Mikołaj Babiński

Boskie podróże

Tom I Cena wiedzy

© Mikołaj Babiński, 2022

Pewna osoba o imieniu Gandalf podróżuje poprzez Artemię, żeby poznać tamtejszych ludzi. Podróż ta zawiera dużo ciekawych postaci, oraz nawiązań do mitologii. A więc wyrusz razem z Gandalfem w tą długą i ciekawą podróż…

ISBN 978-83-8273-898-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Rozdział I

Karczmarz Będzimir był ukontentowany liczbą gości którzy przyszli świętować koniec zbiorów. Jego wielka karczma umiejscowiona była w lesie pod stopami niewielkiej zalesionej góry.

— Jutro będzie ich dwa razy tyle.- Powtarzał sobie Będzimir.

Jego dostawca piw pewnie dostał już chmiel i inne owoce bądź warzywa do sporządzania alkoholu.

Kiedy tak Karczmarz rozmyślał do karczmy wszedł chłop który często uczęszczał do karczmy.

— Witaj Będzimirze.- Powiedział.

— Witaj Bartoszu. Co, żona znowu ugotowała grochu?

— Nie tym razem. Przygotowuję się na podróż.

— Jaką znowu podróż?

— Stary Witold chce pojechać aż do Karchum żeby sprzedać swoje ziemniaki.

— Aż tak mu się udały?

— Nie próbowałem, Ale wierzę na słowo.

— A dadzą sobie radę te twoje konie?

— Nie na takie wyprawy jeździły, dlatego zwą mnie Bartosz mistrz wozu. Sprowadziłem je od Joachima.-Będzimir zasłyszał nutę smutku w głosie Bartosza.

— Co się stało?

— Słyszałeś o “Hienach”?

— Coś tam słyszałem.

— Oni napadają na różne domy w poszukiwaniu rzeczy na sprzedaż. Kiedyś natrafili na dom Joachima, stawiał się, mówił że nie odda swoich koni, ale go zabili i je zabrali. Teraz Anna jest wdową.

— Tylko tego nam brakuje.

Na zewnątrz Bartosz i Będzimir usłyszeli że kilka osób pojechało konno pod karczmę. Wszyscy w dobrych humorach.

Drzwi otworzyły się z hukiem, prawie wypadły z zawiasów. Do środka wszedł jakiś duży osiłek a za nim nieco mniejszy ale inteligentniejszy człowiek, dalej kobieta z łukiem i mały człowiek który miał przy pasie pudełeczko z wytrychami na każdą okazję. To były “Hieny”.

— Witam skromnie pana karczmarza.-rzekł ten inteligentny, prawdopodobnie herszt.- Przyszliśmy uczcić koniec zbiorów do waszej karczmy. Mamy nadzieję że dobrze nas ugościsz. A teraz bez ceregieli: dawaj piwo!

— Tak, oczywiście.- Będzimir pobiegł na zaplecze po kufle i nalał do nich najtańszego piwa jakie miał.

— Najtańsze na pewno ich zadowoli.- Pomyślał.

Kiedy bandyci wypili po trzy kufle tego piwa, zaczęli się bawić jak to tylko bandyci umieją. Łuczniczka i ten niski rzucali do siebie talerzami a Herszt dosiadł się do Bartosza i mu groził. Tylko osiłek siedział cicho i rozmyślał.

Kiedy tak się bawili do karczmy wszedł człowiek. Widać że nie tutejszy. Był w kapturze i chodził o lasce. Będzimir nikogo takiego nie znał. Nieznajomy usiadł przy stole który leżał najdalej jak się dało od bandytów i czekał na będzimira.

— Tak, w czym pomóc.

— Proszę piwa, tylko najlżejszego jak to możliwe.

— Słyszeliście go? Najlżejszego! -Po słowach herszta wszyscy wybuchnęli śmiechem.

— Już Panu podaję.

Po chwili wrócił z tym samym piwem co dał bandzie.

— Dziękuję.

Zabawa już się rozkręciła na dobre co zaczęło drażnić nieznajomego.

Wreszcie nieznajomy wstał i wyszedł z karczmy obrzucając “Hieny” wzrokiem osoby, która jak chce, potrafi być groźna.

— On poszedł po strażników?

— Chyba nie… Ale zabijmy go dla pewności.

...

Pochód uzbrojonych ludzi prowadził wzdłuż drogi trzy przedziwne stworzenia: małego wilczka który chociaż że był tylko szczeniakiem wzmagał strach w ludziach pilnujących go, dziewczynkę która wszystkich zadziwiała swoją urodą, lewa jej część była piękna, lecz prawa ukazywała jej prawdziwe wnętrze, rozkładające się ciało. A trzecie stworzenie było małym wijącym się wężem.

— Dziewczynkę oddać tam gdzie jej miejsce- do Hel. Węża… wyrzucić do wody. A wilka zabić.

— Odynie! nie możesz tego zrobić, proszę daruj mu życie!

— Niech będzie, Tyrze, zaufam ci, ale to ty będziesz za niego odpowiadać.

Rozdział II

Po wyjściu skierował się w dół drogi gdzie po jej obu stronach rosły drzewa które chyliły się ku niej tworząc coś na wzór baldachimu. Za nim stanęły “Hieny”. W jednym momencie Nieznajomy obrócił się i uderzył swoją laską o ziemię. Wtedy stało się coś strasznego: Nie stał przed nimi już garbaty człowiek z laską. Stał przed nimi w pełni wyprostowany człowiek trzymający iskrzącą się włócznię. Herszt wreszcie mógł przyjrzeć się z bliska twarzy tego człowieka ponieważ księżyc był w pełni i idealnie go oświetlał.

Od razu zauważył że nie ma jednego oka, natomiast drugie lekko błyszczało na niebiesko. Na szyi miał coś co przeraziło Herszta: był tam ledwo widoczny ale jednak zauważalny ślad, a dokładnie ślad po linie który był zakryty przez lekki zarost.

— Teraz spadnie na was gniew boga! -Powiedział i w jednym momencie zamachnął się swoją włócznią i odciął wszystkim w idealnej linii głowy.

Uderzył swoją laską jeszcze raz i wrócił do zwykłej postaci.

Kiedy wrócił do karczmy Będzimir i Bartosz zaczęli wypytywać go co zrobił że przeżył.

— Miałem szczęście. A tak w ogóle to mam na imię Gandalf.

— Bartosz.

— Będzimir.

— Mógłbym cię Będzimirze poprosić o przysługę?

— Tak?

— Mógłbyś mi przyrządzić trochę prowiantu na drogę do Starlin?

— Tak, oczywiście.

Godzinę później Gandalf odjeżdżał konno z sakwą pełną prowiantu.

Rozdział III

Gandalf od czterech godzin nie schodził z siodła, ale musiał dostać się do Starlin w mniej niż dwa dni, żeby zasięgnąć języka u tamtejszego władcy.

— Przepraszam, Mroczny ale nie mogłem zabrać Sleipnira do Midgardu.

Kary ogier zarżał. Wędrowiec nie był pewny, ale to chyba oznaczało wybaczenie.

Wreszcie wieczorem drugiego dnia podróży wyjechali z lasu i zobaczyli Starlin, stolice Latonii oraz najpiękniejsze miasto Artemii. Rzeczywiście było piękne. Niewzruszony mur z czarnego granitu Oplatał całe miasto, domy wewnątrz muru były zrobione z białego marmuru kontrastując z nim. Powyżej miasta stał zamek, cel wyprawy Gandalfa.

— To co, mroczny? -Zapytał Gandalf.-Jedziemy spotkać króla Harolda?

Koń potwierdzająco zarżał.

— To jedziem.

Kiedy Gandalf zajechał na zamek, podbiegł do niego ochmistrz króla.

— A Pan do kogo?

— Słyszałem że król stracił swego najbliższego doradcę.

— A, tak. Zmarł na grypę. Chce się Pan ubiegać o to miejsce?

— Chciałbym.

— To proszę za mną.

Ochmistrz zaprowadził go do króla Harolda który postanowił go od razu przyjąć. Dla Gandalfa było to głupie, ale wolał nie zwracać mu uwagi.

Po jakimś tygodniu od rozmowy z królem Gandalf wreszcie został przywołany do sali tronowej gdzie król słuchał pewnego podwładnego który stracił cielaka.

— To na pewno ten dziad Szymon. Ja go znam, żeby król widział jak mu ręce chodziły kiedy zobaczył jakiego cielaka dorodnego żem kupił.

— Witaj Gandalfie.-Tu zwrócił się do wieśniaka.- To jest mój doradca, ty, jak się nazywasz.

— Mściwój.

— To nie było pytanie!

— Przepraszam.

— A więc Gandalfie to będzie twoja pierwsza sprawa do rozwiązania, zajmij się tym o tu.

— Myślałem że ja mam królowi doradzać.

— Wydaje mi się że poradzisz sobie z tym.- Powiedziawszy to wyszedł z sali.

— A więc Mściwoju, Opowiedz co się stało.

— Kupiłem se cielaka, dorodny był i miałem nadzieję że kiedyś urośnie na dobre krówsko. Ale pewnego razu idę nakarmić krowy owsem, i na Peruna! Patrzę a go nie ma.

— Kto ci sprzedał tego cielaka?

— Taki jeden, mówił że będzie musiał jechać ale chyba zdąży Pan. Ale co chce Pan od niego?

— Mam pewne podejrzenia. Gdzie mieszkasz?

— W Dąbnikach, to niedaleko stąd, mam dom na skraju wioski.

— W takim razie przyjdę kiedy dowiem się czegoś o twoim cielaku.

— Dziękuję, Panie.

Po tej rozmowie Gandalf od razu przybył do karczmy gdzie spodziewał się spotkać tajemniczego handlarza.

Zanim tam wszedł dobiegł go z stajni dla podróżnych głos przestraszonego cielaka.

— Tu cię mam.

Kiedy wszedł do boxu skąd dobiegał głos zobaczył go handlarz który właśnie miał wyjeżdżać.

— Co Pan tu robi?

— Cielaka chciałem kupić.

— Przykro mi już kupiony, ale może Pan podejść jutro, zatrzymam się w Sadnikach, zdobędę nowy towar.

— A potem go ukradniesz, niewinnemu nabywcy?

— Czemu miałbym?

— Bo tak samo zrobiłeś Mściwójowi.

— Prosił się, taki głupi.

— Idziesz ze mną, właśnie przyznałeś się do winy.

Panowie!

Nagle za handlarzem stanęło dwóch strażników którzy założyli mu ciężkie kajdany.

— A żona mi mówiła że to głupie.

— Weźcie go, a ja zaniosę cielaka do Mściwója.

Kiedy Gandalf pojawił się pod jego domem Mściwój wybiegł szczęśliwy u uściskał Gandalfa.

— Dzięki ci, o zbawco.

Gandalf tylko skinął głową.

Nie chcesz zapłaty?

— Ja tylko rozwiązałem twój problem. Muszę złożyć królowi raport. Żegnaj.

…

Dwoje niskich ludzi pracowało w kuźni nad jakimś przedmiotem. Jeden dął w miech podgrzewając palenisko, a drugi uderzał młotem kowalskim w swojego rodzaju sznur z przerwami na złożenie go do pieca z zamiarem ponownego podgrzania materiału do czerwoności. Wreszcie karzeł odłożył młot i wziął sznur w obcęgi.

— Wreszcie! Oto jest… Gleipnir!

Rozdział IV

Po rozwiązaniu tej sprawy Gandalf zyskał poważanie na dworze króla harolda. Zaczął się swobodniej poruszać po zamku i mieście. Na miasto wychodził tylko w poszukiwaniu wiedzy, więc nic nie znalazł, za to uczył w uczelni, ale nie osób uczęszczających tam, tylko samych rektorów. Przez tydzień czekał aż król go wezwie. Pewnego dnia wreszcie został wezwany swego gabinetu.

— W jakiej sprawie król nie wzywa? -Zapytał posłańca który odwiedził go w jego sypialni.

— Nie wiem.

— No dobrze, prowadź.

Po minucie podeszli pod drzwi gabinetu.

— To ja Pana tu zostawię.- Powiedział posłaniec i zniknął za najbliższym rogiem korytarza.

— Ci ludzie są dziwni.-Powiedział.

zapukał.

— Proszę wejść- Powiedział barytonem król.

Po wejściu Gandalf ujrzał, jak wygląda gabinet króla. Niektórzy mówili że jest cały ze złota, a inni że jest cały w książkach. Otóż Gabinet był przestronny z dwoma sięgającymi sufitu regałami na książki.Na środku było biurko z Czarnego dębu. Za nim siedział król, a obok niego za biurkiem stał królewski marszałek.

— A co pan marszałek tutaj robi? — Zapytał Gandalf.

— Właśnie doradzam królowi atak na Karchumię.

— Ale jako, że ty jesteś moim doradcą, posłałem po ciebie.- Dodał król.

— W takim razie chciałbym królowi to odradzić. To jest nierozsądne.

— Słyszy król? On mówi, że jest Król nierozsądny- Powiedział oskarżycielskim tonem Marszałek.

— Nie, ja tylko mówię…

— A tak w ogóle to skąd Pan pochodzi panie Gandalfie? -Przerwał mu Marszałek.-Według mnie to on jest szpiegiem Karchumii.

— Tak sądzisz?

— Królu, Nie daj mu się manipulować.

— Dość tego.- Przerwał mu król.-Weź go Marszałku do lochów. Nie jest tam zbyt przyjemnie, Ale szpieg zasługuje na takie traktowanie.

Rozdział V

W lochach nie było przyjemnie. Śmierdziało tam, nie wiadomo czemu, kozimi odchodami, na ścianach były duże zielone zacieki. W celi Gandalfa nie było pryczy a jedynym odstępstwem od zacieków były metalowe drzwi, z małą klapką na jedzenie, wyglądające jak… no, tajemnica zapachu się wyjaśniła. Przez dziewięć dni Gandalf medytował. Pamięć doskwierała mu. Przypomniał sobie jak się powiesił, ale szybko odepchnął od siebie to wspomnienie. Czas mijał powoli, ale dziesiątego dnia przyszedł do jego celi Marszałek.

— Witaj, dzisiaj wreszcie nas opuścisz.-Powiedział.

— Ty naprawdę myśli, że Jestem szpiegiem? -Zapytał Gandalf.

— Nie, ale nie potrzebuję kolejnego konkurenta.

— Ale dlaczego chcesz zacząć wojnę?

— Ta wiedza ci się nie przyda podczas tor… To znaczy przesłuchania.-Powiedział.-Straże! Wynieść go do karety więziennej.

Po drodze do karety strażnicy bluzgali i kopali go po nogach oraz plecach. Wreszcie po długim czasie dotarli do karety.

— Witaj w więzieniu na kołach.-Powiedział jeden ze strażników.

— Chyba piekle na kołach.-Poprawił go drugi.

— Dobra, nieważne, właź do środka, zawieziemy cię do generała Mieczysława.-Powiedział i razem ze swoim kolegą wepchnęli Gandalfa do środka mobilnej celi. Zanim zdążył się odwrócić i coś powiedzieć, drzwi się zatrzasnęły. Siedział tam z godzinę. Porządnie się spocił zanim przyszedł stangret. Złapał za lejce i ruszyli do Karchumii. Po dwóch godzinach kareta się zatrzymała i Gandalf zaczął słyszeć odgłosy walki. Wreszcie po jakimś czasie ktoś zaczął kopać w drzwi z taką zawziętością, jakby się paliło. Drzwi wypadły z zawiasów, aż wzbił się kurz.

Wreszcie kiedy opadł Gandalf zobaczył człowieka z zakrwawionym mieczem.

— Coś ty za jeden? -Zapytał.

— Jestem, a raczej byłem więźniem. Do teraz.

— Co się dzieje, szefie? -Podszedł do niego jakiś osiłek.

— Zamiast rubinów i diamentów mamy więźnia.

— Zabić go?

— Nie, jeszcze nie. A tak w ogóle to kto powiedział że to karawana jubilerska?

— Ty szefie.

— Dobra, nieważne chodź nieznajomy porozmawiamy.

Rozdział VI

— I tak tu trafiłem.- zakończył swoją opowieść Gandalf.

— Julian, który siedzi obok mnie… — Pokazał na swojego przyjaciela.-Też był doradcą Króla, i też został wydalony z tej posady za bycie zdrajcą narodu.-Powiedział herszt.

— Co? przecież on umarł na grypę.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.