Tytuł oryginału: Feeling Close to You

Copyright © 2020 by Bastei Lübbe AG, Köln

Redakcja: Magdalena Wołoszyn-Cępa

Korekta: Magdalena Magiera, Agnieszka Zygmunt

Skład i łamanie: Robert Majcher

Projekt okładki: ZERO Werbeagentur GmbH

Fotografie wykorzystane na okładce: © Mari Dein/Shutterstock.com, © letovsegda/Shutterstock.com

Opracowanie graficzne polskiej okładki: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Copyright for the Polish edition © 2023 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-8266-343-3

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2023

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

tiktok.com/@wydawnictwojaguar

twitter.com/WydJaguar

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2022

Jako że tłumaczka jest niemal całkowitą noobką w świecie gamingu, chciałaby podziękować wszystkim doradcom: swoim ukochanym domowym graczom Maciejowi i Adamowi, Oldze, która tłumaczy (z niderlandzkiego), Fokochlebkowi, a po mojemu Kasi, córce Kasi, Czodo, oraz – last but not least – specjalnemu konsultantowi Michałowi.

ORAZ przecudownej redaktorce Magdalenie, która zapałała do bohaterów taką samą miłością jak tłumaczka i pozbawiła książkę resztek jej boomerskości.

Ale nie tylko za to, ona już wie

Dla Anabelle,

która czekała tylko na tę historię.

I dla PJ-Squadu.

Dzięki za te godziny, które spędziłam na graniu z Wami, zamiast pisać tę książkę.

Playlista

Taylor Swift feat. Brendon Urie of Panic!

At The Disco – ME!

K/DA, Madison Beer, G(I)-DLE, Jaira Burns,

League of Legends – POP/STARS

Laura Platt – Fear Not This Night (Guild Wars 2)

ThunderScott – Dead by Daylight

Taylor Swift, Dixie Chicks – Soon You’ll Get Better

Royal Philharmonic Orchestra – Tomb Raider 2 Theme

Charlie Puth, Meghan Trainor – Marvin Gaye

Carly Rae Jepsen – Call Me Maybe

Meghan Trainor – No

Galantis, OneRepublic – Bones

MC Hammer – U Can’t Touch This

Jaroslav Beck, Summer Haze – Escape

Taylor Swift – Shake It Off

Bebe Rexha – Last Hurrah

American Authors – Deep Water

Alan Walker, Sabrina Carpenter, Farruko – On My Way

Panic! At The Disco – High Hopes

Imagine Dragons – Believer

Alan Walker – Faded

Jessie Ware – Hearts

Taylor Swift – You Need to Calm Down

Mabel – Don’t Call Me Up

Sara Ramirez – The Story

WILD – Hold Us Together

Level 1

Teagan

To nie granie na komputerze wywołuje we mnie agresję. Tylko ludzie. I właśnie z ich powodu uwielbiam gry komputerowe, bo przynajmniej tu mogę wyładować swoją frustrację. W końcu lepiej zabić jakiegoś NPC-a czy bossa, niż skręcić kark randomowym przechodniom na ulicy czy poderżnąć gardło uczniom podczas kolejnego zwykłego dnia w szkole.

A ten dzień na pewno nie był zwyczajny. Zaczął się moim zaspaniem i spóźnieniem, z powodu którego pan Carson, mój ulubiony nauczyciel, zafundował mi ochrzan. A potem wpadłam na korytarzu na gwiazdę drużyny futbolowej. Palant nawet mi nie pomógł pozbierać książek, tylko po prostu dumnie pomaszerował dalej, jakby ludzie tacy jak ja nie mieli prawa bytu w jego idealnym świecie. Mam nadzieję, że podczas kolejnego meczu potknie się i wyląduje twarzą w ziemi. Albo w kupie.

Potem jakiś gnojek na przerwie obiadowej świsnął mi sprzed nosa ostatnią porcję jedynego jadalnego dania w stołówce, na skutek czego teraz, po historii, stojąc przed szafką na korytarzu, mogłam się wsłuchiwać w burczenie swojego brzucha. Wokół mnie panował typowy szkolny hałas, zgiełk złożony ze zbyt wielu głosów, trzaskających drzwi od szafek i dudnienia stóp, a wszystko w nieustannym akompaniamencie wkurzającego pikania smartfonów – bo wciąż jeszcze istnieją idioci, którzy nie wyłączają w szkole dźwięku w telefonach.

Pik.

Pik. Pik. Pik.

Wrrr! Jeżeli jeszcze raz usłyszę ten wkurzający dźwięk, to nie będę w stanie niczego zagwarantować. Wymieniłam książkę do historii na podręcznik na następną lekcję i zdmuchnęłam z twarzy fioletowy kosmyk włosów, który wysunął się z koka upiętego w porannym pośpiechu. W zestawieniu z wczorajszym makijażem, który tylko poprawiłam tuż przed wieczornym live’em, ale potem zapomniałam go zmyć, wyglądałam teraz przed ostatnią lekcją zapewne równie upiornie, jak się czułam.

Pik!

Pik!

Zatrzasnęłam za sobą drzwi od szafki i odwróciłam się do winowajcy, aby jak najdobitniej dać mu do zrozumienia, co sądzę na temat tego dźwięku, i… zamarłam. Bo dwie szafki dalej stała Penelope Martinez, moja najlepsza przyjaciółka od czasów przedszkola. A raczej: moja była najlepsza przyjaciółka. Bo dwa lata temu przestała się do mnie odzywać. Bez uprzedzenia. Bez wyjaśnienia. Z dnia na dzień przestałam dla niej istnieć. Z początku próbowałam coś zrobić, żeby przywrócić wszystko do normalności, dowiedzieć się, co takiego się stało. A raczej dlaczego nagle nic się między nami nie działo. Raz nawet zapytałam ją o to na stołówce w obecności niemal całej szkoły. Bez skutku. W odpowiedzi dostałam jedynie niezręczne milczenie. Najwyraźniej przestałam pasować do świata Penny, który nie miał z moim uniwersum nic wspólnego. Z wyjątkiem nieuniknionych spotkań na szkolnym korytarzu z powodu niemal bezpośredniego sąsiedztwa naszych szafek.

Niewypowiedziane słowa oskarżenia zamarły mi na ustach. Penny, jakby zauważając kątem oka, że na nią patrzę, podniosła wzrok znad swojego telefonu i odwzajemniła moje spojrzenie. Serce zaczęło mi walić. Ogarnęło mnie nieodparte uczucie, że muszę coś powiedzieć. Choćby przywitać się albo zapytać, co u niej. Cokolwiek. Ale nie mogłam nic z siebie wykrzesać. Po co? Przecież nie zaczniemy nagle ze sobą rozmawiać i nie staniemy się znowu najlepszymi przyjaciółkami na zawsze.

I miałam rację. Przez moment na mnie patrzyła, a potem się odwróciła, kręcąc głową. Przełknęłam z trudem ślinę i spojrzałam za nią, ale zaraz potem zmusiłam się, żeby się odwrócić w drugą stronę. Tylko po to, żeby nieomal w tej samej chwili natknąć się na kolejną osobę, bez której spokojnie mogłabym się obejść w swoim życiu.

Maddison Mae McKinnon. No super. Niekwestionowana królowa szkoły, ulubienica wszystkich uczniów i nauczycieli. Uprzejma i uczynna do tego stopnia, że zbiera mi się na wymioty.

– Hej… – Uśmiechnęła się do mnie, ukazując swoje perłowobiałe zęby i wielkie, niebieskie jak u niemowlaka oczy. – Teagan Ramona, zgadza się?

Zacisnęłam zęby tak mocno, że usłyszałam ich zgrzytanie.

– Wystarczy Teagan.

– Okej. – Przez chwilę błądziła wzrokiem po korytarzu, jakby się obawiała, że ktoś mógłby zobaczyć nas razem. Ją: w tym pastelowym, doskonale dopasowanym do siebie ubraniu, w zabójczych szpilkach i z perfekcyjnie ułożonymi włosami w kolorze złotego brązu, oraz mnie u jej boku: w podartych dżinsach, przechodzonych botkach, granatowym topie i z tatuażem na łopatce. Całości obrazu dopełniały sięgające mi do ramion ciemnobrązowe włosy, ufarbowane od podbródka w dół na neonowy fiolet. Maddison Mae uśmiechała się nerwowo, kierując swoją niepodzielną uwagę z powrotem na mnie. – Wiem, że właściwie się nie znamy…

– Od paru lat jesteśmy w tej samej grupie na angielskim i historii, a tak poza tym jesteś laską, z którą zdradzał mnie mój eks – przerwałam jej chłodno, poprawiając na ramieniu pasek od torby. – Ale masz rację, tak naprawdę wcale się nie znamy.

Bo nie obracałyśmy się w tych samych kręgach. W tej szkole Maddison Mae zajmowała miejsce na szczycie łańcucha pokarmowego, podczas gdy ja… mieściłam się gdzieś na jego szarym końcu. Na szczęście nie wśród tych biednych, nękanych dzieciaków, ale też nie jakoś specjalnie wyżej. Boże! Nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie wyrwę się z tego piekła. Jeszcze tylko parę tygodni do końca szkoły i już nigdy nie będę musiała oglądać tych twarzy.

– Zgadza się… – Maddison Mae rozejrzała się ponownie dookoła. – Wiem, że byliście z Brandonem razem dość krótko…

Krótko? Krótko?! Brandon Fitzgerald i ja byliśmy parą przez prawie rok. I gdyby nie kręcił z połową szkoły, a przede wszystkim z Maddison Mae, to może nadal byśmy ze sobą byli. A może i nie. W końcu każdy wcześniej czy później zaczynał mieć mnie dość i rzucał bez słowa wyjaśnienia. To była praktycznie historia mojego życia.

A teraz mój eks związał się z nikim innym jak z królową szkoły. Brakowało tylko, żeby on był gwiazdą futbolu, a ona cheerleaderką. Ugh. Maddison i Brandon. Brandon i Maddison. Zwani także #Braddison. I jakby tego było mało, żeby zaopatrzyć się w zapas woreczków na wymioty, używali tego hasztagu przy każdym zdjęciu, które publikowali we wszystkich mediach społecznościowych. Razem z #ForeverInLove i #CoupleGoals. Rzyg.

– Właściwie chciałam się tylko dowiedzieć… yyy… Czy kiedy byliście razem z Brandonem, to czy…? – Przechyliła nieco głowę na bok.

Zamrugałam. Uniosłam brwi.

– Czy my… co?

Maddison Mae wybuchnęła nieco zbyt zdesperowanym śmiechem i dała mi w ramię kuksańca, jakbyśmy były starymi kumpelami.

– Czy wy… no wiesz.

Teraz z kolei wyglądała, jakby coś ją ukłuło. Serio? Czego się po mnie spodziewała? Że będę z nią rozmawiać o moim życiu seksualnym? Z nią? Z osobą, która ukradła mi chłopaka? W jakim uniwersum ona żyje?

– Hmm. Sorki. Nie mam pojęcia, o co ci chodzi.

Może i byłam jędzą, ale chciałam, żeby powiedziała to na głos. Właśnie tutaj. Na środku korytarza, na którym mijały nas tabuny ludzi, w tym nauczyciele. Maddison Mae zaśmiała się nerwowo w ich stronę.

– No wiesz… – Tym razem jej głos zabrzmiał jak syknięcie. – Ty… i on…?

Potrząsnęłam głową, udając, że nie ogarniam.

– Sorry, Maddison Mae, ale ja naprawdę nie mam pojęcia, do czego zmierzasz – odparłam chyba odrobinę za wesoło i za głośno, tak że niektóre osoby odwróciły głowy w naszą stronę.

– Boże, to nie może być takie trudne! – wykrzyknęła, z każdą sylabą coraz bardziej podnosząc głos. – Czy uprawialiście ze sobą seks?! Chcę wiedzieć, czy uprawialiście seks!!!

Niemal w tym samym momencie zapadła wokół nas grobowa cisza. Nie musiałam nawet się rozglądać, żeby wiedzieć, że wszyscy się na nas gapią.

A właściwie na nią. A potem rozległa się szeptanina. W akompaniamencie pojedynczych chichotów.

I dudniącego po korytarzu głosu pana Carsona.

– Maddison Mae McKinnon! Zapraszam na słówko.

Jej piękna twarz poczerwieniała i wykrzywiła się w bolesnym grymasie. W innych okolicznościach może i bym jej teraz współczuła. Ale zaraz potem przypomniało mi się, jak często za moimi plecami wpychała Brandonowi język do gardła, i najmniejsze ślady współczucia wyparowały z mojej głowy.

– Miłego dnia, Maddison Mae – zaszczebiotałam, mijając ją, po czym dodałam szeptem: – Jeśli naprawdę ci się wydaje, że Brandon jeszcze nie zdążył zaliczyć każdej chętnej laski, to naprawdę ci współczuję.

Po tych słowach udałam się na ostatnią lekcję. Niektórzy kolekcjonują dobre uczynki, inni zbierają plusy do swoich podań na studia, ja natomiast byłam niewyczerpanym źródłem plotek i przysparzałam sobie wciąż nowych wrogów. Nie można przecież być uwielbianą przez wszystkich.

Jakoś przetrwałam tę ostatnią lekcję, spakowałam swoje rzeczy i czym prędzej ruszyłam do wyjścia. Towarzyszyły mi szepty i pomruki, ale do tego akurat zdążyłam się już przyzwyczaić. Co prawda nie byłam jakąś skandalistką, ale chodziłam do niewielkiego małomiasteczkowego liceum, a ludzie lubią gadać. Na początku ciekawił ich mój wygląd, potem fakt, że spotykam się z Brandonem, nasze rozstanie… A teraz pewnie scena z Maddison Mae przez jakiś czas pozostanie na językach. I dobrze. Już odliczam dni do chwili, w której ta katorga wreszcie dobiegnie końca i dostanę się na wymarzone studia. Na którąś z uczelni, gdzie powysyłałam podania.

Na samo wspomnienie o tym zacisnęłam usta i przyspieszyłam kroku. Nie byłam wzorową uczennicą. Nigdy. Naharowałam się przy tych podaniach jak dziki osioł! Przez wzgląd na tatę złożyłam też podania na kilka uniwerków wybranych przez niego, nawet jeśli nie miały w ofercie projektowania gier. Ale potrzebowałam też planu B na wypadek, gdybym nie dostała się na moje wymarzone studia, zwłaszcza w Nowym Jorku. Opcja, o której nawet nie chciałam myśleć.

Szybkim krokiem przemierzyłam parking i wsiadłam do mojej ciemnoszarej mazdy trójki, którą jeździła jeszcze moja mama, zanim… Włączyłam radio i urwałam tę myśl, nim mój zdradziecki mózg zdążył ją dokończyć. Natychmiast rozległy się dźwięki jakiejś piosenki w radiu. Skrzywiłam się i podłączyłam telefon do głośników. Chwilę później wnętrze samochodu wypełniły nagrania z dzisiejszych lekcji. Odpaliłam silnik i odjechałam.

Pół godziny później zaparkowałam samochód na parkingu za kawiarnią, w której pracowałam po szkole. Wysiadłam z samochodu i skierowałam się do drzwi prowadzących na zaplecze.

– Hej, Teagan! – zawołał do mnie Charlie.

Nie wiedziałam, ile ma lat, wiedziałam tylko, że pracuje tu od zawsze. Był mniej więcej mojego wzrostu, ale nieco pulchniejszy, z oponką. Miał na sobie ten nasz okropny czerwono-brązowy komplet firmowy, tyle że czapka trochę mu się zsunęła z głowy. Szamotał się właśnie z dwoma workami śmieci, które wynosił z kawiarni.

– Hej – odpowiedziałam krótko, przytrzymując mu drzwi.

Skinął głową w podziękowaniu i wrzucił worki do kontenera za budynkiem, a ja udałam się do szatni, gdzie z szafki wyjęłam swoje rzeczy.

Jak setki razy wcześniej zawiązałam fartuch, zaplotłam włosy w długi warkocz i założyłam na głowę tę beznadziejną czapkę z logo firmy, którą wszyscy musieliśmy nosić w pracy. A potem zajęłam swoje stanowisko baristki za ladą.

Co było gorsze od wkurzających kolegów w szkole? Klienci. Bo trzeba było być dla nich miłym, jeżeli chciało się utrzymać pracę. Nie byłam do niej jakoś specjalnie przywiązana, ale potrzebowałam pieniędzy, więc uśmiechałam się grzecznie i generalnie trzymałam swoją frustrację na wodzy.

– Jak masz na imię?

– Brian. – Facet po drugiej stronie lady nawet nie podniósł wzroku znad swojego telefonu.

– Brian – powtórzyłam, zapisując imię wielkimi literami na papierowym kubku.

– Ale pisze się przez igrek – dodał znudzonym tonem. – I z pe na początku.

Że co proszę? Z westchnieniem przekreśliłam imię i napisałam je jeszcze raz. Pryan. Gratuluję.

– W porządku, Pryan, twoja kawa zaraz będzie gotowa.

Odłożyłam kubek dla Charliego i obsłużyłam kolejną osobę z kolejki, która zdawała się nie mieć końca. Zazwyczaj popołudniami nie było aż tak tłoczno, ale dziś wyglądało tu tak, jakby przed chwilą zapowiedziano w kraju stan klęski kawowej. Nie żebym nie rozumiała klientów. Sama piłam jej więcej, niż powinnam. Ale musiałam się jakoś ratować, żeby nie zasnąć i na dodatek móc grać. Spojrzałam z utęsknieniem na zegar na ścianie za mną i westchnęłam. Jeszcze pięć godzin.

– Przepraszam? – Pryan przez pe i igrek przepchnął się do przodu kolejki i podsunął mi pod nos swoją na wpół wypitą kawę. – Chciałem cappuccino bez spienionego mleka.

Czy ty, kolego, mówisz, kurna, poważnie?

Odstawił kubek na ladę z takim impetem, że jego zawartość rozlała się na blacie i poplamiła mój świeżo wyprany fartuch.

Pryan uśmiechnął się z pogardą i wskazał na wywieszkę obiecującą mu najlepszą kawę w mieście lub nowy napój.

– Chcę nową kawę. Tym razem bez pianki.

Zacisnęłam zęby. Zachowaj spokój, Teagan. Zachowaj spokój i uśmiech. Nie możesz przecież pozabijać ich wszystkich. Ale w wyobraźni przeskoczyłam nad ladą niczym Lara Croft i wymierzyłam temu aroganckiemu bubkowi kopniaka, którego będzie czuł przez następnych dwadzieścia lat.

A w realnym świecie zmusiłam się do uśmiechu, chwyciłam jego w połowie opróżniony kubek w dwa palce i wylałam jego zawartość. Następnie wbrew swojej woli i pod jego uważnym spojrzeniem osobiście zaparzyłam mu nową kawę. Klient nasz pan i inne takie tam pierdoły. A mogłam sobie znaleźć inną pracę. Na przykład w barze po drugiej stronie ulicy. Tam przynajmniej można było dostać napiwek. Albo jako striptizerka w lokalu na rogu. Jestem pewna, że nie byłabym tam traktowana dużo gorzej niż tu jako baristka. Przy czym chętnie bym zrezygnowała z obmacywanek i bycia obiektem pożądliwych spojrzeń totalnie obcych facetów. Co pewnie oznaczałoby koniec mojej kariery jako striptizerka, jeszcze zanim tak naprawdę by się zaczęła.

– Proszę bardzo. – Poczułam ból w mięśniach twarzy od wymuszonego uśmiechu. – Cappuccino bez pianki.

Pryan przyglądał się przez chwilę zawartości, jakby to był robak, którego musi poddać obserwacjom, po czym bez słowa chwycił swój kubek i zniknął w tłumie.

Nie ma za co, Pryan. Proszę bardzo. Cała przyjemność po mojej stronie.

Przewróciłam oczami i złapałam wzrok Charliego. Zrobił współczującą minę, po czym przygotował kolejną kawę. Westchnęłam ciężko. Wiedziałam, że czeka mnie bardzo długa zmiana.

Kiedy po paru godzinach wróciłam do domu, było w nim ciemno i pusto. Otworzyłam drzwi wejściowe, wprowadziłam kod bezpieczeństwa do systemu alarmowego i rzuciłam torbę na schody, żeby przejść przez długi korytarz i jadalnię, z której właściwie nigdy nie korzystaliśmy, i dostać się wreszcie do kuchni. Ten dom już od zawsze wydawał mi się ogromny. Nawet teraz, jako osiemnastoletnia prawie absolwentka, nie widziałam tego inaczej. Zwłaszcza gdy byłam tu sama. Czyli na dobrą sprawę prawie codziennie. Nasza gosposia Susanna skończyła swoją pracę jakąś godzinę temu, a tata był jeszcze w biurze, jak niemal każdego wieczoru.

W kuchni panowała absolutna cisza. Włączyłam światło, budząc parę kosztownych ledówek do życia. Co bynajmniej nie sprawiło, że w środku zrobiło się od razu bardziej przytulnie. Tata nie zostawił na lodówce żadnej informacji na temat tego, że się dziś spóźni. Wisiało na niej tylko parę starych, naprawdę paskudnych rysunków, które nabazgrałam jeszcze jako dziecko. Nie mam bladego pojęcia, dlaczego wciąż tam wiszą. Przecież i tak nikt nie zwraca na nie uwagi. Ani nikomu nie przypominają o żadnym szczególnym wydarzeniu. Pewnie są tam tylko dlatego, że mama je powiesiła wiele lat temu i nikomu nie chciało się ich zdejmować.

I to pomimo tego, że mama nie mieszkała z nami od ponad trzech lat.

Potrząsnęłam głową. Co dziś ze mną nie tak? Dlaczego już drugi raz pojawiła się w mojej głowie? Zazwyczaj udawało mi się skutecznie zdusić w zarodku wszystkie wspomnienia i myśli o niej. Najwyraźniej mimo obowiązków w szkole, pracy i grania wciąż miałam zbyt dużo wolnego czasu.

Zdecydowanym krokiem wróciłam do swojej torby w przedpokoju i wyciągnęłam z niej telefon, żeby wysłuchać kolejnych nagrań z dzisiejszych lekcji. Ledwo zostawało mi czasu na odrabianie prac domowych, a co dopiero na naukę, więc ten sposób w moim przypadku świetnie się sprawdzał, żeby zapobiec kompletnej porażce w szkole. Dzięki temu również mój mózg był zajęty i wypełniony innymi tematami. Takimi, które nie mają nic wspólnego z mamą ani z faktem, że po raz kolejny wyciągam z lodówki zimne danie przygotowane przez Susannę i zasiadam w samotności przy wyspie kuchennej, nie zadawszy sobie trudu, by je podgrzać.

Po posiłku wsadziłam sztućce i naczynia do zmywarki, wzięłam sobie coś do picia i zgasiłam światło w kuchni. Czujniki ruchu w przedpokoju i na schodach włączały lampki ledowe, oświetlając mi drogę, choć i tak bym sobie bez nich poradziła po ciemku. Kiedy dotarłam do swojego pokoju, rzuciłam rzeczy razem z telefonem na łóżko, ściągnęłam buty i skarpetki i podeszłam na bosaka do biurka. Albo, jak wolałam o nim myśleć, do mojego gaming roomu.

Kilka monitorów, dwa komputery stacjonarne, zaprojektowany specjalnie dla mnie soundbar, trzy ulubione headsety, pięć kontrolerów – każdy w innym kolorze – i najwygodniejszy na świecie fotel gamingowy. Tu był mój prawdziwy dom. Z satysfakcjonującym westchnieniem opadłam na fotel i włączyłam każde z urządzeń. Fioletowa taśma ledowa rozbłysła niemal w tym samym momencie co monitory. Poczułam w palcach mrowienie z podniecenia. Właśnie po to żyłam. Nie dla tego syfu, który musiałam znosić przez cały dzień, tylko dla tego, co miałam tutaj. Dla chwil spędzonych samotnie w mojej jaskini, która dawała mi dostęp do całego świata. A przede wszystkim do ludzi podobnych do mnie.

Sprawdziłam maile i media społecznościowe, przypomniałam wszystkim o nadchodzącym streamie i wstałam. Podczas gdy w tle zaczęła się ściągać aktualizacja, udałam się do łazienki sąsiadującej z moim pokojem, ściągając z siebie ubranie, które nosiłam przez cały dzień, a które przeszło zapachami innych ludźmi, potem i kawą, po czym wskoczyłam pod prysznic.

Po wyjściu założyłam legginsy i moją ulubioną koszulkę do grania z napisem I play like a girl. Just try to keep up!, w której moje lewe ramię pozostawało odsłonięte, zrobiłam sobie makijaż, rozczesałam włosy i wyciszyłam telefon. I wreszcie nadeszła najlepsza część dnia.

Jeszcze podczas ładowania streamu zaczesałam włosy za uszy, nałożyłam headset i… musiałam trochę poczekać. Choć robiłam to już od ponad roku, moje serce zawsze zaczynało w tym momencie walić jak oszalałe, a żołądek zaciskał się w niecierpliwym napięciu. Moi widzowie wiedzieli dokładnie, kiedy będę streamować, a jednak tuż przed rozpoczęciem transmisji za każdym razem nachodziły mnie te same wątpliwości… A co, jeśli nikt nie wejdzie na streama? Co takiego miałam do zaoferowania ludziom, poza tym, że mogłam z nimi trochę porozmawiać i pograć w gry? Setki, nie, tysiące innych streamerów, którzy byli o wiele bardziej znani niż ja, mieli większe doświadczenie i lepsze gry, robiło przecież dokładnie to samo co ja. Gdy tylko w mojej głowie pojawiły się te wątpliwości, zagryzłam wargi tak mocno, że przeszywający ból wyparł je z mojej głowy.

Nieważne, ile osób się pojawi ani ile zarobię na dzisiejszym livie. No dobra, to ostatnie jednak ma znaczenie, w końcu chcę zdobyć fundusze na studia, ale nie robię tego tylko dla kasy czy sławy. Robię to dlatego, że to kocham. Bo naprawdę uwielbiam kontaktować się z innymi w ten sposób. Przynajmniej z tymi, którzy nie są popaprańcami, albo nie wchodzą na czat tylko po to, aby zrobić wokół siebie zamieszanie. Uwielbiam odkrywać nowe światy w grach i wymieniać się pomysłami z ludźmi o podobnych poglądach. A jeżeli przy okazji mogę zasilić swoje konto na studia, to tym lepiej.

Otworzyłam czat i nie mogłam powstrzymać uśmiechu na widok wiadomości. Pierwsze osoby już się pojawiły, tak samo jak moja wierna moderatorka AliceW, która pilnowała, żeby wszyscy byli mili i przestrzegali zasad, i która niczego tak nie kochała, jak banowania debili.

Włączyłam kamerkę i odpaliłam streama.

– Hejka, ziomeczki – przywitałam widzów z uśmiechem, który po raz pierwszy tego dnia był niewymuszony. – Nie mam pojęcia, z jakiego powodu nie macie nic lepszego do roboty, ale cieszę się, że tu jesteście.

Przez czat przewinęło się kilka uśmiechniętych emotek, których widok naprawdę mnie ucieszył.

Ponieważ przez szkołę, pracę i wysyłanie podań na studia nie miałam czasu na przygotowanie się do streama, zawsze szłam na żywioł. Najczęściej graliśmy w Tomb Raidera.

Znalazłam parę naprawdę starych gier, które składały się praktycznie z bloków pikseli, ale ludzie wciąż lubili patrzeć, jak czołgam się przez jaskinie jako Lara Croft, strzelając do wilków i poszukując skarbów po całym świecie. W inne dni, kiedy byłam zbyt zmęczona, żeby się skupić, graliśmy w Simsy – ale nawet te sesje kończyły się z reguły długo po północy.

– Jak się dziś macie? – zapytałam i upiłam łyk coli. Obok stał jeszcze energetyk przygotowany na później.

Super! A Ty?

Świetnie!

W co dziś gramy?

Kiedy startujemy?

Jak się dziś czujesz?

Wybierasz się na E3? Albo na RTX w lipcu?

Szybko przebrnęłam przez pytania i westchnęłam. Boże, wyjazd na Electronic Entertainment Expo, czyli tak zwane E3, był moim marzeniem… Odbywał się w Los Angeles za niecały tydzień i miały tam zostać zaprezentowane wszystkie nowe tytuły. Zabiłabym, żeby się tam znaleźć. Ale koszty przelotu, noclegu i nie najtańszych biletów wstępu spowodowałyby ogromną dziurę w moich oszczędnościach. Poza tym LA po prostu nie wchodziło w rachubę. Ale RTX w Austin…

– Niestety nie dam rady dotrzeć na E3. – Wzruszyłam ramionami, jakby to nie było nic wielkiego. – Ale może uda się na RTX.

Ta wiadomość spowodowała wysyp radosnych emotek i jeszcze więcej pytań od widzów. Kiedy i gdzie dokładnie będą mogli mnie spotkać? Jak długo tam zostanę? Wezmę udział w turnieju?

Skrzywiłam się.

– Heej, powiedziałam może. Zdecyduję spontanicznie, ale dam wam wcześniej znać. Byłoby mega spotkać was wszystkich! – W myślach szybko przeanalizowałam koszty i czas trwania podróży. Konwent odbywał się wprawdzie w lipcu, więc będę już po zakończeniu szkoły. Tylko po drugiej stronie Stanów… a z mojej małej dziury pod Seattle wcale nie tak łatwo się dostać do Austin w Teksasie. Ale gdybym mogła połączyć to z wizytą na pobliskim kampusie, gdzie i tak złożyłam podanie… Hmm. To mogłoby być interesujące. – Pomyślę nad tym – powtórzyłam, gdy na czacie pojawiły się kolejne pytania, po czym postanowiłam uciąć temat. – To w co dziś zagramy? Znowu w Tomb Raidera? Chyba ostatnio przygniotła nas ta ogromna skała tocząca się po korytarzu. Zgadza się?

Parę osób zaprotestowało i zaczęło wymieniać inne miejsca, ale większość się ze mną zgodziła. Byłoby super kontynuować przygodę z Larą, ale po tym dniu miałam ochotę na jakąś grę, w której mogłabym się naprawdę wyżyć. Na pewno nie na żadną symulację, a już na pewno nie na grę sportową, bo szczerze ich nie cierpiałam. Ale może na jakiegoś multiplayera, w którym mogłabym się zmierzyć z innymi graczami i, w idealnym wypadku, zetrzeć ich na miazgę? O tak. Koniecznie! Na samą myśl o mojej krótkiej pogawędce z Maddison Mae w przerwie obiadowej czy o tym wkurzającym Pryanie w kafejce moje palce zaczynały niecierpliwie trząść się nad myszką.

– Hej, a może by tak jednak w jakieś MMO? – zaproponowałam spontanicznie.

Widzowie na czacie natychmiast zaczęli mi podrzucać różne propozycje: GTA, The Elder Scrolls Online, Need for Speed, Battlefield, Final Fantasy, Dead by Daylight… W niektóre z nich nigdy wcześniej nie grałam i najprawdopodobniej bym sobie w nich nie poradziła. Zawsze potrzebowałam trochę czasu na rozgrzewkę, więc na pewno nie chciałam zaczynać jako kompletny newbie w jakimś multiplayerowym uniwersum, w którym nigdy wcześniej nie byłam.

– Hello Kitty Online?! – przeczytałam z niedowierzaniem i wybuchnęłam głośnym śmiechem. – Serio? Chcecie mnie wykończyć?

Przeleciałam wzrokiem odpowiedzi z innymi propozycjami. Nagle moje palce znów zaczęły mrowić i nie mogłam się powstrzymać od uśmieszku. Już znalazłam swoją grę na tę noc. Zalogowałam się jako TRGame. W Guild Warsach dwójce zazwyczaj polowałam na potwory, robiłam questy i zwiedzałam świat, ale dzisiaj miałam ochotę na trochę akcji PvP. Jeden na jednego na arenach. I zrobię wszystko, żeby wygrać.

Level 2

Parker

Środa wieczór. Właściwie zamierzałem odpalić streama dużo wcześniej, ale Cole, mój kretyński współlokator, omal nie wysadził nas wszystkich w powietrze. Ten głupek zapomniał wyłączyć kuchenkę. Gdyby Lincoln nie zauważył tego na czas, prawdopodobnie żywot nas wszystkich już by się skończył, i to z wielkim hukiem! Wielkie dzięki, stary. Teraz na szafce pośrodku kuchni wisiała ogromna kartka, na której Sophie napisała odręcznie: „Pożałujesz, jeśli jeszcze raz zostawisz włączoną kuchenkę i pozabijasz nas wszystkich!”.

Na samo wspomnienie parsknąłem śmiechem. Razem z pozostałymi lokatorami tego mieszkania stanowiliśmy wspólnotę bardziej chaotyczną niż każdy z nas w pojedynkę i czasami zastanawiałem się, jak to możliwe, że wszyscy jeszcze żyjemy. Jeśli nie była to akurat zapomniana kuchenka, to niezdarna Sophie znów się skaleczyła i musiała jechać na pogotowie, Eliza zostawiła w łazience podpiętą do prądu prostownicę razem z odkręconym kranem albo któreś z nas zjadło coś, co leżało w lodówce o kilka tygodni za długo. Ale jakimś cudem wszystko zawsze kończyło się dobrze… Albo po prostu mieliśmy niezłego farta. Przynajmniej jak do tej pory nikt jeszcze nie stracił życia, wszyscy byliśmy cali i zdrowi. Abstrahując od paru doświadczeń z pogranicza śmierci i wizyt na pogotowiu.

W międzyczasie z mieszkania zdążył się już ulotnić intensywny zapach gazu.

Zamknąłem drzwi i okno i zasiadłem przy biurku z headsetem na głowie i myszką w dłoni. Na prawym monitorze leciał czat, na lewym miałem pootwieranych parę stron, a na środkowym dzisiejszą grę. Nie logowałem się do drugiej części Guild Warsów całą wieczność, a po tym chaosie w mieszkaniu nie przygotowałem się do streamu, więc pozwoliłem widzom wybrać grę za mnie. I właśnie znalazłem się w lobby PvP z jakimiś graczami, których nie znałem: BugNight, *RockerGrrrl*, TRGame, Ameisen23, SmugShow i kilkoma innymi.

Nucąc pod nosem nowy kawałek Taylor Swift, zobaczyłem oczami wyobraźni, jak Callie, moja najlepsza przyjaciółka, przewraca oczami. Ta dziewczyna po prostu nie zna się na muzyce. W przeciwieństwie do mojej publiczności. Ku mojemu zaskoczeniu wśród moich widzów było tyle samo dziewczyn co chłopaków. Cole zawsze sobie z tego żartował, że fanki wcale nie przychodziły tu z powodu gier, tylko mnie. Ale nawet jeśli tak było – zero zainteresowania z mojej strony. Raz spróbowałem związku z graczką i się sparzyłem.

Na wspomnienie tej porażki przepłukałem gorzki posmak kilkoma łykami energetyka. No. Koniec tego. Nie miałem czasu ani ochoty na użalanie się nad sobą. Poza tym mapa już się ładowała, a ja musiałem się skupić na swojej misji.

Parę sekund później znalazłem się wraz z czterema innymi graczami w punkcie startowym w fortecy. Moja brązowowłosa Norna z niebieskimi tatuażami wystającymi zza zbroi przewyższała wszystkich innych. Przejrzałem pobieżnie nicki w mojej drużynie. Moja była niebieska, a nasi wrogowie to czerwoni.

Tu też nikogo nie znałem, ale trudno się dziwić, skoro tak długo nie grałem. Naprawdę powinienem częściej zaglądać do Guild Warsów. Może moja stara gildia, w której nie byłem aktywnym członkiem od czasu przeprowadzki i rozpoczęcia magisterki, przyjęłaby mnie z powrotem w swoje szeregi.

No i się zaczęło.

Ruszyłem w drogę moją Norną, szczęśliwy, że jestem guardianką i że mogę się przełączać między walką na odległość a walką wręcz. Pierwszego przeciwnika niebieskich załatwiłem za pomocą łuku i strzały, a potem wyciągnąłem miecz i wycelowałem nim w kolejnego przeciwnika.

Adrenalina przepłynęła przez moje ciało, gdy dawałem z siebie wszystko, by przetrwać walkę. Musieliśmy zająć tę część mapy, a potem…

Walcz o przetrwanie!

Że co? Jaki cudem? Nagle moja ciężko ranna guardianka znalazła się na ziemi, a wokół niej podskakiwała mała bestyjka. Czy to gracz, który właśnie mnie znokautował? Przy odrobinie szczęścia zaraz o mnie zapomni, a ja zdążę się wyleczyć, żeby…

Zostałeś pokonany.

– Ziom! Co jest? – krzyknąłem i przeskanowałem dane na monitorze. Przeczytałem w prawym dolnym rogu, kto mnie właśnie zabił: jakiś TRGame. Jakim cudem gość zdołał mnie wykończyć w tak krótkim czasie?

Minęło kilka sekund, podczas których walka toczyła się beze mnie, aż wreszcie znalazłem się ponownie w twierdzy.

– Niech żyją respawny – mruknąłem i ponownie wysłałem swoją Nornę w wir walki.

Na szczęście mapy PvP nie były zbyt rozległe, więc mogłem dołączyć do swojej drużyny i rzucić się w wir walki. I tym razem nie… Moja postać znów leżała na ziemi.

Zostałeś pokonany.

– Serio?!

Na oczach moich i jakichś siedemdziesięciu pięciu tysięcy widzów śledzących transmisję na żywo ta wredna mała Asura zadała mi śmiertelny cios, po czym w świetle reflektorów pojawiła się lama i zatańczyła na moich zwłokach.

Mój wzrok powędrował ku prawej krawędzi monitora. TRGame. Znowu.

– Kim jest ten palant? – warknąłem. – I co ma do mojej Norny?

Znów minęło parę sekund, zanim moja postać wróciła do gry. Cennych sekund, do cholery. Wykorzystałem ten czas, aby się napić i przejrzeć wiadomości od moich widzów na czacie.

Wow, kiepsko ci idzie, stary!

AAAAA!!! nienawidzę Asur!!! Te małe gnojki!

hahahahaha

#ParkerLama

Przewróciłem oczami na widok tego hashtaga, zwłaszcza że wszyscy inni go podchwycili i też zaczęli to powtarzać. No super.

– Nie martwcie się – mruknąłem, próbując skoncentrować się ponownie na grze. – Nie spotkamy już więcej tej głupiej lamy.

Tym razem nie pozwolę się tak łatwo zaskoczyć. Moja Norna wypuściła strzały, a zaraz potem zadała swoim wielkim mieczem dwójce postaci śmiertelne ciosy, dzięki czemu mogłem z moją drużyną zająć ten punkt na mapie. No nareszcie! Od razu przeszliśmy dalej!

Coś czarnego zamigotało tuż obok mnie i moja postać doznała obrażenia.

– Co, do…? – Zrobiłem unik, a raczej próbowałem go zrobić, bo było to cholernie trudne, gdy ta upierdliwa ropucha z wybałuszonymi gałami wyskakiwała znikąd i atakowała. – Nie mówcie, że to złodziejka.

Wrrr. Złodzieje to najgorsi przeciwnicy w Guild Warsach. Zwinni, niedościgli i praktycznie nie do pokonania. A Asury były do tego małe i gibkie tak że…

Walcz o przetrwanie!

I zaraz potem znów zjawiła się tańcząca lama i wymierzyła mi śmiertelny cios.

– No nie! – Miałem ochotę rzucić myszką o ścianę. Sukinzwierz. Czy ten TRGame uwziął się dzisiaj na mnie czy o co tu chodzi? – Żebyś zdechł! – warknąłem i ponownie rzuciłem się w wir walki. Cholera, moja drużyna zaraz przegra. Ale nawet nie zauważyłem żadnej reakcji ze strony pozostałych graczy.

Tym razem się wycofałem i spróbowałem ataków dalekiego zasięgu. Użyłem strzał, aby zabić jednego z niebieskich, i już się przymierzałem do kolejnego, kiedy na środku monitora pojawiła się nowa wiadomość: TRGame jest w krwawym szale.

No super. Teraz koleś masakrował już nie tylko mnie, ale także wszystkich pozostałych członków mojej drużyny.

Nagle zobaczyłem, że tuż obok mojej postaci przemknęło coś mrocznego i mglistego, odwróciłem się i znów zostałem zaatakowany.

– Serio, TR? – krzyknąłem, starając się robić uniki. To było prawie niewykonalne, ale nie miałem żadnych szans, żeby zaatakować to coś, co poruszało się tak cholernie szybko. – Co jest, do cholery? To już czwarty raz!

Zostałeś pokonany.

Czwarty raz z kolei. Co, do wafla? Ta głupia lama naprawdę znów tańczy na moich zwłokach? Gdy niebiescy wygrali, stanęła na koniec na podium, podczas gdy ja i moi ludzie leżeliśmy pokonani na ziemi przed nimi.

– Nienawidzę was! I nienawidzę Guild Warsów! Kto w ogóle wpadł na pomysł, żeby w to zagrać? – zapytałem, ale zaraz potem roześmiałem się z tego wybuchu złości. – Cholera. Zróbmy sobie krótką przerwę, a potem będziemy kontynuować – rzuciłem, po czym przełączyłem się z gry na kamerkę, posłałem swoim widzom szybki uśmiech, zdjąłem słuchawki i wstałem.

Mój puls wciąż szalał. Fuck, co za gówniana gra! I ten cały TRGame… Ale dowalił! Gdyby tu teraz był… Nieświadomie zacisnąłem dłonie w pięści i z trudem stłumiłem warknięcie.

Musiałem jak najszybciej przestać o nim myśleć i zebrać się do kupy, żeby móc grać dalej. Jeżeli będę zbyt spięty – czy też wkurzony, jak to miało właśnie miejsce – tym bardziej to schrzanię. A wtedy każda postać, choćby najsłabsza, zdoła mnie zetrzeć w pył, bo będę popełniał błąd za błędem.

Piękno streamów polega na tym, że nigdy nie gra się samotnie. Zawsze jest ktoś, kto patrzy i kibicuje. Ale mają taką wadę, że wszyscy widzą każde potknięcie na żywo i mają to czarno na białym. A teraz właśnie zostałem załatwiony jak jakiś kompletny noob.

Poszedłem do łazienki, która wyjątkowo nie była ani zajęta, ani zalana, a potem podreptałem do wspólnej kuchni. Na ścianach straszyły wiekowe kafelki w kwiaty, które zza wszystkich szafek, półek, wiszących doniczek z roślinami przyprawowymi i innych drobiazgów były na szczęście ledwie widoczne. Lodówkę w tym chaosie można było rozpoznać tylko po przyczepionych do niej niezliczonych karteczkach, pocztówkach i magnesach. Tudzież dowodach rzeczowych na cotygodniowe wysiłki Sophie w zakresie sporządzania harmonogramu sprzątania i listy zakupów. Spomiędzy których wystawały ostrzeżenia Elizy, żeby pozwolić jej się wyspać, bo inaczej nas wszystkich zamorduje. Oraz bazgroły Lincolna, wiadomość od Cole’a o tym, że skończył się papier toaletowy, i regularnie doczepiane przez Sophie przypomnienia o wyłączaniu urządzeń, żebyśmy wszyscy pozostali przy życiu.

Tej nocy tylko Cole był w kuchni. Siedział przy stole kuchennym z telefonem, iPadem i kubkiem herbaty. Herbaty. W ciepły czerwcowy wieczór. Na Florydzie.

Już dawno przestałem się zastanawiać nad jego dziwacznymi nawykami, ale wciąż wzdrygałem się na ich widok. Dla mnie nie było nic ohydniejszego od herbaty. No może z wyjątkiem mleka.

– A z tobą co? – zapytał Cole, a z jego uśmieszku przebijała zbyt ewidentna satysfakcja jak na fakt, że omal nas dziś wszystkich nie pozabijał. Z powodu jego krótko obciętych, czarnych włosów, cienia zarostu i luźnego podejścia do życia wielu uznawało nas za braci lub kuzynów. Być może też dlatego, że się podobnie zachowywaliśmy. – Czyżbyś dziś wyjątkowo nie wygrywał?

– Wal się.

– Uuu. Ktoś tu ma zły humorek. – Cole wzniósł toast swoim kubkiem herbaty, po czym upił łyk. Gdy to robił, tatuaże na jego ramieniu zdawały się poruszać, jakby właśnie ożyły. – Czyli mam rację i naprawdę poza tymi murami istnieje ktoś, kto zdołał pokonać proplayera?

Zamiast odpowiedzi pokazałem mu środkowy palec i otworzyłem drzwi od lodówki.

– Ojej, biedny miś – dodał jeszcze.

Właściwie powinienem potrafić się z tego śmiać. Ale ten TRGame doprowadził mnie do szału. Jakby ten palant się uwziął, żeby mnie dojechać.

A przecież do tej pory ten dzień był naprawdę udany. No, może poza małym wypadkiem z naszą kuchenką gazową. Wstałem rano, poszedłem na trening, a potem na uniwerek, żeby załatwić parę spraw związanych z zakończeniem semestru i pościgać wykładowców w sprawie wpisów, zdobyłem numer do ślicznej baristki w kafejce na północnym krańcu kampusu, przejrzałem wszystkie maile i wiadomości w moich mediach społecznościowych, a potem odkryłem, że jeden z moich ulubionych zespołów wydał nowy singiel. To był całkiem spoko dzień, bez smutnych wieści czy tragicznych wydarzeń. I wieczór mógłby być równie wspaniały – gdyby nie przeszkodził mi w tym TRGame.

Pewnie rozsądniej byłoby zakończyć Guild Warsy i zagrać w coś innego. Możliwości wyboru było wystarczająco dużo, a moi widzowie nie mieliby mi tego za złe. Rozgrywanie paru gier na jednym streamie to całkiem zwyczajna sprawa. Jednak moja ambicja pokrzyżowała mi szyki. W zwykłych okolicznościach nie miałem w sobie ducha rywalizacji – ani na studiach, ani w sporcie, interesach czy kontaktach z kobietami. Byłem najbardziej wyluzowanym człowiekiem na świecie. Biada jednak, jeśli zostałem w jakiejś grze pokonany. Ale ten cały TR właśnie tego dokonał. Na dodatek zrobił ze mnie miazgę kilka razy z rzędu. Po czym dobił tą pieprzoną lamą! To wołało o rewanż. Nie, to wołało o zatrważającą, wszechogarniającą, bezwzględną zemstę!

Zaopatrzony w kolejny napój energetyczny wróciłem do swojego gaming roomu i rozsiadłem się w fotelu obrotowym. Biurko z monitorami zajmowało całą ścianę naprzeciwko drzwi. Nad ekranami wisiały plakaty różnych gier i filmów, a taśma ledowa pod nimi spowijała wszystko kolorowym blaskiem. Sięgnąłem po myszkę, ale nie wylogowałem się z gry.

W kolejce.

– Jeszcze jedna runda – wyjaśniłem uczestnikom streamu. – A potem zagramy w coś innego.

Wylądowałem w nowej drużynie i na nowej mapie.

W tej rundzie uczestniczył też – jakżeby inaczej – TRGame i – jakżeby inaczej! – znowu mnie załatwił! A ta głupia lama – jakżeby inaczej!!! – znów zatańczyła na moich zwłokach.

– To by było na tyle! – Niecałe pięć minut później odepchnąłem od siebie mysz i klawiaturę i sięgnąłem po energetyka. – Jeśli ten gość jeszcze raz mnie zabije, nie będę mógł niczego zagwarantować. Przejdę przez monitor i uduszę go w czasie rzeczywistym.

Śmiechy na czacie. Te dupki cieszyły się, że moja Norna została po raz kolejny zabita. I to znów przez tę samą osobę. Wrrr! W mojej głowie rozgrywała się właśnie krwawa zemsta, kiedy nagle coś przykuło moją uwagę na czacie na drugim ekranie. Ktoś rzucił jakiś komentarz, ale wiadomości przewijały się tak szybko, że tekst zniknął, zanim zdążyłem go przeczytać. Poza tym i tak musiałem się skupić na grze, zanim jeszcze raz…

Zostałeś pokonany.

– Pierdol się! – Odepchnąłem się od biurka i odjechałem fotelem do tyłu. Miałem ochotę się poderwać i wskoczyć do monitora. Tylko kabel od słuchawek powstrzymywał mnie przed wybuchem. – Pierdol się! Pierdolę tę grę! Co jest nie tak z tym gościem? Co za debil!

Moja publiczność świetnie się bawiła. No jasne. Kilka osób zastanawiało się na czacie, kto może kryć się pod nazwą TRGame, ale większość po prostu świętowała jego zwycięstwo nade mną.

Wydałem z siebie warknięcie.

– Dobra, kim do cholery jest ten cały TRGame?

Teagan

Ech, ale mi to dobrze zrobiło. Nie ma nic bardziej satysfakcjonującego od ownowania innych. Oczywiście wirtualnie.

Po rzezi na arenach i zebraniu mnóstwa punktów wyszłam z Guild Warsów, uśmiechając się z satysfakcją pod nosem. Byłam tak zaabsorbowana, że nie zauważyłam, którzy gracze padli ofiarą mojej furii. Ale hej, to przecież nie mój problem. Najwidoczniej nie grali zbyt dobrze, skoro ich postacie zginęły. Takie życie.

Przeciągnęłam się przed monitorem, upewniwszy się najpierw, że nie odkrywam za bardzo swojego dekoltu. Ostatnia rzecz, na jaką miałam ochotę, to bycie postrzeganą jako jedna z tych graczek, które streamują tylko po to, aby pokazać swoje piersi i zyskać dzięki temu popularność. Nie, dziękuję.

– Nope, nie zmieniłam zdania, nie zagramy w Hello Kitty Online – powiedziałam, przeczytawszy po raz kolejny propozycję na czacie. – Co z wami nie tak? Kim jesteście i gdzie się podziali moi starzy widzowie?

To wywołało salwy śmiechów, a jednocześnie pojawiły się kolejne propozycje zagrania w coś innego. Ale ja już zdecydowałam. I kiedy nagle pojawiła się muzyczka i ekran startowy Dead by Daylight, większość się ucieszyła. Nie wszyscy, bo zawsze znajdą się osoby, którym coś nie będzie pasowało. Nie da się przecież uszczęśliwić wszystkich. Ani na livestreamie, ani w prawdziwym życiu.

– Co powiecie na rundkę multiplayera? – zaproponowałam i wypiłam łyk. – Na razie będziemy grać jako ocaleni. Po prostu do mnie dołączajcie.

I tak też zrobili. Już gdy wyposażałam swoją postać we wszystkie niezbędne itemy, perki i dary, lobby było pełne. Było nas czworo lub pięcioro, jeśli liczyć zabójcę, chętnych do zagrania w tej rundzie.

Napiłam się coli i sprawdziłam pozostałych graczy.

DelilahStar wyposażyła się w zestaw narzędzi – bardzo dobrze. Poza tym miała z też nami zagrać MoonDoll, która miała całkiem niezłą rangę oraz… Parker4G.

Zamrugałam i postawiłam z powrotem szklankę na stole. To nie był Parker4G, prawda? To pewnie jakiś fejk albo fan account, który ukradł nick temu popularnemu graczowi. Mimo to serce zaczęło mi nagle walić, bo jakiś cichy głosik z tyłu głowy chciał, żebym uwierzyła, że to jednak on. To by przynajmniej wyjaśniało, dlaczego ludzie na czacie nagle oszaleli.

OMG!!! On tu jest!!!

Parker nas posłuchał!

Yessssss

Czas na rewanż

Rewanż? Jaki rewanż?

– Yyy… – zawiesiłam się, przeglądając nicki graczy i marszcząc brwi, żeby się upewnić, że nic mi się nie przywidziało. – Co jest?

Dopiero po chwili na czacie pojawiły się odpowiedzi. I chociaż w lobby Dead by Daylight zwykle trzeba czekać całe wieki, aż drużyna się zbierze, a mapa załaduje, dzisiaj wszystko poszło wyjątkowo gładko.

Jednym okiem byłam przy grze, która ładowała się w Leśnym Schronisku na terenie posiadłości MacMillanów. Nie jest to moja ulubiona mapa, ale widziałam gorsze. Jednak orientowanie się na niej było słabe.

Guild Wars!!!

Graliście ze sobą w Guild Warsy! Parker był w czerwonej drużynie i go tam załatwiłaś! Wpadł w szał , jego ludzie powiedzieli mu, kim jesteś , więc pewnie chce się zemścić.

Przeleciałam wzrokiem wypowiedzi na czacie i prychnęłam.

– Jeżeli chciał się zemścić, mógł zagrać jako zabójca, a nie jako ocalały, bo teraz jesteśmy po tej samej stronie.

Uśmiechnęłam się, chociaż moje serce wciąż biło zbyt szybko. Ale nie codziennie ma się okazję grać z jednym z najpopularniejszych graczy w kraju. Parker wprawdzie zajmował się głównie streamowaniem, ale wrzucał też do sieci zmontowane filmy na YouTube’a. Ilu miał subskrybentów? Dziesięć milionów? Piętnaście?

O Boże, a może teraz też odpalił live’a? Fuck. Fuck.

Nie byłam stremowana. Ani trochę. Nigdy nie czułam tremy podczas grania czy nagrywania, co najwyżej byłam trochę spięta. Ale piosenka tytułowa Dead by Daylight, której zazwyczaj lubiłam słuchać, nawet poza domem, najchętniej w szkole lub w pracy, teraz tylko mnie wkurzała. I to nie z powodu piły łańcuchowej, której dźwięki można było usłyszeć w tle. Paroma kliknięciami wyłączyłam muzykę. I tak musiałam się skupić na graniu.

Jeszcze wszystko było spokojne – i mroczne jak diabli. Zbliżyłam się do monitora i pozwoliłam mojej postaci pobiegać po lesie. Zadanie polegało na naprawie pięciu generatorów, otwarciu przynajmniej jednego z dwóch wyjść i ucieczce. Niby pestka. Tyle że po okolicy szalał morderca, który mógł dorwać każdego z nas i porozwieszać na hakach.

Przygryzłam dolną wargę, pracując jednocześnie przy pierwszym generatorze, rozglądając się dookoła, nasłuchując bicia serca typowego dla zabójcy i pilnując QTE. Wystarczyłby mały błąd i będzie… wielkie bum!

Huk w generatorze był tak głośny, że aż się wzdrygnęłam.

– Cholera!

Zaraz potem poderwałam się jeszcze raz, bo wpłynął spory donejt od jednego z moich widzów i rozległy się dźwięki muzyczki, którą miałam zaprogramowaną na taką okoliczność. – Eeej! – Nie wiedziałam, czy się roześmiać, czy zakląć. – Dzięki! Ale to kiepski timing. Chyba że zależało wam na tym, żeby mnie przestraszyć.

Prawdopodobnie nie powinnam była tego mówić. Bo kiedy męczyłam się z kolejnym generatorem, na drugim monitorze wciąż wpływały różne kwoty, uruchamiając raz po raz dźwięki znajomej melodii. Tylko przy większych sumach, dwucyfrowych, ale najwyraźniej moja publiczność nagle uznała utrudnianie mi życia i gry za niezwykle zabawne.

Rzuciłam szybkie spojrzenie na monitor i przełknęłam ślinę. O kurde! Zazwyczaj zarabiałam tyle podczas trzech streamów łącznie, a nie podczas jednego wieczoru. I z pewnością nie byłoby to powodem do narzekania, gdyby nie… bum!

– Tym razem to nie moja wina – krzyknęłam, bo to inny członek drużyny, który pracował ze mną nad generatorem, nie wstrzelił się w QTE. DelilahStar, jak się domyśliłam. Jednak to mnie nagle zaczął ścigać zabójca. – O fuck!

Zrobiłam unik, ale i tak zostałam trafiona młotem kowalskim. Moja postać krzyknęła dokładnie w tym samym momencie, w którym ja głośno zaklęłam. Teraz już zdecydowanie nie mogłam zwracać uwagi na czat, bo musiałam uciekać, gdzie pieprz rośnie. Pędziłam sprintem przez las, sabotując haki, słysząc tuż za swoimi plecami coraz głośniejsze bicie serca. Po chwili zagłuszył je jazgot piły łańcuchowej.

– Dlaczego znowu w to gramy? – syknęłam i uciekłam zygzakiem dalej.

Nagle pojawił się inny ocalały, którego wcześniej nie widziałam.

– Och. Cześć, Parker. Przywitaj się z zabójcą!

Mały, złośliwy diabełek w mojej głowie miał nadzieję, że zabójca zaatakuje Parkera4G, ale nic z tego. Ta łajza trzymała się tuż za moimi plecami. Zbiłam kolejny hak, przeskoczyłam przez paletę, zrobiłam kółko, a potem…

– Nieee!

Zabójca zamordował moją postać, a w następnym momencie przerzucił sobie moje ciało przez ramię. Broniłam się jak mogłam, ale niestety tuż obok był hak. I po chwili na nim zawisłam. Krzyk mojej postaci dudnił mi w słuchawkach, więc skrzywiłam się z niesmakiem. Niezły początek…

Przynajmniej mogłam się teraz szybko czegoś napić i zerknąć na czat. Widzowie byli tak samo rozemocjonowani jak ja. I wciąż napływały nowe donate’y. Jeśli tak dalej pójdzie, wkrótce osiągnę swój miesięczny cel, choć nie minęła jeszcze połowa czerwca. Wow.

– Po Dead by Daylight zagramy znowu w Tomb Raidera, okej?

Kiedy kilka miesięcy temu wygrzebałam stare gry i zaczęłam streamować ich gameplaye, postawiłam sobie za cel, że przejdę je od najstarszej do najnowszej – i ku mojemu zaskoczeniu okazało się to niezwykle trafionym pomysłem. Pomimo kiepskiej grafiki z tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku moim widzom się to podobało i zyskiwałam coraz więcej subskrybentów, a co za tym idzie – więcej pieniędzy zasilających mój fundusz na studia. Win-win dla wszystkich.

Sprawdziłam stan gry. Wciąż jeszcze nikt nie ściągnął mnie z haka, na którym miałam się stopniowo w męczarniach wykrwawić na śmierć. Ale mój pasek życia ciągle wyglądał dobrze. Znaczy: nie wyglądał tragicznie.

Nagle po mojej prawej stronie coś się ruszyło i spomiędzy drzew wyszła postać innego gracza. Nie byle jakiego gracza. Bo samego Parkera4G. We własnej osobie.

Zabójcy nie było widać ani słychać w pobliżu. Moje serce biło miarowo. Lepszego momentu na uratowanie mojej postaci już nie będzie.

Parker podbiegł do mnie, a ja odetchnęłam z ulgą. Ale zamiast uwolnić mnie z haka, po prostu stanął przede mną. Spojrzał na mnie. A potem się odwrócił, choć ja wciąż wisiałam na haku.

– Co jest, do cholery?! – wrzasnęłam, waląc w spację, bo mój pasek życia był w połowie wyczerpany i nagle musiałam zacząć walczyć. Wokół mnie pojawiły się ogromne czarne szpony, które mogły mnie przekłuć, jeżeli nie naciskałabym klawisza wystarczająco szybko. – Ty dupku! Mścisz się za Guild Warsy?

Brak odpowiedzi. Jakżeby inaczej! Parker pewnie skakał sobie po mapie niczym radosna gazela, podczas gdy ja tu konałam. Świnia! Dupek! Co za ścierwo! Mam nadzieję, że gdy się jutro obudzi, jego dysk padnie i straci wszystkie dane. Nie, miałam nadzieję, że straci wszystkie swoje save’y w każdej grze, w którą kiedykolwiek zagrał.

Cholera! Przecież zaraz tu skonam. Nie mogłam śledzić czatu, walcząc o przetrwanie i jednocześnie miotając dzikimi przekleństwami. Miałam gdzieś, że to wszystko leci na żywo w świat. To była naprawdę słaba akcja! W Guild Warsach graliśmy w różnych drużynach. Jasne, załatwiłam tam Parkera i jego drużynę – w końcu taki był cel rozgrywek PvP. Ale to?

– Gramy w jednej drużynie, przegrywie!

Widzowie pewnie się śmiali. A może jednak mi kibicowali i chcieli mnie zagrzać do walki. Albo Parkera. Nie miałam bladego pojęcia. Jedyne, na czym mogłam się teraz skupić, to nie dać się zabić. Tak długo, jak długo istniała szansa, że któryś z pozostałych dwóch graczy mnie uratuje. Przecież to multiplayer. Ktoś musiał być po mojej stronie, do cholery!

Mój pasek życia z każdą sekundą się skracał. Szlag. Waliłam w klawiaturę jak opętana. Nie chciałam umierać! A już na pewno nie jako pierwsza w tej rundzie.

Kiedy na pasku była już tylko cienka kreska, nagle jakby znikąd zjawił się przede mną Parker i zdjął mnie z haka.

– O, dzięki Bogu! – krzyknęłam i rzuciłam się do ucieczki. Nieważne dokąd, byle tylko się stamtąd wydostać.

Niestety wciąż byłam ranna i zostawiałam za sobą ślady krwi. Poza tym w promieniu paru mil można było usłyszeć jęki mojej postaci. Musiałam znaleźć skrzynkę z apteczką lub innego ocalałego, który mógłby mnie wyleczyć. Z drugiej strony brakowało nam jeszcze tylko dwóch generatorów, żeby wyjście się otwarło i żebyśmy mogli stamtąd uciec. Może uda mi się jakoś tego dokonać, jeśli zabójca nie…

Bicie serca. Na początku ciche, potem coraz głośniejsze, a potem rozległy się dźwięki zatrważającej muzyczki.

– To naprawdę nie jest mój dzień – mruknęłam.

Moja postać się schyliła, a ja modliłam się w duchu, aby zabójca nie usłyszał jęku i jej nie znalazł. Jeśli znów znajdę się na haku, na pewno natychmiast zginę. Najchętniej zmrużyłabym oczy i odwróciła wzrok, ale nie mogłam sobie na to pozwolić. Musiałam jak najszybciej uciekać, gdy w pobliżu pojawiał się zabójca.

Ale to nie zabójca podszedł do mnie zza drzewa. To był ten sam gracz, który przed chwilą uwolnił mnie z haka. Ten sam gracz leczył teraz moje rany mimo nadchodzącego niebezpieczeństwa. Znaczy Parker.

Zacisnęłam zęby. Nie ma opcji, żebym mu podziękowała. Ani na streamie, ani tym bardziej osobiście. Chociaż i tak się nie znaliśmy. To, co przed chwilą zrobił, było zwykłym świństwem. I fakt, że teraz leczy mnie z takim poświęceniem, nie miał najmniejszego znaczenia.

– Szybciej – ponagliłam go cicho, bo coraz wyraźniej można było usłyszeć bicie serca zabójcy, więc musiał się znaleźć gdzieś w pobliżu nas.

Prawie w tym samym momencie Parker zawalił QTE i moja postać krzyknęła z bólu.

– Serio? – Wydałam z siebie dźwięk, który brzmiał jak mieszanka sfrustrowanego prychnięcia i warknięcia.

Już dokładniej nie mogliśmy zdradzić zabójcy naszej pozycji.

Parker wciąż mnie leczył. Na obrzeżach mapy uruchomił się gotowy generator. Potem kolejny po prawej. Dzięki Bogu! Pozostali gracze się postarali. Teraz musieliśmy tylko dotrzeć do wyjścia.

Gdy tylko zostałam wyleczona, uciekłam szerokim łukiem, aby ominąć zabójcę. Serce mi waliło, a dłonie zacisnęłam tak mocno, że aż mnie bolały. Jeszcze chwila. Jeszcze tylko chwila i… Uff! Wyjście było otwarte.

– YES! – krzyknęłam, wybiegając przez nie. Udało nam się. Kurczę! Opadłam na fotel i odetchnęłam z ulgą. – Co za runda!

Wiadomości na czacie na drugim monitorze przelatywały tak szybko, że ledwo nadążałam z ich odczytywaniem. Nieważne. Wszystko wskazywało na to, że widzom się podobało. Dokładnie jak mnie samej. Pomimo tego, że Parker4G zachował się jak palant. Obejrzałam tylko jeden z jego filmików na YouTubie i w zasadzie nic o nim nie wiedziałam, ale najwidoczniej trzeba być palantem, żeby zyskać taką popularność wśród graczy.

Zagrałam jeszcze kilka rundek z moimi widzami – tym razem bez Parkera – a potem przerzuciłam się na drugą część Tomb Raidera.

Dopiero grubo po północy pożegnałam się z widzami, zakończyłam streama i wylogowałam się ze wszystkiego. Właściwie nie zamierzałam grać tak długo, ale zupełnie straciłam poczucie czasu. Ufff. Jutro będzie piekło.

Przeciągnęłam się, ziewnęłam i wsłuchałam w domową ciszę. Wszystko wskazywało na to, że tata nadal był w biurze. Może nawet się tam prześpi – o ile w ogóle będzie spał, a nie pracował całą noc i zapomni o jedzeniu, prysznicu lub o tym, że ma córkę. Odsunęłam od siebie to rozgoryczenie i już miałam zacząć wyłączać wszystkie programy, a na końcu komputer, żeby położyć się do łóżka, gdy na Discordzie pojawiła się nowa wiadomość.

Parker4G

Sorry za tę akcję w Dead by Daylight…

TRGame

Jakoś ciężko mi uwierzyć w te przeprosiny

Parker4G

Hej, naprawdę mi przykro! Poza tym przecież potem ściągnąłem cię z haka

TRGame

W ostatniej sekundzie! Pewnie tylko z tego powodu, że w innym przypadku twoi fani by cię znienawidzili

Parker4G

Zgadza się

Parker4G

Ale zrobiłem to również dlatego, że jestem dżentelmenem!

TRGame

Sorki, właśnie spadłam z fotela ze śmiechu

Parker4G

…

Parker4G

Hej, jesteś tam jeszcze?

Parker4G

Halo?

Level 3

Parker

Nienawidzę wracać do domu. Pewnie kwalifikuję się przez to do miana najgorszego syna na świecie, ale taka właśnie jest prawda. Najpierw przeprowadziłem się najdalej, jak tylko mogłem, bo faktycznie dostałem się na medycynę w Woodshill w Oregonie, gdzie poznałem też Callie. Ponieważ oboje pochodziliśmy z Alabamy i studiowaliśmy to samo, od razu poczuliśmy do siebie sympatię i się zaprzyjaźniliśmy. A dokładniej nastąpiło to po naszej tragicznej pierwszej randce, która dobitnie pokazała nam obojgu, że nigdy ze sobą nie będziemy, ale nie przeszkodziła nam zostać przyjaciółmi. A potem Callie przerwała studia, a ja niedługo po niej. Bo zdałem sobie sprawę, że wybrałem ten kierunek tylko dlatego, że była to desperacka próba pomocy mojej mamie.

Tak więc rzuciłem medycynę i postanowiłem znaleźć odpowiedź na pytanie, co zamierzam zrobić ze swoim życiem. I to doprowadziło mnie do Pensacoli. Droga do domu z północno-zachodniej Florydy zajmowała mi od trzech do czterech godzin, w zależności od natężenia ruchu, zamiast trzydziestu czterech, jak wcześniej. Ani mama, ani tata nie namawiali mnie do tego, ale zdecydowałem, że będę jeździł do domu w prawie każdy weekend. A jeżeli zachodziła taka potrzeba, czasami robiłem to nawet w środku tygodnia.

Szczerze? Nie cierpiałem tego. Nie cierpiałem faktu, że mój dom już nie jest miejscem wypełnionym pięknymi wspomnieniami i że za żadnym razem, kiedy się w nim zjawiałem, nie wiedziałem, czy w międzyczasie nie wydarzyło się coś strasznego albo czy nie będę musiał zmierzyć się z tym, co się stanie. Nienawidziłem swojej bezsilności tak samo, jak rezygnacji na twarzy taty i nieobecnego wyrazu na twarzy mamy. Ale najbardziej nienawidziłem tego, że choć bywałem w domu teraz częściej, nie mogłem nic zrobić ani nie potrafiłem im pomóc. Nie tak, jak bym tego chciał. Obojętnie, jak bardzo tego pragnąłem.

Podziękowania