopacy podeszli do zabitych i przetrząsnęli ich kieszenie, szukając dokumentów, które mogą się przydać. Zabrali papierosy, a Mamut znalazł nawet czekoladę, którą od razu zjadł. Zaciągnęli trupy w krzaki, zamaskowali, po czym udali się dalej.

Doszli do stoku wzgórza, skąd rozciągał się widok na zachodni skraj grzbietu Kehlstein. Stał tam budynek przypominający schronisko lub luksusową willę. Prowadziła do niego wąska kręta ścieżka, a tysiąc metrów poniżej asfaltowa droga kończąca się w podziemnym parkingu. Stamtąd do wnętrza obiektu wjeżdżało się windą. Konarski, podobnie jak porucznik, znał cel misji. Wiedział, że przybyli tu zabić Hitlera. Teraz znajdowali się na wzgórzu numer dwa, skąd widział herbaciarnię na Kehlsteinie. Według wywiadu każdego dnia rano spacerem przychodził do niej Hitler. Również dzisiaj miał przybyć ścieżką biegnącą wzdłuż zbocza wzgórza numer jeden, gdzie zamachu miał dokonać porucznik z Pieniążkiem. Konarski z oddziałem byli planem B. Gdyby atak na wzgórzu numer jeden się nie powiódł i Hitler dotarłby do herbaciarni, mieli zaatakować budynek. Najpierw ostrzelać z panzerfausta, a potem zaatakować straż i dostać się do środka.

Wizja szturmu herbaciarni nie napawała optymizmem. Już stąd dostrzegł kilku strażników w czarnych mundurach SS-Wachbataillon, elitarnej gwardii przybocznej Führera. W budynku musiało być ich jeszcze co najmniej kilkunastu. Do tego krzątające się postaci personelu cywilnego, z których część zapewne była tajniakami. Leżał ukryty, obserwując budynek i teren wokoło, próbując znaleźć słaby punkt. Jego uwagę przykuł starszy jegomość z nożycami w ręku, leniwie spacerujący od żywopłotu do żywopłotu. Czasem skubnął krzaczek tutaj, czasem tam, powoli przemieszczając się pomiędzy roślinnością Adlershorst, Orlego Gniazda Hitlera. Po chwili człowieczek odłożył nożyce, nabrał wody do dużej pordzewiałej konewki i zaczął podlewać kwiatki rosnące wokół pięknego tarasu. Konarski pomyślał, że to najlepsza fucha pod słońcem. Gościu wstaje rano, wypija kawę, a potem jego jedynym obowiązkiem jest podlanie kwiatków w pięknych okolicznościach przyrody. Ma gdzieś krwawą jatkę dziejącą się kilkaset kilometrów dalej. Jego to nie dotyczy. Jakże mu zazdrościł!

Z rozmyślań wyrwał go głos Paszkowskiego:

— A jak im się nie uda?

— Uda się, dlaczego ma się nie udać? Wałkowaliśmy to przez tydzień. Dane wywiadu na razie się zgadzały. Wszystko do tej pory idzie zgodnie z planem, a Pieniążek rzadko chybia — odpowiedział Konarski.

— Jakby to było takie proste, to już wcześniej ktoś by spróbował. Nawet nie wiemy, na kogo polujemy. Po drugie skąd wywiad zdobył takie dokładne mapy terenu, dane o celu i takie tam? Może to jakaś ściema i pułapka? — drążył Paszkowski.

Podobno świat dzieli się na osoby, dla których szklanka jest do połowy pełna, i na takich, dla których ta sama szklanka jest do połowy pusta. Dla Paszkowskiego szklanka była zawsze zbita. Większego czarnowidza świat nie widział. Nikt nie chciał z nim pić, bo po kilku głębszych zawsze wpędzał wszystkich w depresję. Chyba że stawiał, wtedy zawsze wszyscy chętnie z nim pili, tyle że na smutno.

— Tak, kurwa, zastawili pułapkę w centrum Alp, żeby złapać w nią twoją cenną dupę — zirytował się Konarski, który sam już nerwowo zerkał na zegarek, oczekując sygnału od porucznika. Zrzędzenie Jana nie pomagało, tylko potęgując jego własne nerwy.

— Nie przyszło ci do głowy, że nikt wcześniej nie miał danych tej twierdzy? Najwidoczniej fryce mają tu kreta, który widząc, co się święci, ratuje tyłek, przechodząc do zwycięskiej drużyny — kontynuował już spokojniej Konarski.

— Miejmy nadzieję, że masz rację. Tylko że już dziesiąta i nic. Wymyśl lepiej, jak po cichu podejść te straże, bo inaczej przykryją nas ogniem z wyższych pięter i będzie niewesoło. Tak na wypadek, gdybyśmy jednak zobaczyli rakietę — smutnym głosem powiedział Paszkowski.

Czerwona rakieta miała oznaczać fiasko akcji na wzgórzu numer jeden. Gdyby cel z jakichś względów nie został zlikwidowany, dotarłby do herbaciarni obserwowanej przez Konarskiego. Porucznik Reder miał wtedy dać rakietnicą sygnał do szturmu na budynek.

Konarski obserwował herbaciarnię, jednocześnie spoglądając w kierunku wzgórza numer jeden. Dlaczego nadal nic się nie dzieje? W końcu jakiś patrol znajdzie ich albo trupy trzech zabitych Niemców i zaskoczenie weźmie w łeb. Pomyślał, że gdyby Paszkowski wiedział, na kogo polują, to pewnie z nerwów dostałby sraczki. W duchu przyznał Pawłowi rację, że lepiej było nie mówić reszcie, czemu tutaj są.

Nagle jego rozmyślania przerwał huk wystrzału odbijający się echem po górach. Następnie usłyszał drugi strzał i trzeci. Spojrzał w stronę, z której dobiegał dźwięk. Patrzył dłużej, minęło kilka chwil, a rakiety nadal nie było widać. W oddali rozległ się ryk alarmu płynącego z rezydencji Berghof, a za chwilę przeraźliwe wycie syren dało się słyszeć przed nimi w herbaciarni.

„Udało im się, naprawdę się im udało!”, zdążył pomyśleć. Usłyszał Paszkowskiego:

— Dzięki Bogu nie musimy atakować tego gniazda żmij. To co teraz? — w jego głosie słychać było ulgę.

— Zmywamy się po cichu i idziemy do wartowni — odpowiedział mu Konarski, cofając się do ukrytych w lesie braci Świderskich i Kudery.

Po chwili byli już razem. Była też krótka radość z wykonanego zadania. Mikołaj wypowiedział coś w rodzaju modlitwy dziękczynnej za talent snajperski Kuby Pieniążka, który uchronił ich od szturmu na batalion SS w herbaciarni. Szybko ruszyli do wartowni na dole zbocza, gdzie mieli się spotkać z porucznikiem Rederem, Pieniążkiem i Sawickim. Plan dalszych działań w założeniach był prosty. Musieli zaatakować oraz zdobyć główną wartownię strzegącą północnej drogi. Zatrzymać pościg, który wyruszył z rezydencji za zamachowcami do przybycia porucznika. Za pomocą zdobycznej ciężarówki uciec w stronę Salzburga, gdzie na pobliskim starym opuszczonym lotnisku polowym miał wylądować kapitan Wilson, zabierając ich do Francji. Plan, na papierze prosty, był niestety trudny do zrealizowania. O ile przy herbaciarni obyło się bez walki, to przy wartowni starcie z żandarmerią było już konieczne. Najbardziej jednak bali się tego, co nadejdzie z Berghofu. Żołnierze Ehre Kompanie/IV. SS-Wachbataillon LSSAH to prawdziwa elita. Świetnie uzbrojeni, z przewagą liczebną ruszą za nimi w pościg. Będą chcieli zamknąć zewnętrzny pierścień ochrony. Jeżeli pierwsi przejadą obok wartowni, zablokują drogi wyjazdowe i nawet mysz się nie prześlizgnie przez ten kordon. W takiej sytuacji oddział polskich komandosów znalazłby się pułapce, pomiędzy SS-Wachbataillon a policją RSD z wartowni. Byłby to potrzask, z którego by się już nie wydostali. Na dodatek nawet dotarcie na opuszczone lotnisko pod Salzburgiem nie gwarantowało bezpiecznego powrotu. Powiadomienie dowództwa radiowo przez Sawickiego o wykonaniu misji powodowało wysłanie kapitana Wilsona w kolejny lot, tym razem po grupę śmiałków w umówione miejsce. Jednak nie było pewne, czy lecący w biały dzień lancaster nie zostanie dostrzeżony i zestrzelony przez przelatującego akurat w pobliżu messerschmitta. Konarski parł szybko naprzód, poganiając pozostałych. Chciał jak najszybciej dotrzeć do wartowni. W końcu zza drzew, trochę poniżej nich, zamajaczyły kształty budynków. Dał znać reszcie, żeby zwolnili. Wyciągnął lornetkę i ostrożnie podczołgał się do ostatnich drzew na zboczu. Jakieś osiemdziesiąt metrów dalej biegła droga przecięta szlabanem, przy którym znajdowały się dwie budki strażników. Około dwadzieścia metrów dalej znajdowały się drewniane minikoszary i magazyn na broń. Naprzeciwko koszar stały dwa motocykle BMW-R12 z bocznym wózkiem i dwie ciężarówki Opel Blitz. Konarski, znajdujący się trochę powyżej wartowni, miał świetny widok na cały teren. Ucieszył go widok ciężarówek. Teraz zajął się przeglądem wroga. Dwaj strażnicy przy szlabanie trzymali swoje MP 40, nerwowo rozglądając się wokoło. Kilku innych wartowników w pośpiechu przemieszczało się pomiędzy koszarami a zbrojownią. Wartownia miała połączenie telefoniczne z rezydencją, więc już na pewno wiedzieli, co się stało. Zresztą syreny wyjące na Kehlsteinie było słychać aż tutaj, więc było jasne, że o akcji z zaskoczenia mogą zapomnieć. Reszta oddziału zbliżyła się do Konarskiego.

— Dwóch strażników przy szlabanie. Czterech czy pięciu przed zbrojownią i najprawdopodobniej kilku w budynku. Działamy od razu, żeby zdążyć przed przejazdem kolumny SS — zarządził Konarski.

— Wpierw zdejmujemy straż przy szlabanie? — zapytał Paszkowski.

— Nie. Najpierw Mamut wali z rury w koszary. To powinno załatwić kilku w środku i oszołomić tych przy szlabanie. Wtedy ja z sierżantem i Mikołajem zdejmujemy dwójkę przy szlabanie i przebiegamy na drugą stronę. Zajmujemy pozycję naprzeciw zbrojowni. Andrzej z Mamutem zostają i z góry strzelają do tych, którzy wyjdą z budynku — szybko nakreślił zadania Konarski. — Na pozycje — dodał.

Sprawnie rozciągnęli szyk wzdłuż linii drzew. Kudera zaczął przygotowywać granatnik do strzału. Wyjął pocisk z rury. Zamontował spłonkę i wyjął zawleczkę. Podniósł dźwignię celownika i odbezpieczył. Wycelował w budynek i nacisnął spust. Szarpnęło jego ramieniem, pocisk wyszedł z wyrzutni i w ułamku sekundy uderzył w koszary. Rozległ się huk i ściany z drewna rozpadły się, strzelając tysiącami desek i wiórów, a za chwilę zmieniły się w chmurę pyłu. Jednocześnie Konarski, Paszkowski i Mikołaj Świderski wyskoczyli zza drzew, dziurawiąc seriami ze swoich MP 40 wartowników przy szlabanie. Ogłuszeni i zdezorientowani wybuchem, nie zdążyli nawet wystrzelić, gdy padli martwi na ziemię. Kudera odrzucił bezużyteczną już wyrzutnię, złapał karabin i razem z Andrzejem pruli ogniem w to, co zostało po koszarach. Dokładnie w tuman pyłu, który unosił się w miejscu wybuchu, gdyż nic innego nie dało się dostrzec. Konarski dobiegł do umiejscowionych przed koszarami worków z piaskiem, które miały służyć wartownikom do obrony w razie ataku z zewnątrz. Teraz posłużyły jako osłona Konarskiemu i biegnącemu za nim Paszkowskiemu. Schowani za nimi, otworzyli ogień do piątki żandarmów znajdujących się przy zbrojowni. Trafili jednego z nich, a reszcie udało się dobiec do zbrojowni i stamtąd odpowiedzieli ogniem. Mikołaj przebiegł schylony za Konarskim i Paszkowskim i dobiegł do ciężarówki zaparkowanej pięć metrów dalej. Oparł się plecami o szoferkę opla i wziął w rękę granat przyczepiony do pasa. Wyciągnął zawleczkę, wychylił się lekko za maskę i z całej siły rzucił w kierunku zbrojowni. Bum! Granat wybuchł przy ścianie, raniąc Niemca strzelającego przez okno i zwalając stertę desek z dachu. W międzyczasie pył z koszar opadł i ukazał ocalałą tylną i boczną ścianę budynku wraz z kawałkiem dachu, który o dziwo cały się nie zawalił. W środku za stertą gruzu, połamanych desek, mebli i kilku trupów dwóch ocalałych żandarmów zaczęło ostrzeliwać się na oślep. Próbowali się porozumiewać, ale chwilowo ogłuchli od wybuchu i słychać było, jak między seriami puszczanymi w każdym możliwym kierunku pokrzykują na siebie nerwowo. Rozpoczęła się regularna strzelanina pomiędzy Konarskim i Paszkowskim schowanymi za osłoną z worków, Świderskim strzelającym zza ciężarówki a Niemcami w zbrojowni i tymi w tym, co pozostało po koszarach. Dodatkowo Kudera i Andrzej Świderski walili z góry w koszary, zasypując Niemców gradem pocisków, tak że ci nie mogli wystawić nawet czubka głowy. Niemcy w zbrojowni nie próżnowali. Otworzyli szerzej drzwi, w których za ścianą ognistych rozbłysków Konarski zdążył dostrzec ustawiony MG 42. Zaraz potem usłyszeli dźwięk przypominający jazgot piły tarczowej, a śmiercionośne serie karabinu zaczęły pociskami łamać i ścinać drzewa za nim. Ten ciężki karabin maszynowy nie bez przyczyny nazywany był przez żołnierzy „piłą Hitlera”: podczas strzelania serią, ze względu na szybkostrzelność, odgłos wystrzeliwanych pocisków zlewał się w jeden dźwięk przypominający piłę tarczową. Maschinengewehr 42 przetestowany przez grenadierów pancernych z Afrika Korps później siał zniszczenie i śmierć na wszystkich frontach. Teraz przeważał szalę zwycięstwa na stronę Niemców. Przygwożdżeni Polacy nie mogli nic zrobić. Nagle jeden z pocisków przebił worki z piaskiem i trafił Paszkowskiego w lewe ramię, przechodząc ze świstem i dalej łamiąc drzewo za nim. Ręka zalała się krwią. Konarski spojrzał na Jana z trwogą w oczach. Paszkowski oderwał postrzępiony pociskiem rękaw, odsłaniając ranę, z której sikała krew. Zobaczył, że szczęśliwie pocisk przeszedł po wierzchu ramienia, nie uszkadzając tętnic i mięśni.

— Będę żył — krzyknął do Konarskiego, po czym złapał granat i nie podnosząc się, miotnął w koszary. — Macie, skurwysyny — zaklął głośno. Przewiązał ramię oddartym rękawem. Wystawił rękę z karabinem ponad worki i posłał trzy krótkie serie w stronę zbrojowni.

— Wymyśl coś, bo jesteśmy w czarnej dupie — rzucił do Konarskiego zaraz po tym, jak kolejny pocisk przebił ich osłonę i przeszedł centymetry od jego głowy.

Konarski spojrzał na pagórek za drogą, skąd strzelali Mamut i Andrzej. Było jednak widać ogień z lufy tylko jednego karabinu. „Czemu nie strzelają obaj?”, pomyślał. Wyjął lusterko, wystawił je ponad worki i zaczął oceniać sytuację przed nimi. W pewnej chwili dostrzegł schyloną postać przebiegającą przez drogę na tyły koszar. Rozpoznał sylwetkę Andrzeja, który niepostrzeżenie podbiegł do ściany koszar i szybkim ruchem wrzucił dwa granaty przez okno. Dwa wybuchy jeden po drugim wyrzuciły w powietrze obydwu ostrzeliwujących się Niemców wraz z kupą desek i kawałkiem stołu, za którym się kryli. Gdy ciała bezwładnie upadły na ziemię, na wszystko zawalił się dach, grzebiąc pod sobą trupy zabitych. Widząc śmiałą akcję brata, Mikołaj postanowił mu pomóc. Rzucił granat przed zbrojownię. Wybuch wyrwał dziurę w ziemi przed zbrojownią, miotając odłamkami na wszystkie strony i uciszając kaem na kilka sekund. Zerwał się szybko z ziemi i wyskoczył zza ciężarówki, biegnąc ile sił w nogach do drzew rosnących w pobliżu zbrojowni. Zdążył pokonać może ze dwa metry, gdy opadł kurz po wybuchu granatu i natychmiast ponownie rozległ się charakterystyczny jazgot karabinu. Strzelec MG 40, ogłuszony wybuchem granatu, z opóźnieniem dostrzegł błyskawiczny manewr wroga próbującego oflankować ich pozycję. Od razu posłał serię pocisków za Mikołajem. Ten miał szczęście, pociski rozryły ziemię tuż za nim. Biegł jak opętany, słysząc odgłos podążającej za nim śmierci. Gdy dobiegł do drzew, serce mało nie wyskoczyło mu z piersi. Usłyszał za sobą wybuch i odgłos łamanej stali. Seria pocisków nie dosięgła go, za to trafiła w jeden z motocykli stojących za ciężarówką. Trafiony w zbiornik pojazd błyskawicznie stanął w płomieniach i eksplodował z taką siłą, że podskoczył niemal metr w górę, a kawał urwanej blachy przeleciał dobre dziesięć metrów i wbił się w drzewo tuż obok głowy Mikołaja. Całe to zdarzenie, od wybuchu granatu do eksplozji motocykla, trwało kilka sekund, jednak odniosło skutek i odwróciło uwagę Niemców od tego, co działo się za wartownią. Andrzej wykorzystał bohaterski rajd brata i dobiegł do zbrojowni w momencie, gdy wybuchający BMW-R12 znalazł się z powrotem na ziemi. Stojący przy drzwiach żandarm odwrócił się w jego stronę, dostrzegając zagrożenie. Los Niemców był już jednak przesądzony. Andrzej otworzył ogień, trafiając pierwszego Niemca w głowę i z rozpędem wpadając do środka na zaskoczonych pozostałych. Nie przestając strzelać, puścił serię w strzelca kaemu i drugiego, trzymającego taśmę z pociskami. Pociski rozrywały ich klatki piersiowe, gdy Andrzej poczuł ukłucie i ból pod obojczykiem. Spojrzał w prawo i zobaczył Niemca z wycelowaną w niego dymiącą lufą „karabinu”. Instynktownie pochylił się i skoczył na wroga tuż pod lufą i drugim wylatującym w niego pociskiem. Z impetem wpadł na niego, po czym obaj przewrócili się na podłogę usłaną łuskami od MG-42. Przeciwnik był większy od niego, ale Andrzej był szybszy. Prawą ręką ścisnął karabin i z całej siły uderzył kolbą Niemca w twarz. Ten zalał się krwią, lecz się nie poddawał. Oburącz złapał broń Andrzeja, broniąc się przed drugim uderzeniem. Niemiec, wysoki krępy żandarm, był silniejszy. Ręce niczym wykute ze stali złapały broń i nie chciały puścić. Andrzej próbował wyrwać karabin, ale przeciwnik trzymał mocno broń i jego lewą rękę, powoli przejmując kontrolę nad walką. Po chwilowej próbie sił Niemiec potężnym kopnięciem zrzucił z siebie Andrzeja. Przeturlali się w śmiertelnym uścisku, szczepieni dłońmi na karabinie. Niemiec przygniótł go prawym łokciem, blokując mu ruchy, a lewą sięgał po nóż. Polak próbował zrzucić go z siebie lub chociaż wyswobodzić rękę. Bezskutecznie — karabin dociskał go do ziemi, nie pozwalając na żaden manewr. „To koniec”, pomyślał Andrzej, patrząc w wytrzeszczone oczy Niemca. Z jego zaciśniętej szczęki toczyła się piana, a żyły na skroniach nabrzmiały od uścisku, którym tłamsił swoją ofiarę. Niemiec podniósł rękę z nożem, by zadać cios. Nagle jego głowa eksplodowała, a huk wystrzału wypełnił pomieszczenie. Twarz Andrzeja zalała się krwią napastnika, a śmiertelny uścisk ustąpił. Zrzucił z siebie niedoszłego zabójcę i usiadł zmęczony, ciężko łapiąc oddech. Przetarł rękawem zachlapane krwią oczy. Spojrzał przed siebie i powiedział:

— Lepiej późno niż wcale.

— Daj spokój. Nic ci nie jest? — odpowiedział stojący w drzwiach zbrojowni Mikołaj. Lufa jego broni jeszcze dymiła po wystrzeleniu pocisku, który rozpłatał głowę Niemca. Jego ręce trzęsły się po wydarzeniach ostatnich chwil. Podszedł do Andrzeja, wyciągnął rękę i pomógł mu wstać. Ten wyglądał jak Kuba rozpruwacz po nocnym wypadzie. Cały ubrudzony krwią Niemca, trzymał się za lewe ramię, z którego przez dziurę w mundurze ciurkiem leciała krew. Podparł brata i pomógł mu wyjść, bo ten po walce z żandarmem osiłkiem był tak wyczerpany, że ledwo mógł ustać na nogach.

Gdy wyszli przed zbrojownię, była tam już reszta ekipy z „bitwy o wartownię”. Wszyscy z niepokojem patrzyli, co stało się z Andrzejem, który swoim wypadem uratował im tyłki. Kiedy zobaczyli obydwu braci wychodzących z szopy, kamień spadł im z serca.

— Dobra robota — powiedział, szeroko się uśmiechając, Konarski.

— To pochwała? Nie wierzę, panie podchorąży! — odpowiedział Andrzej.

— Nie przyzwyczajaj się — rzucił Konarski i podchodząc, uściskał bohatera ostatniej akcji.

Potem reszta złożyła mu wyrazy uznania, a Paszkowski zabrał się za opatrywanie jego postrzelonego ramienia.

— Chcesz być chirurgiem, idź na wojnę, jak mawiał Hipokrates — rzucił, badając ranę Andrzeja. — Rodzice chcieli, żebym został chirurgiem. Szkoda, że tego nie widzą.

Na szczęście po szybkich oględzinach okazało się, że kula przeszła na wylot. Jan wyciągnął opatrunki, które mieli ze sobą. Oczyścił ranę, zdezynfekował odkażającą zasypką i przewiązał opatrunek bandażami. Zrobił mu coś w rodzaju prowizorycznego temblaka. Zabieg zakończył optymistycznie:

— Zrobione. Do wesela się zagoi.

— Dzięki. Teraz zajmij się swoją ręką, bo też nieciekawie wygląda — powiedział Andrzej. — Pomóc ci?

— No taaa… faktycznie z tego wszystkiego o tym zapomniałem. — Mówiąc to, Paszkowski spojrzał na swoje ramię rozorane pociskiem. — Dam sobie radę.

Usiadł, powtarzając czynności medyczne na swojej ręce. Ponieważ jedną ręką szło mu to nieudolnie, w końcu Andrzej wstał i pomógł mu zakończyć nierówny pojedynek z bandażami. Po udanej operacji, jak przystało na niedoszłego chirurga, zapalił papierosa, proponując też Andrzejowi. Ten jednak jak zawsze odmówił. W milczeniu przyglądali się krzątaninie kolegów, którzy kierowani pokrzykiwaniami Konarskiego przygotowywali się do kolejnego etapu misji.

— Pozbierajcie amunicję od Niemców. Mamut, weź MG i ustaw przy drodze. Mikołaj, idź z nim do zbrojowni, weź amunicję do MG i zobacz, co jeszcze tam jest — komenderował Konarski.

Sam podszedł do plecaka i wyjął ładunek wybuchowy, który ze sobą zabrali. Podbiegł do mostku łączącego drogę za budkami strażników. Przymocował dynamit z boku drogi, a żyłkę przyczepioną do zawleczki przeciągnął ostrożnie w poprzek drogi, zaczepiając o rosnące tam drzewo. Wszystko zamaskował gałęziami choinek i wrócił do Kudery przygotowującego stanowisko kaemu.

— Janek, zobacz, czy opel odpali — krzyknął do palącego Paszkowskiego.

Paszkowski zgasił niedopałek, wstał i podszedł do ciężarówki. Drzwi szoferki były otwarte, więc szybko znalazł się za kierownicą. Wyjął nóż, chwilę pomajstrował pod kierownicą i za chwilę silnik opla zaczął pracować. Wrzucił wsteczny, wycofał, potem wrzucił jedynkę i wyjechał na drogę, ustawiając wóz do odjazdu w stronę Salzburga. Wysiadł i podszedł do Konarskiego.

— Mam nadzieję, że porucznik dotrze tu przed SS — powiedział.

— Jak twoja ręka? — zapytał Konarski.

— Drobnostka. U Andrzeja kula przeszła na wylot, opatrzyłem i też powinno być okej — odpowiedział Jan.

Nagle wśród wszechogarniającej ciszy i szumu drzew w oddali dał się słyszeć słaby pomruk, który z czasem stawał się coraz wyraźniejszy. Za chwilę wyraźnie było słychać silniki pojazdów zbliżających się od strony rezydencji. Nie było wątpliwości, że psy gończe z Berghof zostały spuszczone z łańcucha. Zmęczeni i wyczerpani całonocnym marszem oraz walką z żandarmami, musieli teraz stawić czoła jeszcze trudniejszemu przeciwnikowi. Elitarnym jednostkom SS.

— Mikołaj, idź z Andrzejem na górę. Mamut z Jankiem do kaemu — szybko wydał dyspozycję Konarski, sam zajmując pozycję na gruzach wartowni. W milczeniu czekali na to, co nieuchronne.

Odgłos silników stawał się coraz bardziej rzeczywisty. Jeszcze chwila i zza zakrętu wyjechał konwój SS. Z przodu jechał kubelwagen z kierowcą i oficerem SS, a kilka metrów dalej podążała ciężarówka Opel Blitz z kilkunastoma żołnierzami. Kubelwagen wjechał na mostek, a gdy dojeżdżał do jego końca, rozległ się huk wybuchu. Samochód wyrwał żyłkę rozciągniętą przez Konarskiego i dynamit eksplodował, rzucając przód wozu na barierkę mostu. Kubelwagen stanął w płomieniach. Kierowca zginął od wybuchu, a ciężko ranny oficer, płonąc, wyskoczył z wozu i po przejściu kilku metrów padł martwy na ziemię. Równocześnie z wybuchem dynamitu Mikołaj wystrzelił do ciężarówki ze zdobycznego panzerfausta. Pocisk uderzył w szoferkę opla, podpalając też budę z tyłu. Kilku esesmanów zginęło, ale reszta zaczęła wyskakiwać. Dwóch z nich zdjął Andrzej serią ze swojego MP 40, ale około dziesięciu Niemcom udało się wydostać i zająć pozycję na moście i przed nim. Kudera rozpoczął ostrzał z kaemu. Rozbłyski pocisków MG 40 przykryły ogniem zaporowym Niemców na moście, raniąc kilku z nich. Esesmani jednak szybko się przegrupowali i odpowiedzieli ogniem. Pociski gwizdały na głowami Polaków. Jeden z Niemców cisnął granatem w stronę stanowiska kaemu. Na szczęście nie dorzucił i granat spadł kilka metrów za blisko, wzniecając tylko chmurę odłamków i dymu. Konarski będący najbliżej Niemców przycelował i strzelił do esesmana ostrzeliwującego się zza szoferki opla. Pierwsze pociski poszły zbyt wysoko, robiąc dziury w blasze opla nad głową wroga. Przycelował jeszcze raz. Wstrzymał oddech i pociągnął za spust. Tym razem pociski biły w cel. Głowa Niemca zalała się krwią i osunął się martwy na ziemię. Konarski podniósł się trochę, chcąc podejść bliżej, gdy usłyszał świst, poczuł ukłucie i ostry ból w nodze. Upadł i złapał się za łydkę. Pomacał nogawkę — była poszarpana i przedziurawiona pociskiem. Podciągnął nogawkę i przyjrzał się nodze. Pocisk wyrwał kawał mięsa pod kolanem, skąd leciała krew. Nie wyglądało to dobrze, ale nie było czasu o tym myśleć. Kilka serii Niemców biło obok niego, musiał się wyczołgać do tyłu. Tymczasem Kuderze i Paszkowskiemu skończyła się amunicja do kaemu. Rzucili w stronę mostu dwa granaty i wycofali się za worki z piaskiem. Sytuacja zmieniała się na korzyść Niemców, którzy zaczęli przejmować inicjatywę. Widać było, że esesmani byli doświadczeni w walce i świetnie wyszkoleni. Ponieśli duże straty, pomimo tego wykorzystali naturalne osłony terenu i bynajmniej nie myśleli o wycofaniu się. Trzech z nich zsunęło się z mostku i poruszając się w zagłębieniu terenu, próbowali zajść wroga z boku od strony gruzów wartowni. Obszar ten miał na oku Konarski, ale po postrzale w nogę i silnym ostrzale Niemców musiał się wycofać i teraz nie widział zbliżających się Niemców. Również strzelający z góry Świderscy nie mogli dostrzec trójki esesmanów, których zasłonił mostek i pojazdy na nim. Piątka Polaków, związana wymianą ognia z Niemcami na moście i za nim, nie była świadoma niebezpieczeństwa zbliżającego się z dołu. Pierwszy z esesmanów, schylony, dotarł już do sterty desek będących kiedyś ścianą wartowni. Jego dwóch kompanów podążało za nim i wszyscy znajdowali się już kilka metrów od leżącego w pobojowisku Konarskiego. Esesman z czarną od prochu i ognia na moście twarzą niczym wąż bezszelestnie sunął wzdłuż bezładu zniszczeń. Nagle znieruchomiał i podniósł dłoń, dając swoim znak, że wypatrzył ofiarę. Podniósł się, przyłożył broń do ramienia i wycelował w głowę niczego nie spodziewającego się Konarskiego. Rozległ się strzał. Jednak to esesman padł martwy w zgliszcza wartowni, a nie Konarski. Wystrzał nie padł z broni esesmana, tylko z lasu na tyłach Niemców. Za chwilę drugi oraz trzeci — i dwóch pozostałych esesmanów za wartownią padło ciężko rannych na ziemię. Jednocześnie z lasu za mostem na tyły zaskoczonych Niemców wypadło dwóch żołnierzy w mundurach strzelców alpejskich, grzejąc ogniem ze swoich pistoletów maszynowych. Pierwsi esesmani dostali z bliska w plecy i głowę, tak że krew obryzgała przebiegających obok nich Redera i Sawickiego. Esesmani nawet nie zdążyli pomyśleć, że to ich koniec. Prąc naprzód z bronią przy ramieniu i dokładnie celując, dotarli do mostu, likwidując odsłoniętych, niespodziewających się niebezpieczeństwa Niemców. Ostatni dwaj esesmani, spostrzegłszy zagrożenie, odwrócili się, oddając strzały zza ciężarówki. Byli już jednak w celownikach Polskiego Kommando i po dwóch szybkich strzałach Redera i Sawickiego przekonali się o wartości szkolenia w Achnacarry. Po kilku sekundach wszyscy esesmani zostali unieszkodliwieni i nastała cisza. Reszta Polaków była równie zaskoczona szybkim obrotem sprawy, co martwi Niemcy. Najbardziej Konarski, który wstał i pokuśtykał do trzech esesmanów trafionych obok niego. Kiedy zobaczył, co mu groziło otarł rękawem spocone czoło i westchnął. Podszedł do dwójki leżącej metr od niego. W odróżnieniu od pierwszego esesmana tych dwoje otrzymało postrzał w korpus, ale jeszcze żyło. Obaj leżeli ciężko ranni, jęcząc i wijąc się z bólu. Konarski przykuśtykał bliżej, przyłożył lufę do głowy blondwłosego młodzieńca o orlim nosie. Zza umorusanej ziemią i prochem twarzy spojrzała na niego para białek przerażonych oczu. Błagalne spojrzenie przeszyło go na wskroś. Trwało to może z sekundę, po czym nie namyślając się, nacisnął spust. Potem dobił drugiego rannego Niemca i wolno poszedł na most. Wszyscy zebrali się razem, chcąc dowiedzieć się, jak poszło grupie porucznika na wzgórzu numer jeden. Zanim ktokolwiek zdążył coś powiedzieć, z lasu wybiegł Pieniążek, którego trzy celne strzały dosięgły esesmanów przy wartowni.

Podbiegł do reszty i krzyknął:

— Zabiłem Hitlera!

— Co? — zapytał najbliżej stojący Kudera.

— Zabiłem Hitlera — powtórzył z dumą i satysfakcją Pieniążek.

— Co on gada? — zwrócił się do porucznika Paszkowski.

— Mówi prawdę. Jesteśmy w Berghof, rezydencji Adolfa Hitlera. Hitler był celem misji i jakąś godzinę temu starszy strzelec Pieniążek odstrzelił mu łeb — odpowiedział Reder.

— O kurwa… — Paszkowski złapał się za głowę. — Masz u mnie duże piwo. Chodź, niech cię uściskam! — Dokończył, rzucając się z szeroko rozłożonymi rękoma „na misia” do Kuby.

Cała ekipa najpierw zaniemówiła, a potem rzuciła się, idąc w ślady Paszkowskiego, z gratulacjami i pytaniami do bohatera. Uściskom i żartom nie było końca. W końcu do gratulacji zabrał się Mamut, który podniósł małego Pieniążka i zaczął go ściskać tak, że temu ostatniemu zaczęło brakować tchu. Niechybnie zginąłby w objęciach Mamuta, gdyby nie to, że porucznik kazał zakończyć uprzejmości i szybko załadować się na ciężarówkę.

Zebrali ekwipunek i sprawnie wgramolili się na pakę przygotowanego wcześniej opla. Reder z Paszkowskim, który robił za kierowcę, wsiedli do szoferki i po chwili ciężarówka pomknęła krętymi drogami w stronę Salzburga. Jazda po tych górskich drogach nie należała do łatwych. Paszkowski raz po raz operował pedałami, to hamując, to rozpędzając opla, który co chwilę przechylał się na ostrych zakrętach. Nagle za jednym z zakrętów wyłonił się szlaban. Był to zewnętrzny posterunek pilnowany przez dwóch cywilnych wartowników z bronią. Gdy wyjechali z zakrętu, mieli do szlabanu jakieś czterysta metrów. Paszkowski spojrzał na Redera pytająco. Ten rzucił stanowcze „Gazu”. Nie było już sensu udawać Niemców czy strzelać do ochrony. Kierowca docisnął pedał gazu, a opel z hukiem przebił szlaban i pomknął jak strzała obok zdziwionych strażników. Tak uciekli poza strzeżony teren Berghof. Jeszcze kilkadziesiąt kilometrów i zobaczą wąsatego kapitana Wilsona, który zabierze ich do domu. Wszyscy byli już krańcowo wyczerpani, nie mówiąc o odniesionych ranach. Wizja uśmiechniętego Wilsona, porucznika Cunninghama podającego kawę i dźwięku silników liberatora zlała się z rytmem motoru opla i sprawiła, że Reder odpłynął w objęcia Morfeusza.

Zaczęły mu się jawić obrazy domu. Zielone łąki i pola, na których pasły się konie. Podszedł do nich, zaczął je karmić i czesać w barwach wschodzącego czerwonego słońca. Nagle jego ulubiony siwek głośno parsknął, nerwowo wydymając chrapy. Wtedy i on usłyszał dochodzący z dala szum, brzęczenie, jakiś niezidentyfikowany dźwięk, który zbliżał się i brzmiał głośniej i głośniej. Po chwili odgłos był już nie do zniesienia. Dręczący, świdrujący głowę hałas spłoszył konie, które uciekły. Łąka zniknęła, a zamiast niej pojawiły się domy, sklepy, brukowane ulice. Szedł prostą ulicą między budynkami w stronę, skąd rozbrzmiewał ten irytujący odgłos. Ulica zdawała się nie mieć końca, a po bokach wisiały swastyki. Szedł i szedł, czując coraz większe zmęczenie, aż dotarł na ogromny plac pełen ludzi. Zaczął przeciskać się przez tłum, idąc za źródłem hałasu. Przebił się przez tłum i jego oczom ukazał się podest ze stojącym tam i przemawiającym człowiekiem. To on był źródłem hałasu, który teraz zaczął brzęczeć jeszcze głośniej. Brzęk ten świdrował jego głowę za każdym razem, gdy mówca otwierał usta. Rozejrzał się wokoło, miejsce wydało się znajome. Raptem zobaczył stojącego obok siebie ojca, który smutnym wzrokiem patrzył przed siebie. To go olśniło i przypomniał sobie, skąd zna to miejsce i gdzie jest. Był w Gdańsku i był rok 1936, kiedy byli z ojcem na Długim Targu obejrzeć wizytę Hitlera. To on był tym mówcą i hałasem w jednym. Zaczął rozglądać się po znajomych kamienicach, gdy w jednym z okien zobaczył Pieniążka z karabinem złożonym do strzału. Chciał coś do niego zawołać, gdy poczuł, że ktoś stojący za nim ciągnie go za ramię i woła: „Panie poruczniku, panie poruczniku…”. Chciał się odwrócić i zobaczyć, kto go woła, gdy z okna kamienicy padł strzał… Wtedy się obudził.

Paszkowski szarpał go za ramię i budząc, krzyczał:

— Panie poruczniku, dojeżdżamy. Proszę się obudzić.

— Już, już nie śpię. Gdzie jesteśmy? — zapytał błyskawicznie rozbudzony Reder.

— Jakiś kilometr, może dwa od lądowiska.

— Jezu, ale mnie zmogło, czemu mnie nie budziłeś? — Reder był zirytowany swoją słabością i tym, że odpadł i przekimał całą drogę.

— Padł pan jak kawka. Nic się nie działo. Droga prawie pusta, nie było sensu pana porucznika budzić — odpowiedział Paszkowski.

Reder pośpiesznie wyciągnął mapę. Sprawdził coś i pokazał kierowcy palcem punkt na mapie.

— Za chwilę będzie las. Skręcisz w prawo w pierwszą możliwą drogę. Przejedziesz z trzysta metrów, wjedziesz w las i zatrzymasz się — zakomenderował.

Przejechali jeszcze kilkaset metrów i zgodnie z oczekiwaniami pola wzdłuż drogi zastąpiły gęste drzewa. Kierowca skręcił w boczną leśną drogę i po przejechaniu trzystu metrów wjechał w las, lawirując pomiędzy drzewami. Opel na swoich dużych kołach podskakiwał na nierównościach, po czym zatrzymał się, a jego silnik zgasł. Ciszę, która zapanowała w lesie po wyłączeniu silnika, zmąciły dźwięki otwieranych drzwi szoferki i żołnierzy wyskakujących z tyłu ciężarówki. Zebrali się przy kabinie, oczekując na rozkazy.

— Przejdę przez las do lądowiska i sprawdzę, czy wszystko okej. Czy nasza podwózka już czeka — poinformował Reder. — Podchorąży Konarski jest ranny. Andrzej też. Zostaniecie tutaj z Jankiem i jak sprawdzimy lądowisko, Mikołaj wróci po was i podjedziecie pod samolot — kontynuował.

— Mogę iść — wtrącił Konarski, który, jednocześnie kuśtykając na przestrzelonej nodze, sam sobie przeczył.

— Taaa, jasne. Zostajecie. — Reder zakończył dyskusję, patrząc na nogę Konarskiego. Krótkie „Idziemy” porucznika wystarczyło, by piątka komandosów bezszelestnie zniknęła w lesie.

Szli jak w transie, kolejny raz w ciągu doby przebijając się przez gęste gałęzie drzew bijące po twarzach. Zaczynało już zmierzchać, a otaczający ich las wydawał się coraz bardziej ponury. Nie było widać ani słychać żadnych zwierząt czy ptaków. Nie było tu nic z bajkowych opowieści czy poetyckich opisów Goethego. Jeżeli mityczny Król Olch kiedyś władał tą krainą, to z pewnością już dawno wyemigrował do Szwajcarii. Po chwili marszu przystanęli. Zza drzew przebijały smugi jasnego światła. Powoli podeszli do ostatnich drzew. Przed nimi roztaczała się ogromna polana rozświetlona reflektorami wojskowych pojazdów. Pośrodku polany ujrzeli wielki czterosilnikowy bombowiec. Lancaster stał otoczony kordonem żołnierzy SS. Obok samolotu stały dwie wojskowe ciężarówki i wielki czarny mercedes, którego widzieli już wcześniej. Przed samolotem klęczała załoga lancastera. Za nią stało trzech esesmanów z bronią wycelowaną w ich głowy. Stojący przed nimi oficer SS właśnie kopał z wściekłością Brada Bakera, jednego ze strzelców pokładowych. Przestał na chwilę, odwrócił się i podszedł do kapitana Wilsona. Uderzył go w twarz, krzycząc:

— Kto i kiedy ma się tu zjawić?!

Wtedy Reder rozpoznał oficera. Był to SS-Standartenführer Werner Gleichmann, którego spotkali wcześniej na promie. Szef ochrony Hitlera w Berghof.

***

Gleichmann po porannym spotkaniu na promie wrócił do swojego biura w rezydencji. Kiedy otworzył butelkę whisky, rozsiadł się wygodnie w fotelu i zaczął przeglądać zaległe raporty, rozległ się alarm. Po chwili do biura wpadł jego adiutant i oznajmił, że dokonano zamachu na Führera. Adiutant nie znał szczegółów. Powiedział tylko, że zamachu dokonano w drodze do herbaciarni, nie wiedział jednak, czy Hitler przeżył. Gleichmann poczuł, jakby grom w niego uderzył, to on był odpowiedzialny za ochronę Führera. W pierwszej chwili pomyślał, że to pewnie kolejny nieudany zamach. Przyszło mu do głowy, że jeżeli Führer przeżył, to gdy wróci, całą złość wyładuje na nim. W najlepszym wypadku czekał go ruski front. Jeżeli nie przeżył, to lepiej wykazać się czymś przed nowym szefem. Nie zamierzał bezczynnie czekać, musiał działać. Jedyne, co mogło go uratować, to szybkie złapanie zamachowców. Sam opracował procedury na wypadek sabotażu w Berghof. Postawił szklankę z whisky i wybiegł do pokoju taktycznego, tam czekali już wszyscy dowódcy wart. Zgodnie z ustalonym wcześniej planem na wypadek sabotażu esesmani mieli zamknąć drogi prowadzące do rezydencji. Pierwszy oddział wysłał na przystań promu, drugi na południe, do wartowni numer jeden. Najbardziej prawdopodobny był jednak kierunek północny — do Salzburga. Tam postanowił udać się osobiście z plutonem SS. W ten oto sposób Gleichmann znalazł się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiedniej porze. Zbliżając się do Salzburga, usłyszał i zobaczył lądujący samolot kapitana Wilsona. Dlatego stał teraz przed angielskimi lotnikami z wściekłością i furią w oczach.

***

Reder z przerażeniem obserwował całą sytuację zza drzew. Plan ucieczki legł w gruzach, nie było szans na odbicie samolotu. Niemców było zbyt wielu. Z wściekłością wbił pięść w drzewo aż do krwi. Tysiące myśli kłębiły się w głowie, nie mógł jednak znaleźć wyjścia z tej sytuacji. Powinien oddalić się stąd jak najszybciej ze swoimi, ale widok dręczonych Anglików mu na to nie pozwalał. Sympatyczny kapitan ryzykował życie swoje i swojej załogi, by ich stąd zabrać, a teraz miał za to zginąć.

Co robić? Co robić? — pytał sam siebie. Reszta oddziału stała jak wmurowana za nim, w milczeniu obserwując dramatyczne sceny na polanie.

***

Tymczasem Gleichmann tłukł biednego Wilsona na wszystkie sposoby, ten jednak milczał. Po kolejnej serii ciosów esesman zatrzymał się. Przymknął nabrzmiałe krwią z wściekłości oczy i powiedział:

— Nie chcesz gadać, to patrz. — Wyciągnął pistolet i strzelił w głowę klęczącego obok sierżanta Jonesa. Ze skroni Jonesa trysnęła krew, po czym biedak osunął się bezwładnie na ziemię obok przerażonego Wilsona. — Zaczniesz gadać albo on będzie następny — powiedział oficer, przykładając lufę lugera do głowy Cunninghama.

***

Wystrzał podziałał na Redera jak trzeźwiący policzek. Wstał, odwrócił się do oddziału i rozkazał:

— Mamut, wyciągnij z plecaka dwa granaty dymne. Wszyscy odbezpieczyć broń i za mną.

Powiedziawszy to, przewiesił broń przez ramię, odwrócił się i wyszedł na polanę. Reszta zgodnie z rozkazem podążyła za nim. Od linii drzew do samolotu było jakieś pięćdziesiąt metrów. Gdy wyszli z lasu, esesmani stojący najbliżej od razu skierowali lufy karabinów w ich stronę. Jednak widząc niemieckie mundury, niezdecydowanie opuścili broń.

Reder szedł szybkim, pewnym krokiem w stronę Gleichmanna i Anglików. Minął czterech Niemców stojących najbliżej, dalej był Gleichmann i trzech esesmanów stojących za Anglikami. Za nimi stał samolot, w którym kilku Niemców przetrząsało wnętrze, szukając informacji o zamachowcach. Kilkadziesiąt metrów za samolotem stał mercedes Standartenführera i ciężarówki, przy których znajdował się pluton SS. Pozostała część esesmanów przeszukiwała zagajnik za polaną.

Gleichmann odwrócił się, słysząc za plecami zamieszanie. Zdziwił się na widok Redera. Widać było, że przypomina sobie, skąd zna jego twarz. Najwidoczniej przypomniał sobie natychmiast, ponieważ jego brwi zsunęły się ku sobie, a podejrzliwy wzrok przeszył Redera na wylot.

— Co pan tu robi, Herr Grabner? Wszędzie dziś pana pełno?

Jego ton nie przypominał już przyjacielskiej pogawędki na promie. Reder wiedział, że nie kupi kolejnej historyjki. Nie po zamachu i nie metr od angielskiego bombowca. Ich wzrok się spotkał, oczy Gleichmanna rozbłysły w dziwny sposób. Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć lub wydać rozkaz. Reder był już metr od niego, błyskawicznym ruchem wyciągnął z kabury pistolet i strzelił mu prosto w łeb. Z czoła Gleichmanna poleciała struga krwi. Zachwiał się i miał upaść, kiedy Reder doskoczył do niego i lewą ręką przycisnął do siebie, nie pozwalając na to. Jednocześnie, nie przestając strzelać, władował cały magazynek lugera w trzech esesmanów stojących za Anglikami. Padał strzał za strzałem i zaskoczeni esesmani w kilka sekund leżeli martwi. W tym czasie reszta Polaków rozprawiła się z czterema Niemcami znajdującymi się obok nich.

— Mamut, rzucaj! — krzyknął Reder, po czym Kudera miotnął dwa granaty dymne, które trzymał w rękach, daleko przed siebie. Gdy reszta Niemców usłyszała strzały i zorientowała się w sytuacji, oddzieliła ich dymna kurtyna. Reder rzucił pusty pistolet, złapał jedną ręką karabin i zaczął strzelać poprzez dym w stronę Niemców. Spojrzał na Anglików. Chciał krzyknąć, by zaczęli uciekać do linii drzew, lecz nie musiał. Tamci wyrwali już z miejsca, biegnąc ile tchu w piersi. Spowalniał ich tylko strzelec Jackson, który był tak pobity, że ledwo mógł ustać na nogach.

Zza kłębów dymu błyskały lufy karabinów. Niemcy rozpoczęli ostrzał. Pociski świstały dookoła wycofujących się. Ciemna dotąd polana rozbłysła od wymiany ognia. Polacy wycofywali się w stronę lasu, osłaniając angielskich lotników. Ostatni cofał się Reder, strzelając i nadal trzymając trupa Gleichmanna jedną ręką niczym żywą, a właściwie martwą tarczę. Czuł, jak w ciało oficera trafiają kolejne pociski. Kilka innych przeleciało obok jego głowy. Jeden tak blisko, że aż poczuł jego ciepło i usłyszał świst koło ucha.

Byli już prawie przy drzewach, gdy Niemcy przebiegli dystans od ciężarówek do samolotu i powoli zaczęli przebijać się przez kłęby dymu. Ich ogień stawał się coraz silniejszy i celniejszy. Dwie kule trafiły biegnącego sierżanta Harrisa, radiotelegrafistę z lancastera. Dostał w kręgosłup i padł jak rażony piorunem. Pociski dosięgły też Kuderę. Otrzymał postrzał w lewe ramię. Impet pocisku był tak ogromny, że wielkie chłopisko, jakim był Kudera, upadło na trawę. Twardy Ślązak szybko jednak podniósł się i dalej strzelając drugą ręką, cofnął się do drzew. W końcu pod gradem pocisków Polacy i Anglicy dotarli za skraj polany i linii drzew.

— Ja i Mikołaj osłaniamy odwrót. Reszta biegiem do ciężarówki. Wiktor, ty prowadzisz przez las — zakomenderował porucznik, stając za drzewem i zmieniając magazynek. — Dajcie nam swoje zapasowe magazynki.

Reder z Mikołajem Świderskim pośpiesznie załadowali broń i otworzyli ogień do zbliżającego się pościgu. Reszta rzuciła się przez las w stronę zaparkowanej za zagajnikiem ciężarówki.

— Strzelamy na przemian. Jeden strzela, drugi się cofa. Nie wychylaj się zza drzew. Wystarczy, że będą słyszeć strzały, to ich spowolni. Wszystkich i tak nie trafisz — poinstruował Mikołaja.

Spojrzał na jego młodą twarz Nie było na niej cienia strachu. Wiedział, że go nie zawiedzie, że może na nim polegać.

— Tak jest, panie poruczniku — odpowiedział Mikołaj, odbezpieczając karabin i posyłając krótką serię w kierunku Niemców.

Esesmani nieustępliwie podążali za nimi, słyszeli ich krzyki i ujadanie psów. Co chwilę las rozbłyskiwał ogniem karabinów, a pociski biły po drzewach wokół nich. Odwrót zdawał się nie mieć końca, tak jakby las przez ostatnią godzinę rozrósł się kilkukrotnie. Niemcy z każdą chwilą się do nich zbliżali. W rozbłyskach luf mogli już zobaczyć ich sylwetki. W końcu dotarli do miejsca, gdzie stała ciężarówka. Wszyscy byli już w środku, a Sawicki czekał na nich z włączonym silnikiem. Rzucili się biegiem do wozu. Reder wskoczył do szoferki, a Mikołaj na pakę.

— Jedź! — krzyknął porucznik.

Sawicki wcisnął gaz do dechy. Koła opla zabuksowały w miejscu, wyrywając trawę, i ciężarówka pomknęła między drzewami, pod ogniem Niemców, którzy właśnie wypadli z lasu. Kilka pocisków trafiło w ciężarówkę, jednak ta bez szwanku zniknęła w ciemnościach lasu.

Reflektory opla przebijały ciemność, wskazując drogę. Chwila niepewności i z leśnej drogi wypadli z piskiem opon na szosę, którą przyjechali. Oddalając się od Salzburga, samolotu i Niemców, a kierując z powrotem w stronę Berghofu.

— Co teraz? Dokąd mam jechać? — zapytał Sawicki.

Porucznik wyciągnął latarkę i rozłożył mapę, nerwowo wodząc źródłem światła po jej stronach.

— Gdzie jedziemy? — powtórzył pytanie Sawicki.

— Nie wiem, jak coś wymyślę, to ci powiem — odpowiedział porucznik. — Na razie grzej ile wlezie, byle dalej stąd.

Sawicki głęboko westchnął. Wiedział, że ich plan ucieczki właśnie wziął w łeb, a planu B nie było.

Przejechali bez słowa jeszcze kilka kilometrów, gdy porucznik przybliżył mapę i zaczął się czemuś dokładnie przyglądać. Zgasił latarkę i rzucił zdawkowe, lecz stanowcze:

— Zatrzymaj wóz.

Sawicki nacisnął hamulec i opel z piskiem opon zatrzymał się po kilku metrach. Porucznik wyskoczył z szoferki i pobiegł na tył ciężarówki. Wspiął się z tyłu na pakę i zawołał:

— Wilson!

Po chwili zobaczył twarz kapitana Wilsona, który zapytał:

— Słucham?

— Poleci pan focke-wulfem? — zapytał Reder.

— Nie wiem, nigdy nie leciałem. Dlaczego pan pyta? — odpowiedział Wilson.

— Poleci pan czy nie? — ponowił pytanie Reder.

— Jak będę musiał, to polecę, w końcu to samolotu i to samolot. Chyba — niepewnie odpowiedział Wilson. — Tylko skąd pan tu wytrzaśnie bombowiec?

— Przygotujcie się, za pół godziny będziemy na miejscu — rzucił Reder i zniknął w szoferce tak szybko, jak się pojawił. Znikając przed natłokiem pytań, którymi chcieli go zarzucić wszyscy, z Konarskim na czele.

Reder wskoczył do szoferki, rozłożył mapę przed Sawickim, włączył latarkę, po czym powiedział:

— Zobacz, tu musisz dojechać.

— Co tutaj jest? — zapytał z niepewnością, ale jednocześnie nadzieją w głosie Sawicki.

— Lotnisko dla dowództwa z rezydencji — odpowiedział porucznik.

— Chce pan porwać samolot? — zapytał zdumiony Sawicki. — Skąd pewność, że jakiś w ogóle tam będzie stał?

— Pomyśl: Adolf przyleciał tu samolotem wczoraj, więc ten samolot musi tam stać i na niego czekać — objaśnił swój plan Reder.

— Wilson da radę nim odlecieć?

— Musi, nie ma innego wyjścia. Najwyżej się rozbijemy. Lepsze to niż dać się złapać albo zastrzelić — odpowiedział Reder.

Sawicki odpalił silnik, wcisnął gaz i ruszyli w stronę lotniska.

— Myśli pan, że lotnisko będzie strzeżone? — zapytał po dłuższej chwili.

— Na pewno, ale to będzie zwykła straż. Może załogi samolotów, obsługa. Wszystkie oddziały SS z ochrony rezydencji pojechały nas szukać. Tam ich raczej nie będzie — uspokoił go Reder, chociaż w zasadzie sam nie był pewien, co zastaną na miejscu.

W szoferce zapadła dłuższa chwila ciszy. Sawicki skupiał się na prowadzeniu opla. Nagle zapytał:

— Jak nam się nie uda, myśli pan, że warto było? Coś zmieni to, czego to dokonaliśmy? Wojna bez Adolfa szybciej się skończy?

Reder pomyślał chwilę i odparł:

— W dowództwie twierdzili, że to bardzo ważne, że pomoże polskiej sprawie. Nie znam wszystkich szczegółów, ale wolę myśleć, że tak jest. Tylu belek co na naszej odprawie jeszcze nie widziałem, więc chyba było to ważne. Jeżeli nie, to przynajmniej jednego pojeba z wąsikiem mniej — skwitował.

Sawicki uśmiechnął się:

— Tak, przynajmniej Kuba jest wygrany. Jak opowie w barze, że odstrzelił Adolfa, to wszystkie dziewczyny jego. — Raptem ugryzł się w język i spochmurniał, gdy zrozumiał bezsens swojej wypowiedzi. Jeżeli stąd nie odlecą, już nigdy nie trafią do żadnego baru.

Zamilkli obaj. Wpatrywali się w czarną przestrzeń przed nimi. Ponure cienie drzew na tle nieba rozjaśnionego blaskiem księżyca. Nigdzie żadnego życia, ludzi, zwierząt, pusta droga przed nimi rozświetlona reflektorami opla. Ten brak ludzi, zwierząt, aut na drodze był dołujący. Przez całą tułaczkę wojenną przywykli do zgiełku, krzątaniny ludzi, kolumn wojskowych samochodów na drogach i zgiełku szkockich miast z ich normalnym życiem. Tu była tylko ciemność i obawa o to, co przyniosą najbliższe godziny.

„Noc wyraźnie jest nieprzyjazna”, pomyślał Reder, „chociaż nie różni się od dnia niczym poza faktem, że jest ciemno. Dlatego w nocy częściej doznaje się mentalnego spustoszenia”.

W dodatku był wyczerpany fizycznie. Cały dzień bez chwili wypoczynku. Dopiero teraz poczuł całe to zmęczenie. Czuł się, jakby miał omdleć. Obrazy były rozmazane, a jego oczy zaczynały się same zamykać. Nie mógł na to pozwolić. Musiał być czujny. Był za wszystko odpowiedzialny i musiał zachować kontrolę do końca, choćby najgorszego. Odkręcił szybę w drzwiach. Zimne, rześkie górskie powietrze go otrzeźwiło. Poczuj się lepiej, pewniej. Popatrzył na Sawickiego, który dzielnie kręcił kierownicą i połykał kolejne kilometry.

— Nieźle prowadzisz. Gdzie się tego nauczyłeś? — zapytał, chcąc przerwać dołującą ciszę.

— Ojciec miał przed wojną warsztat samochodowy. Zawsze po naprawie objeżdżałem samochody. Potem kupiliśmy z ojcem zdezelowanego fiata, wyremontowaliśmy i mogłem wozić się nim po mieście na taksówce. To były fajne czasy — odpowiedział Sawicki.

Nagle przerwali rozmowę, zauważając, że droga przed nimi się rozwidla.

— To musi być tutaj, skręć w lewo. — Porucznik podświetlił mapę, upewniając się, że dotarli do skrętu na lotnisko polowe.

Poczuł zdenerwowanie, a właściwie podniecenie. Adrenalina skoczyła mu na myśl o zbliżającej się akcji. Co zastaną na lotnisku? Ochronę gniazda kaemów? A może nic? Może nie będzie ani ochrony, ani samolotów. Znowu gonitwa myśli, co ukaże się na końcu tej polnej drogi. Sprawdził swoje MP 40. Nachylił się do Sawickiego i wyciągnął z jego kabury pistolet, po czym dokręcił tłumik, który miał w kieszeni. Spojrzał na kierowcę i rzucił:

— Pożyczam. Swój wyrzuciłem przy lancasterze.

Droga raptownie się zmieniła, a daleko przed nimi reflektory oświetliły coś, co przypominało szlaban. Jeszcze kilkadziesiąt metrów i ujrzeli posterunek. Sawicki zwolnił pedał gazu i opel po cichu na luzie dotoczył się do szlabanu. Ciężarówka zatrzymała się i nastała cisza.

— Co jest? Nikogo tam nie ma? — wyszeptał Sawicki.

Faktycznie na pierwszy rzut oka lotnisko wyglądało na opustoszałe. Na prawo stała budka strażnicza. Dalej było widać zabudowania lotniska, przed którymi stał samochód cysterna. Reder mrużył oczy, próbując dostrzec coś jeszcze w ciemnościach okalających lotnisko, gdy nagle Sawicki wyciągnął rękę do przodu, wskazując coś palcem i prawie krzyknął:

— Kurwa, jest! Miał pan rację!

Porucznik podążył wzrokiem w kierunku wskazanym przez Sawickiego. Najpierw nic nie dostrzegł, jednak po dłuższej chwili, kiedy jego wzrok przyzwyczaił się do ciemności, zobaczył połyskujący kształt, który przy dłuższym przyglądaniu się nabierał realnych kształtów samolotu.

Na wielkim polu służącym za pas startowy, jakieś trzysta metrów przed nimi stał wielki bombowiec z oznaczeniami 26+00. Przez kilka sekund oboje siedzieli jak zahipnotyzowani widokiem samolotu, kiedy niespodziewanie z budki strażników wyłoniły się dwie postaci i wolnym krokiem zbliżyły się do ciężarówki. Gdy podeszli do szoferki, Reder odkręcił szybę. Niemiec nachylił się do okna i sennym, zirytowanym głosem rzucił:

— Pokażcie papiery. Rano będzie lot czy co? Czemu tłuczecie się tu po nocy?

Reder podniósł rękę, w której trzymał już przygotowanego lugera i zamiast odpowiedzi posłał Niemcom po kulce w głowę. Cichy syk pocisków wylatujących z tłumika i obaj upadli na ziemię. Reder wysiadł z wozu, a za chwilę z tyłu ciężarówki wyskoczyła reszta oddziału i angielscy lotnicy.

— Co dalej, poruczniku? — zapytał cicho Konarski stojący najbliżej oficera.

— Mamut i Kuba, ukryjcie ich gdzieś. — Porucznik wskazał na leżących Niemców. — Sierżant Paszkowski, Mikołaj, za mną do pierwszego budynku. Podchorąży z Andrzejem, sprawdzić drugi budynek.

— A ja? — zapytał z szoferki Wiktor.

— Ty czekaj na razie w wozie i pilnuj pilotów, żeby nic im się nie stało.

Po cichu ruszyli w stronę budynków. Porucznik stanął przy pierwszym oknie, przez chwilę zaglądając do środka. Potem spojrzał w stronę podchorążego Konarskiego, który zajął pozycję przed drugim budynkiem. Wtedy podszedł do drzwi i otworzył je kopniakiem. W środku panował półmrok rozjaśniany jakąś naftową lampką. Uderzył go zgniły, zatęchły zapach pomieszczenia. Przed nim stał wielki stół, przy którym siedziało trzech Niemców w koszulach i spodniach z wielkimi szelkami naciągniętym na ramiona. Niczego się nie spodziewając, siedzieli przy stole i grali w karty. Na widok Redera znieruchomieli. Ich twarze przybrały wyraz, jaki mają dzieci przyłapane na podkradaniu cukierków. Widok niemieckiego oficera otwierającego drzwi w tak bezpardonowy sposób zszokował i przestraszył ich jednocześnie. Nie spodziewali się chyba jednak najgorszego. Zanim zdążyli o cokolwiek zapytać, porucznik oddał długą serię z biodra i skosił pociskami całą trójkę tak jak siedzieli. Karty wypadły z ich rąk, a kubek z kawą, który trzymał jeden z nich, upadł na ziemię i potoczył tak, że kawa rozlała się długą strużką aż pod nogi porucznika. Reder szybko rozejrzał się po pomieszczeniu. Po prawej stronie były tylko meble i stojąca pod ścianą wielka radiostacja. Nie było tam nikogo. Po lewej stały piętrowe łóżka. Zobaczył na jednym z nich skuloną i trzęsącą się postać. Gdy podszedł bliżej, postać zeskoczyła na ziemię, uklękła i jąkając się, zaczęła błagać o litość.

Niemiec miał na sobie brudny kombinezon. Na pierwszy rzut oka nie wyglądał na groźnego.

— Co tu robisz? Jesteś z obsługi? — zapytał porucznik.

— Jestem mechanikiem. Mam na imię Martin… Martin Fischer — wydukał trzęsącym się głosem.

— Jest tu jeszcze ktoś?

— Nie, nikogo nie ma. Rano przychodzi Jens, drugi mechanik, ale dziś poszedł na noc do domu do miasteczka.

— Inni żołnierze?

— Nie, przyjeżdżają tylko kiedy jest lot, razem z pilotami i resztą obsługi. Teraz nikogo więcej nie ma.

Porucznik rozejrzał się po pomieszczeniu. Podszedł do stołu, zrzucił z krzesła zabitego Niemca i usiadł zmęczony. Paszkowski z Mikołajem przetrząsali budynek, sprawdzając, czy ktoś jeszcze się nie ukrył i szukając wszystkiego, co może im się przydać, od amunicji po prowiant. Reder podniósł ze stołu stojący tam kubek, przystawił do nosa i powąchał. Pachniał kawą, która jeszcze nie wystygła. Szybkim ruchem przechylił kubek i napił się kawy. Już dawno żadna kawa tak mu nie smakowała. Po chwili poczuł burczenie w brzuchu. Przypomniał sobie, że przez cały dzisiejszy dzień nic nie jadł. Na stole stały talerze z chlebem i kiełbasą. Złapał pęto i zagryzł. Przez kilka sekund delektował się posiłkiem. Do pomieszczenia wszedł Konarski z Andrzejem. Za chwilę weszli jeszcze Kudera z Kubą Pieniążkiem, zaniepokojeni odgłosem strzałów i błyskami w budynku. Mamut od razu rzucił się na kuchenkę i znajdujące się na niej zapasy.

— W budynku obok jest magazyn. Jakieś części, sprzęty, nie znam się na tym — poinformował Konarski.

— On się zna — odrzekł Reder, wskazując na skuloną postać. — Jest mechanikiem. Weź go ze sobą, niech ci pokaże, co i jak. Tylko pilnujcie go, żeby nie odwalił jakiegoś sabotażu. Pozbierać amunicję i idźcie do Wiktora. Razem pomóżcie Anglikom odpalić ten cholerny samolot. Dwóch niech pilnuje drogi, żeby w razie czego nas ostrzec. SS może tu być w każdej chwili, trzeba się pośpieszyć.

— Rusz dupę, kolego, pomożesz nam odpalić samolot. Jak zobaczę, że coś kombinujesz, od razu strzelę ci w łeb — powiedział Konarski do Niemca, jednocześnie podnosząc go za kołnierz bluzy i ciągnąc za sobą.

Po chwili wszyscy oprócz Redera opuścili domek. Ten na chwilę zamknął oczy. Oparł ciężką, zmęczoną głowę na rękach. Przez chwilę pomyślał, że ten szalony plan może się powiedzie. Wstał, podszedł do radiostacji stojącej pod ścianą, powyrywał wszystkie kable i przywalił ciężkim krzesłem, upewniając się, że sprzęt nie nadaje się już do użytku. Spojrzał ostatni raz na trupy Niemców i wyszedł, podążając za resztą w stronę samolotu.

***

— Zajmowałeś się już tym samolotem? — zapytał Niemca Konarski.

— Tak, razem z Jensem. Jestem mechanikiem silnikowym, pracuję tu już dwa lata.

— Co zwykle robisz przed odlotem, żeby przygotować samolot do lotu?

— Cały przegląd zrobiliśmy już dzisiaj w dzień. Trzeba tylko wstawić akumulatory i zatankować paliwo.

— Gdzie są te akumulatory?

— W magazynie, na wózku.

— To chodź tam. Zabierzemy je i zamontujesz.

Mechanik potulnie skinął głową i ruszył, by wykonać polecenie. Był całkowicie skołowany. Jeszcze pół godziny temu spał pod ciepłym kocem, a teraz miał lufę przystawioną do głowy, w dodatku przez niemieckiego oficera. Przy całym zamieszaniu w Berghof nikt z dowództwa nie pomyślał, żeby zadzwonić na lotnisko i powiadomić ich, co się dzieje.

Po chwili znaleźli się w magazynie. Wyciągnęli z niego wózek z akumulatorami i ruszyli w stronę samolotu.

Pieniążek z Paszkowskim zluzowali Sawickiego, stając przy drodze. Wiktor razem z Anglikami podeszli do samolotu.

Pierwsi do maszyny wskoczyli bliźniacy, którzy nie mogli doczekać się, żeby zobaczyć samolot Adolfa. Wkrótce w środku byli już prawie wszyscy. Z trudem pomieścili się w ciasnej kabinie kondora. Oglądali luksusowe wnętrze, skórzane kanapy i fotele. Nagle Andrzej krzyknął: „zaklepuję!”, wskakując na wielki fotel stojący za drewnianym stołem. Był to osobisty fotel Hitlera, w którym podróżował, wyposażony w poszycie z tylnego pancerza i automatyczny spadochron z wyrzutniami w dół.

Mikołaj rozsiadł się wygodnie i zadowolony powiedział:

— Tak to ja mogę podróżować! Jeszcze zimne piwko i możemy lecieć.

Oczywiście rozbawił pozostałych tym stwierdzeniem.

Kiedy chcieli rozsiąść się na kanapie, do samolotu wpadł Konarski, który w międzyczasie zamontował akumulatory z niemieckim mechanikiem.

— Co to, wczasy?! — zdenerwował się. — Mikołaj z Andrzejem, idźcie po cysternę, trzeba zatankować.

Bliźniacy szybko i posłusznie wstali, wyskoczyli z samolotu i pobiegli do stojącej przy budynkach cysterny.

Tymczasem kapitan Wilson wszedł do kabiny pilotów i zaczął czegoś szukać. W końcu znalazł starą, zużytą książkę. Rozsiadł się wygodnie w fotelu pilota i zawołał Wiktora:

— Chodź, siadaj. — Wskazał na fotel drugiego pilota. — Przetłumaczysz mi procedurę startu — powiedział, podając Wiktorowi zniszczoną książkę. Sawicki przerzucał kartki, a kapitan zadawał pytania o tabliczki przy wskaźnikach oraz kolejne procedury. Za nim stanął Cunningham i uważnie przysłuchiwał się rozmowie, czasem rzucając jakieś uwagi czy pytania.

Wilson odpalił rozrusznik, by zrobić próbę silników. Spojrzał za okno. Pierwszy silnik zaskoczył i zaterkotał. Potem zafurkotał drugi i trzeci, aż w końcu zagrały wszystkie cztery. Śmigła rozpędziły się i zamieniły w błyszczące koła. Kapitan sprawdził wszystkie wskaźniki, przestawił trymer i rzekł:

— Pięknie, chyba wszystko gra. Teraz musicie dolać paliwa.

— Wspaniale! Jest pan wielki. Idę powiadomić porucznika – rzucił Wiktor i wyskoczył z samolotu, biegnąc w stronę porucznika Redera.

Wilson wygasił silniki i też wyszedł przed samolot rozprostować nogi. Po chwili spotkali się z Rederem.

— Podchorąży przekazał mi, że wszystko gra — zagadnął porucznik.

— Musi pan tylko rozpalić jakieś ognisko, żeby oświetlić pas, bo nie widać, gdzie się kończy. Tak się nie da wystartować — odpowiedział Anglik.

— Zaraz powiem komuś, żeby się tym zajął. Mam nadzieję, że zdążymy. Chłopaki poszli już po cysternę.

Nagle rozmawiający odwrócili głowy. W ich stronę jechali oplem Paszkowski z Pieniążkiem, nerwowo machając rękoma. Zatrzymali ciężarówkę kilka metrów przed nimi.

Kuba wychylił głowę z szoferki i krzyknął:

— Jadą jakieś pojazdy, widać światła! Dwa kilometry stąd, na drodze. Trzy pary reflektorów. Najprawdopodobniej konwój Gleichmanna.

— Kurwa, wiedziałem — zaklął pod nosem porucznik. — Przestawcie ciężarówkę dwadzieścia metrów dalej. Ustawcie się w poprzek, a po bokach wykopcie jakieś dziury. Musimy zająć pozycje do obrony i utrzymać się, aż zatankujemy samolot.

Szybko wykonali polecenie porucznika. Ustawili ciężarówkę i zaczęli kopać po bokach opla, czym się dało. Znalezionymi w ciężarówce saperkami, kolbami karabinów, rękoma. Pomagało im dwóch Anglików, szeregowy Henry i sierżant Baker. Wzięli pistolety maszynowe zabitych Niemców i razem z Polakami przygotowywali się do obrony. W międzyczasie bliźniacy podjechali cysterną do samolotu i załoga razem z niemieckim mechanikiem zabrała się za tankowanie.

Porucznik wykopał dla siebie dół i położył się jak najgłębiej. Przyłożył broń do ramienia. Obok niego pozycję zajął Konarski, który ledwo dokuśtykał na przestrzelonej nodze. Na lewo i na prawo od nich położyli się pozostali Polacy razem z Anglikami. Najdalej byli Świderscy, przygotowani, żeby zabrać cysternę jak najdalej od samolotu, gdy tylko skończy się tankowanie.

Po kilku minutach na polowe lotnisko wpadły z impetem dwa plutony SS za czarnym mercedesem Gleichmanna, którego zastąpił niższy rangą oficer. Zajęli pozycje jakieś trzysta metrów od Polaków i ukryli się za pojazdami. Wykonali to szybko i sprawnie. Było widać ich doświadczenie w walce. Po kilku sekundach nad głowami komandosów przelatywały pociski smugowe, rozświetlając lotnisko. Niemcy mieli przewagę ognia, zasypali obrońców gradem pocisków. Reder podniósł broń, żeby wycelować w jednego z esesmanów, kucającego przy ciężarówce. Puścił dwie krótkie serie, kładąc Niemca drugą z nich. Jednak zaraz musiał schylić głowę i schować się w wykopie, gdyż niemieckie pociski biły przed nim w ziemię. Walka rozgorzała na dobre. Konarskiemu i Pieniążkowi również udało się trafić przeciwników. Jednak Niemcy strzelali równie celnie. Reder miał koło siebie na pozycji sierżanta Bakera. Ten zdążył wystrzelić kilka serii w kierunku Niemców, kiedy niemiecki pocisk trafił go w głowę. Leżał teraz martwy obok porucznika, w kałuży krwi. Kudera, który chodził z zakrwawioną ręką od czasu strzelaniny przy lancasterze, oberwał drugi raz w to samo ramię. Zawył, chwycił się za rękę i schował w dole. Wiedział jednak, że musi strzelać, inaczej nikt nie wyjdzie stąd żywy. Wystawił zdrową rękę z karabinem ponad okop i strzelał, aż skończyła mu się amunicja.

Redera zastanawiało, dlaczego Niemcy, mając przewagę liczebną, nie przypuścili frontalnego ataku, tylko też się okopali i prowadzili ogień z daleka. Niestety za chwilę dane mu było poznać tę tajemnicę. Usłyszał świst, głośny huk i dwa metry przed nim spadł granat moździerzowy, wywalając wielką dziurę w ziemi. Przy okazji zasypując jego oraz Konarskiego ziemią i odłamkami. Teraz wydało się, co kombinowali Niemcy. Ustawili moździerz za ciężarówką i zaczęli ostrzał pozycji Polaków. Za chwilę spadł i wybuchł następny granat, tuż obok Paszkowskiego i drugiego z Anglików, raniąc ich odłamkami. Paszkowski dostał w głowę. Z ciała pociekła krew, nic nie widział, przecierał oczy rękawem. Henry oberwał jeszcze gorzej, w piersi. Teraz leżał, charcząc i łapczywie łapiąc powietrze. Reder obrócił się w stronę Kudery i krzyknął:

— Mamut, rzuć dymny!

Kudera wyciągnął z plecaka ostatni granat i cisnął z całej siły. Dym zasnuł pole. Na chwile ostrzał zmniejszył się. Reder spojrzał do tyłu, co z samolotem. Załoga właśnie skończyła tankowanie. Świderscy przerwali ostrzeliwanie Niemców, przemieszczali się, by przestawić cysternę, gdy granat z moździerza rozerwał się tuż pod ich nogami. Widząc to, Reder zastygł. Czuł, jak jego gardło momentalnie wyschło i ścisnęło się. Nie mógł nic powiedzieć, nawet przełknąć śliny. Już po wybuchu granatu zobaczył leżącego Andrzeja. Był porozrywany wybuchem i krwawił. Dwa metry obok niego leżała jego noga. Obok martwego klęczał zakrwawiony Mikołaj. Na kolanach zbliżył się do brata i oparł o siebie jego głowę. Zastygł tak, wydając niemy krzyk. Obok niego biły pociski smugowe, jednak żaden go nie trafił. Reder spojrzał na Konarskiego, ten nawet nie widział, co się dzieje. Zasypany pociskami, wcisnął głowę w ziemię. Po lewej wykrwawiali się ranni Polacy i Anglicy. Pomyślał, że to już koniec. Przed oczami przeleciały mu obrazy najbliższych, do głowy przyszło tylko „już chuj”. Dziwnie go to uspokoiło. Zawsze myślał, że gdy nadejdzie koniec, będzie czuł strach przed śmiercią. W tej chwili nic nie czuł. Szybkim ruchem załadował ostatni magazynek i podniósł się, waląc do Niemców. Nagle gdzieś z lewej strony dobiegł go głośny dźwięk silnika. Spojrzał i zobaczył, jak obok nich przymknęła cysterna, waląc pełnym gazem w stronę Niemców. Przez sekundę patrzył za oddalającym się pojazdem, po czym zobaczył, jak Mikołaj na pełnej prędkości uderza w ciężarówkę esesmanów. Potężny huk i wybuch prawie obalił go na ziemię. Cysterna po uderzeniu w ciężarówkę wybuchła tak, że słup ognia podniósł się na dwadzieścia metrów do góry. Impet eksplozji był tak ogromny, że cysterna z ciężarówką stopiły się w jedno. Zarówno Mikołaj, jak i Niemcy znajdujący się w pobliżu, zginęli w jednej chwili.

Strzelanina ucichła. Niemcy schowani za drugą ciężarówką powaleni falą wybuchu zbierali się z ziemi, otrzepując się z prochu, popiołu, odłamków, części pojazdów i kawałków martwych kompanów. Zamilkł też moździerz, gdyż jego obsługa oberwała kawałkami blachy z nieistniejącej już ciężarówki. Polacy też przestali strzelać, przez chwilę nie mogąc uwierzyć w to, co widzieli. Po chwili kłęby czarnego dymu przysłoniły wszystko i rozdzieliły przeciwników.

Pierwszy ogarnął się porucznik. Spojrzał do tyłu, słysząc za sobą charakterystyczne terkotanie silników focke-wulfa. Kapitan Wilson uruchomił silniki, ustawił maszynę do startu i czekał na nich.

Reder zerwał się z ziemi i krzyknął głośno:

— Do samolotu, biegiem!

Podniósł leżącego obok Konarskiego, podparł go na ramieniu i prawie ciągnął go jak najszybciej, na jednej zdrowej nodze, w stronę samolotu. Również pozostali zrozumieli, że muszą wykorzystać ten moment na ucieczkę. Mamut wstał, podniósł i przerzucił przez zdrowe ramię rannego Anglika i zaczął biec z nim do samolotu. Wiktor z Kubą ratowali Janka Paszkowskiego, który nadal nic nie widział przez krwotok spływający na jego oczy. Dobiegli do samolotu, kiedy czarny dym zaczął rozbiegać się po polu. Esesmani ponownie otworzyli ogień, a kule zaczęły świstać im nad głowami. Przed samolotem stał jeszcze niemiecki mechanik.

Porucznik syknął do niego przez zęby:

— Wypierdalaj!

Mechanik machnął ręką coś w stylu podziękowania i rzucił się biegiem ku swoim. Ubiegł może z piętnaście metrów, gdy dosięgły go pociski esesmanów, którzy w ciemności nie odróżnili go od wroga.

Wskoczyli do samolotu. Jako ostatni wciągnął się Reder, który wcześniej wręcz wrzucił Paszkowskiego do środka. Zatrzasnął drzwi i pobiegł do kabiny pilotów.

— Ruszaj, zabieraj nas stąd! — krzyknął do Wilsona.

— Nie dam rady, nie widzę pasa! Nie widzę, gdzie się kończy, uderzymy w drzewa!

— Patrz tylko na prędkościomierz i podnieś przy startowej. Nie mamy wyjścia — już wręcz krzyczał na niego Reder.

Do kabiny wpadł Kuba i krzyknął:

— Jadą za nami!

Miał na myśli Niemców, którzy zbliżali się w ciężarówce do samolotu, strzelając.

Silniki samolotu od dłuższego czasu chodziły na wysokich obrotach. Wilson zwolnił hamulce. Szarpnęło samolotem, stojący w kabinie Reder i Kuba o mało się nie przewrócili. Prędkościomierz podskoczył i maszyna toczyła się przed siebie coraz szybciej po pasie startowym, wzniecając za sobą chmurę pyłu. Wilson nie widział nic przed sobą w ciemności, więc skupił wzrok na strzałce prędkościomierza. Odliczał w myślach: „Jeszcze chwilę, jeszcze kilka sekund, trzy, dwa, jeden…”. Prędkościomierz pokazał minimalną prędkość, przy której samolot powinien oderwać się od ziemi. Kapitan pociągnął wolant do siebie i samolot się poderwał. Pilot zwiększył szybkość. Poczuli lekkie uderzenie, samolotem szarpnęło. To podwozie zahaczyło o wierzchołki drzew. Po chwili słychać było tylko ryk silników na zewnątrz i ciężko oddychającego pilota. Otarł rękawem skórzanej kurtki pot z czoła.

Popatrzył na siedzącego w fotelu drugiego pilota, Cunninghama. Tamten był blady ze strachu. Spojrzeli na siebie, lecz nie byli w stanie nic powiedzieć. Wymienili tylko znaczące spojrzenia. Obejrzał się i powiedział w stronę porucznika:

— Chyba się udało.

— Dobra robota. Teraz wiem, dlaczego mówili, że jest pan najlepszy — powiedział Reder.

— Niech pan się modli, żebym dobrze obrał trasę, bo bez nawigatora jeszcze nie leciałem bombowcem. — Nawiązał w ten sposób do zabitego Jonesa. — Będziemy mieć też cholerne szczęście, jak nie zestrzeli nas przypadkowy messerschmitt albo nasze myśliwce.

— Niech pan nie kracze, tylko leci — rzucił Reder i wyszedł z kabiny pilotów.

Przeszedł do kabiny, gdzie siedziała reszta oddziału. Wyglądali jak siedem nieszczęść. Wszyscy ranni i krańcowo wyczerpani. Na ziemi leżał strzelec Weber, któremu nie dane było doczekać happy endu. Krótko po starcie stracił dużo krwi, nie odzyskał przytomności i umarł mimo usilnych prób reanimacji ze strony Sawickiego. Sawicki miał farta, jego jako jedynego nie dosięgły dziś kule. Poukładał więc wszystkich na kanapach i gdzie się dało. Wyciągnął opatrunki i bawił się w lekarza. Porucznik również rzucił się na wielką skórzaną kanapę, bez sił, ciężko oddychając. Mijały kolejne minuty, a wszyscy siedzieli tak w ciszy, bez słów. Słychać było tylko buczenie silników samolotu. W niepewności lecieli w długą drogę do domu na obcej ziemi, do oddziału, do swoich. Tylko jeden fotel w kabinie pozostał pusty. Nikt go nie zajął, nikt nie myślał, żeby w nim usiąść, bo wszyscy pamiętali, że zaklepał go Andrzej.

ROZDZIAŁ III

Gra o tron

Noc walczyła z dniem, po to, by ulec w krwawych barwach wschodzącego słońca. Pola, budynki i górujący nad posiadłością Hohenwald pałacyk przykrywała gęsta mgła. Jak gdyby chcąc ukryć tajemnicę gospodarza tych ziem.

Jak okiem sięgnąć, widać było pola uprawne, zielone łąki, zadbane budynki gospodarskie i mieszkalne, stajnie oraz kuźnię, które usytuowane były wokół panującego nad wszystkim dworku. Była tu nawet miejscowa straż pożarna, browar i oberża. Dworek był siedzibą rodu von Mansfeldów od szesnastego wieku. Znany był w całej Europie z hodowli koni czystej krwi rasy Trakehner, których źrebiętom wypalano tu znak dębu na zadzie. Oprócz hodowli koni majątek słynął ze swoich walorów łowieckich. W dworku gościli wysocy rangą pruscy urzędnicy, ministrowie stanu i inni znamienici goście, bawiąc się i spędzając czas na łowach w okolicznych lasach bogatych w zwierzynę. Na przełomie XIX i XX wieku rezydencję odwiedzał sam cesarz Wilhelm II. Wielu możnych z Prus spędzało tu letnie wakacje. Wnętrze dworu, służba — wszystko było na niespotykanym nigdzie indziej poziomie. Sień, parter, salonik wyłożony drewnianymi boazeriami z namalowanymi scenami o tematyce chińskiej, modnej w XVIII wieku. Salon dekorowany białymi boazeriami z rycinami przedstawiającymi antyczne budowle. Powyżej tkaniny sufit ozdobiony złoconą sztuką, barwnie pomalowany. Okazały kryształowy żyrandol. Dalej ogromna jadalnia ozdobiona mitycznymi rysunkami, freskami i rzeźbami. Salon myśliwski, sala koncertowa i pokój tarasowy. Na kolejnych piętrach znajdowały się liczne sypialnie, saloniki, gdzie zwykle goście delektowali się kawą oraz rozmowami o przyszłości Niemiec i świata. W wyznaczonych miejscach na ścianach wisiała biała broń, poroża łosi, jeleni, nadając miejscu charakter związany z łowiectwem. Całość była ogrzewana bogato zdobionymi kominkami i piecami kaflowymi. Dziś jednak dworek świecił pustkami. Pomieszczenia były puste, nie licząc krzątającej się na dole służby. Na górnych piętrach wszystkie okna były ciemne, światło paliło się tylko w jednym pomieszczeniu. Pomieszczeniem tym była sypialnia właściciela tej wspaniałej posiadłości.

Na łóżku siedział mężczyzna wysokiego wzrostu, silnej budowy i o krótko ostrzyżonych włosach koloru ciemnoblond. Twarz o jasnych oczach i z szerokim wydajnym podbródkiem. Ubrany w koszulę, spodnie od munduru i wysokie lśniące oficerki. Palił papierosa, spoglądając nerwowo to na wielki rzeźbiony pozłacany zegar na komodzie pod ścianą, to na telefon stojący przy drzwiach sypialni. Na łóżku za mężczyzną spała kobieta. Była obrócona plecami, spod puchowej kołdry naciągniętej na jej ramiona wystawały blond włosy. Mężczyzna dopalił papierosa i zgasił niedopałek w stojącej na stoliku nocnym przy łóżku popielniczce. Popielniczka była wypełniona po brzegi niedopałkami, co wskazywało, że palacz spędził bezsenną noc, paląc jedną fajkę za drugą. Wysoki blondyn zgasił papierosa i prawie od razu sięgnął po paczkę leżącą na stoliku nocnym, wyjmując kolejnego. Drugą ręką sięgał po zapalniczkę i kiedy chciał odpalić papierosa, raptem rozległ się głośny dzwonek telefonu. Otworzył szufladę, wrzucając tam atrybuty niezdrowego nałogu i szybkim krokiem podszedł do telefonu, podnosząc słuchawkę rzeźbioną w kości słoniowej do ucha.

— Kurt von Mansfeld, słucham. — Tymi słowami z napięciem w głosie rozpoczął rozmowę.

Przez dłuższą chwilę słuchał tego, co mówi rozmówca, po czym rzucił stanowcze:

— Tak jest, jestem gotowy. Już jadę, panie admirale.

Mężczyzna odłożył słuchawkę i odwrócił się. Łóżko było puste, a po drugiej stronie pokoju stała w nocnej koszuli jego żona, którą obudził dźwięk telefonu i rozmowa.

— Führer nie żyje — powiedział krótko, patrząc na kobietę.

Jej wargi zaczęły drgać, a z oczu pociekły łzy. Zakryła twarz dłońmi i cicho zapłakała.

Kurt podszedł do żony i objął jej twarz rękoma.

— Nie płacz. Nie martw się, przecież tak miało być. Wszystko będzie dobrze, nic nam się nie stanie — pocieszał ją.

Kobieta trochę się uspokoiła i usiadła na łóżku. Próbowała dojść do siebie. Wiedziała, że musi być silna tak jak jej mąż. Musi być dla niego oparciem, a nie ciężarem.

Kurt w tym czasie założył mundur, pas z bronią i gruby oficerski płaszcz. Chwilę szukał oficerskiej czapki, którą w końcu znalazł i ponownie podszedł do żony.

— Powtórz jeszcze raz, co ustaliliśmy — poprosił.

— Czekam do wieczora na wieści od ciebie i jeżeli do rana się nie odezwiesz, zabieram dziewczynki i wyjeżdżam — opowiedziała powoli i już spokojnie.

— Tak. Od razu, jak tylko będę mógł, zadzwonię. Jeżeli telefony nie będą działać, przyślę tu Hansa. Pamiętaj: jeżeli przyjedzie ktoś inny, nie ufaj mu. To będzie znaczyło, że coś się stało i ten ktoś nie będzie ode mnie. Zabierz tylko podręczny bagaż. Nie bierz walizek, nie pakuj się. Powiedz wszystkim i służbie, że jedziesz do mnie do Berlina. Każ kierowcy zawieźć się na stację i pierwszym pociągiem jedź do rodziców.

— Wiem, nie musisz powtarzać. Biorę tylko dokumenty do konta w Zurichu i płaszcz z wszytymi diamentami, nic więcej. Jadę do rodziców i czekam na ciebie trzy dni. — Powiedziawszy to, znów się rozpłakała.

— Nie płacz, Ewo. To ostateczność, gdyby coś mi się stało. Pamiętaj, czekasz tylko trzy dni i ani chwili dłużej. Czwartego dnia rano niech ojciec zawiezie cię na lotnisko. Lecisz do Lizbony, potem już tylko rejs do Buenos i będziecie bezpieczne. Powtórz, że tak zrobisz. Muszę mieć pewność, nie mogę przez cały dzień martwić się jeszcze o was.

Po tych słowach Ewa jeszcze bardziej się rozpłakała. W końcu doszła do siebie, uspokoiła się i już spokojnie odpowiedziała:

— Tak zrobię. Trzy dni i ani dnia dłużej. Bądź spokojny, zrobię, co trzeba.

Kurt wstał, mówiąc:

— Pójdę pożegnać się z dziewczynkami. Pewnie jeszcze śpią, nie będę ich budził.

Wolnym krokiem udał się przez korytarz do pokoju obok, w którym spały dwie blondwłose dziewczynki. Był dobrym, kochającym ojcem, więc na widok dzieci i myśl, że może ich więcej nie zobaczyć, coś ścisnęło go w gardle. Wpatrywał się w nie, gładząc po włosach, jakby chcąc zatrzymać ich obraz w pamięci. W końcu podniósł się i wyszedł z pokoju, kierując się z powrotem do sypialni. Czule pożegnał się z żoną, stanął w drzwiach i odwrócił się, mówiąc:

— Do zobaczenia w lepszych Niemczech.

— Lepszych? Czy aby na pewno? — odparła.

— W naszych Niemczech — odpowiedział Kurt i wyszedł.

Z sypialni skierował się wielkimi krętymi schodami na parter rezydencji. Zbiegł szybko po wysokich stopniach, na dole minął służbę przygotowującą śniadanie. Cały dom pachniał świeżą kawą. Jednak ruszył od razu do wyjścia. Wyszedł na ganek, przed którym stał czarny mercedes. Otworzył drzwi i usiadł za kierownicą. Rzadko korzystał z szofera. Lubił prowadzić sam, mieć kontrolę. Prowadził szybko i pewnie, był w tym dobry.

Ruszył szybko z miejsca z piskiem opon, wokół olbrzymiej fontanny znajdującej się przed domem. Kochał ten samochód — zapach skóry, widok drewna na desce rozdzielczej. Nic jednak nie mogło równać się z odczuciem mocy, kiedy wciskał pedał gazu. Sześciocylindrowy silnik o mocy pięćdziesięciu pięciu koni mechanicznych, mrucząc pieszczotliwie, rozpędzał auto do stu kilometrów na godzinę. Kurt szybko mijał folwarczne zabudowania posiadłości. Oberżę, kościół, tartak, pola — aż wypadł na szosę prowadzącą do Berlina. Wjechał w drogę biegnącą przez las, wijącą się to w lewo, to w prawo. Na drodze osłoniętej drzewami było jeszcze ciemno, zapalił reflektory. Połykał szybko kolejne zakręty z piskiem opon, a wielkie reflektory mercedesa omiatały światłem szosę i drzewa. Droga była pusta, o tej porze nie było wozów, ciężarówek czy innych pojazdów.

„To dobrze, szybko dojadę do Berlina”, pomyślał. Zastanawiał się, co tam zastanie. Czy wszystko, co sobie zaplanował, poszło zgodnie z planem. Tak długo czekał na ten dzień. Wiele dni przygotowań, tak dużo osób było w to zaangażowanych. Jednak to on dokonał tego, co inni bezskutecznie próbowali zrobić. To on zmienił historię i będzie zmieniał przyszłość, tak jak on tego zechce, on, Kurt von Mansfeld, chyba że nie dożyje jutra i skończy z kulą w głowie jeszcze tego dnia. Nie było już odwrotu, dzisiejszy dzień zadecyduje o zwycięstwie lub śmierci.

Gdyby kilka tygodni temu ktoś powiedział, że on, syn arystokraty, jeden z najbliższych współpracowników Hitlera, będzie brał udział w spisku, wyśmiałby go. Jeszcze niedawno był dumny, że bierze udział w wizji wielkich Niemiec. Gdy Niemcy zajęli Polskę, a potem Francję w kilka dni, Hitler był dla niego geniuszem i Kurt patrzył w niego jak w obraz.

Jako młody oficer Abwehry na placówce I — Abwehrstelle w Królewcu prowadził wywiad wojskowy przeciwko Polsce oraz ZSRR. W wydziale II — Sabotage und Sonderaufgaben sekcja I H Ost — armie wschodnie — wywiad na ZSRR opracowywał i wykonywał na tyłach wroga zadania z dywersji i sabotażu, zakłócania łączności i komunikacji. Był w tym naprawdę dobry. Mógł wykazać się kreatywnością. Osobiście opracował i wdrożył plan Kampf i Sabotageorganisation. Tym samym od lutego 1939 roku tworzył na terenie Polski organizacje bojowe i sabotażowe. Z ludności pochodzenia niemieckiego lub za pieniądze werbował agentów do budowy baz i akcji sabotażowych. W chwili wybuchu wojny organizacje te niszczyły drogi, węzły kolejowe, budynki publiczne i wojskowe. W późniejszej fazie wojny chroniły strategiczne zakłady przemysłowe i fabryki, tak by wchodząca armia niemiecka mogła przejmować je w stanie nienaruszonym. Osobiście opracował też plan przetransportowania i zakonspirowania niemieckich komandosów, którzy w przebraniach 1 września brali udział w walkach w Wolnym Mieście Gdańsku, zdobywając między innymi budynek Poczty Polskiej.

Dowódcą wydziału drugiego był wtedy ppłk Erwin Lahousen, który będąc pod wrażeniem błyskotliwych pomysłów Mansfelda, szybko go awansował. Przedstawiając nawet na jednej z audiencji Führerowi.

Po rozpoczęciu działań przeciwko ZSRR prowadził podsłuch radiowy, przechwytując od początku wojny liczne zaszyfrowane meldunki ze stacji nadawczych. Niestety niemiecki wywiad nie mógł tych meldunków odszyfrować. Pomógł w tym Mansfeld. Opracował śmiały plan porwania szefa radzieckich agentów, Wiktora Sokołowa alias Kent. Zatrzymano go w Marsylii. Żeby zmusić Sokołowa do mówienia Mansfeld, polecił porwać również jego narzeczoną, Margaret Barcza. Sokołow, by uratować ukochaną, wyśpiewał wszystko, podał im kod. To, co z meldunków odczytał niemiecki wywiad, było tak cenne, że trafiło prosto na biurko admirała Canarisa. Po tej akcji admirał Canaris, szef Abwehry, osobiście wezwał do siebie Mansfelda i zrobił swoim oficerem sztabowym.

Mansfeld po raz pierwszy zraził się do Hitlera przed ofensywą na Rosję. Przy opracowaniu planu Barbarossa ostrzegał dowództwo i Führera o błędnych założeniach co do liczebności radzieckich dywizji, które szacowano na dwieście. Mansfeld z meldunków wywiadu oszacował liczebność na 360 dywizji, więc prawie dwukrotnie więcej. Ostrzegał też, że Rosja dysponuje nowymi modelami czołgów — ciężkimi czołgami oraz lekkimi pojazdami o specjalnie zmodyfikowanym pochyłym pancerzu. Przedstawił też meldunki potwierdzające produkcję samobieżnych wyrzutni rakietowych, zwanych organami Stalina. Jednak Hitler nie dał wiary tym ostrzeżeniom. Twierdził, że dane o dywizjach są zawyżone, a co do sprzętu, to Rosja nie jest w stanie wyprodukować takiej broni, że to na pewno są tylko prototypy, a nie broń w seryjnej produkcji. Twierdził, że gdyby Związek Radziecki miał takie czołgi czy rakiety, użyłby ich już wcześniej przeciwko Finlandii czy w Polsce we wrześniu 1939 roku. Hitler oskarżył go wtedy o przesadę, a nawet zarzucił sianie paniki wśród oficerów. Wtedy po raz pierwszy przestał ufać Führerowi. Od tamtej pory uważnie dobierał słowa, a niektóre informacje zatrzymywał tylko dla siebie.

Wiele miesięcy później, kiedy niemiecka ofensywa załamała się pod Moskwą i zakończyła klęską pod Stalingradem, błędne decyzje Hitlera przypłaciło życiem lub niewolą ponad pół miliona niemieckich żołnierzy. Wtedy przestał widzieć w Hitlerze geniusza taktyki, a postrzegał go jako furiata, który zaślepiony swoimi poprzednim zwycięstwami, podejmował nieracjonalne decyzje.

Nie potrafił też zrozumieć ślepej żądzy mordu, z jaką Hitler eksterminował Żydów i ludność z ziem zajętych na wschodzie. O ile pierwsze czystki na Żydach, pozbawienie praw, wysiedlenia stosowane w Niemczech po objęciu władzy przez Hitlera miały podłoże polityczne i ekonomiczne, które potrafił zrozumieć, to raporty, które dotarły do niego po ataku na Związek Radziecki w 1941 roku, wstrząsnęły nim i przyprawiły o mdłości.

Będąc oficerem przydzielonym do posuwających się w głąb Rosji oddziałów Wehrmachtu, otrzymał raport z miejscowości pod Kijowem, która nazywała się Babi Jar. Z raportów wynikało, że Wehrmacht i przemieszczające się za nim grupy operacyjne — tzw. Einsatzgruppen, w tym Waffen-SS, dokonywały systematycznych mordów na ludności żydowskiej. 29 i 30 września 1941 r. Niemcy zamordowali tam ponad 33 tys. osób, głównie Żydów. Rozstrzeliwano bez przerwy przez 36 godzin.

Nigdy nie był antysemitą ani też nie interesował go specjalnie los Żydów czy rasowe pogadanki Hitlera. Było mu to obojętne. Zajęty robieniem kariery, nawet przesadnie się nad tym nie zastanawiał. Jednak tamten raport już wtedy poruszył go i skłonił do myślenia, że też bierze w tym udział. Nie popierał tego, a nawet potępiał bestialskie mordowanie niewinnych cywili, jednak nie było to dla niego na tyle ważne, by wyrazić, co myśli na ten temat i narażać swoją karierę.

W miarę awansu w strukturach Abwehry i dostępu do tajnych raportów i dokumentów stało się dla niego jasne, co Hitler rozumiał przez „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”. Wiedział, co działo się w niemieckich obozach koncentracyjnych rozsianych po całej Europie. Zaczęło go to martwić już po klęsce stalingradzkiej i kontrofensywie Rosjan. Armia niemiecka przestała być niezwyciężona, a widmo porażki zaczęło zaglądać w oczy. Teraz klęska Niemiec była już nieuchronna. Było to tylko kwestią czasu. Nie chciał trafić do niewoli jako oficer biorący udział w ludobójstwie.

W rozmowach ze znajomymi oficerami na temat końca wojny przejawiał się strach, że zwycięzcy mogą pozawieszać wszystkich wysokich rangą oficerów za rozmiar ludobójstwa, jakiego dokonali Niemcy. Bez względu na to, w jakich formacjach służyli i jaki był w tym ich udział. W jego rozumowaniu było to słuszne i zrozumiałe. Dlatego już od dłuższego czasu bał się, że jeżeli nic nie zrobi, zawiśnie za cały ten bałagan, którego dopuścił się Hitler ze swoimi współpracownikami.

Owszem — mógł, jak inni, spakować zrabowane złoto i z pomocą Watykanu uciec do Argentyny. Jednak był urodzony i wychowany do wyższych celów, a nie do tego, żeby jak pies z podkulonym ogonem uciekać na drugi koniec świata. Wielka Rzesza była już tylko fikcją. Niemcy znajdowały w punkcie zwrotnym swojej historii, a zarazem przyszłości. On, Kurt von Mansfeld, chciał ten moment wykorzystać i zająć należne mu miejsce na czele nowych Niemiec.

[1] Fragment tekstu autentycznego przemówienia Winstona Churchilla.

[2] Fragment tekstu autentycznego przemówienia Winstona Churchilla.

[3] Fragmenty tekstu autentycznego przemówienia Generała Andersa przed bitwą o Monte Cassino.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.