Tytuł oryginału: The Fallen

The Fallen: Polish language translation copyright © 2010 by Wydawnictwo Jaguar S.J.

Original English language edition copyright © 2003 by Thomas E. Sniegoski

Published by arrangement with Simon Pulse, an imprint of Simon & Schuster

Children's Publishing Division

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar S.J., Warszawa 2010

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Skład i łamanie: EKART

Redakcja: Anna Pawłowicz, Julia Holewińska

ISBN 978-83-7686-087-9

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar S.J.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa tel. 22 646 40 98

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2011

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- PROLOG

- ROZDZIAŁ 1

- ROZDZIAŁ 2

- ROZDZIAŁ 3

- ROZDZIAŁ 4

- ROZDZIAŁ 5

- ROZDZIAŁ 6

- ROZDZIAŁ 7

- ROZDZIAŁ 8

- ROZDZIAŁ 9

- ROZDZIAŁ 10

- ROZDZIAŁ 11

- ROZDZIAŁ 12

- ROZDZIAŁ 13

- EPILOG

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Spencera – nigdy Cię nie zapomnę.

I Muldera – najlepszego kumpla na świecie.

PROLOG

LEBANON W STANIE TENNESSEE, 1995 R.

Mimo że w Tennessee zapadła noc, w powietrzu panował trudny do opisania gwar.

Eric Powell z trudem przedzierał się przez wysoką trawę na tyłach domu swoich dziadków. Potykając się, zszedł ze stromej skarpy i kierował się w stronę gęstej kępy bagiennych drzew, majaczących w oddali. Dłonie kurczowo przyciśnięte do twarzy zatykały również uszy.

– Nie będę was słuchać – wycedził przez zaciśnięte zęby, bliski płaczu. – Przestańcie. Proszę! Zamknijcie się!

Dźwięki wciąż narastały. Jeszcze chwila, a zaleją go bez reszty, a on marzył, żeby przed nimi uciec. Tylko dokąd? Głosy dochodziły zewsząd.

Eric zagłębiał się coraz dalej w las. Pędził, aż poczuł w płucach ostry ból, jakby płonęły od wewnątrz. Serce waliło mu tak głośno, że prawie tłumiło złowieszcze odgłosy dobiegające z ciemności.

Prawie.

Eric przystanął na chwilę pod płaczącą wierzbą, która kiedyś była dla niego miejscem ucieczki przed pełnym stresu życiem nastolatka. Chciał tylko złapać oddech. Ostrożnie zdjął dłonie z uszu, ale natychmiast zaatakowała go kakofonia szeptów płynących z mroku.

– Niebezpieczeństwo – ostrzegał cienki, piskliwy głos, dobiegający gdzieś znad niewielkiego strumienia, który wił się między drzewami. – Niebezpieczeństwo. Niebezpieczeństwo. Niebezpieczeństwo.

– Oni nadchodzą – dołączył do niego inny głos. – Nadchodzą.

– Ukryj się – zaskrzeczało coś spomiędzy gałęzi wierzby, po czym głos wzbił się w niebo. – Zanim będzie za późno. – Eric usłyszał jeszcze ostatnie słowa ulatujące w przestworza.

W ciemnościach wokół niego kłębiły się tysiące głosów przemawiających najrozmaitszymi językami i ostrzegających go przed tym samym. Coś nadchodziło, coś złego.

Eric oparł się o pień drzewa, próbując zebrać myśli. Przypomniał sobie, kiedy po raz pierwszy usłyszał te ostrzeżenia. To musiało być 25 czerwca – bez najmniejszych wątpliwości. Pamięć miał doskonałą, poza tym 25 czerwca był zaledwie dwa miesiące temu, no i niełatwo zapomnieć dzień swoich osiemnastych urodzin – zwłaszcza jeśli w tym dniu zaczyna się tracić zmysły.

Wcześniej słyszał tylko to co inni. Rechotanie żab nad sadzawką, wściekłe bzyczenie os na ganku. Zwykłe, codzienne odgłosy natury, które często po prostu ignorował.

Ale tamtego dnia wszystko się zmieniło.

Eric nie słyszał już ćwierkania ptaków ani miauczenia kotów, przerywających nocną ciszę, tylko głosy, które zachwycały się pogodnym letnim dniem, wyrażały radość, ale także smutek, głód czy strach. Z początku próbował te głosy wypierać, traktując je jak zwyczajne odgłosy zwierząt. Ale kiedy zaczęły przemawiać bezpośrednio do niego, Eric zdał sobie sprawę, że jest o krok od szaleństwa.

Z zamyślenia wyrwał go rój żarzących się świetlików, które migotały w atramentowej ciemności. Niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki świetliki zanurkowały, a potem wzbiły się w powietrze tuż przed nim, jakby chciały mu przekazać coś naprawdę ważnego.

– Uciekaj – usłyszał w myślach, obserwując niezwykłą iluminację. – Uciekaj, twoje życie jest w niebezpieczeństwie.

I to właśnie uczynił.

Eric zerwał się z ziemi u podnóża płaczącej wierzby i ruszył w stronę szemrzącego nieopodal strumyka. Postanowił, że przekroczy go i zanurzy się jeszcze głębiej w las, gdzie nikt nigdy go nie znajdzie. W końcu był już dorosły i znał okolicę jak mało kto.

Ale wtedy pojawiło się to samo pytanie, które racjonalna część jego umysłu zadawała sobie od dnia, kiedy wszystko się zaczęło.

Czego się obawiasz?

Pytanie nieustannie dźwięczało mu w głowie, kiedy biegł przed siebie, ale nie potrafił znaleźć na nie odpowiedzi.

Przeskoczył strumień. Wylądował na drugim brzegu tak nieostrożnie, że stopa pośliznęła mu się na pokrytych błotem kamieniach i wpadł do przeraźliwie zimnej wody.

Chłopak gwałtownie wciągnął powietrze i poczuł, jak woda wlewa mu się do buta. Jej lodowaty dotyk sprawił, że zaczął poruszać się jeszcze szybciej. Zanurkował pod zwisającymi nisko gałęziami młodych drzew, po czym zagłębił się jeszcze dalej w dzikie ostępy.

Przed czym właściwie uciekasz? – przytomnie zapytał głos w głowie Erica. Tym razem dobiegał jednak nie z zewnątrz, lecz wprost ze środka jego czaszki. To był jego własny, spokojny głos, który zdawał się brać górę nad paniką. Ten sam głos chciał, by Eric się zatrzymał, stanął twarzą w twarz z własnym lękiem i przyjrzał mu się z bliska. Nie ma żadnego niebezpieczeństwa – zabrzmiały kojące słowa. – Nikt cię nie ściga, nikt nie obserwuje.

Eric zwolnił nieco tempo.

– Biegnij dalej – momentalnie usłyszał inny głos. Coś czmychnęło mu spod nóg. Zdążył tylko zobaczyć delikatny blask rozgwieżdżonego nieba, odbijający się w połyskujących łuskach.

Mało brakowało, a posłuchałby kuszącego głosu tajemniczej istoty. Zamiast jednak przyspieszyć, pokręcił głową i zaczął iść normalnie. Usłyszał inne głosy nawołujące go z zarośli, z powietrza nad głową i trawy pod stopami. Wszystkie kazały mu uciekać, biec w amoku, jak jakiemuś wariatowi, którym – do czego sam się przyznał – stał się dwa miesiące temu.

W tym momencie Eric podjął decyzję. Nie będzie ich już słuchał. Nie zamierza dalej uciekać przed niewidzialnym wrogiem. Odwróci się na pięcie, pójdzie z powrotem do domu dziadków, obudzi ich i wszystko im wyjaśni. A potem poprosi, żeby niezwłocznie odwieźli go do szpitala.

Podjąwszy decyzję, Eric zatrzymał się na polanie i spojrzał w niebo. Szarzało przed świtem. Gruba warstwa chmur, które przypominały mu włóczkę stalowej wełny, powoli odsłaniała tarczę księżyca. Eric nie chciał martwić dziadków. Dość już się nacierpieli. Jego matka, a ich córka, brzemienna i niedożywiona, umarła w trakcie porodu. Dziadkowie wychowali Erica jak własnego syna, dając mu tyle miłości i wsparcia, ile tylko potrzebował. Jak mógłby odpłacić im w ten sposób – jeszcze większym smutkiem?

Do oczu napłynęły mu gorące łzy, na myśl o tym, jak zareagują dziadkowie, kiedy wróci do domu i ich obudzi. Z pewnością gdy dowiedzą się, że wnuk słyszy głosy i traci przez to zmysły.

Niejako na potwierdzenie tej wizji, gdzieś w ustępującym powoli mroku, Eric usłyszał znowu szepty: piskliwe, chrapliwe, rozedrgane, łamiące się; niektóre brzmiały, jakby ktoś przepłukiwał sobie gardło.

– Biegnij, uciekaj – mówiły jeden przez drugiego. – Ratuj się, oni już tu są!

Eric rozejrzał się wokół; hałas był nie do zniesienia. Od kiedy zaczęły się jego problemy, głosy jeszcze nigdy nie brzmiały tak donośnie. Może zdały sobie sprawę, że Eric nie jest już na nie tak podatny. Może bały się, że ich czas dobiega końca.

– Są tutaj! Uciekaj! Ukryj się! Jeszcze nie jest za późno. Biegnij!

Eric obrócił się, zaciskając pięści w geście niemej rezygnacji.

– Dosyć! – wrzasnął w stronę drzew. – Nie będę już was słuchać – dodał, zwracając się do nieba i ziemi.

– Rozumiecie? – rzucił pytanie w ciemność, która otaczała polanę.

Eric zatoczył powolne koło. Obłęd, który go prześladował, nie chciał go jednak wypuścić ze swojego uścisku. Chłopak był pewien, że nie zniesie tego dłużej.

– Zamknijcie się! – wykrzyczał z całych sił w płucach.

– Zamknijcie się! Zamknijcie się! Słyszycie?!

Raptem zapadła całkowita cisza.

Brak jakichkolwiek głosów okazał się równie nieznośny, co zgiełk, który panował w lesie jeszcze przed chwilą. Nie było słychać żadnego dźwięku: ani brzęczenia owadów, ani krzyków nocnych ptaków. Nawet liście przestały wirować na wietrze. Zapadła przejmująca cisza.

– No, od razu lepiej. – Eric wypowiedział słowa na głos, jakby chciał się przekonać, czy nie ogłuchł. Zaniepokojony nagłą ciszą, postanowił opuścić polanę tą samą drogą, którą na nią wszedł.

Nagle stanął jak wryty. Na ścieżce przed nim wznosiła się samotna postać.

Czy to tylko złudzenie, powstałe przez grę cieni? A może drzewa, ciemność i poświata księżyca sprawiały, że z każdą chwilą popadał w coraz większe szaleństwo? Eric zamknął oczy i otworzył je z powrotem, próbując skupić wzrok na niewyraźnym kształcie, przypominającym ludzką sylwetkę. Postać jednak nie znikała, lecz trwała tam gdzie wcześniej, nadal blokując mu przejście.

– Halo? – Eric podszedł kilka kroków bliżej. – Kto tam jest? – Wciąż nie był w stanie rozpoznać żadnych szczegółów nieznajomego osobnika.

Niewyraźny kształt także się poruszył, a wraz z nim mrok, który go otaczał – zupełnie jakby stanowili nierozerwalną całość albo jakby ciemność była częścią jakiegoś upiornego makijażu. W głowie Erica zaświtał komiczny obraz bohatera kreskówki Charlie Brown o imieniu Pig Pen, pojawiającego się zwykle w obłoku kurzu i brudu. Zauważył w tym jakąś perwersję – postać była rzeczywiście podobna, tyle że dużo bardziej działała mu na nerwy.

Eric cofnął się błyskawicznie.

– Kim jesteś? – zapytał głosem nienaturalnie zmienionym ze strachu. Nie znosił brzmienia swojego głosu, kiedy się bał. – Nie podchodź bliżej – ostrzegł, starając się za wszelką cenę zabrzmieć choć trochę groźniej.

Postać odziana w mrok zatrzymała się w miejscu. Mimo iż stała już niemal na skraju polany, Eric wciąż nie mógł dostrzec szczegółów. Zaczął się więc zastanawiać, czy to przypadkiem jego psychoza nie daje o sobie znać, a cień, który widział przed sobą, był tylko wytworem jego chorej wyobraźni.

– Czy… czy ty jesteś prawdziwy? – wymamrotał Eric.

Cisza, która ich otaczała, była tak przejmująca, że jego pytanie zabrzmiało bardziej jak krzyk.

Mroczna zjawa stała nadal bez ruchu i Eric zaczął upewniać się co do jej nierealności. Jeszcze jeden symptom załamania nerwowego – pomyślał, kręcąc z niesmakiem głową. Nie dość, że słyszę głosy, to teraz jeszcze zaczynam mieć omamy wzrokowe.

– To chyba wystarczy za odpowiedź – powiedział na głos, przyglądając się wytworowi swojej demencji.

– O co chodzi? – spytał z przekąsem. – Zgubiłeś się w lesie? A teraz, kiedy wiem już, że jesteś tylko jakąś cholerną fatamorganą, powinieneś zniknąć. – Machnął ręką, jakby opędzał się od natrętnej muchy. – Idź sobie. Wiem, że oszalałem, nie musisz mi tego udowadniać. Spadaj!

Postać stała niewzruszona, poruszył się za to cień, który ją otaczał. Ciemność wydawała się ustępować. Ni czym płatki kwitnącego w nocy kwiatu, czerń rozchyliła się, ukazując mężczyznę.

Eric przyjrzał się uważnie, starając się rozpoznać w nim kogoś znajomego, jednak na próżno. Mężczyzna był wysoki i szczupły, mierzył co najmniej sto osiemdziesiąt centymetrów. Miał na sobie czarny golf i spodnie w tym samym kolorze. Na wierzch, pomimo panującej duchoty, zarzucił szary prochowiec.

Mężczyzna też mu się przyglądał, przekrzywiając głowę to w jedną stronę, to w drugą. Jego skóra sprawiała wrażenie niewiarygodnie bladej, niemal białej i przezroczystej. Długie włosy, posłusznie zaczesane do tyłu, również wydawały się przezroczyste. Eric przypomniał sobie, że chodził do szkoły podstawowej z dziewczyną o bardzo podobnym wyglądzie. Nazywała się Cheryl Baggley i była albinoską.

– Wiem, że to zabrzmi jak jakieś szaleństwo – odezwał się – ale… – zająknął się, próbując znaleźć możliwie najbardziej racjonalne sformułowanie. – Ty jesteś prawdziwy… nie mylę się?

Nieznajomy nie odpowiedział od razu. Widać było, że rozważał w myślach to pytanie. Wtedy Eric zauważył jego oczy. Oleisty cień, który wcześniej spowijał tajemniczą postać, teraz musiał chyba wlać mu się do oczodołów. Eric nigdy wcześniej nie widział tak ciemnych oczu.

– Tak – odparł w końcu szorstko mężczyzna, choć jego głos przypominał bardziej krakanie kruka.

Eric, zaskoczony nagłą odpowiedzią nieznajomego, przyglądał mu się z osłupieniem.

– Tak? Ja nie… – nerwowo potrząsnął głową.

– Tak – powtórzył mężczyzna. – Jestem prawdziwy – zaakcentował dobitnie każde słowo.

Ericowi głos nieznajomego wydał się dość niezwykły. Jakby mężczyźnie sprawiało trudność mówienie w jego języku.

– Och, dobrze wiedzieć. Kim jesteś? Czy ktoś kazał ci mnie odszukać? – spytał. – Czy moi dziadkowie wezwali policję? Przepraszam, że musiałeś zadać sobie trud przedzierania się przez las aż tutaj. Jak widzisz, nic mi nie jest. Muszę się tylko uporać z kilkoma rzeczami. Powinienem wrócić do domu i poważnie porozmawiać z…

Mężczyzna sztywnym ruchem uniósł dłoń.

– Twoje słowa mnie obrażają – warknął. – Ohydo! Rozkazuję ci milczeć!

Eric wytrzeszczył oczy.

– Jak mnie nazwałeś… ohydą? – spytał, czując, jak jego głos rośnie znowu ze strachu i zaskoczenia.

– W waszym języku jest jeszcze kilka innych słów, które oddają to lepiej – warknął tajemniczy nieznajomy.

– Jesteś rakiem toczącym Jego świat, odrazą w oczach

Boga – chociaż to nie ty wzbudzasz mój największy wstręt. – To mówiąc, obrócił uniesioną dłoń w stronę Erica. – Nie oznacza to jednak, że unikniesz losu, który jest ci pisany.

Eric poczuł, jak włosy stają mu dęba na karku, a na rękach pojawia się gęsia skórka. Nie potrzebował już ostrzeżeń leśnych istot przed zbliżającym się zagrożeniem. Wiedział, że szykuje się coś bardzo niedobrego, czuł to wyraźnie w powietrzu.

Obrócił się, żeby rzucić się do ucieczki, chciał zapaść się pod ziemię. Musiał się stąd natychmiast wydostać. Każdy mięsień i każda komórka jego ciała krzyczała: „Niebezpieczeństwo!”, a on pozwolił, by ten pierwotny instynkt przetrwania wziął górę nad rozumem.

Nagle jego drogę zagrodziły cztery identyczne postaci, każda z twarzą bladą jak tarcza księżyca. Jak to możliwe? Przez głowę przelatywały mu błyskawicznie setki myśli. Jak czterech ludzi mogło się zakraść za jego plecy, nie wydając przy tym najmniejszego dźwięku?

U stóp mężczyzn coś zakwiliło i Eric dostrzegł kucającego małego chłopca. Był brudny, nagi, miał długie i zaniedbane włosy, z jednej dziurki nosa wydobywały się gęste smarki, które spływały na usta. Eric zdał sobie sprawę, że z chłopcem jest coś nie w porządku – był czymś wyraźnie poruszony. Wtedy zauważył skórzaną obrożę na jego szyi i smycz, którą trzymał w dłoni jeden z nieznajomych. Teraz był już pewien, że coś rzeczywiście musi być nie tak.

Chłopiec zaczął się prężyć i wyrywać ze smyczy, wskazując brudnym palcem na Erica i skomląc przy tym jak mały psiak.

Obcy wbili mroczny wzrok w Erica, a potem zaczęli się rozdzielać, otaczając go i uniemożliwiając ucieczkę. Chłopiec na smyczy dalej popiskiwał i mamrotał coś pod nosem.

Eric obrócił się gwałtownie. Kątem oka dostrzegł, że pierwsza z postaci podeszła bliżej. Mężczyzna wciąż wyciągał przed siebie dłoń – tym razem jednak płonęła ona żywym ogniem.

Jego umysł z trudem zaakceptował ten widok. Facetowi paliła się ręka, ale nie robiło to na nim żadnego wrażenia.

Czując, że trzęsą mu się nogi, obserwował, jak pomarańczowożółty płomień rośnie i żarłocznie pożera powietrze. Mężczyzna zbliżał się nieubłaganie. Eric chciał uciekać, rzucić się z krzykiem przed siebie i przerwać pierścień otaczających go przybyszów, ale wiedział, że to nic nie da.

W końcu strach pokonał go i Eric upadł na kolana, czując, jak zimna wilgoć ziemi momentalnie przesiąka mu przez spodnie. Nie musiał się obracać – słyszał, jak zdziczałe dziecko warczy za jego plecami i wiedział, że czterech milczących nieznajomych otacza go z czterech stron. Skoncentrował się więc na stojącym nad nim mężczyźnie z gorejącą niczym pochodnia dłonią.

– Kim jesteś? – ze smutkiem w głosie powtórzył wcześniejsze pytanie, zahipnotyzowany płomieniem, który zdawał się przybierać jakiś inny kształt.

Obcy przyjrzał mu się błyszczącym od głębokiej czerni wzrokiem. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Eric mógł się przejrzeć w tych atramentowych oczach.

– Dlaczego to robisz? – załkał.

Mężczyzna gwałtownym ruchem uniósł głowę. Eric poczuł na twarzy gorąco bijące od płomienia buchającego z wyciągniętej dłoni.

– Jak to napisał ten głupi apostoł w swojej śmiesznej księdze? – zapytał nieznajomy, najwyraźniej sam siebie. – „Syn Człowieczy wyśle aniołów swoich; a zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony”1. Czy coś w tym rodzaju – dodał z upiornym grymasem, ledwie przypominającym uśmiech.

Eric nigdy nie widział czegoś równie niezwykłego. Wyglądało to tak, jakby twarz nieznajomego pozbawiona była jakichkolwiek mięśni, które mogłyby wyrażać znane człowiekowi uczucia.

– Nie rozumiem – Eric zniżył głos prawie do szeptu.

Mężczyzna przełożył gorejący przedmiot z jednej ręki do drugiej, a Eric podążył za nim wzrokiem. Płomień przybrał formę miecza.

Ognistego miecza.

– Lepiej będzie dla ciebie, jeśli nie będziesz próbował zrozumieć – odparł nieznajomy, wznosząc nad nim miecz.

Eric zdążył tylko obrócić głowę, jakby rozpaczliwie szukając promieni wschodzącego słońca. A potem wszystko zniknęło w oślepiającej eksplozji ognia.

ROZDZIAŁ 1

Aaron Corbet śnił znów ten sam sen.

Ale tym razem było w nim coś jeszcze.

Senne wizje, które pojawiły się trzy miesiące wcześniej, z czasem przybierały coraz bardziej realny kształt. Jakby to wszystko działo się naprawdę.

Przemierza ulice prymitywnej metropolii, starożytnego miasta zbudowanego z brązowej cegły, błota i słomy. Mieszkańcy boją się, ponieważ ktoś atakuje ich domy. Biegają w kółko przerażeni, w chłodnym, nocnym powietrzu głośnym echem odbijają się ich rozpaczliwe krzyki. Słychać odgłosy przemocy, ostrza mieczy krzyżują się w walce, jęczą ranni – jest jeszcze coś, czego Aaron nie potrafi zidentyfikować. Jakiś nieznany dźwięk, który jednak wyraźnie się przybliża.

Wielokrotnie próbował zatrzymać we śnie przerażonych mieszkańców, zwrócić ich uwagę i zapytać, co się dzieje. Ale oni nie widzą go ani nie słyszą. Jest dla nich niczym duch.

Mężowie i żony, chroniąc swoje dzieci, rozbiegają się w popłochu po piaszczystych ulicach, szukając ratunku. Znów słychać ich przerażone krzyki. Aaron nie rozumie ich języka, chociaż znaczenie tego, co mówią, jest dla niego wystarczająco jasne. Ich życie oraz życie ich rodzin znalazło się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Odwiedzał to miejsce we śnie niezliczoną liczbę razy i zawsze był świadkiem paniki jego mieszkańców. Ale ani razu nie dane mu było poznać źródła tego, co im zagrażało.

Przedziera się przez kręte uliczki nierealnego miasta, czując pod gołymi stopami szorstkość piasku przywiewanego tu z pustyni. Ale z każdą kolejną nocą zaatakowane miasto wydaje mu się coraz prawdziwsze, a dzisiaj wie, że strach, który czują mieszkańcy, udziela się także jemu. Po raz kolejny zadaje sobie to samo pytanie: czego ci wszyscy prości ludzie tak się boją? Kim są niewidoczni najeźdźcy, że napawają ich takim przerażeniem?

W pewnej chwili na miejskim targowisku zauważa chłopaka, prawdopodobnie swojego rówieśnika, który wyskakuje spod plandeki przykrywającej wielką stertę żółtych owoców, przypominających tykwy. Obserwuje, jak chłopak chyłkiem opuszcza wyludniony targ, pozostając cały czas w cieniu okolicznych budynków i co chwilę nerwowo spoglądając w niebo.

Wydaje mu się to dziwne, że chłopak obawia się czegoś, co może nadlecieć z góry.

Wtem młodzieniec zatrzymuje się na skraju placu targowego i kuca w cieniu jednego z domów. Przygląda się uważnie podobnemu zacienionemu miejscu po drugiej stronie rynku.

Na jego śniadej twarzy maluje się niesłabnące przerażenie; oczy ma otwarte tak szeroko, że w półmroku błyskają jedynie białka. Czego się tak boi? Aaron spogląda w górę, ale widzi tylko granatowe niebo usiane gwiazdami, które przypomina mu upstrzoną diamentami atłasową suknię. Nie ma tam nic, czego należałoby się bać. Wręcz przeciwnie, jest to widok, który należałoby raczej podziwiać.

W następnej chwili chłopak opuszcza kryjówkę i pędzi ile sił w nogach przez odkryty teren w upatrzone miejsce po drugiej stronie placu. Jest już w połowie drogi, kiedy zrywa się wiatr. Nagłe, potężne podmuchy, które wydają się pochodzić znikąd, niosą ze sobą piasek, kurz i brud.

Chłopak zatrzymuje się i próbuje osłonić twarz przed wiatrem. Jest oślepiony, stracił orientację. Aaron chce go zawołać, pomóc mu uciec przed tą tajemniczą burzą piaskową, ale wie, że wszelkie jego wysiłki spełzną na niczym. Jest tutaj wyłącznie niemym obserwatorem.

Wtedy znowu pojawia się ten dźwięk. Aaron nie potrafi go zlokalizować, wie tylko, że słyszał go już wcześniej. Dochodzi jednak do wniosku, że jego źródła powinien szukać w górze – coś bije w powietrzu, wznieca wiatr i wzmaga tę nagłą burzę.

Chłopak krzyczy wniebogłosy. Jego lepkie od potu ciało jest już niemal białe, z powodu drobinek piasku i kurzu, które doń przylgnęły.

Dźwięk narasta coraz bardziej.

Co to może być? Odpowiedź na to pytanie wydaje się na wyciągnięcie ręki. Aaron jeszcze raz spogląda w niebo. W powietrzu wciąż wiruje piasek, który kłuje go w twarz i wpada do oczu. Ale on musi to zobaczyć – musi dowiedzieć się, skąd pochodzi ów dziwny, głuchy dźwięk przypominający tętent końskich kopyt lub uderzenia w bęben. Musi przekonać się, co wywołuje tak silne podmuchy wiatru, zdolne unosić z ziemi piasek i drobne kamienie. Musi wreszcie stanąć twarzą w twarz ze źródłem grozy, która nawiedza mieszkańców miasta – w tym także tego chłopca.

Wtedy, przez chmurę pyłu i kurzu dostrzega ich. Ukazują mu się po raz pierwszy.

Mają na sobie zbroje. Złote zbroje, które połyskują w migotliwym świetle, rzucanym przez płomienie ich broni.

Aaron widzi, że chłopak biegnie ku niemu – czyżby nagle stał się dla niego widzialny? – Wyciąga rękę, błagając o pomoc w sobie tylko znanym języku.

Ale tym razem Aaron rozumie każde słowo. Próbuje odpowiedzieć, ale jego słowa zagłusza chór rozdzierających uszy pisków i wrzasków. Głosy drapieżników, które dostrzegły swoją ofiarę.

Chłopak próbuje uciekać, ale tamtych jest zbyt wielu.

Aaron może tylko patrzeć w niemym przerażeniu, jak podobne do ptaków istoty spadają z nieba, wprost na plecy młodzieńca, a jego żałosne krzyki toną w zgiełku, wywoływanym przez uderzenia potężnych skrzydeł.

Anielskich skrzydeł.

LYNN W STANIE MASSACHUSETTS

Ze snu wyrwało go donośne chrapanie Gabriela, od którego trzęsło się całe łóżko.

Aaron otworzył oczy i natychmiast poczuł na twarzy coś mokrego i ciepłego. Na chwilę zapomniał zupełnie o koszmarze, z którego przed chwilą się obudził, i skupił uwagę na ważącym prawie czterdzieści kilogramów labradorze o imieniu Gabriel. Pies chrapał obok z otwartym pyskiem.

– Ufff… fuuujjj – wymamrotał, sięgając po prześcieradło i wycierając się z psiej śliny. – Dzięki, Gabe – powiedział zaspanym głosem. – Która jest właściwie godzina? Może pora już wstawać? – spytał leżącego obok psa.

Labrador podniósł masywny łeb i zaczął lizać go po odkrytych rękach, skutecznie zasłaniając Aaronowi budzik swoim umięśnionym cielskiem.

– No dobrze, już dobrze. – Aaron wyjął spod kołdry drugą rękę, zmierzwił jedwabiście miękkie, złote futro i podrapał zawierzę za uchem. Potem podniósł się i usiadł na łóżku, żeby sprawdzić godzinę.

Domagając się kolejnych pieszczot, Gabriel przewrócił się na grzbiet i zaczął trącać Aarona przednimi łapami. Ten zaś chichotał i głaskał go po brzuchu, starając się jednocześnie zobaczyć cyfry na elektronicznym budziku, stojącym na stoliku nocnym przy łóżku.

Czerwone, fluorescencyjne diody zamigotały, zmieniając się z 7:28 na 7:29.

– Cholera! – syknął Aaron.

Wyczuwając niepokój w głosie pana, pies z głuchym szczeknięciem obrócił się z powrotem na brzuch.

Aaron wyskoczył w panice z łóżka, zdając sobie sprawę, co oznacza tak późna pora.

– Cholera. Cholera. Cholera… Cholera! – powtarzał w kółko, zdejmując gorączkowo koszulkę z koncertu

Dave’a Matthewsa, a potem rzucił ją na stertę brudnych ciuchów, zalegających w kącie. To samo zrobił ze spodniami od dresu. Był już spóźniony. I to bardzo.

Do późnej nocy uczył się do egzaminu z historii u pana Arslaniana, głowę miał zaprzątniętą szczegółami amerykańskiej wojny secesyjnej i z tego wszystkiego zapomniał nastawić budzik. Zostało mu niecałe pół godziny, żeby dotrzeć do bramy swojego liceum imienia Kennetha Curtisa przed pierwszym dzwonkiem.

Aaron rzucił się do szafy i z drugiej szuflady wyciągnął czystą bieliznę. W wiszącym na ścianie lustrze zobaczył Gabriela, który przyglądał mu się z ciekawością, rozwalony na łóżku.

– Najlepszy przyjaciel człowieka, pomyślałby kto! -burknął do psa z wyrzutem, w drodze do łazienki. – Jak mogłeś pozwolić mi tak zaspać?

Pies przewrócił się na bok w zmiętej pościeli i ciężko ziewnął.

Aaron zdążył wziąć prysznic, umyć zęby i ubrać się w siedemnaście minut.

Jeszcze może się udać – pomyślał, zbiegając po schodach na dół, z przewieszonym przez ramię plecakiem pełnym książek. Jeśli zaraz wyjdzie z domu i będzie miał serię zielonych świateł na wszystkich skrzyżowaniach wzdłuż ulicy North Common, powinien znaleźć się na szkolnym parkingu tuż przed dzwonkiem.

Wydawało się to dość ryzykowne, ale innego wyjścia nie miał.

W przedpokoju zdjął z wieszaka kurtkę i już miał otworzyć drzwi, gdy poczuł na sobie wzrok Gabriela.

Pies stał za nim i przyglądał mu się z uwagą, przekrzywiając łeb w taki sposób, jakby chciał powiedzieć:

– Nie zapomniałeś o czymś?

Aaron westchnął. Pies musi zostać nakarmiony i wyprowadzony, jak co rano. Zazwyczaj miał na to wystarczająco dużo czasu, ale nie dzisiaj.

– Nie mogę, Gabe – powiedział, przekręcając zamek w drzwiach. – Lori da ci śniadanie i zabierze cię na spacer.

Dopiero wtedy zdał sobie z czegoś sprawę. Tak się spieszył przed wyjściem z domu, że nie zauważył nieobecności swojej matki zastępczej.

– Lori?! – zawołał, cofając się o krok, a potem szybkim krokiem wszedł do kuchni. Gabriel podążył za nim jak cień.

To dziwne – pomyślał Aaron. W domu Stanleyów Lori przeważnie wstawała pierwsza. Nastawiała budzik na piątą, parzyła kawę i robiła drugie śniadanie swojemu mężowi Tomowi, który o siódmej zaczynał zmianę w fabryce General Electric.

Kuchnia była pusta. Aaron z głodnym Gabrielem u boku pomaszerował do salonu.

W pokoju panował półmrok, zasłony we wszystkich czterech oknach były zaciągnięte. Ekran włączonego telewizora śnieżył. Siedmioletni przybrany brat Aarona Steve siedział przed ekranem, gapiąc się na niego, jakby oglądał najciekawszy program w historii amerykańskiej telewizji.

Na drugim końcu pokoju, pod ścianą z rodzinnymi fotografiami (nazywaną żartobliwie „ścianą wstydu”), w obitym skórą fotelu spała zastępcza matka Aarona. Uderzyło go, jak staro wygląda, skulona na fotelu w znoszonym, niebieskim szlafroku. Wtedy chyba po raz pierwszy zdał sobie sprawę z nieuchronności przemijania i pomyślał o dniu, w którym jej zabraknie. Skąd mi to przyszło do głowy? – zastanowił się, a potem odsunął tę myśl od siebie jak najdalej, starając się skupić na czymś przyjemniejszym.

Dla Aarona był to w sumie siódmy dom, odkąd przyszedł na świat. Jak powiedzieli wtedy pracownicy opieki społecznej: „To nie jest zły dzieciak, tylko trochę introwertyczny i ma trudny charakter”. Aaron uśmiechnął się na to wspomnienie. Nie sądził, że kolejny przystanek okaże się ostatnim. Spodziewał się raczej ósmego i dziewiątego domu, a może nawet i setnego, zanim dorośnie na tyle, żeby amerykański system opieki społecznej mógł machnąć na niego ręką i wypuścić go na wolność, by dalej radził sobie już sam.

Aaron poczuł nagły przypływ emocji, kiedy przypomniał sobie, ile dobra i ciepła przez te wszystkie lata ofiarowała mu ta kobieta i jej mąż. Bez względu na to, jak źle się zachowywał i jakie numery im wykręcał, nie odtrącali go, wręcz przeciwnie – inwestowali w niego swój czas, energię i przede wszystkim swoją miłość. Stanleyowie nie ograniczali się tylko do brania zasiłków opiekuńczych od państwa. Oni naprawdę się nim opiekowali i w końcu zaczął traktować ich jak prawdziwych rodziców, których nigdy nie znał.

Gabriel, oblizując się, podszedł do chłopca siedzącego przed telewizorem – Aaron wiedział, że pies wykorzysta chwilę nieuwagi i pożre resztki śniadania Steviego. Ale chłopiec nie zareagował, tylko gapił się na migający ekran telewizora z szeroko otwartymi oczami i ustami.

Steven był jedynym biologicznym dzieckiem Stanleyów i cierpiał na autyzm – niezwykły i często nierozumiany stan psychiczny, w którym człowiek jest tak zaabsorbowany swoim własnym światem, że rzadko potrafi podejmować interakcję z tym, który go otacza. Chłopiec był dość niesforny i Lori musiała zostawać w domu, żeby się nim zajmować.

Lori leniwie przewróciła się na prawy bok i otworzyła oczy.

– Stevie? – spytała półprzytomnie, szukając zaspanym wzrokiem młodszego syna.

– Ogląda swój ulubiony program. – Aaron wskazał palcem chłopca i siedzącego przy nim Gabriela. A potem przyjrzał się matce. – Wszystko w porządku?

Lori przeciągnęła się, a potem otuliła szczelniej szlafrokiem i uśmiechnęła się do niego.

– Wszystko w porządku, skarbie, jestem tylko trochę zmęczona. – Kiwnęła głową w stronę chłopca siedzącego przed telewizorem. – Steven miał dzisiaj ciężką noc i jedyne, co go uspokajało, to ten włączony ekran.

To mówiąc, rzuciła okiem na wiszący na ścianie zegar.

– Już tak późno? Co ty tu jeszcze robisz? Spóźnisz się do szkoły.

Aaron chciał jej wszystko wyjaśnić, ale matka wstała z fotela i zaczęła delikatnie, choć stanowczo wypychać go z pokoju.

– Uczyłem się do późna, zapomniałem nastawić budzik i…

– Opowiesz mi później – powiedziała, kładąc mu dłoń na plecach.

– Czy mogłabyś nakarmić…

– Oczywiście, wyprowadzę go też na spacer – powiedziała Lori, ucinając rozmowę. – A teraz jedź do szkoły i zdaj ten test z historii.

Aaron był już w drzwiach, kiedy usłyszał, jak matka go woła. W jej głosie brzmiało coś na kształt lekkiej paniki.

Aaron wsadził głowę z powrotem do środka.

– Prawie zapomniałam – powiedziała Lori, trzymając w jednej ręce miskę Gabriela, a w drugiej worek z suchą karmą. Pies stał cierpliwie u jej boku, z otwartego pyska na przednie łapy kapała mu ślina.

– O co chodzi? – Aaron poczuł, że powoli zaczyna tracić cierpliwość.

Lori uśmiechnęła się.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – powiedziała i przesłała mu w powietrzu całusa. – Miłego dnia!

Moje urodziny – pomyślał Aaron, zamykając za sobą drzwi, i ruszył w stronę auta.

Przez ten cały poranny pośpiech on też zapomniał.

Aaron wśliznął się do klasy w momencie, kiedy przez archaiczny radiowęzeł nadawano standardowe komunikaty dyrekcji.

Panna Mihos, najstarsza matematyczka w szkole, której do emerytury brakowało kilka zaledwie miesięcy, podniosła głowę znad egzemplarza Family Circle i obrzuciła go lodowatym spojrzeniem.

– Bardzo przepraszam – wymamrotał Aaron, zajmując szybko swoje miejsce. Zdążył już się nauczyć, że im mniej się dyskutuje z panną Mihos, tym lepiej. Jej zasady były proste i czytelne: przychodzić punktualnie na lekcje, usprawiedliwiać na kartce swoje nieobecności i za żadne skarby nie zgrywać mądrali. Aaron przypomniał sobie, jak Tommy Philips, który teraz siedział w jednej z tylnych ławek, trzymając buzię na kłódkę, próbował kiedyś być zabawny. Usprawiedliwił pisemnie jedną ze swoich nieobecności, wykorzystując do tego celu jakąś śmieszną anegdotę i skończyło się to dla niego tym, że przez tydzień musiał zostawać po lekcjach. Nie było nic gorszego niż zgrywanie mądrali przed starą matematyczką.

Aaron zerknął w stronę panny Mihos i zobaczył, że szuka czegoś w dzienniku – prawdopodobnie chciała odnotować jego frekwencję. Gdy rozległ się dzwonek na przerwę, Aaron odetchnął z ulgą. Może jednak to wszystko nie skończy się dzisiaj totalną katastrofą.

Pierwsza godzina zajęć z literatury amerykańskiej minęła bez problemów, ale w połowie trzeciej lekcji, akurat podczas pisania testu u pana Arslaniana, Aaron doszedł do wniosku, że był jednak zbytnim optymistą.

Nie tylko nie potrafił sobie przypomnieć pewnych rzeczy, których uczył się wieczorem, ale na domiar złego potwornie rozbolała go głowa. Czuł w środku jakieś koszmarne wibracje, jakby ktoś włączył mu pod czaszką elektryczną maszynkę do golenia. Potarł z furią brwi, próbując skoncentrować się nad społecznymi i politycznymi następstwami niepokojów społecznych, które przeszły do historii pod nazwą Richmond Bread Riot^2. Fascynacja Arslaniana mało znanymi faktami z wojny secesyjnej przyprawi go kiedyś o tętniaka.

Reszta klasy oddała testy w okamgnieniu – tak szybko, że Aaron zaczął się nawet zastanawiać, czy aby w międzyczasie nie stracił przytomności albo nie został uprowadzony przez kosmitów. Udało mu się odpowiedzieć wyłącznie na pytania dotyczące tekstu źródłowego, kiedy rozległ się dzwonek kończący zajęcia. Mimo wszystko poczuł ulgę, a nieznośny ból głowy zaczął jakby ustępować. Szybko przejrzał, co do tej pory udało mu się napisać. Nie był to może szczyt jego możliwości, ale biorąc pod uwagę, jak się czuł, nie było też najgorzej.

– Chętnie dałbym panu jeszcze kilka godzin, aby mógł mi pan oddać test przewiązany piękną różową kokardą, panie Corbet…

Aaron znów się zamyślił. Gdy podniósł głowę, zobaczył potężną sylwetkę profesora Arslaniana, który stał przy jego ławce z wyciągniętą ręką.

– Ale moja żona zrobiła wczoraj na kolację pysznego indyka i zostały mi jeszcze jakieś resztki w pokoju nauczycielskim.

Aaron gapił się na niego bez słowa, a szum w jego głowie stał się znów nieznośny.

– Pański test, panie Corbet – zniecierpliwił się nauczyciel.

Aaron zebrał się w sobie i podał mu plik kartek. Potem pozbierał książki i chciał wyjść z klasy, ale kiedy się podniósł, poczuł, jak świat zawirował mu przed oczami. Na wszelki wypadek przytrzymał się ławki.

– Dobrze się pan czuje, panie Corbet? – spytał Arslanian, który zdążył już wrócić za swoją katedrę. – Jest pan trochę blady.

Aaron zdziwił się, że jest blady. Prawdę mówiąc, miał wrażenie, jakby z uszu i nosa miała mu zaraz trysnąć krew. Czuł się koszmarnie.

– To ból głowy – wymamrotał w drodze do drzwi.

– Niech pan weźmie tylenol – zawołał za nim profesor. – I zimny okład na głowę. Mnie to zawsze pomaga.

Na Arslaniana można liczyć w każdej sytuacji – pomyślał Aaron, stąpając ostrożnie, jakby bał się, że czaszka eksploduje mu lada moment na tysiąc kawałków, przyozdabiając szkolne ściany krwawym graffiti.

Klatką schodową płynął tłum młodych ludzi, którzy wchodzili, wychodzili albo po prostu stali w małych grupkach przed swoimi szafkami, wymieniając najświeższe ploteczki. To niewyobrażalne – pomyślał z sarkazmem Aaron, jak wiele brudu może wypłynąć na powierzchnię w czasie jednej, pięćdziesięciominutowej przerwy.

Przeciskał się powoli przez płynący tłum. Postanowił, że odłoży książki do szafki, a potem pójdzie do gabinetu szkolnej pielęgniarki i poprosi o coś na ból głowy. Ból stawał się bowiem nie do zniesienia. Teraz Aaronowi wydawało się, że ktoś stroi w jego głowie stare radio tranzystorowe.

Manewrując między grupkami stojących uczniów, wymieniał z niektórymi okazjonalne uśmiechy lub skinienia głowy, ale nieliczni, którzy go rozpoznawali, robili to wyłącznie z grzeczności. Aaron wiedział, że koledzy i koleżanki uważają go za cichego, samotnego faceta z mroczną przeszłością. On sam zaś nie robił nic, by ta obiegowa opinia na jego temat uległa zmianie. Aaron nie zdobył w szkole żadnych przyjaciół, jedynie znajomych, którzy nie mieli dla niego większego znaczenia.

W końcu udało mu się przecisnąć do swojej szafki i zaczął wstukiwać kod.

Pomyślał, że może kiedy coś zje, poczuje się trochę lepiej. W końcu nie miał niczego w ustach od zeszłej nocy. Otworzył szafkę i zaczął pakować do środka książki.

Raptem usłyszał dziewczęcy śmiech. Obrócił się i zobaczył Vilmę Santiago, która stała przy swojej szafce z trzema koleżankami. Gapiły się na niego, ale kiedy na nie spojrzał, szybko odwróciły wzrok i zachichotały konspiracyjnie. Co je tak rozbawiło? – zastanowił się Aaron.

Rozmawiały na tyle głośno, że wszystko słyszał. Problem polegał jednak na tym, że mówiły po portugalsku i Aaron nie miał pojęcia, o czym tak zawzięcie plotkują. Dwa lata nauki francuskiego okazały się średnio przydatne, jeśli chodzi o podsłuchiwanie nastoletnich Brazylijek.

Vilma była jedną z najpiękniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widział. W ubiegłym roku przeniosła się do liceum Kena Curtisa z Brazylii i w ciągu zaledwie kilku miesięcy stała się jedną z najlepszych uczennic w szkole. Była inteligentna i piękna zarazem – iście piorunująca mieszanka, która skutecznie go onieśmielała. Vilma i Aaron widywali się niemal codziennie na korytarzu, ale nigdy nie zamienili ze sobą ani jednego zdania. Nie to, żeby Aaron nie chciał z nią pogadać. Po prostu nic sensownego nie przychodziło mu do głowy.

Obrócił się, żeby poukładać książki w szafce i po raz kolejny poczuł na sobie ich wzrok. Tym razem szeptały między sobą, a on czuł, że popada w coraz większą paranoję.

– Ele nâo é nada feio. Que bunda!3

W tym momencie poczuł w głowie oślepiający ból, jakby ktoś wbił mu w czaszkę szpikulec do lodu. Było to tak potwornie bolesne, że prawie się rozpłakał – czym z pewnością naraziłby się na kolejny wybuch śmiechu. Oparł więc czoło o chłodny metal szafki i modlił się, żeby ból ustąpił. Nie może przecież boleć tak w nieskończoność – pocieszał się w myślach. W miarę jak szepty brazylijskich dziewczyn stawały się coraz głośniejsze, w jego mózg wbijały się tysiące szklanych igieł. Pomyślał, że zaraz zemdleje – przed oczami wirowały mu kolorowe wzory, a ból ciągle narastał.

Dokuczliwie brzęczenie w głowie eksplodowało z całą mocą, a obwody w mózgu Aarona doznały nagłego spięcia. Zanim jednak zdążył stracić przytomność – ból raptem ustał. Aaron stał nieruchomo i czekał, bojąc się, że z każdym ruchem jego przedagonalny stan może powrócić. Co to wszystko miało znaczyć? – zadał sobie pytanie i dotknął ostrożnie nosa, żeby sprawdzić, czy nie pociekła mu krew.

Nie było krwi. Wszystko ustało. Żadnego bólu ani ogłuszającego szumu w głowie. Prawdę mówiąc, Aaron czuł się teraz lepiej niż przez całe przedpołudnie. Może to tylko część skomplikowanych zmian biologicznych, które zachodzą w moim organizmie po osiągnięciu pełnoletniości – zastanowił się, przypominając sobie po raz kolejny, że dziś są jego urodziny.

Gdy zamknął z trzaskiem drzwiczki szafki, zorientował się, że Vilma i jej koleżanki wciąż paplają po portugalsku. Estou cansada de pizza. Semana passada, nós comemos pizza, quase todo dia^4.

Aaron domyślił się, że dziewczyny dyskutują nad możliwymi wariantami obiadu – stołówka kontra pizzeria w kampusie studenckim. Vilma chciała iść do stołówki, jej koleżanki obstawały przy pizzy.

Aaron odwrócił się, zastanawiając się, czy powinien zgłosić się do pielęgniarki i wtedy ich oczy się spotkały. Vilma uśmiechnęła się nieśmiało, po czym szybko spuściła wzrok.

Jej koleżanki zauważyły to jednak i zaczęły ją męczyć niemiłosiernie.

Porqué? Vocé está pensando que uma certo pe soa vai estar no refeitó rio hoje?5

Aaron poczuł jak oblewa go zimny pot. Jego podejrzenia spełniły się. Dziewczyny rozmawiały o nim.

– É, e daí? Eu acho que ele é un tesâo^6 – odparła Vilma i zerknęła znowu w jego stronę.

Teraz już wszystkie cztery dziewczyny wpatrywały się w niego bez skrępowania. Nagle w głowie Aarona zaświtała przerażająca myśl. Vilma i jej przyjaciółki nadal rozmawiały po portugalsku – ale teraz jakimś cudem rozumiał każde ich słowo.