Copyright © 2023

Izabella Nowaczyk

Wydawnictwo NieZwykłe

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja:

Kamila Recław

Korekta:

Monika Nowowiejska

Edyta Giersz

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-456-7

Fragment

Playlista

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Playlista:

Lord Huron – The Night We Met

Melanie Martinez – Dollhouse

Madeline the Person – MEAN!

Hozier – Take Me To Church

Chase Atlantic – Consume feat. Goon Des Garcons

Miley Cyrus – Angels Like You

Justin Bieber – 2 Much

Lana Del Rey – Yes To Heaven

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros – Home

Panic! At The Disco – House Of Memories

The Goo Goo Dolls – Iris

MIIA – Dynasty

X Ambassadors – Unsteady

Dedykuję tę książkę wszystkim, którzy ją przeczytają.
Jesteście moimi ulubionymi osobami.

Prolog

Trzeba pogodzić się z faktem, że nie musisz być przez wszystkich lubiany. Nie musisz wpasowywać się w ramy społeczeństwa. Nie musisz każdemu dogadzać. Nie musisz być najlepszy.

Bo to i tak nie wystarczy. Możesz spędzić całe życie na dążeniu do perfekcji, a i tak znajdzie się ktoś, kto uzna, że dla niego nie jesteś „wystarczająco dobry”.

Nie można też tłumić w sobie emocji. One są po to, aby je czuć i przeżywać.

Coś cię zabolało? Głośno o tym mów. Śmiej się, gdy coś cię rozbawiło. Płacz, kiedy czujesz taką potrzebę.

I najważniejsze.

Mów o swoich problemach. Nie pomagaj innym, zaniedbując przy tym własne zdrowie psychiczne.

Leila Harris tego nie rozumiała. Dotarło to do niej dopiero po długim, wyniszczającym jej psychikę czasie.

A jak będzie z tobą?

Rozdział pierwszy

Dobranoc, Lily

– Dokąd idziesz?

Podskoczyłam, słysząc za sobą głos mojej siostry. Opierała się o bladoniebieską ścianę i podejrzliwie mnie obserwowała.

– Nie strasz mnie tak więcej – powiedziałam. – Idę do Amber. Musimy pouczyć się do egzaminów.

Dziewczyna zaśmiała się kpiąco.

– Myślisz, że jestem głupia? Jest piątek. Wyglądasz, jakbyś szła zarabiać na ulicy i mam uwierzyć, że będziecie grzecznie siedzieć w domu i wkuwać?

Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Czarna sukienka opinała moje smukłe ciało i sięgała mi do połowy ud. Nie była wyzywająca. Jednak chyba tylko głupiec uwierzyłby w moją wymówkę.

– Dam ci dziesięć dolarów, jeśli będziesz siedzieć cicho – zaproponowałam, wyciągając dłoń.

Blondynka przyłożyła palec do ust, tak, jak to miała w zwyczaju, gdy nad czymś myślała.

– Dwadzieścia.

– Piętnaście, ostateczna oferta – oznajmiłam, czując, że coraz bardziej działa mi na nerwy.

– Stoi – zgodziła się.

Wyciągnęłam z portfela obiecane pieniądze.

Kat od zawsze była wścibska. Już od małego musiała wiedzieć wszystko o wszystkich z okolicy. Była to i zaleta, i wada. Wadą okazał się fakt, że zwykle znajdowała na mnie jakieś brudy i obrzydliwie szantażowała. Mała szuja.

Niemal spadłam ze schodów, gdy usłyszałam donośny dźwięk klaksonu. Spojrzałam na zegarek i myślałam, że mi się przywidziało. Jak to możliwe, że moja przyjaciółka pierwszy raz się nie spóźniła? To musiały być jakieś zwidy.

Po upewnieniu się, że wszystko zabrałam, wyszłam na zewnątrz, gdzie spotkał mnie lekki zawód. Na moje nieszczęście zamiast mojej słodkiej brunetki na miejscu kierowcy siedział jej brat.

Westchnęłam cicho i podreptałam w stronę czarnego audi.

– Też się cieszę, że cię widzę – mruknął, gdy wsiadłam, i przewrócił oczami.

Boże. Jak ja tego w nim nienawidziłam.

Caleb był typowym starszym bratem – aroganckim, wrednym, bezczelnym i posiadającym wszystkie złe cechy, jakie tylko można wymyślić.

Gdy miałam czternaście lat, lekko się w nim podkochiwałam i teraz potrafił wypomnieć mi to w losowym momencie. Jestem pewna, że kąśliwą uwagę dałby radę poczynić nawet na pogrzebie.

Na szczęście czasy się zmieniły i zmądrzałam. Nie mam pojęcia, jakim cudem mógł mi się kiedyś podobać.

Był przystojny, ale też irytujący. A na to zawsze zwracam uwagę w drugiej kolejności. Nie wiem natomiast, która cecha jego osobowości mi się w ogóle spodobała. No dobra. Potrafił być miły i troskliwy, ale zwykle robił to ze względu na siebie. Miał obsesję na punkcie kontroli.

– Gdzie idziecie na imprezę? – zapytał, zerkając na mój strój.

– Do Masona – odparłam zgodnie z prawdą.

Był też nadopiekuńczy, jeśli chodziło o mnie i jego siostrę. Odganiał od nas chłopaków i dbał, abyśmy na imprezach za dużo nie wypiły. To akurat jego dobra cecha.

– To nie on miał sprawę za narkotyki?

Narkotyki to za dużo powiedziane. Trochę zielska i tyle. Nie wiem, czemu zrobiono z tego wielką aferę. Zdarzyło się. Dostał w ramach kary prace społeczne i koniec sprawy.

– Jak tylko się dowiem, że coś z Amber wzięłyście, to wam nogi z dupy powyrywam. Czaisz? – zagroził tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Mruknęłam coś niezrozumiałego w odpowiedzi i skupiłam się na drodze. Byłam przeciwna braniu narkotyków. Oczywiście zapaliłam w życiu jointa i nie uważałam, że to coś złego, ale od piguł wolałam trzymać się z daleka.

Nie wnikałam jednak w to, co obcy mi ludzie robią ze swoim życiem. Ktoś chce brać, proszę bardzo. Póki nie zagraża tym innym osobom, nie widzę problemu.

– Zadzwoń do niej i powiedz, że ma pięć minut, aby wyleźć, bo inaczej wysadzę cię przed domem i pójdziecie pieszo.

– Oboje wiemy, że byś tego nie zrobił – zakpiłam, wybierając numer jego siostry. – Nie odbiera – powiedziałam po trzecim połączeniu się z pocztą głosową.

– Zajebiście – mruknął i oparł głowę o fotel. Po kilku sekundach podniósł się, jakby na coś wpadł. – W sumie sąsiedzi i tak mnie nie lubią.

Po tym zdaniu zaczął trąbić jak oszalały. Przeraźliwie głośny dźwięk klaksonu roznosił się zapewne po całej Kalifornii. Spojrzałam na niego ze zdziwieniem w oczach, a on rozbawiony dalej robił hałas.

Jego działania jednak poskutkowały, bo po chwili drzwi od domu się otworzyły i wyszła z nich drobna brunetka, ciskająca przekleństwa pod adresem swojego brata.

– Żałuję, że mama cię nie usunęła – syknęła, trzaskając drzwiami.

– Ja żałuję, że nie upuszczałem cię częściej, jak byłaś mała – odgryzł się i wrzucił bieg.

Lubiłam przysłuchiwać się ich kłótniom. Oboje żartowali, chociaż dla kogoś z boku mogło to brzmieć okropnie. Byłam już przyzwyczajona do ich humoru.

– Będzie Ethan? – spytała Amber, przesuwając się na środek tylnych siedzeń.

– Już jest – odpowiedziałam, odwracając głowę, aby na nią spojrzeć.

Posłała mi dwuznaczny uśmiech, a Caleb wydał z siebie odgłos imitujący torsje.

– Nadal z nim jesteś? – zdziwił się.

– Jak widać – prychnęłam, krzyżując z nim wzrok.

Nie lubił Ethana. Z nieznanych nikomu przyczyn. Uważał go za śliskiego typa i za każdym razem śmiał się, gdy o nim wspominałam.

Podjechaliśmy przed dom Masona i po wymienieniu ostatnich złośliwości z naszym kierowcą wyszłyśmy z samochodu.

– Opuszczę tę imprezę ostatnia, przysięgam – pisnęła Jenny, chwytając mnie pod ramię.

Była pierwsza do takich uciech, ale też najszybciej je kończyła. Głównie dlatego, że to ja byłam z nas dwóch tą rozważniejszą.

Poszłyśmy prosto do kuchni, która zawsze jest centralnym punktem każdego spotkania. To tu odbywały się najciekawsze rozmowy i rozgrywały afery.

Uśmiechałam się do witających nas uczniów. Byłyśmy dosyć znane ze względu na naszych rodziców, zasiadających w radzie szkoły, no i z powodu naszego statusu materialnego.

Korzyścią było to, że zapraszano nas na najlepsze imprezy w mieście i miałyśmy dostęp do używek, do których nie powinnyśmy mieć dostępu do ukończenia dwudziestego pierwszego roku życia, a przekleństwem fakt, że ludzie często próbowali nas wykorzystywać.

Na szczęście nie byłyśmy głupie i łatwo rozpoznawałyśmy takie pijawki.

– Leila! Jenny!

Organizator całego wydarzenia oderwał się od rozmowy z Beatrice i podszedł do nas, zamykając mnie i przyjaciółkę w szczelnym uścisku.

– Jak się macie? – zapytał, sięgając po czyste kubki.

– Dobrze. A ty? – odparła moja przyjaciółka.

– No wieeesz… – Wzruszył ramionami i zrobił nam drinki.

Z tak bliskiej odległości mogłam zauważyć jego nienaturalnie rozszerzone źrenice.

– Pijcie i świetnie się bawcie! Jeśli czegoś będziecie potrzebowały, to wiecie, gdzie mnie szukać. – Zasalutował i powrócił do swojej dziewczyny.

Mason był od nas o rok starszy i poznałam go przez Ethana, z którym przyjaźnił się jako dziecko. Był… w porządku. Tak sądziłam. Jego starszy brat załatwiał alkohol, a dzięki temu jego imprezy były jednymi z najlepszych w okolicy. Ludzie go za to lubili, choć poza dobrymi domówkami nie miał zbyt wiele do zaoferowania.

Skrzyżowałam wzrok z Amber i złapałam ją pod ramię, przykładając kubek do ust.

– Wódka lepsza od chleba, bo gryźć jej nie trzeba! – wykrzyknęłyśmy chórem i wypiłyśmy trunek.

To było nasze stałe powiedzenie.

– Nienawidzę drinów. – Skrzywiłam się i przysiadłam na wolnym krześle przy blacie.

– Czyli kielony? – zaproponowała ochoczo dziewczyna i polała nam po jednym.

Postanowiłam dać znać mojemu chłopakowi, że przyjechałam, bo nie widziałam go w tłumie ani w pomieszczeniu, w którym byłyśmy.

Leila: Jestem w kuchni, a ty?

Schowałam urządzenie do torebki i złapałam za kolejny kieliszek.

Jeśli ktoś spytałby o największą imprezowiczkę w całym Malibu w Kalifornii, bez wahania dostałby odpowiedź, że jest nią Amber Jennings. Dla znajomych – Jenny.

Może nie było to coś, czym mogłaby pochwalić się w przyszłości dzieciom, ale byłyśmy tylko nastolatkami. Kiedy miałyśmy się bawić, jak nie teraz?

– Parkiet! – nakazała i pociągnęła mnie za rękę, sprawiając, że o mało się nie przewróciłam.

Nienawidziłam tańczyć publicznie. Lubiłam robić to w domu, czy w klubie, ale tylko wtedy, gdy nie było tłumów. To nic przyjemnego być ściśniętym i dotykanym przez kilkanaście osób. To taki tłok, w którym nie da się poruszać bez wpadania na kogoś innego.

Bez skrępowania udawałam, że szastam pieniędzmi i obrzucam banknotami moją przyjaciółkę, gdy ta ocierała się o moje ciało, schodząc do parteru i kręcąc przy tym tyłkiem. Znałyśmy się od zawsze i wiem, że robiła to, aby zwrócić na siebie uwagę chłopaków. Nic nie kręciło ich bardziej niż dwie dotykające się laski.

Amber była śliczna. To chyba najpiękniejsza dziewczyna, jaką znałam. Miała krótkie, czarne włosy, jasną, niemal białą cerę i piegi, których nienawidziła, a moim zdaniem dodawały jej niewinności. Ale to uśmiech powalał na kolana. Potrafiła zdobyć nim wszystko.

I często wykorzystywała to w stosunku do nauczycieli, ochroniarzy w klubach, barmanów, sprzedawców, no i chłopców, którzy wpadli jej w oko.

Gdybym lubiła dziewczyny, z pewnością byłabym w niej zakochana. Miałam w swoim życiu okres, w którym byłam pewna, że jestem biseksualna. To błędne założenie pomogła mi oczywiście zweryfikować moja przyjaciółka. Pocałowałyśmy się i mogłam stanowczo stwierdzić, że wcale mnie to nie podnieca.

Nagle zauważyłam na schodach Ethana, a sądząc po jego zamglonym wzroku, był w dość ciężkim stanie.

Poinformowałam czarnowłosą, gdzie idę, aby nie musiała się martwić.

– Ktoś tu poszalał – zakpiłam i złożyłam na jego ustach buziaka. Były takie miękkie.

Spojrzał na mnie lekko nieobecnymi zielonymi oczami i zerknął na Henrika, swojego najlepszego przyjaciela.

Tak jak ja z Amber, tak Ethan z rudowłosym, znali się od dzieciaka i zawsze kręcili się wszędzie razem. Czasem mnie to denerwowało, bo zdarzało się, że rudy chodził z nami na randki. Miałam nawet irracjonalne wrażenie, że Ethan wolał go ode mnie.

– Leila, kochanie! – odpalił się nagle. – Tęskniłem. Gdzie byłaś?

– W kuchni. Pisałam do ciebie.

Zmrużył oczy i wyglądał na zdziwionego.

– Zresztą nieważne. – Przyciągnął mnie do siebie. – Ważne, że już mam cię przy sobie. Tak strasznie cię kocham.

– Jesteś wyjątkowo uroczy. – Zaśmiałam się zaskoczona jego wylewnością.

Zwykle rzadko mogłam usłyszeć z jego ust coś więcej niż „ładnie wyglądasz”, gdy zakładałam jakąś kieckę, a dziś przechodził samego siebie. Spotykaliśmy się od pół roku, a słowa takie jak „kocham cię” wypowiedziane zostały zaledwie trzy razy i chyba nie do końca były szczere. A to mocne i ważne słowa. Są obietnicą. Przysięgamy nimi wierność, oddanie i co najważniejsze: miłość. Ta zaś jest trudna do zdefiniowania. Sama do końca nie wiem, czy polega na trzymaniu się za rączkę i czułych słówkach. Nie, to by było zbyt proste. Dlatego trzeba przemyśleć, kiedy i komu się ją wyznaje.

– Idziemy się napić? – zapytał Henrik, a ja powstrzymałam ręką rozochoconego Ethana.

– No co? – zapytał z tą swoją miną słodkiego szczeniaczka, która tym razem na mnie nie zadziałała.

– Tobie już wystarczy – zauważyłam.

– A tobie się przyda. – Henry poklepał mnie po plecach i dał znak brunetowi, żeby ruszył za nim.

Czy ja zawsze musiałam wszystkich pilnować?

Zrezygnowana i znudzona wizją wynoszenia bruneta, gdy się już kompletnie skończy, zeszłam za nimi. Zgarnęłam po drodze lekko poirytowaną Amber, bo przeszkodziłam jej w podrywie.

– Wystawał mu z nosa glut – skłamałam, próbując ją udobruchać.

– Serio? Fuj. – Skrzywiła się.

Wzruszyłam ramionami i polałam nam po kieliszku, a potem szybko opróżniłam swój. Nie chciałam się zastanawiać, kto pił z niego wcześniej.

Przysłuchiwałam się toczonej tuż obok nas grze o nazwie ,,Prawda czy wyzwanie” i doszłam do prostego wniosku, że to, co siedzi w głowach nastolatków, jest przerażające.

– Czy istnieje rzecz, której ta idiotka nie zrobi? – szepnęłam do przyjaciółki, nawiązując do Carolyn z naszej szkoły.

Kapitanka cheerleaderek. Szkolna gwiazda. Największa suka, jaka chodziła po planecie Ziemia. Oto Carolyn Evening w pełnej krasie. Zawsze musiała zwracać na siebie uwagę i tym razem nie było inaczej, gdy położyła się na blacie i podciągnęła bluzkę. Wszystkim ukazał się jej czerwony stanik, a ona, zadowolona, pozwoliła jakiemuś uczniowi spić wódkę z rowka pomiędzy jej piersiami.

– Ohyda – stwierdziłam i wychyliłam kolejny kieliszek, aby jakoś przetrwać ten cyrk.

Chodziłam na imprezy, bo mogłam się tam napić. Bez zbędnych pytań i wyrzutów, bo przecież na domówce należy pić. A więc piłam. Dużo.

Lubiłam stan, gdy śmiałam się sama do siebie, a ludzie byli tacy interesujący. Wypytywałam wtedy o najgłupsze rzeczy na świecie, na przykład tak jak teraz:

– Gdybyś miał do wyboru bycie jaszczurką przez rok lub zamianę ciał z twoją mamą na jeden dzień, co byś wybrał?

Oparłam głowę na rękach i z całych sił próbowałam skupić wzrok na Christianie, który stał obok mnie. Chodził ze mną na hiszpański i był zabawny.

– Moja mama nie żyje.

No, może w tamtym momencie nie był zbyt wesoły.

– O matko. To znaczy, o mój Boże. – Poprawiłam się. – Przepraszam, nie miałam pojęcia. – Położyłam dłoń na jego ramieniu.

– Spokojnie. Nie przejmuj się. – Zaśmiał się, a ja razem z nim.

Nie wiem, co było zabawnego w śmierci, ale nikt z nas się nad tym nie zastanawiał.

– Czas na mnie. – Podniosłam się i wypiłam ostatni kieliszek. Znałam swój umiar.

A kto nie znał swojego?

Ethan.

Wyszłam do ogrodu i stanęłam przy jego leżaku, a potem cicho westchnęłam, rzucając Amber pytające spojrzenie. Wzruszyła tylko ramionami i powróciła do obściskiwania się z jakimś chłopakiem. Rzadko podobał nam się ten sam facet. Ona uwielbiała blondynów, ja brunetów.

A jednego takiego miałam ochotę właśnie zamordować.

– Żyjesz? – Szturchnęłam Ethana, a z jego ust wydobył się jakiś niezrozumiały dźwięk.

Sfrustrowana usiadłam przy nim i z zazdrością patrzyłam, jak czarnowłosa kieruje się ze swoją zdobyczą do środka. Jej chytry uśmiech jasno wskazywał, gdzie i w jakim celu szli.

Super. Zostałam sama ze zwłokami chłopaka obok.

Na dodatek bateria w telefonie wskazywała pięć procent, bo oczywiście musiałam zapomnieć go podładować, zanim wyszłam.

Leila: Hej, Caleb. Jesteś jeszcze trzeźwy? Potrzebuję dostać się do domu.

Odpowiedź przyszła po kilku sekundach.

Caleb: Mogę być najwcześniej za dwie godziny, bo jestem poza miastem.

Nie było opcji, że będę tu czekała tyle czasu.

Leila: Nie fatyguj się. Zabiorę się z koleżanką, też już wraca. Dzięki.

Caleb: Na pewno? Mogę wyjechać już teraz. Amber też chce wracać? Wszystko z wami okej?

Opiekuńczy. Tak, jak mówiłam.

Leila: Na pewno. Nie wiem, jak wróci Amber, bo straciłam ją z oczu, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Caleb: TO MOJA SIOSTRA! FUJ! NIE PISZ MI TAKICH RZECZY!

Zaśmiałam się pod nosem, czytając jego wiadomość, ale po sekundzie usłyszałam głośny jęk Ethana i ponownie zepsuł mi się humor.

Czy zdarzy się chociaż jedna impreza, na której nie zaliczy zgona? Praktycznie każda miała dotąd taki sam finał. Pił do upadłego i to ja musiałam go potem wnosić do pokoju, zgarniając opierdol od jego mamy, jakby to była moja wina. Nie pił tylko raz – na urodzinach mojego taty, ale to z oczywistych powodów.

– Świetnie – powiedziałam pod nosem, gdy zobaczyłam, jak wyłącza się mój telefon.

Najpierw przeklęłam w myślach cały świat, a potem wyciągnęłam z kieszeni bruneta jego komórkę, aby wezwać taksówkę. Nie miałam nikogo, kto by po nas przyjechał o pierwszej w nocy, a nie chciało mi się czekać na Caleba.

I naprawdę nie zamierzałam czytać jego prywatnych rozmów. Nigdy tego nie robiłam. Nie miałam powodu, bo mu ufałam. Jednak wiadomość o treści: „Gdzie jesteś? Jestem napalona i chętna na drugą rundę”, sprawiła, że to zaufanie zostało naruszone. Drżącymi palcami przewijałam konwersację, dowiadując się coraz to ciekawszych rzeczy.

– Ty pieprzony gnoju – wysyczałam i sięgnęłam po leżący na ziemi kubek. Napełniłam go wodą z basenu i z całym impetem chlusnęłam nią w chłopaka.

O dziwo, podziałało i od razu podniósł się, zszokowany.

– Co jest, kurwa?! – krzyknął, przecierając oczy.

– Co jest? Ty pierdolony dupku! – wydarłam się.

Nie rozumiał, o czym mówiłam, albo był tak świetnym kłamcą.

Rzuciłam w niego telefonem, posyłając mu najbardziej pogardliwe spojrzenie, jakie miałam w zanadrzu.

– Wytłumaczę – wymamrotał, próbując wstać, ale jego stan mu w tym nie pomagał.

Zachciało mi się wymiotować, kiedy patrzyłam na tego idiotę.

– Wypierdalaj. Z nami koniec. Jesteś. Dla. Mnie. Nikim – wycharczałam i przepchałam się przez tłum gapiów ciekawych kolejnej dramy.

W poniedziałek będę w szkole tematem numer jeden.

Wyszłam z tego przeklętego domu i szłam tam, gdzie niosły mnie nogi.

Alkohol w moich żyłach tylko potęgował złość. Nigdy nie czułam się tak poniżona.

Zdradził mnie. Tak po prostu dymał jakąś laskę, a po chwili mówił, jaka to jestem cudowna. Co za dupek.

Tyle właśnie warta była jego „miłość”. Pieprzony kłamca.

Byłam wściekła, ale nie mogłam udawać, że mnie to nie dotknęło. Podobał mi się. Spędziliśmy ze sobą dużo czasu. Poznaliśmy swoich rodziców. Nigdy wcześniej nie byłam w takim związku. Traktowałam go poważnie.

A on i tak mnie zdradził. Bez żadnych skrupułów. Nie było na to żadnego wytłumaczenia. Zdradził raz, zdradzi kolejny.

Dopiero widok czterech chłopaków, jakieś sto metrów ode mnie, sprawił, że powróciłam do realnego świata. Rozejrzałam się dookoła i z przerażeniem stwierdziłam, że zawędrowałam w tym amoku do miejsca, w którym nie powinno mnie być. Każde miasto oprócz swojej pięknej strony, ma też gorszą. Tę, której nie pokazuje się na pocztówkach. Malibu też miało taką dzielnicę. A ja znalazłam się właśnie w jej centrum.

Weszłam do paszczy lwa.

Mówiło się, że to strefa duchów, bo mieszkańcy to w większości narkomani, którzy wyglądem przypominali zjawy. Dlatego nikt o zdrowych zmysłach nie pałętał się w tych okolicach sam i to w dodatku w nocy.

Ale ja przecież zawsze musiałam mieć pecha.

Najdyskretniej, jak tylko potrafiłam, odwróciłam się i spokojnie ruszyłam w stronę, z której przyszłam. Najważniejsze to nie rzucać się w oczy.

– Zaczekaj!

Za późno.

Usłyszałam za sobą kroki, więc przyśpieszyłam, aby jak najszybciej ich zgubić.

Oczywiście mi się nie udało.

– Dokąd uciekasz?

Blondyn wyrósł przede mną jak spod ziemi i sprawił, że musiałam się zatrzymać.

– Pomyliłam drogi – odpowiedziałam, starając się unikać patrzenia mu w oczy. – Już sobie idę.

– Nie wyganiam cię – odparł rozbawiony, zerkając na coś za moimi plecami.

Czułam, że ktoś za mną stoi, a to wystarczyło, aby serce przyśpieszyło swój rytm.

Przypominałam sobie wszystkie kryminalne podcasty, których słuchałam z namiętnością i teraz szczerze się za to nienawidziłam. Mój chory umysł podsyłał mi coraz gorsze scenariusze.

– Jak masz na imię? – zapytał ponownie, ale o wiele łagodniej niż na początku.

– Leila Harris – wyszeptałam drżącym głosem.

Po co to powiedziałam?

– Jak oficjalnie. – Znów się zaśmiał i to zabrzmiało tak miło, że pierwszy raz na niego spojrzałam. Z jego niebieskich tęczówek biło takie ciepło, że poczułam się trochę pewniej. – Jestem Patrick Young. – Wystawił dużą dłoń, którą uścisnęłam.

– To jest Simon Wood, ale możesz mówić na niego Drzewo. – Wskazał głową, na co się odwróciłam, aby wiedzieć, o kim mówi.

– Nie możesz tak na mnie mówić. – Chłopak zgromił Patricka wzrokiem. – I hej.

Jego głos był ponury i poważny, ale w jakimś stopniu pasował do jego wyglądu. Miał na sobie białą koszulę z podwiniętymi rękawami, co lekko mnie zdziwiło, biorąc pod uwagę okolicę, w której się znajdowaliśmy. Przezwisko pasowało, bo był naprawdę wysoki.

Patrzył na mnie podejrzliwie, ale coś w jego brązowych oczach sprawiło, że nie wydawał się już tak straszny, jak na początku.

– Lucas Scott.

Odwróciłam wzrok od Simona, aby zerknąć w kierunku, z którego dobiegał wesoły głos.

Ujrzałam szczupłego, zielonookiego… blondyna? A może bruneta? Ciężko było stwierdzić, bo jego włosy były krótko przystrzyżone, a uliczne latarnie nie dawały wystarczająco dużo światła. Cały czas się do mnie uśmiechał i od razu mnie tym uśmiechem kupił. Dołeczki w policzkach dodawały mu chłopięcego uroku.

– To Oliver Lane. – Lucas wskazał na chłopaka stojącego po jego prawej stronie.

Wstrzymałam oddech, gdy ujrzałam jego twarz. Krótkie, roztrzepane, ciemne włosy wystawały mu spod kaptura jego szarej bluzy. Idealnie zarysowana linia szczęki i pełne usta. Ale to oczy zwróciły moją uwagę. Może to przez panujący wokół mrok, ale nigdy nie widziałam u nikogo tak ciemnych tęczówek. Nie zareagował na mnie w żaden sposób. Nie przywitał się. Nawet nie mrugał. Patrzył na mnie tak beznamiętnie, że od razu zrobiło mi się chłodno, więc objęłam się ramionami.

– Nie mówi i nie słyszy od urodzenia – wyjaśnił Patrick.

I wszystko jasne.

– Hej, miło cię poznać. Wymigasz mu to? – zapytałam.

Teraz żałowałam, że nie skorzystałam z kursu języka migowego, który odbywał się w tamtym semestrze w mojej szkole.

Blondyn wykonał jakiś skomplikowany ruch ręką, na co Oliver uniósł kącik ust. Wywnioskowałam, że z niego kpił.

– A więc, co tu robisz? – zapytał Simon.

– Wracam z imprezy. Zgubiłam się – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

Jego powątpiewające spojrzenie dało mi pewność, że już czas, aby wziąć dupę w troki.

– Będę wracać. Późno już. – Uśmiechnęłam się niepewnie, patrząc na Patricka.

– Odprowadzimy cię! – zaoferował Lucas i może byłoby mi miło, gdyby nie fakt, że Simon podejrzliwie na mnie zerkał, a Oliver cóż, jego wzrok mnie przerażał i hipnotyzował zarazem.

I to mnie najbardziej niepokoiło.

– Nie trzeba. – Machnęłam ręką. – To nieda…

– Przestań – przerwał mi Simon. – Tak jak mówiłaś, jest późno, a więc nie możesz szlajać się sama.

Nie spodziewałabym się, że okaże się tak pomocny.

Czy ryzykowałam idąc z czwórką nieznajomych? Bardzo.

Czy się tym przejmowałam? Niespecjalnie.

Byłam już naprawdę zmęczona wydarzeniami dzisiejszej nocy, a oni nie wydawali mi się już tak niebezpieczni, jak na początku.

W zasadzie daleko odbiegali od moich wyobrażeń o mieszkańcach tej dzielnicy. Być może zbyt stereotypowo oceniłam w pierwszej chwili sytuację.

– A więc – zaczął Lucas po dłuższej chwili – coś się stało? Nie obraź się, ale nie wyglądasz najlepiej.

Prychnęłam, słysząc jego tekst. Starał się mnie nie obrazić, ale słabo mu to wyszło. Czy mogłam się jednak dziwić? Potargane od wiatru włosy zapewne sterczały we wszystkie strony. Rozmazany od płaczu makijaż i opuchnięte powieki pewnie zrobiły ze mnie pandę.

Normalnie miss.

– Chłopak mnie zdradził.

Nawet nie wiem, czemu im to powiedziałam. Poczułam nagłą potrzebę rozmowy. Oni byli obcy i na dodatek miałam pewność, że więcej się nie spotkamy.

– Jest frajerem – skwitował. – Ty za to jesteś super.

– Dzięki. Ty też. – Zaśmiałam się.

Ten chłopak miał w sobie jakąś magiczną iskrę, dzięki której dosłownie skradł moją sympatię. Wystarczyło jego jedno zdanie i już go polubiłam, a nawet go nie znałam.

– To tutaj – mruknęłam, gdy doszliśmy do mojej ulicy. – Dziękuję za pomoc.

– Nie pozbędziesz się nas tak szybko – stwierdził Patrick, a mnie przeszedł dreszcz. – Jezus, to musiało dziwnie zabrzmieć – dodał na widok mojej miny i przeczesał kręcone włosy. – Chodziło mi o to, że odprowadzimy cię pod same drzwi. Musisz wejść i je za sobą zamknąć. Inaczej będziemy się zamartwiać, czy żyjesz.

Czy byłam głupia, podając im na tacy mój dokładny adres? Stanowczo tak.

Przecież mogli być włamywaczami. Nie wiem, co ja miałam w głowie.

– No to dobranoc – odparłam, otwierając drzwi.

– Dobranoc, Lily.

– Leila – poprawiłam, ale dopiero po kilku sekundach pojęłam, co się stało.

Nie słyszałam jeszcze tego głosu.

Odwróciłam się zdezorientowana i spojrzałam na Olivera, który stał z tym samym kpiącym uśmieszkiem, jakim obdarował wcześniej blondyna, gdy ten migał mu wiadomość ode mnie.

– Czyli… – powiedziałam, wskazując na nich dwóch.

– O matko! – Złapał się za głowę Patrick. – Przemówił! To jakiś medyczny cud!

– Jesteś głupi – oznajmiłam ze złością.

– Uważaj, kogo nazywasz głupkiem. To ty w to uwierzyłaś – przypomniał mi.

Pokręciłam głową rozbawiona całą tą sytuacją. Naprawdę nie połączyłam faktów, że migał mu tylko raz?

Zmęczenie zrobiło mi sieczkę z mózgu.

– Dobranoc, chłopcy – pożegnałam się znowu i weszłam do środka.

Zamykając drzwi, utkwiłam wzrok w tych tajemniczych, pozornie pozbawionych wyrazu, brązowych tęczówkach. Poczułam, jakby zaglądały wprost do mojej duszy. Jakby chciały poznać moje największe pragnienia.

W pokoju podłączyłam telefon, którego równie dobrze mogłabym teraz używać jako wibratora, bo wiadomości od Amber nie przestawały przychodzić. Szybko jej odpisałam.

Leila: Wróciłam. Wszystko okej. Żyję. Przyjdź do mnie, jak wstaniesz.

Byłam tak zmęczona, że zasnęłam dosłownie w sekundę. Gdyby nie to, pewnie nie zmrużyłabym oka, rozmyślając nad tą beznadziejną sprawą z Ethanem.

Rozdział drugi

Rurki z bitą śmietaną

– A kto to wstał lewą nogą? Niewyspana? – Wyszczerzyła się Kat, wchodząc bez pozwolenia do łazienki.

Zmierzyłam ją morderczym spojrzeniem i kontynuowałam szorowanie zębów. Miałam ogromnego kaca, a myśl o Ethanie potęgowała mój dołek.

– Czego chcesz? – warknęłam do dziewczyny opierającej się o drzwi.

– Mama woła na śniadanie – wyjaśniła, poprawiając włosy.

Na samą wzmiankę o jedzeniu brało mnie na wymioty.

– Nie jestem głodna.

– I tak masz przyjść – stwierdziła i odwróciła się na pięcie.

Wtedy zwróciłam uwagę na jej spodnie. A raczej na moje.

– Ile razy ci mówiłam, że masz przestać grzebać w moich rzeczach?!

Zeszłam za nią do jadalni, gdzie czekali już nasi rodzice.

– Na mnie wyglądają lepiej. – Wzruszyła ramionami.

Opadłam sfrustrowana na krzesło naprzeciwko niej i całkiem przypadkowo kopnęłam ją w kostkę, uśmiechając się przy tym słodko.

Kat miała zwyczaj przywłaszczania sobie moich ubrań. Mimo że była ode mnie dwa lata młodsza, nosiłyśmy ten sam rozmiar i cholernie mnie to denerwowało.

Widocznie będę musiała zainwestować w kłódkę.

– Jak było u Amber? – zapytała mama, związując blond włosy, które obie z siostrą po niej odziedziczyłyśmy.

– Dobrze – mruknęłam i sięgnęłam po szklankę z wodą, aby uniknąć dalszych pytań.

Moja siostrzyczka natomiast świetnie się bawiła, widząc moje zdenerwowanie.

Często mnie kryła, gdy wychodziłam tam, gdzie nie powinno mnie być. Oczywiście, nie za darmo. Byłaby chora, gdyby okazała bezinteresowną pomoc. Miała tak nudne życie, że musiała wpieprzać się w moje.

– Mam nadzieję, że przygotowałyście się na poniedziałek – oznajmiła mama, lekko się przy tym uśmiechając.

– Oczywiście, że tak – skłamałam, skupiając się na jej twarzy.

Po Grace Harris nie było widać, że miała czterdzieści lat i dwa porody za sobą. No może jedynie kilka zmarszczek przy jej zielonych oczach świadczyło o tym, że skończyła już dwadzieścia pięć lat. Figury również można było jej pozazdrościć, ale miała ją dzięki ćwiczeniom i codziennemu bieganiu – czynności, której szczerze nienawidziłam. Pod tym względem całkowicie się od niej różniłam. Ja wolałam leżeć w łóżku, a ona pocić się w parku. Za to wizualnie byłyśmy podobne. Razem z Kat odziedziczyłyśmy po niej zielone oczy i kolor włosów. Często na rodzinnych imprezach żartowano, że mama zdradziła tatę z listonoszem, bo jego ciemne włosy, śniada karnacja i niebieskie oczy nie pasowały do naszej dwójki. Po tacie miałyśmy za to charakter, a właściwie to głównie moja siostra, bo ja byłam bardziej podobna do mamy. Oni byli bardziej wycofani, a my dwie – wybuchowe. Tworzyliśmy dwa obozy.

– Podasz mi masło? – poprosił tata.

Mama podała mu je bez słowa i chyba już wiedziałam, co się działo. Całe szczęście dzwonek do drzwi przerwał tę ciszę, więc z ulgą poszłam je otworzyć. Na progu stała Amber, która chyba wstała niedawno z łóżka i nawet nie pofatygowała się wykąpać.

– Odczytałam wiadomość, więc przyjechałam – wydyszała, wchodząc do środka.

– Jechałaś autem? – spytałam, nie dowierzając w jej brak odpowiedzialności.

– Zgłupiałaś? – Spojrzała na mnie jak na dziwoląga. – Rowerem.

Mama wyjrzała zza drzwi i od razu szeroko się uśmiechnęła na widok czarnowłosej.

– Cześć, kochana! Dobrze się czujesz? – Zmarszczyła czoło, lustrując twarz mojej przyjaciółki.

– Cześć, ciociu. Tak, tylko trochę się nie wyspałam – mruknęła niemrawo.

Kobieta nie dociekała, tylko znów zniknęła w kuchni i wróciła z niej z pojemnikiem w ręce.

– Szarlotka. Wczoraj piekłam.

– No i to jest przywitanie! – Wyszczerzyła się Amber i chwyciła ciasto. – Dziękuję.

Uwielbiała ten placek i zawsze dostawała pół blachy do domu. Ale mamie nie chodziło tylko o miły gest. W ten sposób jej pilnowała.

– Będziemy w pokoju – oznajmiłam, ciągnąc przyjaciółkę na górę.

– Cześć, wujku! Cześć, Kat! – krzyknęła przez ramię, a po chwili byłyśmy już w mojej sypialni.

Pokój był moją bezpieczną przystanią. Miejscem, w którym mogłam schronić się przed otaczającym mnie światem. Pewnie nie odróżniał się niczym od pokoi moich rówieśników. Bladoniebieskie ściany, szafa, telewizor, łóżko, toaletka. I mnóstwo zaczętych obrazów, których nigdy nie skończę.

– Słyszałam, co zrobił – powiedziała i przysiadła na łóżku.

Skubałam skórki, czując, jak łzy napływają mi do oczu. To tak strasznie bolało.

– Przyniosłam ci coś.

Wyciągnęła z torebki tabliczkę białej czekolady, którą następnie mi podała. Moja ulubiona. Potrzebowałam porządnej dawki cukru.

– Jest debilem i słyszałam, że ma małego – oznajmiła czarnowłosa, głaszcząc mnie po głowie, gdy leżałam na jej kolanach.

Nie mogłam powstrzymać chamskiego uśmiechu, który pojawił się na mojej twarzy.

Nie spałam z Ethanem, więc mogłam sobie poprawiać humor tym, że to nie ze mną był problem. To on miał niską samoocenę i zdaje się, że próbował ją podwyższyć jak największą liczbą zaliczonych lasek.

– Poza tym spójrz na to z drugiej strony – paplała dalej. – Możemy teraz obie być starymi pannami.

– Nie jesteś starą panną – mruknęłam z pełnymi ustami.

– Ale nią zostanę. – Spojrzała na mnie i ścisnęła mój policzek. – Jesteś najbardziej wartościowym człowiekiem, jakiego znam. On też to zauważy i wróci – wyszeptała, nachylając się. – A wtedy zrobisz tak. – Pstryknęła palcami. – I tak. – Uniosła w górę środkowy palec, a ja parsknęłam śmiechem.

Łzy wyschły i zastąpił je lekki uśmiech, który udało się przywołać mojej przyjaciółce. Dawała mi największe wsparcie i takie samo otrzymywała też ode mnie. Znałyśmy się jak dwa łyse konie i jedna za drugą poszłaby w ogień. Żadna z nas nie miała w życiu łatwo i zmagałyśmy się z własnymi problemami, ale nigdy nie wystawiłyśmy się do wiatru. Mogłyśmy się pokłócić i rzucać talerzami, a gdy po pięciu minutach jedna potrzebowała pomocy, ta druga chowała dumę do kieszeni i biegła jej na ratunek.

– Nie wierzę, że mi to zrobił. Co jest ze mną nie tak? – zapytałam, kryjąc twarz w dłoniach.

– Kochałaś go?

– Tak myślę – powiedziałam niepewnie.

– Kochałaś, czy myślisz, że kochałaś?

To pytanie sprawiło, że podniosłam się z kolan dziewczyny.

Przecież był moim chłopakiem, byliśmy ze sobą dosyć długo. Musiałam go kochać. Musiałam, ale czy tak było naprawdę? A może wydawało mi się, że go kocham, bo tak wypadało? Bo naczytałam się o tym w książkach i naoglądałam w filmach? Może zwyczajnie byłam do niego przyzwyczajona. Byliśmy parą, trzymaliśmy się za ręce i ładnie wyglądaliśmy na zdjęciach. Fajnie było móc nazwać go swoim chłopakiem. Był przystojny, miły i popularny. Nikt za to nie zastanawiał się, czy byłam z nim szczęśliwa.

Po chwili dotarło do mnie, że nie byłam i że nie czułam do niego nic więcej niż pociąg fizyczny. Był w moim typie, ale nie mieliśmy ze sobą zbyt wiele wspólnego. Zmarnowałam na niego pół roku życia. Postanowiłam więc dać sobie spokój z chłopakami. Przynajmniej na jakiś czas. Miałam na głowie już jedną aferę. Nie potrzebowałam kolejnego frajera w swoim życiu.

– Jestem młoda – stwierdziłam, przeczesując włosy. – Wydawało mi się, że mogłam być zakochana, ale nie byłam.

Wzruszyłam ramionami i usiadłam przy toaletce, aby chociaż w małym stopniu zakryć ślady imprezy.

– Nie obraź się, ale idź się przespać – powiedziałam do Amber. – Wyglądasz, jakbyś miała zaraz mi tu odlecieć.

– Wpadnę później. – Ziewnęła i posłała mi w powietrzu buziaka.

Po ogarnięciu swojej twarzy postanowiłam odrobić lekcje, aby mama nie zaczęła niczego podejrzewać.

Zablokowałam również Ethana, bo czytając jego żałosne wymówki o tym, że nam się nie układało, zachciało mi się rzygać.

Nie ma żadnego wytłumaczenia dla zdrady. Nieważne, czy się układa, czy nie, czy sypiamy ze sobą, a może zniknęła ta chemia z początków związku. Jeśli coś nie działa, to się to naprawia. Jeśli nadal nie działa, dopiero wtedy wyrzuca. Jeśli czegoś mu brakowało, powinien mi o tym powiedzieć, a wtedy najprawdopodobniej byśmy się rozstali, bez tej niepotrzebnej afery.

Nie miałam już żalu o zdradę. Złość odeszła i czułam już tylko smutek. Czysty żal, że mnie tak potraktował.

– Mógłbyś chociaż raz pomyśleć o mnie! – usłyszałam z dołu krzyk matki.

Westchnęłam ciężko i założyłam na uszy słuchawki, włączając playlistę do nauki. Uwielbiałam angielski, więc nie miałam trudności z napisaniem referatu i choć w tamtym momencie było to torturą, po dwudziestu minutach nie miałam już nic do roboty.

Spojrzałam na leżący w kącie obraz jaskółki i pomyślałam, że to ten dzień, kiedy go dokończę. Rozstawiłam sztalugę i położyłam na niej płótno. Założyłam swój niezniszczalny fartuch i zasiadłam do pracy.

Muzyka napełniała moje żyły ochotą i siłą do działania. Czułam przypływ magicznej inwencji twórczej.

Serce zatrzymało mi się na sekundę, gdy w lustrze wiszącym na ścianie ujrzałam sylwetkę mojej siostry.

– Nie strasz mnie tak. – Wyciągnęłam słuchawki z uszu, łapiąc się za klatkę piersiową.

– Idziemy gdzieś? – zapytała ze łzami w oczach.

Przytaknęłam i ściągnęłam fartuch przez głowę. Zgarnęłam z szafy torebkę i zeszłyśmy do korytarza, gdzie rodzice nadal się ze sobą kłócili.

– Nie. Po prostu mam dość! – wydarła się mama.

– To przestań zachowywać się jak wariatka! – odpowiedział jej tata. – Dopowiadasz sobie rzeczy, które nigdy nie miały miejsca!

– Wiem, co widziałam! Nie rób ze mnie idiotki!

Takie kłótnie nazywali normalną rozmową i nie zgadzali się z Gabrielle, która uważała inaczej. Gabrielle była ich terapeutką. Chodzili do niej przez ostatnie trzy lata i jak można się domyśleć, nie pomogła im zbytnio, więc w pewnym momencie przestali. Uraziła ich jej sugestia, że być może nie da się już tego uratować i najlepsze, co mogą zrobić dla siebie i przede wszystkim dla dzieci, to rozstanie.

Skąd o tym wiedziałam? Mama informowała mnie o wszystkim, co działo się między nią a jej mężem. Nierzadko musiałam wybierać, po której stronie stoję w danym sporze. Dlatego od kilku miesięcy, gdy kłótnia docierała do punktu kulminacyjnego, po prostu wychodziłyśmy z Kat z domu, aby nie być tego świadkami. Robiłyśmy tak średnio raz w tygodniu, czasem częściej.

– Chcesz skoczyć do wesołego miasteczka? – zaproponowałam, chcąc rozchmurzyć młodszą siostrę.

Ona bardziej przejmowała się rodzicami. Musiałam być dla niej wsparciem i starać się, aby to na nią nie wpłynęło. Przytaknęła głową i lekki uśmiech rozjaśnił jej twarz. Nadal nie zapomniałam, że miała na sobie moje spodnie, ale nie komentowałam tego. Jutro jej się za to oberwie.

Weekend w wesołym miasteczku oznaczał ogromne tłumy. Rodziny z dziećmi, korzystając z pogody, spędzały czas na zabawie, co nie było dla mnie dużym zaskoczeniem. Stanęłyśmy w kolejce, oczekując na wejście na diabelski młyn, który uwielbiałam najbardziej na świecie. Już na górze, gdy podziwiałam otaczającą nas panoramę miasta, doświadczałam pewnego rodzaju oczyszczenia psychicznego.

– To prawda? – spytała moja siostra, pokazując mi telefon.

Oczywiście, że cała szkoła musiała już o tym wiedzieć z profilu na Instagramie, na którym dzielono się plotkami na temat każdego ucznia Malibu Mix High School.

– Są filmiki? – Przejęłam się i wyrwałam urządzenie z jej rąk.

– Nic nie widziałam – odpowiedziała, ale i tak musiałam się upewnić.

Mnóstwo osób było świadkami naszego zerwania.

– To prawda – przyznałam, oddając komórkę.

Zrobiła smutną minę i mocno mnie przytuliła. Może i nie wiedziała, co powiedzieć, gdy działo się coś złego, ale zawsze mnie wysłuchiwała i przytulała. Byłyśmy pod tym względem podobne.

– Dwa bilety? – spytała rudowłosa dziewczyna w budce.

Nigdy jej tu nie widziałam, a przychodziłyśmy tu dosyć często. Wyglądała na znudzoną. Przytaknęłam głową.

– Dwanaście dolarów – dodała.

Podałam odliczoną kwotę i słysząc jeszcze za sobą: „miłego przejazdu”, weszłyśmy do wagonika. Kat miała lęk wysokości, a ja byłam okropna, ciągnąc ją tu.

– Słyszałaś o tym, co się stało w zeszłym tygodniu? – zapytałam, gdy ruszyłyśmy.

Zaprzeczyła ruchem głowy, patrząc na mnie podejrzliwym wzrokiem.

– Była awaria i ludzie utknęli na samej górze na cztery godziny – oznajmiłam z pełną powagą.

Obserwowałam, jak przerażenie maluje się na jej twarzy i rozkoszowałam się tym widokiem. Kara za spodnie. Dyskretnie zerknęła w dół przez okienko i starała się zachować pokerową twarz. Nie wychodziło jej to.

– Myślisz, że rodzicom to w końcu minie? Znów będą zakochani?

Przeczesałam włosy, unikając jej wzroku. Nie znałam odpowiedzi na to pytanie, a nie chciałam dawać jej złudnych nadziei. Wiedziałam też, że dziewczyna usilnie trzymała się myśli, że rodzice mieli chwilowe problemy. W każdym związku zdarzają się przecież gorsze okresy. Przepracują to i znów będziemy szczęśliwą rodzinką. Może i ja byłabym tego samego zdania, gdyby nie fakt, że ich „zły czas” trwał już piąty rok. Byłam więc realistką i nie widziałam szansy na polepszenie. Szczerze mówiąc, wolałabym, aby rozwiedli się już teraz, oszczędzając sobie i nam niepotrzebnego bólu i stresu.

– Jesteś głodna? – spytałam, kiedy już wychodziłyśmy z wagonu.

– Rurki z bitą śmietaną? – zaproponowała nieśmiało.

– Rurki z bitą śmietaną. – Zaśmiałam się i oplotłam ręką jej kark. Byłam od niej prawie o głowę wyższa.

– Przypominają mi się czasy, gdy przychodziłyśmy tu z rodzicami – westchnęła, gryząc wafelek.

Gdy byłyśmy młodsze, co tydzień spędzałyśmy niedziele na kocu, ogrzewając się na słońcu. Było wtedy tak beztrosko i dobrze. Dziwne było wiedzieć, że to już nie wróci. Czas leciał tak szybko. Jednego dnia byłam siedmiolatką, a następnego odbierałam prawko.

Wyciągnęłam z kieszeni paczkę papierosów i odpaliłam jednego, obserwując pełną obrzydzenia minę mojej siostry.

– Nie udawaj. Przypomnieć ci o parku? – Uniosłam brwi, kpiąc z jej zachowania.

Dwa miesiące temu przyłapałam Kat i jej koleżankę, Maddy, na mieście. Szlajały się po parku, drąc się wniebogłosy i rozlewając dookoła piwo. Był to pierwszy incydent z używkami w jej wykonaniu.

A może pierwszy, o którym wiedziałam?

Oczywiście jej nie wkopałam, chociaż miałam na to ochotę. Miała dopiero piętnaście lat i nie powinna w takim stanie błąkać się po okolicy w nocy. W mieście nie brakowało zwyroli.

Dostała ode mnie i Amber największy opierdol, jaki tylko można było usłyszeć. Od tego czasu trochę spokorniała.

– Mama pyta, czy obejrzymy z nią „Harry’ego Pottera” po powrocie – zmieniła temat.

Czyli już koniec wojny. Zawsze, gdy proponowała nam maraton filmowy, oznaczało, że kłótnia dobiegła końca i możemy wrócić do domu. Wstałam leniwie z ławki, chwyciłam dziewczynę pod ramię i ruszyłyśmy w stronę osiedla. Nie miałam na to ochoty, ale widziałam radość Kat, gdy czytała SMS-a od mamy. Było mi jej żal. Naiwnie wierzyła w ich związek.

Tak jak się spodziewałam, mama robiła przeprosinowe naleśniki, a ojciec siedział w swoim gabinecie, udając, że wszystko jest w porządku.

– Możecie już włączyć. Zaraz do was przyjdę – starała się nadać głosowi wesoły ton.

Udawała, że to wszystko było normalne, uciszając tym swoje sumienie. Miała w dupie, co czuły jej dzieci. Najważniejsze było jej samopoczucie. Ze znudzeniem obserwowałam moją siostrę, rozkładającą koce i poduszki na kanapie.

– Zaklepuję. – Wskazałam na prawą część narożnika. Była najdłuższa i najwygodniejsza.

Potem wszystko zadziało się tak szybko. Wzrok Kat padł na tę część, a ja uświadomiłam sobie, że muszę się śpieszyć. Po kilku sekundach siostra leżała na mnie, a ja próbowałam ją zrzucić.

– Teraz moja kolej! – wydyszała, trzymając się oparcia.

– Jestem starsza! Złaź ze mnie, Gadzie! – wydarłam się, nie rezygnując z odpychania jej.

Była uparta, chociaż jeszcze nigdy nie udało jej się ze mną wygrać. A często miałyśmy okazję, aby się sprawdzić.

W kulminacyjnym momencie naszej przepychanki do salonu weszła mama i rzuciła nam pełne dezaprobaty spojrzenie.

– Zwariuję z wami – podsumowała, kładąc jedzenie na stoliku. – Dla ciebie z czekoladą – zwróciła się do Kat. – A dla ciebie z bitą śmietaną i owocami. Tak, jak lubicie.

To też działo się za każdym razem. Jadłam naleśniki, oglądałam film i zapominałam, że kilka godzin wcześniej rodzice licytowali się, kto kogo nienawidził bardziej.

Patrzyłam kolejny raz, jak zabijają Syriusza i nie wywołało to we mnie żadnych emocji, podczas gdy zwykle ryczałam niczym bóbr. Może to dlatego, że napatrzyłam się już na śmierć, może nie tę dosłowną, ale widziałam, jak dzień po dniu umiera miłość między moimi rodzicami. Możliwe, że to mnie w pewien sposób znieczuliło.

Wiedziałam, że to uczucie istnieje, ale trzeba czekać, aż trafi się na odpowiednią osobę. Wiedziałam, że w końcu i mnie się to przydarzy, więc cierpliwie wyczekiwałam swojej drugiej połówki. Przez jakiś czas sądziłam, że był nią Ethan, ale… no cóż. Walić go.

Marzyłam o miłości. Kto o niej nie marzy? Każdy chce być kochany, podziwiany i potrzebny. Tymczasem ja byłam tym chłopakiem tylko zauroczona. Chciałam wierzyć, że jestem zakochana, bo pragnęłam udowodnić swojej wewnętrznej dziewczynce, że nie będę taka jak rodzice. Że zadbam o swoje uczucie i swój związek.

Oczywiście wiedziałam też, że miłości nie znajduje się tak jak w filmach: jedno spojrzenie i już wiesz. Nie. W życiu to tak nie wyglądało.

– O co poszło tym razem? – dotarł do mnie szept Kat.

Zerknęłam na mamę, która wyglądała, jakby cieszyła się, że ktoś w końcu zadał jej to pytanie.

– Wasz ojciec nie potrafi pomyśleć o potrzebach innych osób – powiedziała. – Całe dwadzieścia lat małżeństwa…

– Mamo! – Zerwałam się z kanapy i posłałam jej gniewne spojrzenie.

– No co? – oburzyła się niczym dziecko. – Odpowiadam twojej siostrze.

Prychnęłam pod nosem. Znów zaczynała.

– Nie sądzisz, że powinniście to wyjaśnić między sobą? Nie chcemy być tego świadkami, a tym bardziej wybierać stron! – Wyrzuciłam ręce w powietrze z tej całej bezsilności. Wiedziałam, że i tak niczego nie zmienię. – Tak samo sądzi Gabrielle!

Moja matka aż poczerwieniała na wzmiankę o byłej terapeutce. To ona głównie jej nienawidziła. I to ona podjęła decyzję o zakończeniu terapii. Ciekawe, co by się stało, gdyby nadal do niej chodzili.

– Była niekompetentna – wycedziła.

– Boli cię to, że mówiła prawdę! – Zaśmiałam się histerycznie, bo już skończyły mi się pomysły na dotarcie do niej. To było jak mówienie do ściany.

Nasze krzyki zwabiły do salonu tatę.

– Leila ma rację – powiedział spokojnie, a to tylko pogorszyło sytuację.

– Aż dziwne, że potrafisz komuś ją przyznać – zakpiła jego żona.

Usłyszałam, jak mężczyzna ciężko wzdycha. Popatrzył przez chwilę na kobietę, którą kiedyś kochał do szaleństwa, i dużo bym oddała, aby dowiedzieć się, co siedziało mu w głowie. Wyszedł bez słowa, ale był to najlepszy wybór, jakiego mógł dokonać, biorąc pod uwagę, że irytowali się samą swoją obecnością.

Rzuciłam matce ostatnie zawiedzione spojrzenie i ruszyłam do swojego pokoju, nakazując Kat zrobić to samo. Byłam na nich wściekła.

Nie za to, że już nie byli ze sobą szczęśliwi. Miłość się czasem wypala. To nic złego i zdarza się częściej, niż nam się wydaje.

Byłam zła, że próbowali wszystkim wmówić, że to nieprawda.

Rozdział trzeci

Wolałam, jak byłeś niemową

Poprzedni tydzień nie był dla mnie zbyt łaskawy. Mnóstwo nauki, nadchodzące sprawdziany oraz uczniowie żywo komentujący nasze rozstanie, jakby był to najciekawszy temat do rozmów. Nie zliczę, ile razy usłyszałam wyrazy współczucia. Przejmowali się bardziej niż ja.

Przyznaję, że nie było to najmilsze doświadczenie, ale życie płynęło dalej. Nie będę się użalała, bo jakiś chłopak okazał się skurwysynem.

– Co teraz? – spytałam, leżąc twarzą na ławce.

– Algebra – westchnęła Amber, a ja nie mogłam się z nią nie zgodzić.

Pani Henson była jędzą. W każdym tego słowa znaczeniu. Uwielbiała się nad nami znęcać i tego nie ukrywała. Podobno w przeszłości była w porządku, ale zakochała się w jednym z uczniów, który nie odwzajemnił jej uczuć i od tego momentu stała się zimną i okropną suką.

Przyjaciółka szturchnęła mnie w żebra, więc podniosłam głowę, aby sprawdzić, czego chce.

Uśmiechała się w ten swój cwany sposób i wiedziałam, co miała na myśli.

Rozejrzałam się i zauważyłam woźną zajętą telefonem.

– Teraz albo nigdy – wyszeptałam i chwyciłam czarnowłosą za rękę.

Opuszczenie szkoły nie było tak łatwe, jak mogłoby się wydawać. Każdego wyjścia pilnowała inna osoba, więc trzeba było dużo szczęścia, aby akurat nie było nikogo w pobliżu.

Wydostałyśmy się na zewnątrz i biegłyśmy do końca ulicy, żeby zniknąć w jednej z bocznych alejek. Zatrzymałyśmy się, a ja pochyliłam się, kładąc dłonie na kolanach i próbując uspokoić oddech. Fajki zabijały moją kondycję.

– Chyba nikt nas nie widział – powiedziała Amber, poprawiając włosy. – Panama?

Panama to knajpa, a raczej bar, bo tylko alkohol był tam zdatny do spożycia. No może jeszcze frytki. Plusem tego miejsca było to, że nie sprawdzali dowodów i przebywały tam tylko miejscowe pijaczki, oferujące słabe teksty, ale zazwyczaj ci mężczyźni byli nieszkodliwi.

Była to też nasza kryjówka, gdy szłyśmy na wagary. Chodzenie po mieście to samobójstwo, jeśli twoja mama zna każdego, a ojciec pracuje jako dziennikarz, więc często wychodzi w teren.

– Hej, dziewczyny! Dawno was nie było. – Przywitał się z nami Joey, barman.

– Praca, wiesz, jak jest – odpowiedziałam naturalnie.

Tak. Ja byłam prawniczką, a moja przyjaciółka weterynarzem.

Nie wiem, czy chłopak był tak głupi, czy zwyczajnie udawał, że nam wierzy. Ale to akurat mniej istotne – ważne, że nie zadawał pytań.

Zajęłyśmy miejsce na samym końcu, bo było najbardziej schowane i trzeba by było podejść naprawdę blisko, aby nas przyuważyć, a o to przecież chodziło. Nie chciałam być nakryta w barze na piciu piwa.

– Nadal cuchnie szczynami. – Skrzywiła się czarnowłosa i popsikała perfumami.

Trochę przesadziła i wolałam już chyba smród sików.

Kiedy postawiono przed nami szklanki, oparłam się o kanapę.

– Chcę, żeby już były wakacje – westchnęłam.

Słońce, wolne, drinki na plaży, imprezy do białego rana. Marzenie.

– Co z rodzicami?

Przewróciłam oczami na wzmiankę o nich. Od ostatniej kłótni byli dla siebie aż nazbyt mili. Szkoda, że to pewnie cisza przed kolejną burzą.

– Nic nowego. Nadal udają, że są zgranym małżeństwem – odparłam, popijając piwo. Caleb nie nazwałby tego piwem, bo było bezalkoholowe i niezbyt wyborne, ale czego można się spodziewać w takim miejscu i w tej cenie.

– Mogę pogadać z mamą. Może ona namówi ich do pójścia do nowej terapeutki – zasugerowała czarnowłosa, ściskając moją dłoń.

– To i tak nie zadziała – przyznałam szczerze. – Muszą sami dojść do tego, że to małżeństwo nikomu nie służy.

Jakkolwiek bym nie próbowała zmusić ich do kolejnej pomocy, przyniosłoby to odwrotne skutki. Pozostało mi jedynie czekać.

– Kiedy da sobie spokój? – Zaśmiała się moja przyjaciółka, a ja nachyliłam się nad ekranem jej telefonu, aby przeczytać rozmowę. Chłopak był z naszego rocznika i od kilku miesięcy próbował ją poderwać.

Jak widać bezskutecznie.

– Kogo to moje oczy widzą?

No chyba los sobie ze mnie żartował.

Przełykając ślinę, podniosłam wzrok znad telefonu i spojrzałam na chłopaka, którego zdążyłam już rozpoznać.

– Hej – przywitałam się z Patrickiem, ignorując kopiącą mnie w kostkę Amber. – Co tu robicie?

– Nie przedstawisz nas swojej koleżance? – Coś się we mnie zagotowało na ten przesiąknięty arogancją głos.

– Amber. – Wskazałam głową na dziewczynę. – Oliver, Patrick. Już się znacie.

Jęknęłam w duchu, gdy blondyn usiadł obok mojej przyjaciółki, i modliłam się, aby brunet nie wpadł na to samo.

Ale ten ktoś u góry nigdy mnie nie słuchał.

– Co tu robicie? – zapytałam ponownie, czując, jak się czerwienię. Nie podobało mi się, że ich spotkałyśmy. Nigdy wcześniej się nie widywaliśmy, a teraz wpadaliśmy na siebie drugi raz w ciągu kilku dni. Dlaczego?

– To raczej my powinniśmy was o to spytać – odezwał się znów Oliver, więc na niego spojrzałam, co było błędem, bo jego oczy uzależniały. – Ile macie lat? Z szesnaście?

– Siedemnaście. – Poprawiła go czarnowłosa, troszkę przy tym kłamiąc, bo urodziny miałam dopiero w sierpniu. Ona natomiast skończyła siedemnaście w styczniu.

– Kto wam sprzedał alkohol? – Chłopak spytał ponownie, a ton jego głosu mroził mi krew w żyłach.

– A co cię to obchodzi? – Amber spojrzała na niego z waleczną miną.

Chłopak prychnął tylko pod nosem i razem z blondynem posłali sobie porozumiewawcze spojrzenia. W tym samym momencie zabrali nasze piwa i postawili przed sobą.

– To się nazywa kradzież – oznajmiłam znudzona.

Wzruszył ramionami i wlepił spojrzenie w swojego przyjaciela, kompletnie mnie ignorując.

Odwróciłam wzrok ku Amber, aby dać jej znak, że to czas na ewakuację, ale oczywiście nie zwracała na mnie uwagi, słuchając z zaciekawieniem historii Patricka o jakimś aucie.

Naprawdę wierzył, że ją to interesowało?

Przewróciłam oczami i wyciągnęłam komórkę, aby odsunąć swoje myśli od chłopaka siedzącego obok. Nie powinnyśmy tu być, a tym bardziej z nimi. Pomogli mi wtedy, to fakt, ale nie znałyśmy ich. Słyszałam o nich niepochlebne rzeczy i chciałam być ostrożna.

Zacisnęłam zęby, gdy telefon został mi wyrwany z rąk.

– W towarzystwie nie używa się smartfona, Lily – oznajmił beznamiętnie, chowając urządzenie do swojej kieszeni.

– To też się nazywa kradzież – powtórzyłam. – I to nie jest moje imię, Oliverze.

– Idź więc na policję – odpowiedział, unosząc kącik ust.

Boże. Było to niesamowicie irytujące widzieć tę pewność siebie.

– Wolałam, jak byłeś niemową. – Uśmiechnęłam się słodko i złapałam w locie pytające spojrzenie przyjaciółki.

Zapomniałam jej o tym wspomnieć. A raczej uważałam, że nie jest to na tyle istotna informacja, aby zaprzątać jej głowę. Miałam wtedy poważniejsze zmartwienia. Minęło kilka dni i zdążyłam wymazać ich z pamięci.

– A ja wolałem, gdy byłaś przestraszona.

– Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy – skwitowałam, krzyżując z nim wzrok.

Analizował moje słowa w ciszy i przez krótką chwilę wydawało się, że zamierzał odpowiedzieć, ale w ostatniej sekundzie się powstrzymał.

Moja przyjaciółka wyglądała na zafascynowaną Patrickiem i, z tego co zdążyłam zauważyć, jemu chyba też się z nią dobrze rozmawiało.

Nie mogłam powiedzieć tego samego o mnie i jego koledze, który natarczywie się we mnie wpatrywał, onieśmielając mnie tym. Widocznie jego życiowym celem było wkurzenie jak największej liczby osób.

Postanowiłam go ignorować, więc wsłuchiwałam się w rozmowę naszych przyjaciół, aby włączyć się do niej w odpowiednim momencie.

– Mogę przyrzec, że widziałem dwa bijące się zające! – Patrick przyłożył dłoń do serca, a my parsknęłyśmy śmiechem. Sposób, w jaki to wypowiedział, był o wiele zabawniejszy niż samo zdanie.

– Nie wierzę ci – odparła czarnowłosa.

– Poszukam filmiku i ci wyślę. Tylko podaj mi swój numer.