Gdzie
jest Rudek?

Czytaj inne książki Holly Webb:

Biedna, mała Luna 

Czaruś, mały uciekinier 

Figa tęskni za domem 

Gdzie jest Rudek? 

Gwiazdko, gdzie jesteś? 

Kora jest samotna 

Kto pokocha Psotkę? 

Ktoś ukradł Prążka! 

Łezka, przerażona kotka 

Mały Rubi w tarapatach 

Mgiełka, porzucona kotka 

Na ratunek Rufiemu! 

Pusia, zagubiona kotka 

Samotne święta Oskara 

Smyk, uprowadzony szczeniak 

Wąsik, niechciany kotek 

W poszukiwaniu domu 

Wróć, Alfiku! 

Zagubiona w śniegu

Gdzie
jest Rudek?

Holly Webb 

Ilustracje: Sophy Williams 

Przekład: Jacek Drewnowski

Dla Sophie

Tytuł oryginału: Ginger the Stray Kitten

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Magdalena Tytuła

Korekta: Teresa Lachowska

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: GF Project s.c.

Copyright © for the Polish edition 

by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2006

Illustrations copyright © Sophy Williams, 2006

ISBN 978-83-265-0171-5

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

– Pójdziemy dziś koło farmy? – z nadzieją spytała Rózia. Ze szkoły do domu babci wiodło kilka różnych dróg, ale Rózia najbardziej lubiła tę, która prowadziła obok farmy. To była dobra strona powrotu do domu z babcią, kiedy mama była w pracy. Kobiecie zwykle się nie spieszyło i nie miała nic przeciwko temu, żeby chodzić powoli, gdy Rózia przystawała, by popatrzeć na każdego kota, jakiego zdarzyło jej się spotkać po drodze. Dziewczynka uwielbiała koty i rozpaczliwie pragnęła mieć takiego czworonoga w domu, ale nie udało jej się jeszcze przekonać mamy.

Babcia uśmiechnęła się do niej.

– Myślę, ze możemy tamtędy wracać. Chętnie kupię parę jaj od pani Bowen. Mogę dziś upiec ciasto, bo mamy weekend – popatrzyła na Rózię. A potem dodała z namysłem: – Ale sama wiesz, jak ona lubi gadać. Na pewno nie będziesz się nudziła?

Rózia podniosła na nią zaskoczony wzrok i zdała sobie sprawę, ze to żarty. Babcia wiedziała, ze dziewczynka uwielbia chodzić na farmę; gdy ona rozmawiała z panią Bowen, Rózia mogła chodzić i patrzeć na wszystkie koty na podwórzu. Było ich mnóstwo i babcia mówiła, ze są bezpańskie, bo do nikogo nie nalezą. Rózia nigdy nie zdołała ich wszystkich policzyć, bo trudno je było wypatrzyć, sądziła jednak, ze jest ich około dwudziestu. Pani Bowen co jakiś czas wykładała im coś do jedzenia, żywiły się jednak przede wszystkim myszkami łowionymi w stodołach.

Rózia lubiła sobie wyobrażać, ze koty nalezą do niej, lecz tak naprawdę nie zachowywały się zbyt przyjaźnie. Jeśli bardzo, bardzo długo siedziała na schodku starego, zardzewiałego traktora, czasami przechodziły obok niej, ale żaden nie zbliżał się, żeby można go było pogłaskać.

Jedna z najładniejszych kotek, pręgowana, z pięknymi łatami, okociła się mniej więcej pięć tygodni wcześniej. Dziewczynka słyszała miauczące w stodole kocięta, ale długo nie mogła ich zobaczyć, bo pręgowana kotka schowała je pod starymi snopami siana.