Klauzura

Wstęp wzbroniony!

Consilia Maria Lakotta

Kraków 2007

Tytuł oryginału:

Klausur, Eintritt verboten!

Tłumaczenie:

Jacek Jurczyński sdb

Redakcja techniczna:

Ewa Czyżowska

Łamanie:

Joanna Łazarów

Korekta:

Barbara Faron, Marcin Kicki, Katarzyna Stokłosa

Okładka:

Radosław Krawczyk

Copyright © by Fe-Medienverlag GmbH, Kisslegg 

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo M, Kraków 2006

ISBN 978-83-7595-091-5

ISBN wersji cyfrowej 978-83-7595-595-8

Wydawnictwo M

ul. Kanonicza 11, 31-002 Kraków

tel. 012-431-25-50; fax 012-431-25-75

e-mail: mwydawnictwo@mwydawnictwo.pl

www.mwydawnictwo.pl

www.ksiegarniakatolicka.pl

I

Myślę, że ten pamiętnik autorstwa siostry zakonnej już ze względu na historię swojego powstania jest jedyny w swoim rodzaju. Tak mi się przynajmniej wydaje, ponieważ do tej pory nie prowadzono podobnych zapisków w tak skomplikowanym stanie ducha. Tego ja – postulantka Eileen O’Davis – jestem zupełnie pewna.

Piszę w tajemnicy przed moimi przełożonymi, posługując się pismem stenograficznym, którego w moim życiu zawodowym nikt poza mną nie potrafił odszyfrować. Reporterzy mają swoje tajemnice, które chronią przed wścibskimi spojrzeniami kolegów po fachu. Tę największą noszę teraz w sobie i wcale nie czuję się z tym dobrze. Wdarłam się do tego klasztoru, aby...

Nie, powinnam wyrzucić to z siebie i wyznać, jak w ogóle doszło do tego, że konwent St. Mary z Golden Hills ma czarną owcę w białym stadzie.

Wszystko wzięło się stąd, że dla mojego szefa – wydawcy i redaktora naczelnego wysokonakładowego czasopisma dla kobiet, ukazującego się w Chicago – napisałam dobry reportaż, który nagrodził wyższym niż zazwyczaj honorarium. Już samo to powinno mi było dać do myślenia, gdyż stary nie bywał tak hojny dla początkujących adeptów dziennikarstwa. Dopiero co zdałam maturę i zaledwie od roku pracowałam w redakcji.

Kiedy więc szef wręczał mi kopertę zawierającą kwotę, której wysokość zaparła mi dech w piersiach, zdjął z nosa okulary, co zawsze było znakiem, że chce podjąć ze swoim rozmówcą temat wykraczający poza relacje służbowe. 

- Od razu powiedziałem sobie, że ten drażliwy temat może podjąć jedynie kobieta. Doskonale sobie pani z nim poradziła, dziecinko. Oddać sprawiedliwość siostrze zakonnej zamieniającej strzykawki ze szczepionką przeciwko cholerze, a jednocześnie wydobyć na światło dzienne całą prawdę. Mężczyzna byłby w tym wypadku prawdziwym słoniem w składzie porcelany. Nawet będąc czasopismem niezależnym, musimy liczyć się z religijnymi odczuciami katolickiego kręgu naszych czytelników. A więc, jak już powiedziałem, dziecino – doskonała robota.

Wyrażenie „dziecino” nie powinno absolutnie budzić wrażenia, że z moim przełożonym wiązały mnie relacje zapewniające niektórym koleżankom szybszy awans zawodowy. Byłam po prostu redakcyjną maskotką i właśnie dlatego mógł złożyć mi tę fatalną propozycję. Zbierałam się już do odejścia, kiedy przytrzymał mnie za ramię.

- Proszę zostać jeszcze na chwilę, panno O’Davis. 

Cóż za uroczysty początek... 

- Proszę mi powiedzieć, jest pani irlandzkiego pochodzenia, nieprawdaż? Pani nazwisko...

- Moi dziadkowie pochodzą z Cork, moi rodzice już z Chicago, a ja jestem urodzoną Amerykanką – odpowiedziałam dumnie, na co on się uśmiechnął.

- Proszę się nie obrażać, dziecinko. Kiedy się patrzy na panią, nikt nie wątpi, że ma do czynienia z nowoczesną młodą damą. Ma pani swój styl, chociaż nie wynagradzam pani po królewsku. No dobrze, wygląd zewnętrzny jest okay. A jak się mają sprawy z religią – surowa katoliczka, jak czcigodni dziadkowie z Cork na południowym zachodzie Irlandii?

Na policzkach zakwitły mi rumieńce. Nie tolerowałam żadnych żartów na ten temat.

- Szefie, właśnie przed chwilą zapewnił mnie pan...

- Ależ naturalnie, dziecino! Gdybym tylko jeszcze raz mógł mieć dwadzieścia jeden lat jak pani – od razu pełna koncentracja! A tego mi właśnie potrzeba – temperamentu, roztropności, wdzięku osobistego. Proszę dobrze uważać: właśnie dlatego, że jest pani katoliczką aż do szpiku kości, chciałbym zlecić pani wykonanie pewnego zadania, które potraktowane z głową może przynieść niemałą sławę.

Tu zaczął przekopywać nieprzejrzany stos papierów i fotografii, które w zastraszającym tempie zwykły spiętrzać się na biurku każdego redaktora. Wyłowił z niego kolorowy fotos i podsunął mi go pod nos.

- Kto to jest?

Uśmiechnęłam się. Nabija się ze mnie?

- To przecież Clare Nell, wschodząca gwiazda Hollywood. Każdy windziarz wiesza jej portret nad łóżkiem i wie, że wkrótce ma zagrać Marię Stuart. 

Szef przytaknął skinieniem głowy. 

- Okay – to znaczy, właściwie nie. Przed chwilą otrzymałem informację, że rolę dostanie ktoś inny. Clare Nell wstąpiła do klasztoru.

Rozwarłam w zdumieniu oczy. Pewnie nie byłabym bardziej zszokowana, gdyby stwierdził, że panna Nell zginęła w wypadku samochodowym.

- Niemożliwe!

- Oczywiście, że możliwe. To nagłówek naszego następnego numeru. Została dominikanką misjonarką w Golden Hills. Od razu i bez żadnych zapowiedzi. Żadnych skandali, żadnych afer, żadnych bankructw, żadnych niepowodzeń na ekranie. Po prostu nie do uwierzenia.

Przeciągnął ręką po solidnej łysinie. Nie mogły się na niej zjeżyć ze zgrozy włosy, gdyż w przeciwnym razie miałby modnego właśnie jeżyka. 

Przez tę chwilę udało mi się odzyskać równowagę ducha.

- To może jakiś trik, szefie. Wkrótce pewnie wystąpi. Szkoda, wydawało mi się, że ma lepszy gust. Nie potrzebowała tego rodzaju reklamy.

- I tu się pani myli, dziecinko. Potraktowała sprawę zupełnie poważnie. List pożegnalny do firmy oraz odmowa pod adresem w większej części męskich wielbicieli, oficjalne zrzeczenie się praw filmowych oraz majątku – konwent St. Mary połknął ją bez reszty; gwiazda filmowa postulantką. Musi tam pani pojechać!

- Co takiego? Ja?

Wstał z krzesła i podszedł do drzwi. Następnie przepędził do diabła swoje dwie sekretarki, a mnie do ognia czyśćcowego. Tak mi się przynajmniej wydawało.

Kiedy już stało się jasne, że w pobliżu nie ma nieproszonych uszu, wyjawił mi swój plan. Ktoś musiał udać się do Golden Hills i zbadać po co, na co i dlaczego aktorka, i to znajdująca się na najlepszej drodze do zrobienia kariery, wbiła sobie do głowy, że da światu kopniaka i pozwoli się za życia pogrzebać.

Jeszcze miałam nadzieję, że będzie chodziło o mniej lub bardziej grzecznościową wizytę u zakonnic, które łagodną sztuką perswazji uda się przekonać, jak doskonałym lekarstwem na ciągły brak powołań może okazać się dobrze napisany reportaż o klasztorze, kiedy szef powiedział: 

- Już się dowiadywałem. Dalej niż do rozmównicy nie przedrze się żaden reporter ani reporterka. Siostry mają surową klauzurę. Trzeba ją wysadzić, zrozumiano?

Nie rozumiałam ani słowa, gapiąc się na niego w milczeniu. On pochylił się ku przodowi, zaczerpnął powietrza, potem jednak, po chwili zastanowienia, podszedł do stojącej przy ścianie kasy pancernej, otworzył ją i pomachał w moją stronę trzema pokaźnymi paczkami banknotów.

- A więc niniejszym zabezpieczony byłby ślub z pewnym młodym filharmonikiem, dziecino. Gdyby jeszcze rok udało się pani okiełznać uczucia i przybrać welon – tak jak Clare Nell!

W podobny sposób werbuje się szpiegów, oburzona zerwałam się z miejsca.

- Wykluczone, szefie. Ani za pieniądze, ani za dobre słowo. Nie zrobię czegoś takiego.

Szef trzasnął drzwiami sejfu.

- Zrobi pani! – stwierdził z napawającym lękiem spokojem, wskazał na krzesło, na którym miałam zająć miejsce, i dodał: – Mam tylko panią. To jest prawdziwa bomba dla reportera, gdyż dotąd nikt się na coś podobnego nie odważył. Nikt, kto wstępuje do klasztoru, nie musi przecież od razu zobowiązać się, że pozostanie w nim przez całe życie. Czy śluby składa się od razu, kiedy zatrzasną się drzwi klauzury?

Potrząsnęłam głową.

- Na pewno nie. Ale uważam, że to niemoralne, po prostu oszustwo...

Mój rozmówca założył ręce. 

- Nie jestem wprawdzie katolikiem, ale uważam się za znośnego chrześcijanina. Czy poprzedniego lata nie wzięła pani urlopu, żeby odprawić rekolekcje w klasztorze? Przez cztery dni, nieprawdaż? No dobrze, byłem wspaniałomyślny, chociaż było wtedy dużo roboty i napięte terminy. Jestem tolerancyjny dla wszystkich, czy to dla żydów, muzułmanów, czy hindusów. Gdyby mi pani oświadczyła: „Szefie, muszę koniecznie odprawić roczne rekolekcje w klasztorze”, to na początku pewnie bym szalał – ale czego człowiek potrzebuje, to musi mieć. Dobrze – proszę odprawić roczne rekolekcje u zakonnic, przecież to nie przestępstwo. Jeśli wola, to i bez pieniędzy, tyle tylko, że stanie się pani potem sławna, i temu na pewno nie będzie się dało zapobiec.

Usiadłam.

Trafił dokładnie w moją piętę achillesową. Spokój, cisza, skupienie – wszystko to marzenia w zabieganym reporterskim życiu. Ileż tak potrzebnego odprężenia przyniosły mi te cztery dni! Więcej niż sześć tygodni urlopu na Florydzie! I dalej – przecież nie jestem początkującą świętą – nęciła mnie sława. Szef miał rację, cała historia była wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju. Reporterka dociera do świętego świętych w żeńskim klasztorze i wydobywa na światło dzienne pilnie strzeżone tajemnice. Mój przełożony przypatrywał mi się uważnie.

- Mógłby z tego wyjść całkiem znośny reportaż i to nawet taki, któremu sam papież nie poskąpiłby błogosławieństwa. Jedynie, co byłoby niezbędne, to oryginalność, poczucie humoru, lekkość i zaduma – właśnie cała Eileen O’Davis, którą nasi czytelnicy już zdążyli nauczyć się cenić. Przecież wiele młodych dziewcząt wróciło z powrotem do normalnego życia, kiedy się przekonały, że na dłuższą metę klasztorne mury nie są dla nich.

Spuściłam głowę, w moim wnętrzu wrzało.

Szef podszedł do okna i otworzył je na oścież. Na zewnątrz widać było blask wiosennego słońca.

- Zbladła pani, dziecinko. Nie chcę niczego wymuszać ani nakazywać. Proszę wziąć zasłużone honorarium i udać się do pierwszej lepszej kawiarni albo, jeśli wola, pospacerować po butikach. A kiedy na spokojnie podejmie pani decyzję, proszę przyjść do mnie, a obiecuję, że obojętnie, jaka ona będzie, wszystko pozostanie między nami, okay?

- Okay! – wystękałam niewyraźnie.

Wypuścił mnie z gabinetu i wrzaskiem zaczął wzywać swoje sekretarki, które oczywiście zapadły się pod ziemię.

Oddaliłam się pośpiesznie.

Chicago nie jest z pewnością właściwym miejscem, jeśli ma się do przetrawienia ciężkie duchowe konflikty. Biegałam bez celu wzdłuż ulic obramowanych szybami wystawowych okien, na światłach raz po raz przechodziłam z jednej strony na drugą, ciągle zanurzona w tłumie ludzi i sama nie wiem, jak doszło do tego, że wylądowałam nagle przed świątynią muz. Nie, nie przed katedrą, lecz przed tym budynkiem, w którym każdego sobotniego wieczoru Robert Galmore z kręgiem filharmoników demonstrował wspaniały kunszt gry na harfie i cymbałkach. 

Jeśli przyjmę ofertę szefa, nie będę już mogła dzięki legitymacji prasowej przekradać się ku orkiestrze, aby zająć zarezerwowane miejsce i przez dwie godziny studiować ciche, skupione oblicze mojego „cherubina”, na którym rysowało się tyle wzniosłości, że – moim zdaniem – nie dało się niczego podobnego znaleźć w całym milionowym mieście. Wszyscy ludzie wokoło nosili na twarzach maski, tylko Robert Galmore zachowywał ludzkie oblicze, tak mi się przynajmniej wydawało. A ja, obdarowana i szczęśliwa, wracałam do domu, jeśli tylko musnął mnie jego uśmiech. On tłumaczył całą sprawę zapałem młodej reporterki, a nie osobistą sympatią, kiedy wieczór w wieczór trwałam w kaskadach brzmień muzyki klasycznej, chociaż bardziej podoba mi się jazz. 

Poza nieśmiałą, nieco chaotyczną rozmową – podczas której dowiedziałam się, że pracuje w banku – nie miałam więcej okazji do spotkania z nim. Jakim cudem szef zwietrzył, co w trawie piszczy?

Czy każdy mógł dojrzeć na mojej twarzy ten wyraz cichego uwielbienia? Pewnie nie pozostanie mi nic innego, jak zakrywać oblicze burką na podobieństwo niewiast Wschodu. Wydaje mi się bowiem, że bardzo kocham Roberta Galmore’a, nawet jeszcze i teraz, kiedy odważyłam się na ten karkołomny krok i noszę czarny czepek postulantek z St. Mary. Tego jednakże popołudnia byłam niezdecydowana, wahając się pomiędzy zgodą a odmową, protestem a pokusą. I pewnie wszystko byłoby inaczej, gdybym tylko usłyszała choćby najmniejsze wyznanie miłosne ze strony mojego uwielbianego muzyka. Ale na to przyszłoby mi pewnie jeszcze długo czekać.

Jak to często się zdarza, pobożne zakonnice nazywają to tutaj „zrządzeniem Opatrzności”, przed świątynią muz natknęłam się na tego, o którym tak intensywnie myślałam – Roberta Galmore’a. Pozdrowił mnie, a ja poczułam, że się rumienię. Niezdecydowany zwolnił kroku.

- Dzisiaj, niestety, nie wpuszczają obcych – wyjaśnił mi nie pytany i nieco roztargniony. – Przyszedłem z przyzwyczajenia, żeby zabrać szal, o którym zapomniałem ostatnio.

- Tak, niebieski w srebrne paski, mam go w domu! – odparłam na to. Zdziwiony spojrzał na mnie.

- Pani? Właśnie chciałem zapytać którąś ze sprzątaczek – dzisiaj robione są generalne porządki. Daleko pani mieszka?

- Nie, autobusem jesteśmy w pięć minut na miejscu. Jeśli potowarzyszy mi pan, wbiegnę na górę i przyniosę go – nie chciałam, żeby spadł na podłogę – to przecież czysty jedwab! – dodałam z zapałem.

- Nic specjalnego, panno...

- O’Davis!

- Hm – taki tam tani produkt z supermarketu. Ale gdyby była pani taka uprzejma, to można oddać go w sobotę w garderobie. Jeśli natomiast nie może pani przyjść, dam chętnie pieniądze na znaczek na list polecony...

Spojrzałam na niego trzeźwym okiem. Mężczyzna, który nie korzysta z okazji, aby przebywać w towarzystwie swojej ukochanej, w ogóle nie kocha. Nieco zmieszany przeciągnął dłonią po swoich pięknych, falujących włosach i dodał pospiesznie:

- Musi pani wiedzieć, że jestem teraz w pracy. W tej aktówce jest tysiąc dolarów, nie wolno mi się więc zatrzymywać, chociaż nie podejrzewam w pani specjalisty od napadów na bank.

Odrzuciłam głowę w tył.

- O, nie miałam zamiaru panu przeszkadzać. Obowiązek to obowiązek, proszę się pospieszyć, żeby pan zdążył, bo dzisiaj spory ruch na ulicach.

- W sobotę ćwiczymy Czajkowskiego – zawołał jeszcze do mnie i zniknął w tłumie. Poczułam nagle, że w głębi duszy zaczynam nienawidzić pewnego niebieskiego szala w srebrne paski. Czy nie wystawiłam się na pośmiewisko? Było oczywiste, że jestem zupełnie obojętna Robertowi Galmore’owi. Oddać szal garderobianej albo przesłać pocztą... O nie! Mój cherubin był zupełnie zwykłym człowiekiem, który w ciągu dnia myślał zazwyczaj o pieniądzach, pełniąc obowiązki wiernego sługi przeklętej mamony. Niepojęte, że w wolnym czasie oddawał się takiemu hobby i biorąc do ręki harfę, porywał młode dziewczęta, takie jak ja, do siódmego nieba... 

Dość! Dostanie swój szal, ale bez jednego słowa! Odtąd pewne zarezerwowane dla prasy miejsce w pobliżu orkiestry będzie świeciło pustką! Ach, życie w Chicago jest twarde i brutalne, zupełnie pozbawione poetyckości. To zrozumiałe, że zapędziło w klasztorne mury samą Clare Nell. W tym światowym mieście nie było już żadnych wartości, liczyła się jedynie wartość pieniądza. 

Problem został rozwiązany. W klasztorach ostała się prawdziwa romantyka, serce i dobro tylko tam były do znalezienia, doskonale to odczułam podczas rekolekcji. To, co było potrzebne gwieździe filmowej, może się i dla mnie okazać dobre. Poza tym, jakim to przestępstwem było wstąpienie do klasztoru, aby z bliska przyjrzeć się życiu zakonnic? Przecież nie miałam zamiaru ich szpiegować, żeby potem wywołać skandal. Szef miał rację, powinien to być doskonale napisany, interesujący reportaż, na który rzucą się przede wszystkim czytelniczki, bo przecież pracowałam dla czasopisma kobiecego!

Następnego poranka list polecony zaadresowany do pana Galmore’a był już w drodze. Wysłałam szal, tak jak postanowiłam, bez jednego słowa. Natomiast twarz mojego szefa promieniała radością. Zdumione sekretarki po raz drugi w tym tygodniu zostały zmuszone do udania się na nieplanowaną przerwę, my zaś omówiliśmy szczegóły całego przedsięwzięcia. Przede wszystkim należało udowodnić wszystkim krewnym, znajomym i przyjaciołom, że moja decyzja jest konsekwencją wewnętrznej potrzeby ducha, w przeciwnym wypadku bardzo szybko mogłoby dojść w Golden Hills do niechcianej wpadki. Moi koledzy i koleżanki przez cały tydzień będą mieli o czym rozprawiać w klubie, a potem popadnę w zapomnienie, moje miejsce zajmie ktoś inny – tylko w domu może być trudno.

Nigdy nie wspominałam ani rodzicom, ani rodzeństwu o chęci wstąpienia do klasztoru, nawet wtedy kiedy mój starszy brat Patryk postanowił zostać kapłanem. W dobrej irlandzkiej rodzinie przynajmniej jeden jej członek przynależy do stanu duchownego, nawet jeśli od całych pokoleń zamieszkuje ona w Ameryce. Tak więc nie było to niczym nadzwyczajnym. Natomiast ja nigdy nie wykazywałam skłonności ku życiu zakonnemu, lecz wyborem takiego a nie innego zawodu dowiodłam niewątpliwego przywiązania do tego pięknego świata. Chciałam pójść śladami życia i to w dodatku tam, gdzie pulsuje ono najmocniej. Wszyscy o tym wiedzieli. Jak więc wytłumaczyć sensowność mojego kroku? Na szczęście nie musiałam niczego robić w pośpiechu, moi rodzice mieszkali poza Chicago, w wiejskiej okolicy, gdzie posiadaliśmy własny dom, przy którego budowie uczestniczyli jeszcze dziadkowie. Dopiero niedawno udało się go uwolnić od ciężarów kredytu. Któregoś dnia miałam należeć do grona spadkobierców...

Mój szef machnął ręką, jak gdyby chciał odpędzić muchę. 

- Bzdura! Na razie niczego proszę nie pisać, a list wysłać do rodziców dopiero z klasztoru, uzasadniając to tym, że nie chciała pani sprawiać im bólu. To chyba rozsądne tłumaczenie?

Tak, to był dobry pomysł. Kiedy udawałam się w podróż, by zebrać materiał na reportaż, też nie odprawiałam specjalnej ceremonii pożegnania. Moi bliscy przyzwyczaili się do tego, że wyrosły mi skrzydła i opuściłam rodzinne gniazdo. Poza tym przypominałam sobie mgliście, że we wszystkich klasztorach można było składać wizyty. Golden Hills nie leżało w końcu na antypodach, tylko parę mil na północ od miasta. 

Dla rodziców był to rzut kamieniem, odkąd John, mój drugi starszy brat, kupił samochód. Mieściły się w nim właśnie cztery osoby. Cztery było idealną liczbą jak na okazjonalne odwiedziny w klasztorze – nie trzeba będzie odpowiadać na zbyt wiele pytań, jak wtedy, kiedy zjawiłoby się pięcioro rodzeństwa, zwłaszcza najmłodsza Maureen. Przez moment przeszył mnie dotkliwy ból, jakbym rzeczywiście miała się rozstać z moją młodszą siostrą, za której wychowanie byłam prawie współodpowiedzialna. Potem jednak uśmiechnęłam się sama do siebie – cała ta komedia miała trwać tylko rok. Zaraz jak tylko jako nowicjuszka dotrę do ostatnich tajemnic życia klasztornego, jeszcze przed złożeniem pierwszych ślubów zakonnych, wrócę do życia w świecie. Zawsze można było znaleźć jakieś wyjaśnienie. Tym się właśnie pocieszałam. Wszystkie inne sprawy wziął w swoje ręce sam szef. Dostałam do ręki bilet. Osobiście nie chciał mi towarzyszyć, gdyż mogłoby się to wydać zbyt podejrzane. W żadnym też wypadku nie wolno mi było przedstawić się przełożonej generalnej jako reporterka, lecz jedynie jako pracownik wydawnictwa. Nie była to cała prawda, ale też i nie kłamstwo, tym sposobem nikt nie nabierze podejrzeń.

Nieco ryzykowna była inna sprawa: moje nazwisko pojawiało się często na łamach naszego poczytnego czasopisma. Czy ktoś mnie może rozpoznać? Wszystko zależało właśnie od tego.

Nie musiałam się niczego obawiać. Kiedy wymieniłam moje nazwisko, twarz czcigodnej matki pozostała niewzruszona. Równie dobrze mogłabym się nazywać Mary Smith lub Liz Miller. O tym, że w tym klasztorze nikt nie czytywał naszego pisma, pomyślałam, kiedy zobaczyłam wznoszącą się na wzgórzach bryłę zabudowań w okropnym stylu przełomu wieków, które być może całe lata temu zasłużyły sobie na tak poetycką nazwę i teraz daleko im było do tego.

Był szary, skąpany w deszczu, wczesnowiosenny dzień. Na niebie przesuwały się ciężkie kłębiaste chmury. Nieliczne drzewa, mające ożywiać surową fasadę klasztoru, wypuściły zaledwie pierwsze pączki. Na burych polach nie widać było żadnego śladu jakiejkolwiek zieleni, martwe i ciche leżały wokoło. Jasnoczerwony traktor ugrzązł w błocie i to zaraz obok głównego wejścia. Najwidoczniej nie udało mu się pokonać zakrętu drogi wiodącej za rogiem ku stajniom, oborom i stodołom.

Wielkie nieba, to raczej jakaś dobrze prowadzona farma niż żeński klasztor! Z zabudowań gospodarczych dobiegało szczekanie psa i głuche porykiwanie krów. Blaszany dźwięk dzwonka u bramy – i chuda, ciemno odziana siostra zakonna, która moim zdaniem była nieco zbyt wysoka, by móc uważać ją za pełną wdzięku. Dominikanki wyobrażałam sobie zawsze jako lśniąco białe, nieskazitelne gołębice na dziedzińcu Boga. Takie, którym Pan nie złamałby ani jednego piórka, kiedy rozgniewany przepędzał przekupniów ze świątyni. Tę, przewiązaną szarą zapaską i tęgo rozczochraną, spowijała czerń.

- Dzień dobry – rzekłam suchym tonem domokrążcy, który po raz pierwszy dzwoni do drzwi obcego domostwa. – Czy mogłabym rozmawiać z matką generalną?

Wysoka zakonnica szeroko rozwarła szare oczy.

- Z czcigodną matką? A kim pani jest?

- Eileen O’Davis – odpowiedziałam śmiało i niebiosa nie zagrzmiały. Siostrzyczka nie miała najmniejszego pojęcia, kto przed nią stał.

- A co pani sprzedaje? – pytała dalej, spoglądając na moją walizkę oraz płaszcz przeciwdeszczowy, z którego spływały strugi wody.

- Jeśli można tak powiedzieć, to mnie samą – odparłam nieco podrażniona – chciałabym wstąpić do tego klasztoru.

No cóż, moje oświadczenie brzmiało co najmniej dwuznacznie, bo najwidoczniej siostra nie podejrzewała, że pod jej dachem zagościła nowa postulantka!

- Proszę mi tylko powiedzieć w jakiej sprawie i pójść za mną do rozmównicy.

- Niech siostra posłucha, chcę zostać dominikanką, czy też może wylądowałam tutaj wśród wyznawczyń buddyzmu?

Chuda siostra na dłuższą chwilę zamknęła oczy, a ja pomyślałam, że zaraz zemdleje.

- Aaa, nowa? Nic mi o tym nie wiadomo, że się pani zgłosiła! Jak brzmiało nazwisko – Davids?

- O’Davis – i nie jestem zgłoszona. Nie miałam pojęcia, że nawet w klasztorach na pierwszym miejscu stoi święty Biurokracy.

Teraz moja rozmówczyni roześmiała się, ukazując potężne, końskie zęby, w żadnym wypadku nie dodające jej urody.

Wytarła najpierw wielkie, kościste ręce w szarą zapaskę, a następnie wyciągnęła ku mnie swoją prawicę:

- Serdecznie witamy. Proszę chwilę zaczekać, zaraz zawołam mistrzynię nowicjuszek, matkę Amabilis – bo ja jestem tylko opiekunką postulantek.

Obróciła się w pośpiechu na pięcie, a ja dostrzegłam, że nosi na nogach drewniane chodaki. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby były częścią stroju zakonnego. 

Nagle przede mną otwarły się wielkie, ciemne drzwi i potykając się o próg wpadłam do wysokiego, chłodnego pomieszczenia, gdy nagle z dala rozległ się męski głos:

- Ależ siostro Elżbieto! Proszę o ciszę klasztorną!

Tyczkowata siostrzyczka uśmiechnęła się promiennie, jak gdyby to nie ją przywoływano do porządku.

- Dziękuję, czcigodna matko! 

A do mnie: 

- Jest pani dzieckiem szczęścia, to sama matka generalna.

- Co się dzieje, mamy gości? – usłyszałam na zewnątrz potężny męski głos. Pewnie zjawił się ktoś ze służby domowej, kogo obowiązkiem było wyrzucanie za próg nieproszonych gości.

Ale drzwi szybko się zamknęły. Najwidoczniej siostrzyczka uspokajała rozdrażnionego domowego gnoma. Z bijącym sercem przysiadłam na niewygodnym drewnianym krześle. Z mojego płaszcza kapały na podłogę krople wody. Na szczęście nie było na niej dywanu, ale i tak drewniane deski lśniły wypastowane na wysoki połysk. Zgrzebny lniany obrus przykrywał nierówności przedpotopowego stołu, wyciosanego chyba z drewna tekowego i sprawiającego wrażenie potężnego kowadła. Czyżby tutaj kuto młodych ludzi, formując ich do życia klasztornego?

Ze ściany spoglądało na mnie olejne malowidło, przedstawiające Chrystusa w towarzystwie dwóch niewiast. Jedna z nich trzymała w rękach ogromną paterę z martwą naturą, na widok której zgłodniałemu gościowi z ust pociekłaby ślinka, a kiszki zagrałyby marsza. Tymczasem Pan nie zaszczycał smakołyków nawet jednym spojrzeniem, natomiast Jego wzrok spoczywał dobrotliwie na młodszej z kobiet, spoglądającej ku Niemu w zachwycie i nie oferującej Mu niczego oprócz skupionego przysłuchiwania się. Niejasno przypomniałam sobie historię o Marii i Marcie, a także i to, że zawsze większą sympatią darzyłam pilną Martę. A ponadto teraz byłam głodna.

Otwarto drzwi, a w nich nie zjawiła się Marta, balansując na ramieniu z tacą z zimnymi zakąskami, lecz siostra zakonna wypełniająca swoją posturą prawie całą futrynę. Głębokie, ciemne oczy ukryte za szkłami okularów obrzuciły mnie szybkim spojrzeniem, zważyły i z pewnością uznały za zbyt lekką. Wielkie nieba, męski głos przynależał do niej, gdyż przedstawiła się najgłębszym basem:

- Matka Dominica z konwentu St. Mary. Co panią tutaj sprowadza, panno Davis? Wydaje mi się, że nasza siostra odźwierna nie zrozumiała pani do końca.

- Ależ nie – wykrztusiłam z siebie – naprawdę mam zamiar zostać zakonnicą.

Potem wzruszyłam ramionami. 

- Najwidoczniej coś pokręciłam.

Przełożona generalna uśmiechnęła się. 

- Czy nie wiedziała pani, że zazwyczaj wysyła się najpierw pisemne zgłoszenie?

- Z iloma załącznikami? – zapytałam rozdrażniona.

- Tylko z życiorysem i podaniem powodów, dla których pragnie pani przyjść właśnie do nas – wyjaśniła olbrzymka dobrotliwie. Usiadła naprzeciw mnie, a pod jej ciężarem stare krzesło zaskrzypiało niepokojąco.

Poczułam, że się rumienię. Tego mi jeszcze tylko brakowało. 

- Bardzo mi przykro, ale nie miałam o tym pojęcia i myślałam, że wystarczy po prostu przyjechać.

- Hm... czy omówiła pani tę kwestię ze swoim spowiednikiem, który mógłby udzielić stosownej porady?

Spuściłam wzrok. Nigdy jeszcze nie miałam stałego spowiednika, jak inne pobożne dusze. Było mi obojętne, kto siedzi po drugiej stronie kratki w konfesjonale, podnosząc rękę, aby udzielić rozgrzeszenia. Pozostałe kwestie uważałam po prostu za zbytnią przesadę. Gdyby tylko siostra generał-major – o przepraszam – siostra przełożona generalna domyślała się, kim był szef, który skłonił mnie do tego...

- Od jak dawna żywi pani pragnienie zostania siostrą zakonną? – zapytał mnie głęboki bas tonem psychiatry pragnącego dowiedzieć się, jak długo jego pacjent cierpi na urojenia.

- Od... od bardzo niedawna, to stało się nagle – odpowiedziałam po raz pierwszy zupełnie szczerze.

- No, no! A dlaczego właśnie dominikanką?

Zastanawiałam się gorączkowo. Nigdy jeszcze nie wzniosłam nawet aktu strzelistego pod adresem świętego Dominika. Oprócz imienia nie znałam żadnego szczegółu z jego życiorysu. Natomiast dysponowałam sporą wiedzą na temat świętego Franciszka.

- Spodobał mi się biały habit – wymruczałam pod nosem, gapiąc się z płonącymi policzkami w ciemny ubiór mojej rozmówczyni. Tylko w okolicach czepka było nieco bieli. Poza tym wszystko tonęło w czerni.

- Biel nosimy tylko w niedziele i święta. Powodem jest kwestia związana z praniem – oświeciła mnie matka generalna. – Nie wydaje mi się to także wystarczającym powodem do wybrania właśnie naszego zgromadzenia.

Zakłopotana wpatrywałam się w ciemny blat stołu niecałkowicie przykryty lnianym obrusem, gdyż w czasach, kiedy go wykonano, z pewnością nie było mowy o żadnych ozdobach.

- Czy zna pani przynajmniej maksymę naszego zakonu?

Zrezygnowana potrząsnęłam głową.

- Jest krótka i łatwa do zapamiętania. Brzmi: „Veritas – Prawda”.

Mówiąc to, wstała z miejsca, jak gdyby chcąc dać mi do zrozumienia, że dowiedziała się wystarczająco wiele na mój temat.

Zostałam z pewnością przejrzana, więc również zaczęłam się zbierać. Lecz przy drzwiach w jej wnętrzu przeważyła męska dobroć, więc zwróciła się do mnie ciepłym barytonem.

- Najpierw musi pani coś zjeść. Proszę powiesić płaszcz, o tam, na wieszaku. Dzisiejszego wieczoru następny pociąg do Chicago będzie dopiero po 20.00.

Wyszła, zostawiając mnie samą, a ja zdjęłam wreszcie z siebie przemoczony trencz. W rzeczy samej kaloryfery grzały słabo. Wydawało mi się, że przechodząc obok, przełożona generalna podkręciła nieco termostat. Bardzo uprzejme z jej strony, że nie posłała mnie do domu głodnej. Narastała we mnie złość. Co to za brednie z brakiem powołań zakonnych. Tutejsze siostry zdawały się wcale tego nie doświadczać, gdyż w przeciwnym wypadku przyjęłyby mnie z otwartymi ramionami i to nie zadając zbędnych pytań, kiedy chętna kandydatka zjawiła się w ich progach, uciekając przed pokusami zepsutego świata!

Pogrążona w niewesołych myślach podeszłam do wysokiego okna, w którym nie było żadnej firanki, a jedynie wyblakłe zasłony o bliżej nieokreślonym kolorze. Spojrzałam na wionące pustką pola. Najbliższe domostwa położone były na krańcu horyzontu Golden Hills. Muszą mnie tu zatrzymać choćby ze względu na miłosierdzie.

Nie upłynęły nawet dwie minuty i ponownie zjawiła się siostra Elżbieta, odźwierna. Tym razem, co stwierdziłam z ulgą, miała na sobie biały fartuch i normalne obuwie. Za pierwszym razem pewnie dopiero wróciła z obory. W ręku niosła tacę przykrytą czystą ściereczką. Z głośnym łomotem postawiła ją na stole, który najwidoczniej wszystko wytrzymywał, i rozłożyła przede mną serwetkę. Następnie uroczystym gestem ustawiła na środku wazę z zupą, przy moim miejscu gruby porcelanowy talerz i drewniany półmisek z bielusieńkim jak śnieg chlebem, soczystą różową szynką oraz prawdziwym, wiejskim masłem. Oprócz tego mały talerzyk z dwoma ogromnymi, czerwonymi jabłkami. Wszystko to zrobiło na mnie wrażenie prawdziwej uczty i to większej niż martwa natura Marty, która ugościła Pana, zbierając za to naganę.

- Proszę się częstować, a jeśli czegoś zabraknie, wystarczy powiedzieć.

Musiałam się uśmiechnąć.

- Siostro, tym przecież można nakarmić cały regiment wojska.

- Proszę tylko zaczekać, aż nabierze pani prawdziwego postulanckiego apetytu, panno Davis. Na to nie czeka się u nas nawet trzech tygodni. Człowiek zaczyna być niespokojny, kiedy wyznacza mu się tak skąpe racje. Ale bez obaw, można się u mnie poskarżyć, jestem przecież opiekunką postulantek.

Nie, to nie zdarzy się nigdy w moim przypadku! Zanurzyłam chochlę w gęstej zupie z maślanki, w której pływały śliwki. Nie widziałam jeszcze takiej potrawy. Pociągnęłam nosem.

Siostra Elżbieta roześmiała się.

- Tak, tak, nasza siostra kucharka pochodzi z Niemiec, jest emigrantką. Od pół roku jemy nawet regularnie kiszoną kapustę z golonką. Tylko piwa nie wolno jej podać do stołu, niestety.

- Siostro Elżbieto, sprawy nie zajdą nigdy tak daleko, żebym została siostry postulantką i nauczyła się jeść kiszoną kapustę – posyła się mnie do domu pocztą zwrotną.

Tyczkowata siostra wypuściła trzymaną w dłoni klamkę od drzwi, najwidoczniej pełna skrupułów, że prowadzi ze mną tak długie prywatne rozmowy, ale zwyciężyła niewieścia ciekawość.

- A z jakiegoż to powodu? Co mówiła?

- Przełożona generalna stwierdziła, że musi znaleźć dla mnie następny pociąg i... odjazd do domu.

Siostra Elżbieta przymknęła powieki, trwało to około pięciu sekund. Potem jej twarz rozpogodziła się.

- Przypominam sobie dokładnie, że ze mną zrobiła tak samo. Od tej chwili upłynęło już dobrych piętnaście lat. Nasza czcigodna matka nie zmienia się. Proszę się nie niepokoić, z pewnością została pani przyjęta.

Wyszła, uśmiechając się. Ja zaś, nie wierząc już w nic, pozwoliłam się prowadzić zdrowemu apetytowi i niczym wygłodniały brzdąc wepchnęłam w siebie wszystko co jadalne i co w zasięgu moich rąk. Wydawało mi się, że jeszcze dzisiaj pośle się mnie na krańce świata.

Odkładałam właśnie łyżkę, kiedy po raz kolejny zjawiła się matka generalna.

- Doskonale – skinęła głową z zadowoleniem – ma pani przynajmniej blade pojęcie o powołaniu – zdrowy apetyt. Siostry, które na widok pożywniejszych dań wpadają w omdlenie, nie są nam tutaj potrzebne. No, ale przejdźmy na spokojnie do rzeczy, panno O’Davis. Czy ma pani rodziców i jakie jest ich stanowisko co do podjętej przez panią decyzji?

Staranniej niż to konieczne zwinęłam moją serwetkę i odpowiedziałam z ociąganiem:

- Moi rodzice nigdy nie robili mi żadnych trudności, ani przy wyborze zawodu, ani w żadnej inne sprawie. Gdybym im oznajmiła, że wychodzę za mąż za syna Rockefellera, też by się na to zgodzili.

Duże, ciemne oczy ukryte za szkłami okularów pozostały poważne.

- A więc mogę być pewna, że przybyła pani do nas z błogosławieństwem swoich rodziców? – zgłębiała temat dalej.

- Najprawdopodobniej moi rodzice jeszcze dzisiaj otrzymają list, w którym informuję ich o moim zamiarze. To wystarczy, przecież mam dwadzieścia jeden lat.

Matka generalna nachyliła się ku mnie.

- Coś takiego, wysłała pani jedynie pisemne zawiadomienie?

- Owszem, nie miałam czasu, żeby do nich jechać, gdyż mieszkamy poza miastem. W Chicago mam umeblowaną garsonierę i pracuję zawodowo.

- Aaaa – rozumiem – tak to wygląda. Cała sprawa staje się coraz bardziej skomplikowana. 

Nie podzielałam tej opinii. Musiałam wyglądać niezwykle wojowniczo, gdyż matka zgromadzenia przypomniała mi nagle o tym, że nie bez kozery, mając na myśli najwyższy autorytet zakonny, dodaje się w jej tytule do określenia „przełożona” również stopień generalski. W najbardziej męskim ze swoich tonów zwróciła się do mnie:

- Zanim zostanie pani przyjęta, muszę mieć ustną i pisemną zgodę pani rodziców. Nie obejdzie się bez tego. Bardzo mi przykro, ale musi pani wracać.

Nigdy bym nie pomyślała, że przełożeni robią takie trudności, gdy chce się wstąpić do klasztoru. Zachowywała się tak, jakbym co najmniej została uprowadzona przez porywaczy i na siłę zaciągnięta do tej twierdzy zakonnej. Prawdziwy cud, że nie wezwała policji.

- Moi rodzice mają telefon! – wpadła mi do głowy zbawienna myśl. – Podam ich numer i w ciągu dziesięciu minut będziemy miały ustne zapewnienie, że dają mi absolutnie wolną rękę.

Przełożona generalna potrząsnęła głową.

- Nie mamy w zwyczaju szantażować zaskoczonych rodziców. Wybierając duszę dla siebie, Bóg działa niezwykle troskliwie i ostrożnie, panno O’Davis. Rodzice dali pani życie i jednym z przysługujących im praw jest spokojne wysłuchanie ich opinii. Powiedziała pani, że mieszkają poza miastem?

- Owszem, dość daleko – potwierdziłam skwapliwie (połączenia z Chicago były znakomite).

- Hm – sprawdzę w rozkładzie jazdy, czy dzisiaj wieczorem będzie jeszcze jakiś pociąg! – oświadczyła moja interlokutorka, powstając z miejsca. Straciłam wszelką nadzieję. Jutro rano zjawię się przed obliczem szefa i słusznie usłyszę zarzut bycia całkowitym beztalenciem. Nie zobaczyłam nawet słynnego szyldu „Klauzura, wstęp wzbroniony”, nie mówiąc nawet o tym, żeby sforsować ozdobioną nim bramę.

- Matko generalna! – ruszyłam do ataku z odwagą, jaką daje desperacja, dostrzegając, że chyba po raz pierwszy udało mi się ją poważnie zaniepokoić. – Nie można mnie po prostu odesłać z powrotem, gdyż dostanę się w sidła mojego szefa, który raz pozwolił mi się z nich wyrwać, ale z pewnością nie zrobi tego po raz drugi.

Była to nawet prawda. Szef wyśmieje mnie i nigdy więcej nie dostanę szansy, żeby po wykonanym zadaniu otrzymać awans na samodzielną reporterkę.

- Pani szef? – zapytała przełożona generalna, dopiero teraz poważnie zainteresowana wykonywanym przez mnie zawodem, gdyż najwidoczniej była to dla niej rzecz najzupełniej drugorzędna.

- Jestem re... pracownikiem redakcji – wyjąkałam. W ostatniej chwili udało mi się przełknąć zdradzieckie słowo „reporterka”.

- Aha, i pewnie miała pani stałą umowę o pracę? – zapytała nagle czymś olśniona. 

Skinęłam głową, z serca spadł mi kamień. Matka generalna zamyśliła się. Najwidoczniej miała złe doświadczenia z menedżerami filmowymi reprezentującymi Clare Nell.

- W jakim wieku jest pani szef? – zapytała nagle. Tym razem to ja wpadłam w zdumienie.

- No, około pięćdziesiątki – tak mi się zdaje.

- Żonaty?

- Nie, to znaczy, tak – rozwiedziony...

- Aha...

Nie miałam pojęcia, czy przełożone generalne mają bogatą wyobraźnię, czy czerpią swoje doświadczenia z życia, układając w całość skomplikowane łamigłówki, które zwykły pojawiać się w scenariuszach filmowych. Wydawało mi się, że miała już pod ręką gotową historię, więc czyniłam wszystko, żeby ją do niej przekonać.

- Nasz szef jest bardzo despotyczny – powiedziałam zgodnie z prawdą. – Byłabym bardzo szczęśliwa, mogąc przez dłuższy czas pozostać poza jego zasięgiem.

Zarówno element ojcowski, jak i macierzyński jej natury zdawały się skłaniać ją ku temu, aby przygarnąć mnie pod skrzydła.

Podeszła do okna.

- Leje tak, że mogłoby się zdawać, iż niebiosa zawarły z panią przymierze. No dobrze, proszę zostać na noc, a potem zobaczymy co dalej.

Wychodząc, potknęła się o moją walizkę.

- Co pani z sobą zabrała – wyprawę dla postulantki?

Ze zdumienia otwarłam usta.

- Co takiego? Jaką wyprawę?

- No tak, wyprawę, którą również oblubienice Pana zwykły zabierać ze sobą do klasztoru, z wyjątkiem oczywiście ubóstwa. W tym wypadku można przyjść takim, jakim się jest, i nie jest to nigdy przeszkodą.

W mojej walizce znajdowały się dwie sukienki koktajlowe, trzy garsonki, cztery pary bucików na obcasie firmy Charleston, etola ze sztucznej norki, torebka z krokodylej skóry oraz wykwintna nylonowa bielizna. 

- Myślę – wydaje mi się, że parę z tych rzeczy okaże się mi przydatne – wyjąkałam.

- A czy jest pomiędzy nimi choć jedna prosta, czarna sukienka?

- Nnn-ie! W ostatnich latach nie mieliśmy żadnego pogrzebu w rodzinie.

Przełożona generalna skierowała swoje kroki ku drzwiom.

- No więc, zobaczymy. Przyślę mistrzynię nowicjuszek, żeby przydzieliła pani pokój gościnny.

Niedługo zjawiła się przyjazna, niska siostrzyczka. Wszystko w jej postaci było proporcjonalne okrągłe i sprawiające wrażenie, że dzięki otaczającemu klasztor gospodarstwu zakonnice dobrze się odżywiają. Nie było natomiast w niej niczego nadzwyczajnego, choćby na podobieństwo wrażenia, jakie odnosi się, kontemplując obrazy świętych. Mimo to natychmiast odczułam, że jest ona tą zakonnicą, do której wnętrza chciałabym koniecznie zajrzeć. Jaka była tego przyczyna? Być może powodowały to jej wielkie, stalowoniebieskie, irlandzkie oczy, które zwykły nie tylko spoglądać na drugą osobę, lecz wwiercały się w głąb duszy. W każdym razie wydawało mi się, że mnie przejrzano, więc szybko spuściłam wzrok. 

- No więc jestem siostra Amabilis, mistrzyni nowicjuszek – zwróciła się do mnie z uśmiechem, jak gdybym przynależała już do gromadki jej podopiecznych. – Jeszcze dotąd się nie zdarzyło, żeby się ktoś mnie bał. Proszę więc za mną. I bez obawy, nie przyodziejemy pani od razu w habit.

Musiałam się uśmiechnąć. Ostatecznie w klasztorze nie było żadnych zapadni, w których czeluściach znikało się bezpowrotnie. Pokój gościnny był mały i skromnie urządzony, lecz bardzo przytulny. Nad pomalowanym na biało, dziewczęcym łóżkiem zawieszono oleodruk przedstawiający słoneczniki, które bardzo lubię.

- No tak – stwierdziła matka Amabilis, zaciągając zasłony – okna tego pokoju wychodzą niestety w stronę gospodarstwa. Miejmy nadzieję, że rankiem nie będzie pani przeszkadzało porykiwanie krów. My wstajemy nieco wcześniej, zanim jeszcze ono nastąpi.

- A o której godzinie?

- Krowy doi się około szóstej rano.

- Nie to miałam na myśli. Kiedy siostra wstaje?

- Hi, hi, hi! Bladym świtem, o piątej trzydzieści – przynajmniej w zimie. Latem zaczynamy pół godziny wcześniej.

Czym prędzej usiadłam na jedynym krześle.

- Wielkie nieba, ale dlaczego tak wcześnie? To przecież prawie o północy! – wyrwało mi się.

- Za to rzadko wstajemy w nocy na modlitwę, tak jak jest to w zwyczaju w wielu innych zakonach – pocieszyła mnie matka Amabilis. 

Nocą – tego mi jeszcze tylko brakowało! Piąta trzydzieści była już porą niewyobrażalną. Moją pracę rozpoczynałam dopiero o dziewiątej i do ósmej wylegiwałam się słodko w piernatach. Najwidoczniej dotąd wiodłam życie w zupełnie innym świecie.

Z westchnieniem otwarłam walizkę, ale nie miałam śmiałości wyciągnąć z niej nylonowego tworu, którego potrzebowałam podczas pierwszej nocy klasztornej.

- Proszę się nie spieszyć z rozpakowywaniem – uspokoiła mnie matka Amabilis. – Być może w godzinach nocnych dojdzie pani do chwalebnego przekonania, żeby odstąpić od zbyt pośpiesznie podjętej decyzji. Nikt nie będzie się temu dziwił. Młodzież już taka jest. W każdym wypadku udało się pani odetchnąć klasztornym powietrzem, nieprawdaż?

Poczerwieniałam. Czyż nie traktowała mnie niczym szpiega, którego wyrzuca się poza dom, nie pokazując żadnej z tajemnic, z którą chciałby się bliżej zapoznać?

- Zostaję! – odparłam z przekorą, zakładając ręce, jak gdyby dla zademonstrowania, że żadna siła na świecie nie będzie w stanie przepędzić mnie z tego pokoju.

- Oj, czy aby na pewno? – pokiwała głową moja rozmówczyni, a jej okrągła twarz dowodziła, że doskonale się bawi. – Proszę pomyśleć: piąta trzydzieści.

Podała mi rękę.

- Proszę się nie nudzić. Z pewnością zwykle nie udaje się pani tak wcześnie na spoczynek. Tam, w szufladzie jest kilka książek. Nie mamy niestety radia, nie wspominając o telewizji.

Najwidoczniej siostry obchodziły się bez informacji, niczym dzikusy w buszu.

- Ale wobec tego nie wiecie nic na temat tego, co dzieje się w polityce! – nie mogłam się nadziwić.

- Zauważymy na pewno, kiedy nastąpi koniec świata. Wszystko inne nie ma zbytniego znaczenia – odparła nieustraszona optymistka i zanim wyszła, odwróciła się w moją stronę.

- Potrzebuje pani jeszcze czegoś, drogie dziecko?

Wzruszył mnie ton, jakim zwróciła się do mnie.

- Nie, dziękuję. Proszę się nie przejmować, wszystko jest w porządku.

- Jeśli chodzi o samotność, to proszę się nie martwić. Nawet najgroźniejsi gangsterzy USA nie wpadli jeszcze na pomysł, żeby zakraść się do Golden Hills. Dobrej nocy.

Zostałam sama. Spojrzałam na zegarek – była dopiero dziewiętnasta. Tylko jako dziecko bywałam tak wcześnie posyłana do łóżka. Słyszałam jeszcze ciche kroki rozbrzmiewające na korytarzu tu i tam. Najwidoczniej klauzura położona była za żelaznymi bramami i żaden dźwięk spoza nich nie docierał do mnie. Bardzo to było uprzejme ze strony matki Amabilis, że przestrzegła mnie przed samotnością. Kiedy to ostatnio byłam tak pozostawiona sama sobie?

Nie, nie jest dobrze, żeby człowiek był sam! 

Zabrałam się za rozpakowywanie mojego bagażu i wyjęłam z walizki dwie porządne sukienki, które mogłyby się nadać. Jedna z nich, z lekkiej wełny, była w kolorze fioletowego bzu, druga z dzianiny bawełnianej, bardziej kolorowa, lecz bez zwracającego uwagę wycięcia i z długimi rękawami. Na to chyba powinny się zgodzić. 

Zrobiło się chłodno. Powinnam może wreszcie skorzystać z dobrodziejstw łóżka! Materac był zdumiewająco miękki. Ostatnio ciągle czytałam o twardych posłaniach zakonnic, pryczach, siennikach i blaszanych szafkach. A tymczasem miejsce mojego spoczynku było całkiem wygodne. Kiedy się obróciłam, łóżko zaskrzypiało. Być może gościło już niejedną wylęknioną kandydatkę na zakonnicę? Tu muszę przyznać, że nie było mi lekko na duszy.

W co ja się wpakowałam? Doskonale przecież zdawałam sobie sprawę z tego, że nie nadaję się na siostrę zakonną, a przecież chciałam tu pozostać, wiodąc życie w klasztorze – i to przynajmniej przez rok. A rok ma dwanaście miesięcy złożonych z trzystu sześćdziesięciu pięciu dni. Uff, trzysta sześćdziesiąt pięć poranków o piątej trzydzieści, zanim jeszcze zapieje kur – nie, to zbyt wygórowane żądanie! Szef zrobiłby lepiej, posyłając mnie gdzieś w Himalaje! Już na samą myśl o nim ogarniała mnie złość. Serce łomotało mi w piersi szybko i głośno. Nie miałam ze sobą żadnego lekarstwa, aby je uspokoić. Nie byłam przecież starszą panią noszącą ze sobą nieodłączne puzdro z medykamentami! Co zwykle robi się w takim wypadku?

Co to doradzała matka Amabilis – że miałam trochę poczytać? Być może dobrym rozwiązaniem będzie nieco rozrywki. No to do dzieła! Pewnie przechowują tu parę starych, budujących opowiastek w złoconych oprawach. Otwarłam szufladę wskazaną mi przez mistrzynię nowicjuszek.

Pierwsza pozycja: Doktor Żywago! Rosyjski bestseller – nie! Tego najmniej bym się tutaj spodziewała, ale znałam go. Następna pozycja? Ciężkie tomisko, złocone rogi, pewnie Biblia. Otwarłam ją – dowcipy ze wszystkich kontynentów. Amerykańskie, angielskie, szkockie, irlandzkie, niemieckie, hiszpańskie – zawirowało mi w głowie! To na takiej lekturze spędza się tutaj czas? Kim był ten wesoły mnich? „Święty Antoni z Padwy – był spokojny, kiedy to się stało!”.

Ta pozycja była po niemiecku – uśmiechnęłam się. Gdybym tylko ja była spokojna. Nie, nie miałam ochoty na tego rodzaju literaturę.

No więc, trzecia cegła. Hm – Summa theologica – wreszcie coś, co bardziej pasuje do murów klasztornych. Stwierdziłam, że w moje ręce dostało się skrócone, łatwe w odbiorze dzieło Tomasza z Akwinu – przejrzyste w układzie, bo podzielone na czytelne akapity. I tak nie miałam zamiaru dłużej zagłębiać się w czytaniu, a jedynie otrzymać odpowiedź na moje wątpliwości.

Pierwsze zdanie wielkiego dominikanina, które przeczytałam, brzmiało: „Nie zastanawiamy się nad celem, a jedynie nad drogami, które do niego wiodą”. Zaskoczona zastanowiłam się przez chwilę. Zdumiewająco trafne spostrzeżenie. Jakąż to drogę wybrałam? Czy któryś ze świętych doradziłby mi jej wybór? Najprawdopodobniej – nie.

Dalej przeczytałam: „Ci, którzy potrzebują porady innych, wiedzą, jeśli są w stanie łaski, że dobrze robią, doradzając sobie samym, aby szukać porady innych osób i odróżniając dobrą radę od złej”.

Zatrzasnęłam z hukiem dzieło Akwinaty, aż echo odbiło się od ścian. To było ewidentne naruszenie mojej prywatności. Oczywiście, że posłuchałam złej rady, i doskonale zdawałam sobie z tego sprawę. Przełożona generalna miała rację. Zaraz z rana spakuję manatki i wyjadę, choćby miało mnie to potem kosztować utratę szans na zostanie redaktorką.

We wszelkich wątpliwościach uzyskuje się spokój i równowagę ducha, podejmując jakąkolwiek decyzję. I tak postanowiłam sobie, że nie sprzeciwię się matce generalnej, jeśli nazajutrz każe mi opuścić klasztor. Wpierw jednak chciałam zakosztować nieco więcej mądrości autorstwa tego męża, którego kilka zdań wystarczyło, aby uspokoić moje wzburzone wnętrze.

Przysunęłam lampę nieco bliżej i zaczęłam czytać od początku.

Odkąd opuściłam szkołę i zdałam maturę, nie miałam w ręku tak ciężkiej lektury. Teraz zaś wydawało mi się, jakbym kroczyła przez ciemności nocy po jasno oświetlonej, pewnej ścieżce, której jasność z każdym krokiem stawała się większa.

Blask światła tak bardzo przybrał na sile, że stał się wręcz oślepiający.

Oczywiście zasnęłam i we śnie nie siedziałam u stóp Pana tak jak wspomniana wcześniej Marta, lecz u stóp Akwinaty, wpatrując się w jego oblicze, zaś wszystkie pokusy świata straciły dla mnie swój czar.