Odcinek pierwszy:

Powrót do świata żywych i nowa rzeczywistość

Pewnego razu w historii świata stała się rzecz straszna.

Jeden z przedstawicieli ludzkiej rasy zielonej, zwanej inaczej rasą Wodników, mieszkaniec mitycznego kontynentu Atlantyda, dostał się w niewolę małego państwa wschodnioeuropejskiego. Podbijało ono, tak jak zresztą większość europejskich państw, obce i odległe ziemie. Niestety, nie zachowało się żadne źródło dokumentujące życie i obyczaje kraju Prusów, przy czym mowa nie o państwie znanym nam z historii, lecz o tym sprzed potopu, po którym nie została nawet legenda.

Kiedy u owego Wodnika stwierdzono niezwykłe zdolności magiczne oraz dar jasnowidzenia, został jednym z najbliższych doradców władcy tamtego państewka. Doradzał stosowanie różnych taktyk, mających zagwarantować zwycięstwo w kolejnych bitwach i ostatecznie w wojnach. Nasz bohater posiadał przydomek „Posępny”, pisany dalej: Posępny, bynajmniej nie z powodu posępnego oblicza, lecz siły, której rozmiar wprawiał konkurencję w iście posępny nastrój.

Niestety, pewnego feralnego dla naszego bohatera dnia doszło do konfliktu między nim a córką króla. Czasem tak bywa. O co poszło? Powód konfliktu był tak banalny, tak – kolokwialnie rzecz ujmując – durnowaty, że szkoda klawiatury, by się o tym rozpisywać.

W każdym razie, pod wpływem ogromnego wzburzenia, czarnoksiężnik rzucił na królewnę klątwę, w wyniku której nieszczęśnica nie mogła normalnie mówić, a każda próba wypowiedzenia jakiegokolwiek słowa kończyła się na wydobywaniu dźwięków, które dzisiaj nazwalibyśmy jodłowaniem. Większym nieszczęśnikiem okazał się jednak sam czarnoksiężnik, bo za żadną cholerę ni dżumę nie mógł przypomnieć sobie zaklęcia cofającego urok. Za karę został wtrącony do lochu, gdzie dokonał swego żywota.

Co najciekawsze, jego ciało zachowało się w całości w stanie więcej niż przyzwoitym. Jedynie w wyniku zgryzoty, która dławiła nieszczęsnego od środka do zewnętrza, jego skóra zmieniła kolor na pergaminowy, przez co zatracił on cechy właściwe rasie zielonej.

Na pocieszenie należy dodać, że nasz bohater nie umarł samotnie. Towarzystwa dotrzymywał mu jego wierny kompan, Nabuchodonozor. Była to mysz domowa, należąca do wymarłej już rodziny myszy o genomie zbliżonym do ludzkiego, co umożliwiało jej nauczenie się ludzkiego języka.

I tak pętała się w zaświatach dusza czarnoksiężnika przez wiele tysiącleci, z przerwami na kolejne ziemskie inkarnacje. Drogi jego i Nabuchodonozora na przemian to krzyżowały się, to rozchodziły, aż nadeszło drugie dziesięciolecie dwudziestego pierwszego wieku naszej ery. W końcu nieznane siły spowodowały powrót ich dusz do zmumifikowanych ciał.

Wyglądało to bardzo zwyczajnie. Tak, jakby nagle wybudzili się z głębokiego snu.

– Nareszcie wolni? – hałas urządzenia dźwigowego poderwał czarnoksiężnika na nogi, których nie używał od kilku tysięcy lat.

– Wygląda na to, że tak… – odparł gryzoń piskliwym, właściwym myszom, głosem.

Mumia zdawała się jednak nie uświadamiać sobie, jak długo przyszło jej nie używać tychże kościstych nóg pokrytych skórą jak z pergaminu. Kiedy zobaczyła dziurę w suficie, natychmiast przedostała się przez nią na zewnątrz. Nie było to trudne, bowiem w procesie mumifikacji znacznie straciła na wadze, tak więc w tamtym momencie była lekka jak piórko.

Dawna posiadłość króla była teraz obracającym się w gruzy budynkiem, który ze względów bezpieczeństwa postanowiono rozebrać aż do samych fundamentów. Robotnicy czuli się nieco zaskoczeni, widząc wymykającą się z niego chudą i zakapturzoną postać, lecz po chwili wrócili do robót porządkowych.

– Ależ ta okolica się zmieniła! – zdumiał się nasz bohater. Jeszcze większy szok przeżył, kiedy kilka metrów dalej w ogromnej kałuży zobaczył odbicie swego zmumifikowanego oblicza.

– Na Wielkiego Wodnika! – krzyknął.

– Co się stało? – zmumifikowany mysi kompan wychylił łebek z kieszeni worka pokutnego, w który odziany był jeszcze niedawno zdechnięty i wyschnięty Posępny.

– Tam! No, popatrz tylko! – spanikowana mumia wyciągnęła kościstą dłoń w stronę kałuży.

– No… ty – odparł z zaskakującym spokojem w głosie Nabuchodonozor.

– Ale jaki! – zmumifikowany Wodnik pokręcił głową z niedowierzaniem.

Nabuchodonozor wzruszył był ramionami, gdyby nie fakt, że ich nie miał.

Tak, pi razy oko, wyglądał Posępny niedługo po powrocie do świata żywych…

Nasi bohaterowie szli bez celu przed siebie już kilka godzin, aż zapadł zmierzch. Ponieważ trzeba było gdzieś spędzić pierwszą noc na wolności, postanowili ulokować się, z oczywistych względów, w jakimś w miarę odludnym miejscu. Ostatecznie trafili na tyły współczesnego sklepu spożywczego. Znajdował się tam trzepak i śmietnik, a jego stałymi bywalcami były okoliczne koty. Nietrudno zgadnąć, że głównie z powodu pojawiającej się tam dość regularnie przeterminowanej żywności. 

– Oj, uspokój się już! – Nabuchodonozor pocieszał roztrzęsionego wciąż kolegę, jak tylko mógł, ale nie bardzo mu to wychodziło. – Musieliśmy tam być naprawdę długo. Nie mieliśmy luster, więc nic dziwnego, że siebie nie poznałeś!

– Ale ja wyglądam naprawdę dziwnie! – zmumifikowany szeroko otworzył wyschnięte oczy.

– Czyli jak? – dla Nabuchodonozora pojęcie dziwności miało szeroki zakres znaczeniowy.

– Jakbym od dawna… nie żył! – Posępny zrobił stosownie grobową minę.

Nabuchodonozor zniecierpliwił się, choć w głębi duszy przyznał przyjacielowi rację: jego twarz bynajmniej nie tryskała zdrowiem. Zlekceważył jednak uwagę kąśliwym żartem o zbytniej koncentracji na własnym wyglądzie.

Wróćmy jednak do kotów, bo ile można tłuc o przeżyciach przybysza z odległej przeszłości, który zresztą jeszcze o niczym nie wie…

… a tak Nabuchodonozor.

Najbardziej wyróżniającymi się stałymi bywalcami śmietnika byli dwaj bracia, Julian i Tuwim. Z powodu oczywistych skojarzeń z imieniem i nazwiskiem pewnego słynnego poety sprzeczali się o to, który kocur stanowi jego obecną inkarnację.

Wyznacznikiem tegoż miało być ustalenie, czy Julian, czy też Tuwim jest lepiej obeznany z twórczością artysty. Oczywiście było to niemożliwe w przypadku kotów dachowców, które nigdy w życiu nie miały w łapach książki ani nie umiały czytać. Jednakże z uporem godnym z pewnością lepszej sprawy, poświęcali akurat tej mnóstwo energii, i przede wszystkim – czasu, który większość kotów spędzałoby na łapaniu myszy czy też na drzemce na kanapie w swoim domu. Lecz nie Julian i nie Tuwim.

– No? Proszę bardzo, mądralo, a teraz wyrecytuj mi z pamięci Bal w Operze – zażądał rudy kocur Julian.

– Bal w Operze? Phi! Łatwizna! – prychnął Tuwim, kocur o urodzie klasycznego dachowca.

– No to czekam!

Tuwim upewnił się, czy chodzi o cały tekst, a po uzyskaniu odpowiedzi twierdzącej, zaprotestował: Ale tego będzie sto stron!

– Poeta pamięta! – wdepnął mu na ambicję Julian.

– No dobra, już dobra:

Dzisiaj wielki bal w Operze. Sam Potężny Archikrator Dał najwyższy protektorat…*

Kocur rzeczywiście pamiętał (nie wiadomo skąd) początek, pomimo słownictwa nie na swój rozum. Niejeden ludzki zresztą także.

–  No, dalej, dalej! Cały!

– Już, tylko nie przerywaj!

– Ha, mówiłem?! Nie pamiętasz!

– A właśnie, że pamiętam!

– To mów! No? Dał ten protekrator archiktorat… I co było dalej? – przejęzyczył się imiennik słynnego poety.

– Czy wy jak zwykle musicie jeden z drugim drzeć koty o tego jakiegoś Tuwima? – odezwała się biała kotka o imieniu Stefcia (notabene, tym samym co małżonka rzeczonego poety).

Podobnych dialogów było oczywiście więcej. Dla współczesnych ludzkich uszu brzmiały jak zwyczajna kocia muzyka. Jednak to nasi niewspółcześni bohaterowie rozumieli mowę przedstawicieli felis catus.

– Nabuchodonozorze, o kim oni mówią? Znasz kogoś takiego jak Tuwim? – Wodnik przysłuchał się rozmowie.

Nabuchodonozor nie znał. Pokręcił energicznie łebkiem i schował się czym prędzej do kieszeni swego przyjaciela. Rozumiał język kotów w równym stopniu, co czuł przed nimi respekt. A poza tym, zmumifikowany czy nie, wolał pozostać niezauważony.

Zmumifikowany Wodnik mimowolnie znów nadstawił uszu, bowiem w oddali dobiegł go czyjś śpiew.

Nie był to bynajmniej śpiew operowy. Ba! Nie był to nawet śpiew odznaczający się tak zwanym trafianiem w dźwięki.

– Panie! Eeej! – właściciel głosu, zwyczajny współczesny menel, pomachał ręką do naszego bohatera. – Nie widziałeś pan… iik! Moje pół litra?

– Pół litra? Czego, proszę pana? – Posępny odwrócił niepewnie głowę, ale tylko na tyle, żeby nie zdradzić szczegółów anatomicznych swojej twarzy.

Menel ubawił się niezrozumieniem popularnego skrótu myślowego. – Ady nie udawaj pan, żeś se nigdy nie golnął! – roześmiał się, machnął ręką i poszedł sobie dalej.

Obie mumie spojrzały na siebie i również się roześmiały, po czym ta ludzka stwierdziła, że słowo „golnął” brzmi niezwykle zabawnie.

– Wiesz co? – Nabuchodonozor przyjrzał się pozbawionemu życia obliczu Posępnemu. – Dobrze, że on cię widział tylko z daleka.

Posępny nie mógł się nie zgodzić.

Nasi bohaterowie stwierdzili, że śmietnik z różnych powodów nie nadaje się na miejsce noclegu i postanowili poszukać czegoś lepszego. Jako że nie mieli większego wyboru, pozostali przy opcji spędzenia nocy na osiedlowej ławeczce, tym bardziej, że zapowiadała się bardzo ciepła pogoda. W końcu był to przełom czerwca i lipca; początek lata.

Tak sobie siedzieli i gdy powieki powoli zaczęły im się kleić, zobaczyli, że w ich kierunku zmierza znajoma już menelska sylwetka. Nabuchodonozor ponownie schował się prędko do kieszeni worka pokutnego swego przyjaciela.

– Uszanowanko! – menel ściągnął szarmancko czapkę z daszkiem i wyszczerzył zęby w tyleż szczerym, co szczerbatym uśmiechu. Wprowadził tym w zakłopotanie naszego bohatera, gdyż ten skonstatował, że wypadałoby odpowiedzieć tym samym, a zarazem docierało do niego, że jego uśmiech mógłby wprawić w stan przerażenia nowego znajomego. Jednakże wygląd menela de facto nie przedstawiał się dużo lepiej, o czym wkrótce przekonał się Posępny.

Zarówno stan uzębienia, jak i przeorana głębokimi bruzdami cera o niezdrowym kolorycie, nie pozostawiały wątpliwości, jaki tryb życia musiał prowadzić przez wiele lat. Pozostawiała za to pole dla wyobraźni, ile litrów napojów wysokoprocentowych musiało przejść przez jego układ trawienny. Albowiem był ich wiernym i nałogowym miłośnikiem.

Kochał je nawet bardziej niż żonę: ta, zdaniem męża, z zazdrości za każdym razem wywalała zapijaczonego dziadygę i nieroba z domu, kiedy tylko zastawała go w stanie wskazującym na upojenie tą miłością. Kochał je nawet bardziej niż własne dzieci.

Alkohol bynajmniej nie był jedyną pasją w życiu tego sympatycznego mężczyzny. Mimo absolutnego braku słuchu muzycznego, uwielbiał również śpiewać. Jego repertuar stanowiły głównie wymyślone na poczekaniu pijackie przyśpiewki. Swoje popisy wokalne szczególnie lubił uskuteczniać w ulubionej melinie zwanej „norą”, choć zdarzało się, że i na wywiadówkach u syna lub córki.

Kochał napoje wysokoprocentowe nawet bardziej niż pracę na budowie, z której został zresztą wywalony na zbity ryj. Słusznie bowiem uznano, że ktoś, kto od dawna porusza się prawie wyłącznie zygzakiem, a bywa, że ze zmęczenia niemal na czworakach, jest narażony na ciągłe urazy głowy i innych części ciała w miejscu pracy.

– Oooo! A co se pan tutej tak smutno siedzisz? Stara do domu nie wpuściła, hę? – spytał z troskliwą życzliwością, widząc, jaką pozę przybrał Posępny.

– Chyba się zgubiłem… – odpowiedział tamten, wciąż mimo wszystko chowając w dłoniach twarz, która nadawała się do pokazywania wyłącznie w muzeum starożytności i dawnych cywilizacji bądź w katakumbach, i to tylko turystom o mocnych nerwach.

Pijak zamyślił się przez chwilę, po czym wypalił:

– Aa! W tango żeś pan polazł! Noo… każdemu się zdarza…

Zmumifikowany przybysz z odległej przeszłości już miał podnieść głowę i powiedzieć „nie rozumiem”, ale natychmiast przypomniał sobie, że wygląda jeszcze bardziej niewyjściowo niż jego nowy znajomy, więc ponownie ukrył twarz.

– Panie! Ee! Nie smutaj się pan! Masz pan! – menel życzliwie poklepał mumię po plecach, po czym podał jej butelkę z wysokoprocentową zawartością. – Noo, masz pan! Dziabnij se, to się pan chociaż zagrzejesz…

Posępny wziął łyka, po czym stwierdził, że to „woda ognista”. Menel z radością potwierdził, że jest to „woda ognista w czystej postaci”.

Oblicze menelskie.

– To mówisz pan, żeś się zgubił… – Menel starał się podtrzymać rozmowę. – To skundżeś pan przydreptoł?

– Z Atlantydy – odparł nieśmiało przybysz z Atlantydy.

– Z Atlantydy… Aaa! To zaraa… to gdzie to by… ikk! dzie? – menel podrapał się w głowę.

– Bardzo daleko stąd…

– Ze… ikk! sto kilosów bydzie, mówisz pan? Bo, panie, ja se nie przypominam, żeby my takom wieś we powiecie mieli…

– Atlantyda to nie wieś, a wyspa. Niektórzy nawet twierdzą, że to osobny kontynent! – nasz bohater nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że jego ojczyzna, Atlantyda, dawno temu została zatopiona i że istnieje w świadomości ludzkości jedynie jako mit.

Pijak ubawił się odpowiedzią naszego bohatera i zaproponował mu nocleg w stróżówce u swojego znajomego. Jak się niedługo potem okazało, dżentelmena równie mocno trunkowego.

Kwestia noclegu została zatem rozwiązana. Pozostawała tylko zagadka śmiertelnie wymizerowanej twarzy Posępnego.

– Człowieku, mnie też nie jest łatwo! – Nabuchodonozor próbował pocieszyć jakoś przyjaciela, jednak żaden argument do niego nie docierał. – Pamiętasz, że byłem najsilniejszym samcem w stadzie? Więzienie zmienia ludzi.

Jako że mieszkaniec mitycznej Atlantydy w swoim czasie również uchodził za obdarzonego nadludzką mocą, tak bardzo przeżył drastyczne zmiany w swoim wyglądzie, że sam do tej pory nie do końca doszedł do siebie.

– Wszystkie włosy mi wypadły! Policzki są wpadnięte! – narzekał Posępny. – Kilku przechodniów jak mnie zobaczyło, to przestraszyło się mnie bardziej niż ja siebie sam wtedy w tej kałuży! Wyglądam jak śmierć na chorą… – Wtedy to przypadkowo rzucił okiem na lustro wiszące na przeciwległej ścianie nad niewielką umywalką. Odruchowo podszedł i przyjrzał się uważnie odbiciu.

– Patrz! – dotknął głowy i wyczuł na niej kilka małych dredów. Światło dobiegające z telewizora odsłoniło ich ciemny morski kolor. – Włosy mi odrosły! – po czym dotknął policzków i stwierdził, że odzyskały naturalny zielonkawy kolor.

– Rzeczywiście! – potwierdził z nie mniejszym zaskoczeniem Nabuchodonozor.

Nasi bohaterowie zwrócili baczniejszą uwagę na nowoczesne pudło z ruchomym obrazem. No, w sumie bez przesady z tą nowoczesnością. Był to tylko co najwyżej średniej klasy niewielki telewizorek bez tych wszystkich ultrapostępowych udogodnień typu 1000 kanałów czy dostępu do aplikacji internetowych.

Telewizorek właśnie emitował występ pewnego zespołu muzycznego w jakimś tam programie. Wokalista zespołu śpiewał niezwykle emocjonalnie piosenkę w tanecznym rytmie. Słowa zwrotki leciały sobie tak:

Zęby chcą, abyś ty oczy miał jak wiśnie

Uśmiech miał jak banan, a najlepiej kiść

Poczyniony dobry składnik do sałatki

Będzie ci potrzebny świeżej mięty liść

A refren leciał sobie tak:

Pókiś w nogach biegły, wiej przed wyciskarką

Bo wyciśnie z ciebie cytrynowy sok!

Nasz bohater po emisji utworu nie wiedział, czy słowa mu się spodobały. Stwierdził jednakże, że muzyka, owszem, podoba mu się. Nie pamiętał, żeby w jego ojczyźnie taką grano.

– Chodźmy spać, przyjacielu. – Ziewnął Wodnik. – Czuję, że tutaj naprawdę wypocznę. Tam, w lochu, nabawiłem się strasznych bólów w krzyżu. – Skrzywił się.

Położyli się spać z wielkim poczuciem ulgi i przekonaniem, że łatwiej przyjdzie im rozpocząć życie we współczesności.

Kolejny dzień rozpoczęli w równie dobrych humorach. Zostali poczęstowani pożywnym śniadaniem przez kolegę swojego nowego, zmenelowanego znajomego (był on bardzo gościnny). To znaczy, rozpoczął go głównie Posępny, który zdecydowanie czuł się lepiej, odkąd widział w lustrze innego siebie. Zastanawiało go tylko, dlaczego Nabuchodonozor wciąż wygląda tak samo. Nabuchodonozor wykręcał się, co prawda, argumentem o pokorze wobec swojego starczego wyglądu, lecz Posępny uważał, że coś więcej kryje się za jego nagłym odmłodzeniem niż tylko pożywne śniadanie i długi sen.

Wtem przypomniał sobie o tamtych kilku drobniakach, które nowy znajomy wręczył mu poprzedniego wieczoru i postanowił zaryzykować. Zostawił na chwilę nic nie rozumiejącego Nabuchodonozora, po czym wrócił z półlitrową butelką o tajemniczej zawartości.

– Mam to wypić?! – Mysz skrzywiła się z niesmakiem, kiedy tylko wyczuła specyficzny zapach ulatniający się z szyjki butelki podstawionej jej pod nos.

– Spróbuj tylko! – zachęcał Posępny.

Nabuchodonozor niechętnie upił jeden łyk, po czym od razu odzyskał wygląd, jaki pamiętał z czasów swojej świetności. Jego błękitna sierść lśniła w promieniach słońca, a małe czarne oczka dosłownie nabrały życia.

– Widzisz? – zdumiony Posępny nie mógł znaleźć słów, by opisać to, co widzi.

– Nie mam lustra! – odpowiedział błyskotliwie Nabuchodonozor.

– Ale jak się czujesz?

– Rzeczywiście, jakby lepiej – odparł Nabuchodonozor. Spojrzał na przyjaciela, po czym wszystko zrozumiał. – Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że to tym cię wczoraj poczęstował?

Posępny pokiwał głową twierdząco, choć z niedowierzaniem.

Kilka godzin później nasi bohaterowie, obaj w lepszych humorach, spacerowali po parku.

– Wiesz, Nabuchodonozorze, to miasto naprawdę zmieniło się na korzyść – dzielił się wrażeniami Posępny. – Nikt już nie sprzedaje niewolników na drugi koniec świata… Nikt nie napada dla celów rabunkowych… I od razu życzliwa pomoc…. Idylla po prostu. Warto było tego doczekać, prawda?

Nabuchodonozor zgodził się co do pierwszego, jednak rzucił uwagę, że ktoś niedawno obejrzał się za nimi i posądził Posępnego o to, że jest „przebierańcem, który gada sam do siebie”.

– Zawsze uważano mnie za ekscentryka, przyzwyczaiłem się – odpowiedział nie bez przykrości w głosie Posępny.

Milczeli przez chwilę.

– A ja mam wrażenie, że ludzie jednak bardzo, ale to bardzo się zmienili… – powiedział nagle Nabuchodonozor.

– Co masz na myśli?

Nabuchodonozor rzucił okiem na pijaka śpiącego kilka metrów dalej na ławeczce, wokół której walały się śmieci, butelki i puszki po piwie. Odpowiedział, że woda ognista działa na nich inaczej niż za czasów, które pamiętał on i Posępny.

Mogło to oznaczać niejedno.

* Julian Tuwim, Bal w Operze, https://literat.ug.edu.pl/balwop/poemat.htm, dostęp: 22.10.2020.

Odcinek drugi:

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Znak Wschodzący Wodnika

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8219-189-9

© Małgorzata Kulczyk i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Monika Kasperek-Rucińska

Korekta: Małgorzata Knight

Okładka: Artur Rostocki

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek