Katherine Webb

przełożyła

Olga Siara

Tytuł oryginału
A Half Forgotten Song

First published in Great Britain in 2012 by Orion Books
an imprint of the Orion Publishing Group Ltd
Orion House, 5 Upper St Martin’s Lane, London wc2h 9ea

An Hachette UK Company

www.orionbooks.co.uk

Copyright © Katherine Webb 2012

All rights reserved.

Przekład
Olga Siara

Redakcja i korekta
Dominika Pycińska, Maria Brzozowska / textoria.pl, Lidia Kowalczyk

Konwersja
Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2014
Wszelkie prawa zastrzeżone.
ISBN: 978-83-63944-45-2

Insignis Media
ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis
twitter.com/insignis_media

Wszystkie osoby i wydarzenia opisane w niniejszej publikacji są fikcją literacką, a wszelkie ich podobieństwo do osób żyjących bądź zmarłych oraz do rzeczywistych wydarzeń jest przypadkowe.

Dla Pei

1

Wiatr był tak silny, że czuła się rozdarta między dwoma światami; zawieszona między jawą a snem tak realnym, iż granice zatarły się, a później zniknęły. Wichura targała drzewami, wyła w kominie i wdzierała się do domu. Ale wszystkie te dźwięki zagłuszało morze bijące o kamienisty brzeg; fale załamujące się o skały u podnóża klifu. Niski huk, który wręcz czuła w piersiach, gdy odbijał się echem w jej kościach z ziemi pod stopami.

Drzemała w fotelu przy dogasającym kominku. Zbyt stara i zmęczona, żeby wstać i powlec się na górę do łóżka. Teraz jednak wiatr otworzył okno ostrym podmuchem i trzaskał okiennicami na zawiasach tak mocno, że każde uderzenie mogło się okazać ostatnim. Futryna była zbutwiała, a ona od wielu lat musiała wsuwać pod okiennice złożony kawałek papieru, żeby zamknąć okno. Łomot przedarł się przez jej sen i obudził ją. Balansowała na granicy jawy, gdy zimne nocne powietrze wypełniało dom, rozlewając się u jej stóp niczym przypływ. Musiała wstać i zamknąć okno, zanim wiatr roztrzaska szyby. Otworzyła oczy i zobaczyła przed sobą szare kontury pokoju. Za oknem po niebie wśród pasm chmur mknął księżyc.

Trzęsąc się z zimna, podeszła do kuchennego okna. Burza pokryła szybę warstewką soli. Kości stóp wrzynały jej się boleśnie w skórę. Po drzemce w fotelu biodra i plecy miała sztywne jak spuchnięte drewno, a rozruszanie zastałych stawów wymagało wysiłku. Wiatr wpadający przez okno targał jej włosy i przyprawiał o dreszcze, ale zamknęła oczy, żeby poczuć jego zapach, tak bliski, tak znajomy. Zapach wszystkiego, co w życiu znała, jej domu i jej więzienia; zapach niej samej. Kiedy otworzyła oczy, z gardła wydarł jej się stłumiony okrzyk.

Zobaczyła Celeste – stała na zewnątrz, na klifach, zwrócona plecami do domu, a twarzą do morza, skąpana w księżycowej poświacie. Powierzchnia kanału kłębiła się i falowała. Z białych grzbietów wzbijały się bryzgi piany, by z impetem uderzać o brzeg. Poczuła na twarzy drobne kropelki, ostre i gryzące. Skąd się tam wzięła Celeste? Po tylu latach, po tym, jak zniknęła bez śladu? Ale to była ona, bez wątpienia. Te same smukłe znajome plecy, giętki grzbiet, przechodzący w zmysłową krągłość bioder; opuszczone wzdłuż ciała ręce z rozpostartymi palcami. „Lubię czuć, jak przemyka między nimi wiatr”. Powietrze zdawało się nieść jej słowa, szeptane z tym dziwnym, gardłowym akcentem. Długie włosy i długa, bezkształtna sukienka, falująca za nią na wietrze; materiał oblepiający uda, talię, ramiona. Nagle przed oczami stanął jej on. Szkicował Celeste, spoglądając na nią znad kartki z tą swoją przerażającą intensywnością, tym niewzruszonym skupieniem. Zamknęła oczy, mocno zaciskając powieki. To wspomnienie było równocześnie cudowne i nie do zniesienia.

Kiedy otworzyła oczy, wciąż siedziała w fotelu, skrzydła okien nadal uderzały o ścianę, wiatr nadal wpadał do środka. Czy to znaczyło, że jeszcze nie wstała? Nie podeszła do okna i nie zobaczyła Celeste? Nie wiedziała, czy tamten moment był jawą, a ten snem, czy na odwrót. Serce zabiło jej mocniej na tę myśl – że Celeste wróciła; że Celeste odkryła, co się stało i kto jest temu winny. Przypomniała sobie ostre, rozgniewane spojrzenie kobiety, wszechwiedzące, przeszywające ją na wskroś – i nagle zrozumiała. „Przeczucie”. Usłyszała głos matki, poczuła przy uchu jej kwaśny oddech tak wyraźnie, że aż obejrzała się, by sprawdzić, czy Valentina naprawdę za nią stoi. Ale jej spojrzenie odwzajemnił tylko cień spowijający pokój. Matka czasem twierdziła, że ma dar widzenia przyszłości, i zawsze doszukiwała się jego oznak u swojej córki. Podsycała w niej nawet najmniejsze przebłyski intuicji. Może nadzieje Valentiny właśnie się ziściły, bo w tym momencie zrozumiała, że nadchodzi zmiana. Czuła to całą sobą. Po tych wszystkich długich latach wreszcie zbliża się zmiana. Ktoś się zbliża. Strach zamknął ją w swoich silnych objęciach.

Promienie porannego słońca wpadały do galerii przez wysokie frontowe okna i odbijały się od podłogi z oślepiającą jasnością. Późnym latem wciąż było ciepło i zapowiadał się piękny dzień, ale gdy Zach otworzył drzwi, w powietrzu poczuł kamienny chłód, którego nie było jeszcze tydzień wcześniej. Nutę wilgoci, zwiastującą jesień. Wziął głęboki oddech i na chwilę zwrócił twarz ku słońcu. Jesień. Zmiana pór roku, koniec cudownego okresu, którym się rozkoszował, koniec udawania, że wszystko może zostać tak, jak jest. Dziś jest ostatni dzień, a Elise wyjeżdża.

Rozejrzał się po ulicy. Była dopiero ósma rano i nikt nie przechadzał się po tym zakątku Bath. Galeria Gilchrist mieściła się przy wąskiej bocznej uliczce, nie więcej niż sto metrów od Great Pulteney Street, głównej arterii miasta, na tyle blisko, żeby łatwo ją było znaleźć – przynajmniej tak mu się kiedyś wydawało. I na tyle blisko, żeby ludzie zauważali jej szyld, jeśli przechodząc obok, rzucili okiem na ten zaułek. A szyld był dobrze widoczny – sprawdził to. Niestety, zaskakująco mało ludzi rozglądało się na boki, spacerując po Great Pulteney Street. „I tak jest jeszcze za wcześnie na klientów”, powiedział sobie, żeby się uspokoić. Eleganccy zabiegani ludzie, którzy nieprzerwanym strumieniem płynęli główną ulicą, z pewnością szli do pracy. Nieruchome powietrze niosło stłumiony odgłos pośpiesznych kroków, który dobiegał Zacha przez czarne cienie i oślepiające plamy słońca. Na tym tle cisza przy jego drzwiach stawała się jeszcze wyraźniejsza. „Galeria nie musi mieć dużego ruchu ani przypadkowych klientów”, powiedział sobie po raz kolejny. Galeria to miejsce, które właściwi ludzie powinni wyszukać sami. Westchnął i wszedł do środka.

Zanim cztery lata wcześniej Zach przejął dzierżawę, galeria była sklepem jubilerskim. Podczas remontu spod lady i zza listew wypadały maleńkie metalowe ogniwa i zaczepy; skrawki złotego i srebrnego drutu jubilerskiego. Któregoś dnia Zach znalazł nawet kamień szlachetny, wsunięty za regał w wąską szparę między drewnem a ścianą. Spadł mu na stopę z mocnym stuknięciem, kiedy Zach zdjął półkę. Mały, błyszczący, idealnie przejrzysty kamień, który mógł być diamentem. Biorąc to za dobry znak, Zach go zatrzymał. Teraz pomyślał, że może ściągnął na siebie klątwę. Może należało odnaleźć tamtego jubilera i zwrócić mu kamień. Lokal był idealnie usytuowany. W tym miejscu ulica lekko opadała, a ogromne okna galerii wychodziły na południowy wschód, dzięki czemu łapały całe poranne słońce, ale kierowały je na podłogę, a nie na ściany, na których wisiały delikatne prace. Nawet w ciemne dni galeria wydawała się rozświetlona, a przy tym była dość duża, co pozwalało podziwiać większe obrazy z odpowiedniej odległości.

Chociaż chwilowo nie wystawiał zbyt wielu dużych prac. Przed tygodniem w końcu sprzedał pejzaż Watermana; obraz jednego ze współczesnych miejscowych artystów. Tak długo wisiał na wystawie, że Nick Waterman zaczął się już martwić, czy kolory nie spłowieją. Ta transakcja pojawiła się w ostatnim momencie, żeby powstrzymać malarza przed przeniesieniem całej kolekcji gdzie indziej. „Całej kolekcji”, prychnął lekko Zach. Trzech miejskich panoram Bath, malowanych z różnych punktów na wzgórzach otaczających miasto, i jednego nieco ckliwego obrazka, dziewczyny spacerującej po plaży z seterem irlandzkim. Zach przyjął ten obraz do galerii tylko przez wzgląd na kolor psa, wspaniałą miedzianą czerwień, która wnosiła odrobinę życia w tę statyczną scenę. Zysk z obrazu, podzielony równo między galerię i artystę, zapewnił Zachowi pieniądze na opłacenie podatku drogowego za samochód, dzięki czemu znów mógł nim jeździć. W samą porę, żeby zabrać Elise trochę dalej, na prawdziwą wycieczkę. Pojechali zobaczyć jaskinie w Cheddar, byli w Longleat, wybrali się na piknik do puszczy Savernake. Powoli obrócił się na piętach i spojrzał na pozostałe obrazy w galerii. Jego wzrok przesuwał się po małych, ale przyjemnych pracach dwudziestowiecznych artystów oraz kilku współczesnych akwarelach miejscowych malarzy, by rozbłysnąć, gdy zatrzymał się na sercu kolekcji – trzech rysunkach Charlesa Aubreya.

Z rozmysłem wyeksponował je obok siebie, na najlepiej oświetlonej ścianie i idealnej wysokości. Pierwszy był niedokończony szkic ołówkiem, zatytułowany Mitzy zrywa. Przedstawiona postać kucała nieelegancko – plecami do artysty, z szeroko rozstawionymi kolanami, przykrytymi zwykłą spódnicą. Bluzka, niedbale wciśnięta za pasek, wysunęła się jej z tyłu i podwinęła, odsłaniając kawałek skóry. Rysunek ukazywał tylko zarys sylwetki i pośpiesznie nakreślone cienie, ale fragment pleców dziewczyny i wypukłość kręgosłupa zostały oddane tak cudownie, że Zach zawsze miał ochotę wyciągnąć dłoń, przesunąć kciukiem wzdłuż jej pleców i poczuć gładką skórę, skrywającą twarde mięśnie. Dotknąć wilgotnej warstewki potu w miejscu, w którym rozgrzało je słońce. Dziewczyna najwyraźniej przebierała zioła do wiklinowego kosza, ustawionego na ziemi między jej nogami, ale skłoniła głowę ku ramieniu, odsłaniając ucho i zarys policzka, jak gdyby czuła na sobie wzrok patrzącego i na wpół spodziewała się tego niechcianego dotyku na plecach. Oko pozostało ukryte, za łukiem kości policzkowej rysował się jedynie lekki ślad rzęs, a mimo to Zach czuł jej skupienie, czuł, jak świadoma jest czyjejś obecności za sobą. Jego, miłośnika sztuki, wiele lat później, czy artysty w tamtym momencie? Rysunek był podpisany i opatrzony datą – 1938.

Kolejny rysunek wykonano czarną i białą kredą na płowej kartce papieru. Był to portret Celeste, kochanki Charlesa Aubreya. Celeste – jej nazwiska nie podawały żadne źródła – pochodziła z Maroka Francuskiego. Pod masą czarnych włosów lśniła miodowa cera. Rysunek ukazywał tylko jej głowę i szyję, kończąc się na obojczykach, ale nawet na tej niewielkiej przestrzeni artysta zdołał uchwycić gniew kobiety tak doskonale, że Zach nieraz dostrzegał, jak ludzie lekko wzdrygali się, widząc Celeste po raz pierwszy, jakby spodziewali się usłyszeć reprymendę za to, że odważyli się na nią spojrzeć. Często zastanawiał się, co wprawiło ją w taką wściekłość. Z ognia w jej oczach czytał, że Aubrey stąpał po cienkim lodzie, wybierając właśnie ten moment, by ją narysować. Celeste była piękna. Wszystkie kobiety Aubreya były piękne, a nawet gdy nie miały klasycznej urody, on potrafił oddać istotę ich uroku. Ale Celeste była niezaprzeczalnie piękna, ze swoją idealnie owalną twarzą, ogromnymi migdałowymi oczami i pasmami atramentowych włosów. Z jej twarzy, z jej wzroku biły odwaga i siła. Robiła zniewalające wrażenie. Nic dziwnego, że zdołała utrzymać przy sobie Charlesa Aubreya tak długo. Dłużej niż którakolwiek z jego innych kochanek.

Na trzeci rysunek Aubreya zawsze patrzył na końcu, chcąc poświęcić mu najwięcej czasu. Delphine, 1938. Córka artysty, wówczas trzynastoletnia. Narysował ją od kolan w górę, znów ołówkiem. Stała w bluzce z marynarskim kołnierzem z rękami splecionymi przed sobą. Kręcone włosy miała zebrane z tyłu w kucyk. Pozowała zwrócona do artysty ukosem, spięta i sztywna, jak dziecko, któremu ktoś przed chwilą kazał się wyprostować. Portret przypominał szkolną fotografię, do której przyjmuje się niewygodną pozę; ale na ustach dziewczyny błąkał się nerwowy uśmiech. Sprawiała wrażenie oszołomionej czyjąś uwagą i zaskoczonej, że sprawia jej ona przyjemność. Promienie słońca skrzyły się w jej oczach i na jej włosach, a Aubrey kilkoma kreskami zdołał pokazać niepewność dziewczyny tak dobitnie, że wyglądała, jakby w każdym momencie mogła wyjść z roli, zasłonić uśmiech dłonią i odwrócić nieśmiało twarz. Była zawstydzona, niepewna siebie, posłuszna; Zach kochał ją ze zdumiewającą siłą, po części miłością ojcowską, opiekuńczą, a po części – bardziej dorosłą. Twarz Delphine była wciąż twarzą dziecka, ale w jej mimice, w jej oczach odnajdywał już ślady kobiety, którą miała się stać. Była ucieleśnieniem wieku dojrzewania, nowo złożonej obietnicy, wiosny, czekającej, by rozkwitnąć w pełni. Zach godzinami wpatrywał się w jej portret, żałując, że nie mógł jej poznać.

To był cenny rysunek i gdyby zdecydował się go sprzedać, może na jakiś czas oddaliłby od siebie widmo bankructwa. Wiedział nawet, kto by go kupił, i to z marszu, gdyby tylko miał taką możliwość. Philip Hart, inny wielbiciel Aubreya. Zach przelicytował go podczas londyńskiej aukcji przed trzema laty i od tamtej pory Philip przyjeżdżał dwa lub trzy razy w roku, żeby zobaczyć rysunek i sprawdzić, czy Zach jest już gotowy na sprzedaż. Ale Zach nie był gotowy. I nie sądził, żeby miało to kiedykolwiek nastąpić. Podczas ostatniej wizyty Hart zaoferował mu siedemnaście tysięcy funtów i Zach pierwszy raz się zawahał. Chociaż bardzo mu się podobały portrety Celeste i Mitzy, które również były pozostałością po jego kurczącej się kolekcji Aubreya, nie wziąłby za nie nawet połowy tej kwoty. Nie mógł się jednak zmusić do rozstania z Delphine. Na innych – nielicznych – szkicach była kościstym dzieckiem, postacią w tle, przyćmioną obecnością olśniewającej siostry Élodie albo wyrazistej Celeste. Ale na tym jednym rysunku była sobą; pełna życia, na progu tego wszystkiego, co miało wydarzyć się później. Cokolwiek się wydarzyło. Był to ostatni ocalały portret Delphine, jaki Aubrey narysował przed swoją katastrofalną decyzją, żeby walczyć w drugiej wojnie światowej na kontynencie europejskim.

Zach wpatrywał się w nią teraz – w jej pięknie oddane przez artystę dłonie z krótkimi, spiłowanymi paznokciami; w zagniecenia wstążki, którą miała przewiązane włosy. Wyobrażał ją sobie jako chłopczycę; zobaczył szczotkę, przesuwaną pośpiesznie i boleśnie po niesfornych splotach.

Tego ranka spacerowała wzdłuż klifów, szukając piór albo kwiatów, albo innych cennych znalezisk. Ani chłopczyca, ani dziewczyna, której szczególnie zależy na wyglądzie. Wiatr splątał jej włosy w supły, które trzeba będzie rozczesywać wiele dni, a Celeste zbeształa ją za to, że nie schowała ich pod chustką. Élodie siedziała na krześle za ojcem, kiedy rysował jej siostrę, machała nogami w przód i w tył, nadąsana i wściekła z zazdrości. Serce Delphine niemal pękało z dumy i miłości do ojca, a gdy szkicował ze zmarszczonym czołem, żarliwie modliła się w myślach o to, żeby go nie zawieść.

Z szyby w zalanej słońcem galerii spoglądało na Zacha jego odbicie, równie wyraźne jak kreski ołówka. Kiedy się skupił, zobaczył oba obrazy jednocześnie – swoje rysy nałożone na buzię dziewczyny, jej oczy spoglądające z jego twarzy. Nie spodobał mu się efekt. Z tym zamyślonym, nostalgicznym spojrzeniem nagle wyglądał na więcej niż swoje trzydzieści pięć lat – i w tej samej chwili poczuł się starszy. Nie zdążył się jeszcze uczesać i na głowie sterczały mu kosmyki; poza tym zdecydowanie powinien się ogolić. Na cienie pod oczami niewiele mógł poradzić. Kiepsko spał od wielu tygodni – odkąd dowiedział się o Elise.

Usłyszał tupanie i po chwili z mieszkania nad galerią zbiegła po schodach Elise. Uwieszona na klamce wpadła przez drzwi z rozjaśnioną twarzą, powiewając długimi pasmami brązowych włosów.

– Hej! Mówiłem ci, żebyś nie huśtała się na drzwiach! Jesteś na to za duża, Els. Wyrwiesz je z zawiasów! – zawołał Zach, biorąc ją na ręce i odsuwając od drzwi.

– Dobrze, tato – odpowiedziała Elise, ale szeroki uśmiech na twarzy dziewczynki i cień rozbawienia w jej głosie przekreśliły wszelkie ślady skruchy. – Czy możemy zjeść teraz śniadanie? Jestem głodna, jak nie wiem.

– Głodna jak nie wiesz? To poważna sprawa. Okej. Daj mi sekundę.

– Sekunda! – krzyknęła Elise, a potem z łoskotem zbiegła po pozostałych stopniach na poziom sklepu, gdzie miała dość miejsca, żeby wirować z rozrzuconymi ramionami tak szybko, że w każdym momencie mogła się potknąć i przewrócić.

Zach patrzył na nią przez chwilę i poczuł, jak ściska mu się gardło. Mieszkała z nim przez cztery tygodnie i nie miał pojęcia, jak sobie bez niej poradzi. Elise miała sześć lat. Była śmiała, zdrowa i pełna życia. Jej brązowe oczy miały dokładnie taki sam odcień jak oczy Zacha, ale były większe i bardziej lśniące, z bielszymi białkami i w ciągłym ruchu – nieustannie rozszerzały się ze zdumienia lub oburzenia albo mrużyły ze śmiechu czy zmęczenia. U Elise brązowe oczy wyglądały pięknie. Była ubrana w fioletowe dżinsy, porwane na kolanach, i lekką zieloną bluzę, narzuconą na różową koszulkę ozdobioną zdjęciem Bliźniaka, jej ulubionego kucyka ze szkoły jeździeckiej. Elise sama zrobiła to zdjęcie. Nie wyszło najlepiej. Bliźniak uniósł nos w kierunku aparatu i stulił uszy, a flesz odbił się rażącym refleksem w jego oczach, przez co kucyk miał wydłużony łeb i zdaniem Zacha sprawiał wrażenie agresywnego, zepsutego do szpiku kości stworzenia. Ale Elise uwielbiała tę koszulkę tak samo, jak uwielbiała kucyka. Kreację dopełniała jaskrawożółta plastikowa torebka. Nic do siebie nie pasowało, ale Elise wyglądała wesoło i smakowicie jak różnokolorowa landrynka. Zach wiedział, że Ali nie spodoba się strój wybrany przez córkę, ale nie miał zamiaru kłócić się z Elise i kazać się jej przebierać ostatniego ranka, który spędzali razem.

(...) Ciąg dalszy w wersji pełnej.

2

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

3

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

4

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

5

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

6

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

7

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

8

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

9

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

10

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

11

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

12

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Podziękowania

Jestem niezmiernie wdzięczna całemu zespołowi wydawnictwa Orion za ich wspaniałą pracę, a przede wszystkim mojej redaktorce Sarze O’Keeffe za wszystkie jej rady, pomysły oraz wsparcie. Dziękuję też mojej cudownej agentce, Nicoli Barr, za pomoc, słowa zachęty i profesjonalizm.

Pragnę podziękować Jane Kallaway z Langley Chase Farm za to, że spotkała się ze mną i pokazała mi swoje stado; oraz Richardowi Heatonowi, kawalerowi Krzyża Towarzyskiego Orderu Łaźni, za informacje na temat funkcjonowania świata sztuki. Odpowiedzialność za wszelkie nieścisłości w każdej z tych dziedzin – sztuki lub naturalnej hodowli owiec – spoczywa wyłącznie na mnie.

Wreszcie, wyrazy miłości i wdzięczności dla mojej mamy, taty, Charliego, Luke’a i wszystkich przyjaciół, którzy jak zawsze zapewnili mi gorące wsparcie, gdy pracowałam nad książką.

O autorce

Katherine Webb urodziła się w 1977 roku w Hampshire. Studiowała historię na Durham University. Mieszkała w Londynie i Wenecji, by w końcu osiąść na stałe w pobliżu Bath. Zanim została pełnoetatową pisarką, podejmowała się różnych zajęć: pracowała jako kelnerka, pomoc domowa, sekretarka, introligatorka, bibliotekarka i ekspedientka w sklepie z kostiumami wróżek. Echa pamięci to jej druga opublikowana w Polsce powieść, po wydanym w 2012 roku bestsellerowym Dziedzictwie.

Dowiedz się więcej o powieści Echa pamięci oraz jej autorce
www.insignis.pl/echapamieci

Trwa surowa zima. Po śmierci babki Erica Calcott i jej siostra Beth przyjeżdżają do Storton Manor, imponującej rezydencji w południowej Anglii, gdzie jako dziewczynki spędzały wakacje.

Przeglądając rzeczy babki, Erica wraca wspomnieniami do dzieciństwa…

Rozmyśla o Henrym, kuzynie, którego tajemnicze zniknięcie ze Storton Manor odcisnęło piętno na całej rodzinie. Postanawia rozwikłać tę zagadkę. Pragnie pozbyć się duchów przeszłości i sprawić, by Beth mogła w końcu zaznać spokoju.

Gdy Erica zagłębia się w dzieje swojej rodziny, odkrywa sekret, który wiedzie ją do Ameryki przełomu wieków, do pewnej pięknej dziedziczki i przeklętej, jałowej ziemi.

Kiedy przeszłość i teraźniejszość zaczynają się zbiegać, Erica i Beth muszą stawić czoła dwóm straszliwym aktom zdrady i dziedzictwu, jakie po sobie pozostawiły.

Dziedzictwo to niesamowita, zapadająca w pamięć i poruszająca historia, której echa będą odzywać się w Tobie jeszcze długo po zamknięciu książki.