EWELINA

DYDA

PRZYCHODZĘ NIE W PORĘ

Copyright © Ewelina Dyda, MMXVIII

Wydanie I

Warszawa MMXVIII

Niektóre wydarzenia pozostawiają po sobie ślad.

Dick Hallorann, Lśnienie, reż. Stanley Kubrick

Prolog

Jesień
Tarnobrzeg, rok 2015

Wibrujące dźwięki alarmu w telefonie zburzyły cichy nastrój panujący w pokoju. Zmarszczył brwi. Pomiędzy nimi od razu pojawiły się dwie pionowe kreski i nadały jego zazwyczaj łagodnej twarzy gniewny wyraz. Była osiemnasta trzydzieści. Niechętnie sięgnął po komórkę, z żalem odkładając otwartą książkę. Najnowsza powieść ulubionego autora naprawdę go wciągnęła. Do końca pozostało zaledwie kilka stron. Najlepsze momenty. Jak można odkładać książkę w takiej chwili, pomyślałby, gdyby nie cel, który wyznaczył sobie na dzisiejszy wieczór. Myśl o nim ukoiła żal po przerwanej lekturze. Nawet w życiu prawdziwego mola książkowego zdarzają się rzeczy ważniejsze niż czas spędzony na czytaniu.

Wyłączył alarm i odłożył telefon na stolik z lampką. Między karty otwartej powieści włożył zakładkę, pamiątkę z dzieciństwa. Nigdy nie przyszłoby mu nawet do głowy, aby zaginać rogi. Sadyzm i barbarzyństwo. Ludziom, którzy w ten sposób traktują książki, powinno zakazać się z nimi kontaktu. Tym typem czytelników gardził najbardziej. To jednak nie był najlepszy czas na roztrząsanie tej kwestii. Szybko uniósł się z wiklinowego bujanego fotela. Kraciasty koc okrywający kolana podczas samotnych wieczorów spędzanych z lekturą wylądował na podłodze. Podniósł go, złożył i rzucił na fotel.

Herbata z lipy, doprawiona kilkoma kroplami soku z limonki, przestała parować, lecz kiedy chwycił kubek ten był jeszcze ciepły. Za oknem zachodziło październikowe słońce. Pierwsze dni jesiennego miesiąca były wyjątkowo pogodne. Na szczęście nie tak, jak sierpień tego roku. Tropikalne upały zdecydowanie nie były w jego guście. Skupianie się na fikcyjnych światach, będących remedium na realną rzeczywistość, przychodziło mu wówczas z trudem. Krople potu ocierane z czoła papierową chusteczką były niczym krew i łzy, towarzyszące walce ponad ludzkie siły. Ale tym właśnie był dla niego świat książek, walką z otaczającą rzeczywistością i wspomnieniami. Uciekał w lekturę, gdy tylko mógł.

Niebawem zacznie się zmierzchać i robić się chłodniej, lecz teraz powietrze wdzierające się przez otwarte okno było przyjemne, mimo że niosło zapach nieuchronnie zbliżającej się jesieni, głównie woń dymu z ognisk na pobliskich ogródkach działkowych. Ze smakiem pociągnął łyk aromatycznej, lecz niemal wystygłej herbaty. Była idealna na tę porę. Gorący napar lubił pijać jedynie zimą, kiedy śnieg grubą warstwą przykrywał działkowe altany. A zdarzało się to coraz rzadziej. Zimy były bowiem ciepłe i z reguły ze skąpymi opadami śniegu. Zupełnie inne niż te z czasów jego dzieciństwa, gdy biała skorupa odcinała od świata wsie i zalegała na osiedlowych uliczkach. Przynajmniej zimowa pora miała wówczas właściwy charakter. Całe jego dzieciństwo było bowiem koszmarem i nie lubił go wspominać.

Z kubkiem w ręku podszedł do niewielkiej metalowej klatki stojącej na starej drewnianej komodzie. W mieszkaniu odziedziczonym po matce właściwie wszystko było stare. Matka odeszła kilkanaście lat temu, a on od tamtego czasu nie zmienił niczego. Nie zrobił nawet choćby małego remontu, mimo że wyblakłe ściany wyraźnie domagały się odświeżenia. Nie był żadną złotą rączką. Był raczej typem człowieka, który w wolnych chwilach spędza czas z książką, a nie majsterkuje w domu. Nie przeszkadzały mu warstwy kurzu zalegające na meblach i starych fotografiach, więc czemu miałby mu wadzić wyblakły róż na ścianach. Jeśli chodzi o organizowanie sobie najbliższej przestrzeni, to miał tylko jedno natręctwo. Wszystko musiało stać równo i być posegregowane według określonych kategorii. Nienaganne stosy książek piętrzyły się więc obok metalowej klatki, mimo że i na nich leżała gruba warstwa kurzu.

Kolejny łyk herbaty przyjemnie rozpłynął mu się w przełyku. Mężczyzna postawił kubek na komodzie, łokcie oparł o jej blat, a głowę podparł na dłoniach. Zaczął przyglądać się zwierzątku w klatce. Szary chomik z podłużnym paskiem czarnego futerka na grzbiecie robił właśnie wieczorną toaletę. Szybkimi ruchami przykładał łapki do pyszczka, przesuwał je za uszy i z powrotem, co było widokiem jednocześnie śmiesznym i rozczulającym. Kiedy zwierzak spostrzegł, że oczy człowieka bacznie go obserwują, przerwał toaletę i stanął na dwóch łapkach. Zastygł niemal w bezruchu. Poruszał tylko nosem, jakby chciał wyczuć, czy nie grozi mu jakieś niebezpieczeństwo.

– Nie przeszkadzaj sobie. Tak tylko chciałem popatrzeć – powiedział mężczyzna, rozmasowując przestrzeń między brwiami, na której na próżno byłoby już szukać śladu po dwóch pionowych gniewnych kreskach. Chomik natomiast jak na komendę powrócił do przerwanej czynności.

Napatrzywszy się, mężczyzna wrócił do picia herbaty. Kubek był do połowy pełny. Albo pusty. W zależności od nastawienia. Dla niego był pusty. Jak większość rzeczy w jego życiu. Już dawno się z tym pogodził. Choć nie do końca. To, co zamierzał dziś zrobić, i to, co zrobił wcześniej, było próbą zwalczenia życiowej pustki. Podobnie jak uciekanie w świat fikcji. Może nie było to całkiem normalne, ale normalne życie nie dawało mu wyboru. Poza tym to, co robił, było jego obowiązkiem.

Dopił herbatę, otworzył drzwi i wyszedł na tonący w mroku korytarz. Otwarte okno w kuchni spowodowało przeciąg. Drzwi od pokoju trzasnęły z hukiem. Kiedyś dostałby za to ostrą reprymendę od matki. Ale matka nie żyła i drzwi mogły trzaskać do woli. Jemu to nie przeszkadzało.

Odłożył kubek do zlewu, w którym piętrzyła się sterta brudnych talerzy. Z szafki obok kuchenki gazowej wyjął karmę dla chomika. Ze zdjęcia na zielonym pudełku zerkały dwa gryzonie trzymające w łapkach ziarna słonecznika. Potrząsnął. Było prawie puste. Wracając do pokoju, myślał o tym, że musi uzupełnić zapas przy najbliższych zakupach.

Kiedy podszedł do komody, w klatce panowała cisza. Chomik skończył toaletę i zwinięty w kłębek, ucinał sobie drzemkę. Poruszył kolorowym pudełkiem. Ziarna w środku charakterystycznie zaszurały. Na znajomy odgłos chomik wstał i oparł łapki o druty klatki najwyżej, jak tylko potrafił. Lubił ten moment i czasem go przeciągał, drocząc się ze zwierzęciem. Udawał, że sypie mu karmę, po czym zabierał pudełko. Zdezorientowany chomik spoglądał na niego pytająco. Mężczyzna czuł, że ma przewagę, a świadomość, że mógłby to małe zwierzątko zgładzić jednym ruchem zaciśniętej dłoni, dodatkowo potęgowała poczucie władzy, jaką nad nim posiadał. Pan chomikowego życia. Nie zdawał sobie sprawy, jak marne było jego królestwo.

Sypnął kilka ziaren, które spadły na miękkie trociny. Zwierzak rzucił się na nie łapczywie. Zjadł kilka orzechów, obgryzł ziarno słonecznika, a resztę zachomikował. Jego policzki nabrały objętości. Jakby ktoś wpompował w nie powietrze. Stwierdzając, że więcej się już w nich nie zmieści, podążył w kierunku rogu klatki i wykopał dołek w trocinach, do którego wrzucił zachomikowane ziarno.

Przyglądał się tym zabiegom z uśmiechem. Chomik także przystanął i spojrzał na niego z zainteresowaniem. Włożył rękę do klatki i chwycił drobne ciało zwierzęcia. Było ciepłe i takie delikatne. Przeniósł gryzonia do karuzeli umiejscowionej w centrum klatki. Zwierzak najpierw wyszedł, by po chwili wrócić i szybkimi ruchami drobnych łapek wprawić kołowrotek w ruch. Zawsze go to bawiło. A bawiło jeszcze bardziej, kiedy palcem wstrzymywał ruch zabawki, dezorientując tym samym chomika, który próbował ruszyć karuzelę, lecz zamiast tego wspinał się coraz wyżej po jej szczebelkach. Puszczał ją wtedy znowu w ruch, a chomik z impetem spadał. Nie robił tego jednak często. Nie chciał męczyć zwierzątka. Lubił go przecież. Chomiki były miłe. Nie to co koty i psy, na które zresztą miał alergię.

Spojrzał na zegarek w telefonie. Czas naglił.

Zamknął okna w pokoju i w kuchni, po czym, nie przygotowując się specjalnie, wyszedł na zewnątrz. Wolał nie zwracać na siebie uwagi. Chociaż gdyby nawet przyłożył się do poprawienia wyglądu, zakładając na przykład elegancką marynarkę, i tak niewiele by wskórał. Nikt nie zwróciłby na niego uwagi. Był zupełnie przeciętny. Nienachalny z urody, jak by powiedziała Maria Czubaszek. Zupełnie paskudny, jak często określała go matka.

W garażu ostrożnie uniósł klapę bagażnika zielonego kombi i sprawdził, czy wszystkie narzędzia są na swoim miejscu. Wolał być przygotowany. Nigdy nie wiadomo, jak rozwinie się sytuacja. W środku otworzył skrytkę po stronie pasażera i upewniwszy się, że tu także wszystko jest, jak należy, odpalił auto. Jego wygląd mógł pozostawiać wiele do życzenia, lecz auto musiało być przygotowane na każdą okoliczność. Zwłaszcza na tę najważniejszą.

Przejechał przez otwartą bramę i wyjechał na ulicę Dąbrówki, na której mieszkał od dzieciństwa. Biorąc pod uwagę wiek, czterdzieści dziewięć lat, i brak perspektyw na radykalną zmianę w życiu, wszystko wskazywało na to, że ulica Dąbrówki to miejsce, gdzie spędzi także resztę swojej egzystencji. No chyba że popełni błąd. Ale myśli o jakiejkolwiek pomyłce na razie do siebie nie dopuszczał. Był podekscytowany. Jak zawsze, kiedy zaczynał nową książkę ulubionego autora, jak zawsze, kiedy wybierał się na łowy.

Na chodniku po drugiej stronie ulicy zauważył sąsiadkę, Teresę Hamak. Tłusty jamnik o imieniu Alfred próbował dotrzymywać jej kroku. Co to za imię dla psa? W dodatku odziedziczone po zmarłym mężu Hamak, pomyślał. Nienawidził tego babska. Hamakowa była wyjątkowo wścibska. Zawsze chciała wszystko o wszystkich wiedzieć. Starał się trzymać ją na dystans. Kto wie, czy to babsko nie napyta mu kiedyś biedy. Nie mając zupełnie ochoty na kontakt z sąsiadką, skinął tylko głową. Nie czekając na jej odpowiedź, dodał gazu. W lusterku wstecznym zobaczył, jak kobieta się odwraca i śledzi go wzrokiem. Zniknęła, gdy obok Carrefoura skręcił w ulicę Kazimierza Wielkiego.

Minął rondo na Zwierzynieckiej, a następnie skręcił w ulicę Marii Dąbrowskiej. Przejechawszy kawałek, zaparkował auto na jednym z osiedlowych parkingów. Oczywiście wygodniej było zaparkować przy Intermarché, ale tam z pewnością był monitoring, a on wolał nie ryzykować.

Wysiadł z auta i zaczął iść w kierunku pizzerii. Podobnie jak poprzednim razem. Był dumny z systemu, który sobie opracował. Matka mówiła, że nigdy do niczego nie dojdzie. A tu proszę. Nie tylko wymyślił system, lecz okazał się on także bardzo skuteczny. Opłaca się być molem książkowym. Pomysły czasem same przychodzą do głowy. Już dawno pragnął wprowadzić w życie swój plan, ale nie wiedział, jak to zrobić. Bał się, że jeśli będzie działał standardowo, policja szybko wpadnie na jego trop. Tymczasem wszystko szło dobrze. Nie tylko realizował zadanie, którego się podjął, lecz także był pewien, że znalazł patent na zbrodnię doskonałą. To dopiero coś! Mama byłaby dumna.

W lokalu, którego nazwy nigdy nie mógł zapamiętać, panowała romantyczna atmosfera. Była to zwykła pizzeria przesiąknięta wonią wypiekanego ciasta, przyjemnie drażniącą zmysł powonienia i przenikającą nawet białe firanki z niebieskimi kokardkami w oknach wychodzących na piwny ogródek. Na każdym stoliku stała lampka, a ich blask zamiast rozświetlać pomieszczenie, tworzył przytulny półmrok.

Zajął miejsce przy oknie w rogu sali. Tutaj nie rzucał się nikomu w oczy. Wypatrzyła go jedynie kelnerka, u której złożył zamówienie. Po chwili przyniosła mu filiżankę zielonej herbaty. Uiścił opłatę, po czym młoda dziewczyna zupełnie zapomniała o jego istnieniu.

Pociągnął łyk gorącego napoju i rzucił okiem na tani zegar wiszący przy barze. Jeśli jego przewidywania się sprawdzą, dziewczyna powinna pojawić się za piętnaście minut. Był tu co piątek. Czasem wychodził zawiedziony, bo nikt się nie pojawił. Innym razem wprawdzie wszystko się odbyło tak, jak przypuszczał, ale nie był zadowolony z dziewczyny. Dziś czuł, że będzie dobrze. W myślach zaczął konstruować jej obraz. Pomyślał o blondynce z alabastrową skórą i niebieskimi oczami spoglądającymi spod długich, ciemnych rzęs.

Piętnaście minut później drzwi skrzypnęły i do środka weszła młoda kobieta. Taka, jaką sobie wymarzył. Rozejrzała się po lokalu, nie zwracając na niego zbytniej uwagi. To dobrze, pomyślał. Przecież nie chciał, żeby od razu go wypatrzyła.

Usiadła w centralnym punkcie sali, zamówiła wodę z cytryną i wyjęła telefon. Długie palce z krwistoczerwonymi paznokciami przesuwały się z wdziękiem po kolorowym wyświetlaczu. On przesuwał wzrokiem po niej. Włosy zebrane na bok opadały na ramię i tuż za nim się kończyły. U nasady były ciemne, a im bliżej ramienia, tym stawały się jaśniejsze i sprawiały wrażenie wysuszonych strąków, które wzięte w dłoń w najlepszym razie wydałyby z siebie nieprzyjemny chrzęst, w najgorszym rozsypałyby się w drobny mak.

Skrzywił się z niesmakiem. Ma brzydkie włosy, stwierdził. A przecież nikt nie jest idealny. Przynajmniej będzie miał mniej roboty. Lustrował dalej. Dziewczyna miała za to idealne brwi i duże niebieskie oczy podkreślone grubą kreską. Do pełnych ust na chwilę przyłożyła palce, a wyraz jej twarzy zdradził, że nad czymś się zastanawia. Schowała telefon do torebki i wyszła.

Takiego rozwoju wypadków się nie spodziewał. Oczywiście mógł odpuścić, ale pomimo brzydkich włosów dziewczyna ogólnie była ładna. Nie mógł pozwolić jej odejść.

Zapadł zmrok, ale rozpraszały go uliczne latarnie i światła w pobliskich blokach. Od razu wypatrzył zgrabną sylwetkę. Jasne włosy pokrył wieczorny półmrok. Przyspieszył. Ona szła powoli, wciąż wpatrzona w wyświetlacz w telefonie. Musiał działać szybko. Trochę improwizował. Ale dziewczyna warta była tego, aby chociaż spróbować. Jeśli teraz da jej odejść, straci ją na zawsze. Ułożył w głowie szybki plan. Poszedł po auto i ruszył za ofiarą niczym myśliwy, który złapał trop. Oczywiście młoda kobieta w tym czasie mogła wejść do jakiejś klatki schodowej i mógł ją zgubić, ale gdyby tak po prostu podszedł do niej na ulicy, ryzykowałby o wiele bardziej. Pomysł z autem był rozsądniejszy.

Dziewczyna, sprawiając wrażenie, jakby kręciła się bez celu, w końcu zatrzymała się na przystanku autobusowym. Wisiał na nim plakat, z którego spoglądał na nią aspirujący polityk o wygładzonej i opalonej za pomocą Photoshopa twarzy. Nawet mało wprawne oko dostrzegłoby, że spod kolorowego niczym kinowy afisz plakatu wyziera kolejny. Przedwyborcza jatka również w Tarnobrzegu zaczynała dawać o sobie znać. Walka trwała, od czasu do czasu przybierając z pozoru subtelny wymiar w postaci wzajemnego zaklejania plakatów wyborczych.

Doskonale, pomyślał, kiedy zorientował się, że nie ma tu żadnej kamery miejskiego monitoringu, a spojrzenie śledzące jego poczynania należy do papierowych oczu miejscowego kandydata na posła.

– Dobry wieczór, może panią podwieźć? Tutaj rzadko jeżdżą autobusy – zagaił najuprzejmiej, jak tylko potrafił.

Blondynka spojrzała na niego i podziękowała, lecz odmówiła. Po chwili zmieniła jednak zdanie i stwierdziła, że w sumie dlaczego nie. Gdyby przyjrzała mu się bliżej, zauważyłaby, jak początkowo napięte mięśnie jego twarzy rozluźniają się i pojawia się na niej przebiegły uśmiech, a oczy jaśnieją dziwnym blaskiem. Tak cieszy się ktoś, kto widzi, że jego ofiara złapała przynętę. A satysfakcja jest tym większa, im mniej wysiłku włożyło się w zapuszczenie sieci. Szykował się na dłuższe podchody, tymczasem dziewczyna niemal sama wpakowała się mu do auta. Przelotne spojrzenie w jego kierunku utwierdziło ją w przekonaniu, że mężczyzna wygląda niegroźnie, a poza tym zależało jej, aby jak najszybciej znaleźć się w centrum. Autobus faktycznie mógł pojawić się dopiero za pół godziny. Niepozorny facet z autem znalazł się w odpowiednim momencie. Tarnobrzeg to spokojne miasto, a jego mieszkańcy mają zazwyczaj pokojowe zamiary. Nie miała żadnych podstaw, aby obawiać się przyjaźnie nastawionego mężczyzny w średnim wieku.

Kiedy zamiast do centrum skręcili w kierunku Zwierzyńca, nie zdążyła nawet zapytać dlaczego, bo otrzymała mocny cios w głowę. Straciła przytomność. Potem ów niepozorny facet widział, jak traciła ją jeszcze wiele razy, zawsze z wyrazem przerażenia w niebieskich oczach, otoczonych, tak jak sobie wymarzył, zasłoną długich i czarnych rzęs.

Rozdział 1

Poniedziałek, 5 października 2015 roku, rozpoczął się od wróbla na parapecie. Otworzyłem oczy. Nie poraził mnie żaden promień słońca. Bo po pierwsze, rano słońca jeszcze nie było, a po drugie, gdyby nawet było, darowałbym sobie tak banalne stwierdzenie, jak „poraził mnie promień słońca”. Ale to nie na temat.

Za to do moich uszu dobiegł dźwięk, który początkowo zinterpretowałem jako uderzenia kropel deszczu o parapet. Właśnie skończył się weekend, więc zmysł słuchu miałem wrażliwszy niż w inne dni tygodnia. Natarczywy dźwięk niemal przyprawiał mnie o ból głowy. Im bardziej się rozbudzałem, tym silniejsze było moje przekonanie, że deszcz przybiera na sile. Mógłbym nawet przysiąc, że nie był to deszcz, ale grad całkiem słusznych rozmiarów. Oczami wyobraźni widziałem już zdjęcia na różnych portalach społecznościowych i pierwszych stronach brukowców, przedstawiające ludzi z nietypowymi zdobyczami. Wśród nich moje zdjęcie z krzykliwym podpisem:

„Jakub Rau (32 l.), prywatny detektyw z Tarnobrzega, stwierdził z przerażeniem: Grad był jak piłeczki do ping-ponga!”.

Z pewnością zrobiłbym furorę. No i trochę bym się wypromował. Na nadmiar pieniędzy wciąż nie mogłem narzekać. Ciekawe tylko, czy ktoś potraktowałby poważnie gościa zbierającego lód z ulicy.

Wysunąłem dłoń spod kołdry i zacząłem szukać telefonu. Zdjęcie przecież mogę zrobić. Nie muszę go od razu wysyłać.

Kiedy w końcu wymacałem telefon, grad ustał. Odnotowałem, że nie był to nawet deszcz. To tylko kac sprawiał, że odbierałem wszystko z większą intensywnością.

Na blaszanym parapecie podskakiwał wróbel. Kiedy podszedłem do okna, ptaszek zatrzymał się, przechylił głowę i nasze spojrzenia się spotkały. Mierzyliśmy się wzrokiem przez chwilę. Albo nie wytrzymał napięcia, albo po prostu dał mi do zrozumienia, co o mnie myśli. Zesrał się na parapet i odleciał. Kałomocz rozpłynął się po parapecie. Niezły początek dnia, doskonałe podsumowanie zakończonego weekendu.

Rozejrzałem się po pokoju. Zawiesiłem wzrok na gazowanej wodzie z Biedronki. Odkręciłem ją i wypiłem kilka łyków. Po ciężkiej nocy butelka wody przy łóżku rano jest jak ładna dziewczyna w łóżku wieczorem. Chociaż jakąś ślicznotką o poranku także bym nie pogardził. Tym razem miałem tylko tę butelkę, w dodatku jej zawartość była mocno rozgazowana.

Zaspokoiwszy pragnienie, resztę zacząłem wylewać na parapet. Pamiątka po wróblu rozpłynęła się jeszcze bardziej. Gówniane esy-floresy wyglądały obrzydliwie. Jak ciemna chmura, która zawisła nad miastem.

Weszła Danuta i rzuciwszy okiem na nieporządek, jaki panował w pokoju, który kiedyś należał do jej dzieci, a który wciąż mi wynajmowała, zdziwiona wykrzyknęła:

– Czyś ty do reszty zdurniał?!

Odstawiłem butelkę i westchnąłem. Nie miałem zamiaru tłumaczyć Danucie, że sprzątam właśnie po wróblu, który zesrał mi się na parapet, bo pewnie by nie uwierzyła. Postukałaby się w czoło i utwierdziła w przekonaniu, że naprawdę zdurniałem.

– To już nie mówimy sobie „dzień dobry”?

– Nie wygląda na to, żeby był dla ciebie dobry.

– Za to ty najwyraźniej od samego rana nie chcesz mi dobrze życzyć.

– Od samego rana? Kuba, jest już godzina dziesiąta.

Od jakiegoś czasu nasze rozmowy z Danutą tak właśnie wyglądały. Przypominały rozmowy z Olgą. Tylko jeśli z Olgą wszelkie potyczki słowne były elementem flirtu i podnosiły między nami napięcie, to z Danutą były podszyte urazą, do której żadne z nas nie chciało się przyznać. A właściwie przyznać nie chciałem się tylko ja. Bowiem Danuta niemal przy każdej okazji przypominała mi o feralnej paczce, którą bezczelnie odebrałem, rozpakowałem i jakby tego było mało, w swoim ograniczeniu umysłowym ani słowem nie raczyłem się o niej zająknąć.

Sprawa wyszła na jaw we wrześniu. Zupełnie zapomniałem o tej nieszczęsnej paczce. Przyszła tuż przed rozwiązaniem sprawy śmierci Karoliny Rodek. Miałem wymyślić jakieś wytłumaczenie na wypadek, gdyby Clooney, wakacyjny absztyfikant Danuty, znowu się pojawił, ale sprawy potoczyły się tak szybko, że zupełnie wypadło mi to z głowy. Clooney, zaniepokojony brakiem odpowiedzi ze strony Danuty albo niezaspokojonym libido, przyjechał do Tarnobrzega osobiście. No i wszystko się wydało. Nawet nie zdążyłem uprzedzić naszego listonosza, aby nic Danucie nie mówił. Zawsze przecież mogło być tak, że paczka zaginęła na poczcie. Nieraz się w końcu tak zdarza, że przesyłki znikają niczym skarpetki w pralce. Albo statki i samoloty w Trójkącie Bermudzkim. Kiedy Danuta zapytała mnie, dlaczego nie oddałem jej przesyłki, to ja miałem ochotę tam zaginąć. O ile była jeszcze skłonna pogodzić się z tym, że o niej zapomniałem, o tyle nie mogła uwierzyć, jak mogłem ją rozpakować, a dołączony list wyrzucić. Pogodziła się z Clooneyem, który teraz jest u nas niemal stałym gościem. Jest mi to wybitnie nie na rękę. To także wystarczający powód, aby skrywać urazę do Danuty. Ponadto zdałem sobie w końcu sprawę z uczuć, jakimi ją darzyłem. Z Olgą łączył mnie seks. Z nią chciałem i chodzić do łóżka, i jadać niedzielne obiadki, i przytulać się w trakcie wspólnego oglądania filmu na kanapie w salonie. To jednak dotarło do mnie za późno. Clooney wrócił, ja coraz bardziej zaprzyjaźniałem się z mocniejszymi alkoholami, od czasu do czasu spędzając noce z kobietami, które nie potrafiły zatrzymać mnie na dłużej niż chwila, jakiej wymaga w miarę przyzwoity jednorazowy seks.

– Czy po to tu przyszłaś? Aby powiedzieć mi, że jest już dziesiąta? Bo jeśli tak, to mam w telefonie zegarek i sam mogę sprawdzić – odparłem. Nie miałem ochoty być miły. Wręcz przeciwnie. Z trudem powstrzymałem się od uwag na temat wchodzenia do mojego pokoju bez pukania.

– Właściwie równie dobrze mogłabym przyjść ci przypomnieć, że nie zapłaciłeś jeszcze za wrzesień.

To był cios poniżej pasa. Danuta dobrze wiedziała, że nie tylko nie mam czym zapłacić za ten cholerny wrzesień, lecz także mogę mieć problem z opłaceniem czynszu za październik. Sprawa Karoliny Rodek z oczywistych względów nie przyniosła mi żadnego wynagrodzenia. Wprawdzie potem zajmowałem się kilkoma typowymi sprawami, czyli tropieniem niewiernych mężów, i nieźle zarobiłem, ale po opłaceniu zaległych rachunków niewiele z tego zostało.

– A mogłabyś raczej powiedzieć, po co naprawdę tu przyszłaś? – Nie chciałem ciągnąć wątku niezapłaconego czynszu.

– Był przed chwilą Walery – odpowiedziała Danuta. Jako jedyna mówiła o Jurku, używając jego prawdziwego imienia. Tak na dobrą sprawę nikt już chyba nie pamiętał, że jego ksywka wzięła się od podobieństwa do starego Stuhra. Z wiekiem to podobieństwo się zacierało. Jurek z racji wykonywanego zawodu starzał się mniej szlachetnie. – Chciał z tobą porozmawiać i mówił, że to pilne. Zadzwoń do niego albo przejdź się na komendę.

Wychodząc, dodała:

– Kuba, nie podoba mi się, jak ostatnio rozmawiamy.

– Nie wiem, o co ci chodzi – odparłem, choć przecież dobrze wiedziałem.

Danuta znacząco pokręciła głową i wyszła.

Jeśli była to próba załagodzenia naszych stosunków, to zdecydowanie została podjęta za wcześnie. A to, co nastąpiło tuż po wyjściu Danuty, tylko utwierdziło mnie w tym przekonaniu.

Postanowiłem, że rzeczywiście przejdę się na tę komendę. Ale zanim to zrobiłem, uznałem, że muszę wstąpić do biura. W końcu każda sprawa i każde śledztwo rozpoczyna się od siedzenia w biurze. Tak przynajmniej wygląda to na starych filmach. Jeszcze wcześniej postanowiłem wziąć prysznic.

Wyszedłem na korytarz. Drzwi do pokoju Danuty były uchylone. Ujrzałem, jak poprawia pościel na łóżku. W łazience świeciło się światło. Przez zamknięte drzwi słychać było odgłos strug wody uderzających o kabinę prysznicową i spływających zapewne po ciele naszego dzikiego lokatora, Clooneya.

Podszedłem do drzwi i zapukałem. Trzy razy. Niech dziki lokator wie, że bierze prysznic w złym momencie. Abstrahując oczywiście od tego, że każdy moment, który by wybrał, byłby zły.

– Danusiu, jeśli chcesz, to wejdź! Nie zamknąłem drzwi! – krzyknął Clooney, zakręciwszy wodę.

– Byłbym wdzięczny, gdybyś to ty wyszedł! – odkrzyknąłem.

– A, to ty, Kuba, daj mi jeszcze parę minut – powiedział Clooney. Gdybym chciał cokolwiek odpowiedzieć, moje słowa zagłuszyłby strumień wody, którą Clooney ponownie odkręcił.

Usiadłem więc na podłodze i zacząłem zastanawiać się, czy nazywając absztyfikanta Danuty Clooneyem, nie za bardzo go nobilituję. Wprawdzie już od pierwszego wejrzenia dostrzegłem podobieństwo do znanego aktora, ale poza wyglądem zewnętrznym pewnie niewiele ich łączy. Jednak wymyślanie nowej ksywy Konradowi, bo tak naprawdę miał na imię, nie szło mi na kacu zbyt dobrze. Postanowiłem to odłożyć.

Tymczasem parę minut zaczęło przeciągać się w paręnaście. Co on tam robi? Że też prawie we własnym domu nie mogę wziąć prysznica wtedy, kiedy mam na to ochotę. Im dłużej Clooney przebywał w łazience, tym moja niechęć do niego wzrastała. Nie, to na pewno jeszcze nie czas na łagodzenie stosunków między mną i Danutą. Właściwie mogłem sobie ten prysznic odpuścić, ale chodziło o zasadę. Ten typ nie może się tu panoszyć.

W końcu po półgodzinie wyszedł. Za nim z dumnie uniesioną głową wychylił się Chandler. Mały zdrajca. Odkąd Stawa, tak z kolei brzmiało nazwisko kochanka Danuty, się u nas rozgościł, Chandler, nasz czarny kocur, zaczął przedkładać jego towarzystwo nad moje. Mały zdrajca. I zboczeniec, dodałem. Nawet nie chcę wiedzieć, dlaczego ostatnio bardziej wolał przyglądać się Konradowi pod prysznicem niż mnie. Jeszcze tego brakowało, abym przez prowincjonalnego Clooneya nabawił się kompleksów. Zwłaszcza teraz, kiedy w życiu emocjonalno-seksualnym mi wyjątkowo nie szło. Ale to nie na temat.

– Już wolne – powiedział Konrad. Biodra okalał mu biały ręcznik. On z kolei wypinał mokry tors w moim kierunku. Srebrzyły się na nim rzadkie włoski, będące zapewne pozostałością kruczoczarnego owłosienia sprzed lat. Dwie zmarszczki po obu stronach nosa wrzynały się w skórę niczym ślad odciśnięty za pomocą wąskiego ołówka. Policzki lekko opadały i sprawiały wrażenie, jakby za kilka lat miały obwisnąć jeszcze bardziej, nadając twarzy Clooneya wygląd podstarzałego buldoga.

– Powinno było być już paręnaście minut temu – burknąłem i ruszyłem w kierunku łazienki.

– Fajny kociak z tego Chandlera. Ani na chwilę nie spuścił ze mnie wzroku.

Konrad najwyraźniej chciał uciąć sobie ze mną miłą pogawędkę. Dokonał najgorszego z możliwych wyborów.

– Może szukał jaj. Lubi facetów z jajami – odparłem i zniknąłem w łazience.

Kiedy z niej wyszedłem, drzwi do pokoju Danuty były zamknięte. Szybko obok nich przemknąłem. Odgłosy, które mogłem usłyszeć, na pewno nie poprawiłyby mi humoru.

Zamiast śniadania wypiłem puszkę perły, którą znalazłem w lodówce. Pewnie Konrada. Przynajmniej taką miałem nadzieję. Złocisty płyn przelany do kubka z wizerunkiem Humphreya Bogarta pachniał wyśmienicie i od razu wywołał u mnie odruch psa Pawłowa. Wypiwszy kilkoma haustami, poszedłem do biura.

Niebo nad Sokolą rozchmurzyło się. Reszta dnia zapowiadała się słonecznie. Srebrny lakier poloneza Marceli błyszczał w słońcu, kiedy zatrzymała się tuż przy mnie.

– Masz czas? Muszę z kimś natychmiast pogadać! – krzyknęła, wystawiając głowę zza szyby. Tym razem włosy przefarbowała na czarno. Zawsze wybierała ten kolor, kiedy w jej życiu coś nie szło. Jedni zmieniają fryzurę, gdy zaczynają nowe życie, Marcela zmieniała kolor włosów w zależności od nastroju. Tak było w czasach szkolnych, gdy byliśmy niemal nierozłączni, i teraz, gdy próbowała być poważną dziennikarką lokalnego dziennika.

Miałem czas. Biuro mogło poczekać. Jurek też. Wsiadłem do auta Marceli.

– Ja już naprawdę nie wiem, co robić. Siedzę w pracy, aż tu nagle dostaję SMS-a od Patrycji, w którym pisze, że spakowała swoje rzeczy i właśnie wybiera się na dworzec. Wyjeżdża. W pierwszej chwili byłam tak zła, że miałam ochotę życzyć jej miłej podróży i dać krzyżyk na drogę. Ale to nie takie proste. Ja wciąż coś do niej czuję, więc nie mogę tak zwyczajnie odpuścić.

Domyśliłem się, że właśnie jedziemy na dworzec. Przejechaliśmy na czerwonym świetle. Emocje w niej buzowały. Związek dziewczyn przypominał ostatnio pole minowe. Nieuważny ruch którejś z nich uruchamiał zapalnik. Zaczęło się latem i wyglądało na to, że jesień przyniesie ostateczny krach. Właściwie chodziło o Tarnobrzeg. Marcela chciała żyć tutaj, Patrycja nie miała tu czego szukać, co tylko pogłębiało jej depresję.

– A może właśnie powinnaś odpuścić. Może obie powinnyście.

Marcela westchnęła i pokiwała głową z dezaprobatą. Zamilkłem. Właściwie byłem ostatnią osobą, która powinna komukolwiek udzielać rad na temat związku, nie dotyczyło to tylko Marceli. Bardziej niż pogadać, Marcela chciała się wygadać. Milczałem więc aż do momentu, kiedy zaparkowaliśmy nieopodal dworca.

– To ja może z powrotem się przejdę…

– Siedź! Przywiozłam cię, to cię odwiozę – rzuciła, odgarniając czarną czuprynę z czoła i zatrzaskując drzwi. Przez szybę zobaczyłem, jak idzie w kierunku Patrycji, siedzącej z walizką na stanowisku, z którego odjeżdżały autobusy do Krakowa. Marcela usiadła przy niej i zaczęły rozmawiać. A tak to przynajmniej wyglądało z mojej perspektywy. W rzeczywistości pewnie znowu się kłóciły.

Browar wypity przed wyjściem dał o sobie znać. Spojrzałem jeszcze raz na dziewczyny. Mowa ciała każdej z nich sugerowała, że nieprędko się pogodzą. Postanowiłem się odlać.

Wysiadłem z auta. Ogrodzony dworzec straszył bardziej niż zwykle. Trwała jego rozbiórka. Toalety jednak powinny być jeszcze czynne.

Minąłem stanowisko, na którym siedziały. Zajęte sobą, nawet mnie nie zauważyły. Facet w brązowym swetrze z torbą na laptopa przewieszoną przez ramię rzucał gołębiom okruchy, które wyskubywał z jedzonej przez siebie drożdżówki. Nieopodal wisiała kartka z zakazem karmienia. Nikogo ta dworcowa anarchia jednak nie obchodziła. Tym bardziej mnie. Potrzebowałem przede wszystkim toalety.

Nie lubię publicznych toalet. Staram się z nich korzystać jak najrzadziej. I nie chodzi tylko o standard, który zresztą zaczyna być coraz wyższy. Dziwnie się czuję, kiedy w kabinie obok załatwia się ktoś obcy. Ale to nie na temat.

Nie ma się co czarować, stan toalet na tarnobrzeskim dworcu nie należał do najlepszych. Dworzec rzeczywiście wymagał modernizacji, choćby ze względu na toalety.

Zapach środka do dezynfekcji mieszał się z aromatem herbaty owocowej popijanej przez szaleciarza. Kiedy do niego podszedłem, uniósł głowę znad książki i podał mi kawałek papieru toaletowego oraz zielony papierowy ręcznik. Wręczyłem mu odliczone wcześniej dwa złote. Więcej go nie interesowało. Wrócił do przerwanej lektury. Ja z papierem i ręcznikiem w dłoni poszedłem wytypować kabinę.

Zawsze wybieram tę najbardziej odległą. Tak zrobiłbym i tym razem. Niestety skobel – wcale się nie zdziwiłem, że nie było nowoczesnego zamknięcia – w najbardziej oddalonej kabinie był oberwany. Wszedłem więc do pierwszej lepszej, gdzie zamknięcie się jeszcze jako tako trzymało.

Nie było podziału na część damską i męską. Nie było także pisuarów. Ale i tak nie lubię z nich korzystać.

Załatwiając się, przeczytałem wszystkie napisy na ścianach: „Policja to stara kurwa bez legitymacji szkolnej”, „Kibice Siarki Tarnobrzeg biją swoją starą różańcem w szczepionkę”, „Stalówka pany”, „Iza z IIIA ma pitola”, „Wszyscy umrzemy”. Ostatnie przesłanie było najbardziej sensowne. Zasunąłem rozporek, odsunąłem skobel i wyszedłem.

Ręce umyłem w zimnej wodzie bez mydła. Gdybym miał roszczeniową naturę, zrobiłbym awanturę szaleciarzowi. Kostkę mydła mógł przecież położyć. Jednak zamiast robić zamieszanie, przeszedłem obok, nie chcąc przerywać mu lektury. Szanuję takie rzeczy.

Dziewczyny nadal rozmawiały. A właściwie bez przerwy mówiła Patrycja, obficie przy tym gestykulując. Postanowiłem wrócić do auta.

– Cześć, Kuba.

Odwróciłem się. Na ławce wcześniej zajętej przez faceta karmiącego gołębie siedziała Grażyna Byszewska, żona Heńka, zaprzyjaźnionego taksówkarza, rówieśnika i dawnego kumpla mojego nieżyjącego ojca. Pomachała do mnie. Przysiadłem się.

– Dawno pani nie widziałem. Co słychać? – zapytałem. Mimo że z Heńkiem byłem na ty, odkąd mój ojciec pierwszy raz zabrał mnie z nim na piwo, to z jego żoną nie byłem tak blisko.

– Jadę do matki.

Pamiętałem, że matka Grażyny mieszka gdzieś nad morzem, więc pożyczyłem jej miłego wypoczynku i zapytałem, czy wyjeżdża na długo. W głowie już miałem pomysł na małą imprezę w domu Heńka.

– Gdybym mogła, tobym wyjechała na cały miesiąc. Niestety nie dostałam tak długiego urlopu. Mam jednak nadzieję, że wypocznę. Heniek jest teraz nie do życia.

– A co się stało?

O ile dobrze pamiętam, w weekend się z nim nie widziałem. Dawno także razem nie piliśmy. To przynajmniej wykluczało mój udział w tym, co przeskrobał Heniek. A że coś przeskrobał, można było wyczytać z jej miny, kiedy wymawiała ostatnie zdanie, cedząc je, jakby było trującym jadem.

– No jak to, Kuba, to ty nic nie wiesz?

Wzruszyłem ramionami na znak, że nie mam o niczym zielonego pojęcia.

– Heniek wymyślił sobie, że wystartuje w wyborach do sejmu. Zapisał się do partii. Cały czas myśli tylko o tej swojej kampanii.

Na takie rewelacje omal nie parsknąłem śmiechem. Heniek kandydatem do sejmu? Zapisał się do partii? Pamiętam, jak jakiś czas temu spotkałem go na ławce przy fontannie i mówił, że chciałby coś w swoim życiu zmienić, ale żeby aż tak? Pomijając nawet fakt, że w moim odczuciu pójście w politykę jest najgłupszą rzeczą, jaką można zrobić. Zwłaszcza po to, aby zmienić swoje życie. Taplanie się w politycznym błocie jest jak wsadzenie dupy do ula. Trzeba się liczyć z tym, że ktoś cię użądli. To nie mogło się dla Heńka dobrze skończyć. Dodatkowo po minie Grażyny wnioskowałem, że dobra zmiana w życiu Heńka była złą zmianą w ich pożyciu małżeńskim.

– Naprawdę o niczym nie wiedziałem – stwierdziłem, nie mogąc wyjść ze zdumienia.

– Mogłeś nie wiedzieć, ale naprawdę nie widziałeś plakatów na mieście?

Poprawiłem okulary. Wciąż odkładałem wizytę u okulisty. Plakaty z Heńkiem także mogły mi umknąć.

– Nie zwróciłem uwagi.

– Tylko nie mów tego Heńkowi. Mógłby się oburzyć. Wiem, co mówię – powiedziała Grażyna i wstała, chwytając jednocześnie szarą walizkę na kółkach. Na stanowisko podjechał właśnie autobus do Gdańska.

– Odprowadzę panią.

Zgodziła się skinieniem głowy. Wziąłem od niej walizkę i ruszyliśmy do wyjścia.

Heniek i polityka. Wciąż nie mogłem w to uwierzyć. Mnie w ogóle ona nie obchodziła. Polityka to w krysztale pomyje, jak śpiewał Kaczmarski. Myślę, że miał rację.

Za przednią szybą białego autobusu migał pomarańczowy napis „Gdańsk”. Po chwili przesunęła się za nim lista miast, przez które autobus będzie przejeżdżał. Wyszedł z niego kierowca. Pasażerów było kilku. Oprócz Grażyny do Gdańska jechała jakaś para. On, z kucykiem na czubku niemal wygolonej głowy, obejmował wytatuowaną ręką szczupłe ramię dziewczyny w cienkim sweterku. Ona trzymała dłoń w tylnej kieszeni jego spodni. Pomyślałem o kilku tatuażach, które chciałbym jeszcze sobie zrobić, i o tym, że nie miałbym nic przeciwko, gdyby i w mojej kieszeni wylądowała jakaś kobieca dłoń. Byle nie kobiety, która próbowała się właśnie przepchać na początek kolejki. Nie lubię kolejkowych rozpychaczy. Kierowca widocznie też nie, bo kazał jej się cofnąć i zająć miejsce w ogonku. Wziął z moich rąk walizkę Grażyny i wsunął do bagażnika. Pożegnałem żonę Heńka, machając za odjeżdżającym autobusem. Następnie rozejrzałem się za dziewczynami.

Autobus do Krakowa wjeżdżał właśnie na stanowisko. Patrycja wstała, odgarnęła platynowe włosy na bok i chwyciła walizkę. Nie oglądając się na Marcelę, ruszyła w kierunku pojazdu. Powoli, jakby chciała dać szansę dziewczynie na zatrzymanie jej. Marcela podniosła się z ławki, podbiegła do Patrycji i chwyciła jej rękę. Trzymała, dopóki autobus nie ruszył i nie zniknął za zakrętem, zostawiając Patrycję w Tarnobrzegu. Przynajmniej tym razem.

Patrycja rozluźniła dłoń na uchwycie walizki. Dziewczyny przylgnęły do siebie, całując się. Podszedłem, kaszlnąwszy znacząco.

– Miałeś czekać w samochodzie – warknęła Marcela.

– Zapomniałaś uchylić okno. Ktoś szedł, zlitował się, stłukł szybę i mnie wypuścił.

Marcela nic nie powiedziała, bo Patrycja kolejnym pocałunkiem zamknęła jej usta.

– Chodźcie już. To nie Casablanca – powiedziałem, kiedy pocałunek zaczął się przedłużać.

– Tu akurat masz rację – odezwała się Patrycja, posyłając w moją stronę spojrzenie tak gniewne, jakbym co najmniej zamierzał pociągnąć ją za kosmyk włosów. Zatrzepotała przy tym wachlarzem nienaturalnie długich rzęs, którymi z powodzeniem mogłaby otworzyć drzwi, gdyby zaszła taka potrzeba. Pomyślałem, że gdyby nosiła okulary, to czynność taka jak mruganie mogłaby przysporzyć jej trochę kłopotu. Mimo że była atrakcyjna, zarówno pod względem figury, jak i rysów twarzy, nigdy mnie nie pociągała. Normalnie na widok takich kształtów, dorodnych i wciąż rozchylonych ust, jakby stworzonych do całowania, i paru innych rzeczy, czy wyrazistych dużych oczu, które z powodzeniem obyłyby się bez tych sztucznych rzęs, próbowałbym bliżej zaznajomić się z ich właścicielką. W wypadku Patrycji to nie działało. I wcale nie dlatego, że była dziewczyną Marceli. Po prostu świadomość, że woli kobiety, skutecznie zabijała we mnie ochotę na jakiekolwiek podchody. Jestem zdobywcą, ale zdobywanie nieosiągalnych szczytów nie leży w mojej naturze. Po trudzie należy się nagroda. Patrycja jej nie gwarantowała.

Postanowiłem jednak już się nie odzywać. Dziewczyny przed chwilą się pogodziły, a moim gadaniem mogłem przyczynić się do ponownego wybuchu konfliktu.

Właściwie szkoda mi było Patrycji, mimo że nasza relacja podszyta była wzajemną niechęcią. Ona nie lubiła mnie, bo była zazdrosna o moją przyjaźń z Marcelą i nasze wspomnienia z czasów szkolnych, w których dopatrywała się głębszej fascynacji z finałem w łóżku, co oczywiście nie było prawdą. A właściwie było półprawdą. Fascynacja była jedynie z mojej strony, co miało skutek taki, że pozostała nieskonsumowana. Ja nie przepadałem za Patrycją właśnie ze względu na te podejrzenia. Poza tym w ogóle wydawała mi się niesympatyczna. Ale nawet ja nie widziałem tu dla niej perspektyw. Z jej aspiracjami pewnie lepiej czułaby się w większym mieście. Nie wiem, co robiła w Krakowie, ale tam podobno się realizowała. Prawdopodobnie było to związane ze sztuką. A w Tarnobrzegu nie mamy jej za wiele. Choć być może już samą sztuką jest znalezienie tu pracy. Szkoda mi było także mojej przyjaciółki. Ciężko się żyje z kimś niespełnionym.

Marcela wsiadła do auta. Otworzyłem drzwi przed Patrycją. Czasami bywam szarmancki. Kiedy ulokowałem się na tylnym siedzeniu, ruszyliśmy. Marcela była na tyle uprzejma, że odstawiła mnie pod samo biuro.

Słońce przykryła postrzępiona jak wata cukrowa chmura. Wiatr uniósł w powietrze kilka suchych liści. Było ciepło.

Rok szkolny trwał w najlepsze. W szkole języków obcych, która mieściła się w tym samym budynku co moje biuro, znowu odbywały się lekcje. Oczywiście szkoła miała w ofercie kursy wakacyjne, nie było jednak chętnych, więc w lecie w tej części budynku byłem sam. Tylko czasami w swoim pokoju pojawiała się sekretarka, która pracuje także jako katechetka. Zwykle chodzi w czarnym golfie i brązowej, długiej spódnicy. Nie w moim typie. Oprócz niej w szkole zatrudnionych jest kilku nauczycieli: Ukrainka w średnim wieku o małych, mysich oczach uczy angielskiego, dwóch Polaków o wyglądzie Pudziana – niemieckiego. Od niedawna jest także Francuz, tu nie będzie zaskoczenia, uczący francuskiego. Nie skłamię, jeśli powiem, że ten typ to jedno z moich ostatnich rozczarowań. Przed wakacjami mieli wakat na stanowisko nauczyciela francuskiego. Liczyłem, że jesienią pojawi się tu jakaś miła dziewczyna, chętna do udzielenia mi paru lekcji, na początek może nawet francuskiego. Porażkę musiałem przełknąć z godnością.

Poza tym nic się tu nie zmieniło. Hurtownia fryzjerska trzyma się dobrze. Biuro podróży „Fatamorgana” wciąż nie cierpi na brak klientów. Dwa pomieszczenia naprzeciwko mojego biura niezmiennie stoją puste.

Nacisnąłem klamkę. Ustąpiła z mniejszym oporem niż zwykle. Zza drzwi raptownie wybiegła trójka chłopaków. Każdy z plecakiem, każdy z telefonem w ręku. Przepuściłem ich i wszedłem do środka, kierując kroki do mojego biura.

Postanowiłem poleżeć przez chwilę na mojej dyżurnej sofie. Domagał się tego mój kac. Nawet bardziej niż szklanki zimnej wody. Nie zdążyłem tego jednak zrobić. Na korytarzu rozległ się odgłos czyichś kroków. Ktoś, do kogo należały, szybko przeszedł obok sekretariatu i sali wykładowej szkoły języków obcych. Minął także puste lokale od dawna czekające na wynajem. Zatrzymał się pod drzwiami mojego biura. Nacisnął klamkę. Drzwi otworzyły się. Spojrzałem w kierunku podłogi. Zamiast drobnej stopy w czerwonej szpilce ujrzałem męski but rozmiar czterdzieści cztery. Skończyło się lato. Jurek białe skarpety i sandały zamienił na czarne mokasyny.

Usiadłem na krawędzi biurka, czekając na to, co ma mi do powiedzenia. Trochę było mi żal, że zamiast niego w moim biurze nie pojawiła się atrakcyjna brunetka, ale zważywszy na fakt, że ostatnia, która się tu pojawiła, nie przyniosła mi szczęścia, być może nie miałem czego żałować. Dopiero teraz przypomniałem sobie, że miałem zajrzeć do Jurka na komendę.

– Danuta nie powiedziała ci, że mam do ciebie pilną sprawę? – zapytał lekko podirytowany. Zamiast się przywitać, wyciągnął drżącą ręką paczkę papierosów. Zapalił. Z o wiele mniejszym wdziękiem niż kobieta. Nawet w tym wypadku nie zachował konwencji.

– A tobie nikt nie powiedział, że od pilnych spraw jest telefon?

Zaciągnął się po raz drugi. Gdy wypuścił dym papierosowy, chmura poszybowała w górę i rozpłynęła się w powietrzu niczym zaatakowane stado saren w lesie.

– Mam wyłączony.

Wyciągnąłem swój z kieszeni. Był rozładowany, więc i tak by się ze mną nie skontaktował. Zbyłem to jednak milczeniem.

– Nie chcę ułatwiać kontaktu Karlowi – dodał, czując potrzebę wytłumaczenia się. – Gdy wychodziłem rano do pracy, rzucił coś tą swoją łamaną polszczyzną, że wieczorem zaprasza nas wszystkich na kolację i że jeszcze do mnie zadzwoni, by omówić szczegóły. Nie mam wcale ochoty na tę kolację, a jeśli Karl mimo to uprze się, by omawiać szczegóły, będzie się musiał przejść na komendę.

– Lubisz utrudniać życie zięciowi – stwierdziłem.

– To on utrudnił sobie życie, żeniąc się z moją córką.

– Mogła trafić gorzej.

– Nie można trafić gorzej niż na Niemca.

– Nie sądziłem, że jesteś tak uprzedzony.

– Żartowałem. Wcale nie chodzi o to, że jest Niemcem. Gdyby mieszkali bliżej i mógłbym częściej widywać Wikusię, mógłby być nawet czarnoskórym zaganiaczem owiec. – Jurek zrobił krótką pauzę, jakby zastanawiał się przez chwilę nad tym, co powiedział, po czym kontynuował: – Przesadziłem. Owce to jednak obrzydliwe zwierzęta. – Kolejna chmura dymu poszybowała pod sufit.

Zamiast zwrócić Jurkowi uwagę, że w moim biurze się nie pali, podsunąłem mu plastikowy kubek przeznaczony na wodę dla klientów. Zrobiłem to w najlepszym momencie. Jeszcze chwila, a popiół wylądowałby na ciemnozielonej wykładzinie. Nie miałbym ochoty jej czyścić.

– W każdym razie nie przyszedłem rozmawiać tutaj o unikaniu Karla – powiedział Jurek i zgasił papierosa.

Wyciągnąłem z kieszeni telefon z intencją, aby go podłączyć do ładowarki. Zawahałem się i schowałem go z powrotem. Ja też wolałem kogoś unikać.

Co prawda Heniek ostatnio jest nieosiągalny, ale nie oznacza to, że sam nie chodzę do „Green Pubu”. Właściwie takie samotne wypady też mają swoje plusy. Bez Heńka łatwiej jest mi kogoś poderwać. Jego bajer może sprawdzał się w latach osiemdziesiątych. Teraz dziewczyny są inne. Nawet jeśli jakieś zechciały się do nas przysiąść, to po krótkiej rozmowie z Heńkiem nagle znikały w toalecie i już nie wracały. Chyba że nie brakowało im kasy, a miały ochotę na darmowe drinki. Heniek zawsze chętnie stawiał. Hamowałem go. W końcu od czego ma się kumpli. To przecież także stary kumpel mojego ojca. To zobowiązuje podwójnie. Nawet jeśli z ojcem nie żyłem dobrze. Ale to nie na temat. Nie mogłem pozwalać, aby jakieś gówniary oskubywały Heńka z całej wypłaty. Heńkowi oczywiście to się nie podobało. Twierdził, że kilka drinków go nie zrujnuje, a za to przynajmniej popatrzy sobie na młode cycki i tyłki. Kiedy trzeźwiał, był innego zdania. No i przypominał sobie o Grażynie. Mam nadzieję, że w wieku Heńka będę inny. Ciekawe tylko, czy będę miał wówczas jakąś Grażynę. Na razie nic tego nie zapowiada.

Wcale nie chodzi o to, że mam problem z nawiązywaniem kontaktu z kobietami. Nie mam. Po prostu źle trafiam. Wczoraj także nie trafiłem dobrze.

W piątek i sobotę piłem sam. Kiedy obudziłem się w niedzielę, postanowiłem to zmienić. Przejrzałem listę kontaktów w telefonie. Niezbyt długą. Heniek nie odbierał, Marcela odebrała, ale powiedziała, że nie może, i na niej się lista skończyła. Nie miałem wyjścia. Musiałem spędzić wieczór sam.

Poszedłem do „Green Pubu” i usiadłem przy barze. Nad głową miałem kufle, do ucha sączyła się irlandzka muzyka, a przed sobą miałem młodą barmankę, którą spróbowałem poderwać.

– Piwo dla mnie, a dla ciebie kawa? – zapytałem i wyłożyłem na bar pieniądze.

Bez słowa postawiła przede mną kufel piwa, spojrzała z drwiną, nalała sobie wódki do kieliszka i wypiła, nawet się nie skrzywiwszy. Zrozumiałem, że źle zacząłem.

Znowu położyłem kasę na barze, poprosiłem dwie setki, zaznaczając, że jedna dla niej. Uśmiechnęła się.

– Piję za darmo – powiedziała, przechyliła kieliszek i wydała mi resztę.

Przechyliłem swój, popiłem piwem i zapytałem:

– To w pracy tak można?

– Nie można, ale na trzeźwo praca bywa czasem nie do zniesienia.

– Zwłaszcza kiedy podrywa cię namolny typ.

Zaśmiała się.

– Ty jesteś jeszcze miły.

– Czyli mam szansę na podryw?

– Miałbyś… – pochyliła się w moją stronę, piersi złączyły się w ładny rowek – …ale jestem zajęta.

– One twierdzą coś innego. – Spojrzałem na jej dekolt.

Odsunęła się.

– Chyba jednak jesteś namolny – odparła.

Miałem jeszcze coś dodać, że wysyła mylne sygnały, ale darowałem sobie. Nie to nie. Wieczór się dopiero zaczynał. A podrywanie dziewczyny za barem właściwie nie było to dobrym pomysłem. Musiałbym czekać, aż skończy robotę. No i nie miałem pewności, czy zaprosi mnie do siebie.

Wypiłem jeszcze dwa piwa, zapłaciłem i odszedłem od baru. Odwracając się, zahaczyłem o gościa w koszulce z biało-czerwoną opaską na rękawie i symbolem Polski Walczącej z przodu. Z budowy ciała wywnioskowałem, że mocno walczy na siłowni. Gdzie i z kim jeszcze, nie chciałem się dowiadywać. Przeprosiłem Wyklętego, nazwałem go tak, bo byłem pewien, że w swojej szafie posiada więcej patriotycznych koszulek, w tym z pewnością z żołnierzami wyklętymi, i postawiłem mu piwo. Z jego twarzy znikło: „Chcesz wpierdol?”, a pojawiło się: „Spoko, nic się nie stało”. Byłem uratowany. Wyklęty zaproponował nawet, żebym się przysiadł. Podziękowałem. Raczej nie mieliśmy ze sobą wiele wspólnego.

Na zewnątrz ludzie stali w grupach i palili papierosy. Jakaś para oparta o ścianę całowała się namiętnie. Niebo było przejrzyste. Blask księżyca wlewałby się w uliczkę i płynąłby po czerwonej kostce placu Bartosza Głowackiego, gdyby nie świecące latarnie.

Minąłem zakochanych i wszedłem do „Orbity”. Przecisnąłem się przez tańczących i usiadłem przy barze. Byłem jeszcze za trzeźwy, aby poderwać kogoś w tańcu. Poprosiłem o piwo i trzy setki. Kiedy opróżniałem kufel piwa, popijając trzecią setkę, przysiadła się ona.

– Postawisz mi drinka? – zapytała i ze znudzeniem w oczach rozejrzała się wokół. Oparła podbródek na dłoniach. Nasze spojrzenia spotkały się. Kreski na jej powiece wychodziły daleko poza linię brwi. A może byłem już pijany. Oczy miała duże. Usta małe. Jak już kiedyś mówiłem, nie można mieć wszystkiego.

– Wybierz drinka, a ja wybiorę miejsce, w które pocałuję cię jako pierwsze – powiedziałem bez ogródek. Była już późna godzina. Nie miałem czasu na dłuższe podchody. Albo dostanę w mordę, albo coś wyrwę.

Dziewczyna poszła po drinka.

– Wybrałeś? – zapytała i włożyła słomkę do ust.

Odgarnąłem włosy z jej szyi. Zdobiła ją czarna plastikowa obroża. Nie wiem, jak dokładnie to się nazywa. Prawie wszystkie dziewczyny to teraz noszą. Za to wiem, jak całuje się kobietę w szyję. Pocałowałem w okolicy ucha. Po chwili podsunęła mi swoje usta. Po półgodzinie byliśmy w drodze do niej.

Mieszkała na Manhattanie. Chciałem wziąć taksówkę, ale uparła się na spacer. Szła niemal ciągle z głową zadartą w niebo, chwiejąc się i potykając. Podobały jej się gwiazdy. Mnie przestawała się podobać. Chyba zaczynałem trzeźwieć. Mimo to wszedłem z nią do mieszkania. Miałem nadzieję, że ma w domu alkohol. Nie miała.

W mieszkaniu było pusto. Nie zdążyłem się zorientować, czy mieszka z rodzicami, którzy wyjechali na weekend, czy wynajmuje mieszkanie z koleżanką. Szybko zaciągnęła mnie do swojego pokoju. Jeszcze szybciej zdjęła ze mnie ubranie. Rozebrałem ją. Wtedy przestała mi się podobać w ogóle. Miała średniej wielkości, szeroko rozstawione piersi. Cyckowa diastema, pomyślałem, zanim się na mnie rzuciła.

To nie był dobry seks. To nieprawda, że lepszy zły seks niż żaden. I to nieprawda, że my, faceci, zrobimy wszystko, aby się z kimś przespać. Nie uprawiałem seksu od ponad miesiąca, a wcale nie było mi wszystko jedno, z kim idę do łóżka. Mimo że na początku tak sądziłem. W końcu poszedłem wyrwać kogoś na jedną noc.

Dziewczyna wiła się pode mną, a ja czułem, że mięknę. Próbowałem przypomnieć sobie Olgę, ale to było na nic. Wyszedłem z niej i ległem na wznak, jak po skończonej bitwie. Jej chyba się jednak podobało. Przywarła do mnie, głośno dysząc. Myślałem, że zaśnie, a wtedy się wymknę. Ona jednak powędrowała ręką w dół. Nic nie wskórała. Powiedziałem, że jestem zmęczony. Odwróciła się i zasnęła, ssąc prawy kciuk jak dziecko, które z braku smoczka wkłada do buzi własny palec.

Odczekałem kilkanaście minut i zacząłem szykować się do wyjścia. Na wszelki wypadek zajrzałem do jej torebki. Szukałem dowodu. Tego by jeszcze brakowało, żeby dziewczyna była nieletnia. Nie była. Skończyła osiemnaście lat trzy dni wcześniej. Odetchnąłem. Tu, w Tarnobrzegu, nigdy nic nie wiadomo. Większość dziewczyn po szkole średniej wyjeżdża. Zostają małolaty i mężatki. Wprawdzie mamy tu parę szkół wyższych, ale rok akademicki na dobre się jeszcze nie zaczął. Nic dziwnego, że nie trafiła mi się studentka. Rzuciwszy jeszcze okiem na imię i nazwisko, z powrotem włożyłem dowód do torebki. Niestety jeszcze w „Orbicie” dałem jej swój numer. Dlatego bałem się teraz włączyć komórkę.

Dźwięk zapalniczki wyrwał mnie z zamyślenia. Jurek odpalał kolejnego papierosa. Zaczął mówić. To, z czym do mnie przyszedł, sprawiło, że sam miałem ochotę zapalić. Na koniec zapytał, czy zechcę mu pomóc. Nad odpowiedzią musiałem się jednak zastanowić.

Redaktor prowadzący: Filip Modrzejewski

Redakcja: Ewa Nosarzewska

Korekta: Paulina Stoparek, Małgorzata Denys

Adiustacja: Ida Świerkocka

Projekt okładki: Tomasz Majewski

Fotografie wykorzystane na I stronie okładki: © Katya Evdokimova / Arcangel Images; Jill Hyland / Arcangel Images

Skład i łamanie: Typo – Marek Ugorowski

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. 22 826 08 82, 22 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-5283-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.