Prolog

Co powinna zrobić kobieta, jeżeli chce zdobyć faceta swoich marzeń:

a) wyglądać jak bogini seksu,

b) być tajemnicza,

c) mieć facetów totalnie gdzieś, bo niedostępne kobiety są najseksowniejsze.

*

Przepełniona tymi radami i pewna sukcesu stanęłam przed drzwiami swojej ukochanej kawiarni. Spodnie wrzynały mi się w części ciała, które zdecydowanie nie powinny być tak ściskane, bo zgodnie z radą, którą dostałam, były o jeden rozmiar za małe. Zachwiałam się na boskich szpilkach, w których chodzenie było dość problematyczne, po czym (prawie) pewnie przekroczyłam próg.

Zlokalizowałam cel. Siedział przy stoliku najbliżej okna i czytał gazetę. Z kusząco obojętną miną zasiadłam przy stoliku obok, gotowa do ataku. Chciałam ponętnie założyć nogę na nogę, ale ciasne spodnie nie pozwoliły mi na to. Udając, że nic się nie stało, odstawiłam ją na swoje miejsce. Podniosłam oczy i tylko się przekonałam, że musi być mój. To zależy tylko ode mnie. Mogę go zdobyć. On jeszcze nie wie, że jestem życiowym nieudacznikiem. Głowę oparł na dłoni, a szarymi oczyma śledził tekst. Po chwili podniósł znużony wzrok i spojrzał prosto na mnie. Kompletnie zapomniałam, że miałam być niedostępna i obojętna. Zarumieniłam się, zachichotałam wbrew sobie i odwróciłam wzrok. Kiedy przepełniona wieloma sprzecznymi uczuciami znów go podniosłam, przekonałam się, że chyba nie podchwycił tej zabawy. Powrócił do lektury. O nie! Nie po to przychodziłam tutaj codziennie od miesiąca i wydawałam fortunę na kawę, by teraz nie spróbować go zdobyć. Kelnerka przyniosła mi filiżankę. To był idealny moment.

– Przepraszam…

Głos mi drżał. Obojętność. Obojętność. Obojętność. Obojętność.

– Słucham? – spytał swoim głębokim głosem.

– Mógłby mi pan pożyczyć cukierniczkę?

Jego wzrok padł na naczynie stojące na moim stole. Co teraz?!

– Pusta – zachichotałam i chwyciłam ją, próbując udowodnić jej paskudny stan. Niestety była zbyt ciężka, by mogło to wyglądać naturalnie. Mimo to podał mi swoją.

– Dziękuję bardzo. Za chwilkę oddam.

– Nie trzeba. – Zrobił ręką taki ruch, jakby chciał powiedzieć: „Spokojnie, kobieto”.

Co powinnam zrobić? W swoich marzeniach nie wybiegałam dalej niż do cukiernicy. Dlaczego musiałam być tak beznadziejna? Przecież tyle kobiet po prostu podchodzi do faceta i proponuje mu randkę. Dlaczego ja nie mogłam być jak tamte piękne i pewne siebie kobiety? Mogłabym się zająć jego finansami, tylko w tym jestem dobra.

Zaczęła we mnie wzbierać determinacja. Ten facet albo dziś będzie mój, albo nigdy. Z walącym sercem wstałam od swojego stolika i przeniosłam się do niego. Spojrzał na mnie jak na wariatkę.

– Cześć. Pewnie się zastanawiasz, co robię… – rozpoczęłam atak.

Pokiwał głową, wyraźnie zakłopotany.

– Widzisz… – Odgarnęłam kosmyk włosów za ucho. – Od miesiąca przychodzę tu, dlatego że…

– Poczekaj. – Rozpromienił się. – To ty!

O mój Boże! To ja! Oczywiście, że to ja! Pewnie śniłam mu się po nocach! Albo ujrzał mnie kiedyś i od tamtej pory nie mógł o mnie zapomnieć, ale widział tylko jeden mój profil i dlatego nie poznał mnie, gdy pytałam o cukiernicę!

– Ja? – spytałam jeszcze dla potwierdzenia.

– Czy ty przypadkiem nie jesteś Aleks?

Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie. Była tylko jedna osoba, która tak mnie nazywała. Oby to nie było to, co myślę. To nie może być to, co myślę. Bo przecież jeśli to będzie właśnie to, co myślę, to cały misterny plan…

– Znasz Ryana? – zapytałam niechętnie, pełna nadziei, że zaprzeczy.

On jednak entuzjastycznie przytaknął.

– Nie wiesz, czy się z kimś spotyka? Mogłabyś mu powiedzieć, że wciąż o nim myślę…?

Wstałam pełna żalu i prawie wykrzyknęłam:

– Spotyka się i jest szczęśliwy!

Po czym obróciłam się na pięcie i wyszłam. Świetnie. Zmarnowałam miesiąc na fantazjowanie o geju.

Część 1

1.

Są poranki z góry skazane na porażkę. Takie, kiedy nie zdążysz nawet podnieść powieki, a już wiesz, że obudzenie się było złym pomysłem. Bez wątpienia najgorsze są te, kiedy czujesz paskudny posmak w ustach i olbrzymie pragnienie wody. Gdy głowa pęka ci w szwach. Otwierasz oczy i niewiele widzisz. A jeszcze gorzej, gdy zaczynasz widzieć i dostrzegasz, że nie znajdujesz się w swoim mieszkaniu. Co więcej, łóżko, w którym leżysz, też na pewno nie jest twoje. I ten facet też nie!

Ja wiem, że nigdy się nie modlę, ale bardzo ładnie proszę, żebym zobaczyła na sobie ubranie, gdy zajrzę pod kołdrę. Naprawdę, ślicznie proszę. Najładniej na świecie… Cholera! Dobrze, teraz muszę przede wszystkim zachować spokój. Podniosę się z łóżka, tak by się nie obudził… Doskonale. Jak udało mi się wylądować w tak ładnym mieszkaniu? Panuje tu nienaganny porządek. No dobrze – panowałby, gdyby nie te ubrania porozrzucane po całym pokoju. Majtki. Gdzie są moje majtki? Pod oknem. Kurczę, facet ma widok na panoramę miasta. Dobra, nie ma czasu na zwiedzanie. Majtki, spodnie i bluzka. Wymykanie się jest trudne i bardzo stresujące. Teraz wystarczy nacisnąć klamkę i mieć ogromną nadzieję, że drzwi nie skrzypią. Tak! Udało się!

– Już wstałaś?! – rozbrzmiał w całym mieszkaniu kobiecy głos.

Odwróciłam się i nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Podbiegłam na palcach do przyjaciółki i wyciągnęłam jej z ręki filiżankę ziołowej herbaty. Jak najostrożniej odstawiłam ją na kuchenny blat. Zresztą był to bardzo ładny blat.

– Gośka? – wyszeptałam. – Co ty tu robisz? Tam jest jakiś facet!

Niemalże zaczęłam piszczeć, wskazując jednocześnie na drzwi sypialni.

– No jest, i to nie byle jaki – stwierdziła i z powrotem podniosła herbatę. Była tak spokojna, że powoli zaczynało mi się to udzielać.

– O czym ty gadasz? Wytłumaczysz mi, co się wczoraj działo?

Rozejrzałam się po mieszkaniu i zaczęłam się zastanawiać, do którego z naszych znajomych mogłoby należeć, lecz nic nie przychodziło mi do głowy. Zdecydowanie byłam tu po raz pierwszy. Robiło świetne wrażenie. Białe meble w kuchni i czarne blaty utrzymane w idealnym porządku. Szafki aż się świeciły. Spróbowałam zerknąć pod światło. Tak jak myślałam – ani jednego śladu palca. W salonie elektryczny kominek, drewniane podłogi i skórzana kanapa oraz fotele do kompletu. Aż mnie korciło, żeby zwiedzić pozostałe pomieszczenia.

– Chcesz kawę? – spytała, jakby nigdy nic.

Spojrzałam na nią z niedowierzaniem.

– Oszalałaś? Wynośmy się stąd, zanim się obudzi! – Chwyciłam swoją torebkę, która na szczęście leżała na blacie, a potem złapałam ją za ramię, gotowa uciekać gdzie pieprz rośnie.

– No i co, że się obudzi? – Wyrwała mi się.

Spojrzała na mnie jak na kompletną idiotkę. Co takiego przespałam? Mieszkamy tu teraz? Żyjemy wspólnie z tym nieznanym mi mężczyzną?! Wpakowałam się po pijaku w jakiś poligamiczny związek?!

– Jak to co? Nie chcę go spotkać! To jednorazowa akcja. Błąd, któremu nie chcę spojrzeć w twarz – wyjaśniłam i znów złapałam ją za rękę.

– No, ale naprawdę myślę, że mogłabyś przestać się wygłupiać! Nigdzie nie idziemy, wbij to sobie w końcu do głowy. Chcesz tej kawy czy nie? – pytała, nalewając wody do czajnika.

Zachowywała się tak, jakby przebywanie w domu przygody na jedną noc było całkowicie normalne. Dlaczego? Przecież doskonale znała zasady. „Po udanej nocy zmywamy się jak najszybciej”. Tak przynajmniej myślałam całe życie. Pierwsze razy są takie trudne! Dlaczego do tej pory nie sypiałam z przypadkowymi facetami?!

– Nie żartuj. Ty naprawdę nic a nic nie pamiętasz? – Rzuciła mi spojrzenie pełne niedowierzania.

– A co mam pamiętać? Czekaj, czekaj… Coś jakby… Nie, jednak nie…

Moja głowa pękała w szwach i nie miała najmniejszego zamiaru podsunąć mi chociażby jednego wspomnienia z poprzedniej nocy. Ba, ona nie miała zamiaru podsunąć mi czegokolwiek. Przed oczyma pojawiały mi się jakieś przypadkowe obrazy, lecz były na tyle niewyraźne, że nie mogłam posklejać ich w jedną całość. Gośka położyła obydwie dłonie na moich ramionach i siłą posadziła mnie na krześle.

– Czekaj – powiedziała.

Ruszyła do pokoju, w którym spał obcy, i wyrzuciła go z łóżka. Po chwili moim oczom ukazał się całkiem przystojny pan po trzydziestce, owinięty w samo prześcieradło, zdezorientowany i bardzo zmieszany. Zajął miejsce obok mnie. Gośka stanęła naprzeciwko nas i oparła dłonie na biodrach. Zamierzała dać nam pouczenie na temat nadmiernego spożywania alkoholu?

– Dobra, a ty ile pamiętasz? – zwróciła się w jego stronę.

Wziął głęboki oddech i zatrzymał go w płucach.

– Ja… A kim panie są? – Jego odpowiedź wskazywała na to, że wiedział dokładnie tyle co i ja.

– To, mój drogi, jest Ola, twoja żona – przedstawiła nas sobie w bardzo dziwny sposób.

Żona? W jakim sensie „żona”?

– Słucham? – spytał cienkim głosem.

– Gośka! – wykrzyknęłam. – Przestań się wygłupiać! To nie jest ani trochę śmieszne! Przyprawisz tego człowieka o zawał! I mnie zresztą też!

Pragnęłam, by to wszystko już się skończyło. Żart na temat małżeństwa był mało zabawny, a ja marzyłam o tym, żeby wziąć prysznic, bo czułam jakiś niepokojący zapach, którego chciałam pozbyć się z siebie jak najszybciej.

– Słuchajcie – rozkazała. – Wszystko zaczęło się w czwartek. Olka, pamiętasz, co się działo w czwartek?

Potrzebowałam chwili, by sobie przypomnieć cokolwiek. Jakiekolwiek przeszłe życie. Jakieś wspomnienia.

– Znów spotkanie rodzinne – powiedziałam ze łzami w oczach.

Niech tylko nie płyną. Niech zostaną na swoim miejscu. Nie mogę się przy nich rozkleić. Popłaczę sobie spokojnie w poduszkę, jak wrócę do domku.

– I co zrobiłaś potem? – dopytywała się, wiercąc mi tym dziurę w brzuchu.

– Byłam… bardzo… smutna… – chlipnęłam.

– Nie, nie, nie! – Zaczęła machać rękoma na znak protestu. – Nie płaczemy! Potem będziemy płakać. I co zrobiłaś po tym spotkaniu? Dokąd poszłaś?

Akurat tę część przypomniałam sobie natychmiast. Wystarczyło, że odrobinę mnie naprowadziła. Matka w czasie obiadu dobitnie dawała mi do zrozumienia, że nic nie znaczę dla tego świata. Dokładnie jak komary, które działają wszystkim na nerwy, i nikt nie wie, co robią na tej ziemi i czemu służą. Jestem komarem, a moje życie jest bez sensu. Tylko wysysam z ludzi krew i bzyczę nad uchem.

– Poszłam do baru się upić – odpowiedziałam takim tonem, jakby to było oczywiste.

– Tak rzeczywiście było – przyznała.

Nagle mnie olśniło. Bujne włosy, zalotny uśmiech, lekko chwiejący się krok. To był on!

– I ty tam byłeś! – Wskazałam na mężczyznę.

– Ano był – przyznała Gośka. – Mam dla was jeszcze jedną wiadomość. Dziś jest sobota.

– CO?! – wykrzyknęliśmy obydwoje.

Jak mogła być już sobota? Miałam ogromne dziury w pamięci, ale niemożliwe, by nie zachował się w niej cały jeden dzień! Co z moją pracą? Czy ktoś skłamał, by ratować mój durny tyłek? I co ja w ogóle mogłam w tym czasie robić?!

– Nie pytajcie mnie, jak wyście to zrobili. Na wasze nieszczęście zabrałaś do baru Baśkę, nie mnie. Z tego, co opowiadała, ceremonia była cudowna, a twój gest oszałamiający. – Wskazała na blondaska.

– Jaki… Jaki gest? – spytał niepewnie.

– Ksiądz nie chciał wam udzielić ślubu, bo byliście narąbani jak drzewo pod lasem, ale ty byłeś tak zdeterminowany, że wypłaciłeś pięć tysięcy i mu je wręczyłeś. „Na rozbudowę świętego miejsca”. Chorzy w szpitalnej kaplicy byli wzruszeni. – Kilka sekund przerwy. – Dam wam chwilę na przetrawienie.

– P-p-pięć… tysięcy? Z mojej… k-kieszeni…? Na ślub…? Z t-tą kobietą…? – zaczął się jąkać.

Przyglądał się mojej twarzy z bólem w oczach. Odwróciłam na chwilę wzrok i utkwiłam go w lustrze wiszącym na szafie. Miałam na sobie pogniecioną białą bluzkę z krótkim rękawem. Brązowe włosy były brudne i potargane. W niektórych miejscach zdawały się nawet posklejane. Możliwe, żebym coś na nie wylała? Bo to chyba nie mogły być… Nie, na pewno nie. Na moich podkrążonych oczach widniały resztki makijażu. Nie będzie na mnie patrzył, gdy jestem w takim stanie! Jak na dwa dni picia, to i tak wyglądam ślicznie.

– Co tak na mnie patrzysz?! Też jestem pokrzywdzona! Jestem… – Chwila namysłu. – Jestem mężatką… Gośka, mężatką jestem! – krzyknęłam podekscytowana.

– To jest spełnienie twoich marzeń? – spytała ze skwaszoną miną.

Przyjrzałam się badawczo małżonkowi.

– Mogło być gorzej – stwierdziłam, wzruszając ramionami.

– Przepraszam! – wykrzyknął widocznie już poirytowany. – To jest niedorzeczne! To nie może być prawda. To małżeństwo na pewno da się jakoś unieważnić… Tak! Jest pani ubrana! Czyli nie zostało skonsumowane! – Wyglądał, jakby co najmniej odkrył, iż Ziemia krąży wokół Słońca.

– Nie mam dla ciebie dobrej wiadomości… – zagryzłam wargę.

– Proszę…?

Czekał, aż wbiję sztylet w jego serce.

– Trochę mi to zajęło, zanim znalazłam swoje majtki – zachichotałam.

– Panią to bawi? – Ewidentnie kierował się ku wściekłości.

Prześcieradło lekko się zsunęło i odsłoniło umięśniony tors. Naprawdę miałam go w łóżku? Gdybym miała więcej szczęścia w życiu, to może przynajmniej bym to pamiętała.

– Nie! Oczywiście, że nie! – zaprzeczyłam, gdy tylko opanowałam toczącą się ślinę i oparłam się na jego ramieniu. – Ale spójrz na to inaczej. Może to nie przypadek…

– Zrobiła to pani specjalnie?! – Odskoczył.

– Przeznaczenie! O przeznaczeniu mówię. Dajmy temu szansę. Ola jestem! – Wyciągnęłam w jego stronę rękę. Grunt to dobry początek.

– O nie, nie, nie – odrzucił mój powitalny gest. – Żadnych szans! Nie mam z wami nic wspólnego.

Zachowywał się, jakby to, co się wokół niego działo, było tylko złym snem. Zostało mu czekać, aż się obudzi. Na jego nieszczęście nasze twarze nie znikały mu z oczu, a on wciąż stał przed nami półnagi i szczypał się w ramię, wyglądając przy tym dość komicznie.

– No tak, nic was nie łączy prócz węzła małżeńskiego – podsumowała Gośka.

– Idę się ubrać. Jak już się ubiorę, wrócę tutaj i razem pójdziemy to odkręcić – zarządził.

Wyszedł, pozostawiając nas same. To było bardzo dziwne uczucie. Jeszcze niedawno nie miałam nawet chłopaka, a zaraz miałam zostać rozwódką. Co ja powiem rodzinie? Jak spojrzę im w oczy? A może się nie dowiedzą? Kogo ja chcę oszukać…? Chociażbym poleciała na Marsa, oni znaleźliby kogoś, kto zbierałby informacje na mój temat. Opracowaliby specjalny nadajnik, dzięki któremu komunikowaliby się z obcymi, a tamci regularnie przesyłaliby im informacje dotyczącego tego, jak bardzo jeszcze nie wyszłam za mąż i jak bardzo jestem samotna. W zamian na pewno pozwoliliby kosmitom robić na mnie różne eksperymenty, bo gdy tylko przestanę być zdolna do rodzenia dzieci, nie będę im w ogóle potrzebna, a po co ktoś bezużyteczny ma zaśmiecać atmosferę? Czekaliby tylko, aż mój zegar biologiczny zrobi kaput. Panowie kosmici, możecie ją sobie wziąć, nie ma już żadnych szans, że coś dobrego z niej jeszcze będzie.

– Weźmiesz mnie za wariatkę, ale wiesz… W sumie mogłabym już tak zostać jego żoną – stwierdziłam po namyśle i wyobrażeniu sobie istot pozaziemskich, które nie wyglądały ani trochę przyjaźnie.

– Pogięło cię? – Gośka przybrała wyraz twarzy, którym zawsze mnie piorunuje, gdy wpadam na wyjątkowo dobre pomysły.

– Patrz, wracałabym z pracy i kładła się na tej cudownej kanapie przy kominku. Gotowała w tej pięknej kuchni… A jakbyśmy się lepiej poznali, to może zmajstrowałoby się jakieś dzieci…

Tym razem wyobraźnia podsunęła mi obraz gromadki pięknych dzieci biegających po mieszkaniu. Za małe mieszkanie. Przy takiej liczbie potomstwa na pewno będziemy musieli się przeprowadzić.

– Musi nieźle zarabiać – zauważyła trafnie.

– Lekarz? – spytałam podekscytowana.

– Albo prawnik.

– Mamie by szczęka opadła!

Aż dostałam gęsiej skórki z podniecenia. To było lepsze niż najlepszy afrodyzjak.

– Jestem gotowy!

Wszedł do kuchni ubrany w dziwną różową koszulę, która miała jakiś zagadkowy wzór. To kwiatki czy chiński smok? Postanowiłam mimo wszystko pokazać, iż jestem istotą niezależną, i dać mu rozwód, o który prosi, po czym odejść z podniesioną głową. Do pustego mieszkania… Do którego przyjdzie matka… I znów spyta: „Po co ci takie duże mieszkanie, skoro cały czas jesteś SAMA?”.

– Błagam! Nie rozwódźmy się! Dajmy temu szansę! Moja matka się nade mną znęca psychicznie, bo jestem starą panną! Będę ci gotować! Będę prać twoje skarpetki! Nie zostawiaj mnie! – Złapałam go w pasie.

Wyrwał się z moich objęć.

– Świetnie, ożeniłem się z niepoczytalną – powiedział, poprawiając koszulę, która się przeze mnie lekko pogniotła.

– Ty! Kto tu jest niepoczytalny!?

Rozległo się pukanie do drzwi.

– Synuś! – Ciepły kobiecy głos odbijał się echem na klatce. Cały blok wiedział, że synuś będzie miał odwiedziny.

– Nie zamierzasz otworzyć? – spytała Gośka.

Nie ruszył się z miejsca.

– Wiem, że tam jesteś! Syneczku! Halo!

Kobieta nie miała najmniejszej ochoty się poddać. Uderzała w drzwi z niezmienną siłą, tylko synusia nawoływała coraz głośniej. Starałyśmy się z Gośką stłumić śmiech.

– Synku! – Ton głosu był coraz bardziej natarczywy.

Nie miał wyjścia, musiał jej otworzyć. Przekręcił zamek i wpuścił ją do środka.

– Czemu musiałam aż tyle czekać? Och, Piotrusiu, nie uwierzysz, co powiedziała mi dzisiaj ciotka Aneta! Powiedziała, że skoro jeszcze się nie ożeniłeś, to znaczy, że jesteś hemoseksualistą.

W korytarzu rozległo się głośne westchnienie.

– Homoseksualistą, mamo. Homoseksualistą – poprawił ją.

– Czyli jesteś?

– Nie, nie jestem.

– Mówiłam jej! Ale ona powiedziała, że skoro nie, to na pewno nie potrafisz zadowolić kobiety…

Ostatnie słowa wypowiedziała, stając ze mną oko w oko. Piotruś zaś stał oniemiały.

– Naprawdę tak powiedziała? – spytał zrezygnowany.

– Och! Ja mogę coś pani powiedzieć na ten temat! – wyrwało mi się.

– Nie waż się! – wykrzyknął.

– Bo co?!

Podskoczyłam w jego stronę.

– Och! I właśnie mówiła, że jak jesteś hemoseksualistą, to jesteś taki wybuchowy, bo nie możesz mi powiedzieć prawdy. Chcę, żebyś wiedział…

– Mamo… – próbował jej przerwać, ona jednak nie miała najmniejszego zamiaru zamilknąć.

– …Że mnie zawsze możesz wszystko powiedzieć – kontynuowała. – Ja wciąż będę cię kochać. No cóż, nie mam wyjścia, jesteś moim synem… Trzeba kochać swoje dzieci…

– Mamo, nie jestem…

– Ciotka mówiła też o tych twoich koszulach… – Spojrzała na koszulę z niesmakiem.

– Co z nimi nie tak? – Opadły mu ręce.

– Hemoseksualiści… – zaczęła ponownie.

– Dość tego! Nie jestem hemo… homoseksualistą. Mamo, to Ala, moja żona.

– Ola – poprawiłam go.

– Co? – nie dosłyszał.

– Mam na imię Ola – powiedziałam szeptem.

– Mamo, to jest Ola. Moja żona.

Stanął obok mnie i niezdarnie objął mnie ramieniem. Obydwoje poczuliśmy tę niezręczność.

– Żona…? Jak to? Kiedy?

Teściowa aż usiadła z wrażenia. Wyglądała, jakby lada moment miała dostać zawału. Chciałam powiedzieć, że też byłam zaskoczona, gdy się dowiedziałam, ale stwierdziłam, że to raczej słaby pomysł.

Spojrzałam na Piotra i zobaczyłam, że kompletnie go zatkało. Nie miał pomysłu, co robić dalej. Czas na interwencję. Jestem jego żoną. Muszę więc zachowywać się jak przykładna żona. Muszę pomóc małżonkowi. Muszę się zachowywać jak spełnienie marzeń każdej teściowej. Jak już robić szalone rzeczy, to robić.

– Tak się cieszę, że mogę panią w końcu poznać! – Aż klasnęłam w ręce. – Tyle cudownych rzeczy o pani słyszałam! Ale wie pani, jaki jest Piotr… On zawsze boi się zapeszyć! To chyba dlatego wcześniej mnie pani nie przedstawił, chociaż tyle razy go prosiłam! Prawda, kochanie?

– Tak. Tak właśnie. Tak było – powiedział sztywno, patrząc na mnie niepewnie.

– Ale ślub? Dzieci! O takich rzeczach trzeba mówić! – Złapała się za głowę.

Postanowiłam doprowadzić grę do końca. Jeżeli nie mogę być mężatką na co dzień, to chociaż sprawdzę, jak to jest nią być przez jeden dzień, i puszczę wodze fantazji.

– Jestem tego samego zdania! Tyle że my tego nie planowaliśmy – powiedziałam tajemniczym tonem.

Piotr spojrzał na mnie przestraszony. Usiadłam obok teściowej i pozwoliłam sobie pogrążyć się w marzeniach.

– To była nasza rocznica. Przyjechał po mnie do pracy, nie mówiąc nawet słowa o swoich planach. Kazał mi wsiąść do samochodu. Posłuchałam go, co innego miałabym zrobić? I pojechaliśmy przed siebie. Całą drogę się nie odzywał, był naprawdę zestresowany – rozmarzyłam się. – W końcu skręcił w jakąś uliczkę i zatrzymał samochód. Nic nie widziałam, bo było już ciemno. Wziął mnie za rękę, on wiedział, dokąd iść. W końcu moim oczom ukazał się nakryty stół. Wokół było mnóstwo uroczych lampek. To była najwspanialsza randka, na jakiej kiedykolwiek byłam. A potem on… Uklęknął.

– Och! Mój synek!

Tym razem to teściowa klaskała w dłonie. Była naprawdę dumna z romantycznego gestu swojego synusia. Boże, tak pięknie to wymyśliłam. Każda kobieta by na to poleciała.

– Tak… – kontynuowałam. – Zaprzyjaźniony ksiądz udzielił nam ślubu. Bez tego całego hałasu i gości. Tylko my i nasza miłość.

Teściowa zerwała się z miejsca i ruszyła w stronę syna. Ściskała go, płakała i śmiała się na zmianę. On zaś wypowiedział bez dźwięku pierwsze życzliwe słowo do mnie, swojej żony. „Dziękuję”.

2.

– Gdzieś ty się podziewała? Jeśli nie wyjechałaś z tym przystojniakiem na Karaiby, to musisz się grubo tłumaczyć!

Ryan. Jedyna osoba na tym świecie, która mogła mnie w tej chwili wytrącić jeszcze bardziej z równowagi. Stał w drzwiach ze skrzyżowanymi na piersi rękoma i czekał na wyjaśnienia. Problem polegał jednak na tym, że nie miałam najmniejszej ochoty mu czegokolwiek wyjaśniać. Nie miałam również zamiaru o tym w ogóle mówić. Z drugiej strony wiedziałam, że i tak prędzej czy później się dowie. Zostawało postanowić – wcześniej czy później?

– Nie wyjechałam – powiedziałam zgodnie z prawdą.

Postanowiłam, że dowie się później, a ja będę miała o jeden moment spokoju ducha więcej. Pół nocy nie spałam, bo zastanawiałam się, jak ukryć fakt zamążpójścia przed całym światem.

– Ale spędziłaś trzy dni w jego cudownym apartamencie? – nie dawał spokoju.

– Nie. – Zaczynałam tracić cierpliwość. Przez brak snu działo się to szybciej niż zwykle.

– No więc gdzieś ty się podziewała?!

Telefony są wspaniałe. Jak ktoś ci się drze do ucha, możesz po prostu nacisnąć czerwoną słuchawkę i masz spokój. Kiedy rozmawiasz z kimś twarzą w twarz, nie ma ucieczki. Właściwie dlaczego? Każdy przeklęty człowiek powinien mieć na środku czoła wyłącznik, którego można by użyć, gdy stanie się męczący. Życie niestety nie jest tak proste.

– Sama nie wiem. To tu, to tam… – Wiedziałam, że moja wymijająca odpowiedź niezbyt mu się spodoba.

Zrobił minę z gatunku „Jestem tobą zdegustowany” i głośno westchnął.

– Ja nie wiem! Z tobą się po prostu NIE DA ROZMAWIAĆ. – Tym razem słyszało go już pół budynku.

Przycisk. Gdzie ten cholerny przycisk?!

– Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi – mówił – a ty czasem zachowujesz się wobec mnie tak okropnie… Ja nie wiem. Nie wiem, po co się w ogóle staram.

– Ryan… – starałam się go uspokoić.

– Nie! Nic nie mów. Jeśli cię męczę, to po prostu wyjdę.

Odwrócił się na pięcie i trzasnął za sobą drzwiami. Nie miałam najmniejszego zamiaru biegać za nim z przeprosinami po całym biurze. Szczególnie, że nie miałam go za co przepraszać. Miałam zbyt dużo roboty do wykonania. Jedyne, co musiałam zrobić, to wsadzić nos w papiery i zająć się pracą…

– Co mu zrobiłaś?

– Nie no, czy ja naprawdę nie mogę mieć chwili spokoju?!

Uderzyłam ręką w blat. Aż zabolało. W drzwiach stał Mateusz, wielka miłość Ryana.

– No dobra, to co on ci zrobił? – zmienił taktykę.

Wszedł do mojego gabinetu i rozsiadł się w fotelu. Często zdarzało mi się, że przyglądałam się im obu i zastanawiałam, jak to możliwe, że są razem. Ryan to kochany, choć upierdliwy człowiek. Jest nadpobudliwy, zawsze wszystko wie najlepiej, ma słabą wolę i ciągle gada. Mateusz z kolei jest rozważny, spokojny i silny, nie tylko fizycznie, ale również psychicznie. Miłość jest ślepa.

– Nic mi nie zrobił. – Walnęłam głową o biurko.

– Co, nie wyszło z tym kolesiem z kawiarni? – starał się wybadać sytuację.

Boże, tamten. Zdążyłam już o nim dawno zapomnieć. Co oni się tak wszyscy na niego uparli?

– Nie – zaprzeczyłam, starając się opanować drżący głos. – Okazało się, że to były Ryana.

Mateuszowi lekko drgnęła brew. Zazdrość?

– Który? – próbował mówić obojętnie.

– A ja wiem? – odparłam niechętnie.

Zaczął się zastanawiać. Już miał coś powiedzieć, kiedy mu przerwałam:

– Jestem mężatką.

Słowa stanęły mu w gardle, a oczy wyszły z orbit. Widziałam, że w pierwszej chwili pragnął potraktować to jak mało śmieszny żart, jednak powaga wymalowana na mojej twarzy nie pozostawiała złudzeń – nie żartowałam.

– Czemu nam nie powiedziałaś?

– Właśnie wam mówię. – Ton mojego głosu był tak znudzony, że nie jestem pewna, czy gdybym była na jego miejscu, nie wyszłabym z gabinetu jak Ryan, trzaskając za sobą drzwiami. Zawahał się. Czułam, że pragnie pobiec do tej nadpobudliwej wiewiórki i wszystko jej wyśpiewać. Tylko spokojnie. Kocham moich przyjaciół. Kocham moich przyjaciół. Kocham moich przyjaciół. Kocham moich przyjaciół. Kocham ich.

– Od kiedy jesteś tą mężatką? – spytał niepewnie.

– Niech policzę – udałam, że się zastanawiam. – Będą ze cztery dni.

– CO?!

O, jest i wiewiórka.

– Ja naprawdę jestem w stanie wiele znieść, ale zataiłaś przed nami związek! Wzięłaś ślub! Przecież wiesz, jak ja kocham śluby! Zawsze się wzruszam! Kiedyś mi obiecałaś, że pozwolisz mi wybrać tort! A suknia?! – Ryan wpadł w najprawdziwszą histerię. – Czy dla ciebie liczy się ktokolwiek?!

Kocham moich przyjaciół. Kocham moich przyjaciół. Kocham moich przyjaciół.

– Nie było wesela – wycedziłam przez zęby.

Obydwaj zwrócili na mnie zaskoczone spojrzenia.

– Naprawdę myśleliście, że trzymałabym przed wami faceta w tajemnicy?! Myślicie, że ukrywałabym związek? Przecież gdyby udało mi się kogoś dorwać, to nie po to, by bawić się z nim w chowanego! To przypadkowy facet. On miał problemy, ja je miałam. Spiliśmy się, i o. Tak wyszło – wyrzuciłam z siebie mało szczegółowe streszczenie całej sytuacji.

– Upiliście się i wzięliście ślub? – spytał Mateusz dla potwierdzenia.

– Na to wygląda – potwierdziłam.

– Myślałem, że takie rzeczy dzieją się tylko w filmach – dodał i zwrócił twarz w stronę Ryana, który doznał takiego szoku, że nie był w stanie wydusić słowa. Czyli jednak jakiś tam przycisk istnieje. Przez chwilę wszyscy siedzieliśmy w milczeniu, a ja zaczęłam odczuwać dokuczliwy dyskomfort. Naprawdę potrzebowałam tych kilku chwil w samotności.

– No i co teraz? – Ryan zadał bardzo ważne pytanie.

Wzruszyłam ramionami. Ważne pytania nie mają zazwyczaj odpowiedzi.

– Zdzwonimy się jakoś.

– Zdzwonicie się? – Ton głosu Mateusza wskazywał na to, iż jestem kompletną idiotką, która wpakowała się w ogromne kłopoty i nie dość, że nie ma pomysłu na ich rozwiązanie, to nie ma pomysłu w ogóle na życie, i powinna po prostu wyjechać gdzieś daleko stąd, szukać rozumu.

Będę czekać całą noc

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-390-6

© Justyna Luszyńska i Wydawnictwo Novae Res 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Marzena Kwietniewska-Talarczyk

KOREKTA: Alicja Januszkiewicz

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.