Maciej Adamski

Jeszcze zdążysz

Moje wiersze

Korektor Paulina Jaguś

Fotograf Maciej Adamski

© Maciej Adamski, 2021

© Maciej Adamski, fotografie, 2021

Kolejna próba wgłębienia się w duszę. Ubiór w słowa cichych pragnień.

Poezja jest lustrem, w którym odbija się całe nasze serce. To panorama

ludzkich uczuć. Nie istnieje życie bez poezji.

Z dedykacją dla ludzi dobrego słowa.

ISBN 978-83-8221-431-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Jeszcze zdążysz

Kilka słów wstępu

Panorama zdarzeń

Wspólne niebo

Babciu

Wiosna w parku

Cisza marzeń

Motyle

Pedagog dusz

W dyskotece

Wiejski spokój

Daj proszę

W drogę

Posłuchaj serca

Most

Zimna noc

Bez Ciebie

Młody wiatr

Światło w tunelu

Ochronię Cię

W kilku słowach

Młode twarze

Nowy wers

Pomiędzy

Nadzieja

Czerwień ust

Wybory

Gdy będzie już po wszystkim

Wirtualny świat

Pusta kartka

Nie tak łatwo

Możesz

Jedna szansa

Proste życie

Umieram

Latawiec

Taniec

Mój dom

Śniadanie życia

Kiedy obok śpisz

Uwierz w siebie

Jeśli bardzo chcesz

Nie pamiętam

Cztery pory roku

Życzenia

Nowy dom

Jeszcze zdążysz

Poezja

Nie będzie już

Słowo na m

Nieznajoma

Ostatnie drzwi

Kilka słów wstępu

Pierwszy tomik był długo oczekiwanym marzeniem, stanowił zbiór myśli z połowy mojego życia. Wydanie go było jak zdobycie szczytu. Wtedy nie przeszło mi nawet przez myśl, by napisać jeszcze jeden, teraz trzymasz w ręku cichą kontynuację.

Jest to pięćdziesiąt zupełnie nowych wierszy, które są częściowo utrzymane w stylistyce poprzednich. Bazując na zdobytym doświadczeniu powstało to symboliczne wydanie.

Słowem można wyrazić każdą myśl, która stanowi osobistą zapowiedź poezji.

Mam nadzieję, że zagłębiając się w drugi tomik uwierzysz, że jeszcze zdążysz …

Maciej Adamski

Panorama zdarzeń

Złota plaża dookoła,

morza szum w oddali

Serce tęskniąc cicho woła,

sól miłości dziś zabrali

Dwa miesiące chwilą ciszy,

panorama kilku zdarzeń

Serce coraz głośniej milczy,

pozbawione swoich marzeń

Wspólne niebo

Dwie miłości w pustej sali,

tak czekają już bez końca

Tłum powagi choć się śmiali,

otwórz okna dziś dla słońca

Mej poezji wciąż się uczysz,

by odnaleźć choćby siebie

W tajemnicy znów mnie budzisz,

usypiana w naszym niebie

Babciu

Tylko Ty wiedziałaś wszystko,

moje życie bez tajemnic

Myślą zawsze będziesz blisko,

najpiękniejsze serca dźwięki

Białe brzegi teraz puste,

smutek ciężkim deszczem pada

Chwytać oddech coraz trudniej,

krótka chwila niczym lata

Kiedyś przyjdzie taki moment,

gdy na nowo Cię zobaczę

Uśmiechniesz się przed mym domem,

nigdy więcej Cię nie stracę

Pamięci kochanej Babci

Wiosna w parku

Słońce wstaje coraz jaśniej,

nowy ranek będzie tworzyć

W moim parku coraz ładniej,

piękne chwile można mnożyć

Śmiech dziecięcy w koło niesie,

wczesna młodość w czystej bieli

Pełną garścią życie bierze,

tak beztrosko jak Anieli

W śpiewie ptaków się zatracam,

chmury snują się leniwie

Myślą lekko z nimi latam,

zerkam okiem tak wrażliwie

Cisza marzeń

Zasypiam w ciszy Twoich marzeń,

w tęsknocie którą czuję rano

Przegrywa ona nadal z czasem,

nim zstąpi z nieba szary anioł

Pod skrzydłami chowam skrycie,

wspólne drogi i marzenia

Nie uciekną stamtąd nigdzie,

w sercu żyją jak pragnienia

Motyle

Jak opisać stan upojny,

chwile piękne jak motyle

W ciszy toczę swoje wojny,

złość nabiera wciąż na sile

Zebrać myśli w całość małą,

mój jedyny front spokojny

Strach zamienić w miłość trwałą,

niech pomogą moje modły

Pedagog dusz

Dobroć Twoje nosi imię,

z kolan wciąż podnosi

tą nadzieją ciągle żyję,

wskaż kierunek swoich dłoni

Nie ocenia nawet w skrycie,

nie przyjmuje roli sędzi

Dłuższa chwila zwana życiem,

wciąż bezpieczna na gałęzi

Dla Emilii

W dyskotece

Na parkiecie ludzi tłum,

nikt nie liczy tutaj dat

Wokół słychać wielki szum,

jednej nocy umarł czas

Dziś nie pytaj mnie o jutro,

w kalendarzu kartek brak

Czas zabawy trwa zbyt krótko,

zaszalejmy chociaż raz

Wczesny ranek nas zastanie,

a ja dalej pragnę grać

W głębi duszy pozostanie,

namiętności ust Twych smak

Wiejski spokój

Na rozdrożu krętych dróg,

wciąż przytłacza miejski gwar

W polnej ciszy wiejskich pól,

wyścigowi powiedz pas

Gołym niebem noc ozdabiaj,

niechaj świeci każda z gwiazd

Swoje cele w życie wdrażaj,

obudź w sobie dawny blask

Ogród czeka z utęsknieniem,

karuzela uczuć trwa

Zieleń Twoim wybawieniem,

kiedy smutkiem świeci maj

Dla mamy

Daj proszę

Daj życie zapomnianym,

na nowo ich ocalić

Daj szczęściu swe zbawienie,

nie pozwól więcej stracić

Daj nocy sen spokojny,

uśmiechu niech doczeka

Daj słowom wolność granic,

kawałek tego nieba

Daj wierszom myśli trwałe,

wieczność dla nich chwilą

Daj ludziom ukojenie,

niech żyją swoją ciszą

W drogę

W długą podróż dziś wyruszam,

by narodzić się na nowo

Nie straszna mi żadna burza,

by odnaleźć prawdy słowo

Spakowałem szczęścia chwile,

by ocalić choćby kilka

Nieprzespane smutku mile,

by zachować w sercu wilka

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.