Karta tytułowa

Cześć! Jestem Julka. Mam dziesięć lat.
I jestem prawie weterynarką!

Na pewno zastanawiacie się, jak ktoś, kto ma tylko dziesięć lat, może być prawie weterynarzem. A to bardzo proste. Moja mama jest weterynarką. Przyglądam się jej pracy i często jej pomagam. I wiecie, to wcale nie jest takie trudne…

Rozdział 1. Weterynarze mają ciekawe zajęcia

Chelsea i ja wchodzimy do kuchni po spacerze z Lokim, moim cocker spanielem. Chelsea jest moją przyjaciółką i sąsiadką.

Mama właśnie otwiera pocztę przy stole.

– O, to was może zainteresować, dziewczynki – mówi.

Patrzymy na ulotki, które położyła na stole.

– Pokaz kotów? Tutaj? – pyta Chelsea z przejęciem w głosie. Obie zaczynamy podskakiwać z radości.

– Poproszono mnie, żebym pracowała tam jako weterynarka w punkcie kontrolnym – mówi mama. – Chcą też wiedzieć, czy niektóre koty mogą zamieszkać w naszym gabinecie przed pokazem, bo hotel dla zwierząt został zamknięty, a większość moteli ich nie toleruje.

– I zgodzi się pani, pani Fletcher?

Widzę, że Chelsea wstrzymuje oddech, czekając na odpowiedź. Chelsea jest niemal słynną na cały świat treserką i fryzjerką zwierząt – oglądanie profesjonalistów w akcji byłoby dla niej wspaniałym doświadczeniem. Nie mówiąc już o doświadczeniu, które ja mogłabym zdobyć przy tej okazji.

– Czemu nie? – stwierdza z uśmiechem mama. Wie, jak bardzo chciałybyśmy wziąć w tym udział. Weterynarze wiedzą, co ekscytuje innych weterynarzy. – Ale musicie wiedzieć, że niektóre z tych kotów są niezwykle cenne. Ich właściciele mogą mieć bardzo specyficzne wymagania.

– Oczywiście, mamo – mówię z uśmiechem. – To będzie najlepszy hotel, w jakim kiedykolwiek mieszkały te koty!

Wyciągam mój „Dziennik weterynarki” i siadam do stołu.

– Jak powinnyśmy się przygotować? Mogę ci pomóc w punkcie kontrolnym? Co to jest punkt kontrolny?

– Julka, powoli z tymi pytaniami! – mówi ze śmiechem mama. – Punkt kontrolny to miejsce, w którym koty są badane dla pewności, że są zdrowe i mogą wziąć udział w pokazie.

– Rozumiem – mówię. – To co możemy zrobić, żeby przygotować gabinet?

Mama wymienia rzeczy, które musimy przygotować przed przybyciem kotów, a ja sporządzam listę.

– Czy każdy może zgłosić kota do konkursu? – pyta Chelsea, wczytując się w ulotkę. Odwraca ją i czyta na drugiej stronie listę kategorii. – Widzę, że jest kategoria dla kotów domowych.

Pochylam się, by zerknąć, który punkt wskazuje Chelsea. Ma rację – jest otwarta kategoria dla kotów od nieznanych albo niezarejestrowanych rodziców.

Patrzymy na siebie z uśmiechem i mówimy chórem:

– Księżniczka!

– Poczekajcie chwilę, dziewczynki! – mówi mama. – Wystawianie kota to o wiele więcej, niż wam się wydaje. Nie wiem, czy Księżniczka jest na to gotowa.

– Mamo – tłumaczę jej, starając się zachować cierpliwość. – Chelsea jest niemal słynną trenerką i fryzjerką zwierząt, a ja, jak wiesz, jestem prawie weterynarką. Wydaje mi się, że potrafimy przygotować kotkę na jakąś zwykłą wystawę. – Następnie zwracam się do przyjaciółki: – Chodź, Chelsea, powiemy o tym twojej mamie. Ale się ucieszy! Jestem pewna, że na YouTube jest pełno filmów instruktażowych, jak przygotować kota na wystawę.

– O, byłabym zapomniała – mówi mama, gdy kierujemy się do drzwi. – W tej konkurencji będzie ostra rywalizacja, bo przyjadą ludzie z firmy produkującej kocią karmę, żeby znaleźć kota do reklamy. Myślę, że wszystkim będzie bardzo zależało, żeby to ich pupil został wybrany.

– Lepiej być nie mogło! – ekscytuje się Chelsea, kiedy biegniemy przez trawnik do jej domu.

Rozdział 2. Weterynarze też miewają problemy z rodzicami

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 3. Weterynarze muszą umieć pracować z humorzastymi zwierzakami

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 4. Weterynarze muszą radzić sobie z trudnymi właścicielami

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 5. Weterynarze muszą zachować spokój pod presją

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 6. Czasami weterynarze potrzebują pomocy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 7. Weterynarze uwielbiają pokazy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 8. Praca weterynarza może zaskakiwać

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział dostępny w pełnej wersji

słowo od Rebekki Johnson

Rozdział dostępny w pełnej wersji

słowo od Kyli May

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Dla Amandy i Jill, moich najdawniejszych
i najukochańszych przyjaciółek. R.J.

PUFFIN BOOKS

Published by the Penguin Group

Penguin Group (Australia)

707 Collins Street, Melbourne, Victoria 3008, Australia

(a division of Pearson Australia Group Pty Ltd)

Penguin Group (USA) Inc.

375 Hudson Street, New York, New York 10014, USA

Penguin Group (Canada)

90 Eglinton Avenue East, Suite 700, Toronto, Canada ON M4P 2Y3

(a division of Pearson Penguin Canada Inc.)

Penguin Books Ltd

80 Strand, London WC2R 0RL England

Penguin Ireland

25 St Stephen’s Green, Dublin 2, Ireland

(a division of Penguin Books Ltd)

Penguin Books India Pvt Ltd

11 Community Centre, Panchsheel Park, New Delhi – 110 017, India

Penguin Group (NZ)

67 Apollo Drive, Rosedale, Auckland 0632, New Zealand

(a division of Pearson New Zealand Ltd)

Penguin Books (South Africa) (Pty) Ltd, Rosebank Office Park, Block D,

181 Jan Smuts Avenue, Parktown North, Johannesburg, 2196, South Africa

Penguin (Beijing) Ltd

7F, Tower B, Jiaming Center, 27 East Third Ring Road North,

Chaoyang District, Beijing 100020, China

Penguin Books Ltd, Registered Offices: 80 Strand, London, WC2R 0RL, England

First published by Penguin Group (Australia), 2015

Text copyright © Rebecca Johnson, 2015

Illustrations copyright © Kyla May Productions, 2015

Copyright for this edition © 2024 by Wydawnictwo Tandem

Tłumaczenie: Marta Szelichowska

Redakcja i korekta: Aleksandra Kleczka

Korekta techniczna: Positive Studio

Wydanie I 

EAN: 9788383348629

ISBN: 978-83-8334-863-6

Projekt i projekt okładki: Karen Scott © Penguin Group (Australia)

Ilustracje: Kyla May Productions

Skład: New Century Schoolbook

Wydawnictwo Tandem

www.wydawnictwo-tandem.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Kuler-Duchnik