Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Copyright © by W.&W. Gregory, Poznań 2021

Copyright © by Wydawnictwo AlterNatywne, Poznań 2021

Wydanie I

ISBN: 978-83-67260-12-1

Grafika na okładce

Copyright © by nazar12, stock.adobe.com 2021

Copyright © by lassedesignen, stock.adobe.com 2021

Redakcja

Kinga Szelest

Pierwsza korekta

Ewa Stec

Druga korekta

Agnieszka Muzyk

Skład

Agnieszka Korzeniewska

www.WydawnictwoAlterNatywne.pl

Wydajemy Książki

Krystyna Płowiec-Niewolna

ul. Klasztorna 5/6 lok. 2

61-779 Poznań

@WydajemyKsiazki

@WydawnictwoAlterNatywne

„Człowieczeństwo jest to suma naszych defektów,
mankamentów, naszej niedoskonałości,
jest tym czym chcemy być, a nie potrafimy,
nie możemy, nie umiemy,
to jest po prostu dziura między ideałami a realizacją”.

– Stanisław Lem

Rozdział 1.
Debata

Na zewnątrz jeszcze świtało, kiedy z różowego komunikatora wydobył się krótki, choć natrętny sygnał dźwiękowy, przypominający turkot nienaoliwionej machiny. Jasmin leżała pod grubą pościelą, przykryta aż po szyję. Otwarte w pośpiechu oczy zmrużyła na chwilę, choć powinna była nimi poprzewracać w tę i we w tę, by odzyskały ostrość widzenia. W końcu zmusiła się do wzięcia głębokiego wdechu i niespiesznie wypuściła powietrze. Zerknęła z rozrzewnieniem na lewą połówkę łoża, niegdyś zarezerwowaną dla Addama, dziś pustą. Potarła dłonią prześcieradło w miejscu, gdzie jej mężczyzna uwielbiał się wylegiwać, jakby chciała znów poczuć ciepło jego ciała. Z zamyślenia wyrwał ją komunikator, kolejny raz przypominający o wiadomości. Jasmin wyświetliła ją na ścianie. Dłuższą chwilę wpatrywała się, lecz nie mogła jej odczytać. Jakby napisano ją starojęzykiem, którego nie znała. W końcu zdała sobie sprawę, że snop światła rzucony na ścianę wyświetlał się pod kątem. Rozbawiła ją ta poranna niegramotność myślowa. Przekręciła komunikator o ćwierć obrotu wokół jego osi i wreszcie mogła odczytać treść: „Umówione spotkanie w Ministerstwie Zdrowia. Niestawienie się o czasie spowoduje wykluczenie z narodowego programu. Prosimy o punktualność”. Jasmin poderwała się, bez zastanowienia włożyła pierwszą lepszą sukienkę, upięła białe włosy o długości pół łokcia w niedbały kok i wsunęła czółenka, dość wygodne do pieszej wędrówki, lekkie, choć z podwójną podeszwą. W końcu wybiegła z apartamentu, w którym mieszkała od blisko półtora oczyszczenia, od pewnego czasu już sama.

Przed wejściem do budynku Ministerstwa Zdrowia zderzyła się z tłumem kobiet. Czekały na swą kolej, błagalnie zerkając w kierunku broniących wstępu, niewzruszonych humanów gardy. Kiedy Jasmin przecisnęła się bliżej, jeden z nich wywołał ją z tłumu.

– Jasmin Kozllov. Z domu. Manduarra – wydobył się świszczący głosik, przerywany pomiędzy słowami.

– To ja, to ja – odpowiedziała z entuzjazmem.

Ku niej powędrowało wiele zazdrosnych spojrzeń kobiet.

– Jest. Pani. Spóźniona.

Human uchylił drzwi do budynku, bacząc, by nikt oprócz Jasmin nie przecisnął się do środka. Weszła. Wewnątrz zaskoczył ją dziwny spokój, tak inny od tego rejwachu przed wejściem. Po chwili namysłu udała się w kierunku lśniącej sterylnością lady recepcyjnej wykonanej z akrylowego szkła. Każde zetknięcie podeszwy jej butów z posadzką, podbijane echem przestronnego hallu, górowało nad panującą w budynku bezkresną ciszą niczym odgłos kowalskiego młota. Uśmiechnięta rejestratorka o miłej aparycji skierowała ją do pokoju numer trzy tysiące trzy P. Jasmin dość szybko dotarła na miejsce, jak po sznurku, choć wskazówki rejestratorki sprawiały wrażenie zaszyfrowanego bełkotu. Zapukała do drzwi, krótko, niepewnie, po czym weszła do środka. Wewnątrz czekał białowłosy, młodszy od niej, doskonale umięśniony, z idealnie przystrzyżoną bródką mężczyzna. Siedział na platformie zakrytej jednym, białym, sztywnym płótnem, przez które przebijały się krawędzie czterech składających się na nią kozetek.

– Jasmin? Jasmin Kozllov z domu Manduarra? – pytał, lustrując jej włosy.

– Tak, to ja.

– Nie masz jakichś przodków we Floris?

– Proszę się nie interesować.

Mężczyzna uśmiechnął się pobłażliwie i powiedział:

– Wybacz. Mam na imię Iharu. Ostatnio trafiają mi się same starsze, brzydsze, no i z ciemnymi włosami.

Zaczął się rozbierać szybko, sprawnie, bezpardonowo, jakby obecność obcej osoby nie robiła na nim wrażenia. Kobietę o bursztynowych oczach i smukłej budowie ciała zamurowało. Widziała wielu nagich mężczyzn, lecz to nie ciało w tym momencie stanowiło dla niej problem.

– Co pan robi, do cholery? – oburzyła się.

– Mamy umówioną... Jak wy to nazywacie? Prokreację.

– Chyba mnie pan z kimś pomylił?

– Nie sądzę. Chce pani tego dzieciaka czy nie?

– Kim pan jest?

– Pochodzę z Floris. Mam dla pani zdrowe nasienie. – Uśmiechnął się. – Proszę się nie krępować. Nie będzie bolało.

– Ale ja, ja nie mogę zajść w ciążę.

Mówiąc ostatnie słowo, zdała sobie sprawę, że nie jest gotowa na dziecko, tym bardziej z obcym mężczyzną. Przecież ona w ogóle nie zamierzała mieć dzieci. Nie trawiła tych rozwrzeszczanych bachorów, wrednych egoistów, dawno temu zaszufladkowanych jako wszelkie zło pociech byłych przyjaciółek. W tym momencie Floriańczyk zdążył obnażyć się całkowicie. Stanął naprzeciwko niej, z dumą prezentując tę część ciała, która powinna być wizytówką, a była raczej miniaturą.

– Mam pani pomóc? – zapytał, podchodząc bliżej.

– Co pan? Odwal się, człowieku, ja jestem w ciąży! – prawie krzyknęła, odsuwając się na bok i odwracając zawstydzone spojrzenie.

Kiedy białowłosy rżał jak rozchwiany emocjonalnie okurai, ona się zamyśliła. Czyżby to, co powiedziała, było tylko na odczepne rzuconą wymówką?

– Z czego się śmiejesz, debilu? Będę miała trojaczki – oznajmiła, nie dowierzając własnym słowom. – I nie potrzebuję zapłodnienia, bo jestem już w ciąży. Nie widać?

Dotknęła swojego brzucha. Był lekko wydęty, ale nie wskazywał na błogosławiony stan. Floriańczyk nie przestawał śmiać się przesadnie, co tylko ją rozsierdziło. Nie trawiła aktorzenia.

– Ech wy, kobiety z Inco, jesteście takie urocze. Jak was nie kochać? – powiedział lekko śpiewnym tonem.

– Zamknij się, kurwa! – warknęła. – Co mi zrobiliście?! Gdzie moje dziewczynki?! – wrzeszczała jak opętana.

Iharu spoważniał w mig, bo do pokoju weszła kobieta o lodowatym spojrzeniu, Claire Gibbondy.

– Proszę się uspokoić. Pani nie urodziła dziewczynek, tylko chłopca – oznajmiła sucho Minister Zdrowia. – Ma na imię Wiktor. Chłopak jak marzenie. Faktycznie – zwróciła się do Floriańczyka – powinniśmy wykreślić ją z narodowego programu. Tyle starania z dopasowaniem hormonalnym i wszystko na nic. A pan niech nie straszy, tylko się ubierze – dokończyła z pogardą, omijając wzrokiem jego nagie ciało.

Jasmin nie rozumiała, co się z nią dzieje. Miała rozbiegane oczy, kręciła nerwowo głową.

– To ja nie urodziłam dziewczynek? – zastanowiła się na głos, lecz kiedy wróciła wzrokiem w kierunku miejsca, gdzie przed chwilą stała Gibbondy, nie było widać nikogo. Floriańczyk też nagle zniknął. – Gdzie ja jestem? Co mi zrobiliście? Gdzie jest Wiktorek? – rzucała pytaniami.

– Gdzie jest Wiktorek? – odpowiedziała kobieta o znajomym głosie.

Jasmin otworzyła oczy. Jeszcze przez chwilę nie zdawała sobie sprawy, że wizyta w Ministerstwie Zdrowia to był tylko niezdrowy sen. Jeden z wielu podobnych w ciągu ostatnich dni. Nie miała pojęcia, gdzie jest i co tutaj robi. Wokół było szarawo, resztki mgły ograniczały pole widzenia. Jednego Jasmin była pewna – nachylona nad nią zaniepokojona twarz należała do Taryi.

– Wiktorek. Gdzie jest? – zapytała prawie szeptem brązowowłosa znajoma.

Jasmin się zerwała. Zaczęła nerwowo rozglądać się dookoła. Widok śpiących tłumnie, stłoczonych w jedną masę kobiet i niespotykany nigdzie indziej odgłos szumu wody utwierdził ją w tym, że wraz z nimi koczowała blisko wodospadu Pinati, tuż przy granicy z Floris.

– Obudziłam się, bo chciało mi się sikać. Pamiętam, że Wiktorek spał obok ciebie w tym swoim skafandrze.

Jasmin jeszcze była lekko zaspana i oszołomiona, myślami nadal w Ministerstwie Zdrowia. Jeszcze nie docierało do niej, o czym rozprawia Tarya. Nagle zdała sobie sprawę z powagi sytuacji. Zaczęła panicznie rozglądać się na boki, raz w lewo, raz w prawo. Niewiele było widać, więc zrobiła kilka kroków w pierwszym lepszym kierunku. Nie zrażało jej, że kobiety w tym miejscu spały dość blisko siebie i nie było gdzie postawić stopy.

– Aua! – krzyknęła jedna z nich.

– Co za cholera? – zareagowała druga.

– Co jest?! – krzyknęła trzecia.

Jasmin przydeptała kilka rąk i nóg, wywołując wściekłe reakcje leżących. Kilka z nich poraziło ją w oczy snopem światła z komunikatorów, które zadziałały jak latarki oświetlające zbiega. Po chwili zrobił się harmider. Kobiety budziły się jak domino, jedna po drugiej. Jedne, bo zostały nadepnięte, drugie, bo wyrwał je ze snu czyjś krzyk.

– Zamknij się! Śpijcie! Cicho! – Dało się usłyszeć kilka głosów niezadowolenia w podobnym tonie.

Jasmin nie zamierzała rezygnować. Sama uruchomiła swój komunikator, którym oświetliła sobie drogę, rażąc śpiące kobiety po zaspanych oczach.

– Tam jest! – krzyknęła Tarya. – Słyszę jego płacz.

Jasmin obejrzała się, lecz nie mogła dostrzec miejsca, z którego dobywał się głos koleżanki. Pobiegła na oślep.

– Gdzie jesteś? – zapytała mocno podniesionym głosem. – Nie widzę cię.

– Tutaj. Idź za moim głosem – nawoływała Tarya.

Jasmin zdała sobie sprawę, że zmierzała nie w tym kierunku, co trzeba. Wystartowała jak z procy w przeciwną stronę, przywołana dobiegającymi z oddali przekleństwami koleżanki. Po chwili rozpoznała płacz Wiktorka. Teraz już biegła we właściwym kierunku, nasłuchując głosu dziecka. Kiedy dotarła do celu, ujrzała Taryę trzymającą płaczącego chłopca na rękach.

– Tu leżał. Miał odwinięty kołnierz.

Jasmin wzięła dziecko na ręce i utuliła. Zanim zapięła skafander, pogłaskała go czule palcem po policzku. Szybko przestał płakać, ale przez chwilę był jeszcze rozżalony. Marudził w swoim niepowtarzalnym stylu, jakby chciał się poskarżyć.

– Ciekawe, która franca to zrobiła i po co? – zapytała Tarya.

– Na pewno chciała go porwać – oceniła Jasmin, ruszając w kierunku swojego legowiska.

– Jesteś przeczulona. To dlaczego go zostawiła? Bo zaczął płakać?

– Nie. Bo zobaczyła jego buzię.

– W nocy? Daj spokój. Te twoje teorie spiskowe. Lepiej pomyślmy, co dalej. Już mi się tu nie podoba.

– Tylko jak przekroczymy rzekę?

– Nie będzie łatwo. Kapłanki świetnie strzelają. Mówiłam ci, że widziałam, jak rozprawiły się z całym zastępem facetów? Jedynie kilku przeżyło. Reszta spłynęła rzeką po powierzchni, dupą do góry, ze strzałkami w plecach i głowami w wodzie.

Jasmin otworzyła szeroko oczy, jakby oczyma wyobraźni ujrzała przywołany przez towarzyszkę obraz.

– Za nic nie wrócę do Inco – rzekła pewnym głosem. – Jesteś techniczna, wymyśl coś.

– Jestem informatykiem, nie budowniczym łodzi podwodnej – powiedziała Tarya.

Doszły z powrotem do swojego legowiska. Jasmin zauważyła, że leżąca obok Luka zachowywała się niezwyczajnie. Miała zamknięte oczy, lecz szybki oddech, być może przed chwilą musiała wykonać nadludzki wysiłek, na przykład biec. Jasmin i Tarya wymieniły się spojrzeniami, jakby obydwie właśnie znalazły odpowiedź. W tym momencie Hello wreszcie wychyliło się zza horyzontu. Jego promienie po kolei przedzierały się przez pojedyncze źdźbła traw, puchate liście na niewielkich krzewach oraz drobniutkie, różnobarwne kwiatki, rosnące praktycznie wszędzie. Tęcza soczystych barw pokryła okolicę aż po horyzont.

***

Społeczeństwo Inco w zasadzie przyzwyczaiło się do napiętej sytuacji pomiędzy krajami. Noovack zmieniła wroga narodu z Clifforda na kapłankę Ae, obwiniając ją za wszelkie problemy państwa. Niemal codziennie zadręczała obywateli kolejnymi opowieściami na temat tragedii, jaka w najbliższym czasie spotka ten kraj. Jednak im bardziej moralizowała, tym szybciej traciła audytorium. Z czasem jej nachalnie podkolorowana mieszanina polityki i propagandy obrzydła prawie każdemu. Mieszkańcy byli skupieni na „tu i teraz”, czyli jak związać koniec z końcem przy galopującej inflacji, oraz na tym, co przyniesie któryś z narodowych programów związanych z prokreacją. A było ich kilka. Najbardziej pożądanym przez kobiety i efektywnym rozwiązaniem okazało się wykorzystywanie Floriańczyków. Mimo że do Inco trafiło ich niezbyt wielu, skuteczność tak czystego genetycznie nasienia okazała się zdumiewająca. Nazywano ich pieszczotliwie reproduktorami. Obcokrajowcy nie czuli się z tego powodu gorsi. Wręcz przeciwnie, podobało im się to nowo poznane słowo i nie odnajdywali w nim żadnych negatywnych konotacji.

Kolejnym pomysłem Rządu, niechętnie wykorzystywanym przez panie z uwagi na brak kontaktu fizycznego, była aplikacja nasienia, zdawanego do skupu przez rdzennych obywateli Inco. Dużym powodzeniem cieszyła się też męska prostytucja. Pomimo że została uznana za pracę i ostatecznie jej zakazano, handel męskim ciałem w szarej strefie kwitł w najlepsze. Z czasem pojawiła się też wersja premium, czyli prostytucja połączona z prokreacją. Kobieta zainteresowana skorzystaniem z tego typu usług, musiała tylko udokumentować swój stan zdrowia oraz podpisać glejt, że nie będzie rościć jakichkolwiek praw alimentacyjnych wobec obywatela płci męskiej. Pomysł się przyjął, choć usługa zwana „donatorem” kosztowała kilkakrotnie więcej niż zabezpieczona forma zadowolenia, czyli zwykła prostytucja.

Tymi problemami żyła kobieca część Inco. Mężczyźni, których rola została ograniczona do celebrowania życia, rozleniwili się na dobre. Co bardziej narzekający głosili, że tylko wojna może ich wybawić od permanentnej nudy. Według ich opinii teatromania wreszcie na coś mogłaby się przydać, relacjonując poszczególne bitwy niczym kanały sportowe live. W związku z malejącym zainteresowaniem krytyką obcego kraju Noovack postanowiła wrócić do sprawdzonej metody wywoływania ognisk zapalnych, czyli uruchomić kolejną aferę. Zapowiedziała ją we wszystkich mediach, komentując, że będzie to wydarzenie bez precedensu. Sprawdziło się. Od dnia, w którym zostało przez nią zakomunikowane, nie schodziło z ust mieszkańców zarówno pierwszej, jak i drugiej dzielnicy.

***

Noovack, Davis oraz zaufana, młoda, miedzianowłosa reżyserka odpowiedzialna za programy skupiające największą widownię, siedziały w montażowni teatromanii i przeglądały zarejestrowane materiały na temat rosnącego konfliktu pomiędzy Inco i Floris.

– A teraz pointa. Można włączać – zadecydowała pani premier.

W tym momencie na małym ekranie wyświetlono obraz granicy pomiędzy krainami. Gdy się patrzyło z perspektywy Inco, po drugiej stronie rzeki można było zobaczyć kapłanki, czujnie obserwujące każdy, nawet najmniejszy ruch na rzece. Miały paskudne, odstraszające buzie i poplamioną krwią broń, archaiczną, a zarazem na swój sposób upiorną. Potem w kółko pokazywano pływające rzeką zwłoki. To były te same truchła, lecz zarejestrowane w różnych ujęciach, z różnej perspektywy. Miało się wrażenie, że Ethne jest nimi zapełniona, choć w rzeczywistości trupów było raptem kilka, może kilkanaście. Potem, w akompaniamencie metalicznych odgłosów szczękającej broni nagranych w kuźni jednej z państwowych hut, na ekranie pojawiła się Eva Noovack. Spokojna, opanowana, w skromnym żakiecie. Za jej plecami, na lekkim wietrze łopotały białe flagi Inco. Chwila wyglądała na wyjątkowo podniosłą.

– W imię obrony gatunku ludzkiego idziemy na wojnę – powiedziała Noovack, ta na ekranie.

– No i może być – skomentowała z uśmieszkiem w lewym kąciku, gapiąca się w swą postać na ekranie Noovack, ta w montażowni.

– To hasło będzie powtarzane na wszystkich kanałach teatromanii setki razy dziennie. Zresztą może od razu powinnyśmy je wyświetlać wszędzie, w gazetach, na plakatach, pomiędzy zanętami na deptakach i w galeriach. Uczynimy wszystko, by stało się kultową odezwą, najsłynniejszym wypowiedzianym przez polityka zdaniem w historii. Ludzie nauczą się go na pamięć. – Davis, zachwycona obejrzanym przed chwilą materiałem, pląsała po świeżutkich komplementach, by przypodobać się szefowej.

– Nie chodzi o to, żeby się nauczyli na pamięć, tylko żeby sobie wbili do głów, że robimy to dla ich dobra.

– To kiedy wyemitujemy ten materiał? Już nie mogę się doczekać! – mówiła z ekscytacją w głosie Davis.

– Cierpliwości. Jeszcze musi się wyjaśnić kilka spraw. Nagranie ma czekać na mój sygnał. Jesteście za niego odpowiedzialne – zwróciła się do Davis i reżyserki, grożąc palcem niby w żartobliwym tonie. – A teraz pora na show.

– Mam informację, że dziś deptaki praktycznie opustoszały – rzekła Davis. – Wszyscy zasiedli przed ekranami teatromanii.

– Bardzo dobrze. Doskonale. Ale się zdziwią. Idę zatem do studia.

– Trzymam kciuki. – Davis, pokazując wymowny, szczerze wyglądający gest, zakomunikowała, że wierzy w sukces. – Kiedy pani premier będzie gotowa, przełączamy na live – zwróciła się do reżyserki.

W tym momencie na małym ekranie w montażowni wyświetliły się dwa obrazy. Jeden z nich prezentował zanętę nowego smaku żółtego batona. Można się było domyślić, że był to bieżący obraz z teatromanii, taki, który aktualnie oglądali wszyscy widzowie. Drugi obraz pokazywał kawałek wnętrza studia, w którym zwyczajowo rejestrowane były programy publicystyczne. Kiedy pojawiła się w nim Noovack i stanęła tuż przy mikrofonie, dając znak, że jest gotowa, zanęta z pierwszego obrazu została wygaszona. Od tej pory ekran pokazywał jeden obraz, tylko studio, a w nim panią premier. Dodatkowo na wąskim, dolnym pasku został wyświetlony komunikat: „Live”.

– Drodzy obywatele – zaczęła jak zwykle w patetycznym tonie stojąca w kącie studia Noovack. – Dzisiejszego wieczora nie sposób będzie zapomnieć przez najbliższe oczyszczenia. Za chwilę odbędzie się zapowiadane, historyczne wydarzenie. Nigdy wcześniej żaden z premierów Rządu Inco nie miał tyle odwagi, by zasiąść do rozmów na szczycie w obecności społeczeństwa. Tak, moi mili. To właśnie na waszych oczach odbędzie się debata polityczna na żywo. Z udziałem moim i...

Wstrzymała oddech i zamilkła na chwilę, jakby chciała usłyszeć z milionów gardeł jedno wielkie: „Dokończ wreszcie z kim!”.

– ...głównej kapłanki z Floris! – oznajmiła radośnie.

W tym momencie z głośnika wydobył się gromki aplauz. Noovack, odpowiadając sztucznym uśmiechem, przeszła na drugą stronę studia, gdzie ustawione były trzy różniące się kształtem i wielkością mównice. Pierwsza z lewej wyglądała jak sielsko-wiejska ambona, była kolorowa i przystrojona sztandarami Floris. Na każdym z nich widniał biały współksiężyc na burym tle. W środkowej części studia stała skromna, szklana mównica, za którą czekała na gości swojego programu Martina Kuna, gwiazda państwowych programów publicystycznych. Po stronie prawej usytuowana była ostatnia z mównic w kolorze gradu widywanego tylko podczas odnowy. Za nią stał rząd białych flag, które łopotały dzięki sztucznemu wiatrowi wywołanemu dmuchawą. Noovack zajęła swoje miejsce właśnie za tą mównicą. Wyglądała elegancko i dostojnie. W tym momencie z miedzianej tuby wydobył się dżingiel traktowany niczym hymn kraju. Brzmiał jak falujące dźwięki połączone z sekwencjami wibracyjnymi. Po jego wyciszeniu do studia weszła niezbyt przystojna, niska, brązowowłosa kobieta w niemodnej, szarej sukience z doklejonymi kolorowymi kwiatami, których łodygi i płatki zostały niedbale wykonane z opakowań po batonach. Mieniły się wściekle, odbijając światła reflektorów. Kobieta stanęła za jedyną wolną mównicą, tą wyglądającą jak wiejska ambona, i która, jak się okazało, była niedostosowana wysokością. Ae, a w zasadzie aktorce odgrywającej jej rolę, wystawał tylko czubek głowy zza wierzchołka. Kuna przez chwilę powstrzymywała się, by nie wybuchnąć śmiechem, lecz w końcu parsknęła.

– Przepraszam – powiedziała i zrobiła udawaną, pokorną minę.

– Witam panie – zaczęła po chwili, nadal usiłując kontrolować emocje. – Proszę się przedstawić.

– Nazywam się Eva Noovack – zwróciła się w kierunku kobiety udającej władczynię sąsiedniego kraju. – Jestem premierem Rządu Inco. Nie miałyśmy okazji porozmawiać na osobności, lecz ten pomysł, byśmy podyskutowały na oczach obywateli, wydał mi się bardzo oryginalny i z radością przyjęłam zaproszenie. Dziękuję, że także ty zgodziłaś się, pani, na tę formę rozmowy.

– To ja dziękuję za zaproszenie – odpowiedziała aktorka. – Mam na imię Ae. Jestem Najwyższą Kapłanką Wszechziemi.

Martina Kuna zasłoniła buzię lewą dłonią, by nikt nie widział jej rechotu. Daremnie. Każdy oglądający teatromanię, a można szacować, że przed ekranami siedziało obecnie przynajmniej osiemdziesiąt procent społeczeństwa, mógł bez trudu ocenić brak profesjonalizmu redaktorki. Dopiero karcące spojrzenie Noovack zadziałało. Kuna śmiertelnie spoważniała.

– Wyjdę może zza tej kolumny, bo gówno widzę – powiedziała aktorka, po czym zrobiła kilka niemrawych kroków w kierunku Kuny.

W tym czasie z małych głośniczków wybrzmiała nagrana wcześniej salwa śmiechu. Przerwano ją nagle bez żadnego wyciszenia.

– Może zacznę od sprawy najważniejszej – odezwała się Noovack, usiłując kontrolować przebieg debaty zgodnie ze scenariuszem. – Dlaczego zabroniła pani migracji mężczyzn? Macie ich tak wielu, a u nas jest problem z prokreacją.

– Czym? – zdziwiła się aktorka, choć każdy się połapał, że swoje zdziwienie zagrała nieudolnie, jakby pod publikę.

– Robieniem dzieci – odpowiedziała Noovack, puszczając oko do narodu. – W naszym społeczeństwie rodzi się wiele dziewczynek, ale zbyt mało chłopców. Wasza pomoc byłaby nieoceniona.

– Rozumiem, rozumiem. Ale bogini Patri nie pozwala. Naszym mężczyznom nie wolno się mieszać z rozpustnymi bezbożnicami, którym się w dupach poprzewracało. Kobieta ma słuchać męża, a nie wydawać mu polecenia.

– Ależ co pani mówi? – Zdziwienie Noovack było zagrane po mistrzowsku.

– Kobiety mają zajmować się domem, prać, sprzątać, rodzić dzieci, wycierać kupy, nie dyskutować. Jak mąż jest z niej niezadowolony, może jej przyłożyć kijem. Tak mówi nasza bogini. Nasze chłopy, którzy tu mieszkają, też będą was tłuc. Bo tak mają, bez względu na to, czy żyją we Floris, czy tutaj. Tradycji nie da się wyplenić.

Noovack zatkało. Zmarszczyła brwi i zerknęła najpierw w kierunku Kuny, potem kobiety wyglądającej jak kierowniczka studia, ale na pewno ktoś bardzo odpowiedzialny.

– Tak, bo my we Floris, to znaczy chłopy, biją nasze kobiety i gówno wam do tego – kontynuowała aktorka.

Pani premier w tym czasie dyskretnie odeszła na bok.

– Tego nie było w scenariuszu – szepnęła do kierowniczki studia. – Co ona mówi?

– Nie wiem. Może pomyliła rolę. Przerywamy?

Noovack wróciła na swoje miejsce.

– Skoro tak, to dlaczego w waszym kraju to właśnie kobieta stoi na czele państwa?

– Ja nie jestem kobietą. Jestem kapłanem.

– Widzę, że macie dość kategoryczne poglądy. U nas z pewnością by się nie sprawdziły. Nasze społeczeństwo jest wolne, u nas panuje wolność i demokracja, nikt nikogo nie bije.

– Ale pierdolenie. A po co ci humany, wariatko? – zapytała aktorka i uśmiechnęła się zawadiacko do oka urządzenia rejestrującego obraz, tym samym dowodząc, że wie, do czego ono służy.

Noovack dała znak, że transmisja ma zostać natychmiast przerwana. Bez słowa wyszła ze studia, po czym udała się do swego apartamentu. Na miejscu wszyscy schodzili jej z drogi, jakby widzieli, co się stało. Pani premier zamknęła się sama w sypialni. Długo nie mogła zasnąć. Czuła się podle, jakby ktoś opluł ją na oczach całego społeczeństwa, a z głośników zamiast aplauzu wydobyły się odgłosy buczenia. Do tej pory pewna siebie, ze wsparciem lojalnych przyjaciółek, niesiona uwielbieniem tłumu realizowała swoją misję, przeżywała każdy sukces, nawet obarczony problemami, jako kolejny krok na drodze do celu. A tu nagle taki blamaż, krok wstecz i to dokonany ręką durnej, taniej aktorki. Nad ranem postanowiła, że nie da po sobie poznać, że cokolwiek ją zezłościło, a wręcz obróci wszystko w żart. Kłopot polegał na tym, że już od dziecka miała świadomość, że opowiadanie dowcipów nie było jej mocną stroną. Znana była raczej z cynicznych reakcji podbitych nieszczerym śmiechem. Tym razem wyćwiczona przed lustrem mina miała za zadanie pokazać, że był to celowy zabieg, czyli że nic się nie stało. Pomysł się powiódł. Tłum uwierzył. Szczególnie, że narracja komunikacji ze społeczeństwem poszła w zupełnie innym kierunku. W ciągu najbliższych kilku dni pojawiło się wiele programów publicystycznych mających na celu wyjaśnienie, o co dokładnie chodziło kapłance. Na wszelki wypadek Floriańczykom zakazano opuszczania apartamentów przez jakiś czas.

Tymczasem aktorka odgrywająca rolę kapłanki zarzekała się, że nie zażywała żadnych wersji uppera ani innych środków odurzających. Kiedy zapytano ją o przebieg debaty, twierdziła, że niczego nie pamięta. Musiała przełknąć zniewagę i zniknąć z życia publicznego. Nawet przeszła operację plastyczną twarzy, nawiasem mówiąc, teraz wyglądała atrakcyjnie. Mimo metamorfozy dającej poczucie bezpieczeństwa nie wróciła do pracy na rzecz kanału trzeciego teatromanii. W Inco zawód aktora nie był powszechnie znany, nie kojarzył się z tym, co znali mieszkańcy Floris, czyli udziałem w spektaklach odgrywanych przez wędrujące z osady do osady kuglarskie trupy. W industrialnym kraju zawód ten wiązał się wyłącznie z inscenizowanymi, moralizatorskimi opowiastkami, które miały na celu zobrazowanie nowego prawidła czy państwowego dekretu na konkretnym przykładzie. Każdy z dwunastu aktorów zatrudnionych na etatach w Ministerstwie Indoktrynacji Społeczeństwa za każdym razem był inaczej ucharakteryzowany, wyglądał unikatowo. Dzięki temu miało się wrażenie, że w kolejnej opowiastce brał udział inny naturszczyk.

***

Mężczyźni z drugiej dzielnicy, którzy w wyniku Kaskady Eksmisji zostali przesiedleni do dzielnicy pierwszej, wiedli żywot iście niewolniczy, choć zamknięto ich w luksusowych, wieloosobowych apartamentach. Każdy z nich miał wszyty w nadgarstek specjalny chip chroniący przed ewentualnym przekroczeniem granicy pomiędzy dzielnicami. Chip miał też funkcję dyscyplinowania na wypadek niewłaściwych uczynków. W celu zapobiegania ewentualnym przestępstwom pełny dostęp do sieci chipów otrzymały humany gardy, przedstawicielki tajnych służb oraz funkcjonariuszki UKP. Jeśli zostałoby odnotowane, że którykolwiek z mężczyzn złamałby chociażby najmniej ważne prawo, z chipa wysuwały się igły. Wstrzykiwały delikwentowi trutkę, która powodowała torsje i boleści przez wiele długich dni. Ponadto w ramach odbywanej kary mężczyzna nie mógłby poruszać się po pierwszej dzielnicy samodzielnie, ale tylko w towarzystwie uzbrojonego humana, i w wyznaczonych porach, raz dziennie.

Poza tą niedogodnością życie w apartamentach wiązało się z nudnym luksusem. Obowiązkiem każdego płodnego mężczyzny było pojawienie się w tak zwanym miejscu odosobnienia minimum dwa razy w tygodniu. To właśnie tam w obecności jednej z ponętnych funkcjonariuszek UKP miał za zadanie bezpłatnie oddać swoje nasienie. Było ono rekompensatą za życie w bajecznym ośrodku wypoczynkowym. Tak im wytłumaczono. Funkcjonariuszki zmieniały się codziennie, żeby nie znudzić się mężczyznom. Przychodziły zawsze na wyznaczoną porę. Miały spełniać wszystkie zachcianki zupełnie bez odzieży, chyba że mężczyzna gustował w przebierankach. Ważne, by doszło do kontrolowanego wytrysku. Zebrane nasienie od razu transportowane było przez wyposażonego w chłodziwo humana prosto do UKP. Poza tym niezbyt komfortowym obowiązkiem mężczyźni trzymani na siłę w apartamentach bardzo się nudzili. Wyszukiwali sobie coraz to nowe zajęcia, zmieniane często, by nie zostały potraktowane jako praca.

W jednym z takich apartamentów został osadzony profesor Jullo Anttca wraz z synem Giro i wnukiem Mirosli oraz dziesięcioma mężczyznami spoza rodziny. Kiedy staruszek próbował się dowiedzieć, dlaczego musiał przebywać w tym miejscu, mimo że zwolniono go z obowiązkowych zadań z powodu wieku, usłyszał odpowiedź, która wcale go nie zdziwiła. Human odparł zgodnie z prawdą, że było polecenie, by przesiedlić wszystkich, lecz nie było polecenia, żeby bezproduktywnych odrzucić. Dopóki nie pojawi się nowa dyrektywa, ma tam mieszkać, choćby do śmierci. Żeby wesprzeć współmieszkańców w ich bezdusznym obowiązku, profesor odganiał ich myśli od nieludzkiego procederu, którym się parali, opowiadając im o życiu i jego prawidłach. Wygłaszał wykłady zapamiętane z czasów, kiedy jeszcze uczył, a także, czym wzbudzał podziw u niejednego, cytował z pamięci obszerne fragmenty przeczytanych książek i opowieści kolegów po fachu, psychologów, socjologów, historyków i znawców zapomnianej nauki zwanej etyką. W większości przypadków na tapecie był jeden temat: człowieczeństwo. Jedyne prawidło, którego musiał się trzymać profesor, to niezbyt wysoka donośność głosu. Uznał nawet, że aby nie zainteresować wszędzie węszących humanów i funkcjonariuszek swoimi sprzecznymi z aktualnym duchem poglądami, powinien raczej szeptać. A tak w ogóle to zauważył, że myślenie lub obnażanie się z jakąkolwiek wiedzą stało się niezbyt popularne, wręcz niebezpieczne. Najbardziej sprawdzała się metoda durnego, oddanego społecznie, czyli realizującego wszystkie narodowe programy, bezmózgowca.

– Na potrzeby swego celu, wykorzystując dążenie do wygody, ładu społecznego oraz histerycznego poczucia siły wyższej, człowiek wymyślił i szturmem wprowadził w życie trzy wynalazki: prawo, religię i politykę. Czy dziś potrafilibyśmy sobie wyobrazić pęd do władzy i bogactw, który nie wykorzystywałby przynajmniej jednego z tych trzech narzędzi? W rękach człowieka, działając podobnie jak nóż, miecz, kajdany czy zwykła łopata, sprawdzały się zawsze i w każdych okolicznościach. Przecież tylko ludzie mają tyle sprytu, by uprawiać politykę. Tylko ludzie ustanawiają prawo. Wreszcie, tylko ludzi stać na ślepą wiarę w wyimaginowane bóstwa, tak potrzebne do rządzenia. Tym różnimy się od innych stworzeń, które zaledwie walczą o byt. Czym byłaby polityka, jeśli nie narzędziem do zdobycia władzy i dyscyplinowania innych, zwłaszcza w ramach dopasowanego do aktualnych potrzeb prawa? Uporządkowaniem świata, zamknięciem go w pewnych granicach swobód niedanych na zawsze?

Profesor sięgnął po szklankę z wodą, wypił łyczek, zerknął na zaciekawione miny swoich uczniów i wznowił wykład:

– Impet, z jakim człowiek gnał w kierunku swej przyszłości, zamykał mu drogę powrotu. Drwił z niego. To był taki gryzoń, którego on próbował dopaść, a ten co rusz dawał mu sygnały, że goni własny ogon, tylko coraz szybciej. Nie było innej drogi. Zawsze do przodu. Czasem w dół, czasem w górę. Po bezdrożach czy po lodzie. Bez względu na wytartą dumę, katastrofalne porażki, mijane trupy, drobne zdobycze czy spektakularne sukcesy. Człowiek tak miał od zawsze. Pastwił się nad sobą.

Profesor zwilżył usta wodą, oblizał je, po czym wypił duży haust.

– Przepraszam. Zaschło mi w gardle. O czym to ja mówiłem? Aha. Już wiem: definicja rozwoju. Ludziom się wydaje, że dokądś zmierzają, lecz tak naprawdę kręcą się w kółko, zmieniając tylko okoliczności swego jestestwa. Sto pokoleń wcześniej, kiedy nie było machin, a nikt nie potrafił ujarzmiać promieni Hello czy komunikować się za pomocą małych, przenośnych urządzeń, ludzie byli tak samo zachłanni, skąpi, spóźnialscy. Rywalizowali między sobą, kradli, cudzołożyli, mieli ochotę kogoś oszukać, zamordować czy odebrać mu jego wolność. To gdzie tu rozwój, skoro w tym aspekcie nie wyciągnęliśmy wniosków? Postęp technologiczny to tylko sceneria, w której przyszło nam żyć. Jesteśmy nic nieznaczącą drobiną. Dziś my, jutro nasze wnuki, a za kilkaset oczyszczeń, w innych okolicznościach i prawdopodobnie w towarzystwie jeszcze bardziej skomplikowanych urządzeń, będą tu żyli tacy sami ludzie jak my. Tak samo mało ważni.

Jeden ze słuchaczy pokręcił znacząco głową, jakby dopiero teraz zdał sobie sprawę z powagi usłyszanych przed chwilą słów. Profesor nie zamierzał na nich poprzestawać.

– À propos wolności, wiecie, dlaczego jedni ludzie odbierają innym ich prawa? Dla władzy? Bo chcą się czuć panami? Oczywiście też. Ale z jakiego powodu? Bo są tacy wielcy? Nie. Czynią tak ze strachu. Trudniej się kieruje ludźmi wolnymi. Odbierając ludziom prawo do swobody, rządzący robią to zawsze z obawy o coś, co jest dla nich ważne i daje im poczucie wyższości. I jeszcze jedno: wolność to też odpowiedzialność. Rządzący, odbierając ludziom wolną wolę, biorą za nich odpowiedzialność. Dlatego muszą się liczyć z konsekwencjami swych wyborów za nich. A w tej materii błędów się nie wybacza. Bo to też jest ludzkie i powinniśmy mieć do tego prawo. Wolność jest droższa niż wszystkie skarby Wszechziemi, jest najcenniejszym prawem ludzi. Dlatego władcy tak chętnie po nią sięgają.

Powiedziawszy ostatnie słowa, profesor ukłonił się delikatnie. Pojawiły się brawa. Ciche, prawie bezszelestne, niczym ich imitacja. Wyglądały, jakby były prezentowane w teatromanii z wyłączonym głosem. Dla zmęczonego życiem starszego człowieka znaczyły jednak wiele.

– Profesorze Anttca – zagadnął brązowowłosy mężczyzna w wieku trzech oczyszczeń. – Czy widzi pan dla nas jakieś światełko?

– Chodzi panu o sytuację w kraju? No cóż. Może jeśli przestaniemy się uczyć, a zaczniemy żyć?

Mężczyźni zareagowali osłupieniem. Anttca zauważył, że była to gremialna reakcja, więc postanowił rozwinąć swą myśl.

– Powinienem powiedzieć, że wszystko, czego uczyłem, okazało się nieważne, zdezaktualizowało się, przeminęło.

– Życie to jedna wielka zmiana.

– Czyli nie warto się uczyć? – dopytywał się profesor.

– No, ale są pewne kwestie, które nie ulegają modyfikacji, na przykład zasady moralne, prawda historyczna – odpowiedział z przekąsem Giro.

Na twarzy leciwego człowieka pojawił się sztucznie wyglądający uśmiech. Westchnął ciężko i powiedział:

– Prawda historyczna, powiadasz? Niedawno doniósł mi pewien kolega, młodszy, czynny nauczyciel, że zostały zmienione programy nauczania. We władzach wszystkich szkół zasiadają osoby z nadania politycznego. To pracownicy Ministerstwa Indoktrynacji Społeczeństwa. Dzieci, które są przyszłością narodu, powinny się uczyć tego, co jest najważniejsze dla obecnego Rządu. W podręcznikach pojawiły się nowe interpretacje ważniejszych wydarzeń historycznych.

– Na przykład?

– Że Barney Clifford był zdrajcą, a wiecie, że go znałem i nigdy bym tak nie powiedział. Prędzej, że to wybitny leń, lecz przy tym otwarty umysł. Miałem nadzieję, że znajdzie jakieś rozwiązanie. Nie zdążył. Teraz na jego miejscu jest osoba, hmm, powiedzmy, będąca jego całkowitym przeciwieństwem.

– Może brakuje jej właściwych doradców? – zapytał brązowowłosy.

– Nie sądzę, żeby kogokolwiek słuchała – odparł czarnowłosy syn profesora. – Zresztą ludzie honoru nie trzymają z taką władzą.

– Faktycznie. Kto chciałby im usługiwać? Gnidy. Jak o nich pomyślę, to świerzbi mnie ręka. Ale z drugiej strony może warto się poświęcić dla wyższych idei? Niestety mało jest ludzi, którzy mają coś mądrego do przekazania i jeszcze dysponują wystarczającą wiedzą, doświadczeniem, charyzmą. Nie uważa pan, że na nich spoczywa odpowiedzialność? – Brązowowłosy nie ustępował.

– To byłoby bezcelowe – odparł krótko profesor, lecz szybko zdał sobie sprawę, że nie powinien nikomu odbierać nadziei. Dopiero teraz dostrzegł, że mężczyzna miał na myśli właśnie jego i raczej oczekiwał jakiejś reakcji.

– Premier Noovack na pewno ma jakąś słabość – ocenił Giro, dając ojcu znak, że podziela opinię tego mężczyzny.

– To prawda. – Profesor pokiwał głową. – Pozostaje tylko pytanie, czy ta słabość nie stanie się jej siłą.

***

Claire Gibbondy i Ana Mariya poznały się prawie jedno oczyszczenie wcześniej. Wtedy bardzo się pokłóciły, omal nie pobiły. To było podczas prezentacji nowych funkcjonalności systemu UKP. Gibbondy była pomysłodawczynią jego nowszej wersji, uwzględniającej między innymi możliwość kontrolowania obrotów sklepów farmaceutycznych w celu sprawdzenia, czy pacjentki stosują się do zaleceń lekarskich. Mariya znalazła się tym samym miejscu, by potajemnie zaraportować działalność Czarnych Dłoni swojemu zwierzchnikowi, zaproszonemu na prezentację. Obydwie wpadły na siebie, przewróciły się i każda obwiniała tę drugą za niezdarność. Rozeszło się po kościach, gdyż szybko zostały rozdzielone.

Ich kolejne spotkanie miało zupełnie odmienny charakter. To było ćwierć oczyszczenia później. Gibbondy postanowiła, że poprawi swój lewy sierpowy, na wypadek gdyby musiała bronić pomysłów przed pacjentkami wykazującymi niesubordynację wobec UKP. W tych czasach zdarzało się, że podczas badania wściekła ciężarna, której życie przewracało się do góry nogami, bo na świat miała przyjść dziewczynka, potrafiła zbesztać funkcjonariuszkę lub oficera, a nawet ją pobić. Gibbondy nie zdarzył się taki przypadek, ale wolała być przygotowana na wszelką ewentualność. Zapisała się na zajęcia doszkalające z incoboksu. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że ta dyscyplina bardzo ją wciąga. Nie tylko dlatego, że można komuś przywalić. Poznała również przyjemność wynikającą z otrzymywania ciosów. Wyłącznie ten sport walki miał praktycznie nieograniczone zasady, które warto było wykorzystać do tego celu. Gibbondy, mimo że potrafiła się bronić, czasem celowo się odkrywała, by niby przypadkiem oberwać. Żeby nikt nie rozpoznał w niej oficera UKP, na zajęcia w dzielnicy drugiej uczęszczała incognito. Do tego samego klubu przychodziła też Ana Mariya, żeby odreagować stresy związane z pracą. Tak mówiła skromnie wyglądająca, ciut młodsza, dość ładna pracownica montowni komunikatorów, a w rzeczywistości potajemnie kierująca grupą dywersantek.

Kiedy trener wybrał je do wspólnego sparingu, nie rozpoznały się, nie wiedziały, że miały okazję wpaść na siebie jakiś czas temu. Już pierwsze starcie okazało się początkiem nowej przygody. Gibbondy waliła z całej siły na oślep. Ana bardziej precyzyjnie, lecz dość delikatnie, jeszcze nieświadoma upodobań sparingpartnerki. W końcu przywaliła Claire prawym prostym w nos i widząc w oczach przeciwniczki euforię, poprawiła lewym sierpowym. Gibbondy padła na deski. Była omdlała, lecz na jej twarzy malował się stan ekstazy. Po chwili, kiedy walka została wznowiona, Gibbondy z radością oddała sparingpartnerce z nawiązką. Od tej pory co trening tłukły się zawzięcie, ile miały siły, aż do omdlenia. Z nikim innym, zawsze w tej samej parze. Trenujący w tym klubie slumerzy nazwali je krwawiącymi szlamami, gdyż każda ich walka ciągnęła się podobnie, prawie do ostatniego tchu.

Pewnego dnia, kiedy Gibbondy i Mariya mocno dały sobie w kość, po treningu wyszły razem bez słowa. Na zewnątrz budynku, w miejscu odosobnionym, prawie po ciemku Mariya zlustrowała przeciwniczkę. Miała ochotę ją zaczepić, może lekko poturbować, byle zrobić coś razem, a najlepiej to, co Gibbondy uwielbiała, dać jej solidny wycisk, dlatego uderzyła ją niespodziewanie prosto w nieprzygotowany do ataku brzuch. Nienapięte mięśnie Gibbondy musiały mocno zaboleć, gdyż kobieta jęknęła głośno i zaklęła siarczyście. Nie czekała na kolejny cios. Zrewanżowała się kopniakiem prosto w udo, po czym wyszczerzyła rozradowane, krzywe zęby. Zaczęła się szamotanina. Bez kontroli, bez zasad, bez jakiejkolwiek ochrony twarzy, piersi czy dłoni. Kobiety prały się prawie na serio, jakby walczyły o życie, jęcząc przy tym boleśnie po otrzymaniu każdej piąchy, przy czym tylko Claire cieszył każdy cios, zarówno ten zadany, jak i otrzymany. Po dłuższej wymianie razów obydwie były tak zmęczone, że stanęły naprzeciwko siebie z rękami opuszczonymi wzdłuż tułowia i wpatrywały się wzajemnie prosto w oczy, sapiąc jak po morderczym biegu. To nie trwało zbyt długo. Nagle złapały się za włosy i przyciągnęły do siebie swoje głowy, łącząc się ustami. Ściskając w dłoniach czupryny, całowały się długo i namiętnie, gryząc od czasu do czasu swe wargi aż do krwi.

Po tym incydencie obydwie przestały uczęszczać na zajęcia z incoboksu. Biły się potajemnie nadal, lecz w domu Mariyi, po czym lądowały w łóżku. Nad ranem Claire wracała do siebie, wyzwalając u Any całe pokłady tęsknoty. Z czasem ich związek zaczął się rozwijać. Chodziły na spacery, razem, lecz osobno, niczym znajome, tylko po deptakach dzielnicy drugiej, czasem do galerii. Oprócz bijatyk i seksu pojawiły się kolejne, wspólne zainteresowania. Często razem ćwiczyły w pomieszczeniach regeneracyjnych na sąsiadujących ze sobą urządzeniach i grały w różne gry. Sielanka trwała prawie pół oczyszczenia, nawet zaczęły snuć plany o rodzinie. I wtedy wyszło na jaw, że Ana Mariya do niedawna pełniła tajną funkcję, pracowała dla Rządu Clifforda. Była kierowniczką grupy dywersyjnej o nazwie Czarne Dłonie, odstawioną na polityczną emeryturę z powodu zamknięcia projektu. Tłumaczyła się, że nie była z tego zadowolona, lecz Gibbondy jej nie uwierzyła. Wściekła się na nią nie dlatego, że Ana pracowała dla oponenta politycznego. Zmierził ją brak szczerości oraz że to ona sama odkryła jej tajemnicę. Wolałaby usłyszeć ją od swojej partnerki. Ich związek mocno na tym ucierpiał. Ana przepłakała niejedną noc. Kilkakrotnie obiecywała, przysięgała na nienarodzone dzieci, że nigdy więcej nie okłamie swojej ukochanej. Długo trwało, zanim Gibbondy jej wybaczyła i znów zaufała. Kiedy Eva Noovack szukała wsparcia w planie obalenia ustroju, Claire opowiedziała o tym Anie. Uznały wspólnie, że razem wezmą udział w tej niecodziennej awanturze. Gibbondy przyznała się przed szefową do znajomości z kimś, kto ma coś do udowodnienia Rządowi. Przyszła pani premier nigdy nie miała świadomości, co łączyło lojalnego oficera UKP z szefową Czarnych Dłoni, ale była tak zdeterminowana, że postanowiła postawić wszystko na jedną kartę i wykorzystać ten kontakt. Udało się. Między innymi dzięki sukcesowi zmyślnego sabotażu Any dokonał się przewrót w kraju, a Gibbondy została desygnowana na stanowisko Ministra Zdrowia. Wreszcie mogły zamieszkać razem i realizować plan o rodzinie.

Jakiś czas później każdy slumer trenujący incoboks, który rozpoznał w nowej Minister Zdrowia jedną z krwawiących szlam, znikał bez śladu. To było mniej więcej w tym samym czasie, kiedy uruchomiono Kaskadę Eksmisji, dlatego nikt nie powiązał faktów. Z kolei premier Noovack była przekonana, że Gibbondy jest po prostu zdziwaczałą singielką. Nie wiedziała nic o jej prywatnym życiu. Z radością pomogła w aresztowaniu krnąbrnych bokserów w związku z ich udziałem w eksperymentach. Wszak z pewnością byli naszpikowani testosteronem, tak cennym w dobie kryzysu demograficznego.

***

Od kiedy Eva Noovack została premierem Rządu, jej mąż uzyskał status „dziecka w klatce z circonium”. Rinno miał wszystko to, o czym tylko mógłby zamarzyć. Z jednym wyjątkiem – jako jedynemu mężczyźnie w państwie nie wolno mu było opuszczać apartamentu, nie miał też dostępu do żadnych kobiet. W tym czasie jego żona była zajęta sprawami wagi państwowej, dlatego korzystała z licznej służby. Składała się ona z samych mężczyzn, w tym sprzątaczy, lokajów i kochanków, zwanych „nowymi narzeczonymi”. Dla męża nie miała czasu. On nudził się wybitnie, więc pewnego dnia postanowił przypomnieć o sobie.

– Chciałbym, byś pozbawiła mnie tej wątpliwej przyjemności funkcjonowania w asyście ochrony – powiedział niepewnym głosem.

– Mówiłam ci, żebyś tu nie przychodził. To moja prywatna sypialnia – odparła, kiedy niespodziewanie przyłapał ją prawie in flagranti z jednym z młokosów.

– Tobie wolno wszystko, a mnie nic. Kiedy nie byłaś jeszcze premierem, planowaliśmy zupełnie coś innego.

– Tak, ale się pozmieniało. Jako mój mąż jesteś narażony na niebezpieczeństwo. Widzisz, co się dzieje w kraju.

– Ja tylko chcę swobody. Chcę robić to, co inni mężczyźni.

– Żartujesz, prawda?

– Jak wszyscy, to wszyscy. To twoje słowa. Ja nie mam życia. Ty nie masz dla mnie czasu. Nie mogę się spotykać z kolegami. Nawet córka nie może poświęcić ojcu chwili, bo również jest zajęta sprawami wagi państwowej, czyli robi coś dla ciebie.

– Co ty myślisz, że zgodzę się na drugą żonę? Nie ma mowy.

– Ja potrzebuję miłości.

– Nie zgadzam się! Jak sobie wyobrażasz sytuację, w której ja, premier Rządu, byłabym jedną z wielu żon – prychnęła – swojego gówno wartego męża? Masz świadomość konsekwencji? Nie ma takiej opcji.

– Przecież wiem, że mnie nie kochasz. Ten drugi ślub to był pic na wodę, żebyś w oczach społeczeństwa nie wyglądała na rozwódkę. Weźmy rozwód drugi raz.

– Spieprzaj, bo...

– Bo co? Bo zniknę i odnajdą mnie jak tego dziennikarza na pustyni?

– Uważaj. To nie twoja liga, mężuniu – dokończyła z pogardą.

Rinno spuścił wzrok, pokręcił głową na znak niedowierzania i westchnął.

– Garda! – krzyknęła.

W mig pojawił się human.

– Odprowadzić na miejsce.

Human nie zdążył zbliżyć się do męża Evy, kiedy tamten ruszył w kierunku drzwi. Noovack pospiesznie weszła do jednej z sypialń, gdzie czekał na nią świeżo sprowadzony nowy narzeczony.

– Muszę się uspokoić. – Wzięła kilka głębokich wdechów nosem, a wydychała ustami. – Masz być dla mnie wyjątkowo czuły – zwróciła się do młodzieńca. – Do dzieła.

***

Nad rzeką Ethne każdy ranek wyglądał niemal identycznie. Pierwsze budziły się starsze panie. Rozpoczynały dzień, cicho krzątając się wokół własnych spraw. Potem otwierał oczy Wiktorek, a za nim Jasmin, żeby go nakarmić, choć najpierw musiała dojść do siebie po koszmarze, który ją męczył od jakiegoś czasu prawie każdej nocy. Zanim ciepłe promienie Hello wysuszyły pojedyncze krople rosy na liściach okolicznych bujnych roślin, a owady wyruszyły na codzienną walkę o przetrwanie, chłopiec był już po śniadaniu. Dopiero potem słychać było kolejne budzące się do życia kobiety. Większość leniwie kręciła się z boku na bok. Część z nich kołysząc się w objęciach resztek przyjemnego snu, budziła się z rozmarzonymi buziami. Jakby celebrując ten moment, liczyły, że cudownie rozpoczęty dzień przyniesie same dobre chwile.

Tego ranka Jasmin jak zwykle przemyła Wiktorka wilgotną szmatką i ubrała go w termiczny skafander. W rzece pojawiły się pierwsze amatorki porannej kąpieli, czym wzbudziły czujność pilnujących po drugiej stronie kapłanek z napiętymi cięciwami swych łuków i kusz. Widok zupełnie nagich kobiet nadal był dla nich czymś niespotykanym, mimo że proceder ten trwał od wielu dni. Mieszkanki Inco, które tymczasowo wybrały na swój dom to właśnie miejsce, kąpały się codziennie rano w rzece, nago, partiami, żeby nie było tłoku. Wszystkie były przeraźliwie szczupłe. Poniekąd nie było to nic dziwnego, wszak w Inco większość mieszkańców miała niedowagę wynikającą ze sposobu odżywiania i fascynacji sportami. Te konkretnie kobiety po dotarciu na miejsce zmniejszyły dzienną porcję pożywienia do jednego, a niektóre z nich nawet do pół batona regeneracyjnego. W sumie nie musiały pracować, nie uprawiały sportów, nie wykonywały żadnych obowiązków. Mogły, a w zasadzie musiały, wprowadzić oszczędność.

Jasmin znów miała trudną noc. Śnili jej się Addam i Haenry, obydwaj zachęcali ją, by zostawiła Wiktorka i wróciła. Nie miała pojęcia, skąd jej się wziął taki sen. Przecież wszystko miało być już dobrze. Przed nią zupełnie nowe życie. W Inco nie było ani jednej osoby, dla której warto było wracać. Tym bardziej Addam. Rozkapryszony maminsynek, przez całe życie skupiony na sobie. Czemu jednak przyśnił jej się także Haenry? Czy coś się stało Luicey? A może jemu? Nie. To niemożliwe. Jest mężczyzną. Oni są oczkiem w głowie Rządu. Ci lepsi, kurwa. Jasmin zerknęła na Taryę. Spała mocno, choć w jej przypadku to nie było takie oczywiste. Kobieta większość czasu każdej nocy mówiła przez sen, trochę do siebie, trochę jakby do kogoś. Zasypiała nad ranem, na krótko. Dziwna, a na pewno inna niż wtedy, kiedy się poznały. W ogóle jakaś rozgadana. Na szczęście Jasmin szybko odkryła sposób, jak jej przerwać, żeby zyskać chwilę spokoju. Wystarczyło poruszyć temat dziecka. Była drażliwa na tym punkcie. Natychmiast się zamykała. Nie mam pojęcia, czy to dobrze, że się do mnie przyczepiła. Czy powinnam jej zaufać? – głowiła się Jasmin.

Nagle jedna z machin do rozganiania smogu w Inco, latająca tam i z powrotem wzdłuż granicy z Floris, obniżyła znacząco swój pułap i powoli zaczęła lecieć w stronę koczowniczek, z każdym łokciem tracąc wysokość. Jasmin przez chwilę wiodła za nią wzrokiem.

– Wstawaj – powiedziała do Taryi, trącając jej ciało palcami dłoni. – Zepsuła się i leci na nas.

– Mamo, jeszcze chwilę – mamrotała przez sen koleżanka.

– Rusz się! – krzyknęła Jasmin, stawiając na nogi wszystkie wylegujące się w pobliżu kobiety. – Spójrzcie! Spada. Walnie w nas.

Kobiety leżące w promieniu kilkudziesięciu łokci natychmiast zerwały się z legowisk. Wzięły, co miały pod ręką, i w popłochu rozpierzchły się we wszystkich kierunkach. Zanim Tarya się wygramoliła, Jasmin miała już założone nosidło i na ramionach dwie sakwy.

– Spierdalamy! – krzyknęła.

W tym momencie machina osiągnęła wysokość dwustu łokci i zaczęła wyrównywać pułap. Na tej dokładnie wysokości przeleciała nad rozbieganymi kobietami, po czym poszybowała w kierunku Floris. Jasmin i Tarya zatrzymały się, spojrzały na nią. Zauważyły, że kapłanki pilnujące granicy po drugiej stronie rzeki profilaktycznie oddały kilkadziesiąt strzałów z kuszy. Ich strzałki odbiły się od metalowego korpusu i spadły na ziemię. Machina poleciała w głąb kraju i po przebyciu znacznej odległości zaczęła skręcać szerokim łukiem, by, jak się później okazało, wykonać manewr zawracania.

– Czego jeszcze chce ta cholera? – zdziwiła się Jasmin.

– Mój kolega ze studiów mówił, że na zlecenie Rządu projektował do tych machin nowy układ sterujący. Miały służyć jako latające rejestratory obrazu. Nie ma powodu do paniki – uspokajała Tarya.

W tym czasie machina znów doleciała prawie nad kobiety.

– Oj, coś odpadło – zauważyła Jasmin i wskazała na miejsce pozbawione osłony pod grzbietem machiny.

W tym momencie z dziury w kadłubie zaczęła się wysypywać masa zbitych w grudki okruchów, która po pokonaniu kilku łokci w dół rozdzieliła się na mniejsze porcje. Jasmin i Tarya wymieniły spojrzenia i zaczęły przyglądać się niespotykanemu zjawisku. Po kilku sekundach wiatr rozwiewał po okolicy chmary lekkich jak pyłki drobinek. Z daleka nie dało się dostrzec, czym one były. Po wyrzuceniu resztek machina zaczęła się wzbijać.

– Może to jedzenie? – pomyślała na głos Tarya. – Rząd wie, że tu nie ma co jeść.

– Czy ten Rząd jest zdolny do takiego heroizmu? Zejdź na ziemię.

Jasmin zauważyła, że kilka kobiet próbuje schwytać to coś. Im drobiny były bliżej ziemi, tym bardziej można było rozpoznać ich poszczególne kolory. To wyglądało jak taniec różnobarwnych świstków, pasków, jak zwał, chyba kawałków papieru. Po chwili tematem zainteresowały się kolejne koczowniczki. Dość szybko w akompaniamencie achów i ochów prawie każda z nich wystawiła ręce nad głowę i usiłowała złapać przynajmniej jeden z kolorowych papierków.

– To upper. – Dało się słyszeć kilka wypowiedzi w podobnym tonie.

– Upper! – zawołała niejedna.

Jasmin już wiedziała, czym zachwycają się kobiety. Różnokolorowe papierki nasączone narkotykiem służyły do uśmierzania bólu, poprawy nastroju, a także wywołania przyjemnych wizji. Ale po co ktoś miałby go dawać za darmo? W dodatku w takich ilościach? Przecież upper musi być schłodzony. Jasmin natychmiast oceniła, że to jakaś nowa, silniejsza wersja. Zauważyła, że jedna z kobiet zaledwie dotknęła papierka czubkiem palca, a natychmiast coś ją pchało, by go złapać i ścisnąć. Jakby wraz z dotykiem pojawiła się chęć trzymania go przy ciele na dłużej, aż narkotyk uwolni się do końca. W ciągu kilku zaledwie sekund masę kobiet opanowała niesamowita euforia.

– Zobacz. – Tarya wskazała na kapłanki po drugiej stronie rzeki, zachowywały się podobnie jak mieszkanki Inco.

– W nogi! Drugiej szansy nie będzie. – Kiedy Jasmin kończyła mówić to zdanie, zauważyła, że właśnie w tym momencie na głowę Taryi spadł granatowy świstek. Zsunął się po jej twarzy, zostawiając po sobie niewidzialny, błogi ślad.

– Ja tu zostaję – odpowiedziała młoda kobieta, ściskając papierek.

– Idziemy! – krzyknęła Jasmin i uderzyła ją sakwą tak, że papierek wymsknął się z jej dłoni.

– Aua, to bolało! – zareagowała dziecinnie Tarya.

Jasmin chwyciła ją za rękę i pociągnęła w kierunku rzeki. W nosidle miała Wiktorka, na ramionach dwie sakwy. Ociągająca się Tarya, niczym kula u nogi, spowalniała każdy krok. Prawie przed brzegiem na ich drodze stanęła Luka. Wysłała groźne spojrzenie, krótkie jak świst strzałki, po czym uśmiechnęła się błogo.

– Zabierzcie mnie ze sobą – wymamrotała, jakby była również pod wpływem upperu.

– Odpieprz się – zareagowała Jasmin.

– Nie zabieramy jej? – zdziwiła się Tarya, wyglądała, jakby myślami była zupełnie gdzie indziej.

– A dlaczego „nie zabieramy jej”? – zdziwiła się Luka, jakby nie miała pewności, że to o niej mowa.

– Zostajesz, złodziejko dzieci. – Jasmin nie miała ochoty ciągnąć dwóch ogłupionych narkotykiem bab, tym bardziej tej, której wcale nie ufała.

W tym momencie w ich kierunku poszybowała zabłąkana strzałka. Jasmin zauważyła, że wypuściła ją ze swej kuszy dobrze zbudowana kapłanka. Pomimo otępienia upperem zachowywała się tak, jakby obudziły się w niej resztki obowiązkowości. Stała odsłonięta, silna wiarą, nie bacząc, czy ktoś zrobi jej krzywdę. Wpatrywała się w Jasmin, Taryę i Lukę, jakby widziała podwójnie lub co najmniej niewyraźnie i chciała wyodrębnić cel, do którego powinna mierzyć. Jasmin postanowiła wykorzystać niedyspozycję strażniczki.

– Umiesz pływać? – zwróciła się do Luki.

– Oczywiście, ale tylko w lufflinie – wybełkotała.

– Właź do wody. Będziesz tarczą dla Wiktorka.

– Cudownie. Kocham go. – Luka mówiła niewyraźnie, lecz jej głos brzmiał szczerze. Wzbudziła jednak w Jasmin podwójną czujność. – Chciałam ci go zabrać, ale zrobiło mi się go żal. Nie mam pokarmu i pewnie by umarł z głodu. Kiedyś, jak ci się znudzi, to mi powiedz. Ja go przygarnę. I mam to w dupie, że będzie brzydalem. O, nowy upper.

Luka dostrzegła, że po powierzchni rzeki pływało sporo kolorowych papierków. Złapała kilka z nich.

– Chyba się zepsuł. Nie działa – paplała, przykładając poszczególne papierki do twarzy.

W tym momencie skończyło się płytkie dno. Głowa Luki wpadła pod wodę, lecz dość szybko się wynurzyła. Luka zaczęła płynąć, zaraz za nią Jasmin. Asekurując jedną ręką Wiktorka, machając drugą ręką, zaczęła się oddalać. Nagle, jakby sobie przypomniała o koleżance, odwróciła się i zauważyła, że Tarya, której nikt nie ciągnął, zatrzymała się w miejscu.

– Tarya! Chodź! Pomóż mi. Kurwa. Błagam cię. – Jasmin łkała z bezsilności.

Koleżanka zaczęła się słaniać na nogach. W jej kierunku poszybowały, jedna za drugą, strzałki wystrzelone z kuszy.

– Pudło. Nie trafiłaś! – wołała melodyjnie z zadowoleniem w kierunku drugiego brzegu.

– Tarya! – wrzasnęła Jasmin.

– No już. Idę. To znaczy płynę. Ale ubaw. Będę płynęła slalomem. Ciekawe, czy trafi.

W stronę przedzierających się kobiet poszybowało kilka kolejnych strzałek, po czym nagle wszystko ucichło. Jakby jedyna kapłanka rozumiejąca powagę sytuacji i usiłująca wypełnić swoją powinność poddała się, uległa swej niedyspozycji albo straciła przytomność. To nie wróżyło dobrze. To oznaczało, że albo upper mógł być zbyt silny dla świeżo upieczonych narkomanek z Floris, albo faktycznie potrafił powalić każdego. Nawet taką siłaczkę. Jasmin popędzała Lukę, by płynęła szybciej. Widziała, jak na unoszący się na powierzchni wody skafander z Wiktorkiem co jakiś czas bryzgały coraz większe ilości wody. W tym miejscu w rzece nurt okazał się silniejszy i pojawiły się lekkie fale. Jasmin podniosła tę część skafandra, w której znajdowała się twarz dziecka, lecz szybko opadła z sił. Skafander wraz z głową Wiktorka zanurzył się lekko w toni, na moment. Chłopiec napił się wody i zaczął się krztusić. Jasmin, machając tylko nogami, odrzuciła sakwy i podniosła dziecko, by odkaszlnęło. Jedna z sakw poszła na dno, ta biała, na guziki. Przezroczysta, szczelnie zapięta na suwak, unosiła się na powierzchni, utrzymywana bańką powietrzną ukrytą wewnątrz. Wiktorek chwilę się krztusił, po czym zaczął płakać, lecz nie trwało to długo. Zamknął oczy i w mig zasnął. Jasmin sprawdziła, czy oddycha. Wzięła do ust kilka kropel wody, lecz szybko wypluła. Już wiedziała, że nikt nie powinien jej pić. Rozejrzała się dookoła. Na powierzchni pływała masa wyblakłych papierków. Obejrzała się za siebie. Nikogo nie było widać.

– Tarya – wyszeptała. – Tarya! – powtórzyła głośniej.

– Co się tak grzebiesz? – odpowiedziała pytaniem towarzyszka.

Dopiero teraz Jasmin zauważyła, że nurt zniósł przezroczystą sakwę w dół rzeki, a Taryę w bok. Płynęła w przeciwnym kierunku, w zasadzie dopływała do brzegu, z którego startowała, tylko kilkadziesiąt metrów dalej, będąc przekonana, że to ona prowadzi. Jasmin wahała się, czy gonić sakwę, czy przywrócić do porządku koleżankę.

– Z powrotem! Pomóż mi – powiedziała błagalnym tonem Jasmin.

Tarya się zatrzymała. Zaczęła się rozglądać dookoła. W końcu dostrzegła Jasmin gapiącą się w kierunku Luki. Ciało starszej slumerki z głową w wodzie płynęło z nurtem w dół rzeki.

– Rusz dupę! Nie mam już siły – mówiła z wysiłkiem Jasmin, utrzymując skafander chłopca na powierzchni wody w taki sposób, by ani jedna kropla nie zmoczyła jego buzi.

Tarya podpłynęła do nich. Od tej pory obydwie asekurowały Wiktorka, dzięki czemu szybciej dotarły na drugą stronę rzeki. Tam wypełzły na brzeg i opadły z sił. Jasmin strzepywała ręce, by je rozluźnić. Była wyczerpana. Tarya leżała na plecach z wypisanym na twarzy błogostanem. Odwróciła twarz w kierunku Hello.

– Jesteśmy w obcym kraju – powiedziała Jasmin.

– Dokładnie tak jak mówisz, stara – skwitowała Tarya i uśmiechnęła się szeroko. – Zajebiście.

Rozdział 2.
Zagranica

Haris został zamknięty pośród innych krnąbrnych łotrów w jednej z najniższych grot skrytych w samym sercu Patrix. Mimo że z nikim nie rozmawiał, niby pod pretekstem nienawiązywania relacji, regularnie był przenoszony z miejsca na miejsce. Zamykano go w tak samo wyglądających zaplutych i ufajdanych przybytkach nazywanych „kraciastymi komnatami”. Ich ściany wykonane były w formie ażurowej, z ułożonych w poprzek względem siebie jaszczurzych kręgosłupów. U bogobojnych Floriańczyków kraciaste komnaty budziły respekt i przerażenie, ale nie robiły wrażenia na Harisie. Jemu było już wszystko jedno. Niemal codziennie widział, jak wynoszono z groty przynajmniej jednego nieboszczyka, i był pewien, że tylko w ten sam sposób przyjdzie mu opuścić to ponure miejsce.

W końcu trafił do beznosego kapłana. Obydwaj mieli podobny status – wichrzyciel. Obydwaj również skazani byli za knucie przeciwko Floris. Pierwszy z nich był obcokrajowcem, z którym nikt nie wiedział, co czynić, drugi zaś okaleczonym podczas zamieszek członkiem bractwa z północnej ćwiartki, z zaklejoną połową twarzy. Pilnowali ich niezbyt rozgarnięci, lecz dobroduszni i bogobojni strażnicy. Kapłan bez nosa od razu wykorzystał ich naiwność. Poprosił, by przynieśli mu ziele radda. Najpierw uznali, że im nie wolno i że taką prośbę powinni z kimś skonsultować, ale od dawna w tym miejscu nie pokazywał się nikt ważny, kto mógłby podejmować decyzje. Wtedy kapłan pokazał im swoją ranę, tłumacząc, że za dobry uczynek wynagrodzi ich sama Patri. Zgodzili się pod ciężarem niewyobrażalnego dla nich cierpienia, z którym kojarzyła im się dziura po nozdrzach, wyglądająca jak symbol odwiecznej otchłani. Przynieśli nie tylko radda, ale też inne zioła, o które ich poprosił, choć, jak się później okazało, nie wykorzystywał ich wyłącznie dla siebie.

Ów kapłan usłyszał od innych współwięźniów o torturach, jakie Harisowi zgotowali Kifor i Zenit. Nie miał pojęcia, dlaczego tak się stało i skąd pochodził ów szczupły człowiek, ale uznał, że mógłby się okazać ważnym sprzymierzeńcem w walce z Ae i warto było mu się przyjrzeć, a może nawet pomóc. Kapłan znał się na polityce, dyplomacji i militariach. Poza tym jak każdy, kto musiał wielokrotnie samodzielnie leczyć swoje ciało, potrafił korzystać z ziół. Nie mógł patrzeć na wychudzone ciało Harisa i postępującą degradację związaną z jego głodówką. Człowiek z Inco, choć żaden z więźniów nie znał jego prawdziwego pochodzenia, od dawna nie przyjmował żadnych pokarmów.

Na początku kapłan wrzucał gałązki ziół do ciepłej wody i kazał mu pić w ten sposób przyrządzony napar. Haris nie ufał specyfikowi, ale w końcu się skusił, uznał, że nie ma nic do stracenia. Poskutkowało. Jego organizm po kilku dniach wyczyścił się z resztek enzymów trawiących batony. Kiedy Haris pierwszy raz nie odmówił floriańskiego pożywienia, de facto byle jakiej kleistej paćki dla więźniów, strażnicy uznali to za podziękowanie od Patri za ich dobroć. Od tej pory byli pewni, że czynią właściwie, a misja pomocy dwóm wichrzycielom, którzy i tak zostaną skazani na śmierć, stała się celem ich codziennej pracy. Chcieli dać więźniom w ostatnich dniach ich życia coś na kształt poczucia godności.

Pewnego dnia ku uciesze strażników Haris poszedł na całość. Zgodził się skosztować wysuszony placek mao, przegryzał go, wedle sugestii kapłana, śmierdzącymi jak padlina ziołami gheer. W obawie przed boleściami zjadł zaledwie odrobinę i jak się potem okazało, czuł się po nim całkiem dobrze. Kapłan wzniósł ręce i pomodlił się do Patri. Dziękował swej bogini również za mądrych i prawych strażników, tak głośno, by usłyszeli. Dzień później wydarzył się cud. Rano obudził go zapach dobrze uwędzonego mięsa, które znalazł przed celą. Wystarczyło sięgnąć. Jego współwięzień otrzymał pachnącą zielem radda potrawkę z warzyw puke. Dziękczynnym modłom nie było końca. Haris po spożyciu posiłku poczuł się wyśmienicie, choć nowe dla jego podniebienia danie nie bardzo przypadło mu do rozkręcającego się kulinarnego gustu. Od tego dnia próbował każdej przyniesionej przez strażników potrawy, oni zaś prześcigali się w urozmaicaniu mu menu. Całą czwórkę połączyło coś na kształt męskiej przyjaźni. Z każdym dniem w Harisie wzrastały zaufanie do kapłana oraz fascynacja dobrocią opiekunów. Kosztował zaproponowane przez nich dania z rosnącą śmiałością, lecz zawsze w ciszy. Czasem tylko uśmiechał się delikatnie i krótko. Dla kapłana i strażników ten gest znaczył jednak więcej niż niejedno wypowiedziane słowo. Kiedy rozmawiali między sobą we trójkę, zawsze prędzej czy później któryś zahaczył o temat Harisa, bezceremonialnie, jakby wcale go z nimi nie było. Szybko się zorientował, że nazywają go „ważny człek”. Czasem miał ochotę się wtrącić, ale wtedy przypominał sobie, że musiałby powiedzieć za dużo. Nie miał pewności, z kim ma do czynienia.

Minęło kilka współksiężyców. Więzień pochodzący z Inco praktycznie przeszedł na dietę ludzi z Floris. Jadł i pił wszystko to, co mu przyniesiono, nadal uznając, że jest za wcześnie na budowanie relacji z kimkolwiek. Pewnego dnia niespodziewanie pojawiły się oddziały purpuratów. Wyprowadzili wszystkich więźniów, łącznie z beznosym kapłanem. Zostawili jedynie Harisa. Dobroduszni strażnicy pojawili się tylko raz. Przyszli, by usunąć dowody ich charytatywnej działalności związanej z ćwiczeniem umiejętności jedzenia jednego z więźniów, i to politycznego. Nawet wtedy Haris nie zamienił z nimi ani słowa, czego później żałował. Pozostał sam w całej grocie na dwa długie dni, bez jedzenia, wody i światła. Kiedy sądził, że w tym ohydnym miejscu przyjdzie mu zakończyć swój tułaczy żywot, usłyszał, że Najwyższa Kapłanka Wszechziemi kazała go przyprowadzić do jej komnaty. Nakarmionego, umytego i pachnącego.

***

Ae, wypoczęta i podekscytowana, od świtu szykowała się na spotkanie z Harisem. Minęło pół dnia i była prawie gotowa, wykąpana przez służki w mleku tine, nasmarowana oleum z sirry, odziana w lekko prześwitującą, najdorodniejszą suknię sięgającą tylko do kolan. Żeby wyglądać ponętniej, na jedną ze smukłych łydek założyła szereg miedzianych bransolet. Odbijały światło, ale przyciągały oko. Założyła też długie, wiszące wzdłuż szyi kolczyki łączące się pod brodą w formie wisiora ze szlachetnym kamieniem. Jedynym mankamentem były włosy. Nie zdążyły odrosnąć do zadowalającej długości, dlatego kapłanka musiała je przykrywać sztuczną fryzurą. Pomijając swędzące obrzydlistwo – tak nazywała perukę – czuła się kobieco i pięknie.

Na widok Harisa oniemiała. Spodziewała się chudzielca, a przyszedł dobrze zbudowany mężczyzna. Na jego widok serce jej mocniej zabiło. Nie była zaskoczona swą reakcją. Kiedyś już czuła się podobnie. Niemniej tym razem było inaczej niż zwykle. Gorzej. Przez kilka chwil nie potrafiła wydusić z siebie ani jednego słowa. Zatopiła się w jego oczach, jakby były odzwierciedleniem ducha Patri. W podbrzuszu czuła lekkie łaskotanie, a jej żołądek kurczył się nieznośnie. Miała wrażenie, że zapach tego mężczyzny, przenikliwe spojrzenie i barki, które nabrały kształtów, rozpaliły jej kobiecość. A jeszcze zanim przyszedł, była pewna, że będzie prezentował się biednie jak zwyczajny byle ktoś, choć ciekawy, oraz że będzie musiała się nim zaopiekować. Haris jednak wyglądał prawie jak bóg. Tak go sobie wyobraziła. Przystojny, mężny, wyprostowany, nie jak uległy więzień, którego się spodziewała. Miał siłę, która ją zdominowała, a zarazem oczarowała. Poczuła się słabą niewiastą, pragnącą zwinąć się w kłębek i dać objąć silnym ramionom.

– Sądziłam, że kraciasta komnata to nieprzyjemne miejsce, a ty wyglądasz, jakbyś wrócił z Sundrii – wydukała w końcu.

Nie odezwał się. Patrzył na nią z powagą. Zastanowiła się przez chwilę, czy popełniła jakiś błąd, który mógłby spowodować taką reakcję.

– Obcięto ci język? – zapytała.

– O czym mamy rozmawiać? O tym, że zamknęłaś mnie w więzieniu i torturowali mnie twoi ludzie? Czy może o tym, że jestem na twojej liście, którą sporządziłaś dla Xamiego?

– Nie wiem, o jakiej liście mówisz – zareagowała szybko, choć widać było, że jest zakłopotana.

– Nie kłam – prawie wrzasnął przez zęby.

– Nie pozwalasz sobie na zbyt dużo? – zapytała Ae tonem nieznoszącym sprzeciwu, który po chwili nieco złagodniał. – Kifor i Zenit spiskowali przeciwko mnie. Zresztą nie tylko oni. Nie wiem, o czym ci mówili, ale tego się już nie dowiemy.

– A więc pozbyłaś się ich? No tak. Nie ma się co dziwić, że ludzie cię nienawidzą. Jesteś zepsuta.

Ae wstrzymała oddech. Ostatnie dwa zdania, które właśnie usłyszała, ukłuły ją dotkliwie. Nie tak wyobrażała sobie tę rozmowę. Wiedziała, że Haris może być na nią odrobinę zły, może nawet wściekły, ale takiej pogardy, z jaką wypowiadał trudne do zaakceptowania słowa, się nie spodziewała.

– Czy to nie Kifor i Zenit cię torturowali? – zapytała z ironią w głosie.

Nie zareagował.

– Widzę, że sprawnie działa nasza służba więziennictwa – kontynuowała wyniosłym tonem. – Z mądrego człowieka, ufnego, przerobiono cię w zwykłego filusa. Łatwo się łamie wasze kręgosłupy.

Ae czekała na jego komentarz, lecz znów nic nie powiedział. Nawet nie spuścił wzroku. Patrzył na nią jak na coś do szpiku kości złego. Jak na przedmiot, z którym powinien się pożegnać bez żalu. Poczuła się gorsza. Westchnęła smutno. W tym momencie zdała sobie sprawę, że człowiek, którego darzy jakimś uczuciem, właśnie złamał jej serce. I co ona powinna z nim zrobić? Zabić za krnąbrność? Wypuścić go i stracić na zawsze? A może zamknąć, aż skruszeje? A jeśli on się nie podda, tylko będzie wichrzył przeciwko niej jak zły bóg, ojciec odwróconego świata, którego Patri ukryła w otchłani? Czy powinna uczynić podobnie i też zrobić z niego więźnia, który nigdy nie będzie z nią, ale też z nikim innym, i skończy swój żywot niczym zgorzkniały, wyzbyty dobroci nieszczęśnik?

– Wypuściłabym cię na wolność, ale na zewnątrz nie jest bezpiecznie. Wisi nad nami widmo wojny.

Haris udał, że nie słyszy, lecz po chwili jego ciekawość zwyciężyła.

– O jakiej wojnie mówisz? – zapytał szorstko.

– O wojnie z Inco. Każdy Floriańczyk, który rozpoznałby w tobie obcokrajowca, z pewnością uczyniłby ci krzywdę.

– Siedziałem w zamknięciu zaledwie kilka miesięcy. Co się zmieniło?

– Nowy Rząd Inco jest inny niż wasz. Zachęcają naszych mężczyzn do czynienia zła, przekupują ich wizją cudownego życia. Wysłali na przeszpiegi latające ptaki, które krążą po niebiesiech. Tylko czekamy, kiedy nas zaatakują. Będziemy musieli się bronić.

– Gdybyś nie pozbyła się Clifforda, na pewno razem byśmy coś wymyślili.

Ae prychnęła znacząco i powiedziała:

– Jesteś słabej wiary, Harisie. Wcale się go nie pozbyłam. W Patrix, a także w Vatili Soll, nie było bezpiecznie dla kogoś takiego jak on.

– Możesz wyjaśnić? – zapytał z niedowierzaniem w głosie.

– Twój premier z rodziną czeka w ukryciu.

– A Rubby? A pozostali?

– Im nie zdążyłam pomóc. Jeśli sądzisz, że wszyscy dobrze traktują niewiernych, jak to czynię ja, to jesteś w błędzie.

Haris zamyślił się przez chwilę. Ae obserwowała go ukradkiem, udając, że teraz to ona jest obrażona. W końcu wycedził słowo, na które czekała.

– Przepraszam. Sądziłem, że... Czy mogę się spotkać z Cliffordem?

Odetchnęła z ulgą. Poczuła, że los w końcu się do niej uśmiechnął.

– Audiencja zakończona – powiedziała głośno.

W tym momencie do komnaty weszło trzech purpuratów. Pokazała gestem, by odprowadzili więźnia. Odwróciła głowę i zamknęła oczy. Nie chciała patrzeć, jak wychodził.

***

Szkoła dla kapłanów funkcjonowała wedle ustalonego wiele pokoleń wcześniej kanonu. Młodzików, a tak nazywano wszystkich, którzy nie osiągnęli wieku półtora oczyszczenia, umieszczano w wieloosobowych izbach. Dobierano ich rewirami, płcią i wiekiem. To właśnie z powodu tego ostatniego warunku córki Fahida Manduarry zostały rozdzielone. Tamadur miała niecałe oczyszczenie, a jej siostry, Adila i Fatima, były znacznie młodsze. Od kiedy zamieszkały w Patrix, nie widziały się ani razu. Żadna z sióstr nie spotkała też braci. W wielkiej jadalni, w której podawano oszczędne posiłki mające przypominać, że kapłan powinien być zawsze skromny, dzieci jadały w tych samych grupach, w których się uczyły, spały czy myły. Bez zgody starszych lub nauczycieli nie wolno im było się mieszać czy rozmawiać z dziećmi z innych grup. Zupełnie inaczej rzecz się miała ze starszakami. Tak nazywano młodzież w wieku od półtora do dwóch oczyszczeń. Mogli rozmawiać, jeść czy spać, z kim chcieli i kiedy tylko mieli na to ochotę. Nie mieszkali w wieloosobowych izbach, lecz w jedno- lub dwuosobowych celach.

Tego dnia Tamadur wraz z dziewczynkami ze swojej grupy zakończyła zajęcia wcześniej niż zwykle i przyszła na popołudniowy, ostatni przed snem posiłek. Idąc, spoglądała na mijane kamienie, z których wykonana była posadzka, jakby liczyła, że któryś pod nią pęknie i razem z nią wpadnie do otchłani. Wisielczy nastrój zdesperowanej dziewczyny dostrzegł liczący sobie ponad półtora oczyszczenia miedzianowłosy, świeżo upieczony, niezbyt urodziwy starszak. Jego twarz była pokryta licznymi piegami i krostami. Siedział sam na skraju długiego, drewnianego stołu z grubym blatem i zagryzał kruche, posmarowane czarnym smalcem ciastko.

– Ty – powiedział z pełną buzią, wskazując palcem na Tamadur. – Podejdź.

Dziewczynka zatrzymała się i odwróciła w jego kierunku nadal ze wzrokiem wbitym w posadzkę. Drgnęła delikatnie, jakby chciała wykonać polecenie, lecz zawahała się i stanęła w bezruchu.

– Głucha jesteś? Chodź tu.

Tamadur powoli podeszła do stołu, przy którym siedział.

– Siadaj. – Miedzianowłosy nie zwrócił uwagi, że wydając krótkie polecenie, popluł blat stołu.

Przysiadła na skraju ławki naprzeciwko niego z nadal opuszczonym wzrokiem.

– Popatrz na mnie.

Wykonała polecenie powoli, opóźniając wymianę spojrzeń, na którą nie miała ochoty. Chłopak przyjrzał jej się badawczo, po czym uśmiechnął się w lubieżny sposób.

– Wybieram twoje poświęcenie. Po jedzeniu pójdziesz ze mną.

Tamadur zamarła. W jej oczach pojawił się strach. Zanim uroniła pierwszą łzę, zerknęła w kierunku kilku par oczu, które zainteresowały się jej nieszczęściem. Szukała poparcia, lecz na próżno. Siedzące w pobliżu dziewczynki wyglądały raczej na skupione. A może po prostu odetchnęły z ulgą, że to nie ich spotkała kara. Co na moim miejscu zrobiłaby Sumi? – zastanowiła się Tamadur.

***

Kilka dni później do jadalni weszła Ae w towarzystwie trzech strażników. Na widok Najwyższej Kapłanki Wszechziemi wszyscy uczniowie, zarówno młodziki, jak i starsi, natychmiast wstali i odwrócili się w kierunku najważniejszej osoby w państwie. Tylko nie Tamadur. Dziewczynka siedziała ze spuszczoną głową i z zawieszonym na blacie stołu wzrokiem. Miała siniak na prawym policzku i drugi, większy na szyi, ciągnął się od lewej strony aż do potylicy i schodził gdzieś za lamówkę pokutnej szaty koloru nijakiego. Miedzianowłosy starszak, który stał naprzeciwko niej, pociągnął ją za włosy, dając znać, by nie robiła mu wstydu. Uczyniła to z wyraźnym grymasem bólu na twarzy. Ten incydent przyciągnął uwagę Ae. Podchodząc bliżej, zaczęła przyglądać się Tamadur, usiłując w ten sposób wymusić wymianę spojrzeń. Dziewczynka jednak nie reagowała. Stała karnie z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, ze wzrokiem wpatrzonym w posadzkę. Miedzianowłosy znów szarpnął dziewczynkę, tym razem za rękaw, przywołując ją do porządku obleśnym burknięciem. Kapłanka dała mu znak gestem, by odpuścił.

– Jak masz na imię? – zwróciła się do okazującej niesubordynację dziewczynki.

– Tamadur – odpowiedziała prawie szeptem przez ściśnięte gardło.

– Bardzo ładne. Szukam nowej służki. Zechciałabyś pracować dla mnie? – W ciepłym tonie głosu Ae dało się wyczuć zrozumienie.

Tamadur drgnęła, lecz po chwili znów zamarła. Nadal nie odrywała wzroku od posadzki.

– Czy nadal musiałabym się uczyć na kapłankę? – zapytała cicho.

Ae pokręciła głową i dodała:

– Sprawunków jest na tyle dużo, że nie można ich pogodzić z nauką, ale to będzie również służba Patri.

Dziewczynka nieśmiało podniosła wzrok i spojrzała Ae prosto w oczy. Kapłanka dostrzegła, że w zaszklonych oczach dziecka pojawiła się iskra nadziei. Zerknęła z pogardą w kierunku miedzianowłosego starszaka stojącego naprzeciwko niej.

– Co jej się stało? – zapytała władczym, zimnym tonem.

– Była nieposłuszna. Opierała się poświęceniu.

– To co, idziesz ze mną, czy wolisz tu zostać? – Ae znów zwróciła się do Tamadur miłym głosem.

– A będę mogła odwiedzać moje siostry i braci? – odpowiedziała pytaniem.

– Nie będzie ci wolno opuszczać Patrix.

– Ale oni są tutaj – rzekła błagalnym tonem Tamadur. – Uczą się na kapłanów.

Ae uśmiechnęła się z wyraźnie wyczuwalną empatią.

– Jeśli tak, to oczywiście, że będziesz mogła.

– W takim razie zgadzam się.

Ae wystawiła dłoń. Dziewczynka wsparła się na niej i wyszła zza stołu. Kiedy wychodziły z jadalni, zazdrosne oczy wielu młodzików odprowadzały ją aż do samych drzwi. Miedzianowłosy starszak rozejrzał się dookoła w poszukiwaniu kolejnej zdobyczy.

***

Cztery miesiące wcześniej

Osada Vatili Soll jeszcze spała, kiedy o świcie pojawił się Xami. Jego unikatowa maska zasłaniająca twarz skrywała niecne zamiary, a także chroniła oczy i oddech przed każdym, nawet najbardziej śmiercionośnym gazem. Kiedy zbliżył się na tyle, by móc policzyć każdego z pilnujących osady strażników, lecz jeszcze na tyle, by nikt nie rozpoznał jego krępej postury, wyjął z plecaka składanego animarobota. Mechaniczny stwór był imitacją ptaka moree, w skali 1:2. Xami włączył zabawkę i podrzucił ją. Ptak szybko rozpostarł cztery skrzydła i zaczął nimi spokojnie i bezszelestnie machać, utrzymując się na zaprogramowanym pułapie. Xami wyjął urządzenie do sterowania wyglądające jak komunikator w kształcie zgrabnego, rzeźbionego walca. Ustawił animarobota naprzeciwko siebie na wysokości swoich oczu i zamocował mu pod grzbietem małe pudełeczko. Uchylił wieko i sprawdził, czy uwalnia ukrytą w środku zawartość. Wszystko działało zgodnie z planem. Sterując zdalnie, skierował ptaka nad prowizoryczny kordon ze strażnikami. Mechaniczny ptak moree, lecąc, uwalniał niebarwiony, lecz widzialny dzięki swej gęstej strukturze gaz, który po wydostaniu się z pudełka rozdzielał się na mikrocząstki i spadał w formie mgiełki. W ten sposób potraktowani strażnicy, stojący do tej pory w zamyśleniu, padali w mig niczym wywracające się domino. Ptak przeleciał wzdłuż kordonu, usypiając każdego z pilnujących. Xami mógł wreszcie przystąpić do dzieła. Przekroczywszy umowną granicę osady, w pierwszej kolejności udał się do domostwa rodziny premiera Clifforda. Bez trudu pokonał drzwi i wszedł do środka, gdzie spała cała rodzina. Potraktował ją usypiającym gazem wypuszczonym z ręcznego aplikatora. Wiedział, że nawet jeśli mieszkańcy spali lekko, od tej pory przez dobre dwa wschody Hello się nie obudzą, a jeszcze dłużej nie będą niczego pamiętać. W tym momencie Xami mógł odhaczyć wykonanie kolejnego zadania z listy. Od Ae otrzymał dokładną instrukcję. Żona, potomstwo i brat premiera oraz on sam mają przeżyć i znaleźć się w miejscu odosobnienia, gdzie będą czekać na dalsze rozkazy. Reszta, która była zbędna, a wręcz niebezpieczna, miała zostać zlikwidowana w taki sposób, by trudno było wskazać sprawcę. W dodatku strażnicy również mieli przeżyć, a najlepiej nic nie widzieć.

W kwestii strażników oraz rodziny Clifforda Xami wiedział, co czynić. Wystarczyło zastosować jedną z wersji gazu usypiającego. Ale co zrobić z pozostałymi? Pierwszy koncept, który przyszedł mu do głowy, szybko wydał się pozbawiony sensu. Gdyby miał ich wszystkich otruć, o czym pomyślał instynktownie, nie mógłby użyć stosowanych w Inco, zaawansowanych technologicznie trucizn. Jeśli wina za morderstwo miałaby spaść na kogoś z Floris, musiałby zastosować lokalne trutki, sporządzone z wyciągu z wątroby sahadi, których nie miał. Co prawda wiedział, gdzie można je kupić, lecz w ten sposób mógłby ściągnąć na siebie uwagę kapłanów śledczych. Sama myśl o jaszczurach podpowiedziała mu zupełnie inne rozwiązanie. Jego zdaniem mordu mogłyby dokonać właśnie jaszczury sahadi, dla których pokonanie kordonu strażników byłoby czymś błahym. Wszak mogłyby wyjść z ziemi gdzieś pośrodku osady. Słyszał, że stwory podrzynały swym ofiarom gardła, by szybciej wypłynęła krew. Dopiero potem je żarły. Xami zdawał sobie sprawę, że jaszczury nie zostawiłyby niedokończonego dzieła. Żeby bardziej zagmatwać ewentualne śledztwo, postanowił nie tylko poderżnąć gardła swym ofiarom, lecz dodatkowo pociąć ich skóry w pasy oraz wybałuszyć im oczy. Tak zrobił.

Kiedy dokonywał rzezi, szczególną radość sprawiło mu pozbywanie wzroku ostatniej ofiary, Rubby’ego.

– Przez ciebie straciłem swoje życie – powiedział do jeszcze żyjącego w tym momencie byłego ministra.

Nie dobił go, lecz odrąbał mu kończyny i spakował je do worka. Rubby wrzasnął z bólu tylko przy odrąbywaniu lewej dłoni. Przy prawej oraz stopach był już nieprzytomny. Skończywszy dzieło, Xami mógł ze spokojem skreślić ponad dwadzieścia nazwisk ze swej listy. Członków rodziny Clifforda wyniósł uśpionych i dość precyzyjnie spętanych. Kiedy wiózł ich nadal nieprzytomnych przez las w kierunku północnej ćwiartki, zatrzymał się, widząc w oddali kilka młodych jaszczurów sahadi. Nakarmił je zawartością worka, kończynami Rubby’ego z lekko zaschniętą krwią. Teraz był pewny, że nikt się nie połapie, kto za tym wszystkim stoi.

***

Xami obiecał, że zjawi się rankiem, lecz spóźniał się dobre kilka godzin. Ae denerwowała się, czy jej nadworny czyściciel problemów przypadkowo nie wykonał jednego z ważniejszych zadań zbyt wcześnie. Co prawda ustalili, że sprawa Harisa zostanie załatwiona jako ostatnia, ale nadgorliwość Xamiego czasem ją zaskakiwała.

– Kiedyś wycofałaś z listy rodzinę Clifforda i kazałaś ich wywieźć. Teraz się dowiaduję, że Harisowi również nie może spaść włos z głowy – zagadnął niby w żartach, kiedy w końcu spotkali się pod wieczór.

– Na razie – wtrąciła.

– Rozumiem. Jak mi to zrekompensujesz?

– Ile osób zostało na twojej liście?

– Oprócz niego czworo. Wszyscy są na terenie Inco, ale powinno być łatwo.

– Zapłacę podwójnie, tylko już nie chcę więcej słyszeć o żadnej rzezi – powiedziała, wręczając sakiewkę z szarymi kamieniami.

– Jeśli sądzisz, że łatwo jest zabić tylu ludzi, by nikt się nie połapał, trzeba było samej to zrobić.

Ae nie spodobał się jego ton, lecz postanowiła, że nie da po sobie poznać zawodu.

– Przecież wiesz, że potrafię docenić twoją pracę. Smród związany z tą sprawą ciągnie się już któryś, nawet nie wiem który, miesiąc. Zresztą chyba nie chciałbyś, by to było twoje ostatnie zadanie, prawda?

– Nie lubię, jak zmienia się zasady, ale... – uśmiechnął się szelmowsko – rozumiem, że pojawiły się nowe okoliczności.

– Tak. Wszystko zmierza ku wojnie. – Ae postanowiła oddalić prawdziwy powód. – Clifford jest nam potrzebny – dodała.

– À propos ostatniego zadania... – zaczął nieśmiało Xami.

– Tak? – zaciekawiła się Ae.

– Kiedy zamknę listę, chciałbym na jakiś czas pobyć w Inco. Mam kogoś do odwiedzenia.

– Miałeś pracować tylko dla mnie.

– To nie zlecenie. Sprawy prywatne.

– Dobrze. Kiedy pojawią się efekty pracy wichrzycieli wysłanych do Inco? – postanowiła zmienić temat. – Doniesiono mi, że ich przekroczenie granicy przebiegło nadzwyczaj pomyślnie. Nikt się nie połapał, że wszyscy przeżyli.

– Sądzę, że niebawem powinni dotrzeć do pierwszego zadania.

Pokiwała głową, okazując zadowolenie.

***

Ae była już spokojna o Harisa. Wiedziała, że Xami nie zrobi mu krzywdy, co więcej, obiecał, że uczyni wszystko, by temu człowiekowi nie spadł z głowy choćby jeden włos. Mogła wrócić do trudnej rozmowy, którą musiała przerwać dwa dni wcześniej z obawy o swoją niewłaściwą reakcję. Wtedy też chciała dać temu mężczyźnie czas, by przemyślał sprawę i wszedł na właściwe tory. Miała rację. Ich kolejne spotkanie wyglądało zupełnie inaczej. Widać było, że zmieniło się spojrzenie Harisa. Ciepłe, serdeczne, wręcz stęsknione. Spotkali się w jej komnacie. Odprawiła wcześniej wszystkich strażników, a także służki, w tym najmłodszą Tamadur.

– Wybacz, pani, moją poprzednią postawę – zaczął dość ugodowo były asystent Clifforda.

– Kiedy spotkaliśmy się przedostatnim razem, nie zwracałeś się do mnie „pani”. Chyba osobista forma bardziej mi odpowiadała.

– Jak sobie życzysz, pa... – nie dokończył i uśmiechnął się zawadiacko.

– Nie jesteś kapłanem, ale dziś potrzebuję każdego głosu, który pomoże nam uratować Floris. Czy mogę liczyć na twoją pomoc?

– Czy członkowie Rady zgodzą się, by towarzyszył im byle asystent? – zapytał z kokieterią w głosie.

– Nie są tacy straszni. Wystarczyło trochę problemów, a spotulnieli jak podstarzałe tine. Gapią się tchórzliwymi oczami, wypatrując rozwiązania. Liczą, że ktoś za nich podejmie decyzję, a najlepiej wybawi ich od kłopotu. Ostatnimi czasy Rada straciła kilku kapłanów wysokiego szczebla. Posądzają mnie. I dobrze, niech się boją.

Haris zamyślił się.

– Kto to zrobił? – zapytał, licząc, że to nie ona.

– Wybacz, ale nie mogę cię wtajemniczać we wszystko.

– To chcesz, żebym był członkiem Rady, czy nie? – To mówiąc, uśmiechnął się w swoim szelmowskim stylu, który uwielbiała.

– Członkiem Rady? Nie obiecuj sobie za dużo. – Uśmiechnęła się zaczepnie. – Dziś nie jest mi potrzebny żaden niedoświadczony kapłan, który tylko zapełni miejsce w Świątyni podczas corannych modłów. Liczę na mądrość, szersze spojrzenie, nietuzinkowe rozwiązania. Jeśli uda nam się uratować kraj, oceni nas historia. Jeśli przegramy, jakie to będzie miało znaczenie?

Haris wyglądał na bardzo zaangażowanego. Słuchał Ae z niedowierzaniem. Tym razem nie zachowywała się jak zwykle, czyli jak rozkapryszona kobieta, dla której władza jest najważniejsza. Zaimponowała mu.

– Clifford i jego rodzina przybędą tu za kilkanaście dni – kontynuowała. – Z uwagi na ich bezpieczeństwo nikt oprócz ciebie nie ma o tym pojęcia i wolałabym, by tak pozostało.

– Rozumiem. Czym mógłbym się do tej pory zająć? Może wtajemniczysz mnie w sprawy, które się wydarzyły, kiedy mnie nie było. Może coś wpadnie mi do głowy?

Ależ miała ochotę go pocałować. Podeszła bliżej, licząc, że on zrobi to pierwszy. Niemożliwe, żeby nie marzył o tym samym, co ja – pomyślała. Podsunęła się niby pod pretekstem strącenia paproszka, który leżał na jego ramieniu. Uczyniła to delikatnie, muskając palcem po ciepłej skórze od ramienia aż po dłoń i zahaczając swoim palcem jego kciuk. Wiedziała, że musiał poczuć też zapach. Mieszaninę jej kobiecości z olejkami, w których była wykąpana, a także płatki dirszny, którymi natarła dłonie, zanim wszedł. Poskutkowało. Patrzyli sobie prosto w oczy dłuższą chwilę, a w końcu on złapał jej dłoń i przyciągnął do ust. Całował długo i namiętnie, tylko na tyle sobie pozwolił. Uwolniła dłoń z jego uścisku i prawie całą rękę skryła za sobą, udając zawstydzoną. Po chwili jednak znów mu oddała, lecz tym razem nastawiła do całowania przedramię, tę delikatniejszą, wewnętrzną stronę. Nie wahał się ani przez chwilę. Zostawił kilka smacznych, mięsistych całusów wzdłuż całej drogi pomiędzy nadgarstkiem a łokciem, a ona przyglądała się każdemu ruchowi jego warg, jakby odnotowywała ich pojedyncze drżenia. Pogłaskała się drugą dłonią w tym miejscu, jakby chciała sprawdzić, czy pocałunki nadal tam są. Jakby cały czas je czuła. Znów spojrzała w kierunku jego oczu. Dla niej wyglądały na zdecydowane. Pewne tego, co za chwilę uczyni ich właściciel. Zmrużyła oczy, by sprawdzić, czy miała rację. Kiedy wreszcie pocałował ją w usta, już nie zależało jej na tym, czy miała rację, czy też nie. Poczuła niewyobrażalną przyjemność połączoną z zapowiedzią czegoś więcej.

Kochali się długo i namiętnie. Drugi raz w życiu, lecz pierwszy bez odurzającego wpływu tinghao. Oboje uznali, że tak jest lepiej. Po kilku godzinach czerpania przyjemności na przemian z leniwego kontaktu ich ciał z pożądliwym, pełnym uniesień aktem miłości, on usnął wyczerpany. Jej było wszystko jedno, czy zostanie przyłapana i jakie będą tego konsekwencje. Najważniejsze było dla niej teraz to, że spełniło się jej skrywane od wielu miesięcy marzenie. Pierwszy raz uprawiała miłość z lubianym i szanowanym mężczyzną właśnie tak, jak powinna. Bez przeszkód, z odwzajemnioną czułością, delikatnie i na swój sposób szalenie. Żaden z dotychczasowych przypadków, a można je było liczyć w dziesiątkach, nie miał prawa równać się z uniesieniem, jakiego właśnie doświadczyła. Zanim zasnęła, w jej głowie pojawiło się wiele sprzecznych myśli. Wszak Haris, od kiedy się pojawił we Floris, bardzo ją drażnił. Wielokrotnie miała ochotę go ukatrupić, najlepiej tak, by odczuł boleśnie każdą zniewagę, którą jej uczynił. Potem jednak zaczął jej imponować. Ten moment wspomniała z przyjemnością. Dłuższą chwilę pielęgnowała tę myśl. Po niej pojawiło się wspomnienie pierwszego miłosnego aktu i kłótni zakończonej zamknięciem go w grocie. Nie żałowała tego, że taką wtedy podjęła decyzję, ani tego, że nie widzieli się kilka miesięcy. Nawet oceniła tę rozłąkę jako przyczynek do rozkwitu czegoś nowego, raczej lepszego. Tym razem opartego na mocniejszych podwalinach.

Nad ranem usłyszała głos Tamadur.

– Pani, czy wszystko w porządku? – zapytała dziewczynka. – Mogę wejść ze śniadaniem?

Ae zdała sobie sprawę, że śpi w objęciach mężczyzny i wcale nie miała ochoty się z nich wyrywać. Haris zrobił minę, jakby nie chciał wprawiać kapłanki w zakłopotanie.

– Dziś przed modłami nie będę śniadać – powiedziała na głos kapłanka. – Przyjdź później.

– Dobrze, proszę pani – odparła Tamadur.

– Posłuszna. Czy to nie za młody głos? – zapytał szeptem Haris, mimo że słychać było zanikający odgłos kroków dziewczynki. – W jakim jest wieku?

– Ma jedno oczyszczenie. Bardzo skryta. Prawie nic nie mówi.

Ae przypomniała sobie uczucie wyobcowania, jakie towarzyszy młodej dziewczynce odebranej rodzinie, szczególnie gdy zaraz na początku szkoły zainteresuje się nią starszy, prawie dorosły uczeń. Dawno temu to ona była w podobnej sytuacji i tamten chłopak też był od niej silniejszy. Spojrzała na Harisa. Był doskonale zbudowany, ale z pewnością nie wyglądał na takiego, który mógłby skrzywdzić kobietę, tym bardziej dziecko. Zrobiło jej się lżej. I wtedy przypomniała sobie, że to Haris był na tyle bezczelny, że skrytykował jej brak reakcji na rytuał poświęcania, oddawania się starszym przez młodzików. Cwaniak. To nie takie łatwe. A jednak może miał rację? – rozważała. Szybko odgoniła złe myśli i od razu pojawiły się te całkiem miłe.

– Powiedz mi, bo nie potrafię wyjść z podziwu, jak to się stało, że twoje ramiona są większe niż wcześniej, buzia pełniejsza, nawet masz brzuch.

– Nauczyłem się waszej kuchni. Teraz wreszcie wiem, co oznacza prawdziwe jedzenie, i nigdy z niego nie zrezygnuję.

– Czyli jednak więzienie ci posłużyło. A ja się tak martwiłam – zareagowała z udawaną troską.

– Martwiłaś się? O mnie? – pytał w podobnym tonie.

– Muszę się pomodlić, a ty zmykaj tak, by nikt cię nie zobaczył. To, że knują przeciwko mnie, nie może się odbić na tobie – zmieniła szybko temat na trudniejszy, lecz na jej twarzy nadal malował się radosny nastrój niczym u młodej panienki.

***

Odbywająca się jak co dzień w Złotej Świątyni poranna modlitwa została przerwana odgłosami z korytarza. Ae nie mogła się skupić, słysząc lament i marudzenie za drzwiami, a także widząc zniecierpliwienie wysokich rangą kapłanów. Skończyła szybciej niż zwykle i otworzyła drzwi. Na zewnątrz panował rwetes. Wielu kapłanów średniego i niskiego szczebla oraz pilnujących wejścia do Świątyni strażników spierało się ze sobą, za nic mając powagę miejsca zasługującego na nieskazitelność. Ae przez chwilę przyglądała się niecodziennemu zjawisku. Z minuty na minutę dziwiła się coraz bardziej, że nikt nie reagował z właściwą estymą na pojawienie się osoby tej rangi. Pewnie to efekt jej zachwianego wizerunku. Spóźniona na poranną modlitwę założyła byle jaką podomkę i prawdopodobnie została nierozpoznana. Tak pomyślała.

– O co chodzi? – zapytała w miarę spokojnie.

Żaden z uczestników awantury nawet się nie zainteresował. Nadal usiłowali się przekonywać do swoich racji, gestykulując w najlepsze.

– Co się tu dzieje?! – wrzasnęła w końcu Ae, by przekrzyczeć rozgadane towarzystwo.

Nastała nabożna cisza. Uczestnicy kłótni spuścili lub odwrócili wzrok, udając, że ich tu nie ma.

– Co się stało? Czy ktoś może mi wytłumaczyć? Może ty? – zwróciła się do jednego ze strażników.

– Ci kapłani chcieli wejść do Świątyni. Nie daliśmy zgody, więc wezwali starszych.

– Musimy pilnie rozmawiać z Radą – powiedział nerwowym głosem jeden z kapłanów średniego szczebla przypominający kulę.

Przyjrzała się jemu i stojącym obok.

– Wejdźcie, tylko wy dwaj – zwróciła się do najbliżej stojących.

W tym czasie Członkowie Najwyższej Rady Kościoła zaczęli opuszczać Świątynię. Ae teatralnie uniosła ręce i zawołała:

– Poczekajcie, o czcigodni! Ci kapłani mają do nas sprawę niecierpiącą zwłoki. Jak się nazywacie? – zwróciła się do nich, opuszczając ręce.

– Ja jestem Mikke, a to Gardan. Mamy rewiry po dwóch stronach Ethne, tuż przed granicą.

– Kłócicie się? – zapytała, wietrząc niepozorny konflikt pomiędzy rewirami, który według niej mógłby być nawet zabawny. Z radością puściła oko do Ali Udego. Stary kapłan zdziwił się, jakim cudem pojawił się u niej tak doskonały nastrój.

– Nie, pani – odpowiedział Mikke. – Mamy większy problem. Ktoś zatruł wodę w rzece.

– Wodę? A skąd wiecie? – zapytał Namali.

– Znaleźliśmy martwe zwierzęta wodne i ryby.

– I owady pozdychały. – Gardan pokazał ruch okrężny rękami. – Leżą pokotem całe chmary.

– Wielu mieszkańców domostw blisko granicy choruje – dodał Mikke.

– Co im jest?

– Dziwnie się zachowują. Jedna gospodyni, która poszła po wodę, napiła się tylko kilka łyków, wyrzuciła wiadra do rzeki, rozebrała się, za przeproszeniem, do golasa i zaczęła się pluskać.

– Z góry rzeki przypłynęły kobiety z Inco. Nieżywe...

– Były też żywe, ale opętane przez pokuna. Zamknęliśmy taką jedną w szopie. Okropnie brzydka i chuda. Śmiała się przez cały dzień, a potem nagle umilkła i siedzi tak cały czas bez ruchu.

Ae wymieniła się spojrzeniami z kilkoma ze starszyzny.

– A co z granicą? Tam są nasze wojska.

– My nie wiemy. Widzieliśmy, jak kapłanki szły w kierunku Inco, ale później już nie.

– Dlaczego od kilku dni nie mam żadnego raportu na temat sytuacji na granicy? – zastanowiła się na głos Ae. – Jedziemy tam, bez zwłoki.

Ali Ude pokręcił znacząco głową, jakby chciał zakomunikować, że to nie jest dobry pomysł.

– Jeśli się boisz, zostań – powiedziała uszczypliwym tonem.

– Błagamy cię, nie możesz się narażać, pani – stanął po jego stronie Namali.

– Dobrze – odparła. – Wyślemy tam oddział najzdolniejszych, którzy rozwikłają sprawę. Chcę mieć raporty codziennie – zadecydowała.

Za namową Ali Udego Najwyższa Kapłanka Wszechziemi poprosiła o pomoc Harisa. Tylko on miał jakiekolwiek pojęcie na temat zwyczajów ludzi z Inco. Prawdopodobnie tylko on mógł rozwikłać problem zatrutej rzeki. Ufała jego zmysłowi i kreatywności, lecz nie była pewna swoich ziomków. Zleciła więc Xamiemu, by śledził drużynę, a szczególnie, by miał oko na Harisa, gdyż miała wobec niego plany wagi państwowej. Tak mu wytłumaczyła. Ae wolałaby, by Haris pojechał tam tylko z nią. Marzyła o takiej przygodzie. Nawet rozważała przebieranie się za zwykłą kapłankę, by nikt jej nie rozpoznał. Zamaskowani kochankowie w służbie kraju – przyszło jej do głowy. Potem jednak odrzuciła tę myśl. Uznała, że lepiej, by idealny mężczyzna nie zobaczył jej w przebraniu zwykłej osoby, gorszej. Wolała, aby myślał o niej, że jest boginią. Zwłaszcza dla niego. Nawet kiedy planowała dzielenie z nim łoża, zawsze dbała o wszystkie detale. Wszystko musiało działać idealnie, by przez moment nie miał wątpliwości, że jest najpiękniejszą i najbardziej olśniewającą kobietą w Patrix. Żeby się upewnić, że peruka jej nie zawiedzie, przykleiła ją w kilku miejscach do prawdziwych, długich na pięć palców włosów. Podziałało. Nawet podczas nieokiełznanego, lecz rytmicznego kołysania sztuczna fryzura nie przypomniała o sobie ani razu. Choć później nie chciała się odkleić, ale to już inna sprawa.

***

Wyruszyli o świcie. Ae została, choć z trudem radziła sobie z rozłąką. Zdziwiła ją taka ocena sytuacji. Czyżbym się zakochiwała? – snuła rozważania. Żeby nie zwariować, znalazła sobie zajęcie. Wymyśliła, że przejrzy rodowe księgi, by sprawdzić, na kogo można liczyć w razie ewentualnej inwazji obcych wojsk. Kiedyś do pomocy w takim zadaniu wystarczyłby jej jeden Kifor, ale ubzdurało mu się, że mógłby zastąpić swą panią. Głupiec. Dlatego musiał zniknąć. Postanowiła, że nigdy więcej nie będzie faworyzować żadnego z kapłanów wysokiego szczebla. Zaprosiła więc pięciu najstarszych. Czekały na nich sterty zwojów z rozrysowanymi drzewami genealogicznymi poszczególnych rodzin.

– Wejdźcie. – Zaprosiła ich gestem. – A gdzie Namali? – zwróciła się do Ali Udego, zauważając, że przyszło ich czterech.

– Rozchorował się.

– Dziś rano tryskał zdrowiem – zdziwiła się.

Ae zastanowiła się przez chwilę. Rozejrzała się po twarzach wchodzących do komnaty kapłanów. Wszystkie wyglądały podobnie, nieobecnie.

– Namali wiedział, że będziemy rozmawiać o rewirach, prawda? A za które rewiry on odpowiada? – zapytała z nieufnością.

Przez chwilę żaden się nie wychylił, wręcz w tym samym momencie, jakby jednomyślnie, cała czwórka spuściła wzrok.

– Zarządza tylko kilkoma rewirami we wschodniej ćwiartce – odparł w końcu Ali Ude, miał jednak pewność, że Ae dostrzegła jego zakłopotanie.

– Zostań – poprosiła. – Wy, reszta, wyjdźcie. – Ukłoniła się delikatnie. – Wybaczcie, czcigodni. Spotkanie odwołane. No już, sio.

Trójka kapłanów zrobiła grymasy, jakby ktoś napluł im w twarz. W atmosferze fochów i dąsania, z poobrażanymi minami opuścili komnatę Ae. Dla niej trwało to całą wieczność.

– Wreszcie. Gdybym wiedziała, że to tak długo potrwa, sama bym ich wyniosła.

Jedyny kapłan, który pozostał, udał, że niby żart delikatnie go rozbawił.

– Jestem przekonana, że wszyscy oprócz mnie wiedzą.

– Co wiedzą?

– Ty mi powiedz.

– Nie rozumiem.

– Jesteś najstarszy. Wszyscy liczą się z tobą. Wiem, że miałeś mi za złe, że nie wybrałam ciebie na swojego zastępcę, tylko Kifora. Wiem też, że w wielu sprawach się ze mną nie zgadzasz. Ale wiem, i ty również, że to ja jestem głową Kościoła oraz że tak czy inaczej dowiem się, o co chodzi. I będę miała do ciebie żal, że nie znalazłeś sposobu, jak mi o tym powiedzieć.

Ali Ude wziął głęboki wdech i niespiesznie wypuścił powietrze. Już po jego minie można było wnioskować, że się waha.

– Ja mam czas – rzekła z nonszalancją.

– Namali ma do zarządu tylko kilka rewirów we wschodniej ćwiartce, ale mieszkają tam szczerbaci – odpowiedział jednym tchem.

– Nie rozumiem – zdziwiła się. – To przecież ród koczowniczy. Dlaczego rozmowa na temat tych konkretnych rewirów wywołuje panikę u jednego z najważniejszych kapłanów wysokiego szczebla i zakłopotanie na twarzach pozostałych? Zobaczmy – pomyślała na głos.

Rozwinęła pierwszy ze zwojów i pobieżnie przejrzała jego zawartość.

– Tu nic nie ma – oceniła i zaczęła rozwijać następny, zerkając na Ali Udego.

Starszy kapłan spuścił potulnie głowę, jakby czekał na wyrok. Przeglądała pobieżnie kolejne rulony i sczytywała ważniejsze informacje zapisane na rycinach. Ali Ude niby ukradkiem śledził każdy jej ruch.

– Nadal nie rozumiem. Nic nie wygląda podejrzanie. To okolica Sundrii. Dasz mi jakąś wskazówkę? – spytała, odkładając jeden ze zwojów i podsuwając bliżej następny.

– Zwój, który odłożyłaś, dotyczy rodziny Idriisa. Nazywają go Panem Wśród Szczerbatych. To najbogatszy człowiek we Floris.

– Myślałam, że Kościół jest w posiadaniu największych bogactw – fuknęła.

– Oczywiście. Mówiłem o osobie świeckiej. Jego plemię ma monopol na zbiór glonów harann.

– Ma żyłkę do handlu. To jeszcze nie grzech. Na razie. Hmm, kuszące. Nadal nie rozumiem, dlaczego Namali dostał boleści?

– Dziwię się, że do tej pory się nie zorientowałaś. Byłaś kiedykolwiek u niego w komnacie?

***

W czasie nauki w szkole kapłaństwa Namali uwielbiał przebywać z chłopcami, świeżo zaproszonymi, najmłodszymi. Nazywali go wujkiem, choć był od nich niewiele starszy, nie więcej niż o jedno oczyszczenie. Koledzy w jego wieku podejrzewali, że wolał mężczyzn niż kobiety, że był mężomiłem. Złościł się, kiedy tak mówili, tłumacząc się ciekawością młodzieńczego wigoru. Zresztą w szkole uprawianie miłości z chłopcami nie było zakazane, więc Namali skrzętnie wykorzystywał tę lukę. Swą przepastną liczbę znajomych wśród młodzików traktował jako powód do dumy, co ciekawe, urosła do rangi legendy. Kiedy został zatruty, nie mógł już uprawiać niegodnego, acz dopuszczonego kanonem procederu, zarówno z powodu złożonych ślubów czystości, jak i zahamowanego, choć w jego przypadku niewyzbytego do końca, popędu. Historia znała tylko takie przypadki, w których święty jad poradził sobie z definitywną eliminacją libido. Świeżo upieczony kapłan nadal czuł coś na kształt pobudzenia, choć nie był zdolny do aktywności. Musiał zadowalać się podglądaniem, co stało się jego wielkim sekretem, a zarazem przekleństwem.

Najpierw trafił do szkoły rzemiosła wojennego, potem jako kapłan niskiego szczebla trenował fechtunek, zawsze tylko z mężczyznami. Najbardziej lubił wspólną kąpiel po ćwiczeniach, mimo że zatrute ciała już nigdy nie wyglądały tak nęcąco jak za młodu. Wtedy też poznał Ling Gui i Ghaidenga Ru. Wszyscy trzej byli w podobnym wieku, mieli podobne zainteresowania, poglądy i tę samą werwę. Nazywano ich świętą trójcą, choć tym konkretnie kapłanom daleko było do świętych. Szybko znaleźli wspólny język, bo wszyscy trzej byli skorzy do wojaczki i awantur oraz, o czym nie wiedział nikt oprócz nich, skrycie żywili odrazę do kobiet. By każdy z nich mógł czuć się bezpiecznie, złożyli przysięgę poufności. Od tej pory wzajemnie się kryli, a swe tajemnice mieli zabrać tylko do Asaranu. Do tego stopnia płeć piękna bez wyjątków powodowała u nich obrzydzenie, że nawet boginię traktowali jak mężczyznę, w swoim gronie nazywając ją „bogiem”. Co więcej, Namali był przekonany, że Patri to mężczyzna. „Gdyby była kobietą, nazywałaby się Matri” – twierdził.

Założyli we trójkę Legion Patrinów, elitarną organizację skupiającą starszaków i świeżo upieczonych kapłanów tylko płci męskiej, by w imię bóstwa strzegli Kościoła i kanonu przed wątpiącymi. Z czasem zaczęli werbować coraz młodszych uczniów, starając się im zawczasu zaszczepić swoje wartości. Dla młodzików każdy z trójki założycieli legionu był traktowany niczym guru. Chłopcy lgnęli do ich wiedzy, doświadczenia i mądrości. Namali bezczelnie wykorzystywał ich gorliwość. Działalność, jaką uprawiał, szybko ewoluowała w kierunku nęcenia chłopców do zupełnie innych celów niż doskonalenie rzemiosła wojennego tak potrzebnego w obronie wiary. Dzieci nie miały pojęcia, że organizowane przez Namaliego ćwiczenia zakończone orgiami, były pożywką dla organizatora. Nigdy w nich nie uczestniczył, tylko oglądał nie bez przyjemności. Kiedy o wszystkim dowiedzieli się Ling Gui i Ghaideng Ru, zadecydowali, że opuszczą legion. Nie chcieli, by kojarzono ich z niecnym wykorzystywaniem dziatwy. Zerwali też wszelkie kontakty z Namalim, nawet na szczeblu przyjacielskim. On nie obawiał się, że kiedykolwiek go wydadzą. Wszak broniła go przysięga poufności.

Zaniepokojony obrotem sprawy ówczesny Najwyższy Kapłan Wszechziemi zdelegalizował legion, wcześniej niż zwykle awansował Namaliego na kapłana średniego szczebla i za karę wysłał go z misją do najgorszego w jego mniemaniu miasta, Sundrii. Dzięki nawiązanym wzorowym układom ze szczerbatymi, kapłan odpowiadający za ten rewir szybko stał się najbogatszym reprezentantem Kościoła, choć mało kto o tym wiedział. Kiedy za czasów Shamanui Ke Namali wrócił do Patrix już jako członek Rady, zachowywał się jak najgorliwszy świętoszek. Najdotkliwiej poniewierał grzesznikami, najżarliwiej krytykował zepsucie, szczególnie seksualne i materialne. Sam zaś pokazywał się jako skromny i pokorny sługa Patri. To on najbardziej uniżenie traktował wszelkie świętości, najczęściej ze wszystkich przywoływał stare skrypty, porównując je do kręgosłupa moralności i wyznaczników wiary idealnej.

Ci, którzy znali jego tajemnicę z młodości, a nie dożyło ich zbyt wielu, stali się beneficjentami regularnie wypłacanej przez niego renty. Tak nazywał zadośćuczynienie, które im czynił, by trzymali język za zębami. Choć go było stać na wszystko, dawał się poznać jako propagator życia w ubóstwie. Kiedy Ae awansowała na Najwyższą Kapłankę Wszechziemi, stał się największym orędownikiem jej świętości.

***

Ae postanowiła zaspokoić swą ciekawość i od razu udała się do niesfornego kapłana. Kiedy stanęła przed drzwiami do jego komnaty, usłyszała, że z wewnątrz dochodzą niepokojące odgłosy. Była pewna, że to dziecięce jęki oraz męskie pomruki. Zapukała krótko i dynamicznie. Nagle wszystko ucichło. Po chwili zza drzwi dobiegł głos gospodarza:

– Kto tam?

– Namali, dlaczego nie przyszedłeś na spotkanie? – spytała, przesadnie akcentując ostatnie słowo.

– To ty, pani? Oj, jestem chory, źle się czuję. Przyjdź jutro.

– Wpuść mnie teraz – powiedziała przez zaciśnięte zęby. – Chcę osobiście wesprzeć cię dobrym słowem.

– Jestem wielce rad, pani, ale nie mogę pozwolić, byś się zaraziła. Naprawdę jestem w złym stanie. Nie chciałbym kalać twych świętych oczu moim nędznym wyglądem.

– Nalegam.

Ae zaczęła rytmicznie drapać paznokciem po drewnianych, wzorowo okutych drzwiach.

– To nie jest dobry pomysł – jęczał cicho.

– Nie każ się prosić, tylko otwieraj! – wrzasnęła.

Usłyszała krzątaninę, która trwała dłuższą chwilę. Następnie można było rozpoznać odgłosy przesuwającej się, skrzypiącej zasuwy, potem metalicznie brzmiący łomot jakby ktoś odblokowywał ciężki rygiel lub walił młotem w kowadło na dwa razy. Kolejny odgłos był cichszy, jakby rygiel był mniejszy, a na pewno lżejszy i nie wymagał tyle siły, w zasadzie prześlizgnął się po szynie i na końcu brzdęknął. I jeszcze jeden, prawie bezszelestny, w zasadzie kliknięcie. Po co tyle zabezpieczeń? – głowiła się Ae. I wtedy otworzyły się drzwi, jak się okazało, grube niczym wrota do miasta. Z komnaty Namaliego wyszło pięciu świeżo upieczonych młodzików, a za nimi miedzianowłosy starszak. Wszyscy mieli potulne miny i unikali kontaktu wzrokowego.

– Ty – zwróciła się do miedzianowłosego. – Ja ciebie znam. Jak masz na imię?

Młodzieniec zatrzymał się i odwrócił w jej kierunku, choć nadal miał spuszczony wzrok.

– Russlan, pani – odpowiedział karnie.

Ae dała gestem znak, by odszedł, choć przez chwilę zastanawiała się, dlaczego starszy uczeń, który żądał poświęcenia od Tamadur, przebywał u Namaliego, w dodatku w towarzystwie młodzików. Jeszcze stojąc w drzwiach, zauważyła, że komnata nie pasowała do znanej powszechnie skromności właściciela. Ae uszczypnęła się, by sprawdzić, czy to nie sen. Najpierw zwróciła uwagę na wiszące na ścianach długie, wyszywane złotą nicią kilimy. Potem na leżące na podłodze kawałki miękkich skór zwierząt i puchate, kolorowe kobierce. Wreszcie jej wzrok zaczął mimowolnie prowadzić ją po wytwornych dziełach sztuki sundryjskiej, począwszy od dzbanów, wazonów, przez świecznice, drewniane praski, skończywszy na kamiennych posągach przedstawiających nagich mężczyzn, za każdym razem w pozach podkreślających ich waleczność. Na samym środku świątyni przepychu, a tak można było nazwać to pomieszczenie, stał wysoki, miedziany taboret, coś na kształt tronu, na którego środku siedział Namali, nagi od pasa w górę, owinięty od pasa w dół szeroką na łokieć szarfą. Jego stopy zakryte były czarną, koronkową woalką. Gdyby nie udawana, ugodowa mina, można by pomyśleć, że kapłan wyglądał na władcę. Miał podmalowane oczy i kilka tatuaży na ciele. Szczególnie zwracał uwagę ten na torsie. Przedstawiał młodego jaszczura sahadi z głową ludzkiego dziecka, najprawdopodobniej chłopca. Jak na zatrutego człowieka w wieku siedmiu oczyszczeń Namali prezentował się dość dobrze, żeby nie powiedzieć młodo. Kiedy zorientował się, że wzrok Ae skupił się na tatuażu, zasłonił go nieśmiało dłonią, lekko westchnął, a na jego policzkach pojawiły się pąsowe wypieki. Ae wślizgnęła się do komnaty i z trudem zamknęła za sobą drzwi, pomagając swym rękom cichym jęknięciem.

– Po co takie ciężkie drzwi? Co oni tu robili? – rzucała kąśliwe pytania oskarżającym tonem.

– Przyszli pocieszyć starszego kapłana w chorobie. Odegrali dla mnie przedstawienie specjalnie na taką okazję. Żałuj pani, że nie widziałaś. To zdolni artyści. Ten najstarszy, Russlan, zabawia mnie, odkąd tylko pojawił się w szkole, wtedy miał niecałe jedno oczyszczenie. Aż szkoda, żeby taki talent został zmarnowany na kapłana. Niebawem będzie zatruty – dokończył w nadzwyczaj smutnym tonie, jakby ów młodzieniec miał niebawem zostać stracony.

Ae zbliżyła się do Namaliego, wprawiając go w zakłopotanie. Nagle szybkim ruchem ręki zrzuciła woalkę, która zasłaniała jego stopy. Jej oczom ukazał się niespotykany dotąd widok. I nie tylko dlatego, że kapłan miał nieprzycinane od dawna paznokcie, które powykręcały się w różnych kierunkach. Bardziej odrażający widok stanowiły pierścionki, na każdym z palców. Każdy inny, lecz wszystkie okazałe. Za jeden z nich można było kupić kilkadziesiąt zwierząt lub życie dwóch niewolnic. Kiedy Ae przyglądała się symbolom próżności jednego z najstarszych kapłanów, on płonął żywym ogniem wstydu. Widać było, że nie tylko czuł się niezręcznie. Wyglądał na człowieka, który dałby się upokorzyć każdemu, nawet najbardziej zawstydzającemu mężczyźnie, byle nie kobiecie, w dodatku najważniejszej osobie w państwie.

– A więc o tej chorobie mówiłeś – zaczęła ironicznie.

– Pokun mnie podkusił.

– Oczywiście – powiedziała ironicznym tonem.

Namali, jakby zdał sobie sprawę, że jego dziecinne wytłumaczenie mogło zabrzmieć groteskowo, zasłonił oczy dłonią.

– Jestem na twoje rozkazy, pani – zadeklarował bez entuzjazmu i ze szczerą pokorą w głosie.

– Wystarczy, że powiesz całą prawdę.

***

Ae nie potrafiła sobie poradzić z rewelacjami, które usłyszała od największego hipokryty Wszechziemi. Tak w myślach nazywała Namaliego. Według niej, nic w jego historii się nie kleiło.

– Powiedz mi, o co tutaj chodzi – zwróciła się do Ali Udego, kiedy pojawił się na rozkaz w jej komacie.

– To nie jest jego wina – odparł. – On tylko kontynuuje dzieło stworzone przez jego poprzedników wiele oczyszczeń wcześniej. Kiedy szczerbaci zdobyli majątek, nauczyli się z niego korzystać i kupować kapłanów, a że Namali miał swoje potrzeby, z łatwością go zwerbowali. To wszystko.

– Byłam przekonana, że szczerbaci są nic nieznaczącym plemieniem. Konserwatywni w swoich przekonaniach, kochają kraj i Patri. Wykonują karnie wszystkie moje polecenia, płacą dziesięciny, zgodnie uczestniczą w programie zaproszeń do stanu kapłaństwa.

– Pozornie tak, ale zamiast dzieci szczerbatych do naszej szkoły przybywały inne, w zastępstwie, kupione za kilka szarych kamieni.

– Kifor na pewno by nie pozwolił na to, aby ktoś podmienił karty z drzewami rodów.

Ali Ude spuścił wzrok, na jego twarzy pojawił się grymas, mieszanina konsternacji i udawanej beztroski. Rozejrzał się dookoła w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca spoczynku.

– Nie wytrzymam! – krzyknęła nagle, powodując jego drgnięcie. – On też maczał w tym palce? Kto jeszcze? A może ty też? – Ae poczuła się oszukiwana przez całą Radę Kapłanów, choć jeszcze niedawno była przekonana, że to ona wodzi wszystkich za nos.

– Chichot losu – pomyślała na głos. – Rozumiem, że działało to tak: Idriis, władca szczerbatych, płacił Namaliemu za każde zaproszenie, które nie dojdzie do skutku. Ten z kolei dzielił się z Kiforem, żeby do szkoły trafiało dziecko z innego rewiru. Tylko dlaczego w księgach wszystko się zgadza? Już wiem. Pozostali członkowie Rady również brali w tym udział. To wy pomagaliście mu przerabiać drzewa rodzin i podmienialiście karty. Ile dostawaliście za pomoc?

Ali Ude westchnął i stękając, niespiesznie usiadł na taborecie.

– Prawdę mówiąc, o tym dowiedziałem się dopiero po zaginięciu Kifora.

– Namali zwrócił się z tym do ciebie, bo był przekonany, że wybiorę cię na swojego zastępcę. Zapomnij.

Zauważyła, że Ali Ude z trudem przyjął tę informację.

– Moją rolą jest wspieranie ciebie, pani – odpowiedział. – Jestem już za stary na sprawowanie władzy wykonawczej. Proszę tylko, byś czasem posłuchała swego wiernego sługi. Grozi nam wojna. Potrzebujemy wsparcia szczerbatych, więc nie wchodźmy z nimi w konflikt. Liczy się każdy wojownik, a według słów Namaliego Idriis mógłby nas wesprzeć swoją armią lojalnych.

– Co? Jaką armią? Przecież posiadanie broni przez wiernych jest zakazane – oburzyła się.

– Czasem lepiej nie wiedzieć – powiedział w taki sposób, że w mig zrozumiała aluzję.

– Co radzisz? – zapytała, udając, że jednak nie rozumie.

– Trzeba się do nich wybrać i wykorzystać ich narodowego ducha.

– Kto miałby to zrobić? Może Namali? – drwiła.

– Idriis jest wierzący, bardzo bogobojny i szczodry wobec Kościoła, lecz także cwany i przebiegły. Chyba dlatego zarówno jemu, jak wcześniej jego ojcu czy dziadowi, nie postawił się żaden liczący się kapłan.

– A ty to chcesz zrobić? – Ae prychnęła drwiąco.

***

Jasmin ze śpiącym Wiktorkiem w nosidle gnała co sił przez las, byle dalej od granicy, przy której stacjonowały oddziały floriańskich wojsk. Za nią wlokła się Tarya, nadal na lekkim rauszu z powodu utrzymujących się w głowie resztek upperu. Co chwilę zatrzymywała się, by poobcować z naturą. Wąchała kwiaty, przyglądała się mijanym gryzoniom, wsłuchiwała w odgłosy przyrody. Jasmin wielokrotnie ją popędzała, lecz w końcu straciła cierpliwość. Nawet pomyślała, że jeśli się zgubi, nikt nie będzie płakał. W tym momencie przypomniała sobie o Luicey, koleżance, która zrobiła rzecz najokropniejszą z możliwych. To właśnie ona przespała się z Addamem, pokazując, że za nic ma wieloletnią przyjaźń. Co za dziwka! – pomyślała o niej po raz enty w ciągu tak krótkiego czasu. Wtedy też zdała sobie sprawę, że nie powinna wchodzić w żadne nowe relacje, nie powinna ufać nikomu, tym bardziej Taryi, kobiecie, o której tak niewiele wiadomo. Pomimo że też była ofiarą systemu, a jej mąż, wpisujący się w ideologiczny model samca rozpłodnika, wyrzucił ją z domu, odbierając resztki godności. Tylko dlaczego nie walczyła o rodzinę? Dlaczego tak łatwo zgodziła się na aborcję? Dlaczego teraz zachowywała się inaczej niż wtedy, kiedy się poznałyśmy? Kiedyś spokojna, wręcz introwertyczka czyniąca dziwne grymasy, dziś wulkan energii, a zarazem hultajska dusza, przeklinająca siarczyście jak bezzębny, stary górnik z kopalni bidrytu. I w jaki sposób odnalazła tę siłę po utracie rodziny? – głowiła się Jasmin.

– Ale tu jest zajebiście! – zawołała entuzjastycznie Tarya.

– Cicho, głupia – upomniała ją Jasmin. – Ile razy mam ci mówić, żebyś się nie odzywała? Ściągniesz na nas kłopoty. Chcesz, żeby cię pojmali, proszę bardzo, ale ja mam inne plany.

– Tak. Wiem. Chcesz dotrzeć do zachodniej ćwiartki. A jak zamierzasz to zrobić? Widzisz tu jakieś drogowskazy napisane po naszemu?

Jasmin ofuknęła ją i przyspieszyła kroku. Najważniejsze, co mogło jej pomóc w dotarciu na miejsce, to notatniki ojca. Niestety zostały w sakwie, która zniknęła w toni Ethne. Nie licząc resztek prowiantu, który tak bardzo by się teraz przydał.

– Hej, poczekaj na mnie. Co za niewdzięcznica – mówiła do siebie Tarya.

***

Przygraniczny las pełen moherowych drzew okazał się nie tak wielki, jak oceniła go Jasmin. Po kilku godzinach przedzierania się przez gęsty młodnik, czyli czas umilony przez Taryę monologiem na temat wyższości telekomunikacji nad cybernetyką, kobiety dotarły do rozłożystej polany oświetlonej przebijającymi się promykami Hello. To było idealne miejsce na spoczynek. W tym miejscu rosła aksamitna, miękka jak puch ptaszków kripi żółta trawa. Co kilka łokci można było dostrzec wysokie na kilka palców kulfoniaste kapelusze. Miały zielonoburą barwę i szare potrójne nóżki oplecione porostami.

– Czy to jest jadalne? – zapytała Tarya.

W tym momencie Jasmin zdała sobie sprawę, że długo maszerowały bez jedzenia, a dlatego, że Wiktorek spał całą drogę, ona zupełnie zapomniała o głodzie. Batony się skończyły, woda także. Gdyby jej towarzyszka, z której na szczęście w końcu wywietrzał upper, nie przypomniała jej o jedzeniu, jeszcze jakiś czas żyłaby w nieświadomości swoich potrzeb.

– Nie wiem – odpowiedziała i zaczęła macać jedną z piersi. – Jeśli zaraz czegoś nie zjem, stracę pokarm.

Zerknęła na Wiktorka. Nadal spał smacznie. Nawet nie drgnął, kiedy zdejmowała nosidło z pleców i kładła je na miękkiej kępie trawy. Przycupnęła obok i wpatrywała się w niego jak w obrazek, zastanawiając się, czy nie zrobiła chłopcu krzywdy. Zdała sobie sprawę, że go kocha i chce dla niego jak najlepiej. Gdyby zostawiła go w szpitalu, miałby idealną opiekę, maskę z aplikatorem witamin, szczepionek i mikroelementów. Czy bez maski da się żyć? Przecież kiedy niezbyt majętnych rodziców nie stać na taką ochronę, ich córki jakoś dają radę. Może i jemu się poszczęści. Czy młody powinien samodzielnie trzymać główkę? To już szósty tydzień – głowiła się.

– Jestem kurewsko głodna – wyszeptała Tarya i usiadła obok towarzyszki. – Zaraz zeżrę całe to żółte coś.

– To przecież trawa – powiedziała Jasmin, choć po chwili zdumiało ją, że bez zastanowienia prawidłowo nazwała tę roślinę.

– A ty skąd wiesz? – zdziwiła się jej towarzyszka.

Jasmin przypomniała sobie, że kiedy była mała, ojciec opowiadał jej o Floris. To były zawsze ciekawe, pełne humoru historyjki, z których tak wiele zapamiętała. Wtedy nie zdawała sobie sprawy, że pochodził z tej krainy. Myślała, że po prostu jest taki mądry. Dziś miała wrażenie, że te opowieści tak wrosły w jej świadomość, jakby sama kiedyś je przeżyła.

– Uczyłam się o tym w szkole – skłamała. – Z tego, co pamiętam, Floriańczycy karmią tym zwierzęta.

Tarya urwała kilkanaście smukłych łodyg, instynktownie ukręciła z nich coś na kształt wąskiego batona, po czym włożyła go do buzi. Najpierw delikatnie possała.

– Nijakie. Jak nasza breja.

Jasmin uśmiechnęła się szczerze. Tarya z trudem odgryzła kawałek i zaczęła rzuć.

– Niezły szajs. Nie jesz?

– Poczekam, czy przeżyjesz.

– W sumie mądrze – odpowiedziała Tarya, włożyła do buzi resztę i wyrwała kolejną, tym razem większą kępę trawy, robiąc miny, jakby rozprawiała z własnymi myślami na temat smakowitości tej potrawy.

Jasmin urwała kilka źdźbeł i uczyniła podobnie. Kiedy wkładała do ust ukręcony w dłoni bardziej patyczek niż baton, zrobiła grymas.

– Tfu. – Wypluła. – To jest ohydne.

Tarya również wypluła i zaczęła się chichrać.

– Aleś się dała nabrać, stara. No dobrze. Nie będziemy jadły tego gówna. Idziemy poszukać ludzi.

Wstały i ruszyły dalej. Jasmin jeszcze długą chwilę wypluwała drobne cząstki trawy, które bezczelnie powchodziły jej między zęby, po czym wystawiła język, jakby chciała go wywietrzyć. Ten gest rozbawił Taryę. Znów miała pretekst do mówienia, a w zasadzie komentowania. Jasmin się wyłączyła. Jakby to całe gadulstwo towarzyszki przebiegało pomiędzy jednym uchem a drugim bez głosu.

Po przejściu na drugą stronę polany okazało się, że skraj lasu jest dość blisko. Za kępą drzew można było dostrzec rozciągające się aż po horyzont uprawne pole, samą ziemię, dobrze zbronowaną, bez roślin. Kobiety wymieniły się spojrzeniami. Wyglądały na zadowolone. Szybko wyszły z lasu i ruszyły na przełaj przez pole. Byle jak najbliżej domostw.

Po godzinie marszu dostrzegły, że zza pagórka wyłoniła się mała osada. Dwa domy różnej wielkości połączone daszkiem z pnączami, zepsuty wiatrak, podwórko wyglądające jak gliniane klepisko i malutka kapliczka Patri. Tylko tyle. Zanim tu dotarły, Wiktorek zdążył się obudzić, najeść niezbyt do syta, pomarudzić, znów zasnąć i znów się wiercić, kiedy usłyszał odgłosy dobiegające z domostwa. To były dziecięce zabawy, a w zasadzie kłótnia pomiędzy maluchami o to, kto będzie kogo woził na oklep. Kiedy dwoje chłopców i jedna dziewczynka dostrzegły obco wyglądające kobiety, awantura ucichła na dobre. Przyglądali się przybyszom, jakby zobaczyli stwory nie z tego świata. Chłopcy wpatrywali się w Taryę, a dziewczynka w Jasmin.

– Macie coś do jedzenia? – zapytała nagle Tarya.

Dzieci błyskawicznie rzuciły się do ucieczki. Jasmin upomniała wzrokiem współtowarzyszkę i poszła w stronę, w którą się udały. Tarya pokręciła głową z niedowierzania i ruszyła za nią, w zasadzie powlekła nogami, jakby wcale nie miała ochoty tego robić. Po chwili przed dom, ten większy, wyszła kobieta. Wyglądała na matkę, raczej na wredną obrończynię potomstwa niż ugodową gospodynię. Miała ze trzy oczyszczenia i spore krągłości tu i ówdzie, przykryte luźną, długą do kolan sukmaną, przez którą przebijał dyndający, nieokiełznany biust, inny od tych znanych z Inco. Jasmin w celu porównania zerknęła na piersi Taryi, potem na swoje. Poczuła ulgę. Mimo że była karmiącą, jej matczyne atrybuty prezentowały się jędrnie. To były średniej, praktycznej wielkości piersi. Takie sportowe, jak je nazywała. Napotkana baba miała ogromniaste, mocno obwiśnięte banie, nieapetyczne kulfony zawieszone na różnej wysokości. Kolejne, co rzuciło się w oczy Jasmin, to włosy. Kobieta była wyjątkowo obdarzona i nie chodziło tylko o białe, gęste pukle na głowie, lecz także o niezbyt krótkie włoski rosnące niemal wszędzie. Jasmin licząca półtora oczyszczenia została pozbawiona owłosienia z całego ciała oprócz głowy. Widok lekkiego meszku pod nosem i gąszczu na łydkach wywołał u niej niemałe zaskoczenie. W Inco dawno temu, z uwagi na dbałość o higienę, wymyślono sposób na usunięcie całego zbędnego owłosienia. Urządzenie służące do depilacji działało na zasadzie mikrooscylacji. Eliminowało dziewczynkom, a także chłopcom niechciane i nieestetycznie wyglądające włoski za jednym zamachem raz na całe życie, bezboleśnie i bez podrażnień. I właśnie dlatego, że najwyraźniej ta metoda nie była stosowana we Floris, napotkana kobieta skojarzyła się Jasmin z człowiekiem obrośniętym roślinnością, po trosze trawą, mchem i pewnie gdzieniegdzie krzakami.

W tym momencie Wiktorek zaczął się wiercić, sygnalizując, że coś by przekąsił. Jasmin nie zamierzała trwonić czasu na przypatrywanie się pierwszej napotkanej kobiecie, nie tylko dlatego, że jej ponura twarz zniechęcała do kontaktu.

– Czy ma pani coś do jedzenia? Może jakiś mały baton, najlepiej dwa. I trochę wody Pearl. – Jasmin przypomniała sobie o pochodzeniu tej marki. – Wiem, że ta woda nie jest u was produkowana, ale może macie inną. Zapłacę. O nie, nie mam karty. – Posmutniała. – Została w sakwie. Nie jadłyśmy od dawna, a mój synek...

Jasmin przerwała, gdyż miała wrażenie, że kobieta kompletnie ją ignoruje. Gapiła się na nią jak na dziwoląga. Raz tylko zerknęła z odrazą w kierunku Taryi, po czym odwróciła się na pięcie i udała w stronę domostwa.

– I co? To tyle? – zdziwiła się Tarya. – Tak oto zakończyło się pierwsze, bliskie spotkanie trzeciego stopnia – zażartowała. – Rozbiło się o brak zrozumienia między gatunkami.

– Przecież to też są ludzie. Raczej.

Jasmin wyjęła Wiktorka z nosidła i zaczęła go bujać, patrząc w jego stronę z czułością. Widać było, że widok buzi niby nie matki zadziałał kojąco. Szczególnie jej bursztynowe oczy pełne miłości. Szybko się uspokoił. Kobieta wróciła, niosąc w dłoni spory garniec keeffi, a pod pachą trzymała zawiniątko. Jasmin i Tarya wymieniły się badawczo spojrzeniami. Gospodyni wręczyła białowłosej garniec.

– To do picia? – spytała Jasmin, chwytając nieporadnie za wielgachne, niezbyt poręczne ucho. – Dziękujemy.

Kobieta nadal miała ponurą minę. Obserwowała podejrzliwie każdy, najmniejszy gest obcych.

– Skoro dostałaś, to próbuj. Teraz twoja kolej na eksperymenty – zaproponowała Tarya. – Jak przeżyjesz, to wiadomo.

Jasmin przyjrzała się napojowi. Na jego powierzchni pływał lekko spieniony bladoróżowy kożuch. Efekt zmieszanego mleka i krwi wyglądem nie zachęcał do skosztowania, choć pachniał dość przyjemnie i orzeźwiająco. W końcu kobieta zdecydowała się na pierwszy łyk. Kiedy zbliżała usta do krawędzi garnca, Tarya przybliżyła się i zaczęła bezceremonialnie się przypatrywać. Przez innych takie zachowanie mogło być odebrane jako zbyt nachalne, lecz testerka keeffi zdążyła się już przyzwyczaić do spontanicznych, lekko szalonych reakcji towarzyszki. Jasmin najpierw zwilżyła język, potem wzięła mały łyk i od razu splunęła, robiąc grymas, jakby z trudem powstrzymywała odruch wymiotny.

– Dobre, pożywne. Niech pije, to się wzmocni – powiedziała kobieta. – A to dla niego.

Podała zawiniątko i wskazała na Wiktorka. Jej dłonie nie były czyste, a brud za paznokciami zniechęciłby najbardziej głodnego. W zawiniątku było coś na kształt żołądka, jakiegoś organu z wnętrzności zwierzęcia, jakby kawałek wąskiej kichy wypełniony bulgoczącym płynem, z jednej strony zawiązany, z drugiej zatkany korkiem z liścia.

– To jakaś wyciskarka? – zapytała Jasmin, nadal nie mając pojęcia, do czego to służy.

– Niech zdejmie korek i wleje dziecku do buzi. Będzie dla niego dobre – odparła kobieta.

– Stara, nie rób tego – poradziła z obawą w głosie Tarya, przejmując garniec z keeffi.

Jasmin wyjęła korek. Zatykał zrośniętą, lecz wyrobioną od wielokrotnego używania bruzdę tworzącą coś na kształt wąskiego lejka. Z bruzdy polało się kilka kropel brudnobiałego płynu. Jasmin nabrała na czubek palca jedną z nich. Rozsmarowała ją w palcach, powąchała, zdziwiła się, że nie było jakiegoś szczególnego zapachu, po czym polizała.

– To mleko tine. Dla dziecka najlepsze. Szybko urośnie – wyjaśniła kobieta.

Jasmin zamyśliła się przez chwilę. Jedyne, co kojarzyło jej się z dokarmianiem dzieci, to substytut, który w Inco wytwarzany był przez jeden z koncernów chemicznych. Smakował podobnie i miał prawie identyczny smak jak pokarm, który wytwarzały kobiece piersi. Jednak nigdy nie brała pod uwagę rozwiązania, żeby dać dziecku mleko zwierzęcia. Przecież mleko tine jest chyba dla małych tine, a nie okurai czy ludzi.

– Dać czy nie? – zwróciła się do Taryi, która bez wahania pokręciła głową, co miało oznaczać definitywnie negatywną odpowiedź.

– Ale musi coś jeść – powiedziała niepewnym głosem.

Skapnęła kilka kropel na palec i pomalowała nim usta Wiktorkowi, by sprawdzić jego reakcję. Od razu pojawił się odruch ssania. Zbliżyła lejek do ust dziecka, lecz chłopak tylko się wystraszył i zapłakał.

– Ciiiii – wyszeptała. – Cichutko.

Jasmin wyjęła swą pierś i przystawiła malcowi do buzi. Szybko się uspokoił i zaczął ssać bezskutecznie. Przez chwilę widać było, że Wiktorkowi coś nie pasuje, niecierpliwił się. Wtedy Jasmin przyłożyła z powrotem lejek. Wiktorek nie mógł zaakceptować innego kształtu niż brodawka, którą znał. Zaczął kręcić głową i marudzić. Jasmin zadrżała, czy uda się oszukać dziecko. Nalała sobie na palec kilka kropel i przyłożyła mu do buzi. Uspokoił się, wyssał palec co do kropelki. Uczyniła to ponownie, lecz tym razem wraz z palcem zbliżyła kichę, lejkiem bliżej ust. Nalała kilka kropel prosto na swój palec, a chłopiec z każdym łykiem zbliżał usta do kapiącego mlekiem otworu. Po chwili ssał prosto z lejka, jakby to robił nie pierwszy raz.

– Uff – zareagowała.

– Skoro on może, to i my – zadecydowała Tarya i wypiła spory haust keeffi. – Ouh là là! Dobre, naprawdę kurewsko dobre. – Z radosną buzią spojrzała w stronę ponurej kobiety, na której peany dotyczące napoju nie zrobiły żadnego wrażenia.