KWIATY Z OGNIA

Alicja Patey - Grabowska

ISBN: 978-83-936697-1-4

Okładka: Svitlana Topor

Wydawnictwo oraz skład wersji elektronicznej:

ebook.e-nte.com

Wstęp

„Kwiaty z ognia” – to w zamierzeniu poetki – zbiorek, tak jak poprzedni „Ku pamięci”, zaadresowany jest szczególnie do młodych odbiorców, do „naszych wnuków”, aby pamiętali, aby nie zrywali pomostu z przeszłością, wartościami wpajanymi przez przodków, którzy dla tych wartości oddawali życie.

Jesteśmy bowiem ogniem w łańcuchu historii, w łańcuchu pokoleń, które tworzą naród ale i ludzkość.

Alicja Patey-Grabowska

Pamięci Rotmistrza T. Pileckiego

Czoło strzaskane.
Strzał w tył głowy.
Bez nagrobka.
Anonim.

Wrzucony chyłkiem
do rowu nocą.

I nie ma świadków.
Schowały się gwiazdy.

Kirem przez niebo
przykryta ziemia.

Księga Historii
zamknięta długo
już rozchyliła
sklejone karty.

I powróciła
pamięć o Rotmistrzu.

Polak dociekliwy.
Polak uparty.

Zmartwychpowstali

Skargi
potrząsające struny drzew
echem jak świder
rozłupujące korzeń

szepty modlitw dzieci i wdów
o zmiłowanie
o wybaczenie
myśli o pomście

I skargi chorałem
przebiły niebo
aż Miłosierdzie wzniosło Dłoń

Stanęli w szeregu
ZMARTWYCHPOWSTALI
z ziemi
jak z księgi

Słowo
stało się ciałem

1991 r.

Bombardowanie Starówki

pamięci ludności cywilnej

Gwizd
Szum
Trzask

 Jeszcze nie tu

sypie się gruz
pył

otwór w piwnicznej ścianie - 
ratunek dla zasypanych
Zamarł płacz dziecka
Cisza

Jeszcze nie tu

Gwizd,  szum
huk

Panie zmiłuj się
Ratuj!

Dziecko w płacz
Ludzie w krzyk
ciemność
kurz
pył

- Żyjecie?
Tak

Jeszcze nie tu

Światło
na  pobladłe twarze
plecy przyklejone
do ściany

bezpieczniej gdy…

Jeszcze
jeszcze
życie się tli
w kaganku strachu

Podaj rękę

Oświęcim – Muzeum

Czwartego zatem zstąpiliśmy dołu,
Głębiej się drążąc w bolesne dziedziny,
Co wszystko świata złe mieszczą pospołu.
(Dante, Boska komedia)

I

Zstępujemy na samo dno otchłani
podaj rękę
jeszcze niebo ma uśmiech słonecznika
a trawa zapachem nęci
Zstępujemy na samo dno otchłani
podaj rękę
Twoje i moje kroki
szczebiocą na dziedzińcu
który w słońcu obmywa gładką skórę
obleka się w zieleńce
jak panna na przyjęcie gości
Zstępujemy na samo dno otchłani
stopień pierwszy
Wygolone twarze ścian
pachną wodą kolońską świeże tynki
gdzie tu śmierć?
gdzie tu śmierć?
gabloty w których księgi
cyfry litery równe
jak przystrzyżony żywopłot na modłę angielską
cyfry wykaligrafowane cyfry
które są tylko znakami na tablicach
pachnących świeżą farbą

II

Zstępujemy na samo dno otchłani
stopień drugi
Fotografie kości powleczonych skórą
małe dzieci z twarzami starców
czuję śmierć
podaj rękę

III

Stopień trzeci
Włosy
wiją się drgają krzyczą
wypełzają zza szkła włosy
szczerzą szczęki Zęby szczęki
tyle twarzy ile szczęk szczerzą zęby krzyczą
rozdziawione paszcze butów parują nogi
w każdym bucie stężałe ciepło wyszczerzają szczęki
krzyczą
trup lalki z jedną nogą
mały bucik piszczy chce mleka
wielki płacz
tak wielki ściany chwieją się pękają
ich ogolone głowy schylają się nad nami
podaj rękę
jeszcze ciepła Nasze ręce żyją
to dobrze
Zstępujemy na samo dno piekła

IV

Stopień czwarty
czuję swąd
palą się oczy
Oni tu są Niosą ogień w oczach
„To fotografie”
nie oni tu są ich kroki słyszę
oddech ostatni wcisnął się kroplą
w zimno posadzki
Pasiak na krześle jeszcze chowa życie
Ostatnia droga przez drzwi wpółotwarte
twarzą do ściany aby krzyk wycisnąć
z dna otchłani niebo jak tarcza metalu

Podaj rękę
Chcę wiedzieć że żyję

Kobieta w lustrze

Kobieta w lustrze
widzi koniec świata

Bruzda na szyi
początkiem apokalipsy
w zmarszczce
złowieszczy Ezechiel

Kobieta w lustrze
widzi to
czego nie widzą politycy

Kruchość
 ludzkiego życia

Alicja Patey – Grabowska (Steffen)

Warszawianka z urodzenia - (jako dziecko przeżyła powstanie warszawskie na Starym Mieście), filolog z wykształcenia. Autorka kilkunastu tomików poetyckich, utworów dla dzieci, sztuk teatralnych, (komediofarsy polityczne „Mur” wyd. 1995 r.), antologii, wierszy polskich poetek (od XVIII w.) i wierszy katyńskich ,,Krzyk o świcie” (1992 r. – współautor S. Melak.) Tą książką spłaca dług wobec ojca – oficera zamordowanego w Katyniu. Zajmuje się tłumaczeniami z języka słowiańskiego i języka francuskiego oraz propagowaniem poezji polskiej w kraju i za granicą. Jest członkiem Rodziny Katyńskiej, której jest współzałożycielką oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Za propagowanie poezji, tłumaczenia, twórczość została wyróżniona przez Akademię „Di Pontzen” w Neapolu i Akademię Literatury i Sztuki „La Crisalide” w Catanii w 1996 r. Jej wiersze figurują w wielu zagranicznych antologiach, a wiersze Katyńskie zostały wydrukowane w antologii „Katyń w literaturze” w opr. J. Krzyżanowskiego (2002 r.) oraz w albumie „Katyń w pomnikach świata” (Alina Siomkajło – 2002 r.) w tłumaczeniu na język angielski.