Copyright © by Kinga Litkowiec, 2022
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2022

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Magdalena Zięba-Stępnik

Zdjęcie na okładce: © by lightfieldstudios/123rf

Projekt okładki: Marta Lisowska

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-8290-150-4

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

1. Arianna

2. Morris

3. Arianna

4. Morris

5. Arianna

6. Scarlett

7. Morris

8. Arianna

9. Morris

10. Arianna

11. Morris

12. Morris

13.Arianna

14. Morris

15. Arianna

16. Morris

17. Arianna

18. Morris

19. Arianna

20. Morris

21. Arianna

22. Morris

23. Arianna

24. Morris

25. Arianna

26. Liam

27. Morris

28. Arianna

29. Morris

30. Arianna

31. Morris

32. Arianna

33. Liam

34. Morris

35. Arianna

36. Morris

37. Arianna

38. Morris

39. Arianna

40. Liam

41. Arianna

42. Scarlett

43. Morris

44. Arianna

45. Morris

46. Arianna

47. Morris

48. Jessica

OD AUTORA

1. Arianna

Przekraczam bramę cmentarza i od razu go dostrzegam. Wzdycham ciężko, bo nie mam czasu, by czekać, aż sobie pójdzie. Pozostaje mi liczyć, że przyszedł tu dawno i za chwilę odejdzie. Jak zwykle w takiej sytuacji, chowam się za jednym z drzew i dyskretnie spoglądam w stronę grobu mojej siostry. Mam szczęście do wpadania na tego faceta. Od dziesięciu lat zdarza mi się to bardzo często, ale on jeszcze nigdy mnie nie zauważył. Chciałabym, żeby tak zostało. Sama nie wiem, dlaczego tak mi na tym zależy.

Kiedy Naomi żyła, a Morris był częstym gościem w naszym domu, miałam dwanaście lat i wstydziłam się go. Był przystojny, dziesięć lat starszy i wygadany. Ja byłam zamknięta w sobie, dorastałam i nie wiedziałam, jak się zachować w jego towarzystwie. Ostatni raz patrzył na mnie w dzień pogrzebu Naomi. Od tamtej pory go unikałam. Wtedy przez to, że byłam zawstydzonym dzieckiem. Później chyba dlatego, że weszło mi to w nawyk. Bo co miałabym mu powiedzieć? „Cześć, Morris, pamiętasz mnie?” Ech, wątpię, że potrafiłabym z nim jeszcze rozmawiać.

Stoję tak już dobre pół godziny, a Morris nie wygląda, jakby miał zaraz odejść. Zerkam na zegarek i wiem, że za chwilę będę musiała wracać. Dziś jest rocznica śmierci Naomi, muszę choć na moment podejść do jej grobu. Zaciskam zęby i ruszam przed siebie. W końcu musiało do tego dojść. Ostrożnie zbliżam się do mężczyzny i zatrzymuję tuż obok. Wolno odwraca głowę w moją stronę, a ja dopiero teraz dostrzegam, jak bardzo się zmienił. Nie jest już tym wesołym chłopakiem, którego zapamiętałam. Jest facetem, z poważną i skupioną miną, bez tego błysku radości w oczach. Wciąż przystojny, jednak w zupełnie inny sposób.

– Cześć – mówię cicho, próbując się uśmiechnąć.

– Arianna?

– Zgadza się.

– Zmieniłaś się – odpowiada beznamiętnie.

– Ty też. Ale minęło dziesięć lat.

Odwraca głowę w stronę grobu Naomi i skupia się już tylko na nim.

– Tak. Dziesięć.

Jest jeszcze dziwniej, niż się spodziewałam. Wiedziałam, że śmierć mojej siostry wpłynęła na wszystkich, ale on jest zupełnie kimś innym. Dawny Morris zdążyłby zadać mi dziesięć pytań i opowiedzieć o sobie. Wzdycham cicho i niemo witam się z siostrą. Chciałabym powiedzieć jej o tym, co się u mnie dzieje i jak cholernie jest mi trudno. Będę musiała wrócić do niej jutro i wtedy się wygadam. Zawsze potrafiła mnie słuchać. Nawet teraz, gdy nie ma jej obok, mówienie do niej mi pomaga i dodaje sił, których tak strasznie potrzebuję.

Ocieram łzę i kątem oka dostrzegam, że Morris mi się przygląda.

– Co u ciebie? – pyta po chwili.

– Cóż… dwa lata temu zmarła mama, pół roku później tato. – Wzruszam ramionami, jakbym chciała pokazać, że to nic takiego, że mnie to nie boli. – Daję sobie radę, ale z dnia na dzień zostałam zupełnie sama, a to bywa dość przytłaczające.

– Przykro mi – wydusza. – Nie wiedziałem.

– Skąd miałbyś wiedzieć? Nie było cię, zniknąłeś.

– Tak. – Robi dłuższą pauzę. – Zniknąłem.

– A co u ciebie?

– Nie ma o czym mówić. Po prostu jakoś żyję.

Jestem ciekawa, jak sobie radzi, czym się zajmuje, czy znalazł sobie kogoś. Nie mam odwagi o to zapytać.

– Pójdę do rodziców. Fajnie było cię zobaczyć.

Czuję ulgę, gdy odchodzę. Nie rozumiem swojej reakcji, ale to spotkanie naprawdę wymagało ode mnie siły. Wszystkie wspomnienia wróciły. Nigdy nie znałam dobrze Morrisa, lecz kiedyś wydawał mi się typem, dla którego dziewczyny traciły rozum. Był sportowcem, a do tego miał swój urok, tym ujął moją siostrę. Tworzyli świetną parę i jestem przekonana, że gdyby nie ten wypadek, byliby teraz małżeństwem z dwójką dzieci. Los jednak chciał inaczej, zniszczył przy tym wiele serc.

Po kilku chwilach spędzonych przy grobach rodziców muszę wracać. Mijając Morrisa, uśmiecham się do niego na pożegnanie, ale on tego nie odwzajemnia. Jest mi trochę przykro, ale szybko o tym zapominam. Śpieszę się do pracy i właśnie na tym postanawiam się skupić.