Cassandra Clare

Miasto
upadłych aniołów

Tom IV cyklu „Dary Anioła”

Przełożyła Anna Reszka

Wydawnictwo MAG
Warszawa 2012

Tytuł oryginału:
City of Fallen Angels. The Mortal Instruments – Book Four

Copyright © 2011 by Cassandra Clare

Copyright for the Polish translation © 2011 by Wydawnictwo MAG

Redakcja:
Urszula Okrzeja

Korekta:
Magdalena Górnicka

Ilustracja na okładce:
Damian Bajowski

Projekt i opracowanie graficzne okładki:
Irek Konior

Projekt typograficzny, skład i łamanie:
Tomek Laisar Fruń

Konwersja do formatu epub:
pan@drewnianyrower.com

ISBN 978-83-7480-307-6

Wydanie I

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa
tel./fax 22 813 47 43
e-mail: kurz@mag.com.pl
www.mag.com.pl

Joshowi
Sommes-nous les deux livres d’un męme ouvrage?

Część pierwsza

Anioły zagłady

„Są plugastwa, które czają się w mroku, i są anioły zagłady, które latają spowite w zasłony niematerialności i nieprzystępnej natury; których nie możemy zobaczyć, lecz czujemy ich moc i padamy pod ich mieczem”.

– Jeremy Taylor, „Modlitwa pogrzebowa”

1

Pan

– Poproszę tylko kawę.

Kelnerka uniosła pomalowane brwi.

– Nic do jedzenia? – spytała z silnym akcentem i wyraźnie rozczarowaną miną.

Simon Lewis wcale się jej nie dziwił; pewnie miała nadzieję na większy napiwek niż za jedną filiżankę kawy. To jednak nie była wina wampirów, że nic nie jadły. Czasami w restauracjach zamawiał jedzenie, żeby zachować pozory normalności, ale w ten późny wtorkowy wieczór, kiedy „Veselka” była prawie pusta, uznał, że nie warto się trudzić.

– Tylko kawę.

Kelnerka wzruszyła ramionami, wzięła od niego menu i poszła zrealizować zamówienie. Simon odchylił się na twarde oparcie plastikowego krzesła i rozejrzał po sali. „Veselka”, tania restauracja na rogu Dziewiątej Ulicy i Drugiej Alei, była jednym z jego ulubionych miejsc na Lower East Side: stara knajpka o ścianach pokrytych biało-czarnymi muralami, w której można było siedzieć przez cały dzień, jeśli co pół godziny zamawiało się kawę. Podawano w niej również jego niegdyś ulubione pierogi wegetariańskie i barszcz, ale tamte czasy już się dla niego skończyły.

Była połowa października, przy wejściu już umieszczono dekoracje na Halloween: krzywą wywieszkę z napisem „Barszcz albo psikus!” i kartonową postać wampira o przezwisku hrabia Blinula. Kiedyś Simon i Clary uważali te tandetne świąteczne rekwizyty za komiczne, ale teraz hrabia ze sztucznymi kłami i w czarnej pelerynie już nie wydawał mu się taki zabawny.

Simon spojrzał za okno. Noc była chłodna, wicher gonił liście po Drugiej Alei niczym garść confetti. Ulicą szła dziewczyna w ciasno zawiązanym trenczu, o długich czarnych włosach, które powiewały na wietrze. Ludzie odwracali się za nią, kiedy ich mijała. Simon też kiedyś gapił się na takie dziewczyny i dla zabicia czasu zastanawiał się, dokąd idą, z kim się spotykają. Na pewno nie z takimi facetami jak on, tyle wiedział.

Ta jedna była wyjątkiem. Zabrzęczał dzwonek, kiedy drzwi restauracji się otworzyły i do środka weszła Isabelle Lightwood. Uśmiechnęła się na widok Simona i ruszyła w jego stronę, zdejmując po drodze płaszcz. Rzuciła go na oparcie krzesła i usiadła. Pod spodem miała „strój typowy dla Isabelle”, jak określała go Clary: krótką, obcisłą sukienkę z aksamitu, kabaretki i wysokie buty. Z lewego wystawał nóż, który widział tylko Simon, ale i tak wszyscy obecni obserwowali ją, jak siadała, odrzucając włosy do tyłu. W każdym stroju Isabelle przyciągała uwagę niczym pokaz fajerwerków.

Piękna Isabelle Lightwood. Kiedy Simon ją poznał, od razu doszedł do wniosku, że ta dziewczyna nie znajdzie czasu dla takiego faceta jak on. Okazało się, że prawie miał rację. Isabelle lubiła chłopców, którzy nie znajdowali uznania u jej rodziców, co w jej świecie oznaczało Podziemnych: faerie, wilkołaki i wampiry. To, że spotykali się regularnie od paru tygodni, nadal go zdumiewało, nawet jeśli ich znajomość ograniczała się głównie do nieczęstych randek, takich jak dzisiejsza. I wciąż się zastanawiał, czy, gdyby nie stał się wampirem, gdyby całe jego życie nie zmieniło się w jednej chwili, w ogóle by się umawiali?

Isabelle odgarnęła kosmyk włosów za ucho i powiedziała z olśniewającym uśmiechem:

– Ładnie wyglądasz.

Simon zerknął na swoje odbicie w szybie. Odkąd zaczęli ze sobą chodzić, wpływ Isabelle zaznaczył się przede wszystkim w jego wyglądzie. To ona zmusiła go do porzucenia bluz z kapturami na rzecz skórzanych kurtek, a adidasów na rzecz designerskich butów, które, nawiasem mówiąc, kosztowały trzysta dolarów za parę. Simon nadal nosił ulubione koszulki z napisami – ta, którą teraz miał na sobie, głosiła: „Egzystencjaliści robią to na próżno” – ale dżinsy już nie miały dziur na kolanach i oberwanych kieszeni. Zapuścił również włosy, tak że teraz opadały mu na oczy, to jednak była bardziej konieczność niż wpływ Isabelle.

Clary żartowała sobie z jego nowego wyglądu, ale, z drugiej strony, wszystko w nowym miłosnym życiu Simona uważała za prawie komiczne. Nie mogła uwierzyć, że Simon na poważnie umawia się z Isabelle. Oczywiście nie mogła też uwierzyć, że jej przyjaciel spotyka się, również na serio, z Maią Roberts, która, tak się składało, była wilkołakiem. A największe zdziwienie budziło w niej to, że Simon jeszcze żadnej z nich nie powiedział o tej drugiej.

On sam nie był pewien, jak właściwie do tego doszło. Maia lubiła odwiedzać go w domu i korzystać z jego Xboxa – w opuszczonym komisariacie, gdzie mieszkało stado wilkołaków, nie mieli takiego sprzętu – ale dopiero za trzecim czy czwartym razem pocałowała go na pożegnanie. Simon od razu zadzwonił do Clary i spytał ją, czy powinien wyznać prawdę Isabelle. „Najpierw się zastanów, co jest między tobą i Isabelle, a potem jej powiedz”, doradziła przyjaciółka.

Okazało się to złą radą. Upłynął miesiąc, a on nadal nie był pewien, co dzieje się między nim i Isabelle, więc nic jej nie mówił. Im więcej czasu mijało, tym bardziej kłopotliwe stawało się wyznanie prawdy. Do tej pory jakoś mu się udawało lawirować. Isabelle i Maia nie były bliskimi koleżankami i rzadko się widywały, ale niestety, to miało się zmienić. Matka Clary i jej długoletni przyjaciel Luke pobierali się za kilka tygodni i zaprosili obie dziewczyny na ślub. Ta perspektywa przerażała Simona bardziej niż myśl, że po ulicach Nowego Jorku ściga go wściekły tłum łowców wampirów.

– Dlaczego tutaj, a nie w „Taki”? – spytała Isabelle, wyrywając go z rozmyślań. – Tam podają krew.

Simon się skrzywił. Izzy nie grzeszyła subtelnością. Na szczęście, nikt ich nie słyszał, nawet kelnerka, która właśnie się zjawiła i z trzaskiem postawiła filiżankę kawy na stoliku przed Simonem, zmierzyła wzrokiem Isabelle i odeszła, nie przyjmując od niej zamówienia.

– Podoba mi się tutaj – odparł Simon. – Clary i ja przychodziliśmy do „Veselki”, kiedy ona miała zajęcia w Tisch. Mają świetny barszcz i bliny, coś w rodzaju słodkich serowych placków. A poza tym są otwarci przez całą noc.

Isabelle spojrzała ponad jego ramieniem.

– Co to jest?

Simon podążył za jej wzrokiem.

– Hrabia Blinula.

– Hrabia Blinula?

Simon wzruszył ramionami.

– To dekoracja na Halloween. Hrabia Blinula jest dla dzieciaków. Jak hrabia Chocula albo Liczyhrabia z „Ulicy Sezamkowej”. – Uśmiechnął się szeroko, widząc jej puste spojrzenie. – No wiesz, ten, który uczy dzieci liczyć.

Isabelle pokręciła głową.

– Jest w telewizji program, w którym wampir uczy dzieci liczyć?

– Zrozumiałabyś, gdybyś zobaczyła – wymamrotał Simon.

– Ten pomysł ma mitologiczne podstawy – stwierdziła Isabelle, przybierając mentorski ton Nocnego Łowcy. – Niektóre legendy mówią, że wampiry mają obsesję na punkcie liczenia i że jeśli rozrzuci się przed nimi ziarna ryżu, przestaną robić to, co robią, i zaczną je liczyć. Oczywiście nie ma w tym krzty prawdy, podobnie jak w tych historiach z czosnkiem. Wampiry nie powinny uczyć dzieci. Wampiry są przerażające.

– Dziękuję – powiedział Simon. – To był żart, Isabelle. Ten Liczyhrabia lubi liczyć, rozumiesz. „Co hrabia dzisiaj zjadł, dzieci? Jedno ciasteczko czekoladowe, dwa ciasteczka czekoladowe, trzy ciasteczka czekoladowe...”.

Kiedy drzwi restauracji się otworzyły i do środka wszedł kolejny gość, zrobił się przeciąg. Isabelle zadrżała i sięgnęła po czarny jedwabny szal.

– To jest mało realistyczne.

– A co byś wolała? „Co hrabia dzisiaj zjadł, dzieci? Jednego bezradnego wieśniaka, dwóch bezradnych wieśniaków, trzech bezradnych wieśniaków...”.

– Cii. – Isabelle otuliła szyję szalem, nachyliła się i położyła dłoń na nadgarstku Simona. Jej ciemne oczy nagle ożyły, tak jak wtedy, gdy polowała na demony albo myślała o polowaniu na demony. – Spójrz tam.

Simon podążył za jej wzrokiem. Przy szklanej gablocie pełnej wypieków – grubo lukrowanych ciastek, rogalików i babeczek z kremowym nadzieniem – stali dwaj mężczyźni, ale żaden z nich nie wyglądał na zainteresowanego słodyczami. Obaj byli niscy i tak wychudzeni, że kości policzkowe sterczały w ich bezkrwistych twarzach jak noże. Obaj mieli cienkie mysie włosy i jasnoszare oczy, a na sobie długie do podłogi płaszcze w kolorze łupku.

– Jak myślisz, kim oni są? – zapytała Isabelle.

Simon zerknął na nich, mrużąc oczy. Obaj odwzajemnili jego spojrzenie. Ich oczy pozbawione rzęs wyglądały jak dziury.

– Przypominają złe ogrodowe krasnale.

– To ludzcy niewolnicy – syknęła Isabelle. – Należą do wampira.

– Należą...?

Izzy prychnęła ze zniecierpliwieniem.

– Na Anioła, ty nic o nich nie wiesz, prawda? A w ogóle masz pojęcie, jak powstają wampiry?

– No cóż, kiedy mama wampirzyca i tatuś wampir bardzo się kochają...

Isabelle skarciła go wzrokiem.

– Wampiry nie potrzebują seksu, żeby się rozmnażać, ale założę się, że tak naprawdę nie wiesz, jak to działa.

– Wiem – obruszył się Simon. – Jestem wampirem, bo wypiłem trochę krwi Raphaela, zanim umarłem. Picie krwi plus śmierć równa się wampir.

– Niezupełnie – powiedziała Isabelle. – Jesteś wampirem, bo wypiłeś trochę krwi Raphaela, potem zostałeś ugryziony przez inne wampiry, a jeszcze potem umarłeś. W którymś momencie tego procesu musiałeś zostać ugryziony.

– Dlaczego?

– Ślina wampirów ma... pewne właściwości. Właściwości transformacyjne.

– Fuj! – mruknął Simon.

– Nie mów tak. Ty też masz magiczną ślinę. Wampiry trzymają przy sobie ludzkich niewolników i żywią się nimi, kiedy brakuje im krwi. To dla nich chodzące automaty z przekąskami. – Izzy mówiła z niesmakiem. – Można by sądzić, że ci ludzie będą słabi z powodu utraty krwi, ale ślina wampirów ma właściwości lecznicze. Zwiększa u nich liczbę czerwonych krwinek, wzmacnia ich i czyni zdrowszymi, dzięki czemu żyją dłużej. Dlatego wampir żywiący się krwią człowieka nie łamie Prawa, bo tak naprawdę nie robi mu krzywdy. Oczywiście, kiedy wampir uzna, że potrzebuje czegoś więcej niż przekąski, zaczyna karmić niewolnika niewielkimi ilościami swojej krwi, żeby przywiązać go do siebie. Niewolnicy kochają swoich panów, uwielbiają im służyć. Chcą zawsze być blisko nich. Ty też wróciłeś do hotelu Dumort, bo przyciągał cię tam wampir, którego krwi spróbowałeś.

– Raphael – rzucił Simon ponurym głosem. – Nie powiem, żebym ostatnio czuł palącą potrzebę jego bliskości.

– Bo ta potrzeba mija, kiedy sam stajesz się w pełni wampirem. Czują ją tylko niewolnicy, którzy wielbią swoich panów i nie są w stanie ich nie posłuchać. Nie rozumiesz? Kiedy wróciłeś do Dumort, klan Raphaela osuszył cię z krwi, a ty umarłeś i stałeś się wampirem. Gdyby zamiast tego dali ci trochę krwi wampira, stałbyś się niewolnikiem.

– To wszystko jest bardzo interesujące – stwierdził Simon – ale nie wyjaśnia, dlaczego tamci się na nas gapią.

Isabelle obejrzała się na nowych gości.

– Gapią się na ciebie – zauważyła. – Może ich pan umarł i szukają innego właściciela. Mógłbyś mieć swoich pupilów. – Uśmiechnęła się szeroko.

– Albo przyszli tutaj na ziemniaki z cebulą – podsunął Simon.

– Ludzcy niewolnicy nie jedzą. Żyją dzięki mieszance krwi wampira i zwierzęcej. Nie są nieśmiertelni, ale starzeją się bardzo powoli.

– To smutne. – Simon zmierzył mężczyzn wzrokiem. – Nie wyglądają najlepiej.

Isabelle usiadła prosto.

– I idą do nas. Chyba zaraz się dowiemy, czego chcą.

Ludzcy niewolnicy poruszali się jak na kółkach. Wydawało się, że nie stawiają kroków, tylko bezgłośnie suną naprzód. Przejście przez salę zajęło im sekundy. Kiedy zbliżyli się do stolika, Isabelle wyjęła z buta sztylet ostry jak szpilka i położyła go na stole. Zrobiony z ciężkiego, ciemnego srebra, z krzyżami wypalonymi po obu stronach rękojeści, lśnił w blasku świetlówek.

Większość broni przeciwko wampirom jest ozdobiona krzyżami, jakby z góry zakładano, że wszystkie wampiry są chrześcijanami, pomyślał Simon. Czyżby wyznawanie innej religii mogło choć raz okazać się korzystne?

– Wystarczy – rzuciła Isabelle, kiedy dwaj niewolnicy dotarli do stolika. Rękę trzymała obok sztyletu. – Mówcie, o co wam chodzi.

– Nocna Łowczyni – przemówił syczącym szeptem osobnik stojący po lewej stronie. – Nie wiedzieliśmy o twojej obecności.

Isabelle uniosła brew.

– I co z tego?

Drugi niewolnik wskazał na Simona długim, szarym palcem o pożółkłym i ostrym paznokciu.

– Mamy sprawę do Chodzącego za Dnia.

– Nie mam pojęcia, kim jesteście – odezwał się Simon. – Nigdy was nie widziałem.

– Ja jestem pan Walker – przedstawił się pierwszy mężczyzna. – Obok mnie stoi pan Archer. Służymy najpotężniejszemu wampirowi Nowego Jorku. Głowie największego klanu na Manhattanie.

– Raphaelowi Santiago – domyśliła się Isabelle. – W takim razie musicie wiedzieć, że Simon nie należy do żadnego klanu. Sam sobie jest panem.

Pan Walker się uśmiechnął.

– Mój pan ma nadzieję zmienić tę sytuację.

Simon popatrzył na Isabelle. Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Czy Raphael nie przykazał ci, że masz trzymać się z dala od jego klanu? – spytała.

– Może zmienił zdanie – powiedział Simon. – Wiesz, jaki on jest. Kapryśny. Nieprzewidywalny.

– Nie wiem. Nie widziałam go od tamtego czasu, kiedy zagroziłam, że zabiję go świecznikiem. Ale całkiem dobrze to przyjął. Nawet nie drgnął.

– Fantastycznie – rzucił Simon. Dwaj niewolnicy wpatrywali się w niego jasnymi oczami o białawo-szarym odcieniu brudnego śniegu. – Najwyraźniej Raphael czegoś ode mnie chce. Możecie mi powiedzieć, o co chodzi.

– Nie jesteśmy zaznajomieni z planami naszego pana – oświadczył pan Archer wyniosłym tonem.

– A więc nie ma mowy – skwitował Simon. – Nigdzie nie pójdę.

– Jeśli z nami nie pójdziesz, jesteśmy upoważnieni do tego, żeby doprowadzić cię siłą.

Wydawało się, że sztylet sam wskoczył w dłoń Isabelle. Nie wykonała żadnego widocznego ruchu, a mimo to trzymała go w ręce. Obróciła nim lekko.

– Nie robiłabym tego na waszym miejscu.

Pan Archer obnażył zęby.

– Odkąd to dzieci Anioła są stróżami Podziemnych? Sądziłem, że jesteście ponad takie rzeczy, Isabelle Lightwood.

– Nie jestem jego stróżem, tylko dziewczyną – oznajmiła Isabelle. – Co daje mi prawo kopnąć was w tyłek, jeśli będziecie go niepokoić. Tak to działa.

Dziewczyną? Simon spojrzał na nią z osłupieniem, ale ona patrzyła na dwóch niewolników. Jej ciemne oczy płonęły. Z jednej strony, nigdy wcześniej nie przedstawiła się oficjalnie jako jego dziewczyna, a z drugiej, jakie dziwne stało się jego życie, skoro najbardziej tego wieczoru zaskoczyły go jej słowa, a nie fakt, że właśnie został wezwany na spotkanie z najpotężniejszym wampirem Nowego Jorku.

– Mój pan ma propozycję dla Chodzącego za Dnia – powiedział pan Walker tonem, który zapewne uważał za pojednawczy.

– On ma na imię Simon – warknęła Isabelle. – Simon Lewis.

– Propozycję dla pana Lewisa. Mogę zapewnić, że pan Lewis uzna ją za bardzo korzystną, jeśli raczy nam towarzyszyć i wysłuchać mojego pana. Przysięgam na honor mojego pana, że nie stanie ci się żadna krzywda, Chodzący za Dnia, a jeśli postanowisz odrzucić propozycję mojego pana, twój wybór.

„Mój pan, mój pan”. Pan Walker wymawiał te słowa z mieszaniną adoracji i nabożnego lęku. Simon lekko zadrżał. Jakie to straszne być do kogoś tak przywiązanym i nie mieć własnej woli.

Isabelle pokręciła głową i bezgłośnie powiedziała „nie” do Simona. Prawdopodobnie miała rację. Była doskonałym Nocnym Łowcą. Polowała na demony i łamiących Prawo Podziemnych – wampiry renegatów, czarowników praktykujących czarną magię, zdziczałe wilkołaki, które kogoś zjadły – odkąd skończyła dwanaście lat i zapewne była lepsza w tym, co robiła, niż inni Nocni Łowcy w jej wieku, z wyjątkiem jej brata Jace’ego. A Sebastian był jeszcze lepszy od nich obojga. Ale on już nie żył.

– Dobrze, pójdę – zadecydował Simon.

Oczy Isabelle zrobiły się okrągłe.

– Simon!

Obaj niewolnicy zatarli ręce jak łotry z komiksu. Nie sam gest był niepokojący, ale to, że wykonali go jednocześnie i w taki sam sposób, jakby byli marionetkami, których sznurki zostały pociągnięte w tym samym momencie.

– Doskonale – ucieszył się pan Archer.

Isabelle z brzękiem cisnęła nóż na stół i pochyliła się. Jej lśniące ciemne włosy zamiotły blat.

– Simon, nie bądź głupi – wyszeptała pośpiesznie. – Nie ma powodu, żebyś z nimi szedł. Raphael to dupek.

– Raphael to główny wampir – przypomniał jej Simon. – Jego krew zrobiła ze mnie wampira. Jest moim... nie wiem, jak to nazywają.

– Stwórcą, ojcem, rodzicielem... jest milion określeń na to, co zrobił – z roztargnieniem odparła Isabelle. – I może jego krew uczyniła cię wampirem, ale również Chodzącym za Dnia. – Spojrzała mu w oczy ponad stołem. „Jace uczynił cię Chodzącym za Dnia”. Nie powiedziała tego na głos; tylko ich garstka znała całą prawdę, kim jest Jace i kim z tego powodu stał się Simon. – Nie musisz robić tego, co on każe.

– Oczywiście, że nie muszę – odparł Simon ściszonym głosem. – Ale jeśli odmówię, myślisz, że Raphael się z tym pogodzi? Nie. Przyjdzie po mnie. – Zerknął na niewolników. Mieli takie miny, jakby się z nim zgadzali, a może tylko tak mu się zdawało. – Znajdą mnie wszędzie. Kiedy będę poza domem, w szkole, u Clary...

– I co? Clary sobie nie poradzi? – Isabelle uniosła ręce z rezygnacją. – Dobrze. Przynajmniej, pozwól, że pójdę z tobą.

– Wykluczone – wtrącił się pan Archer. – To nie jest sprawa Nocnych Łowców, tylko Nocnych Dzieci.

– Ja nie...

– Prawo pozwala nam załatwiać nasze sprawy bez obcych ingerencji – oświadczył sztywno pan Walker. – Wśród swoich.

Simon zmierzył ich wzrokiem.

– Dajcie nam chwilę, proszę. Chcę porozmawiać z Isabelle.

Zapadła cisza. Wokół nich toczyło się dalej restauracyjne życie. Po ostatnim seansie w pobliskim kinie zaczął się wieczorny ruch. Kelnerki biegały z parującymi talerzami, na zapleczu kucharze przekazywali sobie zamówienia, pary śmiały się i rozmawiały przy sąsiednich stolikach. Nikt na nich nie patrzył ani nie zauważył, że dzieje się coś dziwnego. Simon był przyzwyczajony do czarów, ale w obecności Isabelle czasami nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jest uwięziony za niewidzialną szklaną ścianą, odcięty od reszty ludzkości i jej codziennych spraw.

– Dobrze – zgodził się pan Walker, robiąc krok do tyłu. – Ale mój pan nie lubi czekać.

Obaj mężczyźni wycofali się pod drzwi. Najwyraźniej nie przeszkadzały im zimne podmuchy powietrza, kiedy ktoś wchodził do restauracji albo z niej wychodził. Stali nieruchomo jak posągi. Simon odwrócił się do Isabelle.

– Wszystko będzie dobrze, nic mi nie zrobią – zapewnił. – Raphael wie o... – Niezręcznym gestem wskazał na swoje czoło. – O tym.

Isabelle sięgnęła przez stół i odgarnęła mu włosy. Jej dotyk był nie tyle czuły, ile kliniczny. Zmarszczyła brwi. Simon czasami sam patrzył na Znak, w lustrze, i dobrze wiedział, jak on wygląda. Jakby ktoś wziął cienki pędzelek i narysował prosty wzór tuż nad oczami. Jego kształt czasami się zmieniał jak układ chmur pędzonych wiatrem, ale zawsze był wyraźny, czarny i trochę groźny, niczym ostrzeżenie skreślone w obcym języku.

– To naprawdę... działa? – zapytała szeptem Isabelle.

– Raphael tak uważa – odparł Simon. – A ja nie mam powodu sądzić, że nie działa. – Chwycił ją za nadgarstek i odsunął jej rękę od swojej twarzy. – Wszystko będzie dobrze, Isabelle.

Dziewczyna westchnęła.

– Moje wyszkolenie i doświadczenie mówią mi, że to nie jest dobry pomysł.

Simon ścisnął jej palce.

– Daj spokój. Sama jesteś ciekawa, czego chce Raphael, nie?

Isabelle poklepała go po dłoni i odchyliła się na oparcie krzesła.

– Opowiesz mi wszystko, kiedy wrócisz. Do mnie zadzwoń najpierw.

– Dobrze. – Simon wstał, zapiął kurtkę. – Wyświadczysz mi przysługę? A właściwie dwie przysługi.

Isabelle spojrzała na niego z ostrożnym rozbawieniem.

– Jakie?

– Clary mówiła, że będzie dzisiaj cały wieczór trenować w Instytucie. Gdybyś się na nią natknęła, nie mów jej, dokąd poszedłem. Będzie się martwić bez powodu.

Isabelle przewróciła oczami.

– Dobrze, dobrze. A druga przysługa?

Simon nachylił się i pocałował ją w policzek.

– Spróbuj barszczu, zanim wyjdziesz. Jest fantastyczny.

***

Pan Walker i pan Archer nie byli zbyt rozmownymi towarzyszami. W milczeniu szli ulicami Lower East Side, sunąc swoim dziwnym chodem kilka kroków przed Simonem. Zrobiło się późno, ale chodniki były pełne ludzi, którzy śpieszyli do domów, wracając z późnej zmiany albo z kolacji na mieście, z opuszczonymi głowami, z kołnierzami podniesionymi dla ochrony przed silnym, zimnym wiatrem. Na St. Mark’s Place były rozstawione stoliki do gry w karty. Leżały na nich najróżniejsze towary, od tanich skarpet po ołówkowe szkice Nowego Jorku i dymiące kadzidełka. Liście chrzęściły pod butami jak suche kości. Powietrze pachniało spalinami wymieszanymi z drzewem sandałowym, a spod tych wszystkich woni przebijał zapach ludzkich istot: skóry i krwi.

Simonowi ścisnął się żołądek. Przechowywał w swoim pokoju zapas buteleczek z krwią – w głębi szafy ukrył przed matką małą lodówkę – żeby nigdy nie być głodnym. Krew zwierzęca była obrzydliwa. Myślał, że się do niej przyzwyczai, a nawet zacznie jej pragnąć, lecz, choć zabijała głód, nigdy nie polubił jej tak, jak kiedyś czekoladę, wegetariańskie burritos czy lody kawowe. Pozostawała zwykłą strawą.

Jednakże głód był o wiele gorszy. Głodny, Simon wyczuwał zapachy, których wcale nie miał ochoty wąchać: sól na skórze, słodką woń krwi bijącą z porów obcych ludzi. Od tych aromatów robił się jeszcze bardziej głodny, wynaturzony i zły. Przygarbił się, wcisnął pięści w kieszenie kurtki i próbował oddychać przez usta.

Skręcili w prawo w Trzecią Aleję i zatrzymali się przed restauracją, nad którą widniała tablica: „Kawiarnia Klasztorna. Ogród czynny przez cały rok”.

– Co tutaj robimy? – zapytał Simon, łypiąc na szyld.

– To miejsce spotkania, które wybrał nasz pan – odparł pan Walker uprzejmym tonem.

– Hm. – Simon był zaskoczony. – No wiecie, sądziłem, że bardziej w stylu Raphaela jest spotkanie na szczycie niepoświęconej katedry albo w krypcie pełnej starych kości. Nie wygląda mi na bywalca modnych lokali.

Obaj niewolnicy wbili w niego wzrok.

– Jakiś problem, Chodzący za Dnia? – zapytał w końcu pan Archer.

Simon poczuł się jak skarcony uczniak.

– Nie. Żaden problem.

Wnętrze restauracji było ciemne, wzdłuż jednej ściany biegł marmurowy kontuar. Nie podszedł do nich nikt z personelu, kiedy szli przez salę do drzwi znajdujących się w głębi pomieszczenia.

Wiele nowojorskich restauracji ma ogródki, ale niewiele jest otwartych o tej porze roku. Ten mieścił się na dziedzińcu między kilkoma budynkami. Ściany ozdobiono muralami typu trompe l’oeil, przedstawiającymi włoskie ogrody pełne kwiatów. Drzewa o złotych i rdzawych jesiennych liściach były obwieszone girlandami białych lampek, promienniki porozmieszczane między stołami rozsiewały czerwonawą poświatę. Pośrodku dziedzińca ciurkała melodyjnie mała fontanna.

Tylko jeden stolik, pod ścianą, był zajęty. Nie przez Raphaela. Siedziała przy nim smukła kobieta w kapeluszu z szerokim rondem. Kiedy uniosła rękę i pomachała mu, zdziwiony Simon odwrócił się do swoich towarzyszy, ale Walker i Archer już sunęli przez dziedziniec. Zatrzymali się kilka kroków od nieznajomej. Zdeprymowany Simon podążył za nimi.

Walker ukłonił się głęboko i powiedział:

– Pani.

Kobieta się uśmiechnęła.

– Walker. Archer. Dobrze się spisaliście. Dziękuję, że przyprowadziliście Simona.

– Chwileczkę! – Simon przeniósł wzrok z kobiety na dwóch niewolników i z powrotem. – Pani nie jest Raphaelem.

– O mój Boże, nie! – Gdy kobieta zdjęła kapelusz, na jej ramiona opadła masa srebrzystoblond włosów, lśniących w blasku bożonarodzeniowych lampek. W gładkiej, białej, owalnej i bardzo pięknej twarzy dominowały ogromne jasnozielone oczy. Nieznajoma miała na sobie czarną jedwabną bluzkę, ołówkową spódnicę, czarny szal owinięty wokół szyi i długie czarne rękawiczki. Trudno było określić jej wiek... albo przynajmniej, ile miałaby lat, gdyby nie zmieniła się w wampira. – Jestem Camille Belcourt. Miło mi cię poznać.

Wyciągnęła dłoń.

– Powiedziano mi, że mam się tutaj spotkać z Raphaelem Santiago – oświadczył Simon, nie ujmując jej ręki. – Pracuje pani dla niego?

Camille Belcourt zaśmiała się niczym szemrząca fontanna.

– Oczywiście, że nie! Choć kiedyś on pracował dla mnie.

I wtedy Simon sobie przypomniał. „Myślałem, że przywódcą wampirów jest ktoś inny”, powiedział kiedyś do Raphaela, w Idrisie, zdawało się, że wieki temu.

„Camille jeszcze do nas nie wróciła”, odparł Raphael. „Ja dowodzę w jej zastępstwie”.

– Jest pani szefem klanu wampirów z Manhattanu – stwierdził Simon i zwrócił się do niewolników: – Oszukaliście mnie. Mówiliście, że mam się spotkać z Raphaelem.

– Mówiłem o spotkaniu z naszym panem – przypomniał Walker. Jego oczy były przepastne i puste, tak puste, że Simon przez chwilę zastanawiał się, czy naprawdę zamierzali wprowadzić go w błąd, czy po prostu byli zaprogramowani jak roboty i niezdolni do odstępstw od scenariusza. – Oto on.

– Istotnie. – Camille obdarzyła swoich niewolników promiennym uśmiechem. – Proszę, zostawcie nas teraz, Walker i Archer. Muszę porozmawiać z Simonem na osobności. – Mówiła w taki sposób, że ich nazwiska i słowa „na osobności” zabrzmiały jak pieszczota.

Niewolnicy ukłonili się i wycofali. Kiedy pan Archer się odwracał, Simon dostrzegł ślad na jego szyi, ciemny siniak, który wyglądał jak farba, z dwoma ciemniejszymi punktami w środku. Te punkciki były dziurkami o zaschniętych. poszarpanych brzegach. Simona aż przeszedł dreszcz.

– Usiądź, proszę – powiedziała Camille, poklepując krzesło obok siebie. – Chciałbyś się napić wina?

Simon przycupnął niezgrabnie na brzegu twardego metalowego krzesła.

– Ja właściwie nie piję.

– Oczywiście – rzuciła Camille ze współczuciem. – Przecież jesteś jeszcze pisklakiem, prawda? Ale nie martw się za bardzo. Z czasem tak się wyszkolisz, że będziesz mógł pić wino i inne napoje. Najstarsi z nas potrafią nawet jeść ludzkie potrawy prawie bez skutków ubocznych.

Prawie bez skutków ubocznych? Simonowi wcale się to nie spodobało.

– Dużo czasu zajmie ta rozmowa? – spytał, zerkając na swoją komórkę. Zobaczył, że jest już wpół do jedenastej. – Muszę wracać do domu.

Camille wypiła łyk wina.

– Naprawdę? A dlaczego?

„Bo mama na mnie czeka”. Jednakże nie było powodu, żeby ta kobieta o tym wiedziała.

– Przerwała mi pani randkę – odparł. – Ciekawe, co było aż tak ważnego.

– Nadal mieszkasz z matką, prawda? – powiedział Camille, odstawiając kieliszek. – To dość dziwne, nie sądzisz, że potężny wampir taki jak ty nie chce opuścić domu, żeby dołączyć do klanu?

– Więc zepsuła mi pani randkę, żeby mnie wyśmiewać za to, że nadal mieszkam z mamą? Nie mogła pani tego zrobić w inny wieczór? Czyli w większość wieczorów, jeśli to panią ciekawi.

– Nie drwię z ciebie, Simonie. – Wampirzyca przesunęła językiem po dolnej wardze, jakby smakowała wino, które właśnie wypiła. – Chcę wiedzieć, dlaczego nie wstąpiłeś do klanu Raphaela.

„Czyli do pani klanu, tak?”.

– Odniosłem wrażenie, że nie chciał mnie w swoim klanie – wyjaśnił Simon. – Wyraźnie dał do zrozumienia, że zostawi mnie w spokoju, jeśli ja zostawię w spokoju jego. Więc zrobiłem to.

– Tak? – Jej zielone oczy rozbłysły.

– Nigdy nie chciałem być wampirem – ciągnął Simon, zastanawiając się, dlaczego to wszystko mówi nieznajomej kobiecie. – Pragnąłem normalnego życia. Kiedy odkryłem, że jestem Chodzącym za Dnia, pomyślałem, że mogę je mieć. Albo przynajmniej coś do niego zbliżonego. Mogę chodzić do szkoły, mieszkać w domu, widywać mamę i siostrę...

– Dopóki przy nich nie jesz – wtrąciła Camille. – Dopóki ukrywasz swoje pragnienie krwi. Nigdy nie żywiłeś się ludzką krwią, prawda? Tylko zwierzęcą z woreczków. Starą. Nadpsutą. – Zmarszczyła nos.

Simon pomyślał o Jasie i pośpiesznie odepchnął od siebie tę myśl. Jace właściwie nie był człowiekiem.

– Nie.

– Kiedyś zaczniesz i już nigdy tego nie zapomnisz. – Camille się pochyliła. Jasne włosy musnęły jej dłoń. – Nie możesz wiecznie ukrywać swojego prawdziwego ja.

– A jaki nastolatek nie okłamuje rodziców? – retorycznie zapytał Simon. – Tak czy inaczej, nie rozumiem, dlaczego to panią obchodzi. I nadal nie mam pojęcia, po co tutaj przyszedłem.

Camille pochyliła się jeszcze bardziej. Czarna jedwabna bluzka rozchyliła się na dekolcie. Gdyby Simon nadal był człowiekiem, zarumieniłby się mocno.

– Pozwolisz mi go obejrzeć?

Simonowi omal oczy nie wyszły z orbit.

– Co?

Wampirzyca się uśmiechnęła.

– Znak, głuptasie. Znak Wędrowca.

Simon otworzył usta, ale szybko je zamknął. Skąd ona wie? Niewiele osób wiedziało o Znaku, który Clary zrobiła mu w Idrisie. Raphael ostrzegł, że to sprawa wymagająca całkowitej dyskrecji, i Simon tak właśnie ją traktował.

Zielone oczy Camille były nieruchome. I z jakiegoś powodu Simon zapragnął spełnić jej życzenie. Może chodziło o sposób, w jaki na niego patrzyła, albo o melodię jej głosu. W każdym razie uniósł rękę i odgarnął włosy, obnażając czoło.

Oczy wampirzycy się rozszerzyły, usta rozchyliły. Jej palce powędrowały do szyi, jakby chciała sprawdzić nieistniejący puls.

– Och, szczęściarz z ciebie, Simonie. Wielki szczęściarz.

– To przekleństwo, a nie błogosławieństwo. Przecież pani dobrze to wie, prawda?

Oczy Camille rozbłysły.

– „Wtedy rzekł Kain do Pana: Zbyt wielka jest wina moja, by można mi ją odpuścić”. A ty potrafisz ją znieść, Simonie?

Simon odchylił się na oparcie krzesła. Włosy opadły mu z powrotem na czoło.

– Potrafię.

– Ale nie chcesz. – Camille przesunęła palcem po brzegu kieliszka, nie odrywając od niego oczu. – A gdybym zaproponowała ci sposób, jak zmienić w korzyść to, co uważasz za przekleństwo?

W końcu wyjawiasz powód, dla którego mnie tu sprowadziłaś, co zawsze jest jakimś początkiem.

– Słucham.

– Rozpoznałeś moje imię, kiedy się przedstawiłam – rzekła Camille. – Raphael wspomniał o mnie, prawda? – Mówiła z lekkim akcentem, którego Simon nie potrafił rozpoznać.

– Powiedział, że jest pani głową klanu, którym on kieruje pod pani nieobecność. Zastępuje panią, jak wiceprezydent, czy coś w tym rodzaju.

– Aha. – Camille przygryzła wargę. – To niezupełnie prawda, ale chciałabym złożyć ci propozycję, Simonie. Najpierw jednak muszę mieć twoje słowo w pewnej sprawie.

– Jakiej?

– Że wszystko, co się tutaj wydarzy dziś w nocy, pozostanie tajemnicą. Nikt nie może się dowiedzieć o naszym spotkaniu. Ani twoja mała rudowłosa przyjaciółka Clary, ani żadna z twoich dziewczyn. Żadne z Lightwoodów. Nikt.

Simon rozparł się na krześle.

– A jeśli nie zechcę tego obiecać?

– W takim razie możesz już iść. Tyle że wtedy nigdy się nie dowiesz, co chciałam ci powiedzieć. I tej straty będziesz później żałować.

– Zaciekawiła mnie pani – wyznał Simon. – Nie wiem jednak, czy aż tak bardzo.

W oczach wampirzycy pojawił się błysk zaskoczenia, rozbawienia i może nawet... odrobiny szacunku.

– To, co mam ci do powiedzenia, żadnego z nich nie dotyczy. Nie wpłynie na ich bezpieczeństwo ani samopoczucie. Tajemnica ma chronić mnie.

Simon łypnął na nią podejrzliwie. Mówiła serio? Wampiry nie były jak faerie, które nie potrafiły kłamać. Musiał jednak przyznać, że jest ciekaw.

– W porządku. Dotrzymam tajemnicy, o ile nie uznam, że w ten sposób narażam moich przyjaciół na niebezpieczeństwo. Wtedy wszystkie umowy staną się nieważne.

Uśmiech Camille był lodowaty. Najwyraźniej nie podobał się jej jego brak zaufania.

– Dobrze – powiedziała. – Chyba nie mam wyboru, bo bardzo potrzebuję twojej pomocy. – Pochyliła się nad stolikiem, smukłą dłonią obracając nóżkę kieliszka. – Do niedawna z powodzeniem kierowałam manhattańskim klanem. Mieliśmy piękne kwatery w starym przedwojennym budynku na Upper East Side, a nie tę szczurzą norę, w której teraz Santiago trzyma moich ludzi. Santiago... Raphael, jak go nazywasz, był moim zastępcą. Moim najbardziej lojalnym towarzyszem... przynajmniej tak sądziłam. Pewnej nocy odkryłam, że on dla rozrywki porywa ludzi, przywozi ich do tamtego starego hotelu w hiszpańskim Harlemie i pije ich krew. Szczątki wyrzuca do śmietnika stojącego na zewnątrz. Podejmuje głupie ryzyko, łamie Prawo Przymierza. – Camille wypiła łyk wina. – Kiedy do niego poszłam, by rzucić mu oskarżenie w twarz, zorientowałam się, że powiedział reszcie klanu, że to ja jestem morderczynią i przestępczynią. To była pułapka. Zamierzał mnie zabić, żeby przejąć władzę. Uciekłam. Razem z Walkerem i Archerem dla bezpieczeństwa.

– Więc przez cały czas Raphael oszukiwał, że kieruje klanem tylko do pani powrotu?

Camille się skrzywiła.

– Santiago to wierutny kłamca. Chce, żebym wróciła, a wtedy mnie zabije i przejmie władzę nad klanem.

Simon nie bardzo wiedział, co wampirzyca chce od niego usłyszeć. Nie był przyzwyczajony do tego, żeby dorosłe kobiety patrzyły na niego wielkimi oczami pełnymi łez albo opowiadały mu historię swojego życia.

– Przykro mi – wydukał w końcu.

Camille wzruszyła ramionami tak ekspresyjnie, że Simon zaczął się zastanawiać, czy jej akcent nie jest przypadkiem francuski.

– Przez cały ten czas, kiedy mnie nie było, ukrywałam się w Londynie, szukałam sojuszników, wyczekiwałam. Potem dowiedziałam się o tobie. – Uniosła rękę. – Nie mogę ci zdradzić, w jaki sposób. Przyrzekłam dochować tajemnicy. Ale gdy tylko o tobie usłyszałam, uświadomiłam sobie, że to na ciebie czekałam.

– Na mnie? Naprawdę?

Camille dotknęła jego dłoni.

– Raphael się ciebie boi, Simonie, i słusznie. Jesteś wampirem, lecz nie można cię skrzywdzić ani zabić. On nie może tknąć cię palcem, nie ściągając na siebie gniewu Bożego.

W ciszy, która zapadła po jej słowach, Simon usłyszał cichy elektryczny szum świątecznych lampek wiszących nad ich głowami, plusk wody w kamiennej fontannie stojącej pośrodku dziedzińca, gwar miasta. Kiedy się wreszcie odezwał, jego głos był prawie jak szept.

– Pani to wymówiła.

– Co takiego, Simonie?

– Gniew... – Jak zawsze słowo utknęło mu w gardle, zapiekło w ustach.

– Tak. Bóg. – Wampirzyca zabrała rękę z jego dłoni, ale jej oczy pozostały ciepłe.

– Nasz gatunek ma wiele sekretów, tyle mogę ci powiedzieć. Udowodnić ci, że nie jesteś przeklęty.

– Proszę pani...

– Camille. Mów mi Camille.

– Nadal nie rozumiem, czego od mnie chcesz, Camille.

– Nie rozumiesz? – Gdy potrząsnęła głową, jasne włosy rozsypały się wokół jej twarzy. – Chcę, żebyś się do mnie przyłączył, Simonie. Stań u mojego boku przeciwko Santiago. Razem wejdziemy do tego zaszczurzonego hotelu. Gdy jego zwolennicy zobaczą, że jesteś ze mną, zostawią go i przyjdą do mnie. Wierzę, że są wobec mnie lojalni, mimo strachu przed nim. Kiedy ujrzą nas razem, przestaną się bać i przejdą na naszą stronę. Człowiek nie może walczyć z tym, co boskie.

– No, nie wiem – zaoponował Simon. – W Biblii Jakub walczył z aniołem i wygrał.

Camille uniosła brwi i zmierzyła go wzrokiem.

Simon wzruszył ramionami.

– „I nazwał Jakub to miejsce Peniel, mówiąc: Oglądałem Boga twarzą w twarz”. Widzisz, nie tylko ty znasz Pismo.

Spojrzenie wampirzycy złagodniało, na jej twarzy pojawił się uśmiech.

– Może nie zdajesz sobie z tego sprawy, Chodzący za Dnia, ale dopóki nosisz ten Znak, jesteś karzącą ręką niebios. Nikt nie może przeciwko tobie wystąpić. A z pewnością żaden wampir.

– Boisz się mnie? – zapytał Simon i od razu tego pożałował.

Zielone oczy Camille pociemniały jak chmury burzowe.

– Ja boję się ciebie? – Po chwili opanowała się i rozpogodziła. – Oczywiście, że nie. Jesteś inteligentnym człowiekiem. Z pewnością docenisz wartość mojej propozycji i przyłączysz się do mnie.

– A jaka jest właściwie twoja propozycja? To znaczy, rozumiem tę część, że razem występujemy przeciwko Raphaelowi, ale co potem? Ja nie nienawidzę Raphaela ani nie chcę się go pozbyć. Zostawił mnie w spokoju, a o to właśnie mi chodziło.

Camille złożyła dłonie przed sobą. Na lewym środkowym palcu nosiła srebrny pierścionek, wsunięty na rękawiczkę.

– Myślisz, że Raphael wyświadcza ci przysługę, zostawiając cię w spokoju, jak się wyraziłeś. Teraz uważasz, że nie potrzebujesz nikogo ze swojego rodzaju. Wystarczają ci przyjaciele, których masz: ludzie i Nocni Łowcy. Ukrywasz buteleczki z krwią w swoim pokoju i okłamujesz matkę.

– Skąd...

Camille zignorowała go i mówiła dalej:

– Ale co będzie za dziesięć lat, kiedy będziesz miał dwadzieścia sześć? Za dwadzieścia lat? Trzydzieści? Myślisz, że ludzie nie zauważą, że oni zmieniają się i starzeją, a ty nie?

Simon nie odpowiedział. Nie chciał przyznać, że nie wybiegał myślami tak daleko naprzód. Że nie chciał myśleć o tak odległej przyszłości.

– Przejścia z Raphaelem nauczyły cię, że inne wampiry są dla ciebie trucizną. Ale nie musi tak być. Wieczność to zbyt dużo czasu, żeby spędzić go samotnie, bez podobnych tobie, takich, którzy rozumieją. Przyjaźnisz się z Nocnymi Łowcami, ale nigdy nie staniesz się jednym z nich. Zawsze będziesz inny. Do nas możesz przynależeć. – Gdy Camille się pochyliła, białe światło odbiło się od jej pierścienia i zakłuło go w oczy. – Mamy tysiące lat wiedzy, którą możemy się z tobą podzielić, Simonie. Mógłbyś się nauczyć, jak dochować sekretu, jak jeść i pić, jak wymawiać imię Boga. Raphael perfidnie ukrył przed tobą tę wiedzę, a nawet pozwolił ci wierzyć, że ona nie istnieje. Istnieje. I ja mogę ci pomóc.

– Jeśli ja najpierw pomogę tobie – dokończył Simon.

Wampirzyca się uśmiechnęła. Jej zęby były białe i ostre.

– Nawzajem sobie pomożemy.

Simon odchylił się do tyłu. Metalowe krzesło było twarde i niewygodne. Nagle poczuł się zmęczony. Spojrzał na swoje dłonie. Zobaczył, że jego żyły pociemniały i wiją się na kostkach jak pająki. Potrzebował krwi. Rozmowy z Clary. Czasu na myślenie.

– Widzę, że tobą wstrząsnęłam – zauważyła Camille. – Wiem. Za dużo tego na jeden raz. Byłabym szczęśliwa, mogąc dać ci tyle czasu, ile potrzebujesz na zastanowienie, ale nie mamy go zbyt wiele, Simonie. W tym mieście grozi mi niebezpieczeństwo ze strony Raphaela i jego kohort.

– Kohort? – Simon uśmiechnął się mimo woli.

Camille wyglądała na zdezorientowaną.

– Tak?

– Chodzi o te... kohorty. To tak, jakby powiedzieć „złoczyńcy” albo „sługusy”. – Widząc jej puste spojrzenie, Simon westchnął. – Przepraszam. Pewnie nie obejrzałaś tylu złych filmów, co ja.

Między brwiami Camille pojawiła się cienka zmarszczka.

– Uprzedzano mnie, że jesteś trochę dziwny. Może chodzi o to, że nie znam wielu wampirów z twojego pokolenia. Ale czuję, że dobrze mi zrobi bliskość kogoś tak... młodego.

– Świeża krew – dodał Simon.

Tym razem wampirzyca się uśmiechnęła.

– Więc jesteś gotowy przyjąć moją propozycję? Zacząć współpracę?

Simon spojrzał w niebo. Sznury białych lampek przyćmiewały gwiazdy.

– Posłuchaj, doceniam twoją propozycję. Naprawdę. – Cholera. Musiał istnieć jakiś sposób, żeby jego słowa nie zabrzmiały tak, jakby odrzucał zaproszenie na bal maturalny. „Naprawdę jestem zaszczycony, że mnie zaprosiłaś, ale...”. Camille, podobnie jak Raphael, mówiła językiem oficjalnym, sztywnym, trochę staroświeckim, jak postać z baśni. Może powinien spróbować tego samego... – Potrzebuję trochę czasu na powzięcie decyzji. Z pewnością to rozumiesz.

Camille uśmiechnęła się nieznacznie, pokazując tylko koniuszki kłów.

– Pięć dni – powiedziała. – Nie dłużej. – Wyciągnęła do niego dłoń w rękawiczce. Coś w niej zalśniło. Mała szklana fiolka wielkości próbki perfum, wypełniona brązowawym proszkiem. – Ziemia z grobu – wyjaśniła Camille. – Zmiażdż ją, a wtedy ja będę wiedziała, że mnie wzywasz. Jeśli nie wezwiesz mnie w ciągu pięciu dni, przyślę Walkera po odpowiedź.

Simon wziął fiolkę i schował ją do kieszeni.

– A jeśli odpowiedź będzie odmowna?

– Wtedy będę rozczarowana, ale rozstaniemy się w przyjaźni. – Camille odsunęła kieliszek. – Do widzenia, Simonie.

Kiedy wstał, krzesło zazgrzytało głośno. Czuł, że powinien coś jeszcze dodać, ale nie miał pojęcia co. Wyglądało na to, że został odprawiony. Doszedł do wniosku, że woli wyjść na jednego z tych dziwnych, nowoczesnych wampirów o złych manierach niż ryzykować, że Camille z powrotem wciągnie go w rozmowę. Oddalił się bez słowa. Idąc przez restaurację, minął Walkera i Archera, którzy stali przy dużym drewnianym barze, przygarbieni pod ciężarem długich szarych płaszczy. Czując na sobie ich spojrzenia, pomachał im palcami – ni to w przyjaznym pożegnaniu, ni to w geście mówiącym „spadajcie”. Archer obnażył zęby – płaskie ludzkie zęby – i przemaszerował obok niego w stronę ogrodu. Walker deptał mu po piętach. Simon zobaczył, że obaj siadają na krzesłach naprzeciwko Camille. Wampirzyca nie podniosła na nich wzroku, ale białe lampki oświetlające ogród nagle zgasły, nie pojedynczo, tylko wszystkie naraz, jakby ktoś wyłączył gwiazdy. Zanim kelnerzy się zorientowali i blade światło ponownie zalało ogródek, Camille i jej ludzcy niewolnicy zniknęli.

***

Simon otworzył frontowe drzwi swojego domu, jednego z długiego szeregu identycznych budynków o ceglanych fasadach ciągnących się wzdłuż brooklyńskiej ulicy, i pchnął je lekko, nasłuchując uważnie.

Wcześniej powiedział matce, że idzie poćwiczyć z Erikiem i chłopcami z zespołu, żeby przygotować się do sobotniego występu. Kiedyś ona po prostu by mu uwierzyła. Elaine Lewis nigdy nie była strażnikiem dwójki swoich dzieci, nie upierała się, żeby syn i córka wcześnie wracali do domu po szkolnych imprezach. Simon zwykle przesiadywał do późna u Clary, otwierał sobie drzwi własnym kluczem i padał na łóżko o drugiej nad ranem, a matka pozostawiała jego zwyczaje bez komentarzy i zrzędzenia.

Teraz sytuacja się zmieniła. Prawie dwa tygodnie spędził w Idrisie, rodzinnym kraju Nocnych Łowców, zniknąwszy z domu bez uprzedzenia. Na szczęście, czarownik Magnus Bane pojawił się u jego matki i rzucił na nią czar, tak że teraz w ogóle nie pamiętała o nieobecności syna. Albo przynajmniej nie miała świadomych wspomnień. Mimo to, jej zachowanie się zmieniło. Stała się podejrzliwa i czujna, wciąż go obserwowała i nalegała, żeby wracał do domu o określonych porach. Kiedy ostatnim razem wrócił z randki z Maią, zastał matkę w przedpokoju. Siedziała na krześle naprzeciwko drzwi, z rękoma skrzyżowanymi na piersi i wyrazem ledwo hamowanego gniewu na twarzy.

Tamtej nocy usłyszał jej oddech, zanim ją zobaczył. Teraz do jego uszu dotarł z salonu tylko cichy dźwięk telewizora. Czekając na niego, matka zapewne oglądała jeden z tych tasiemcowych seriali szpitalnych, które uwielbiała. Simon zamknął drzwi i oparł się o nie, zbierając siły do kłamstwa.

Wystarczająco trudne było unikanie jedzenia. Na szczęście, matka wcześnie wychodziła do pracy i wracała późno, a Rebecca, która rzadko przyjeżdżała do domu z college’u w New Jersey, żeby zrobić pranie, nie miała okazji do tego, by zauważyć coś dziwnego. Kiedy rano wstawał, na stole w kuchni czekały na niego przygotowane przez matkę śniadanie i obiad. W drodze do szkoły wyrzucał je do śmieci. Gorzej było z kolacją. W te wieczory, które Elaine spędzała w domu, musiał rozgrzebywać jedzenie na talerzu, udawać, że nie jest głodny albo że chce zabrać jedzenie do swojego pokoju i przy okazji się pouczyć. Parę razy musiał się zmusić do jedzenia, żeby ją uszczęśliwić, a potem przez kilka godzin pocił się w łazience i wymiotował, aż pozbył się posiłku.

Nienawidził jej okłamywać. Zawsze trochę współczuł Clary z powodu jej napiętych relacji z Jocelyn – najbardziej nadopiekuńczą matką na świecie. Teraz sytuacja się odwróciła. Od śmierci Valentine’a Jocelyn stała się prawie normalnym rodzicem. Natomiast, kiedy Simon był w domu, czuł na sobie ciężar spojrzenia matki, niczym oskarżenie.

Rzucił torbę przy drzwiach, wyprostował plecy i ruszył do salonu, żeby wypić piwo, którego nawarzył. Telewizor ryczał, właśnie nadawano wiadomości. Prezenter mówił, że w zaułku za śródmiejskim szpitalem znaleziono porzucone dziecko. Simon był zaskoczony; matka nienawidziła dzienników telewizyjnych. Uważała je z przygnębiające. Zerknął na kanapę i przestał się dziwić. Elaine spała, jej okulary leżały na stoliku, na podłodze stała do połowy opróżniona szklanka. Simon z daleka wyczuł zapach whisky. Poczuł ukłucie w sercu. Jego mama rzadko piła.

Poszedł do jej sypialni i wrócił z szydełkową narzutą. Elaine nadal oddychała wolno i równomiernie. Była kobietą drobną jak ptak, z aureolą czarnych kręconych włosów przetykanych siwizną, której nie chciała farbować. Pracowała w nienastawionej na zysk organizacji ekologicznej, na większości jej ubrań widniały zwierzęce motywy. Teraz miała na sobie suknię w delfiny i fale oraz broszkę, która była kiedyś żywą rybą, obecnie zatopioną w żywicy. Jej polakierowane oko łypnęło oskarżycielsko na Simona, kiedy pochylił się, żeby zarzucić matce narzutę na ramiona.

Poruszyła się niespokojnie i odwróciła głowę.

– Simon – wyszeptała. – Simon, gdzie jesteś?

Wstrząśnięty Simon wyprostował się, puszczając narzutę. Może powinien ją obudzić, uspokoić, że wszystko jest w porządku. Ale wtedy zaczęłyby się pytania, na które nie miał ochoty odpowiadać. I jeszcze ten zraniony wyraz twarzy, którego nie potrafił znieść. Odwrócił się i poszedł do sypialni.

Rzucił się na pościel i odruchowo sięgnął po telefon stojący na nocnej szafce, żeby zadzwonić do Clary. Zawahał się jednak, słuchając ciągłego sygnału. Nie mógł jej powiedzieć o Camille. Obiecał wampirzycy, że zachowa jej propozycję w sekrecie. Nie był Camille nic winien, ale, jeśli czegoś się nauczył w ciągu ostatnich kilku miesięcy, to tego, że niedotrzymywanie obietnic złożonych nadnaturalnym istotom jest złym pomysłem. Mimo to, chciał usłyszeć głos Clary, jak zawsze po ciężkim dniu. Ostatnio głównie skarżył się jej na swoje życie miłosne, co nieodmiennie ją bawiło. Przewrócił się na łóżku, naciągnął poduszkę na głowę i wybrał numer Clary.

2

Upadek

– Dobrze się dzisiaj bawiłeś z Isabelle? – Ze słuchawką przyciśniętą do ucha Clary ostrożnie przesuwała się z jednej długiej belki na drugą. Dźwigary znajdowały się na wysokości dwudziestu stóp nad podłogą sali treningowej, urządzonej na strychu Instytutu. Chodzenie po belkach stropowych miało nauczyć ją zachowania równowagi. Clary ich nienawidziła. Cierpiała na lęk wysokości, więc cały trening był dla niej przykrym doświadczeniem mimo elastycznej liny zawiązanej w pasie, która miała ją uchronić przed upadkiem. – Jeszcze nie powiedziałeś jej o Mai?

Simon wymamrotał coś niezrozumiałego, co Clary wzięła za zaprzeczenie. W tle słyszała muzykę. Oczami wyobraźni zobaczyła, jak jej przyjaciel leży na łóżku z telefonem w ręce, a obok cicho gra stereo. Miał zmęczony głos, śmiertelnie znużony, a to oznaczało, że lekki ton nie oddaje jego prawdziwego nastroju. Na początku rozmowy kilka razy zapytała go, czy dobrze się czuje, ale zbywał jej troskę burkliwymi odpowiedziami.

Prychnęła.

– Igrasz z ogniem, Simonie. Mam nadzieję, że o tym wiesz.

– Nie wiem. Naprawdę uważasz, że to taka wielka sprawa? – Simon mówił płaczliwym tonem. – Ani razu nie rozmawiałem z Isabelle – ani z Maią – o wyłączności.

– Pozwól, że coś ci zdradzę na temat dziewczyn. – Clary usiadła na belce i zwiesiła nogi. Przez otwarte okna w kształcie półksiężyców wpadał chłodny, nocny wiatr, chłodząc jej spoconą skórę. Zawsze sądziła, że Nocni Łowcy trenują w swoich mocnych, skórzanych strojach, ale okazało się, że wkładają je tylko na późniejsze ćwiczenia z bronią. W trakcie szkolenia, które ona teraz przechodziła – służącego zwiększeniu giętkości, szybkości i wyczucia równowagi – miała na sobie lekką koszulkę bez rękawów i spodnie ściągane w pasie tasiemką. – Nawet jeśli nie rozmawiałeś z nimi o wyłączności, one i tak się wściekną, kiedy odkryją, że umawiasz się z inną i nic o tym nie wspomniałeś. Taka jest zasada chodzenia ze sobą.

– A skąd miałem znać tę zasadę?

– Wszyscy ją znają.

– Myślałem, że będziesz po mojej stronie.

– Jestem po twojej stronie!

– Więc dlaczego nie okazujesz mi więcej zrozumienia?

Clary przeniosła słuchawkę do drugiego ucha i spojrzała w dół. Gdzie się podziewał Jace? Poszedł po drugą linę, obiecując, że wróci za pięć minut. Gdyby przyłapał ją tutaj, jak rozmawia przez telefon, pewnie by ją zabił. Rzadko nadzorował jej trening. Zwykle robiła to Maryse, Kadir albo inni członkowie nowojorskiego Konklawe do czasu znalezienia nowego nauczyciela po śmierci Hodge’a, ale kiedy Jace ich zastępował, traktował swoje obowiązki bardzo poważnie.

– Bo twoje problemy nie są prawdziwymi problemami – powiedziała. – Umawiasz się z dwiema pięknymi dziewczynami jednocześnie. Zastanów się. Przecież to problemy... gwiazdy rocka.

– Problemy gwiazdy rocka to pierwszy krok do zostania prawdziwą gwiazdą rocka.

– Nikt ci nie kazał nazywać swojego zespołu Sprośna Pleśń, przyjacielu.

– Teraz jesteśmy Millenijnymi Szarpiami – oznajmił Simon.

– Posłuchaj, po prostu przemyśl to wszystko jeszcze przed ślubem mamy i Luke’a. Jeśli twoje dziewczyny się tam spotkają i dowiedzą, że umawiasz się z nimi obiema, zabiją cię na miejscu. – Wstała z belki. – Zepsujesz w ten sposób ślub mojej mamy, a wtedy ona też cię zabije. Tak więc zostaniesz zabity dwukrotnie. A ściśle mówiąc, trzykrotnie...

– Nie zaprosiłem żadnej na ślub! – W głosie Simona zabrzmiała panika.

– Tak, ale one będą się tego spodziewać. Właśnie dlatego dziewczyny mają chłopaków. Żeby ktoś zabierał je na nudne uroczystości. – Clary przesunęła się na brzeg belki i spojrzała w mrok rozjaśniony czarodziejskim światłem. Zobaczyła narysowany kredą na podłodze krąg treningowy. Wyglądał jak środek tarczy. – Teraz muszę skoczyć z sufitu i pewnie zginę straszną śmiercią. Porozmawiamy jutro.

– Mam o drugiej próbę zespołu, pamiętasz? Tam się spotkamy.

– Do zobaczenia. – Rozłączyła się i wsunęła telefon za stanik. Lekkie ubranie treningowe nie miało żadnych kieszeni, więc co innego dziewczyna mogła zrobić?

– Zamierzasz sterczeć tam całą noc?

Jace wkroczył w środek tarczy i spojrzał na nią. Miał na sobie strój bojowy, a nie treningowy jak Clary. Jego jasne włosy pięknie odbijały się od czerni. Z końcem lata odrobinę ściemniały i nabrały barwy starego złota, co, pomyślała Clary, jeszcze bardziej do niego pasowało. Poczuła się absurdalnie szczęśliwa, że teraz, kiedy zna go dostatecznie długo, potrafi dostrzec drobne zmiany w jego wyglądzie.

– Myślałam, że tu wejdziesz! – zawołała. – Zmiana planów?

– To długa historia. – Jace uśmiechnął się szeroko. – No więc? Chcesz poćwiczyć skoki?

Clary westchnęła. Ćwiczenie skoków oznaczało, że musi rzucić się z belki w otchłań i, asekurowana przez elastyczną linę, uczyć się obrotów, kopnięć i uników, odpychając się od ścian i nie martwiąc o twarde podłogi i siniaki. Widziała, jak Jace to robi. Wyglądał wtedy jak fruwający anioł. Sunął w powietrzu, okręcał się i wirował z baletową gracją. Ona natomiast tuż nad podłogą kuliła się jak robak, mimo pewności, że w nią nie uderzy.

Zaczęła się zastanawiać, czy nie ma znaczenia fakt, że urodziła się jako Nocny Łowca, ale nie szkoliła się w sztuce walki od dziecka i może było dla niej za późno, żeby się stać dobrym lub przynajmniej w miarę sprawnym wojownikiem. Albo wrodzone dary zostały nierówno między nich podzielone, tak że Jace dostał cały fizyczny wdzięk, a ona... cóż, niewiele.

– No dalej, Clary – ponaglił ją Jace. – Skacz.

Zamknęła oczy i skoczyła. Przez chwilę czuła się jak zawieszona w powietrzu, wolna od wszystkiego. Potem grawitacja przejęła nad nią władzę i Clary runęła ku podłodze. Odruchowo przyciągnęła do siebie ręce i nogi, mocniej zacisnęła powieki. Lina się napięła i Clary z powrotem pofrunęła w górę. A potem znowu zaczęła spadać. Kiedy zwolniła, otworzyła oczy i stwierdziła, że wisi na końcu liny jakieś pięć stóp nad Jace’em, którym uśmiechał się szeroko.

– Ładnie – powiedział. – Jak spadający płatek śniegu.

– Krzyczałam? – zapytała Clary. – No wiesz, w drodze na dół.

Jace kiwnął głową.

– Na szczęście, nikogo nie ma w domu, bo inaczej uznaliby, że cię morduję.

– Bardzo śmieszne. Nawet byś mnie nie dosięgnął. – Zakręciła nogą i leniwie zawirowała w powietrzu.

Oczy Jace’ego rozbłysły.

– Chcesz się założyć?

Clary znała ten wyraz twarzy.

– Nie – powiedziała szybko. – Cokolwiek zamierzasz zrobić...

Ale on już to zrobił. Kiedy poruszał się szybko, jego pojedyncze ruchy były prawie niewidoczne. Sięgnął ręką za pas, a potem coś błysnęło w powietrzu. Rozległ się świst i odgłos darcia. Lina została przecięta, a Clary, zbyt zaskoczona, żeby krzyknąć, spadła... prosto w ramiona Jace’ego. Impet sprawił, że oboje runęli na podłogę wyłożoną miękkimi matami. Clary wylądowała na Jace’em, a on wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Teraz o wiele lepiej – stwierdził. – Wcale nie krzyczałaś.

– Nie zdążyłam.

Zabrakło jej tchu, nie tylko z powodu upadku. Gdy czuła jego bliskość, ręce jej drżały, a serce biło szybciej. Kiedyś sądziła, że może jej fizyczna reakcja na Jace’ego – ich wzajemna reakcja na siebie – z czasem osłabnie, ale tak się nie stało. Jeśli już, było coraz gorzej, im więcej czasu z nim spędzała... albo lepiej, zależnie od punktu widzenia.

Patrząc w jego ciemnozłote oczy, zastanawiała się, czy ich kolor nie stał się intensywniejszy od spotkania z Razjelem na brzegu jeziora Lyn w Idrisie. Nie mogła nikogo o to zapytać. Wszyscy wiedzieli, że to Valentine wezwał Anioła i że Anioł uzdrowił Jace’ego od ran zadanych przez ojca, ale nikt oprócz ich dwojga nie wiedział, że Valentine nie tylko ranił adoptowanego syna. Dźgnął Jace’ego nożem w serce podczas rytuału wezwania, a potem trzymał go w ramionach, kiedy chłopiec umierał. Na życzenie Clary Razjel wskrzesił Jace’ego. Potworność tamtych wydarzeń nadal ją szokowała. Między sobą uzgodnili, że nigdy nikomu nie powiedzą, że Jace umarł. To miała być ich tajemnica.

Jace odgarnął jej włosy z twarzy.

– Żartuję – pocieszył ją. – Nie jesteś taka kiepska. Nauczysz się wszystkiego. Powinnaś widzieć pierwsze skoki Aleca. Zdaje się, że raz nawet kopnął się w głowę.

– Jasne – mruknęła Clary. – Miał wtedy pewnie jedenaście lat. – Zmierzyła Jace’ego wzrokiem. – Przypuszczam, że ty od początku byłeś w tym wyjątkowy.

– Urodziłem się wyjątkowy. – Jace pogładził jej policzek opuszkami palców, bardzo lekko, ale ona i tak zadrżała. Nic nie mówiła. Żartował, ale w pewnym sensie miał rację. Urodził się, żeby być tym, kim był. – Jak długo możesz dzisiaj zostać?

Uśmiechnęła się.

– Skończyliśmy trening?

– Myślę, że skończyliśmy tę część, która była absolutnie konieczna, ale jest jeszcze parę rzeczy, które chciałbym poćwiczyć...

Pociągnął ją w dół, ale w tym momencie drzwi się otworzyły i do sali wkroczyła Isabelle. Obcasy jej wysokich butów stukały o wypolerowaną drewnianą podłogę.

Zobaczywszy Clary i Jace’ego rozciągniętych na podłodze, uniosła brwi.

– Widzę, że się migdalicie. Sądziłam, że mieliście trenować.

– Nikt cię nie nauczył, że nie wchodzi się bez pukania, Iz. – Jace nie wstał, tylko odwrócił głowę w bok i popatrzył na Isabelle z mieszaniną irytacji i czułości.

Clary natomiast zerwała się z podłogi i wygładziła pogniecione ubranie.

– To sala treningowa, czyli przestrzeń publiczna – zauważyła Isabelle, ściągając rękawiczkę z jaskrawoczerwonego aksamitu. – Dostałam je w Trash and Vaudeville. Na wyprzedaży. Podobają się wam? Chcielibyście mieć takie same? – Pomachała do nich.

– Sam nie wiem – odparł Jace. – Myślę, że gryzłyby się z moim strojem.

Isabelle spiorunowała go wzrokiem.

– Słyszeliście o martwym Nocnym Łowcy, którego znaleziono na Brooklynie? – zapytała. – Ciało było w takim stanie, że jeszcze nie wiadomo, kto to jest. Pewnie właśnie tam pojechała mama.

– Tak – potwierdził Jace, siadając. – Zebranie Clave. Wpadłem na nią, jak wychodziła.

– Nic mi nie powiedziałeś – obruszyła się Clary. – Dlatego tak długo ci zeszło z tą liną?

Jace kiwnął głową.

– Przepraszam. Nie chciałem cię wystraszyć.

– On ma na myśli to, że nie chciał zepsuć romantycznego nastroju – skomentowała Isabelle. Przygryzła wargę. – Mam tylko nadzieję, że to nikt z naszych znajomych.

– Nie sądzę. Ciało porzucono w opuszczonej fabryce. Leżało tam kilka dni. Gdyby to był ktoś, kogo znamy, zauważylibyśmy, że go nie ma. – Jace odgarnął włosy za uszy. Patrzył na Isabelle z lekkim zniecierpliwieniem, jakby był zirytowany, że poruszyła ten temat.

Szkoda, że nic mi nie powiedział, pomyślała Clary, nawet gdyby miał tym zepsuć nastrój. To, co robili Nocni Łowcy, narażało ich na ciągły kontakt ze śmiercią. Lightwoodowie nadal opłakiwali najmłodszego syna Maksa, który zginął tylko dlatego, że znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Dziwne, że Jace bez szemrania zaakceptował jej decyzję o porzuceniu ogólniaka i rozpoczęciu szkolenia. Unikał jednak rozmowy o niebezpieczeństwach związanych z życiem Nocnego Łowcy.

– Idę się ubrać – oznajmiła i ruszyła do drzwi prowadzących do małej przebieralni znajdującej się obok sali treningowej.

Szatnia była bardzo prosto urządzona: jasne drewniane ściany, lustro, prysznic i wieszaki na ubrania. Na ławie przy drzwiach leżały równo ułożone ręczniki. Clary szybko się wykąpała i przebrała w zwykłe ubranie: rajstopy, wysokie buty, dżinsową koszulę i nowy różowy sweter. Spojrzawszy na siebie w lustrze, zauważyła, że na rajstopach ma dziurę, a wilgotne kręcone rude włosy tworzą na jej głowie kołtun. Nigdy nie wyglądała tak idealnie jak Isabelle, ale Jace’owi najwyraźniej to nie przeszkadzało.

Gdy wróciła do sali treningowej, Isabelle i Jace już porzucili temat zabitego Nocnego Łowcy i omawiali nowy: randki Isabelle z Simonem, dla Jace’ego najwyraźniej jeszcze bardziej przerażający.

– Nie mogę uwierzyć, że zabrał cię do prawdziwej restauracji. – Jace sprzątał maty i sprzęt, a Isabelle opierała się o ścianę i bawiła nowymi rękawiczkami. – Sądziłem, że w jego wyobrażeniu powinien zmusić cię na randce, żebyś patrzyła, jak on gra w „World of Warcraft” ze swoimi porąbanymi przyjaciółmi.

– Ja jestem jednym z jego porąbanych przyjaciół – odezwała się Clary. – Dziękuję.

Jace uśmiechnął się do niej szeroko.

– To właściwie nie była restauracja, tylko tania knajpka – sprostowała Isabelle. – Z różową zupą, której kazał mi koniecznie spróbować. A w ogóle był bardzo słodki.

Clary od razu poczuła wyrzuty sumienia, że nie powiedziała jej – ani Jace’owi – o Mai.

– Mówił mi, że mieliście ubaw.

Isabelle pomknęła ku niej wzrokiem. Miała dziwną minę, jakby coś ukrywała, ale ten wyraz twarzy szybko zniknął, tak że Clary nie była pewna, czy jej się nie przywidziało.

– Rozmawiałaś z nim?

– Tak. Zadzwonił do mnie kilka minut temu. Tylko po to, żeby się zameldować. – Clary wzruszyła ramionami.

– Rozumiem – powiedziała Isabelle nagle chłodnym tonem. – Cóż, jak już wspomniałam, był bardzo słodki. Nawet trochę za słodki. To może być nużące. – Wcisnęła rękawiczki do kieszeni. – W każdym razie to nic poważnego. Zwykłe randkowanie.

Sumienie Clary ucichło.

– Czy wy kiedyś rozmawialiście, no wiesz, o wyłączności? – spytała.

Isabelle wyglądała na szczerze przerażoną.

– Oczywiście, że nie. – Ziewnęła i przeciągnęła się jak kot. – No dobrze, pora do łóżka. Zobaczymy się później, gruchające gołąbki.

Wyszła, zostawiając za sobą chmurę jaśminowych perfum.

Jace spojrzał na Clary i zaczął rozpinać strój ochronny nałożony na ubranie.

– Chyba musisz już iść do domu?

Clary z niechęcią skinęła głową. Przekonanie matki, żeby pozwoliła jej rozpocząć trening Nocnego Łowcy, było długą i nieprzyjemną kłótnią. Jocelyn z uporem przypominała, że przez całe życie starała się chronić ją przed kulturą Nocnych Łowców, którą uważała za niebezpieczną, nie tylko pełną przemocy, ale również izolacjonistyczną i okrutną. Jeszcze rok wcześniej, przypomniała córce, jej decyzja, żeby szkolić się na Nocnego Łowcę, oznaczałaby, że już nigdy więcej nie mogłaby rozmawiać z matką. Clary odpowiedziała, że Clave zawiesiło tę zasadę, a nowa Rada pracowała nad zmianą Prawa, co oznaczało, że Clave się zmieniło, odkąd Jocelyn była dziewczynką, a poza tym Clary powinna wiedzieć, jak się bronić.

– Mam nadzieję, że to nie z powodu Jace’ego – powiedziała w końcu Jocelyn. – Wiem, jak to jest być w kimś zakochanym. Chce się przebywać blisko tej osoby, robić to, co ona, ale...

– Nie jestem tobą – odparowała Clary, starając się pohamować gniew. – Nocni Łowcy nie są Kręgiem, a Jace to nie Valentine.

– Nic nie mówiłam o Valentinie.

– Ale o nim myślałaś – stwierdziła Clary. – Może i wychował Jace’ego, ale Jace nie jest taki jak on.

– Mam nadzieję, że nie – wyszeptała Jocelyn. – Ze względu na nas wszystkich.

W końcu ustąpiła, ale pod pewnymi warunkami.

Clary mieszkała nie w Instytucie, tylko z matką u Luke’a. Jocelyn otrzymywała cotygodniowe raporty od Maryse, by mieć pewność, że córka się uczy, a nie tylko gapi przez cały dzień na Jace’ego, czy o co tam się martwiła. Clary nie wolno było spędzać nocy w Instytucie.

– Żadnego zostawania na noc w miejscu, gdzie mieszka twój chłopak – oznajmiła twardo Jocelyn. – Nie obchodzi mnie, że to Instytut. Nie, i już.

Chłopak. To słowo nadal robiło na niej wstrząsające wrażenie. Tak długo wydawało się niemożliwe, że Jace kiedykolwiek zostanie jej chłopakiem, że będą dla siebie kimś innym niż brat i siostra. Ta świadomość była trudna do zniesienia. Już lepiej nigdy więcej się nie widywać, doszli do wniosku, albo najlepiej umrzeć. A potem stał się cud. Minęło już sześć tygodni, ale Clary wciąż nie miała dość tego określenia.

– Muszę iść do domu – powiedziała z żalem. – Już prawie jedenasta, a mama się denerwuje, jeśli wracam po dziesiątej.

– W porządku. – Jace rzucił górną część stroju na ławkę. Pod spodem miał T-shirt. Przez cienką bawełnę Clary widziała Znaki, niczym cienkie atramentowe zacieki na wilgotnym papierze. – Odprowadzę cię.

W Instytucie panowała cisza. Akurat nie mieszkali w nim żadni Nocni Łowcy z innych miast. Robert, ojciec Isabelle i Aleca, pomagał w Idrisie ustanowić nową Radę, Hodge i Max odeszli na zawsze, Alec podróżował z Magnusem. Clary miała wrażenie, że pozostali mieszkańcy są gośćmi w prawie pustym hotelu. Chciałaby, żeby inni członkowie Konklawe pojawiali się częściej, ale przypuszczała, że na razie dają Lightowoodom spokój ze względu na żałobę. Czas na wspominanie Maksa i czas na zapomnienie.

– Miałeś ostatnio wieści od Aleca i Magnusa? – zapytała. – Dobrze się bawią?

– Na to wygląda. – Jace wyjął z kieszeni telefon i podał go Clary. – Alec wciąż przysyła mi irytujące fotki. Mnóstwo podpisów w stylu: „Szkoda, że was tu nie ma, albo i nie”.

– Trudno mu się dziwić. To mają być romantyczne wakacje.

Przeglądając zdjęcia w komórce Jace’ego, Clary chichotała. Zakochani pod wieżą Eiffela: Alec jak zwykle w dżinsach, Magnus w pasiastej marynarskiej bluzie, skórzanych spodniach i śmiesznym berecie. W Ogrodach Boboli Alec nadal miał na sobie dżinsy, a Magnus obszerną wenecką pelerynę i kapelusz gondoliera. Wyglądał jak Duch w Operze. Przed muzeum Prado był ubrany w lśniącą kurtkę matadora i buty na platformie; w tle Alec spokojnie karmił gołębie.

– Oddaj mi to, zanim dojdziesz do foteli z Indii – powiedział Jace, zabierając jej komórkę. – Magnus jest w sari. Niektórych rzeczy nigdy się nie zapomina.

Clary się roześmiała. Gdy dotarli do windy, Jace wcisnął guzik. Po chwili jej drzwi otworzyły się z przeciągłym zgrzytem i oboje weszli do środka. Kiedy winda ruszyła w dół – Clary sądziła, że nigdy nie przyzwyczai się do gwałtownego szarpnięcia w chwili startu – Jace zbliżył się do niej w półmroku i przyciągnął ją do siebie. Położył jej dłonie na swojej piersi, tak że poczuła jego twarde mięśnie pod T-shirtem i bicie serca pod nimi.

– Szkoda, że nie mogę zostać – wyszeptała.

– Nie żałuj. – W jego głosie było napięcie, które ją zaskoczyło. – Jocelyn nie chce, żebyś się stała taka jak ja. I wcale się jej nie dziwię.

– Jace, dobrze się czujesz? – spytała, zdumiona nutą goryczy w jego tonie.

Zamiast odpowiedzieć, pocałował ją, mocno tuląc do siebie. Przycisnął ją do chłodnego lustra w metalowej ramie, otoczył ramieniem w talii, wsunął dłonie pod sweter. Zawsze lubiła sposób, w jaki ją obejmował. Ostrożnie, ale nie aż tak delikatnie, by czuła, że on ma większą kontrolę nad sytuacją niż ona. Żadne z nich nie panowało nad tym, co do siebie nawzajem czują, i Clary się to podobało. Lubiła, kiedy jego serce tak dudniło, że czuła je na skórze, lubiła, kiedy szeptał z ustami na jej ustach.

Winda zatrzymała się ze zgrzytaniem, krata się rozsunęła. Clary zobaczyła pustą nawę katedry, migotliwy blask świeczników stojących wzdłuż środkowego przejścia. Przywarła do Jace’ego, zadowolona, że w windzie panuje półmrok, dzięki czemu nie widzi w lustrze swojej rozpalonej twarzy.

– Mogłabym jeszcze chwilę zostać – wyszeptała.

Jace nie odpowiedział. Wyczuła w nim napięcie i sama też zaczęła się denerwować. To było coś więcej niż pożądanie. Całe jego ciało drżało, kiedy wtulił twarz w zagłębienie jej szyi.

– Jace – szepnęła Clary.

Puścił ją nagle i cofnął się o krok. Jego policzki płonęły, oczy się jarzyły.

– Nie – rzekł zdecydowanym tonem. – Nie chcę dawać twojej matce kolejnego powodu, żeby mnie nie lubiła. Ona już uważa, że jestem wcieleniem swojego ojca...

Umilkł, nim Clary zdążyła zaprotestować: „Valentine nie był twoim ojcem”. Jace starał się używać nazwiska Morgenstern, nigdy nie mówił „mój ojciec”... jeśli w ogóle go wspominał. Zwykle unikał tego tematu, a Clary nigdy nie powiedziała mu o skrywanych obawach jej matki, że jest taki jak Valentine. Wiedziała, że sama sugestia bardzo by go zraniła. Jedyne, co mogła robić, to trzymać tych dwoje z dala od siebie.

Zanim się odezwała, Jace otworzył szarpnięciem drzwi windy.

– Kocham cię, Clary – wyznał, nie patrząc na nią, tylko na wnętrze kościoła, na rzędy zapalonych świec. Ich złote płomyki odbijały się w jego oczach. – Bardziej niż kiedykolwiek... Boże. Chyba bardziej niż powinienem. Wiesz o tym, prawda?

Clary wyszła z windy i odwróciła się do Jace’ego. Chciała mu powiedzieć tysiąc rzeczy, ale on już odwrócił od niej wzrok i wcisnął guzik. Zaczęła protestować, ale drzwi się zatrzasnęły i winda ruszyła z powrotem na wyższe piętra Instytutu. Przez chwilę gapiła się na wizerunek Anioła z rozpostartymi skrzydłami i uniesionym wzrokiem. Anioł był namalowany na wszystkim.

Jej głos wypełnił echem puste pomieszczenie, kiedy powiedziała:

– Ja też cię kocham.

3

Siedmiokrotna pomsta

– Wiecie, co jest fantastyczne? – rzucił Eric, siadając do bębnów. – Mieć wampira w zespole. To jest rzecz, która wyniesie nas na szczyt.

Kirk opuścił mikrofon i przewrócił oczami. Eric wciąż mówił o sukcesach i sławie, ale na razie ich największym osiągnięciem był występ w Knitting Factory i to, że przyszły na niego cztery osoby. Jedną z nich była mama Simona.

– Nie rozumiem, jakim cudem zaprowadzi nas to na szczyt, skoro nikomu nie możemy powiedzieć, że on jest wampirem.

– Szkoda – odezwał się Simon. Siedział przy jednym z głośników, obok Clary, zajętej esemesowaniem, prawdopodobnie do Jace’ego. – I tak nikt wam nie uwierzy, bo tylko na mnie spójrzcie. Jestem Chodzącym za Dnia. – Pokazał na słońce sączące się przez dziury w dachu garażu Erica, ich obecnym miejscu prób.

– Rzeczywiście, trochę to źle wpływa na naszą wiarygodność – przyznał Matt, odgarniając z oczu jasnorude włosy. – Mógłbyś, na przykład, nosić fałszywe kły.

– On nie potrzebuje fałszywych kłów – wtrąciła z irytacją Clary, odkładając telefon. – Ma prawdziwe. Przecież je widzieliście.

To była prawda. Simon musiał wysunąć kły, kiedy przekazywał nowinę zespołowi. Z początku koledzy sądzili, że odniósł ranę głowy albo przeszedł załamanie nerwowe. Kiedy błysnął kłami, zmienili zdanie. Eric nawet stwierdził, że nie jest szczególnie zaskoczony.

– Stary, zawsze wiedziałem, że istnieją wampiry. No bo, wiecie, są ludzie, którzy zawsze wyglądają tak samo, nawet kiedy mają... dajmy na to, sto lat. Jak David Bowie. Bo są wampirami.

Simon postanowił nie mówić kolegom, że Clary i Isabelle są Nocnymi Łowczyniami. To nie on powinien wyjawić ten sekret. Nie wiedzieli również, że Maia jest wilkołakiem. Sądzili, że Maia i Isabelle to dwie gorące dziewczyny, które jakimś cudem zgodziły się chodzić z Simonem. Jak się wyraził Kirk, musiał na nie podziałać „seksapil wampira”. Simona nie obchodziło, jak nazywają przyczynę jego niezrozumiałego powodzenia, dopóki trzymali język za zębami i nie mówili Mai o Isabelle i na odwrót. Na razie udawało mu się zapraszać je na występy na zmianę, tak że nigdy nie pojawiły się obie na tym samym.

– Może powinieneś pokazać kły na scenie, stary? – zaproponował Eric. – Tak jak wtedy nam. Błysnąć nimi przed tłumem.

– Gdyby to zrobił, przywódca nowojorskiego klanu wampirów zabiłby was wszystkich – odezwała się Clary. – Przecież wiecie, prawda? – Pokręciła głową, patrząc na Simona. – Nie mogę uwierzyć, że im powiedziałeś – dodała ściszonym głosem, tak że tylko on ją słyszał. – Oni są idiotami, gdybyś wcześniej tego nie zauważył.

– Są moimi przyjaciółmi – odszepnął Simon.

– Przyjaciółmi i idiotami.

– Chcę, żeby ludzie, na których mi zależy, znali prawdę.

– Tak? – rzuciła Clary niezbyt miłym tonem. – Więc kiedy zamierzasz wyznać ją swojej matce?

Zanim Simon zdążył odpowiedzieć, rozległo się głośne stukanie. Chwilę później drzwi garażu się uniosły i do środka wlało się więcej jesiennego słońca. Simon podniósł wzrok i zamrugał. To był odruch, pozostałość po czasach, kiedy był człowiekiem. Teraz jego oczy nie potrzebowały więcej niż ułamek sekundy, żeby przyzwyczaić się do ciemności albo światła.

W wejściu do garażu stał chłopak, oświetlony od tyłu przez jasne słońce. W ręce trzymał kawałek papieru. Popatrzył na niego niepewnie i wyciągnął rękę w stronę zespołu.

– Cześć – powiedział. – To tutaj znajdę zespół Niebezpieczna Plama?

– Teraz zespół nazywa się Dychotomiczny Lemur – odparł Eric, wstając zza perkusji. – A kto chce wiedzieć?

– Jestem Kyle – odparł chłopak, przechodząc pod uniesionymi drzwiami garażu. Potem się wyprostował i odgarnął z oczu brązowe włosy. Podał kartkę Ericowi. – Przeczytałem, że szukacie wokalisty.

– Chwila! – wykrzyknął Matt. – Powiesiliśmy ogłoszenie jakiś rok temu. Całkiem o nim zapomniałem.

– Taa – mruknął Eric. – Wtedy graliśmy inną muzykę. Teraz przeważnie wycinamy wokale. Masz jakieś doświadczenie?

Kyle, bardzo wysoki, ale wcale nie chudy, wzruszył ramionami.

– Niezupełnie. Ale mówiono mi, że potrafię śpiewać. – Miał powolny, nieco zaciągający sposób mówienia. Bardziej surfer niż południowiec.

Członkowie zespołu spojrzeli po sobie niepewnie. Eric podrapał się za uchem.

– Możesz dać nam chwilę, stary?

– Jasne.

Kyle wyszedł z garażu, drzwi się za nim opuściły. Simon usłyszał, że chłopak cicho pogwizduje na zewnątrz. Brzmiało to jak „She’ll Be Coming’ Round The Mountain”. Niezupełnie bez fałszowania.

– Sam nie wiem – zaczął Eric. – Nie jestem pewien, czy możemy teraz przyjąć kogoś nowego. No bo przecież nie możemy mu powiedzieć o tej historii z wampirem, tak czy nie?

– Nie – potwierdził Simon. – Nie możecie.

– Dobra. – Matt wzruszył ramionami. – Ale szkoda. Potrzebujemy wokalisty. Kirk jest do bani. Bez obrazy, Kirk.

– Chrzań się – burknął Kirk. – Wcale nie jestem do bani.

– Jesteś – powtórzył Matt. – Wielki, włochaty...

– Myślę, że powinniście go przesłuchać – wtrąciła się Clary.

Simon spojrzał na nią z ukosa.

– Dlaczego?

– Bo jest superciachem – wyjaśniła Clary ku zaskoczeniu Simona. Wygląd Kyle’a nie zrobił na nim szczególnego wrażenia, ale z drugiej strony, pewnie nie był najlepszym sędzią męskiej urody. – A wasz zespół potrzebuje trochę seksapilu.

– Dziękuję – rzucił Simon. – W imieniu nas wszystkich bardzo ci dziękuję.

Clary prychnęła ze zniecierpliwieniem.

– Tak, tak, wszyscy jesteście przystojni. Zwłaszcza ty, Simon. – Poklepała go po ręce. – Ale Kyle to prawdziwe ciacho. Moja obiektywna opinia jako kobiety jest taka, że jeśli przyjmiecie Kyle’a do zespołu, podwoi to liczbę waszych fanek.

– Co oznacza, że będziemy mieli dwie fanki zamiast jednej – skwitował Kirk.

– Której? – Matt wyglądał na szczerze zaciekawionego.

– Przyjaciółki kuzynki Erica. Jak ona ma na imię? Ta, która durzy się w Simonie. Przychodzi na wszystkie nasze występy i każdemu, kto chce jej słuchać, mówi, że jest jego dziewczyną.

Simon się skrzywił.

– Ona ma trzynaście lat.

– Tak działa twój seksapil wampira – skomentował Matt. – Damy nie mogą ci się oprzeć.

– Och, na litość boską – zirytowała się Clary. – Nie ma czegoś takiego jak seksapil wampira. Wskazała palcem na Erica. – I nawet nie mów, że Seksapil Wampira brzmi jak nazwa zespołu, bo...

Drzwi garażu się podniosły.

– Hej, koledzy? – To był znowu Kyle. – Słuchajcie, jeśli nie chcecie mnie przesłuchać, w porządku. Może zmieniliście brzmienie, wszystko jedno. Tylko powiedzcie słowo, a ja się zmywam.

Eric przekrzywił głowę.

– Wejdź i pokaż się.

Kyle wszedł do garażu. Simon wlepił w niego wzrok, próbując ocenić, dlaczego Clary uważa, że chłopak jest ciachem. Był wysoki, szeroki w ramionach i smukły, o wydatnych kościach policzkowych, długich czarnych włosach, które lokami opadały mu na czoło i kark, i śniadej cerze ze śladami letniej opalenizny. Długie gęste rzęsy i zdumiewające orzechowo-zielone oczy nadawały mu wygląd gwiazdy rocka. Miał na sobie dopasowany T-shirt i dżinsy, nagie ręce oplatały tatuaże – nie Znaki, tylko zwykłe tatuaże. Wiły się po skórze jak odręczne pismo i znikały pod rękawami podkoszulka.

W porządku, Simon musiał to przyznać. Chłopak nie był odrażający.

– Wiecie co? – odezwał się w końcu Kirk, przerywając ciszę. – On naprawdę jest gorący.

Kyle zamrugał i odwrócił się do Erica.

– Więc chcecie, żebym zaśpiewał, czy nie?

Eric zdjął mikrofon ze statywu i podał go Kyle’owi.

– Śmiało. Próbuj.

***

– Wiesz, on naprawdę był dobry – powiedziała Clary. – Trochę żartowałam z tym przyjęciem Kyle’a do zespołu, ale on naprawdę potrafi śpiewać.

Szli Kent Avenue w stronę domu Luke’a. Niebo pociemniało i przybrało szarą barwę, przygotowując się do zmierzchu; nad East River nisko wisiały chmury. Clary sunęła dłonią w rękawiczce po ogrodzeniu, które oddzielało ich od popękanego betonowego nabrzeża. Siatka grzechotała.

– Mówisz tak tylko dlatego, że uważasz go za ciacho – stwierdził Simon.

Clary się uśmiechnęła.

– Nie aż takie ciacho. Nie takie jak najgorętszy facet, jakiego kiedykolwiek spotkałam. – Zapewne Jace, ale Clary była na tyle miła, że nie powiedziała tego na głos. – Pomyślałam sobie jednak, że naprawdę przydałby się w zespole. Skoro Eric i reszta nie mogą mu zdradzić, że jesteś wampirem, nie powiedzą również nikomu innemu. Może to położy kres temu głupiemu pomysłowi. – Znajdowali się prawie przy domu Luke’a, Simon widział po drugiej stronie ulicy okna jarzące się żółto na tle nadciągającej ciemności. Clary zatrzymała się obok przerwy w ogrodzeniu. – Pamiętasz, jak zabiliśmy tutaj bandę Raumów?

– Ty i Jace zabiliście parę demonów. Ja omal nie zwymiotowałem.

Simon pamiętał, ale jego umysł zaprzątały inne sprawy. Myślał o Camille siedzącej naprzeciwko niego przy stoliku i o jej słowach: „Przyjaźnisz się z Nocnymi Łowcami, ale nigdy nie staniesz się jednym z nich. Zawsze będziesz inny”. Zerknął z ukosa na Clary, zastanawiając się, jak by zareagowała, gdyby opowiedział jej o spotkaniu z wampirzycą i o jej propozycji. Wprawdzie nie można mu było zrobić krzywdy, ale przyjaciółka i tak się martwiła o jego bezpieczeństwo.

– Teraz byś się nie przestraszył – powiedziała cicho, jakby czytała mu w myślach. – Teraz masz Znak. – Spojrzała na Simona, nadal oparta się o siatkę. – Czy ktoś w ogóle go zauważył albo o niego pytał?

Simon pokręcił głową.

– Włosy go zakrywają, a poza tym bardzo wyblakł. Widzisz? – Odgarnął grzywkę.

Clary wyciągnęła rękę i dotknęła Znaku. Jej oczy były smutne, jak tamtego dnia w Wielkiej Sali Anioła w Alicante, kiedy wycięła na jego skórze najstarszą klątwę świata.

– Boli?

– Nie. – „Wtedy rzekł Kain do Pana: Zbyt wielka jest wina moja, by można mi ją odpuścić”. – Wiesz, że cię nie winię. Uratowałaś mi życie.

– Wiem. – Jej oczy lśniły. Przesunęła wierzchem dłoni w rękawiczce po twarzy. – Cholera, nienawidzę płakać.

– Lepiej się do tego przyzwyczaj – powiedział Simon, a kiedy jej oczy się rozszerzyły, dodał pośpiesznie: – Miałem na myśli ślub. To już w następną sobotę, tak? Wszyscy płaczą na ślubach.

Clary prychnęła.

– A przy okazji, jak twoja mama i Luke?

– Nieprzyzwoicie zakochani. To po prostu straszne. No, dobrze... – Poklepała go po ramieniu. – Powinnam już iść. Zobaczymy się jutro?

Simon kiwnął głową.

– Jasne. Do jutra.

Patrzył, jak Clary przechodzi przez ulicę i wbiega po schodach prowadzących do frontowych drzwi domu Luke’a. Jutro. Jeszcze do niedawna rzadko się zdarzało, żeby nie widział się z Clary przez kilka dni. Przez chwilę zastanawiał się nad słowami Camille, że jest uciekinierem i wędrowcem. A co powiedział Raphael? „Głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi”. Nie był Kainem, który zabił brata, ale ciążyła na nim jego klątwa. To dziwne, pomyślał, czekać, aż straci się wszystko, nie wiedząc, czy to się stanie, czy nie.

Gdy drzwi zamknęły się za Clary, Simon odwrócił się i ruszył Kent Avenue w stronę przystanku linii G na Lorimer Street. Już prawie całkiem się ściemniło, niebo było szaro-czarne. Simon usłyszał za sobą pisk opon, ale się nie obejrzał. Samochody zawsze bardzo szybko jechały tą ulicą, mimo dziur i wybojów. Spojrzał w bok dopiero, kiedy obok niego gwałtownie zatrzymała się niebieska furgonetka.

Kierowca wyłączył silnik, wyszarpnął kluczyki ze stacyjki i otworzył drzwi. To był wysoki mężczyzna w szarym dresie z kapturem i w adidasach. Nisko zsunięty kaptur zakrywał mu prawie połowę twarzy. Kiedy nieznajomy wyskoczył z samochodu, Simon dostrzegł w jego ręce długi, lśniący nóż.

Później myślał, że powinien był wtedy uciekać. Był wampirem, szybszym od każdego człowieka. Powinien od razu rzucić się do ucieczki, ale był zbyt zaskoczony. Stał bez ruchu, podczas gdy mężczyzna z nożem ruszył prosto na niego i powiedział coś cichym, gardłowym głosem w języku, którego Simon nie znał.

Simon zrobił krok do tyłu.

– Posłuchaj – zaczął, sięgając do kieszeni. – Możesz wziąć mój portfel...

Mężczyzna rzucił się na niego i wbił mu nóż w pierś. Simon spojrzał z niedowierzaniem w dół. Wszystko działo się tak wolno, jakby czas stanął w miejscu. Simon zobaczył nóż sterczący z jego piersi, przebitą skórę kurtki. Raptem nóż przesunął się w bok, jakby ktoś szarpnął napastnika za ramię. Mężczyzna krzyknął, gdy nagle pofrunął w górę niczym marionetka pociągnięta za sznurki. Simon rozejrzał się gorączkowo. Z pewnością ktoś musiał usłyszeć albo zauważyć zamieszanie, ale nikt się nie pojawił. Napastnik wciąż krzyczał i miotał się jak szalony, podczas gdy jego koszula rozeszła się z przodu, jakby została rozdarta niewidzialną ręką.

Simon patrzył z przerażeniem na wielkie rany, które pojawiły się na torsie mężczyzny. Jego głowa poleciała do tyłu, z ust trysnęła krew. Napastnik nagle przestał krzyczeć i runął na chodnik, jakby niewidzialna ręka wreszcie go puściła. Po zetknięciu z ziemią rozpadł się jak szkło na tysiąc lśniących kawałków.

Simon opadł na kolana. Nóż, który miał go zabić, leżał niedaleko, w zasięgu jego ręki. Tylko on został po napastniku, nie licząc stosu migoczących kryształków, które już zaczynał rozwiewać silny wiatr. Simon ostrożnie dotknął jednego.

To była sól. Spojrzał na swoje ręce. Drżały. Wiedział, co się stało i dlaczego.

„I rzekł Pan do niego: Nie! Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotną pomstę poniesie”.

A więc tak wyglądała ta siedmiokrotna pomsta.

Ledwo dotarł do rynsztoka. Zgiął się wpół i zwymiotował krwią.

***

W chwili, kiedy Simon otworzył drzwi, zrozumiał, że się przeliczył. Myślał, że matka już śpi, ale tak nie było. Siedziała w fotelu naprzeciwko frontowych drzwi, obok stolika, na którym leżał telefon. Od razu zauważyła krew na kurtce syna.

Ku jego zaskoczeniu nie zaczęła krzyczeć, tylko zakryła dłonią usta.

– Simon!

– To nie moja krew – uspokoił ją pośpiesznie. – Byłem u Erica i Mattowi poleciała krew z nosa...

– Nie chcę tego słuchać. – Rzadko używała ostrego tonu. W podobny sposób mówiła w ostatnich miesiącach choroby jego ojca, głosem nabrzmiałym niepokojem. – Nie chcę więcej słuchać kłamstw.

Simon rzucił klucze na stolik.

– Mamo...

– Wciąż mówisz mi same kłamstwa. Mam tego dość.

– To nieprawda – zaczął się bronić, choć wiedział, że matka ma rację. – Po prostu teraz dużo się dzieje w moim życiu.

– Wiem. – Matka wstała fotela. Zawsze była chuda, ale teraz zrobiła się wręcz koścista. W ciemnych włosach, takiego samego koloru jak u Simona, pojawiło się jeszcze więcej srebrnych nitek. – Chodź ze mną, młody człowieku. Natychmiast.

Zaskoczony Simon poszedł za nią do małej jasnożółtej kuchni. Tam matka zatrzymała się i wskazała na blat szafki.

– Raczysz mi to wyjaśnić?

Simonowi zaschło w ustach. Na blacie, niczym rząd ołowianych żołnierzyków, stały buteleczki z krwią, które trzymał w małej lodówce w swojej szafie. Jedna była do połowy opróżniona, pozostałe pełne. Czerwony płyn lśnił oskarżycielsko. Matka znalazła również puste woreczki po krwi, które mył i przezornie chował w torbie na zakupy przed wyrzuceniem ich do śmietnika. One też leżały na blacie niczym groteskowa dekoracja.

– Z początku myślałam, że w butelkach jest wino – powiedziała Elaine Lewis drżącym głosem. – Potem znalazłam woreczki, więc otworzyłam butelki. To jest krew, prawda?

Simon nic nie odpowiedział. Nie mógł dobyć głosu.

– Ostatnio zachowywałeś się dziwnie – ciągnęła matka. – Wciąż byłeś poza domem, nic nie jadłeś, prawie nie spałeś, masz przyjaciół, których nigdy nie poznałam ani nawet o nich nie słyszałam. Sądzisz, że nie widzę, kiedy mnie okłamujesz? Widzę, Simonie. Myślałam, że może chodzi o narkotyki.

Simon odzyskał głos.

– Dlatego przeszukałaś mój pokój?

Matka się zarumieniła.

– Musiałam! Pomyślałam... że jeśli znajdę tam narkotyki, będę mogła ci pomóc, wysłać na leczenie. Ale to? – Gwałtownym gestem wskazała na butelki. – Nawet nie wiem, co o tym sądzić. Co się dzieje, Simonie? Trafiłeś do jakiejś sekty?

Simon pokręcił głową.

– Więc powiedz mi prawdę – zażądała matka. Jej usta drżały. – Bo jedyne wyjaśnienia, które przychodzą mi do głowy, są straszne i chore. Simonie, proszę...

– Jestem wampirem – wypalił Simon. Nie miał pojęcia, jak i dlaczego to zrobił, ale stało się. Słowa zawisły między nimi w powietrzu niczym trujący gaz.

Pod matką ugięły się kolana. Opadła na kuchenne krzesło.

– Co powiedziałeś? – wyszeptała.

– Jestem wampirem – powtórzył Simon. – Od dwóch miesięcy. Przepraszam, że nie powiedziałem ci wcześniej. Nie wiedziałem jak.

Policzki Elaine Lewis zrobiły się białe jak kreda.

– Wampiry nie istnieją, Simonie.

– Istnieją. Nie prosiłem o to, żeby stać się wampirem. Zostałem zaatakowany. Nic nie mogłem zrobić. – Nieoczekiwanie wrócił myślami do ulotki, którą dawno temu dała mu Clary, o tym, jak ujawniać rodzicom swoją orientację. Wtedy wydawało mu się to zabawne, teraz już nie.

– Wydaje ci się, że jesteś wampirem – powiedziała z rezygnacją Elaine. – Wydaje ci się, że pijesz krew.

– Piję krew. Zwierzęcą.

– Przecież jesteś wegetarianinem. – Matka była na skraju łez.

– Byłem. Teraz już nie jestem. Nie mogę. Żywię się krwią. – Simon miał ściśnięte gardło. – Nigdy nie skrzywdziłem żadnego człowieka. Nigdy nie piłem ludzkiej krwi. Nadal jestem tym samym człowiekiem. Nadal jestem sobą.

Matka walczyła o odzyskanie panowania nad sobą.

– Twoi nowi przyjaciele... to też wampiry?

Simon pomyślał o Isabelle, Mai, Jace’em. Nie mógł teraz zacząć opowiadać o Nocnych Łowcach i wilkołakach. Tego byłoby za wiele.

– Nie. Ale wiedzą, że ja nim jestem.

– Czy oni... dawali ci narkotyki? Zmusili cię, żebyś coś wziął? Jakieś środki, które powodują halucynacje? – Matka sprawiała wrażenie, jakby nie usłyszała jego odpowiedzi.

– Nie. Mówię prawdę, mamo.

– Nie – wyszeptała. – Wydaje ci się, że to jest prawda. O, Boże, Simon. Tak mi przykro. Powinnam była wcześniej zauważyć. Znajdziemy ci pomoc. Jakiegoś dobrego lekarza. Nieważne, ile to będzie kosztowało...

– Nie mogę pójść do lekarza, mamo.

– Możesz. Musisz. Może do szpitala...

Simon wyciągnął do niej rękę.

– Zbadaj mi puls.

Matka spojrzała na niego zdezorientowana.

– Co?

– Puls. Weź moją rękę. Jeśli wyczujesz puls, w porządku. Pójdę z tobą do szpitala. Jeśli nie, musisz mi uwierzyć.

Matka otarła łzy i powoli sięgnęła po jego dłoń. Tak długo opiekowała się ojcem Simona, kiedy chorował, że umiała mierzyć puls jak pielęgniarka. Przycisnęła palec wskazujący do wnętrza jego nadgarstka.

Simon obserwował, jak zmienia się wyraz jej twarzy, od cierpienia i zdenerwowania po zaskoczenie, a potem przerażenie. Nagle puściła jego rękę, zerwała się z krzesła i cofnęła gwałtownie. Jej oczy były ogromne i ciemne w bladej twarzy.

– Kim jesteś?

Simonowi zrobiło się niedobrze.

– Mówiłem ci. Wampirem.

– Nie jesteś moim synem. Nie jesteś Simonem. – Elaine drżała. – Jaka żywa istota nie ma pulsu? Co z ciebie za potwór? Co zrobiłeś z moim dzieckiem?

– Jestem Simon... – Zrobił krok w stronę matki.

Elaine krzyknęła. Jeszcze nigdy nie słyszał z jej ust takiego krzyku i nie chciałby więcej go usłyszeć. To był straszny dźwięk.

– Odejdź ode mnie. – Jej głos się załamał. – Nie zbliżaj się. – Zaczęła szeptać: – Barukh ata Adonai sho’me’a t’fila...

Wstrząśnięty Simon uświadomił sobie, że matka się modli. Tak się go bała, że próbowała odpędzić go modlitwą. A co gorsza, on to poczuł. Imię Boga sprawiło, że ścisnął mu się żołądek, rozbolało go gardło.

Matka ma rację, że się modli, pomyślał, poruszony do głębi. Był przeklęty. Nie należał do tego świata. „Jaka żywa istota nie ma pulsu?”.

– Mamo – wyszeptał. – Mamo, przestań.

Spojrzała na niego wielkimi oczami. Jej usta nadal się poruszały.

– Mamo, nie musisz się tak denerwować. – Usłyszał własny głos jakby z oddali, cichy i kojący, obcy. Mówiąc, nie odrywał oczu od matki, wbijał w nią wzrok jak kot czający się na mysz. – Nic się nie stało. Zasnęłaś w fotelu w salonie. Miałaś zły sen, o tym, że przyszedłem do domu i powiedziałem ci, że jestem wampirem. Ale coś takiego nigdy się nie wydarzyło.

Matka zamrugała. Przestała się modlić.

– Ja śniłam – wyszeptała.

– Tak, to był tylko zły sen – zapewnił ją Simon. Zbliżył się i położył dłoń na jej ramieniu. Tym razem matka się nie cofnęła. Jej głowa zaczęła opadać jak u zmęczonego dziecka. – Tylko sen. Nie znalazłaś niczego w moim pokoju. Nic się nie stało. Po prostu spałaś, to wszystko.

Wziął ją za rękę, zaprowadził do salonu i posadził w fotelu. Elaine uśmiechnęła się, kiedy syn otulił ją kocem, i zamknęła oczy.

Wtedy Simon poszedł do kuchni i szybko, metodycznie, wyrzucił butelki z krwią i puste pojemniki do śmieci. Zawiązał worek i zaniósł go do swojego pokoju. Tam zmienił zakrwawioną kurtkę na czystą, wrzucił pośpiesznie kilka rzeczy do worka żeglarskiego. Zgasił światło i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Matka nadal spała, kiedy szedł przez salon. Zatrzymał się przy fotelu i lekko dotknął jej ręki.

– Zniknę na kilka dni – wyszeptał. – Ale nie będziesz się martwić ani oczekiwać mojego powrotu. Będziesz myśleć, że jestem na szkolnej wycieczce. Nie musisz dzwonić. Wszystko jest w porządku.

Zabrał rękę. W przyćmionym świetle jego matka wyglądała na starszą i jednocześnie młodszą, niż pamiętał. Skulona pod kocem, była mała jak dziecko, ale na jej twarzy pojawiły się nowe zmarszczki, których nie pamiętał.

– Mamo – wyszeptał.

Poruszyła się, gdy dotknął jej dłoni. Nie chciał jej budzić, więc cofnął rękę i bezszelestnie ruszył do drzwi, biorąc po drodze klucze ze stolika.

***

Instytut był cichy. Ostatnio zawsze panowała w nim cisza. Jace nabrał zwyczaju otwierania na noc okna, więc słyszał ruch uliczny na York Avenue, od czasu do czasu wycie karetki i klaksony. Słyszał również dźwięki, których uszy przyziemnych nie rejestrowały. Sączyły się przez całą noc do jego snów: szum powietrznego motocykla wampirów, trzepot skrzydeł wróżki, odległe wycie wilków w czasie pełni księżyca.

Teraz była druga kwadra, księżyc rzucał tyle światła, że Jace mógł czytać wyciągnięty na łóżku. Przed sobą trzymał otwartą szkatułkę ojca i przeglądał jej zawartość: stelę, sztylet myśliwski o srebrnej rękojeści z inicjałami SWH i – najbardziej interesujący dla niego – plik listów.

W ciągu sześciu tygodniu nabrał zwyczaju czytania jednego listu co wieczór, żeby spróbować zrozumieć człowieka, który był jego biologicznym ojcem. Powoli wyłaniał się przed nim obraz myślącego młodego mężczyzny z surowymi rodzicami, którego zafascynował Valentine i Krąg, ponieważ dawał mu okazję wyróżnienia się w świecie. Pisał do Amatis nawet po ich rozwodzie, o czym ona Jace’mu nie powiedziała. Z listów przebijało rozczarowanie Valentine’em i odraza wobec działalności Kręgu, ale rzadko, jeśli w ogóle, wspominał w nich matkę Jace’ego Celine. To wydawało się zrozumiałe – Amatis nie chciała słyszeć o swojej następczyni – ale Jace’owi bardzo się to nie podobało. Jeśli nie kochał jego matki, dlaczego się z nią ożenił? Skoro tak bardzo nienawidził Kręgu, dlaczego go nie opuścił? Valentine był szaleńcem, ale przynajmniej trzymał się własnych zasad.

Z drugiej strony, Jace czuł się jeszcze gorzej z tego powodu, że wolał Valentine’a od swojego prawdziwego ojca. Co z niego za człowiek?

Pukanie do drzwi wyrwało go ze spirali samooskarżeń. Wstał z łóżka i poszedł otworzyć, spodziewając się Isabelle, która chciała pewnie coś pożyczyć albo na coś ponarzekać.

Ale to nie była Isabelle, tylko Clary.

Ubrana nie tak jak zwykle, tylko w mocno wycięty czarny top, narzuconą na niego białą bluzkę i krótką spódniczkę, na tyle krótką, że było jej widać nogi aż do połowy ud. Rude włosy zaplotła w warkocze, luźne kosmyki przykleiły się do skroni, jakby na dworze lekko padało. Uśmiechnęła się na jego widok i uniosła brwi. Były miedziane, podobnie jak delikatne rzęsy okalające zielone oczy.

– Nie wpuścisz mnie?

Jace wyjrzał korytarz. Dzięki Bogu, pusto. Wziął Clary za ramię, wciągnął do pokoju i zamknął drzwi. Oparł się o nie i zapytał:

– Co tutaj robisz? Wszystko w porządku?

– Tak. – Clary zrzuciła buty i usiadła na brzegu łóżka. Spódniczka podjechała w górę, pokazując więcej ud. Widok nie poprawił koncentracji Jace’ego. – Tęskniłam za tobą. Mama i Luke śpią. Nie zauważą, że mnie nie ma.

– Nie powinno cię tu być. – Jego słowa zabrzmiały jękliwie. Jace nienawidził się za to, że je wypowiada, ale wiedział, że musi to zrobić z powodów, których Clary nawet nie znała. I miał nadzieję, że nigdy ich nie pozna.

– Cóż, jeśli chcesz, żebym sobie poszła, to pójdę. – Wstała z łóżka. Jej oczy jarzyły się zielenią. Zrobiła krok w jego stronę. – Ale przyszłam tutaj taki kawał drogi, że mógłbyś przynajmniej pocałować mnie na dobranoc.

Przyciągnął ją do siebie i pocałował. Niektóre rzeczy trzeba zrobić, nawet jeśli jest to zły pomysł. Clary wtuliła się w niego niczym delikatny jedwab. Jace wsunął dłonie w jej włosy i przesiał je między palcami, rozplótł warkocze, aż włosy opadły jej na ramiona, tak jak lubił. Pamiętał, jak wielką miał na to ochotę, kiedy pierwszy raz ją zobaczył, ale wtedy odrzucił ten pomysł jako szalony. Ona była Przyziemną, obcą, nie było sensu jej pragnąć. A potem pocałował ją po raz pierwszy, w szklarni, i omal nie doprowadziło go to do szaleństwa. Kiedy zeszli na dół, przeszkodził im Simon. Jace jeszcze nigdy tak bardzo nie pragnął kogoś zabić jak Simona w tamtym momencie, choć wiedział, że chłopak nie zrobił nic złego. Ale jego odczucia nie miały nic wspólnego z intelektem, a kiedy sobie wyobraził, że Clary zostawia go dla Simona, ta myśl przyprawiła go o mdłości i przeraziła tak, jak jeszcze żaden demon.

A potem Valentine oznajmił mu, że są bratem i siostrą, i Jace uświadomił sobie, że są rzeczy gorsze, zdecydowanie gorsze niż to, że Clary zostawia go dla kogoś innego. Gorsza była świadomość, że miłość do niej jest czymś kosmicznie niewłaściwym, a najczystsze i najsilniejsze uczucie w jego życiu zostało bezpowrotnie zbrukane. Pamiętał słowa ojca, że kiedy anioły upadają, ich udręka jest tym straszniejsza, że kiedyś widziały twarz Boga, a teraz nigdy więcej jej nie zobaczą. Jace wtedy pomyślał, że wie, jak one się czuły.

Te refleksje wcale nie sprawiły, że mniej pragnął Clary. Po prostu jego pragnienie zamieniło się w torturę. I czasami cień tego cierpienia sprawiał, że kiedy ją całował, tak jak teraz, przytulał ją do siebie jeszcze mocniej. Clary wydała odgłos zaskoczenia, ale nie zaprotestowała, kiedy wziął ją na ręce i zaniósł do łóżka.

Położyli się na nim, gniotąc listy. Jace odsunął szkatułkę. Jeszcze nigdy nie leżeli razem w łóżku tak jak teraz. Kiedyś spędzili noc w jej pokoju w Idrisie, ale prawie się wtedy nie dotykali. Jocelyn nie pozwalała córce zostawać na noc w Instytucie, gdzie mieszkał Jace. Nie przepadała za nim, a on wcale się jej nie dziwił. Wątpił, czy sam siebie bardziej by lubił, gdyby był na jej miejscu.

– Kocham cię – wyszeptała Clary. Zdjęła mu podkoszulek i opuszkami muskała blizny na jego plecach. Ta w kształcie gwiazdy na jego ramieniu była bliźniaczką jej własnej, pamiątką po aniele, którego krew oboje dzielili. – Nigdy nie chcę cię stracić.

Jace przesunął rękę w dół, żeby podciągnąć jej bluzkę. Drugą dłoń oparł o materac i poczuł zimny metal. Sztylet myśliwski musiał wypaść na łóżko razem z resztą zawartości szkatułki.

– To się nigdy nie stanie.

Spojrzała na niego.

– Skąd możesz być pewien?

Jace zacisnął dłoń na rękojeści noża. Kiedy go uniósł, blask księżyca wpadający przez okno odbił się od klingi.

– Jestem pewien – powiedział i opuścił sztylet.

Ostrze przebiło jej ciało jak papier, usta otworzyły się w wyrazie zaskoczenia, krew zmoczyła przód białej koszuli, a Jace pomyślał: „Boże, tylko nie znowu”.

***

Przebudzenie się z koszmaru było jak wypadnięcie przez szybę w oknie. Ostre odłamki pocięły Jace’ego, zanim usiadł, dysząc ciężko. W odruchu ucieczki stoczył się z łóżka i uderzył w kamienną podłogę dłońmi i kolanami. Zimne powietrze wlewające się przez otwarte okno przyprawiło go o dreszcze, ale oczyściło z resztek snu.

Jace spojrzał na swoje ręce. Nie było na nich krwi. Prześcieradła i koce utworzyły splątany kłąb od jego miotania się, ale szkatułka z rzeczami ojca nadal stała na szafce nocnej, gdzie ją postawił przed zaśnięciem.

Kiedy pierwszy raz miał koszmary, zwymiotował zaraz po przebudzeniu. Teraz już się pilnował, żeby nic nie jeść kilka godzin przed pójściem spać, więc ciało mściło się na nim gorączką i spazmami mdłości. Teraz też chwycił go skurcz. Jace zwinął się w kłębek i wymiotował na sucho, dopóki atak nie minął.

Kiedy było po wszystkim, przycisnął czoło do chłodnej kamiennej podłogi. Pot stygł na jego ciele, koszula lepiła się do skóry, a on zastanawiał się, czy te sny w końcu go zabiją. Próbował wszystkiego, żeby się od nich uwolnić: pigułek nasennych i wywarów, runów snu, runów spokoju i zdrowienia. Nic nie działało. Sny wkradały się jak trucizna do jego umysłu, a on nie mógł nic zrobić, żeby je przepędzić.

Nawet na jawie trudno mu było patrzeć na Clary. Zawsze potrafiła go przejrzeć jak nikt inny, a Jace mógł jedynie sobie wyobrażać, co by pomyślała, gdyby wiedziała, o czym on śni. Przekręcił się na bok i spojrzał na szkatułkę stojącą na nocnej szafce. Odbijał się od niej blask księżyca. I pomyślał o Valentinie. O Valentinie, który uwięził i torturował jedyną kobietę, którą w życiu kochał, który nauczył swojego syna – obu swoich synów – że kochać znaczy niszczyć.

Jego myśli wirowały jak szalone, kiedy w kółko powtarzał słowa, które stały się dla niego czymś w rodzaju mantry i jak w mantrze zaczęły tracić indywidualne znaczenie.

Nie jestem taki jak Valentine. Nie chcę być taki jak on. Nie będę taki jak on. Nie będę.

Zobaczył Sebastiana – a właściwie Jonathana – swojego jakby brata, szczerzącego się do niego spod czupryny srebrnobiałych włosów, o czarnych oczach jarzących się bezlitosną uciechą. I zobaczył, jak wbija nóż w ciało Jonathana, a potem toczy się ono w stronę rzeki, krew miesza się z trawą i wodorostami.

Nie jestem taki jak Valentine.

Nie żałował, że zabił Jonathana. Gdyby miał okazję, zrobiłby to znowu.

Nie chcę być taki jak on.

Z pewnością nie jest normalne zabicie kogoś – w dodatku swojego własnego adoptowanego brata – i to, że z tego powodu zupełnie nic się nie czuje.

Nie będę taki jak on.

Ale ojciec nauczył go, że zabijanie bez litości to cnota, a być może nigdy nie da się zapomnieć nauk rodziców. Nieważne, jak bardzo by się tego chciało.

Nie będę taki jak on.

Może ludzie tak naprawdę nigdy się nie zmieniają.

Nie będę.

4

Sztuka ośmiu członków

„Tutaj są złożone tęsknoty wielkich serc i szlachetne rzeczy, które górują nad falą, magiczne słowa, które dokonują wzniosłego cudu, nagromadzona mądrość, która nigdy nie umiera”.

Napis był wyryty nad drzwiami Brooklyńskiej Biblioteki Publicznej na Grand Army Plaza. Simon siedział na frontowych stopniach i patrzył na fasadę. Pozłacane inskrypcje lśniły złotem, każde słowo ożywało na chwilę, kiedy padało na nie światło reflektorów przejeżdżających samochodów.

Biblioteka zawsze była jednym z jego ulubionych miejsc. Z boku znajdowało się osobne wejście dla dzieci, a on przez lata w soboty spotykał się tam z Clary. Oboje brali stos książek i szli do ogrodu botanicznego znajdującego się po sąsiedzku. Mogli czytać godzinami wyciągnięci na trawie, podczas gdy z oddali dobiegał szum ruchu ulicznego.

Sam nie był pewien, jak dzisiaj tu trafił. Zaraz po wyjściu z domu zdał sobie sprawę, że nie ma dokąd pójść. Na pewno nie do Clary. Byłaby przerażona, prosiłaby go, żeby wrócił do domu i wszystko naprawił. Eric i inni koledzy nie zrozumieliby. Jace go nie lubił, a poza tym nie mógł wpuścić go do Instytutu. Nefilim właśnie dlatego mieszkali w starym kościele, żeby trzymać z dala od siebie takie istoty jak on. W końcu uświadomił sobie, do kogo mógłby zadzwonić, ale perspektywa była na tyle nieprzyjemna, że minęło trochę czasu, nim zdobył się na odwagę.

Usłyszał motocykl, zanim go zobaczył. Głośny ryk silnika przebijał się przez odgłosy niewielkiego ruchu na Grand Army Plaza. Motor przemknął przez skrzyżowanie i wjechał na chodnik, a następnie w górę po stopniach. Simon odsunął się na bok, kiedy motocykl zatrzymał się obok niego. Raphael puścił uchwyty kierownicy.

Silnik natychmiast ucichł. Motocykle wampirów były napędzane przez demoniczne duchy i reagowały na polecenia właścicieli jak psy. Simona przyprawiały o dreszcz.

– Chciałeś mnie zobaczyć, Chodzący za Dnia? – Raphael, jak zawsze elegancki w czarnej marynarce i drogich dżinsach, zsiadł z pojazdu i oparł go o poręcz. – Lepiej niech to będzie coś ważnego – dodał. – Nie chciałbym przyjechać po nic aż na Brooklyn. Raphael Santiago nie lubi peryferii.

– Zaczynasz mówić o sobie w trzeciej osobie – zauważył Simon. – Oczywiście, to nie jest oznaka megalomanii ani nic takiego.

Raphael wzruszył ramionami.

– Mów, o co chodzi, albo odjeżdżam. Wybór należy do ciebie. – Spojrzał na zegarek. – Masz trzydzieści sekund.

– Powiedziałem matce, że jestem wampirem.

Brwi Raphaela powędrowały w górę. Były bardzo cienkie i bardzo ciemne. W chwilach gorszego nastroju Simon się zastanawiał, czy wampir czasem ich nie wyskubuje.

– I co się stało?

– Nazwała mnie potworem i próbowała odstraszyć modlitwą. – Na to wspomnienie Simon poczuł w ustach gorzki smak starej krwi.

– A potem?

– Potem nie jestem pewien, co się stało. Zacząłem mówić do niej dziwnym kojącym głosem, że nic się nie stało i że to był tylko sen.

– A ona ci uwierzyła.

– Uwierzyła – potwierdził Simon niechętnie.

– Oczywiście, że tak, bo jesteś wampirem. Taką mamy moc. Encanto. Urok. Siła perswazji, nazwij to jak chcesz. Potrafisz przekonać Przyziemnego o prawie wszystkim, jeśli nauczysz się właściwie wykorzystywać tę zdolność.

– Ale ja nie chciałem jej użyć wobec matki. Istnieje jakiś sposób, żeby zdjąć z niej ten czar i wszystko naprawić?

– Naprawić, żeby znowu cię znienawidziła? Żeby uważała cię za potwora? Bardzo dziwna definicja naprawy.

– Nic mnie to nie obchodzi – oświadczył Simon. – Jest jakiś sposób?

– Nie – odparł wesoło Raphael. – Nie ma. Wiedziałbyś o tym oczywiście, gdybyś tak bardzo nie pogardzał swoim rodzajem.

– Racja. Zachowuję się, jakbym was odrzucał. Dziwne, skoro wcale nie próbowaliście mnie zabić, i w ogóle.

Raphael wzruszył ramionami.

– To była polityka. Nic osobistego. – Oparł się plecami o poręcz i skrzyżował ręce na piersi. Nosił rękawiczki motocyklowe. Wyglądał całkiem nieźle, musiał przyznać Simon. – Błagam, powiedz mi, że nie ściągnąłeś mnie tutaj, żeby opowiedzieć nudną historię o swojej siostrze.

– O matce – poprawił go Simon.

Raphael niedbale machnął ręką.

– Wszystko jedno. Jakaś kobieta w twoim życiu cię odrzuciła. Nie ostatni raz, tyle mogę ci powiedzieć. Dlaczego zawracasz mi głowę?

– Chciałem zapytać, czy mógłbym zatrzymać się w Dumort – szybko wyrzucił z siebie Simon. Ledwo mógł uwierzyć, że o coś takiego prosi. Z hotelu wampirów pamiętał tylko krew, strach i ból. Ale było to jedyne miejsce, do którego mógł pójść, miejsce, gdzie nikt by go nie szukał. I nie musiałby wracać do domu. Był wampirem. To głupota bać się hotelu pełnego wampirów. – Nie mam gdzie się podziać.

Oczy Raphaela rozbłysły.

– Aha – mruknął z nutą triumfu, która nieszczególnie spodobała się Simonowi. – Teraz czegoś ode mnie chcesz.

– Chyba tak. Swoją drogą, to odrażające, że tak cię to ekscytuje, Raphaelu.

Wampir prychnął.

– Jeśli przyjdziesz do Dumort, nie nazywaj mnie Raphaelem, tylko Panem, Mistrzem albo Wielkim Przywódcą.

Simon zebrał się na odwagę i zapytał:

– A co z Camille?

Raphael drgnął.

– Co masz na myśli?

– Mówiłeś mi, że tak naprawdę nie jesteś przywódcą wampirów – przypomniał Simon beznamiętnym tonem. – Wtedy w Idrisie wymieniłeś imię Camille i powiedziałeś, że jeszcze nie wróciła do Nowego Jorku. Ale przypuszczam, że kiedy wróci, to ona będzie panem czy kimś tam?

Oczy Raphaela pociemniały.

– Chyba nie podobają mi się twoje pytania, Chodzący za Dnia.

– Mam prawo wiedzieć.

– Nie – rzekł krótko Raphael. – Nie masz. Przychodzisz do mnie i pytasz, czy możesz zamieszkać w moim hotelu, bo nie masz się gdzie podziać, a nie dlatego, że chcesz być wśród swoich. Odtrącasz nas.

– Jak już wspomniałem, próbowaliście mnie zabić.

– Dumort nie jest przechowalnią dla niechętnych wampirów – ciągnął Raphael. – Mieszkasz wśród ludzi, chodzisz w świetle dziennym, grasz w swoim głupim zespole... tak, nie myśl, że o tym nie wiem. W żaden sposób nie akceptujesz tego, kim naprawdę jesteś. I dopóki to się nie zmieni, nie jesteś mile widziany w Dumort.

Simon pomyślał o słowach Camille: „Gdy jego zwolennicy zobaczą, że jesteś ze mną, zostawią go i przyjdą do mnie. Wierzę, że są wobec mnie lojalni, mimo strachu przed nim. Kiedy ujrzą nas razem, przestaną się bać i przejdą na naszą stronę”.

– Mam inne propozycje – powiedział.

Raphael spojrzał na niego jak na wariata.

– Jakie?

– Po prostu propozycje – wymamrotał Simon.

– Jesteś beznadziejny w zagrywkach politycznych, Simonie Lewis. Proponuję, żebyś więcej ich nie próbował.

– Dobrze, przyszedłem tutaj, żeby ci coś powiedzieć, ale teraz nie zamierzam.

– Przypuszczam, że zamierzasz również wyrzucić prezent urodzinowy, który dla mnie kupiłeś – zakpił Raphael. – To wszystko jest bardzo tragiczne. – Postawił motocykl i przerzucił nogę przez siodełko. Kiedy silnik ożył, z rury wydechowej posypały się czerwone iskry. – Jeśli jeszcze kiedyś zechcesz mnie niepokoić, Chodzący za Dnia, lepiej, żebyś miał dobry powód. Bo inaczej nie będzie przebaczenia.

Motocykl wyrwał do przodu i wzbił się w górę. Simon zadarł głowę i obserwował, jak Raphael, niczym anioł, jego imiennik, szybuje w niebo, zostawiając za sobą ogień.

***

Clary siedziała ze szkicownikiem na kolanach i w zamyśleniu gryzła koniec ołówka. Rysowała Jace’ego dziesiątki razy – była to chyba jej wersja dziewczyńskiego pisania pamiętnika o chłopcach – ale nigdy nie potrafiła oddać go właściwie. Po pierwsze, uchwycenie go w bezruchu wydawało się prawie niemożliwe, więc pomyślała, że skorzysta z okazji, kiedy Jace śpi. Jednak i tym razem nie wyszło tak, jak chciała. On po prostu nie wyglądał jak on.

Z westchnieniem irytacji rzuciła szkicownik na koc i podciągnęła kolana, obserwując Jace’ego. Nie spodziewała się, że on zaśnie. Wcześniej poszli do Central Parku, żeby zjeść lunch i potrenować na dworze, póki dopisywała pogoda. Zrobili tylko jedną z tych rzeczy. Na trawie obok koca leżały rozrzucone puste pudełka z „Taki”. Jace tylko pogrzebał w sezamowym makaronie, odstawił kartonowy pojemnik, wyciągnął się na kocu i wbił wzrok w niebo. Clary siedziała i patrzyła na chmury odbijające się w jego jasnych oczach, na zarys mięśni rąk skrzyżowanych pod głową, na pasek nieskazitelnej skóry widoczny między rąbkiem T-shirtu a paskiem dżinsów. Miała ochotę przesunąć dłonią po twardym, płaskim brzuchu. Zamiast tego uciekła spojrzeniem i sięgnęła po szkicownik. Kiedy odwróciła się z ołówkiem w ręce, oczy Jace’ego były zamknięte, oddech cichy i równy.

Teraz miała trzy szkice i nie była ani trochę bliżej rysunku, który by ją zadowolił. Przyglądając się Jace’owi, zastanawiała się, dlaczego, do licha, nie potrafi go narysować. Światło było idealne: październikowe, jasnobrązowe, kładło dodatkową warstwę złota na już złotą skórę i włosy Jace’ego. Zamknięte powieki były okolone złotymi rzęsami o odcień ciemniejszymi od włosów. Jedna ręka leżała luźno na piersi, druga przy boku. Twarz rozluźniona we śnie, wydawała się łagodniejsza i mniej kanciasta niż na jawie. Może na tym polegał problem. Jace tak rzadko bywał zrelaksowany i bezbronny, że uchwycenie jego rysów w takich chwilach sprawiało jej trudności. Wydawał się... nieznajomy.

Nagle się poruszył, z jego gardła wyrwały się ciche, zdławione dźwięki. Gałki oczne poruszały się szybko pod zamkniętymi powiekami. Ręka drgnęła i zacisnęła się na piersi. Jace usiadł tak raptownie, że omal nie przewrócił Clary. Otworzył oczy. Przez chwilę wyglądał na oszołomionego. Straszliwie zbladł.

– Jace?

Skupił na niej wzrok i chwilę później przyciągnął ją do siebie bez zwykłej delikatności. Wziął ją na kolana i pocałował żarliwie, wplatając palce w jej włosy. Clary poczuła dudnienie jego serca i stwierdziła, że jej policzki płoną. Znajdowali się w publicznym parku, ludzie pewnie się na nich gapili. W końcu Jace się odsunął i posłał jej krzywy uśmiech.

– Przepraszam. Chyba się tego nie spodziewałaś.

– To była miła niespodzianka. – Głos miała zdławiony i zachrypnięty. – Co ci się śniło?

– Ty. – Nawinął kosmyk jej włosów na palec. – Zawsze śnię o tobie.

– Naprawdę? – rzuciła Clary, nadal siedząc na jego kolanach. – Bo ja myślałam, że dręczy cię koszmar.

Jace odchylił głowę do tyłu i spojrzał jej w oczy.

– Czasami śni mi się, że odeszłaś. Wciąż się zastanawiam, kiedy stwierdzisz, że będzie dla ciebie lepiej, jeśli mnie zostawisz.

Clary dotknęła opuszkami jego twarzy, delikatnie przesunęła nimi po kościach policzkowych w dół, obwiodła kontur ust. Jace nigdy nie mówił takich rzeczy nikomu oprócz niej. Alec i Isabelle, którzy go kochali i dobrze znali, wiedzieli, że pod ochronną zbroją ironii i udawanej arogancji dręczą go wspomnienia z dzieciństwa. Ale tylko jej o tym mówił. Potrząsnęła głową. Włosy opadły jej na czoło, a ona odgarnęła je niecierpliwym gestem.

– Chciałabym umieć mówić tak jak ty – powiedziała. – Wszystkie twoje słowa są idealnie dobrane. Zawsze znajdujesz właściwy cytat, umiesz przekonać, że mnie kochasz. Skoro ja nie potrafię przekonać ciebie, że nigdy cię nie opuszczę...

Chwycił jej dłoń.

– Powtórz to jeszcze raz.

– Nigdy cię nie opuszczę.

– Nieważne, co się stanie, nieważne, co zrobię?

– Nigdy z ciebie nie zrezygnuję – zapewniła. – Nigdy. To, co do ciebie czuję... – Zabrakło jej słów. – To najważniejsza rzecz, jaką w życiu czułam.

Cholera, pomyślała. Zabrzmiało to beznadziejnie głupio. Ale Jace chyba tak nie uważał, bo uśmiechnął się smutno i wyrecytował:

– L’amor che muove il sole e l’altre stelle.

– To łacina?

– Włoski. Dante.

Przesunęła palcami po jego wargach, a Jace zadrżał.

– Nie mówię po włosku – powiedziała bardzo cicho.

– To znaczy, że miłość jest najpotężniejszą siłą na świecie. Miłość potrafi wszystko.

Zabrała rękę z jego dłoni, czując, że on obserwuje ją spod półprzymkniętych powiek. Splotła palce na jego karku i dotknęła wargami jego ust. Nie był to właściwie pocałunek, tylko muśnięcie. Wystarczyło jednak, żeby jego puls przyśpieszył. Jace pochylił się i spróbował chwycić jej usta swoimi, ale Clary potrząsnęła głową. Jej włosy rozsypały się wokół nich jak kurtyna zakrywająca ich przed oczami wszystkich obecnych w parku.

– Jeśli jesteś zmęczony, możemy wrócić do Instytutu – zaproponowała półgłosem. – Na drzemkę. Nie spaliśmy razem w tym samym łóżku, odkąd... od Idrisu.

Ich spojrzenia się spotkały. Clary wiedziała, że Jace wspomina tamte chwile podobnie jak ona. Blade światło sączące się przez okna gościnnej sypialni Amatis, jego głos pełen rozpaczy. „Ja po prostu chcę leżeć z tobą i obudzić się przy tobie, tylko raz, jeden jedyny raz w życiu”. Przez całą noc leżeli obok siebie, stykając się tylko dłońmi. Od tamtej pory dotykali się dużo więcej, ale nigdy nie spędzili razem nocy. Jace zdawał sobie sprawę, że ona proponuje mu coś więcej niż drzemkę w jednej z nieużywanych sypialni Instytutu. Clary czuła, że on widzi to w jej oczach... nawet jeśli sama nie była całkiem pewna, co właściwie proponuje. Ale to nie miało znaczenia. Jace nigdy nie poprosiłby jej o nic, czego ona nie chciałaby mu dać.

– Chciałbym. – Żar, który dostrzegła w jego oczach, i napięcie w głosie powiedziały jej, że Jace nie kłamie. – Ale nie możemy. – Ujął mocno jej nadgarstki i pociągnął je w dół. Utworzył między nimi barierę z ich własnych rąk.

Oczy Clary się rozszerzyły.

– Dlaczego?

Jace wziął głęboki wdech.

– Przyszliśmy tutaj trenować i powinniśmy to robić. Jeśli cały czas przeznaczony na ćwiczenia spędzimy na obściskiwaniu się, w ogóle nie pozwolą mi cię trenować.

– Nie mieli zatrudnić kogoś na pełny etat?

– Owszem – potwierdził Jace, wstając i ciągnąc ją w górę. – I martwię się, że jeśli nabierzesz zwyczaju obściskiwania się ze swoimi instruktorami, z nim również będziesz to robić.

– Nie bądź seksistą. Mogą znaleźć instruktorkę.

– W takim razie masz moje pozwolenie, żeby się z nią obściskiwać, o ile będę mógł na was popatrzeć.

– No, pięknie. – Clary uśmiechnęła się szeroko i schyliła, sięgając po koc. – Po prostu martwiłeś się, że zatrudnią instruktora, który okaże się gorętszy od ciebie.

Jace uniósł brwi.

– Gorętszy ode mnie?

– Tak może się zdarzyć. No wiesz, teoretycznie.

– Teoretycznie planeta może nagle rozpaść się na pół, tak że ja i ty znajdziemy się po dwóch stronach, na zawsze i tragicznie rozdzieleni, ale jakoś się tym nie martwię. Niektóre rzeczy są po prostu zbyt nieprawdopodobne, żeby o nich rozmyślać – powiedział Jace ze swoim zwykłym krzywym uśmieszkiem.

Wyciągnął rękę, a Clary ją ujęła i razem ruszyli przez trawnik w stronę zagajnika na skraju East Meadow, o którym wiedzieli chyba tylko Nocni Łowcy. Clary podejrzewała, że to miejsce jest zaczarowane, ponieważ oboje trenowali tam dość często i jeszcze nikt im nie przeszkodził, z wyjątkiem Isabelle czy Maryse.

Central Park jesienią był prawdziwą orgią kolorów. Drzewa okalające łąkę przybrały jaskrawe barwy i otoczyły zieleń płonącym złotem, czerwienią, miedzią i rudością. To był piękny dzień na romantyczny spacer po parku i całowanie się na jednym z kamiennych mostków. Najwyraźniej jednak dla Jace’ego park stanowił przedłużenie sali treningowej Instytutu, i szli tam, żeby Clary mogła ćwiczyć, między innymi, orientację w terenie, ucieczkę, uniki i zabijanie gołymi rękami.

Normalnie byłaby podekscytowana, że nauczy się zabijania gołymi rękami, ale teraz nie mogła pozbyć się dręczącego uczucia, że coś jest nie w porządku z Jace’em. Gdyby tak istniał Znak, który skłoniłby go do powiedzenia jej, co naprawdę czuje. Ale ona nigdy nie stworzyłaby takiego Znaku, upomniała siebie pośpiesznie. Nieetyczne byłoby wykorzystywanie swoich mocy, żeby zdobyć nad kimś władzę. A poza tym, odkąd w Idrisie wymyśliła znak wiążący, jej dar wydawał się uśpiony. Nie czuła palącej chęci, żeby rysować stare runy, ani nie miała żadnych wizji nowych. Maryse obiecała, że będą starali się sprowadzić specjalistę od runów, żeby ją uczył, kiedy już zacznie się prawdziwe szkolenie, ale do tej pory tak się nie stało. Nie chodziło o to, że Clary ma coś przeciwko temu. Sama nie była pewna, czy żałowałaby, gdyby jej moc zniknęła na zawsze.

– Może się zdarzyć, że natkniesz się na demona i nie będziesz miała przy sobie broni – mówił Jace, kiedy szli pod rzędem drzew o gęstych liściach w kolorach od zieleni do jaskrawego złota. – W takim momencie nie wolno ci wpaść w panikę. Po pierwsze, musisz pamiętać, że wszystko może być bronią. Gałąź drzewa, garść monet – są z nich świetne kastety – but, wszystko. Po drugie, zapamiętaj, że ty też jesteś bronią. Teoretycznie, kiedy skończysz szkolenie, powinnaś umieć kopniakiem zrobić dziurę w murze albo powalić łosia jednym ciosem pięści.

– Nigdy nie uderzyłabym łosia – oświadczyła Clary. – One są gatunkiem zagrożonym.

Jace uśmiechnął się lekko i obrócił twarzą do niej. Dotarli do małej polanki w środku kępy drzew. Na pniach były wyryte runy, które oznaczały, że to miejsce należy do Nocnych Łowców.

– Istnieje starożytny styl walki zwany muay thai – ciągnął Jace. – Słyszałaś o nim?

Clary pokręciła głową. Słońce mocno przygrzewało, a jej w dresowych spodniach i ocieplanej kurtce powoli robiło się za gorąco. Jace zdjął już kurtkę i odwrócił się do Clary, zginając smukłe dłonie pianisty. Jego oczy były intensywnie złote w jesiennym świetle. Znaki szybkości, zręczności i siły wiły się niczym winorośl od jego nadgarstków do bicepsów i znikały pod rękawami T-shirtu. Clary zastanawiała się, dlaczego Jace zadał sobie trud naznaczenia siebie w taki sposób, jakby była wrogiem, z którym należy się rozprawić.

– Słyszałem plotki, że nowy instruktor, którego dostaniemy w przyszłym tygodniu, to mistrz muay thai – powiedział. – I sambo, lethwei, tomoi, krav magi, dżiu-dżitsu i jeszcze jednej sztuki walki, której nazwy nie pamiętam, ale jest w niej zabijanie za pomocą małych patyków albo czegoś takiego. Chodzi mi o to, że on nie będzie przyzwyczajony do pracy z kimś w twoim wieku i z twoim brakiem doświadczenia, więc jeśli nauczymy cię podstaw, może okaże się dla ciebie łaskawszy. – Położył ręce na jej biodrach. – A teraz odwróć się twarzą do mnie.

Clary spełniła polecenie. Gdy tak stali naprzeciwko siebie, głową sięgała do jego podbródka. Położyła lekko ręce na bicepsach Jace’a.

– Muay thai jest nazywany „sztuką ośmiu członków”. To dlatego, że do zadawania ciosów używa się nie tylko pięści i stóp, ale również kolan i łokci. Najpierw przyciągasz do siebie przeciwnika, a potem tłuczesz go, czym się da, aż go powalisz.

– To działa na demony? – Clary uniosła brwi.

– Na mniejsze. – Jace przysunął się do niej. – No dobrze. Chwyć mnie teraz ręką za kark.

Udało się jej wypełnić polecenie, nie stając na palcach. Nie po raz pierwszy Clary przeklęła swój niski wzrost.

– A teraz drugą ręką zrób to samo i spleć obie ręce na moim karku.

Kark Jace’ego był ciepły od słońca, miękkie włoski łaskotały jej palce. Ich ciała się stykały. Clary czuła, że pierścionek, który nosiła na łańcuszku, wciska się między nich jak kamyk w złączonych dłoniach.

– Byłoby dobrze, gdybyś w prawdziwej walce zrobiła to o wiele szybciej – powiedział Jace.

Albo jej się wydawało, albo jego głos brzmiał trochę niepewnie.

– Taki chwyt zapewnia ci dźwignię. Używasz jej, żeby przyciągnąć do siebie przeciwnika i nadać większy impet kopniakom kolanami w górę...

– No, no – usłyszeli chłodny, rozbawiony głos. – Zaledwie sześć tygodni, a już skaczecie sobie do gardeł? Szybko gaśnie miłość śmiertelników.

Clary puściła Jace’ego i odwróciła się do intruza. W cieniu między drzewami stała królowa Jasnego Dworu. Gdyby Clary nie wiedziała o jej obecności, mogłaby jej nie zobaczyć mimo Wzroku. Władczyni faerie miała na sobie suknię zieloną jak trawa, opadające na ramiona włosy przybrały kolor jesiennych liści. Była piękna i groźna jako pora roku oznaczająca umieranie. Clary nigdy jej nie ufała.

– Co pani tutaj robi? – warknął Jace, mrużąc oczy. – To miejsce Nocnych Łowców.

– Mam ciekawe wieści dla Nocnych Łowców. – Kiedy królowa z wdziękiem wkroczyła na polankę, słońce przedarło się przez drzewa i odbiło od diademu ze złotych jagód, który nosiła na głowie. Clary czasami się zastanawiała, czy władczyni planuje te dramatyczne wejścia, a jeśli tak, to w jaki sposób. – Doszło do kolejnej śmierci.

– Jakiej śmierci?

– Kolejnego z was. – W głosie królowej pobrzmiewała nuta radości. – Ciało Nefilim znaleziono dziś o świcie pod Dębowym Mostem. Jak wiecie, park to moje terytorium. Zabijanie ludzi mnie nie obchodzi, ale ta śmierć nie wygląda na zadaną przez Przyziemnych. Ciało przyniesiono do Dworu, zbadali je moi medycy i oznajmili, że martwy śmiertelnik to jeden z was.

Clary spojrzała szybko na Jace’ego, przypomniawszy sobie wiadomość sprzed dwóch dni o martwym Nocnym Łowcy. Jace pobladł. Najwyraźniej pomyślał o tym samym.

– Gdzie jest ciało? – zapytał.

– Wątpicie w moją gościnność? Zapewniam was, że na moim dworze potraktujemy ciało z całym szacunkiem należnym Nocnemu Łowcy. Teraz, kiedy jeden z moich poddanych zasiada razem z wami w Radzie, nie możecie wątpić w naszą dobrą wolę.

– Dobra wola i milady jak zawsze idą ręka w rękę.

Królowa uśmiechnęła się mimo wyraźnego sarkazmu w głosie Jace’ego. Lubiła go w sposób, w jaki faerie lubią ładne istoty za samą urodę. Clary nie sądziła natomiast, żeby ją królowa lubiła, i to uczucie było odwzajemnione.

– Ale dlaczego przekazuje pani tę wiadomość nam, a nie Maryse? Zwyczaj nakazuje...

– Och, zwyczaj. – Królowa lekceważąco machnęła ręką. – Byliście tutaj. Uznałam, że to dobra okazja.

Jace zmierzył ją wzrokiem spod przymrużonych powiek i sięgnął po komórkę. Skinął na Clary, żeby została na miejscu, i odszedł parę kroków dalej.

– Maryse?

Potem jego głos został zagłuszony przez okrzyki dobiegające z pobliskich boisk.

Clary z lękiem wróciła spojrzeniem do władczyni faerie. Nie widziała jej od swojej ostatniej nocy w Idrisie, a wtedy nie była dla niej szczególnie uprzejma. Wątpiła, by królowa zapomniała i wybaczyła jej tamto zachowanie. „Naprawdę odrzucasz propozycję królowej Jasnego Dworu?”.

– Słyszałam, że Meliorn dostał miejsce w Radzie – powiedziała Clary. – Na pewno jest pani z tego zadowolona.

– Istotnie. – Królowa patrzyła na nią z rozbawieniem. – Jestem dostatecznie zadowolona.

– A więc żadnej urazy? – spytała Clary.

Uśmiech władczyni stał się zimny, jakby lód skuł brzegi stawu.

– Przypuszczam, że nawiązujesz do mojej propozycji, którą tak niegrzecznie odrzuciłaś. Jak wiesz, mój cel i tak został osiągnięty. Większość by się zgodziła, że to ty straciłaś.

– Nie chciałam tej umowy. – Clary bez powodzenia siliła się na uprzejmy ton. – Ludzie nie mogą zawsze robić tego, co pani sobie życzy.

– Nie waż się robić mi wykładów, dziecko. – Spojrzenie królowej podążyło za Jace’em, który spacerował wzdłuż linii drzew z telefonem w ręce. – Jest piękny – stwierdziła. – Rozumiem, dlaczego go kochasz. Ale czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, co jego pociąga w tobie?

Clary milczała. Nic nie przychodziło jej do głowy.

– Łączy was krew niebios – powiedziała królowa. – Krew wzywa krew. Ale miłość i krew to nie to samo.

– Zagadki – prychnęła z gniewem Clary. – Czy mówiąc w taki sposób, w ogóle coś ma pani na myśli?

– On jest tobą zafascynowany – ciągnęła królowa. – Ale czy cię kocha?

Clary poczuła świerzbienie w rękach. Miała wielką ochotę wypróbować na królowej jedną z nowych technik walki, których właśnie się nauczyła. Wiedziała jednak, że byłoby to niemądre.

– Tak, kocha.

– A pragnie ciebie? Bo miłość i pożądanie nie zawsze są tym samym.

– To nie pani sprawa – ucięła Clary, ale spojrzenie królowej nadal przeszywało ją jak szpile.

– Pragniesz go tak, jak jeszcze nigdy niczego nie pragnęłaś. Ale czy on czuje to samo? – Cichy głos królowej był nieustępliwy. – Może mieć wszystko i każdą, której zapragnie. Zastanawiasz się, dlaczego wybrał akurat ciebie? Zastanawiasz się, czy tego nie żałuje? Zmienił się w stosunku do ciebie?

Clary poczuła łzy zbierające się w kącikach oczu.

– Nie, nie zmienił się. – Pomyślała o jego twarzy w windzie i tonie, jakim powiedział, żeby szła do domu, kiedy zaproponowała, że zostanie.

– Oświadczyłaś, że nie życzysz sobie zawierać ze mną żadnej umowy, bo nie ma nic, co mogłabym ci dać. Twierdziłaś, że niczego na świecie nie pragniesz. – Oczy władczyni zalśniły. – Kiedy wyobrażasz sobie życie bez niego, nadal tak sądzisz?

Dlaczego mi to robisz? Clary chciała wykrzyczeć te słowa, ale nic nie odpowiedziała, bo królowa faerie spojrzała za jej plecy i uśmiechnęła się, mówiąc:

– Wytrzyj łzy, bo on wraca. Niedobrze byłoby dla ciebie, gdyby zobaczył, że płaczesz.

Clary pośpiesznie otarła twarz wierzchem dłoni i odwróciła się. Jace szedł w ich stronę z pochmurną miną.

– Maryse jest w drodze na Dwór – oznajmił. – Gdzie się podziała królowa?

Clary popatrzyła na niego zdziwiona.

– Jest tutaj... – Obejrzawszy się, urwała w pół zdania.

Królowa zniknęła. Została po niej tylko kupka liści u stóp Clary.

***

Simon leżał na plecach, z kurtką pod głową, i patrzył na dziurawy sufit garażu Erica z poczuciem całkowitej beznadziei. Pod nogami miał worek żeglarski, do ucha przyciskał telefon. Właśnie teraz znajomy głos Clary po drugiej stronie był jedyną rzeczą, która chroniła go przed całkowitym załamaniem.

– Simon, tak mi przykro.

Słyszał, że Clary jest gdzieś w mieście. Zagłuszał ją uliczny hałas.

– Naprawdę jesteś w garażu Erica? A on o tym wie?

– Nie. Nikogo nie było w domu, ale ja mam klucz od garażu. Tylko tu mogłem przyjść. A ty gdzie jesteś?

– W mieście. – Dla mieszkańców Brooklynu „miastem” zawsze był Manhattan. Inne nie istniały. – Trenowałam z Jace’em. Potem on musiał wrócić do Instytutu w jakichś sprawach Clave, a ja teraz idę do domu. – W tle głośno zatrąbił samochód. – Posłuchaj, nie chciałbyś zatrzymać się u nas? Mógłbyś spać na kanapie Luke’a.

Simon się zawahał. Miał dobre wspomnienia z domu Luke’a. Przez wszystkie lata jego znajomości z Clary Luke mieszkał w tym samym zapuszczonym, ale miłym szeregowcu nad księgarnią. Clary miała klucz, więc razem z Simonem spędzili tam wiele miłych godzin, czytając książki, które „pożyczali” ze sklepu na dole, albo oglądając stare filmy w telewizji.

Teraz jednak wszystko się zmieniło.

– Może moja mama mogłaby porozmawiać z twoją mamą – zaproponowała Clary, zaniepokojona jego milczeniem. – Pomogła jej zrozumieć.

– Pomogła jej zrozumieć, że jestem wampirem? Clary, myślę, że ona to rozumie w jakiś dziwaczny sposób. Co nie oznacza, że to zaakceptuje albo że kiedykolwiek dobrze się z tym poczuje.

– Cóż, nie możesz wciąż kazać jej zapominać, Simon – stwierdziła Clary. – Ten sposób nie może działać wiecznie.

– Dlaczego? – Wiedział, że mówi nierozsądnie, ale leżąc na twardej podłodze, w oparach benzyny, wśród pająków snujących sieci w kątach garażu, czuł się bardziej samotnie niż kiedykolwiek dotąd, a rozsądek wydawał mu się czymś bardzo odległym.

– Bo wtedy twoje relacje z nią będą wyłącznie kłamstwem. Nie będziesz nigdy mógł pójść do domu...

– I co z tego? – przerwał jej ostro Simon. – To część przekleństwa, nie wiesz? „Będziesz tułaczem i wędrowcem na ziemi”.

Mimo ulicznego hałasu i rozmów w tle Simon usłyszał, że Clary gwałtownie wciąga powietrze.

– Myślisz, że o tym również mam jej powiedzieć? – zapytał. – Że zrobiłaś mi Znak Kaina? Że właściwie jestem chodzącą klątwą? Myślisz, że ona będzie chciała mieć kogoś takiego w domu?

Dźwięki w tle przycichły. Clary pewnie weszła do bramy. Simon słyszał, że powstrzymuje szloch, kiedy wykrztusiła:

– Simonie, tak mi przykro. Wiesz, że mi przykro...

– To nie twoja wina. – Nagle poczuł się wykończony. Właśnie, najpierw śmiertelnie przeraź matkę, a potem doprowadź najlepszą przyjaciółkę do płaczu. Cudowny dzień, Simonie. – Posłuchaj, najwyraźniej powinienem dzisiaj unikać ludzi, a z Erikiem pogadam, kiedy dotrze do domu.

Clary zaśmiała się przez łzy.

– A co, Eric nie zalicza się do ludzi?

– Później ci powiem, na czym stanęło – obiecał i się zawahał. – Zadzwonię jutro, dobrze?

– Zobaczymy się jutro. Obiecałeś pójść ze mną na przymierzanie sukien, pamiętasz?

– O rany, muszę naprawdę cię kochać – skomentował Simon.

– Wiem. Ja też cię kocham.

Simon wyłączył telefon i położył go na piersi. To zabawne, pomyślał. Teraz mógł mówić do Clary „kocham cię”, podczas gdy przez lata walczył ze sobą, żeby wypowiedzieć te słowa, i nie potrafił. Okazało się to łatwe, kiedy zmieniły znaczenie.

Czasami zastanawiał się, co by było, gdyby nie istniał Jace Wayland. Gdyby Clary nigdy nie odkryła, że jest Nocną Łowczynią. Ale odepchnął od siebie tę myśl: bez sensu, nie idź tą drogą. Nie można zmienić przeszłości. Można iść tylko naprzód. Niestety, nie miał pojęcia, co ta przyszłość oznacza. Nie mógł na zawsze zostać w garażu Erica. Nawet w obecnym nastroju musiał przyznać, że to żałosne miejsce do mieszkania. Nie było mu zimno – już nie odczuwał chłodu ani gorąca – ale miał trudności z zaśnięciem na twardej podłodze. Żałował, że nie może wyłączyć zmysłów. Głośny hałas dobiegający z ulicy utrudniał mu odpoczynek, podobnie jak nieprzyjemny odór paliwa. Ale najbardziej dręczyła go kwestia, co robić dalej.

Wyrzucił prawie cały zapas krwi, a resztę upchnął do plecaka. Na kilka dni powinno mu wystarczyć, ale wiedział, że potem zaczną się kłopoty. Eric, gdziekolwiek się teraz podziewał, na pewno pozwoliłby mu zostać u siebie, gdyby Simon chciał. Lecz równie dobrze mogłoby się skończyć na tym, że jego rodzice zadzwoniliby do mamy Simona. Co nie wyszłoby mu na dobre, ponieważ Elaine Lewis myślała, że syn jest na szkolnej wycieczce.

Parę dni. Tyle czasu miał. Zanim skończy mu się krew i zanim matka zacznie się zastanawiać, gdzie jest syn, aż w końcu zadzwoni do szkoły. Nim zacznie sobie przypominać. Podobno miał przed sobą wieczność. Ale teraz zostało mu tylko kilka dni.

Był taki ostrożny. Tak się starał prowadzić w miarę normalne życie: szkoła, koledzy, rodzinny dom, własny pokój. Było trudno, ale takie jest życie. Inne opcje wydawały się tak przygnębiające, że nawet nie mógł o nich myśleć. Mimo to, w jego głowie rozbrzmiewał głos Camille. „Ale co będzie za dziesięć lat, kiedy będziesz miał dwadzieścia sześć? Za dwadzieścia lat? Trzydzieści? Myślisz, że ludzie nie zauważą, że oni zmieniają się i starzeją, a ty nie?”.

Nowe życie, które tak starannie sobie ułożył na wzór starego, nie może trwać wiecznie, pomyślał, czując ucisk w piersi. Jego wysiłki były z góry skazane na niepowodzenie. Czepiał się wspomnień i złudzeń. Znowu pomyślał o Camille i jej ofercie. Teraz brzmiała lepiej niż wtedy. Propozycja wspólnoty, nawet jeśli nie była to wspólnota, jakiej pragnął. Miał jeszcze tylko trzy dni, zanim wampirzyca zgłosi się po odpowiedź. I co on jej wtedy powie? Sądził, że wie, ale teraz już nie był tego pewien.

Zgrzytliwy dźwięk przerwał jego rozmyślania. Drzwi garażu uniosły się i jasne światło przeszyło mroczne wnętrze. Simon usiadł, nagle czujny.

– Eric?

– Nie. To ja. Kyle.

– Kyle? – powtórzył bezmyślnie Simon, zanim sobie przypomniał... gość, którego zgodzili się przyjąć na głównego wokalistę. Omal znowu nie opadł na ziemię. – A, racja. Nie ma na razie żadnego z chłopaków, więc jeśli chciałeś poćwiczyć...

– W porządku. Nie po to przyszedłem. – Kyle wszedł do garażu, mrugając w półmroku. Ręce trzymał w tylnych kieszeniach dżinsów. – Jesteś... nie wiem, jak masz na imię... basistą, tak?

Simon wstał i otrzepał kurz z ubrania.

– Jestem Simon.

Kyle rozejrzał się po garażu, marszcząc brwi.

– Wczoraj zostawiłem tu klucze. Chyba. Szukałem ich wszędzie. O, są. – Zanurkował za zestaw perkusyjny i chwilę później wyłonił się stamtąd, triumfalnie pobrzękując kluczami. Oparł się o jeden z głośników. Wyglądał mniej więcej tak samo jak poprzedniego dnia. Miał na sobie niebieski T-shirt pod skórzaną kurtką, a na szyi złoty medalik z jakimś świętym. Ciemne włosy były tym razem w jeszcze większym nieładzie. – A więc sypiasz tutaj? Na podłodze?

Simon kiwnął głową.

– Wyrzucili mnie z domu. – Nie była to cała prawda, ale tylko tyle miał ochotę powiedzieć.

Kyle pokiwał ze współczuciem głową.

– Mama znalazła ukryte zioło, co? Niedobrze.

– Nie. Nie zioło. – Simon wzruszył ramionami. – Mieliśmy różne opinie co do mojego stylu życia.

– Więc dowiedziała się o twoich dwóch dziewczynach? – Kyle uśmiechnął się szeroko. Był przystojny, Simon musiał to przyznać, ale w przeciwieństwie do Jace’ego, który, zdaje się, dokładnie wiedział, jaki jest przystojny, Kyle sprawiał wrażenie, jakby nie czesał się od wielu tygodni. Była w sobie miła otwartość i przyjazna szczenięcość. – Tak, Kirk mi o nich powiedział. Dobrze ci, stary.

Simon pokręcił głową.

– Nie o to poszło.

W garażu na chwilę zapadła cisza. Przerwał ją Kyle.

– Ja też nie mieszkam w domu. Odszedłem parę lat temu. – Objął się rękoma i zwiesił głowę. Głos miał cichy. – Od tamtej pory nie rozmawiałem z rodzicami. To znaczy, sam sobie dobrze radzę, ale... rozumiem cię.

– Twoje tatuaże – powiedział Simon, dotykając lekko swoich ramion. – Co oznaczają?

Kyle wyciągnął przed siebie ręce.

– Shaantih shaantih shaantih – wyrecytował. – To mantry z Upaniszad. Sanskryt. Modlitwy o pokój.

Normalnie Simon uznałby, że robienie sobie sanskryckich tatuaży jest trochę pretensjonalne. Ale teraz tak nie pomyślał.

– Szalom.

Kyle zamrugał.

– Co?

– Oznacza pokój – wyjaśnił Simon. – Po hebrajsku. Po prostu przyszło mi do głowy, że te słowa brzmią trochę podobnie.

Kyle zmierzył go wzrokiem, jakby się nad czymś zastanawiał. W końcu powiedział:

– To zabrzmi trochę po wariacku...

– No, nie wiem. W ciągu ostatnich miesięcy moja definicja wariactwa stała się dość elastyczna.

– ...ale mam mieszkanie. W Alphabet City. I mój współlokator właśnie się wyprowadził. Są tam dwie sypialnie, więc mógłbyś u mnie przenocować. Jest łóżko, i w ogóle.

Simon się zawahał. Z jednej strony, wcale nie znał Kyle’a, a wprowadzenie się do mieszkania nieznajomego wydawało się beznadziejnie głupim posunięciem. Mimo pokojowych tatuaży ten facet mógł się okazać seryjnym mordercą. Z drugiej strony, ponieważ zupełnie nie znał Kyle’a, miałby pewność, że nikt nie będzie go u niego szukał. A zresztą, co z tego, nawet gdyby ich nowy wokalista okazał się seryjnym mordercą? – pomyślał Simon z goryczą. Kyle wyszedłby na tym gorzej niż on, podobnie jak rabuś zeszłej nocy.

– Wiesz, chyba skorzystam z twojej propozycji, jeśli mówisz serio – rzekł w końcu.

Kyle kiwnął głową.

– Moja furgonetka stoi na zewnątrz, jeśli chcesz pojechać ze mną do miasta.

Simon schylił się po worek żeglarski i przewiesił go przez ramię. Schował telefon do kieszeni i rozłożył ręce.

– Chodźmy.

Część druga

Za każde życie

„Nic nie jest za darmo. Za wszystko trzeba płacić. Za każdą korzyść płaci się inną rzeczą. Za każde życie – śmiercią. Nawet za twoją muzykę, o której tyle słyszeliśmy, trzeba było zapłacić. Zapłatą za tę muzykę była twoja żona. Piekło jest teraz zadowolone”.

– Ted Hughes, „The Tiger’s Bones”

Podziękowania

Jak zawsze rodzina udziela wsparcia potrzebnego do napisania powieści: mój mąż Josh, ojciec i matka, Jim Hill i Kate Connor; rodzina Esonsów; Melanie, Jonathan i Helen Lewis; Florence i Joyce. Ta książka jeszcze bardziej niż inne jest produktem intensywnej pracy zespołowej, a więc dziękuję: Delii Sherman, Holly Black, Sarah Rees Brennan, Justine Larbalestier, Elce Cloke, Robin Wasserman, a Maureen Johnson za użyczenie imienia postaci Maureen. Dziękuję Margie Longorii za poparcie dla projektu Book Babe. Michael Garza, właściciel Big Apple Deli, otrzymał imię i nazwisko od jej syna Michaela Eliseo Joe Garzy. Zawsze jestem wdzięczna mojemu agentowi Barry’emu Goldblattowi; mojemu wydawcy Karen Wojtyle; Emily Fabre za wprowadzanie zmian długo po ostatecznym terminie; Cliffowi Nielsonowi i Russellowi Gordonowi za piękne okładki; zespołom w Simon and Schuster i Walker Books za odprawienie reszty magii; i wreszcie podziękowania dla Linusa i Lucy, moich kotów, które tylko raz zwymiotowały na rękopis.

Miasto upadłych aniołów zostało napisane w San Miguel de Allende w Meksyku.