Tytuł oryginału: Witch’s Pyre

Redakcja: Karolina Kacprzak

Korekta: Elżbieta Śmigielska

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Zdjęcia na okładce:

Zamek - © Larissa Kulik / Shutterstock

Kobieta - © Alex Anna Buts / Shutterstock

Copyright © 2016 by Josephine Angelini. All rights reserved.

Copyright © for translation by Dominika Repeczko

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o., Warszawa 2017

ISBN 978-83-7686-543-0

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

konwersja.virtualo.pl

Mojemu mężowi, mojemu nowonarodzonemu maleństwu i Nespresso...

Dziękuję.

Rozdział 1

Lily Proctor nie spała. Nie była nieprzytomna ani nie śniła, nie ześliznęła się też do innego świata. Była obecna tutaj, żywa, i na dobre bądź złe, to ona tu decydowała. Musiała sobie to powtarzać, w przeciwnym razie groziło jej, że całkowicie się załamie. By zachować spokój, wymieniła rzeczy, co do których miała pewność.

Ostatnie, co pamiętała, to walka z Rojem gdzieś pośrodku kontynentu Ameryki Północnej. W jej świecie byłyby to prerie Kansas. Ale w tym centrum kontynentu pozostawało terenem niezbadanym, dawno pozostawionym mało znanemu i niemalże mitycznemu podgatunkowi Splotów, nazywanych Rojem.

Lily i jej niewielka grupa wiernych wojowników przegrali bitwę. Niemal wszyscy ci, którzy podążyli za Lily na zachód, zginęli w tej podróży. Kilku jedynie przetrwało, by na koniec zostać pozbawionymi przytomności przez Rój. Zostali potem przeniesieni na rozległe pole leżące u bram miasta po drugiej stronie kontynentu, na zachodnim wybrzeżu. Inskrypcja ponad bramą głosiła, że to miejsce to Miasto Bower. Miasto, które – z tego, co wiedziała Lily – nie powinno istnieć.

Lily wiedziała też, że Tristan, jej Tristan, nie żyje. Że zginął, walcząc z Rojem. Zacięła się na tej myśli i nie była w stanie ruszyć ani w przód, ani w tył. Mogła tylko patrzeć na mury miasta i powtarzać w duchu: Tristan nie żyje. Nie żyje przeze mnie.

– Lily?

Odwróciła się na dźwięk swego imienia, próbując zorientować się, kto do niej przemówił. Wśród kwiatów otaczających Bower stali Juliet, Caleb, Kanapka i Una, i ten drugi Tristan. Tylko oni przeżyli. Wszyscy pozostali albo odeszli, albo zginęli na Szlaku Łez. Nawet Rowan ją zdradził, pozwolił, by zamknięta w klatce umierała z głodu. W klatce, którą Tristan, jej Tristan, jakoś otworzył. Potem uratował Lily przed Rowanem. Uratował, a teraz był martwy.

– Lily? – powtórzył ten drugi, teraz już jedyny Tristan.

Ubranie miał w strzępach, oczy mokre od łez i czerwone. Głęboko przeżył stratę swego drugiego ja, ale nie odczuł tego tak samo jak Lily. On nie był odpowiedzialny za śmierć Tristana. Lily była.

– Co chcesz teraz zrobić? – spytał, gdy patrzyła na niego pustym wzrokiem.

Czuła, jak powstrzymywany szloch zdziera skórę nisko w gardle, na skraju piersi, tam, gdzie obojczyki rysowały kształt litery „U”. Nie mogła oddać się rozpaczy, nie teraz, więc unosiła się ponad smutkiem, a jej żal zapadł się w nią głębiej i głębiej niczym połknięta drzazga.

Popatrzyła na pszczoły latające wśród kwiatów, próbując odnaleźć poczucie rzeczywistości. W uszach jej brzęczało, ale nie potrafiła stwierdzić, czy ten dźwięk płynął z zewnątrz, czy może wewnątrz niej. Patrzyła na pszczoły, zastanawiając się, czy to zwyczajne pszczoły, czy może jednak Robotnice Roju. Robotnice wyglądały jak normalne pszczoły, co w pewien sposób czyniło je jeszcze bardziej niepokojącymi, niż gdyby miały potworne rozmiary.

– Nie zabiły nas – powiedziała, ignorując pytanie Tristana. – Sploty z Roju.

– Słyszeliśmy, że Siostry Wojowniczki czasem gdzieś zabierają ludzi – przypomniał jej Caleb, odnosząc się do przerażających Splotów o kształtach w połowie ludzkich, w połowie pszczelich.

Siostry Wojowniczki miały ponad siedem stóp wysokości, pokryte były egzoszkieletem niczym zbroją płytową i walczyły kolczastymi biczami pokrytymi potężną trucizną, którą uzyskiwały z własnych żądeł.

– Może tu właśnie zabierają schwytanych? – dokończył Caleb szeptem, jakby samo wspomnienie Sióstr mogło je sprowadzić.

– Musieliśmy stracić przytomność na kilka dni – dodała Una, przyglądając się niebu. – Niemożliwe, żeby przeniosły nas na Zachodnie Wybrzeże w krótszym czasie.

Lily skinęła głową, zgadzając się z logiką w słowach Uny. Usta miała wciąż wyschnięte i pokryte gorzkim osadem wywołanego narkotykami snu. Skorzystała ze swych wiedźmich zmysłów, by zbadać pozostałości chemicznej mieszanki, jakie wciąż jeszcze miała we krwi, i doszła do wniosku, że jad mógł całymi dniami utrzymywać ich we śnie. Zastanowiła ją inteligencja istot, które były w stanie zdecydować, by zabić jednych, a porwać innych, i dobrać do tego odpowiednią truciznę.

– Dokąd idziesz? – zawołała Juliet. Podbiegła do Lily i chwyciła siostrę za ramię. Zatrzymana w pół kroku Lily uświadomiła sobie, że podążała ku bramom miasta.

– Chyba tam. – Wzruszyła ramionami. – Nie mamy raczej innych opcji.

Juliet popatrzyła na Caleba ponad ramieniem Lily.

– Jest w szoku – powiedziała do niego.

– Chyba wszyscy jesteśmy – dodał cicho Kanapka. – Zastanówmy się i przemyślmy to sobie przez chwilę, zanim wmaszerujemy do jakiegoś obcego i dziwnego miejsca.

Lily poczuła, że Juliet próbuje zaprowadzić ją do reszty grupy, ale dotyk siostry zabolał, bowiem dłonie Lily nie zagoiły się jeszcze po tym, jak wczepiła je w płonącą ziemię. Cofnęła rękę. Oblizała spękane wargi i wydało jej się, że wciąż czuje smak dymu i ziemi prerii, która paliła się wokół niej. Pamiętała, jak wbijała palce w grunt, próbując znaleźć jakieś zaczepienie, by nie porwał ją wiedźmi wiatr, jak pełzła naprzód, gdy przesuwała się linia ognia, jedna wypełniona agonią garść płonącej ziemi za drugą.

– Proszę. – Tristan sięgnął do swojego plecaka mechanika, który wciąż miał na plecach. – Mam tu balsam. Chyba mam.

Lily nie mogła spojrzeć mu w oczy. Gdy ujął jej dłonie w swoje i nakładał balsam na popękaną, czerwoną skórę, musiała walczyć ze sobą, by nie cofnąć rąk. To nie mój Tristan, przypomniała sobie.

Przez chwilę wszyscy zajęli się opatrywaniem obrażeń przy użyciu balsamu Tristana, ale rany, jakie odnieśli w walce, już zaczynały się goić.

– Cokolwiek wstrzyknęły w nas Sploty z Roju, musiało to zawierać antybiotyk – powiedział Tristan. Zamilkł i obejrzał swoje ręce i ramiona, noszące lekkie zaledwie ślady oparzeń. Na twarzy malował mu się wyraz zaskoczenia. – Ale i tak, biorąc pod uwagę, że walczyliśmy w ogniu, nasze obrażenia powinny być poważniejsze.

– Myślałem, że to koniec, gdy dogonił nas ogień Lily – dodał Caleb. – Ale on zabijał tylko Rój. Nie nas. Jak to możliwe?

– Ja to zrobiłam – wyjaśniła Lily. – Przekierowałam energię. Nie wiem dokładnie, jak.

– Możesz to powtórzyć? – spytała Una, smarując się delikatnie balsamem. – Bo to akurat byłoby przydatne. Zginęły tysiące robotnic, a nas ledwie osmaliło.

Lily próbowała sobie przypomnieć, co zrobiła, ale jedyne, czego była pewna, to tego, że złamała obietnicę, posiadła swoich mechaników i stała się kimś innym. Była „Nami”. A kiedy któryś z członków tego zbiorowego „My” umierał, jakaś część Lily umierała wraz z nim. Wciąż czuła dziury, niczym krwawe ubytki po wybitych zębach, których nie mogła przestać dotykać czubkiem języka. Największa i najboleśniejsza była luka po Tristanie.

Powinien się teraz przygotowywać, by pójść do Harvardu. A tymczasem nie żyje.

– Nie wiem. Nie wiem, co dokładnie zrobiłam – wymamrotała, próbując uniknąć dalszego badania tej kwestii. Na szczęście, albo w chaosie walki nie poczuli, że ich posiadła, albo jeszcze to do nich nie dotarło. Lily miała nadzieję, że nigdy nie dotrze.

Spojrzała na Juliet, która przyglądała jej się bacznie spod zmarszczonych brwi.

– No co? – zapytała obronnym tonem.

– Całe moje życie spędziłam wśród czarownic i jeszcze nigdy nie słyszałam, by ktoś zrobił coś takiego – odpowiedziała Juliet. – Zupełnie jakbyś mogła kontrolować… – przerwała, marszcząc brwi jeszcze bardziej.

– Co kontrolować? – spytała Lily, ale Juliet tylko zbyła czarownicę gestem.

Lily nie drążyła tematu, nie chciała, żeby Juliet, czy ktokolwiek z grupy myślał nad tym zbyt intensywnie. Szczególnie Caleb. Wiedziała, że nigdy nie wybaczyłby jej, że przejęła kontrolę nad jego ciałem, a nie mogła stracić i Caleba. Desperacka, rozpaczliwa panika zaczęła wydzierać sobie drogę w jej piersi. Lily zamknęła oczy i spróbowała skupić się na oddychaniu.

Jak mogłam to zrobić? Jak mogłam narazić ich wszystkich na takie niebezpieczeństwo?

Nie miałaś wyboru, napłynęła odpowiedź. Lillian była tam z Lily, dzieląc pustkę wewnątrz jej umysłu.

Pomóż mi, poprosiła Lily. Czuję, że tonę. Rozejrzała się, cała sztywna niczym posąg. Jak długo jesteś ze mną?

Od chwili, gdy się ocknęłaś. Sięgałaś do mnie, wyjaśniła Lillian, a Lily poczuła jej zdumienie na widok tego, co je otaczało. Co zamierzasz zrobić?

Lily zwróciła się w stronę miasta.

– Mamy tylko dwie opcje – stwierdziła. – Iść do miasta albo nie iść do miasta. I zupełnie nie wiem, co robić.

Członkowie jej sabatu wymienili spojrzenia, najwyraźniej rozmawiali ze sobą w myślach.

– Nie jesteś sobą – powiedział łagodnie Caleb. – Każdy z nas próbował nawiązać z tobą kontakt, ale jakbyśmy odbijali się od muru. Całkowicie nas odcięłaś.

Po chwili zastanowienia Lily uświadomiła sobie, że czuła te próby, delikatne muśnięcia umysłu, prośby o kontakt, ale podświadomie je odrzucała. Nie chciała nikogo w swojej głowie, o ile nie był to ktoś równie winny, jak ona sama. Potworność tego, co zrobiła, wisiała nad głową Lily niczym miecz i tylko Lillian potrafiła ją zrozumieć. Tylko Lillian wysłała na śmierć ludzi, których kochała.

Co robisz, żeby cię to nie zjadało od środka?

Nic, odparła Lillian. Pozwól, by cię zjadało, i bądź wdzięczna za ten ból. Jeśli minie, znaczy że jesteś martwa w środku.

Lily nie czuła bólu. Nic nie czuła. Była odrętwiała, a w głowie miała jedynie biały szum, który zagłuszał krzyki wewnątrz jej umysłu. A gdy tylko uświadomiła sobie to odrętwienie, ono minęło i w gardle zabulgotała jej nienawiść. Nienawiść do siebie tak czarna, tak gęsta, że była niczym smoła.

Nie dam rady.

Dasz. Dasz radę, bo musisz, odpowiedziała Lillian. Jestem tutaj. Rozumiem, jak to jest obudzić się kimś innym, niż było się wczoraj.

– Lily? – Juliet ruszyła ku niej z wyciągniętą ręką. – Powiedz coś.

Każdy mój wybór niesie komuś śmierć. Nie chcę już wybierać, oświadczyła Lily. Utknęłam.

Nierobienie niczego nie jest wyjściem, powiedziała Lillian. Musiałaś być bezwzględna, gdy Rój po ciebie przyszedł, nawet jeśli chodzi o Tristana. Umarł, by ochronić ciebie i resztę sabatu.

Nie. Umarł, bo nie był gotów unieść ciężaru, jakim go obarczyłam. Nigdy nie powinien znaleźć się w tym świecie.

To już przeszłość. Co się stało, to się nie odstanie. Teraz najważniejsze jest to miasto przed tobą i to, co zrobisz w tej kwestii. Nie marnuj ofiary Tristana. Przełknij poczucie winy i ruszaj dalej.

– Patrzcie. Ktoś idzie – ostrzegła ich Una.

Sabat odwrócił się i zobaczył niewielką grupę podążającą ku nim od bram miasta.

– Mamy broń? – spytał Caleb, odruchowo sięgając do pustej pochwy u pasa. Tristan wykonał podobny ruch i potrząsnął głową, spoglądając na Caleba z niepokojem.

– Spokojnie, chłopcy. Mamy przecież naszą czarownicę – przypomniała im Una, gdy sama też uświadomiła sobie, że jest bezbronna. – Ile masz w sobie pary?

Lily skrzywiła się tylko.

– Zero – odpowiedziała. – Potrzebuję soli.

– Mogą być pokojowo nastawieni. – Juliet próbowała zachować optymizm. Reszta popatrzyła na nią koso.

– Bo pokój to jest to, z czym spotykamy się na każdym kroku po przybyciu do tego świata – stwierdził z niesmakiem Kanapka.

– Nie ma powodu, byśmy zaraz szykowali się do obrony. Przecież nie rzucili się do szarży z dobytą bronią. – Juliet obstawała przy swoim, zerkając ku zbliżającej się grupie.

Juliet. Zawsze widzi pozytywy, w najgorszej nawet sytuacji, szepnęła Lillian.

To prawda, zgodziła się Lily, czując, jak coś w jej wnętrzu zaczyna się roztapiać, gdy patrzyła na drugą wersję swojej siostry.

Juliet wygładziła osmaloną koszulę z lnu, wetknęła jej obszarpany koniec za bryczesy ze skórzanki i wyprostowała drobne ramiona, co wywołało uśmiech na twarzy Lily. Juliet nigdy nie wyglądała równie krucho i delikatnie, jak wtedy, gdy starała się wyglądać na twardą.

– Pozwólcie, że ja się tym zajmę – powiedziała Juliet z pewnością siebie.

Caleb wyglądał, jakby zamierzał się sprzeciwić i Lily zrozumiała, że jeśli miała przewodzić sabatowi, to musi zacząć panować… przede wszystkim nad samą sobą.

Lillian, muszę pozwolić sabatowi na kontakt, więc musisz odejść, albo wyczują cię w moim umyśle. Skontaktuję się z tobą ponownie, gdy będę mogła.

Dobrze, zgodziła się Lillian. I ty, i ja mamy sporo pracy.

Lily wychwyciła jeszcze zimną determinację Lillian, gdy obie spoglądały jej oczyma na emisariuszy z nieznanego miasta. Potem Lillian odeszła. Lily skupiła się na swoim sabacie i sięgnęła do Caleba w myślach.

Pozwól Juliet z nimi porozmawiać. Stanowi mniejsze zagrożenie niż ty.

Stanowi mniejsze zagrożenie niż kociak. I nie wysłałbym ani jej, ani kociaka na spotkanie bandy obcych.

Kiedy Caleb posłał Lily półuśmiech, zrozumiała, że nieco się rozluźnił. Gdy obcy się zbliżyli, wiadomo było, że nie są wrogo nastawieni. Dwie kobiety i dwóch mężczyzn, którzy wyszli na spotkanie przybyszom, nie mieli broni. Nosili zwiewne kimona lub tuniki i piękną biżuterię. Zbliżyli się do sabatu Lily z pewnym zaniepokojeniem widocznym na ich twarzach.

– Czy ktoś z was potrzebuje pomocy medycznej? – zapytała kobieta, która chyba przewodziła tej grupce.

Ona jest Zewnętrzną, szepnął Caleb w myślach Lily. Ale nie rozpoznaję tych znaków ani kolorów.

Twarz kobiety, jej dłonie i nagie ramiona ozdobione były wymalowanymi pasami i kropkami. Miała dwadzieścia kilka lat i chłodne, ostre rysy, z rodzaju tych, które w miarę upływu lat stają się tylko bardziej atrakcyjne. W pasma jedwabistych czarnych włosów wplecione miała różnokolorowe koraliki i orle pióra, a na ramionach pobrzękiwały złote bransolety. Lily zwróciła uwagę, że krótkie kimono kobiety wykonano z jedwabiu. Po raz pierwszy w tym świecie widziała kogoś ubranego w jedwab. Najbardziej jednak rzucał się w oczy wolit o kolorze dymu. Nie dorównywał rozmiarami dymnemu kamieniowi Lily, ale był czarny jak onyks. Poczuła dotknięcie myśli Tristana i pozwoliła mu wejść do swego umysłu.

To najciemniejszy wolit, jaki w życiu widziałem, Lily. Jest nawet ciemniejszy niż Uny.

Czarny wojownik.

Co przez to rozumiesz?

Po prostu się pilnuj, Tristanie, bo zapewniam cię, ta wiedźma potrafi walczyć.

Lily miała na temat wolitów pewną teorię, która nie była powszechnie znana. Mając trzy kamienie, każdy innego koloru, zyskała zarazem unikatową wiedzę na temat tego, jak działały, wiedzę niedostępną nawet tak wyszkolonym mechanikom jak Tristan. Lily wiedziała, że każdy z jej kamieni jest dostosowany do innego typu magii. Średniej wielkości różowy kamień lśnił najjaśniej, gdy zajmowała się magią uzdrawiającą. Mały złoty najlepszy był do magii kuchennej. Ale największy dymny kamień budził się do życia, gdy Lily uprawiała magię bitewną. Teraz szybko schowała złoty i różowy kamień, ale pozwoliła, by na jej szyi widoczny został duży dymny wolit.

– Nikt z nas nie jest poważnie ranny – odpowiedziała na pytanie Juliet. Na chwilę zmrużyła oczy, zobaczywszy kamień na szyi tamtej, zaraz jednak uśmiechnęła się szeroko, żeby zatuszować moment wahania. – Ale potrzebujemy wody i soli dla naszej czarownicy.

Juliet odsunęła się nieco, by obcy mogli zobaczyć Lily, z Uną, Kanapką i Tristanem u boku, i rosłym Calebem widocznym za nią.

Nieźle, Juliet.

Tylko takie nieznaczne przypomnienie, że nie jesteśmy całkiem bezbronni, Lily. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.

Oczywiście, że nie.

– Oczywiście. – Zewnętrzna uśmiechnęła się wyraźnie nieporuszona. Jej spojrzenie prześliznęło się jedynie po wielkim wolicie Lily, jakby ogromny kamień nie był wart większego zainteresowania. Skinęła dłonią i troje towarzyszących jej ludzi zrobiło krok do przodu, unosząc trzymane w dłoniach gliniane dzbany pełne wody.

– Nazywam się Grace Chyląca Drzewa. Jestem gubernatorem Bower. Witajcie.

– Dziękujemy, pani gubernator – odpowiedziała Juliet tonem, którego mógł jej pozazdrościć nawet najbardziej wytworny polityk. – Jesteśmy zaszczyceni.

– Proszę, mówcie mi Grace. Nie przywiązujemy tu wagi do tytułów i formalności. – Uśmiechnęła się gubernator, patrząc, jak Lily i jej towarzysze łapczywie gaszą pragnienie.

– Nazywam się Juliet Proctor. To moja siostra Lily i jej mechanicy: Caleb, Tristan, Una i Stuart.

Skłaniali głowy, gdy Juliet wymieniała ich imiona, Grace odwracała się ku każdemu z nich po kolei i spoglądała im w oczy otwartym, pełnym akceptacji spojrzeniem.

– Witajcie – powtórzyła ciepło. – Wygląda na to, że przydałoby się wam coś do jedzenia i trochę odpoczynku.

– Dziękujemy. – Juliet wdzięcznie przyjęła zaproszenie gubernator. Na ułamek sekundy czoło dziewczyny przecięła zmarszczka i gdyby Lily nie znała siostry tak dobrze, nie zauważyłaby tego cienia obawy. – Czy panuje tu zwyczaj, że gubernator ryzykuje wyjście poza mury, żeby powitać wszystkich, którzy przybywają do miasta?

– Kiedy przybywają tak jak wy, to jak najbardziej – odpowiedziała Grace ze śmiechem.

Jej troje towarzyszy skinęło głowami z niejakim wahaniem. Zmieszanie malujące się na ich twarzach świadczyło wyraźnie, że sytuacja musiała być dla nich tak niezwykła, że zupełnie nie wiedzieli, jak zareagować.

– Bardzo rzadko zdarza się, że Rój przynosi tu kogokolwiek, jeszcze rzadziej, że osoby te przeżywają podróż – podjęła Grace ze smutkiem. – Musicie być niezwykle silni. – Zwracała się do nich wszystkich, ale jej ciemne oczy najdłużej zatrzymywały się na Lily, ich spojrzenie złagodniało też, zupełnie jakby Grace wiedziała, że Lily cierpi. – A co do ryzyka wychodzenia za mury, przekonacie się, że tu wygląda to zupełnie inaczej niż w miejscu, z którego przybyliście.

Skinęła ręką, zapraszając Lily, by szła u jej boku, ale Lily zrezygnowała, pozwalając Juliet pozostać na czele grupy. Wolała obserwować, nie musząc przy tym brać udziału w rozmowie.

– To twoi mechanicy? – pytała grzecznie Juliet, ruchem podbródka wskazując milczących towarzyszy Grace.

Grace zmarszczyła brwi.

– My tu nie mamy mechaników – odparła chłodnym tonem.

– Wybacz – przeprosiła natychmiast zaskoczona Juliet. – Czy w jakiś sposób cię obraziłam?

Uśmiech pani gubernator był raczej suchy.

– Wiem, że przybyliście ze wschodu i tam obowiązują inne zwyczaje, ale my w Bower nie naznaczamy mechaników. – Obrzuciła spojrzeniem towarzyszy Lily i wyglądało to, jakby się nad nimi litowała. – I może lepiej by było nie wspominać o waszej… sytuacji w obecności innych osób.

Lily i Una wymieniły spojrzenia.

– Będziemy dyskretni, jeśli sobie tego życzysz – obiecała Juliet. – A czy wolno mi zapytać, skąd ta postawa?

– Chyba nie da się tego wyjaśnić w oględny sposób – odpowiedziała Grace prosto z mostu. – Uważamy naznaczanie mechaników za formę niewolnictwa, a posiadanie na własność drugiej osoby to tutaj zbrodnia.

Lily otworzyła usta, by zacząć się o to kłócić, ale Juliet ucięła jej protest ruchem ręki. To nie była właściwa chwila, aby udowadniać, że naznaczenie to nie to samo, co prawo własności.

– Jak więc wiedźmy uprawiają magię, nie mając mechaników? – zapytał Caleb.

Grace zatrzymała się i obróciła w jego stronę.

– Czarownice, mufle i tak, nawet mechanicy, mogą leczyć, napędzać całe miasto energią i wytwarzać potrzebne produkty bez naznaczania. Tylko jedna forma magii wymaga naczynia. Magia bitewna. A naszym zdaniem ludzie nie powinni umierać tylko dlatego, że ich wiedźmy nie potrafią kontrolować swojej żądzy walki.

– To bardzo szlachetne – stwierdził Tristan, unosząc brew. – Tylko jak się bronicie, nie mając wojowników?

– W ogóle tego nie robimy – odparła Grace z prostotą. – Coś innego robi to za nas.

Dotarli już na tyle blisko miasta, że mogli zajrzeć przez bramy. Grace zwróciła się teraz ku nim, kierując ich uwagę na Bower widoczne poza łukiem bram. Zanim Lily zdążyła choćby spojrzeć w tamtą stronę, ramię Tristana wystrzeliło, zagradzając jej drogę. Chłopak pochwycił Lily w objęcia i rzucił się do biegu. Czuła strach i dezorientację dźwięczące w umysłach Uny, Caleba i Kanapki. Ich myśli płynęły ku niej chaotyczną falą.

Uciekaj!

To nie ma sensu…

Zabierz ją stąd, Tristanie.

I wtedy ponad ramieniem Tristana Lily zdołała dostrzec Siostry Wojowniczki unoszące się wokół wejścia do miasta, ze swoimi biczami u boku.

Rozdział 2

Kwiaty i niebo nad nimi podskakiwały dziko, gdy Tristan z Lily w ramionach pędził w stronę ciemnej linii, najpewniej drzew, widocznej na horyzoncie. Jednak bez względu na to, jak szybko biegł, owe chyba-drzewa wcale się do nich nie zbliżały.

– Za daleko! – krzyknęła. Lecz Tristan tylko pochylił głowę i przyspieszył.

Lily spojrzała nad jego ramieniem i zobaczyła, że biegnie za nimi jeden z dwóch mężczyzn, którzy wyszli ich powitać wraz z panią gubernator. Machał ramionami, wykrzykując raz po raz:

– Czekajcie!

Jednak Tristan nie czekał. Lily natomiast dostrzegła w obcym coś, co sprawiło, że zaczęła uderzać pięściami w pierś mechanika. Dostrzegła połączenie zaskoczenia i szczerości, i pomyślała, że w zaistniałej sytuacji może kryć się coś poza oczywistym niebezpieczeństwem.

– Tristan, stój! – krzyknęła. – Porozmawiajmy z nimi przynajmniej.

Tristan usłuchał wreszcie i się zatrzymał. Lily wyśliznęła się z jego objęć, unikając spoglądania mu w oczy. Skupiła się na emisariuszu.

Tamten był wzrostu Tristana, ale nie tak mocno zbudowany, miał chyba drobniejszy i lżejszy kościec. Do tego czarne włosy i oczy, i azjatyckie rysy, aczkolwiek Lily nie potrafiła dokładniej określić jego pochodzenia. Był chyba nie więcej niż kilka lat starszy od nich. Zatrzymał się, rozsądnie, kilka kroków od Tristana.

– Wiem, że to szok, ale proszę, wróćcie, pozwólcie nam wyjaśnić pewne kwestie dotyczące Roju – powiedział tonem racjonalnego argumentu. – Obiecuję, że nic wam się nie stanie.

Tristan się wahał, ale Lily, nadal omijając swego mechanika wzrokiem, postąpiła krok do przodu.

– Wysłuchajmy ich – zadecydowała. – Nie mamy w sumie innego wyboru.

Wrócili do pozostałych i Grace zaczęła wyjaśniać im dziwny układ wiążący mieszkańców Bower i Sploty z Roju. Przez ponad pięć stuleci Rój „wybierał” ludzi i przenosił ich na wybrzeże, tak jak przeniósł Lily i jej mechaników. Pozwalał tym wybranym wznieść miasto i żyć własnym życiem, tak długo jak wykazywali się pracowitością i przestrzegali porządku.

– To wszystko, czego chcą? – Caleb skrzywił się z niedowierzaniem. – Porządku?

– Przysięgam – odparła Grace. Skinęła dłonią ku kwiatom o żywych barwach. – Nie wymagają nawet, byśmy dbali o kwiaty, które są dla nich źródłem pożywienia. Robimy to dobrowolnie. To nasz dar dla nich za to wszystko, co otrzymujemy.

Lily popatrzyła na członków swojego sabatu, w milczeniu pytając ich, co sądzą.

– Są tuż. – Una wskazała Siostry przy bramie. – Mogły nas zabić w każdej chwili.

– Ma rację – poparł ją Kanapka.

Tristan z oporem skinął głową, ale Caleb nie dawał się przekonać. Lily czuła w nim nienawiść do Roju, do wszystkich Splotów, niczym guzek, zwapniony stan zapalny. Nie mogła mieć do niego pretensji. Sploty zabiły większość ludzi, jakich znał.

Co innego możemy zrobić? – spytała go Lily w myślach.

Nie podoba mi się to. Coś w tym wszystkim jest nie tak, odparł.

Mnie też się nie podoba, powiedziała Lily. Wyprostowała się, otrząsając z poczucia porażki, i poszła za Grace, która poprowadziła jej sabat do miasta.

Płochliwi niczym stado spłoszonych koni, Lili i mechanicy przeszli pod łukiem wiszących w powietrzu Sióstr i znaleźli się w obrębie murów Bower. Brzęczenie skrzydeł przyprawiało Lily o gęsią skórkę i podnosiło drobne włoski na skórze iskrami wyładowań statycznych. Spojrzała w górę. Czarne, fasetowe ślepia Sióstr połyskiwały oleistą tęczą, bulwiaste głowy poruszały się błyskawicznie na długich szyjach. Siostry patrzyły na Lily, a ona nie potrafiła stwierdzić, co myślały, co czuły, a nawet czy w ogóle coś myślały albo czuły.

– W porządku. Naprawdę – zapewniała ich Grace. – Rój ceni sobie porządek nade wszystko, gdy będziecie zachowywać się spokojnie, nie będą was niepokoić. Żeby żyć w harmonii z nimi, musimy tylko żyć w harmonii ze sobą nawzajem.

Caleb nie kłócił się ani nie sprzeciwiał wejściu do miasta, ale teraz nie zdołał powstrzymać się od komentarza.

– W harmonii? – powtórzył, schylając się, by nie dotknąć końca kolczastego bicza jednej z Sióstr. – A macie pewność, że one w ogóle mają ucho do muzyki?

Lily uśmiechnęła się ironicznie, myśląc, że Caleb doskonale uchwycił to, co niepokoiło ich oboje. Siostry może i miały kilka cech upodabniających je do człowieka, ale było w nich coś wyraźnie obcego. Lily nie potrafiła dostrzec w tych Splotach żadnych emocji ani wyobrazić sobie, że mogłyby zrozumieć i polubić coś tak na wskroś ludzkiego jak muzyka.

Kiedy Lily rozejrzała się po Bower, zaczęło męczyć ją uczucie, że już tu kiedyś była. Budynki o dachach z terakoty pomalowane były na jaskrawe, żywe kolory; wszystkie parapety i treliaże tonęły w powodzi kwiatów, które wylewały się z każdego załamania, z każdego łuku, z każdego portalu; nieskazitelne ulice obramowane były nie trawnikami, a dywanami polnych kwiatów. Nawet rosnące przy ulicach drzewa, zasadzone w gigantycznych donicach, były obsypane kwieciem. Powietrze miało słodko-gorzki posmak kwiatowego pyłku.

– Podoba wam się nasze miasto? – spytała Grace, odczekawszy stosownie długą chwilę.

– Jest takie… – Una rozejrzała się wyraźnie zmieszana. – Takie czyste.

Grace roześmiała się, głęboko i ciepło, a potem posłała Unie śnieżnobiały uśmiech.

– Mówiłam wam. Porządek. Symetria. Pokój. Rój bardzo pracowicie utrzymuje wszystko w czystości, z korzyścią dla wszystkich, którzy mieszkają na ich terytorium.

Lily popatrzyła w dół ulicy, której kamienie brukowe były tak nieskazitelne, że chyba mogłaby z nich jeść, i nie zobaczyła ani jednej rzeczy nie na miejscu. Ani jeden zawias kolorowych okiennic nie miał czerwonych zacieków rdzy. Nigdzie nie widać było choćby odrobiny łuszczącej się farby, żaden z kafelków, ozdabiających wille we włoskim stylu, nie został wyszczerbiony. Wszystko wokół wyglądało doskonale, jak z obrazka.

– Jak w Disneylandzie – mruknął Kanapka.

– Właśnie. – Lily pokiwała głową. To wyjaśniało uczucie déjá vu. Pospiesznie zdusiła wspomnienie śpiewających lalek, zanim słodka do obrzydliwości melodia utknęła jej w głowie. Lily nienawidziła Disneylandu.

– Tylko że tu motyw przewodni jest nawiązaniem, ogólnie mówiąc, do stylu śródziemnomorskiego, a nie do bajek z elementami wystroju szwajcarskiej górskiej chaty – dodał Kanapka.

Zastanawiam się, gdzie jesteśmy, tak dokładniej.

Kanapka wzruszył ramionami. Gdzieś między San Francisco a Los Angeles, jak mi się wydaje. Tam, gdzie są te wszystkie farmy i winnice.

Tristan rzucił Lily i Kanapce zaskoczone spojrzenie, ale Lily pokręciła głową, żeby dać mu do zrozumienia, że to, o czym rozmawiali nie miało w rzeczywistości większego znaczenia. Tristan wydawał się zachwycony miastem i Lily musiała przyznać, że było to istotnie piękne miejsce. Nawet słońce, zdawało się, a właściwie nie zdawało się, ono naprawdę świeciło tu mocniej i jaśniej niż na wschodzie.

I gdy tak przemierzali Bower, Lily zobaczyła otwarte wagoniki, które bezszelestnie sunęły w górę i w dół ulicy. Ludzie w kolorowych tunikach i kimonach wskakiwali i zeskakiwali z tych wagoników z zaskakującą łatwością, a obszerne peleryny mężczyzn i jedwabne wstążki kobiet powiewały za nimi. Nawet jeśli pięknie odziani i mocno wyperfumowani mieszkańcy Bower uważali obszarpane stroje Lily i jej sabatu za dziwne lub nie na miejscu, w ogóle tego nie okazywali.

Pytające spojrzenia zatrzymywały się na przybyszach jedynie na chwilę, a potem ludzie wracali do swoich spraw. Od czasu do czasu Lily dostrzegała gdzieś nad dachami Siostry Wojowniczki, ale te trzymały się z dala od poziomu ulicy. Niemniej tam były. Lily czuła ich obecność, odbijającą się echem wzdłuż wyszorowanych chodników, niczym rosnące ciśnienie przed burzą, która dopiero ma się rozpętać.

Zastanawiała się, jak duże jest to miasto, spoglądała w górę ulic, ale nie zobaczyła końca żadnej z nich. Zauważyła, że zakręcają łagodnie, nie zaś pod kątem dziewięćdziesięciu stopni; to rozwiązanie wydało się Lily bardziej naturalnym, nadal jednak było wynikiem starannej budowy, rozmyślnego tworzenia struktury miasta podobnej do plastra miodu.

– Jesteście zmęczeni? – spytała Grace.

Lily zaprzeczyła ruchem głowy, chciała już dotrzeć tam, gdzie najwyraźniej zmierzali, żeby mogła na chwilę choć zostać sama.

Ona chyba prowadzi nas trasą widokową, przesłała Juliet, której udzieliła się ta frustracja.

Mam wrażenie, że całe to miasto jest jedną wielką trasą dla zwiedzających, odpowiedziała jej Lily.

Po kilku minutach wędrówki między wymuskanymi budynkami, po nieskazitelnym bruku nieskazitelnych ulic, dotarli do wielkiego placu z ogromną fontanną pośrodku. Otaczało go kilka budynków o zgrabnych i lekkich portykach, do największego z nich wiodły równie rozległe schody. Na stopniach stały grupki pogrążonych w dyskusji mieszkańców.

– To nasze Forum – poinformowała przybyszy Grace. – Tutaj decydujemy o polityce naszego rządu. Czy raczej próbujemy. Głównie się sprzeczamy.

Gdy weszli na plac, oczy wszystkich natychmiast zwróciły się ku nim, a monotonny szmer głosów ucichł. Grace poprowadziła Lily i jej sabat ku schodom, za nimi zaś znów rozbrzmiały rozmowy, teraz pełne naglących tonów. Lily zrozumiała wreszcie, dlaczego Grace postanowiła przeprowadzić przez miasto grupkę zmęczonych walką, zszokowanych i pogrążonych w żałobie ludzi. Lily i jej sabat zostali wystawieni na widok publiczny. Ta parada nie była dla nich, a dla mieszkańców Bower.

Spróbowała nawiązać kontakt wzrokowy z członkami najbliższej grupki, ale wszyscy nerwowo uciekli spojrzeniem w bok. Grali. Udawali, że to był po prostu kolejny dzień, ale ich wymuszona obojętność tworzyła większe napięcie, niż gdyby stali i pokazywali obcych palcami.

Grace i jej towarzysze powiedli gości przez las marmurowych kolumn, do ogromnej sali o wysokim, wysklepionym suficie. Był to właściwie jeden ogromny budynek, który powinien wznosić się raczej na szczycie jakiegoś wzgórza w Grecji albo we Włoszech.

Lily podniosła głowę, by spojrzeć na oculus w centrum kopuły, skąd światło słoneczne wlewało się do pomieszczenia. I zobaczyła, jak coś wielkiego przelatuje obok otworu, po marmurowej podłodze przemknął cień. Lily poczuła, jak odległe, prawie niedosłyszalne brzęczenie podnosi jej włoski na karku.

Obserwują nas, pomyślała do niej Una.

Lily odpowiedziała lekkim skinieniem głowy i zerknęła na Caleba, który z niepokojem przyglądał się oculusowi.

– To Sala Posłuchań Gubernatora – wyjaśniła Grace.

– Niezłe biuro, Grace – mruknął Kanapka pod nosem, jednak akustyka w sali sprawiła, że jego głos został wzmocniony i nieoczekiwanie wszyscy obecni wyraźnie usłyszeli, co powiedział. Kanapka wzdrygnął się skrzywiony.

– Nazywamy ją Salą Posłuchań, bo można tu posłuchać nawet najcichszego szeptu – mówiła gubernator, uśmiechając się do niego. – Żeby nawet najsłabszy z głosów miał znaczenie.

Przecięli krąg otaczający salę i przeszli przez jedne z trzech par drzwi umieszczonych w równomiernych odstępach na zakrzywionej ścianie. Potem przez kolejne, do których doszli długim korytarzem i w końcu weszli do wnętrza domu.

Nareszcie, pomyślała Juliet, a pozostała części sabatu odpowiedziała jej z równym poczuciem ulgi.

– Zapraszam, byście zostali ze mną tak długo, jak tylko będziecie chcieli – powiedziała Grace, gdy przekroczyli próg tego niemal pałacu. – Pozwolę wam teraz umyć się i odpocząć, a potem porozmawiamy.

– Dziękujemy. – Lily wreszcie wystąpiła do przodu i stanęła u boku siostry.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odparła Grace i zostawiła ich pod opieką jednego z emisariuszy.

Był to ten sam młody człowiek, który gonił za Lily i Tristanem. Teraz zrobił krok ku wiedźmie, uśmiechając się przyjaźnie. Kiedy Lily nie musiała już obawiać się o swoje życie, zauważyła natychmiast, że był niezwykle przystojny.

– Przygotowaliśmy dla was pokoje na piętrze. Proszę, chodźcie za mną – zaproponował uprzejmie.

– Nie dosłyszałam twojego imienia. – Lily patrzyła na wolit na szyi ich opiekuna. Miał ciemnoczerwony kolor, niemalże burgunda. To uzdrowiciel, pomyślała. I to potężny.

– Nazywam się Toshi Konishi – odpowiedział. – I jestem tutaj – dodał, wskazując na swoją twarz. Lily oderwała wzrok od kamienia i spojrzała w błyszczące rozbawieniem oczy. Zarumieniła się.

– Przepraszam – wykrztusiła. – Zaskoczyła mnie barwa twojego wolitu. Czy to tutaj powszechne, by różowe wolity miały tak intensywną pigmentację?

– Nie. – Gdy pochwycił wzrokiem spojrzenie Lily, na jego usta wolno wypełzł uśmiech. – Sypialnie – powiedział, odwracając się nagle – są tam. Przygotowaliśmy jedną część dla kobiet, a drugą dla mężczyzn, ale nic nie stoi na przeszkodzie, byście spali tak, jak macie ochotę.

Toshi pchnął pierwsze drzwi i za nimi ukazał się pokój wspólny, wyposażony w głębokie, obite skórą fotele i meble z ciemnego, błyszczącego drewna.

Lily i jej towarzysze beznamiętnie patrzyli na to bogactwo i komfort.

– Oba salony są połączone przejściem – objaśniał Toshi, prowadząc dziewczęta do podwójnych drzwi w tej męskiej jaskini.

Damski salon miał wielką białą kanapę i aksamitną sofę, był jasny, przestronny, przewiewny dzięki sporemu balkonowi i ozdobiony licznymi kwiatowymi kompozycjami.

– Wasze pokoje są po drugiej stronie – powiedział i zaraz z niepokojem zmarszczył czoło, zauważywszy ich apatyczne miny. – Czy nie jesteście zadowoleni z kwater? Jeśli uważacie, że pokoje są nieodpowiednie, to proszę, powiedzcie, czego wam trzeba?

– Są wspaniałe. Tylko nasza podróż trwa już bardzo długo – wyjaśniła Lily. – I straciliśmy… wiele.

– Przykro mi. – Wyraz troski na twarzy Toshiego jeszcze się pogłębił. – To, czego dokonaliście, to, że w ogóle tu dotarliście, jest niesamowite.

Lily myślała o górach, które przebyli, o rzekach, przez które się przeprawili, o życiach, które utracili po drodze. Uśmiechnęła się z przymusem i wyszła na balkon. Członkowie jej sabatu też rozeszli się po apartamentach w milczeniu, by spędzić trochę czasu sami ze sobą. Lily odetchnęła głęboko. Pnącze glisterii obramowało wykutą z żelaza kratę i przelewało się przez balustradę balkonu niczym lawendowa kaskada loków spływająca na ramiona kobiety.

Toshi dołączył do Lily.

– Naprawdę tak myślę – powiedział cicho. – To, czego dokonaliście, to prawdziwy cud. Ci, których straciliście po drodze, byliby dumni, widząc, jak daleko dotarliście.

Lily nie odwróciła się do niego. Myślała o ciele Tristana, porzuconym gdzieś na wypalonej prerii, pewnie już gnijącym w słońcu, i chciała powiedzieć, że duma nie ma tu nic do rzeczy. To ja to zrobiłam, pomyślała.

Zwróciła spojrzenie suchych i pustych oczu na Bower, które rozpościerało się przed nią. Niczym w patchworkowej kapie, różne łączące się ze sobą barwy nie były przytłaczające dzięki porządkowi, jaki wprowadzał między nie wzór. A za tym barwnym kobiercem miasta widoczna była wstążka iskrzącego błękitu.

– Ocean – szepnęła Lily.

– Mogę cię tam zabrać, jeśli chcesz – zaproponował Toshi ostrożnie.

Lily skupiła się na widoku, nie przyjmując ani też nie odrzucając tej propozycji.

– Czy to statki? – spytała, mrużąc oczy z wysiłku.

– Tak.

Teraz odwróciła się, by na niego spojrzeć.

– Skąd?

– Zewsząd – odparł, wzruszając ramionami. I nagle zrozumiał. – Wschód odcięty jest od reszty świata z powodu plagi Splotów. Żaden kraj nie zaryzykuje kontaktu w obawie przed skażeniem, ale to nie dotyczy Bower. – Zmarszczył czoło z namysłem. – Istnieją oczywiście ograniczenia i cała imigracja jest uważnie nadzorowana, ale handlujemy z innymi krajami.

– Nadzorowana przez kogo? – Czuła żar oblewający jej policzki. Zacisnęła zęby, tłumiąc krzyk.

– Przez Rój – odpowiedział. – Rój czuwa nad wszystkim tutaj. – Znów spoglądał na nią zatroskany. – Powinienem cię ostrzec, żebyś panowała nad temperamentem. Bardzo mocno reagują na gniew.

Spojrzała w dół na fioletowe kwiecie. Brzęczące wśród nich pszczoły zaczynały zwracać uwagę nie na kwiaty, a na nią. Przyleciało ich więcej. Toshi nie zauważył, gdy jedna usiadła mu na rękawie.

– Uważaj – ostrzegła go Lily, wskazując owada.

Toshi nawet nie spojrzał.

– Nie musisz się bać, że użądlą cię przez przypadek. Póki ich nie zaatakujesz, one też nic ci nie zrobią. Ale musisz się starać, by zachowywać się spokojnie.

Lily odsunęła się od kwiatów glisterii.

– A jeśli na jakąś nadepnę?

– Są za mądre, żeby na to pozwolić – zapewnił ją. – Żyję tu od urodzenia i nigdy mnie nie użądliły.

Lily odprężyła się odrobinę, ale zaraz pomyślała, że chyba nie powinna. Obserwowanie Robotnic krążących wśród kwiatów wcale nie działało uspokajająco. Były wszędzie. Zawsze obecne. Zawsze uważnie obserwujące. Nieważne, jak bardzo chciała znaleźć się sama, zamknąć drzwi na klucz, zacząć płakać i rzucać przedmiotami, nie mogła tego zrobić. Musiała pozostać „spokojna”.

Mimo całego tego świeżego powietrza, w tym miejscu oddycha się gorzej niż w lochu, pomyślała do Lillian.

Kiedy podniosła wzrok, zauważyła, że Toshi stoi bardzo blisko niej. On chyba też to sobie uświadomił, bo odsunął się gwałtownie, zażenowany.

– Na pewno jesteś zmęczona – powiedział, kierując się do wyjścia. – Czy chciałabyś, bym przysłał coś do jedzenia?

– Tak, proszę. – Weszła za nim do pokoju. – I dziękuję, Toshi.

Otworzył drzwi i zatrzymał się w progu na chwilę. Kiedy spojrzał na Lily, zdawał się zaskoczony.

– Cała przyjemność po mojej stronie – powiedział i wyszedł.

Lily stała, patrząc na zamknięte drzwi i odtwarzając tę rozmowę w myślach.

– Zamierzasz dodać go do swojej kolekcji? – spytał Tristan. Włosy miał mokre po kąpieli i założył tunikę, jakie tu nosili mężczyźni, tasiemki przy mankietach wciąż jeszcze miał rozwiązane. Sprawiał wrażenie wściekłego.

– Nie! Ja… On… – jąkała się Lily. – To nie moja wina.

– Nieważne. – Obrócił się na pięcie i ruszył do swojego pokoju.

– I nie mam żadnej kolekcji – zawołała za nim Lily.

– Powiedziałem: nieważne! – krzyknął w odpowiedzi.

Westchnęła.

Caleb przeszedł przez drzwi łączące apartamenty, krzywiąc się pod adresem Tristana.

– Mogło pójść lepiej – stwierdził.

– To nie moja wina.

– To taka dziwna rzecz między wiedźmą a mechanikiem. Wiem – odparł Caleb. – Tristan też wie, jest zły, bo kolejka do ciebie stała się dłuższa.

– Nie ma żadnej kolejki – zaoponowała Lily.

Ale Caleb mówił dalej, jakby jej nie słyszał.

– Nie przejmuj się nim. Wścieka się na ciebie, bo to wygodne, odwraca jego uwagę. Łatwiej być złym na ciebie niż smutnym z powodu, no wiesz, wszystkiego.

– Wcale nie – zaprzeczyła Lily, widząc, jak kolejne Robotnice wlatują przez okno. Pokazała je Calebowi i opowiedziała o reakcji Roju, gdy zaczęła czuć gniew.

Mogą wyczuć emocje? – Caleb sprawiał wrażenie mocno zaniepokojonego.

W jakiś sposób je wychwytują, odpowiedziała. I nie pozwalają na gniew. Tristan mnie blokuje. Powiedz mu, że ma się uspokoić, i wyjaśnij, dlaczego.

Caleb przez chwilę rozmawiał w myślach z Tristanem, a potem wrócił do Lily.

Naprawdę nienawidzę tego miejsca.

No to przygotuj się, by go nienawidzić jeszcze bardziej.

Zaprowadziła Caleba na balkon i pokazała statki w porcie. Powiedziała, że przypływają z całego świata, a potem patrzyła, jak on się w nie wpatruje, jak oddech więźnie mu w piersi, jak usta rozchylają się ze zdumienia. Jego spojrzenie pomknęło ponad błękitem wody, gdy wyobrażał sobie inne kraje, inne kontynenty, wszystkie wolne od Splotów.

– Jak ludziom stąd udaje się nie dopuścić do tego, by Sploty skaziły też inne kraje? – spytał. – Wystarczy, że jeden dostanie się do jakiejś skrzyni i razem z nią na statek…

– Rój – odparła Lily. – Jestem pewna, że poza nimi na zachodzie nie ma Splotów. Chyba nikomu i niczemu nie pozwalają przejść, być może patrolują tereny na wschód aż do miejsca, z którego nas zabrały. To jakby w połowie drogi do miasta.

– Żadnych Splotów nie ma na połowie kontynentu – szepnął Caleb. Wydawało się, że to zbyt wiele, by był w stanie pojąć. – Jak to możliwe, że o tym nie wiedzieliśmy?

Robotnice uspokoiły się już po wybuchu Tristana. Wróciły do zbierania nektaru, brzęcząc wśród glisterii, a ich pasiaste ciała co rusz ciągnęły jakiś kwiat w dół.

Toshi wspomniał o restrykcjach dotyczących imigracji, Lily przeszła na mowę myśli. Jeśli Rój pozwala tylko niektórym wejść do miasta, to wątpię, czy wielu z niego wypuszcza.

Caleb śledził spojrzeniem Siostrę, póki nie zniknęła za załomem dachu.

Wielu, czy w ogóle? – spytał.

Zobaczymy.

Do pokojów dostarczono wózek wyładowany jedzeniem, co skłoniło Caleba i Lily do opuszczenia balkonu. Zapach jedzenia zwabił też pozostałych członków sabatu. Kiedy podawali sobie półmiski, Lily przekazała im w myślach, czego dowiedziała się od Toshiego.

Una łypnęła z niepokojem na najbliższą kwiatową kompozycję. Z białego gardła lilii wyłoniła się Robotnica. Una szturchnęła łokciem Lily i wskazała owada podbródkiem.

Lily odpowiedziała nieznacznym skinieniem głowy i wstała od stołu. Za długo siedzieli w milczeniu.

– Chyba jestem jedyną osobą, która jeszcze się nie wykąpała – stwierdziła.

Rozmawiajcie głośno, poleciła sabatowi w myślach. Nie wiem, ile Robotnice są w stanie zrozumieć, i nie chcę, żeby Rój dowiedział się czegokolwiek, co jest naszą prywatną sprawą, szczególnie skąd jesteśmy: Una, Kanapka i ja. Dla mieszkańców Bower pochodzimy z tego świata.

Czy to dotyczy też Toshiego? – spytał Trsitan.

Lily nie zniżyła się do odpowiedzi na to pytanie. Wiedziała, że ją prowokował, że szukał sposobu, by poczuć coś poza smutkiem, że potrzebował obarczyć kogoś winą. Nie pomagało, że Lily nie była w stanie spojrzeć mu w oczy. Jeszcze nie teraz. Nie tak szybko.

Obejrzała sypialnie i zorientowała się, że Juliet i Una zostawiły jej największy pokój. Od razu odgadła dlaczego, gdy spojrzała na bukiety rozstawione w pomieszczeniach. W największym zostały zrobione jedynie z najrozmaitszych gatunków lilii. Uśmiechnęła się na myśl o słodkim geście Uny i Juliet, ale ów uśmiech zaraz zbladł, gdy zaczęła zastanawiać się, na ile ten dobór kwiatów był ze strony ich gospodyni przypadkiem, a na ile świadomym wyborem. Lilie często wykorzystywano w takich kompozycjach, więc założenie, że tym razem stało się tak szczęśliwym przypadkiem, nie byłoby naciągane. Co więcej, nikt z Bower nie mógł poznać imienia Lily, zanim się tu zjawili. A jednak nie dawało jej to spokoju.

Zamyślona rozebrała się, napełniając wodą dużą wannę. Jedno skrzydło okienne było uchylone, a w wysokim wazonie, ustawionym przed sięgającym ziemi lustrem, pyszniły się ogromne lilie tygrysie na długich łodygach. Lily nie miała najmniejszych wątpliwości, że w kwiatach kryły się Robotnice, mogące swobodnie wlatywać i wylatywać z pomieszczenia przez otwarte okno.

Mydło do kąpieli rozpuszczające się w wodzie było tak mocno perfumowane, że Lily zaczęła kichać. Miało przyjemny zapach, ale przy tym tak skoncentrowany, że nie ulegało wątpliwości, iż do końca dnia pozostanie na skórze.

Może Robotnice go lubiły albo w ten sposób Rój łatwiej mógł śledzić ludzi. W każdym razie Lily nie potrafiła się nim cieszyć, wiedząc, że w jakiś sposób aromat służył Rojowi.

Gdy się moczyła, zauważyła, że wszelkie ślady oparzeń całkowicie znikają z jej dłoni. Uważniej przyjrzała się karafce i odkryła, że zawierała dziwny związek chemiczny, z jakim Lily jeszcze się nie spotkała; przypominał nieco balsam na poparzenia przygotowywany przez mechaników. Tyle czasu spędziła, starając się rozłożyć mydło na składniki pierwsze, że woda w wannie wystygła. Jedyne, co Lily zdołała stwierdzić z całą pewnością, było to, że miało silne właściwości regeneracyjne. Tak była pochłonięta próbami rozwiązania zagadki, że niemal zawołała Rowana, by przyszedł jej z pomocą. Myśl o nim ścisnęła jej pierś bólem. Odepchnęła wspomnienie, jakby ją użądliło.

Zdradził mnie.

Lillian słuchała. Wspomnienie Rowana zabierającego jej wolity, zamykającego ją w klatce, wyrwało się z umysłu Lily i pomknęło do Lillian.

Nie chciał, byś zmieniła się we mnie, odpowiedziała na to. Po tym, co mu zrobiłam, czy możesz go winić?

I Lillian podzieliła się z Lily swoim wspomnieniem…

…Słyszę Rowana nadchodzącego korytarzem. Gavin próbuje go powstrzymać, ale to zupełnie jakby jaskółka próbowała zawrócić z drogi byka. Tak bardzo chcę go zobaczyć, że to aż boli, ale równie mocno się boję. Chcę tylko tego, by mnie ktoś przytulił, pocieszył, by Rowan mnie uleczył i o mnie zadbał. Ale on nie może mnie już dotknąć, bo wtedy by zobaczył. Już wie, że coś jest nie tak, bo nieustannie sięga ku mnie myślami, a ja nie pozwalam mu wejść do mego umysłu. Jeśli pozwolę mu się dotknąć, zobaczy chorobę, którą przyniosłam ze spopielonego świata, i nie zdołam w żaden sposób ukryć przed nim całej historii. Nie zdołam ukryć tego, co stało się w stodole.

Wpada przez próg, jego strój do konnej jazdy wciąż nosi ślady wyprawy do Zewnętrza. Szukał mnie od chwili, gdy zniknęłam trzy tygodnie temu, oczy ma zmęczone, a policzki blade z niepokoju. Jest cudowny. Gardło mi się ściska, gdy duszę w sobie chęć zawołania go po imieniu. Chcę błagać, by przyszedł, by sprawił, że poczuję się lepiej. Ale już nie jestem małą dziewczynką i już nikt nigdy nie zdoła sprawić, że poczuję się lepiej.

Jedyne, co mogę teraz zrobić, to dopilnować, by mój świat nie stał się jednym z miliona spopielonych światów, które otaczają nas coraz ciaśniej. Wciąż ich przybywa, w miarę jak kolejne wersje Alaryka detonują trzynaście bomb w Trzynastu Miastach. To tylko kwestia czasu, zanim stanie się to i tutaj. O ile nie będę bezwzględna.

– Gdzie byłaś? – pyta Rowan. Głos mu drży. Wie, że coś jest strasznie nie tak. Wie, że my i wszystko, czym kiedykolwiek byliśmy dla siebie, to już przeszłość. Tylko nie wie jeszcze, że to wie.

– Nie mogę ci powiedzieć – odpowiadam.

Śmieje się, jakby sama myśl, że jedno z nas nie jest w stanie powiedzieć czegoś drugiemu, była całkowicie niedorzeczna. Śmieje się, a potem wyraz jego twarzy się zmienia.

– Mówisz poważnie – stwierdza wciąż z niedowierzaniem.

Podchodzi do mnie, a ja robię coś, czego nie zrobiłam od czasu, gdy on miał dziesięć lat, a ja osiem. Przejmuję jego ciało i zatrzymuję go w miejscu.

– Tak blisko wystarczy – szepczę.

Kiedy go uwalniam, z paniką nabiera powietrza, nie dlatego, że brak mu tchu, ale by się upewnić, że znowu może oddychać samodzielnie.

– Co się dzieje? – Jest przerażony. Teraz już wie. Wie, że złamię mu serce, i nie ma pojęcia dlaczego. Jakbym obserwowała jego upadek, jego twarz, zmieniona paniką, oddala się coraz bardziej, a on próbuje przytrzymać się nicości. Jestem niczym rozrzedzone powietrze, mniej uchwytna niż dym, i on prześlizguje się przeze mnie.

Kocham go bardziej, niż kocham siebie, nie dowie się tego nigdy. Nawet wtedy, gdy odkryje, że kazałam aresztować jego ojca i wydałam rozkaz, by powiesić go o świcie…

Dość, Lily zakończyła wspomnienie. Nie chcę o nim myśleć. Wypchnęła wspomnienie twarzy Rowana ze swojego umysłu.

Nie chcesz o nim myśleć już nigdy więcej?

Nie. Nie chcę.

Od chwili jego zdrady Lily zdołała zdusić każdą myśl o nim. Przez całą podróż trzymała się z dala od tej gigantycznej góry emocji, jaką tworzyło to wszystko, co się z nim wiązało. Wciąż nie miała siły, aby się na tę górę wspiąć.

Wyszła z wanny i owinęła się ręcznikiem. Otworzyła szafę i znalazła w niej trzy suknie-kimona do wyboru. Powiodła palcami po materiale jednej z nich, myśląc o tym, jak doskonale ten konkretny odcień pasował do jej cery rudzielca. Szafirowo błękitne kimono i drugie, w kolorze jadeitu, wisiały obok. Zdjęła z wieszaka zielone, założyła i stanęła przed lustrem, by zawiązać ciemnoszmaragdowy pas obi. Idealnie pasował do jej oczu.

Wtarła we włosy nieco odżywki, zawinęła je w węzeł, po czym przebiła go jedną z ozdobnych szpil, która razem z grzebieniami i spinkami leżała na tacy przy zlewie.

Nietypowe wyposażenie łazienki, pomyślała. Chyba że się wie o gęstych i niesfornych włosach gościa.

Spojrzała na siebie raz jeszcze, próbując nie krzywić się pogardliwie na widok wyfiokowanej dziewczyny w lustrze. To, jak wyglądała, nie oddawało tego, jak się czuła, i ta różnica wzbudziła w Lily odrazę. Wolałaby wyglądać na tak zdruzgotaną, jak w rzeczywistości była.

Wyszła z łazienki i w sypialni jej spojrzenie padło na szerokie łóżko zasłane świeżą lnianą pościelą, zdziwiła się, że nie jest zmęczona. Zamiast więc odpoczywać, przeszła do salonu, gdzie jej sabat siedział najedzony, wykąpany i przebrany w kolorowe stroje gospodarzy. Toshi wrócił i najwyraźniej powiedział coś zabawnego, bo wszyscy się zaśmiewali. Nawet Tristan, zauważyła Lily. Śmiech wydał jej się mocno nie na miejscu, więc dołączyła do nich zirytowana.

– Lily. – Toshi wstał i uśmiechnął się do niej, obrzucając zarazem taksującym spojrzeniem. – W tych kolorach wyglądasz wspaniale.

– Tak właśnie myślałam, że jadeitowa zieleń to trudny kolor. Trzeba chyba być rudzielcem, żeby w nim dobrze wyglądać. – Patrzyła na Toshiego uważnie. – W Bower mieszka wielu rudowłosych?

– Nie. Jest niewielka liczba osób rosyjskiego pochodzenia o jaśniejszej cerze, ale przeważnie wszyscy mamy ciemne włosy, oczy i skórę.

– Zatem to zdumiewający zbieg okoliczności – stwierdziła Lily.

– Chyba tak – odparł.

Lily nie dostrzegła w nim choćby cienia nieprzyjemnych emocji i pomyślała, że może rzeczywiście to wszystko to tylko zbieg okoliczności.

– Właśnie mówiłem twojemu sabatowi, że z radością pokażę wam miasto dokładniej – podjął Toshi, gdy tylko zrozumiał, że ze strony Lily nie padną już żadne komentarze. – Byłaś, zdaje się, zainteresowana portem.

– Ja też chciałabym zobaczyć port – oznajmiła Juliet.

Lily popatrzyła po członkach swego sabatu i od razu zauważyła, że Bower budziło ich ciekawość. Powinni być zmęczeni, ale żadne z nich nie było, zatem Lily gestem poprosiła Toshiego, żeby został ich przewodnikiem. Sprowadził grupkę tymi samymi schodami, którymi weszli, ale potem obrał inną trasę i znaleźli się na szerokim bulwarze. Po drugiej stronie ulicy rozciągał się wymuskany park, otoczony okazałymi willami.

– A więc to jest ta dobra część miasta, czy może lepsza? – spytała Una.

– Ja obstawiam, że lepsza – wtrącił Kanapka. Ruchem dłoni nagarnął powietrze do nosa i odetchnął głęboko. – Czuję zapach pieniędzy.

– Prawda? – Toshi natychmiast błysnął uśmiechem, a w kącikach oczu pojawiły mu się kurze łapki. – Tutaj większość naszego rządu ma swoje domy, bo blisko stąd do Forum – wyjaśnił. – Natomiast tam, gdzie ja dorastałem, nazywamy tę okolicę Aleją Gównoprawdy.

Una i Kanapka nagrodzili te słowa śmiechem.

– A gdzie dorastałeś? – spytała Lily, z rozmysłem przerywając tę chwilę rozluźnienia. Dźwięk śmiechu był dla niej niczym zgrzytanie noża.

– Właściwie to prowadzę was w tamtą stronę – powiedział, spuszczając wzrok. – Musimy złapać kolejkę. To daleka droga.

Dotarli do skrzyżowania z ulicą, na której panował spory ruch pieszych, i zatrzymali się przy krawężniku. Lily uważnie spojrzała na szyny biegnące równolegle do chodnika, ale każdy tor miał tylko dwie, nad ulicą też nie biegły żadne kable.

– Co napędza te kolejki? – spytała.

– Są elektryczne. Akumulatory umieszczone na dole pozwalają im działać jakieś dwanaście godzin, potem jadą do stacji ładujących.

– A co zasila te stacje? – pytała dalej Lily.

– Elektryczność wytwarzana przez wiedźmy i mufle, tak jak w twoim mieście – odpowiedział, wzruszając ramionami.

– A mechanicy?

– Nie możemy transmutować, pomagamy im zatem, monitorując ich ciała w trakcie pracy. Jednak mechanicy głównie skupiają się na wytwarzaniu nowych materiałów, leków i innych rzeczy, jakie potrzebuje miasto. Może nie zostaliśmy naznaczeni, ale mamy swój udział w funkcjonowaniu Bower.

– Na przykład mydło do kąpieli – powiedziała Lily.

– Interesująca rzecz – zgodził się Tristan zamyślony.

– Formuła została stworzona przez mechanika przed wieloma laty. – Mówiąc, Toshi patrzył na ulicę, wyraz twarzy miał obojętny, może nawet lekko znudzony.

Lily uśmiechnęła się, przejrzawszy sztuczkę. Żeby jak najszybciej przekonać wszystkich, że coś jest mało interesujące, trzeba udawać znudzonego.

– Co jeszcze robi ten roztwór? – drążyła. – Poza tym, że leczy i energetyzuje?

– Spowalnia starzenie. Pomaga ciału zwalczać choroby… – zamilkł. – Każdy z nas go używa.

W zasięgu wzroku pojawiła się kolejka i Toshi zwrócił się w tamtą stronę.

– Zatrzymują się całkowicie co piętnaście przecznic, ale gdy widzą, że ktoś czeka, zwalniają na tyle, by ludzie mogli wskoczyć albo zeskoczyć. Dacie radę?

Przytaknęli. Gdy wagonik się do nich zbliżył, zwolnił, by mogli wsiąść bez trudu. Lily poczuła, że Toshi łapie ją za łokieć.

– Przytrzymaj się tutaj – powiedział, kierując jej dłoń ku mosiężnej poręczy, zawieszonej mniej więcej na poziomie ich głów.

– A co z ludźmi niepełnosprawnymi? – zainteresowała się Juliet. – Jak oni wskakują i zeskakują?

– Widzisz środkowy tor? – Toshi wskazał na szyny biegnące środkiem ulicy. Co kilka przecznic pojawiała się przy nich wiata z ławeczką, przy jednej czekała kobieta z dzieckiem i całym naręczem toreb. – Ten zatrzymuje się całkowicie co pięć przecznic. Jedzie też dużo wolniej i mogą do niego wsiąść ludzie, którzy mają jakieś ograniczenia ruchowe. Ale niewiele osób korzysta z tej kolejki z powodu kłopotów ze zdrowiem. Nasza medycyna jest naprawdę zaawansowana.

– Macie to mydło – powiedziała Una.

– Mamy mydło – zgodził się Toshi ze śmiechem.

Lily spojrzała na jego burgundowy wolit i doszła do wniosku, że Toshi musiał mieć swój wkład w to zaawansowanie. W tym kamieniu był ogrom potencjału, widziała, jak lśnił w płaszczyznach wolitu, niczym szepty cichnące w mrocznych korytarzach. Kolejka zwolniła i więcej pieszych wsiadło do wagonika, co zmusiło Lily i jej towarzyszy do zmiany miejsca, a ją samą wyrwało z zapatrzenia w kamień uzdrowiciela. Podniosła wzrok i napotkała jego spojrzenie, zobaczyła, że powolny uśmiech znów unosi mu kąciki ust.

Przyłapana, odwróciła szybko oczy i skupiła się na wyszukiwaniu wśród mieszkańców miasta osób, które można by uznać za niesprawne ruchowo. Widziała starszych ludzi, ale nikt z nich nie był niedołężny. Nawet ci z białymi włosami mieli proste plecy, zdrową cerę i krok często bardziej energiczny niż młodzi ludzie.

A więc to można osiągnąć, pozwalając, by mechanicy przez kilka pokoleń skupili się raczej na leczeniu niż walce, powiedziała Lillian. Rowanowi by się tu podobało.

I zanim Lily zdążyła ją zablokować, Lillian podzieliła się z nią kolejnym wspomnieniem…

…Podkradam się do Rowana. W pokoju panuje półmrok. W napięciu jego ramion widzę skupienie, magiczne światło padające z jego kamienia ma barwę głębokiej czerwieni. Rzuca skomplikowane zaklęcie, które pochłania go bez reszty. Nie znoszę, gdy coś poza mną tak skupia jego zapierającą dech w piersiach uwagę. Przyznaję, jestem zazdrosna o wszystko, co odwraca jego spojrzenie ode mnie, i zamierzam go za to ukarać.

Czekam, aż powietrze wokół mnie znieruchomieje. Ostrożnie i miękko stawiam stopę za stopą. Uciszam swój oddech, gotowa skoczyć…

– Wiem, że tam jesteś, Lillian – mówi, przeciągając samogłoski. Nawet się nie odwraca od swego warsztatu.

– Skąd wiesz? – sapię. Nigdy jeszcze nie zdołałam go zaskoczyć.

– Jesteś głośniejsza niż stado bizonów – droczy się i obraca na swym stołku, by na mnie spojrzeć. I tak na niego skaczę. Łapie mnie, protestując, ale ja już pokrywam jego twarz pocałunkami.

– Proszę, Lillian – jęczy. – Mam tyle pracy.

– Ale jest późno. Chodź do łóżka – odpowiadam, wydymając usta, gdy się ode mnie odsuwa.

– Nie mam czasu, żeby zająć się tym za dnia – broni się. – Tak ciężko pracujemy, żeby utrzymać w szachu inne Sabaty. Musiałem oficjalnie ogłosić trzy pojedynki w ciągu ostatnich dwóch dni.

– Exeter i Richmond znowu zaczynają – wzdycham. – Szczęście, że zadowalają się pojedynczymi starciami, a nie żądają, by wezwać do walki wszystkich mechaników po obu stronach.

– Myślę, że niewiele do tego brakuje – mówi, marszcząc brwi z troską. Wreszcie wywraca oczami. – Czarownice. Zawsze szukają wymówki, by napełnić swych mechaników mocą.

– Lubimy walczyć. – Wzruszam ramionami. Retorty przed nim przyciągają mój wzrok. – A tak w ogóle to nad czym pracujesz?

– No więc jeszcze nie wiem – mówi, uśmiechając się nieśmiało. – Wyizolowałem interesujący składnik z kałamarnicy…

– Kałamarnicy? – przerywam mu zjadliwie. – Porzucasz mnie dla kałamarnicy?

Śmieje się, potrząsając głową.

– Nie wygram z tobą.

– Ależ oczywiście, że wygrasz – mówię, ciągnąc go za rękę w stronę naszej sypialni. Mój uśmiech skrywa obietnicę. – Zaraz pozwolę ci wygrać.

Śmieje się nisko, chrapliwie. Zatrzymuje się i przyciąga mnie do siebie, oplata ramionami i przytula do piersi.

– Zawsze dostajesz, czego chcesz – szepcze, zbliżając usta do moich…

Lily wróciła gwałtownie do tu i teraz, czując, jak gorąco oblewa jej policzki.

Dość, Lillian. Po co mi to pokazujesz?

Żeby ci przypomnieć, jak bardzo za nim tęsknisz. Powinnaś mu wybaczyć.

Lily zablokowała swoje drugie ja.

Rowan. We wspomnieniach Lillian był młodszy. Tak wiele ze sobą dzielili, Lily nawet nie miała o tym pojęcia. Teraz ogarnęło ją dławiące, mdlące uczucie. Nie wiedziała, czy to zazdrość, tęsknota, czy szok, jakiego doznała, znajdując się znów tak blisko niego, nawet jeśli tylko we wspomnieniach. Wstrząsnęło nią to i czuła się obnażona, wytrącona z równowagi. Podniosła wzrok i zobaczyła Toshiego, który obserwował ją uważnie, z cieniem uśmiechu na ustach. Poczuła się niezręcznie, odwróciła wzrok, spoglądając na ulicę umykającą do tyłu, w miarę jak kolejka toczyła się do swojego celu.

Jechali ponad dwadzieścia minut, mijając różne części miasta. Styl budynków zmieniał się ciągle, widzieli włoskie wille, potem kamienice śródmieścia, a jeszcze później drewniane świątynie japońskie o przesuwanych ścianach, otoczone skalnymi ogródkami. W Bower znalazła się nawet dzielnica przypominająca Chinatown, pełna spieszących dokądś ludzi. A każda z tych dzielnic była doskonale uporządkowana i utrzymana, po prostu nieskazitelna. Kwiaty wylewały się z okien, spływały z dachów, ciągnęły wzdłuż ulic. Nie brakowało też parków, Lily zauważyła, że w każdym z nich wzniesiono po cztery wieże, po jednej na każdym rogu. Górowały nad pozostałymi budynkami, ale wciąż były niższe od tych zielonych na wschodzie i nie porastały ich rośliny. Były to smukłe struktury, ledwie co zauważalne, z płaską powierzchnią na szczycie.

– A te do czego służą? – spytała Lily Toshiego, pokazując na jedną z wież.

– A, te są dla Roju – odpowiedział nieprzejęty. – Siostry rzadko schodzą na poziom ulicy. – Odwrócił się w stronę oceanu. – Jeszcze tylko kilka przecznic.

Gdy dotarli do doków, cienie już się wydłużyły. W porcie tłoczyły się statki wszelakich rozmiarów i kształtów, niektóre ogromne, wyrastały z wody niczym pozbawione okien drapacze chmur. Dźwigi wyładowywały ze statków kontenery, a magazyny ciągnęły się dalej, niż sięgnąć okiem. Ale przy każdym z wyższych punktów unosiły się Siostry z biczami u boku.

Caleb i Tristan patrzyli na ogrom portu z mieszaniną zdumienia i gniewu.

– Więc każdy kraj na świecie tu przypływa? – spytał Tristan, a w jego głosie znów zabrzmiała gorycz.

– Handlujemy głównie z Chinami, Rosją i Japonią, ale tak – odparł Toshi, był świadom ich wzburzonych emocji i starał się z nimi liczyć, ale się nie litował. – Świat wie o Mieście Bower i wie o trzynastu „nietykalnych” miastach na wschodzie. Wie też o Zewnętrznych i jak żyjecie w dziczy razem ze Splotami. Jesteście legendą. Ludzie na całym świecie darzą was szacunkiem.

– Ale nie pomagają – stwierdził Caleb, a jego usta wykrzywił grymas odrazy. – Ani jeden kraj nawet nie próbował nam pomoc. Moi ludzie umierają w tej „dziczy”.

Toshi nawet nie próbował wymyślać jakichś tłumaczeń.

– Wszyscy to wiedzą – powtórzył łagodnie.

Z gardła Caleba wyrwał się dźwięk, ni to śmiech, ni to szloch, i rosły mechanik się odwrócił. Kanapka miał już iść za nim, ale Una złapała go za rękę.

– Zostaw go – powiedziała.

Po emocjach, jakie malowały się na ich twarzach, Lily wiedziała, że muszą prowadzić w myślach ożywioną rozmowę, lecz jej do niej nie włączyli.

Tristan wpatrywał się w Toshiego, jego gniew na cały świat zaczął skupiać się na jednej osobie.

Daj spokój, Tristan, to nie wina Toshiego, próbowała go przekonać Lily, ale mechanik nie odpowiedział. Oderwał się od grupy i chwiejnym krokiem podążył ku wodzie. Juliet, która milczeniem maskowała swój szok, ruszyła za nim. Una i Kanapka też się oddalili. Lily zorientowała się, że Toshi przygląda się jej uważnie, gdy oboje szli powoli do mniej zatłoczonej części portu, gdzie cumowały mniejsze statki i żaden nie przesłaniał widoku nieba niczym złowroga góra. Lily patrzyła w kierunku lwów morskich, które roiły się w miejscach niezajętych przez statki. Poszczekiwały na ludzi i machały płetwami.

– Mam wrażenie, że między wami wszystkimi wiele się właśnie wydarzyło – powiedział Toshi. – Szczególnie jeśli chodzi o Caleba i Tristana.

– W pewnym sensie łatwiej było żyć, myśląc, że reszta świata przepadła albo nic nie wie, niż stanąć twarzą w twarz z faktem, że zostawili nas na pewną śmierć. – Skinęła ręką w stronę wielkich statków, będących synonimem postępu. – Podejrzewaliśmy, że świat kręci się nadal, ale ciężko przełknąć, jak bardzo.

Toshi kiwnął głową, zaciskając usta.

– I możesz poczuć to, co teraz czuje twój sabat?

– Częściowo.

– I jak to jest? – Starał się nie sprawiać wrażenia zbyt natarczywego, ale oczy miał głodne. Światełka tańczyły w jego wolicie niczym iskry.

Lily odwróciła wzrok od schludnego portu, od wyszorowanych burt statków. Nawet lwy morskie sprawiały wrażenie wyszczotkowanych.

– Denerwująco – warknęła specjalnie ostrym tonem. – Skończyliśmy tu?

– Oczywiście – odparł Toshi, nagle posmutniawszy. Przypomniała sobie, trochę za późno, że miał im pokazać, gdzie wyrósł.

– Wychowałeś się niedaleko portu? – spytała, próbując ratować sytuację. – To musiało być…

Potrząsnął głową.

– Innym razem. – Posłał jej jeden ze swoich uśmiechów i Lily zwątpiła, czy w ogóle poczuł się obrażony. – Musimy i tak wracać. Mamy inne plany na wieczór.

– Mamy?

– Nowi przybysze, wybrani przez Rój. Całe miasto chce was poznać. Niestety, dzisiaj poznacie jego nudną połowę.