Grażyna A. Adamska

Bractwo Dusz #2

księgi 4-6

© Grażyna A. Adamska, 2020

Gdy Marck odnajduje list od nieżyjącej matki, odkrywa mroczny sekret Odyna. Aby nie dopuścić do sprowadzenia na ziemię boskich dusz, ujawnia swoją tożsamość przed Grace.

Dziewczyna, chowana w całkowitej nieświadomości o istnieniu bractwa, dość sceptycznie podchodzi do rewelacji, jakimi zaczynają się z nią dzielić bliscy. Jednak gdy pomiędzy Grace a Marckiem zaczyna tworzyć się magiczna więź, której przyciągania nie mogła sobie wcześniej nawet wyobrazić, jej wewnętrzne opory zaczynają topnieć.

ISBN 978-83-8221-477-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Księga 4

Magiczna szesnastka

Rozdział 1

Kochany Synku,

Gdy czytasz ten list, wkraczasz właśnie w piętnasty rok swojego życia. To bardzo ważny rok! Od teraz wszystko się zmieni. Jesteś Strażnikiem Duszy Grace i jej Bratnią Duszą. Jesteście połączeni magiczną Energią Życia, Odczuć i Miłości. Wiem, jak bardzo kochasz tę dziewczynę i jak dbasz o to, aby była szczęśliwa. Czujesz wtedy to samo, co ona i uśmiechasz się na każdą myśl o tym, co sprawia jej przyjemność. Wiem też, że jesteś przygotowywany do tego, aby chronić miłość pomiędzy Duszą Gai i Duszą Uranosa, że masz zrobić wszystko, żeby połączenie Energii Ziemi i Kosmosu zostało wzmocnione. Wiem, że jesteś szkolony, aby żyć w cieniu i nigdy nie ujawniać się, aby nie doprowadzić do aktywacji Duszy Grace, bo wtedy nastąpi przerwanie połączenia. Zapewne tak przedstawił Ci to Steven. Wiedz jednak, że przywołując Strażników Duszy razem z Violet, babcią Grace, zadbałyśmy o to, żeby połączenie zostało wzmocnione nawet wtedy, gdy nie dojdzie do spotkania Duszy Gai z Duszą Uranosa. Jesteś Bratnią Duszą Grace, dodatkowo posiadacie te same Energie Żywiołów — już to tworzy w Was potężną Energię Miłości, której nawet mała cząsteczka może zasilać Energię Ziemi i Kosmosu. Nie jest Ci pisane życie w cieniu. Nie jest Ci pisane życie bez Grace. To wszystko wymysł Odyna, a zadanie Stevena to realizacja planu Senseja. Bardzo proszę, uważaj na siebie, uważaj na Grace, uważaj na Stevena. On jest zdrajcą. Jeśli przeczytasz ten list zanim dojdzie do spotkania Grace z Davidem, zrób wszystko, aby do niego nie dopuścić. Ujawnij się. Nie żyj w ukryciu. Nie dopuść, aby Steven kontrolował sny Grace. Pamiętaj jednak, że Steven ma za sobą niebezpiecznych ludzi. Dopóki nie poznasz ich tożsamości, nie może wyjść na jaw, że nie doszło do połączenia Duszy Gai i Uranosa, bo wszyscy zginiecie. Dowiedz się, z kim współpracuje Steven, dowiedz się, z kim zamierza zrealizować plan Odyna. I pamiętaj! Masz przy sobie zaufanych ludzi. Oni Ci pomogą.

Kochanie, bądź szczęśliwy u boku Grace, a nie żyjąc w cieniu Strażnika.

Dbaj o siebie, Synku! Bardzo Cię Kocham!

Twoja mama

— Cześć, mamuś! — krzyknęła Grace, wbiegając radośnie do kuchni. Ubrana była w krótkie granatowe spodenki i koszulkę. — Tata już wyjechał? — zapytała, chwytając bułkę z miodem, która leżała na jej talerzu.

— Niestety tak, kochanie — odpowiedziała ciemnowłosa wysoka kobieta ubrana w czerwony szlafrok, robiąc smutną minę.

— Ale prezent dzisiaj dostanę? — zapytała Grace zadziornie. Matka przytaknęła i podała córce kluczyki. Ta aż podskoczyła ze szczęścia. — Mój wymarzony, wyśniony, najwspanialszy czarny, metaliczny Jeep Liberty! — krzyknęła i już chciała wybiec, gdy kobieta ją zastopowała.

— Najpierw śniadanie. — Grace westchnęła głęboko i grzecznie usiadła przy stole. W tym samym czasie do kuchni, sprężystym wojskowym krokiem, wszedł młody wysoki blondyn z rozczochraną czupryną.

— Dzień dobry! — usłyszały.

— Część, Chris — powiedziała radośnie Anna. — Zawsze przychodzisz do nas podczas posiłku. — Chłopak, ubrany w obcisłą koszulkę uwydatniającą jego masywne ciało, uśmiechnął się szeroko.

— Mam wyczulony węch — powiedział i dosiadł się do Grace, częstując się kanapką. — Mam coś dla ciebie — dodał po chwili, spoglądając na czarnowłosą dziewczynę o ciemnoniebieskich oczach. Ta spojrzała zaciekawiona.

— Co to jest? — zapytała, gdy chłopak wręczył jej kopertę. Chris, zajadając się, obserwował, jak Grace otwiera prezent. — Niemożliwe! — krzyknęła nagle dziewczyna. — Jak to zdobyłeś? — patrzyła z niedowierzaniem na zaproszenie na międzynarodowe warsztaty taneczne.

— Mam swoje kontakty — odpowiedział tajemniczo blondyn, gdy Grace rzuciła się mu na szyję w podziękowaniu. Anna parsknęła śmiechem, podając obojgu gorącą czekoladę.

— Wiesz o tym, że idziesz ze mną — powiedziała nagle dziewczyna, przyglądając się zadziornie przyjacielowi. Chris spoważniał. — To jest zaproszenie dla pary — dodała już łagodniej, widząc buntującego się chłopaka.

— Nie chcę iść na warsztaty Lorenza — zaczął się tłumaczyć blondyn. — Nie pamiętasz, jak się znęcał nade mną, gdy byłem twoją parą? — przekonywał błagalnym głosem.

— Ten Lorenzo? — wtrąciła zaskoczona Anna, zerkając z zatroskaną miną na Chrisa. Chłopak potwierdził.

— Przecież będzie tyle osób — namawiała dalej Grace. — Staniemy z tyłu — prosiła. — Nawet nas nie zauważy — patrzyła błagalnie. Chłopak spoglądał raz na nią, raz na Annę, po czym pod presją obu kobiet zgodził się. Grace podskoczyła z radości.

— Ale jak tylko zacznie się nade mną znęcać, rezygnuję — dodał szybko. Dziewczyna przytuliła mocno chłopaka.

— Jesteś moim najwspanialszym przyjacielem — powiedziała szczęśliwa.

— Jedynym — poprawił ją Chris. Oboje się uśmiechnęli.

Po południu tego samego dnia była zbiórka w klubie fitness, gdzie miały rozpocząć się warsztaty tańca z Lorenzo. Latynos był znanym na całym świecie nauczycielem o międzynarodowej sławie. Słynął z niebanalnych i bardzo oryginalnych układów tanecznych. Był instruktorem twardym i wymagającym, z duszą typowego artysty. Nie lubił sprzeciwu, nie znosił lenistwa i nie radził sobie z krytyką. Bywały momenty, że wzruszał się, a kiedy indziej załamywał. Był pierwszym nauczycielem Grace. Ich drogi rozeszły się, gdy dziewczyna dała mu kosza. Teraz powrócił do Smiling City w poszukiwaniu nowych talentów tanecznych.

— No tu jesteś! — krzyknęła Grace, podbiegając do Chrisa. — Wszędzie cię szukam — dodała zdenerwowana. — Myślałam, że się rozmyśliłeś. — odetchnęła z ulgą, po czym zerknęła na dwóch chłopaków stojących w towarzystwie Chrisa. Ten przedstawił przyjaciół.

— Grace, poznaj Marcka i Timona — wskazał na kolegów. — To moi przyjaciele z kursów karate, na które jeżdżę co miesiąc. — Dziewczyna spojrzała na przystojnych, dobrze zbudowanych, wysportowanych chłopaków i uśmiechnęła się, po czym chwyciła Chrisa pod pachę i zaczęła ciągnąć do sali.

— Chodź już! — szepnęła. — Wiesz, że Lorenzo nie cierpi spóźnialskich — dodała. Chłopak odwrócił się w stronę stojących kolegów i z błagalną miną popatrzył na czarnowłosego Marcka ubranego w czarny t-shirt i ciemne jeansy. Ten po chwili zaproponował:

— Grace, a może ja będę twoją parą? — dziewczyna odwróciła się i podejrzliwie spoglądała raz na Marcka, raz na Chrisa. Trzeci chłopak stał z założonymi rękami i przyglądał się.

— Jest w tym lepszy ode mnie — dodał przekonująco blondyn, próbując wyrwać się Grace. Ta dalej przyglądała się nieufnie. Marck nie spuszczał wzroku z dziewczyny. W końcu Grace cofnęła się do czarnowłosego chłopaka.

— Chcesz, żebym poszła z tobą na kurs tańca dla zaawansowanych, nie mając pojęcia, jak tańczysz? — zapytała poważnie, wpatrując się Marckowi głęboko w oczy.

Ten, pochylając się do jej twarzy i zerkając raz w oczy, raz na usta, szepnął:

— Zaryzykuj.

Grace odsunęła się, zaskoczona odpowiedzią. Nie spuszczając wzroku z Marcka, zapytała:

— Chris, przysięgasz, że twój przyjaciel tańczy lepiej od ciebie? — Blondyn popatrzył wesoło na drugiego kolegę, ubranego w czarne jeansy i rozpiętą pod szyją ciemnozieloną koszulę, po czym odpowiedział:

— Nie wiem, czy lepiej, ale jest niezły. — Grace zamyśliła się przez moment. Chłopcy obserwowali ją uważnie.

— Ok, niech będzie — odparła pewnie. Marck uśmiechnął się szeroko i dżentelmeńskim gestem wskazał Grace wejście do sali. Gdy ta odeszła, chłopak jeszcze obejrzał się na kolegów, którzy oddali mu symboliczne honory, po czym zniknął za zamykającymi się drzwiami.

— Witam wszystkich szczęściarzy, którym udało się dostać do mnie na warsztaty — zaczął Lorenzo, przekraczając drzwi. — Tych, co mnie jeszcze nie znają, uprzedzam, że spóźnialscy nie będą wpuszczani — powiedział głośno i stanowczo. Po czym stając przed lustrzaną ścianą, kontynuował: — Najlepsza, wytypowana przeze mnie para, po tym dwudniowym warsztacie będzie się przygotowywać do występów w Międzynarodowym Konkursie Tańców Nowoczesnych. Uprzedzam jednak, abyście za bardzo nie przywiązywali się do swoich partnerów, bo wybiorę najlepszego tancerza i tancerkę, a niekoniecznie będzie to osoba, z którą się tutaj zgłosiliście — mówił ciemnowłosy, dobrze zbudowany mężczyzna, o ciemnej karnacji skóry, krocząc pomiędzy młodzieżą i ustawiając każdego. Wszyscy słuchali uważnie, a Grace starała się nie rzucać w oczy, chowając twarz za kursantami. Marck stał spokojnie za dziewczyną, ale z każdym krokiem zbliżającego się tancerza czuł rosnące napięcie. — Jeśli nie czujecie się na siłach… — Lorenzo przerwał, zauważając czarnowłosą Grace i uśmiechnął się do niej, a ta spojrzała na niego z lekkim zakłopotaniem — Witaj Grace… — szepnął, nie spuszczając wzroku z dziewczyny, ta wycofała się nieco w stronę Marcka. Latynos rozejrzał się. — Jesteś z…? — zagadnął, szukając jej partnera.

— Ze mną — odpowiedział szybko czarnowłosy chłopak stojący za nią. Lorenzo zmierzył uważnie Marcka wzrokiem, potem spojrzał ponownie na dziewczynę, która automatycznie się uśmiechnęła. — Jestem Marck — dodał młody chłopak, wyciągając rękę do tancerza, ten jednak wpatrywał się uważnie w twarz zmieszanej dziewczyny. Tymczasem Marck, widząc zakłopotanie Grace, wtrącił się: — Przeglądałem pana ostatnie układy — chrząknął — i nie mogę sobie poradzić z jednym krokiem. Może powie mi pan, gdzie robię błąd? — zapytał, czekając na reakcję nauczyciela. Ten po dłuższej chwili spojrzał na chłopaka.

— O którym układzie mówimy? — zerkał na Marcka, mierząc go wzrokiem od góry do dołu.

— O najnowszym — odparł zdecydowanie chłopak, uśmiechając się szeroko. Lorenzo, mile zaskoczony, zagadnął:

— Umiesz tańczyć mój najnowszy układ? — Po czym obejmując ramieniem Marcka, zaprowadził go na środek sali. Włączył muzykę i pozwolił chłopakowi wykazać się. Grupa stanęła w półokręgu. Marck szybko zdjął t-shirt i rzucił go Grace. Ta patrzyła z niedowierzaniem. Chłopak puścił do niej oczko i zaczął tańczyć. Z każdym ruchem dziewczyna uśmiechała się coraz szerzej. Nie tylko na niej czarnowłosy przystojniak wywarł ogromne wrażenie. Pozostali tancerze, jak i sam Lorenzo, byli zdumieni jego umiejętnościami. W pewnej chwili Marck zatrzymał się i trochę zasapany powiedział:

— Nie bardzo wiem, jak przejść do kolejnego kroku. — Wszyscy patrzyli na niego oczarowani. Lorenzo podszedł do chłopaka i poklepując go po ramieniu, odparł:

— Jutro będziesz wiedział, jak to zrobić — i wskazał Marckowi, aby wrócił na swoje miejsce. — Czy ktoś jeszcze zna ten układ? — zapytał Latynos, rozglądając się po kursantach. Grace zaczęła nieśmiało podnosić rękę, tancerz zauważył to i wtrącił bardzo uprzejmie, uśmiechając się: — Oprócz ciebie, Grace. — Ta jednak była wpatrzona w Marcka, który odebrał od niej t-shirt i ubierał się szybko.

— I jak, zdałem test? — szepnął, stając za jej plecami. Grace, uśmiechając się, spojrzała na chłopaka. Chwilę patrzyli sobie w oczy, ale zanim zdążyła coś odpowiedzieć, Lorenzo zaprosił parę na środek sali. Marck ochoczo ruszył do przodu, Grace za nim, nieco zawstydzona. Latynos, wykorzystując umiejętności pary, pokazywał kolejne kroki pozostałym uczestnikom. Grupa w zaskakująco szybkim tempie opanowywała zadawany materiał. Pod koniec zajęć młody mężczyzna miał już wybranych kilka osób, którym wróżył świetlaną przyszłość na tanecznych parkietach areny międzynarodowej.

— Dziękuję, to wszystko na dziś — powiedział po sześciu godzinach ciężkiej i intensywnej pracy. — Zapraszam jutro na godzinę jedenastą — dodał. Uczestnicy zaczęli się rozchodzić. Grace ruszyła pewnie w stronę wyjścia.

— Chyba wpadłeś Lorenzowi w oko — zauważyła wesoło, słysząc, jak dogania ją Marck.

— Na szczęście mnie nie obmacuje — odparł zadziornie chłopak. Uśmiechnęli się do siebie.

— Grace, Marck! — usłyszeli nagle za plecami. Oboje odwrócili się. — Chciałbym, abyście wzięli udział w Międzynarodowych Mistrzostwach Tańca Nowoczesnego — zaproponował Lorenzo. — Jesteście świetnie zgrani — dodał, wycierając twarz ręcznikiem. Para popatrzyła na siebie zadowolona. — Jak trochę jeszcze poćwiczycie, to medal macie w kieszeni — zauważył tancerz, zerkając na Grace, potem na Marcka. — Co wy na to? — zapytał, zakładając ręce na biodrach. Grace uśmiechnęła się szeroko i przygryzając dolną wargę, popatrzyła pytająco na chłopaka. Ten jednak spoważniał.

— Przepraszam, nie dam rady. — odparł zrezygnowany. Grace posmutniała. — Jestem tutaj tylko przejazdem, jutro wieczorem znikam — dodał, czując zawiedzenie dziewczyny. — Ale możesz tańczyć z Chrisem — wtrącił szybko, chcąc ratować sytuację. Grace uśmiechnęła się z grzeczności. — Też jest dobry, na pewno dacie radę — uśmiechnął się, ale Grace już nie patrzyła na niego, tylko spuściła głowę. Lorenzo uważnie obserwował reakcję dziewczyny.

— Wpadnijcie jutro na godzinę przed warsztatami — zaproponował. — Pokażę wam, jaki układ miałbym dla was — dodał i zostawiając parę, wrócił na salę.

— Przepraszam — szepnął Marck, widząc, że sprawił ogromny zawód Grace. Ta z poważną miną odpowiedziała:

— Nie ma sprawy. — Po czym ruszyła w stronę jeepa. Po chwili odwróciła się jeszcze w stronę chłopaka i krzyknęła: — Podwieźć cię do Chrisa? — Marck podziękował.

— Nie, mam swój transport — wskazał na czarny wyścigowy motor, stojący niedaleko. Uśmiechnęli się na pożegnanie i każde ruszyło w swoją stronę.

Po powrocie do domu Grace nie miała najlepszego humoru.

— Jak było na warsztatach? — Usłyszała zaciekawiony głos matki, dobiegający z kuchni.

— Fajnie — odpowiedziała mało przekonująco dziewczyna, po czym, oddychając głęboko, dodała: — Idę się wykąpać. — Ruszyła po schodach w stronę pokoju.

— Lorenzo był grzeczny? — zapytała jeszcze Anna, wychylając się z kuchni i patrząc za córką. Ta się lekko uśmiechnęła.

— Znalazł sobie nowy obiekt zainteresowania — odpowiedziała i zniknęła za drzwiami pokoju. Matka chwilę zastanowiła się nad tym, co usłyszała, po czym wróciła do kuchni.

Wieczorem tego samego dnia Grace przeglądała w internecie układy taneczne Lorenza. Spisywała sobie każdą ważną uwagę, aby pamiętać, na co szczególnie zwracać uwagę podczas tańca. Nagle zadzwonił telefon. Spojrzała na aparat i odebrała:

— Tak, Chris? — czekając na odpowiedź, dalej skrupulatnie notowała swoje spostrzeżenia.

— Jak było na warsztatach? — zapytał wesoło chłopak. Grace oparła się wygodnie w fotelu i zerknęła podejrzliwie na połączenie internetowe z Chrisem. Zanim odpowiedziała, zauważyła, że chłopak ma włączoną kamerę. Powiększyła nieco obraz i zobaczyła dwójkę chłopaków siedzących przy stole pośrodku pokoju. Byli to Chris i Timon.

— Dobrze — powiedziała i dodała: — A co u ciebie?

— Tylko dobrze? — ciągnął chłopak, uśmiechając się szeroko do przyjaciela, gdy ten wygodnie rozłożony na krześle przysłuchiwał się rozmowie. Grace tymczasem podejrzliwie obserwowała zachowanie obu chłopaków.

— A co byś chciał wiedzieć? — zapytała po chwili, nieco złośliwie.

— No, jak ci się podoba Marck? — spytał wesoło Chris, nie wyczuwając podejrzliwości dziewczyny. W tym samym czasie do pokoju, owinięty ręcznikiem, wszedł Marck. Grace poruszyła się lekko. Tymczasem Timon dał znać czarnowłosemu chłopakowi, aby zachowywał się cicho, a Chris przełączył telefon na tryb głośno mówiący. Dziewczyna wyprostowała się, patrząc szyderczo na przyjaciela.

— Nic ci nie powiem, bo się wygadasz — powiedziała szybko, obserwując zdradliwe zachowanie Chrisa.

— Hej… — zawahał się chłopak. — Grace — dodał potulnie. — Przecież mnie znasz — próbował być poważny.

— Właśnie — wtrąciła dziewczyna. — Aż za dobrze — uśmiechnęła się szyderczo. Chłopcy popatrzyli wesoło na siebie.

— Chyba mi ufasz? — zapytał już poważnie Chris. Grace zastanowiła się przez chwilę i zapytała jeszcze:

— Obiecujesz mi, że nikt oprócz ciebie nie dowie się o tym, co ci teraz powiem? — spytała i przysunęła się do monitora, czekając na reakcję przyjaciela i jego kolegów. W tym momencie Marck spojrzał podejrzliwie na przyjaciół. Ci, nie rozumiejąc jego zachowania, nie przejęli się tym. Czarnowłosy chłopak zniknął z pola zasięgu kamery internetowej, siadając na łóżko. Tymczasem Chris ochoczo kontynuował.

— Jestem sam — odparł wesoło i dodał: — Spodobał ci się Marck, zgadłem? — Grace już miała odpowiedzieć, gdy w polu widzenia ponownie pojawił się Marck. Tym razem ubrany już w t-shirt. Dziewczyna zawahała się. — Grace? — ponaglił Chris. Ta odetchnęła głęboko i odpowiedziała:

— Jest całkiem przystojny.

Chris uśmiechnął się szeroko do Timona, oboje spojrzeli na Marcka.

— Wysportowany, ma dobre wyczucie rytmu — mówiła dziewczyna, jednak czarnowłosy chłopak czuł, że coś jest nie tak. — Jest miły i ma ładny uśmiech — dokończyła, gdy chłopak zniknął z zasięgu kamery internetowej. Chłopcy zerknęli na Marcka, ten dalej był niepewny. Grace, widząc porozumiewawcze spojrzenia kolegów, dodała: — Powiem ci coś jeszcze. — Timon i Chris szybko popatrzyli na telefon. — Jeśli obiecasz, że nigdy mu tego nie powiesz — zaproponowała. Przyjaciel uśmiechnął się szyderczo.

— Obiecuję — powiedział pewnie. Grace zauważyła zdradziecki uśmiech chłopaka i poczuła złość. W tym czasie Marck zaczął rozglądać się uważnie po pokoju.

— Ale jeśli się dowiem, że mu to powiedziałeś, to przez tydzień będziesz ze mną siedział na plaży — zagroziła mu dziewczyna.

— Hej, wiesz, że nie znoszę wylegiwać się na słońcu — zbuntował się Chris.

— Obiecujesz? — znów zapytała Grace. Chłopak się lekko uśmiechnął i zerkając na Timona, potem już obaj na Marcka, który ich ostrzegał, kręcąc głową, powiedział:

— Obiecuję. — Grace poczuła wściekłość, ale nie powstrzymało jej to przed odpowiedzią: — Marck jest bardzo seksowny.

Timon i Chris przybili sobie piątki i spojrzeli na Marcka. Ten jednak siedział z poważną miną. Chłopcy nie rozumieli reakcji przyjaciela. W tej samej chwili odezwała się ponownie Grace. — A teraz, kochany Chrisie… — próbowała jeszcze zachować spokój — …szykuj się na tydzień na plaży! — dodała wściekłym głosem. Chłopcy popatrzyli zaskoczeni w stronę telefonu.

— Co? — spytał zdezorientowany Chris — Dlaczego? — dodał szybko.

— Chris, ty zdrajco, cały czas cię widzę! — dodała zdenerwowana, wyłączając się. Timon i Chris spojrzeli w stronę komputera. Blondyn podbiegł do sprzętu i usiadł zrezygnowany na krześle. Timon zaczął chichotać, a Marck patrzył z politowaniem na przyjaciela.

— Dlaczego mnie nie uprzedziłeś? — spytał po chwili wściekły Chris.

— Próbowałem, ale nie chciałeś słuchać — odparł spokojnie Marck. Blondyn wyłączył kamerę i schował głowę w dłoniach. Timon zapytał:

— Skąd wiedziałeś, że nas widzi?

Marck uśmiechnął się.

— Bo jak się pojawiałem, miała szybsze bicie serca — powiedział dumnie. — A kamerkę zauważyłem, jak już złożyłeś obietnicę — dodał poważnie, patrząc na załamanego Chrisa.

— Dobrze się bawiłeś — wtrącił złośliwie blondyn. Timon i Marck zaczęli się głośno śmiać. Chris popatrzył na nich i dodał: — Teraz będę musiał siedzieć przez tydzień nad tym durnym jeziorem. — Po czym wstał i wyszedł z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi. Przyjaciele dalej rechotali.

Następnego dnia Grace już od wczesnego rana siedziała na sali i ćwiczyła taniec. Starała się nie myśleć o tym, że jest zła na Chrisa, ale z każdą minutą, gdy zbliżał się czas spotkania z Marckiem, czuła narastające napięcie.

— Hej — usłyszała nagle za plecami. Odwróciła się szybko. — Od dawna tutaj jesteś? — zapytał, miło się uśmiechając. Grace nie odpowiedziała. Chłopak wyczuł złość. — Przepraszam za wczorajszy wybryk Chrisa — Dziewczyna popatrzyła na niego poirytowana. — Za nasz wybryk — poprawił się nieśmiało Marck. — To już się nie powtórzy — dodał zdecydowanie.

— Zapewne — odparła złośliwie Grace. — Popamięta mnie na całe życie — dodała, wściekając się, po czym ruszyła w stronę ławki, gdzie leżał jej ręcznik. Marck syknął niezadowolony z takiego obrotu sprawy. Po czym odetchnął głęboko i podchodząc do wściekłej dziewczyny, szepnął:

— Odegrasz się na nim przez ten tydzień. — Popatrzył potulnie, a Grace zerknęła na chłopaka, po czym westchnęła i uśmiechnęła się.

— A żebyś wiedział — powiedziała już wesoło, oboje parsknęli śmiechem. W tym momencie do sali szybkim i stanowczym krokiem wszedł Lorenzo.

— Zaczynamy — powiedział poważnie i Grace z Marckiem stanęli na parkiecie. Przez godzinę Latynos instruował parę, jak mają się poruszać, wyłapywał błędy, poprawiał niedociągnięcia, aż w końcu, po żmudnej i ciężkiej pracy, zaproponował, aby para spróbowała zatańczyć układ w całości. Włączył utwór ze ścieżką dźwiękową i Grace z Marckiem zatańczyli. Lorenzo patrzył z zachwytem. Czuł magię w każdym kroku, każdym obrocie, każdej figurze. Także uczestnicy warsztatów, którzy zaczęli się schodzić na zajęcia, przystawali, aby podziwiać tańczących. Grace i Marck tymczasem wręcz płynęli na parkiecie. Tworzyli całkowicie zgraną parę, wyglądali jak świetnie rozumiejąca się para kochanków, którzy flirtują ze sobą na parkiecie. Wszyscy patrzyli, zauroczeni tańcem.

— Są niesamowici — szepnęła jedna z kursantek oszołomiona występem. Lorenzo uśmiechnął się szeroko, nie spuszczając wzroku z tańczącej pary. — Jakby uprawiali namiętny seks — dodała po chwili. Latynos zerknął na dziewczynę, ale ta nawet tego nie zauważyła. Potem spojrzał w stronę Timona, który przyglądał się przyjacielowi i jego partnerce. Po chwili chłopak zerknął na Latynosa, obaj spojrzeli porozumiewawczo na siebie, po czym Lorenzo odwrócił się w stronę Grace i Marcka. Padł ostatni bit. Para, głęboko dysząc, stała blisko siebie, oboje wpatrzeni sobie głęboko w oczy. Ich usta prawie się dotykały, czuli bicie swoich serc. W całej sali panowała cisza, każdy czekał na punkt kulminacyjny. Marck uśmiechnął się do Grace, przechylił głowę, chcąc pocałować dziewczynę, gdy odezwał się Lorenzo.

— Było super — powiedział stanowczym głosem. Grace szybko odsunęła się od Marcka. Poczuła niepokój. Chłopak zdziwił się jej reakcją. Latynos też popatrzył zaskoczony. Grace rozejrzała się po sali. Poczuła wzrok wszystkich na sobie. Zerknęła jeszcze raz na Marcka, po czym wybiegła z sali. Chłopak chciał ruszyć za nią, ale Latynos go powstrzymał. Timon wyszedł z sali, aby zobaczyć, co stało się dziewczynie, ale ta już odjeżdżała swoim jeepem. Wrócił na salę, gdzie rozpoczęły się warsztaty. Marck zerknął w stronę przyjaciela, a ten wzruszył zrezygnowany ramionami. Czarnowłosy chłopak poczuł złość. Tancerz kazał zamknąć Timonowi salę i kontynuował zajęcia.

Tymczasem Grace dojechała do domu. Szybko wbiegła do pokoju. Usiadła na łóżku i szybko oddychając, zaczęła się zastanawiać, co się przed chwilą wydarzyło.

— To nie trema — mówiła do siebie. — Nie, nie mam tremy — zaczęła nerwowo ściskać poduszkę. — To przez niego, to przez Marcka — wyszeptała. — Co to było? — Aż podskoczyła, gdy dostała sms-a.

— Co jest? — przeczytała wiadomość od Chrisa, ale nie potrafiła utrzymać telefonu w rękach. Gdy nie odpowiadała przez kilka minut, chłopak przybiegł do domu dziewczyny. Zapukał.

— Grace? — ta dalej siedziała na łóżku. Zajrzał. — Hej — szepnął. Dziewczyna nie patrzyła na niego. Wszedł i zamykając drzwi, zaczął: — Widziałem, jak wbiegałaś do domu. Nie powinnaś być na warsztatach? — zapytał. Grace popatrzyła na niego ze łzami w oczach. Chris szybko usiadł obok i zaniepokojony spytał: — Co się stało? — Grace się rozpłakała.

W klubie Marck nie potrafił skupić się na tańcu. Czuł, że coś niedobrego dzieje się z Grace. W pewnej chwili wybiegł z sali. Lorenzo wyszedł za nim.

— Co ty wyprawiasz!? — krzyknął za chłopakiem. Marck, mijając Timona, zatrzymał się i obejrzał na Latynosa. — Wystraszyłeś ją — dodał już nieco spokojniej, widząc zezłoszczonego chłopaka. — Uderzyłeś w nią taką potężną Energią, że się przeraziła — zauważył. Marck spuścił wzrok. Timon popatrzył na Lorenza. — Nie możesz w ten sposób postępować, bo ją stracisz, zanim w ogóle coś poważnego między wami zaiskrzy — wyjaśnił młody mężczyzna. Marck popatrzył smutno na tancerza. Ten, podchodząc do chłopaka, dodał łagodnym tonem: — Ona za tydzień skończy szesnaście lat, wtedy dowie się, kim jest i co potrafi, wtedy jej Dusza dojrzeje i dopiero wtedy zacznie rozumieć, co czuje. Nie możesz niczego przyspieszyć, przynajmniej nie w ten sposób.

Marck popatrzył na Lorenza.

— Czułem, że ona chce… — zaczął tłumaczyć się chłopak.

— Ona czy ty? — przerwał mu Latynos.

— Ona — powiedział pewnie Marck i zerknął na Timona. Ten, chcąc dodać otuchy przyjacielowi, uśmiechnął się.

— Faktem jest, że uciekła — wtrącił Lorenzo. Blondyn o piwnych oczach popatrzył złośliwie na tancerza. — A teraz się ciebie boi — dodał i ruszył w stronę sali, gdzie zostawił kursantów.

— Może gdyby się pocałowali… — zaczął Timon. Latynos szybko zawrócił i wyjaśnił.

— Gdyby się pocałowali, byłby to może ich ostatni pocałunek — szeptał poważnie i stanowczo. — Nie rozumiecie, że Bratnie Dusze rozpoznają się na innym polu energetycznym. — Chłopcy popatrzyli na siebie. — Jej Dusza od pierwszego waszego spotkania wie, kim jest twoja Dusza, ale aby to dotarło do mózgu, musi minąć trochę czasu, inaczej wszystko zaprzepaścisz — wytłumaczył. Przyjaciele słuchali z uwagą i pokorą. — Wiem, że ją kochasz — dodał na koniec Lorenzo — ale pozwól jej się zakochać w tobie, po kolei, powoli, nie na skróty… — Zawiesił głos, zerkając uważniej na czarnowłosego chłopaka. — Rozumiemy się? — zapytał. Marck z poważną miną przytaknął. Tancerz wrócił na zajęcia, zostawiając młodych chłopaków pod salą.

— Wszystko ok? — zapytał jeszcze Timon. Marck potwierdził, po czym oboje wsiedli na motory i odjechali.

Grace od paru godzin leżała na kolanach Chrisa i próbowała opanować płacz. Chłopak, nie wiedząc, co się stało, spokojnie czekał, aż będzie gotowa na wyjaśnienia. Nagle podniosła się i zapytała:

— Czy Marck umrze przeze mnie? — Chris zdziwił się pytaniem. Grace, pociągając nosem, mówiła szybko i nieskładnie. — Bratnia Dusza umrze, bo jest klątwa i on za rok umrze — rozpłakała się ponownie. Chłopak przez chwilę nie wiedział, o czym mówi dziewczyna, po czym połapał się.

— Skąd o tym wiesz? — zapytał niespokojnie. Grace spojrzała na niego przez łzy i ocierając nos dłonią, odparła:

— Słyszałam, jak twój tata ci to tłumaczył. — Chris słuchał uważnie. — Wtedy, gdy nas przyłapał w łóżku pod koniec szkoły podstawowej. — Oboje zmieszali się nieco. — Cofnęłam się po sweter i słyszałam, jak opowiadał o twojej mamie i o klątwie Bratnich Dusz, i… — zawahała się. — Myślę, że Marck jest moją Bratnią Duszą — powiedziała, patrząc na chłopaka. Ten słuchał z poważną miną. — Czy on umrze? — szepnęła z płaczem. Chris uśmiechnął się lekko.

— Nie, nie umrze — pocieszył przyjaciółkę.

— Ale twój tata… — zaczęła Grace.

— To dotyczy mojej rodziny — wyjaśnił spokojnie Chris. Dziewczyna podniosła się i usiadła obok. — I nie dotyczy Bratnich Dusz, tylko Bliźniaczych — dodał ciszej, jakby do siebie.

— Czy to dlatego unikasz dziewczyn? — zapytała zatroskana. Chłopak zmieszał się.

— Powiedzmy — odpowiedział, dalej spokojnym tonem.

— A co, jeśli ją kiedyś spotkasz? — Grace popatrzyła uważnie na Chrisa. Ten, patrząc jej głęboko w oczy, powiedział:

— Ona się o tym nigdy nie dowie. — Dziewczyna spuściła wzrok, a chłopak wpatrywał się w jej kruczoczarne włosy.

Po dłuższej chwili milczenia Grace zapytała:

— Czy to prawda z miłością Bratnich Dusz, że jest tak silna? — popatrzyła niepewnie. Chris uśmiechnął się.

— A co poczułaś do Marcka? — Dziewczyna zarumieniła się.

— To było coś niezwykłego — szepnęła nieśmiało. Chris oparł się wygodnie na łóżku. — Spłynęło na mnie coś, jakby ogrom gorącej lawy — dokończyła, zerkając, czy chłopak się z niej nie śmieje.

— To Energia Miłości Bratnich Dusz — wyjaśnił.

— Co wiesz o Bratnich Duszach? — zagadnęła już pewniej Grace, opierając się obok przyjaciela. Ten patrzył wesoło. — No, mów! — szturchnęła go zawadiacko, a Chris roześmiał się. Dziewczyna patrzyła na niego i czekała, aż się uspokoi.

— Ok — powiedział w końcu. — Najprościej wytłumaczyć to na przykładzie — odetchnął i zwrócił się w jej stronę. — Weźmy ciebie i Marcka — Grace zawstydziła się. — Powiedzmy, że kiedyś wasze Dusze stanowiły jedną całość. — Dziewczyna słuchała uważnie, a Chris, gestykulując, wyjaśniał. — Potem, schodząc na Ziemię, podzieliły się, tworząc dwie tak zwane Bratnie Dusze. Jednak w gruncie rzeczy one dalej tworzą jedną Duszę. Tak jak dwie połówki jabłka — tłumaczył, co jakiś czas zerkając na Grace, która kiwała głową. — Mimo że są podzielone i tak jest to wciąż jedno jabłko — uśmiechnęli się do siebie.

— A skąd mam wiedzieć, że Marck jest właśnie tą dopasowaną do mnie połówką jabłka? — zapytała podchwytliwie dziewczyna. Chris wyjaśniał dalej:

— Bratnie Dusze charakteryzuje to, że są ze sobą powiązane bardzo silną i nierozerwalna miłością. — Popatrzył uważnie na przyjaciółkę. — Skoro poczułaś od Macka takie uczucie, to on jest twoją Bratnią Duszą.

— Skąd ta pewność? — dopytywała Grace.

— Wiem, że on jest w tobie zakochany — odpowiedział. Grace popatrzyła zaskoczona.

— Zna mnie od wczoraj — wyjaśniła z niedowierzaniem.

— Niezupełnie… — próbował wyjaśnić Chris, gdy usłyszał, że nadjeżdża samochód. — Muszę spadać, ojciec wrócił — wyjrzał przez okno, po czym wybiegł, krzycząc jeszcze na pożegnanie: — Do jutra!

Grace położyła się wygodnie i uśmiechnęła do siebie. W tej samej chwili dostała sms-a.

— Przepraszam, nie chciałem Cię wystraszyć. Marck — popatrzyła zdumiona na telefon. Usiadła szybko i odpisała.

— Co obiecałeś Chrisowi, że dał Ci mój numer telefonu? — Marck spojrzał na telefon z uśmiechem. Ucieszył się, że dziewczyna odpisała, mimo że dalej czuje się niepewna. Siedział już w samolocie, w drodze na Wyspę Cieni, gdzie mieszkał wraz z ojcem, przyjaciółmi i opiekunami.

— Obiecałem, że przekonam Cię, żebyś mu odpuściła tydzień na plaży — wystukał. Grace spojrzała na sms-a i czując większą śmiałość, odpisała:

— I jesteś pewien, że mnie przekonasz do jutra? — Patrzyła zadziornie na wysłaną wiadomość. Marck parsknął śmiechem.

— Do jutra może nie, ale za dwa dni… — Grace była coraz bardziej ciekawa dalszej esemesowej konwersacji.

— ...to czekam na ofertę, która przebije tydzień na plaży — odpisała prowokująco, zerkając na telefon. Marck zamyślił się przez chwilę, po czym wystukał:

— Co powiedziałabyś na miesiąc w moim Zamku? — Grace parsknęła głośnym śmiechem, po czym odpisała, dając się wciągnąć w esemesową zabawę:

— Pod warunkiem, że Zamek będzie ogromny, z dwiema wieżami, otoczony lasem, z fosą i będę miała królewską sypialnię — wysyłając wiadomość, śmiała się w głos. Marck jej zawtórował, Timon i Lorenzo spojrzeli na niego z politowaniem. Chłopak jednak nie zwracał uwagi na kolegów. Szybko wymyślił odpowiedź.

— Zamek jest duży, ma dwie wieże, jest otoczony lasem, obok jest piękne jezioro. Znajduje się na środku wyspy, ale nie jest otoczony fosą  — Grace czytała sms-a, nie dowierzając. — …i możesz spać w mojej sypialni — doczytała do końca i aż otworzyła usta, zaskoczona odwagą chłopaka.

— Jasne, możesz pomarzyć — szepnęła do siebie, ale już nie odpisała. Odłożyła telefon i zeszła na dół, słysząc, że do domu wróciła mama. Tymczasem Marck zamyślił się. Do tej pory doskonale radził sobie ze swoimi uczuciami do Grace, bo była tylko jego marzeniem, a teraz, gdy to marzenie zaczynało nabierać realnych kształtów, poczuł strach. Pierwszy raz zrozumiał, że ma do czynienia już nie ze swoim wyobrażeniem o dziewczynie, ale z żywą, myślącą i reagującą osobą.

Rozdział 2

Samolot doleciał na Wyspę Cieni jeszcze jak było widno. Jako pierwszy wysiadł Timon i pomógł chłopakom wprowadzić maszynę do hangaru. Potem ruszył do Zamku, gdzie czekał na nich Max.

— I jak było? — zapytał wchodzących chłopaków brodaty mężczyzna z wyrazistymi rysami twarzy, ostrzyżony bardzo krótko, ubrany w ciemną koszulę i ciemne spodnie. Marck popatrzył wesoło, a Lorenzo z poważną miną powiedział złośliwie:

— On myśli, że jak zbombarduje Grace Energią swojej Miłości, to ona rzuci mu się w objęcia. — Czarnowłosy chłopak spoważniał i szybko odparł, próbując się tłumaczyć:

— Wcale tak nie myślę.

— Czyżby? — zapytał zadziornie Latynos, zerkając na przyjaciela. Starszy mężczyzna przyglądał się wymianie zdań pomiędzy chłopcami. — Opowiedz, co zrobiłeś dziś rano — zaproponował tancerz.

— Nie przesadzaj, Lorenzo — wtrącił się Timon. Wszyscy spojrzeli na dobrze zbudowanego blondyna. — Ja bym wykorzystał sytuację — uśmiechnął się szeroko do Marcka. Lorenzo ze złością zmierzył wzrokiem młodego chłopaka.

— Ty byś nie odpuścił żadnej — powiedział, prowokując przyjaciela. Timon spoważniał szybko i odparł:

— No na pewno nie żyłbym w celibacie, jak ty. — Latynos poczuł wściekłość. Cofnął się, wymierzając cios chłopakowi, ale ten wykonał unik. Wtedy zainterweniował Max.

— Uspokójcie się. — powiedział stanowczym tonem. — To nie czas ani miejsce — wyjaśnił, po czym zwrócił się już spokojnie i ciepło do Marcka: — Opowiadaj, jaka jest Grace. — Chłopak spojrzał rozmarzony.

— Nie poznał jej za dobrze, bo się go wystraszyła i uciekła — wtrącił Lorenzo na odchodne. Max popatrzył zaniepokojony. Marck spuścił głowę i odpowiedział:

— Trochę mnie poniosło. — Mężczyzna zerknął na niego z troską.

— Prawie się pocałowali — z radością powiedział Timon. Po czym zaczął zacierać ręce, bo zauważył Rosę nadchodzącą z kawałkiem ciasta. Kobieta nie zdążyła się nawet przywitać, gdy blondyn zabrał jej z ręki talerz i pobiegł do swojego pokoju. Rosa tylko pokręciła głową.

— Dobrze słyszałam? — zagadnęła Marcka. — Całowałeś się z Grace? — dodała zaskoczona. Max równie zdziwiony popatrzył na chłopaka.

— Nie — odpowiedział Marck — Lorenzo nam przerwał, zanim…

— Poznałeś ją kilka godzin wcześniej — wtrąciła kobieta, ubrana w elegancką bordową suknię.

— Wiem — odetchnął zmieszany. — Po prostu czułem, że ona czuje to samo i…

— Kochanie — przerwała mu zatroskana Rosa. — Przecież znasz ją, wiesz doskonale, że jest ostrożna.

— Wiem — odetchnął Marck. — Już będę się pilnował — dodał obiecująco.

— Lorenzo powiedział, że Grace uciekła — przypomniał Max. Para zwróciła się stronę do czarnowłosego chłopaka.

— Już wszystko jest ok — odparł radośnie, mężczyzna spojrzał zadowolony na żonę.

— Ale to dzięki Chrisowi, a nie tobie! — krzyknął ze schodów Latynos. Marck zerknął złośliwie na kolegę.

— Ważne, że już jest dobrze. — Rosa objęła ramieniem chłopaka i zabrała do kuchni. Max jeszcze przez chwilę patrzył za nimi, po czym ruszył w stronę swojego gabinetu.

Tego wieczoru Marck długo nie mógł zasnąć. Leżał i zastanawiał się, jak zaskarbić sobie zaufanie i miłość Grace. Nie chciał, aby sytuacja z rana się powtórzyła, a jednocześnie, będąc połączonym z dziewczyną Energią Odczuć, Miłości i Życia, nie miał gwarancji, że gdy tylko poczuje jej pragnienia, będzie w stanie powstrzymać swoje. Konieczna byłaby wysoka samodyscyplina wewnętrzna, a nie był pewien, czy ją ma.

Nagle usłyszał zamieszanie na korytarzu. Max właśnie szedł do jego pokoju. Zanim mężczyzna zdążył zapukać, Marck już otworzył mu drzwi. Uśmiechnęli się do siebie, po czym Max spoważniał i powiedział:

— Steven wraca za dwie godziny. — Chłopak popatrzył niepewnie na nadchodzącego Timona. — Musicie lecieć do Sun City, zanim się pojawi — dodał mężczyzna spoglądając na obu chłopców. Ci przytaknęli. — Podczas sierpniowej pełni Katherina chce przeprowadzić Inicjację Energii Żywiołów, będzie was potrzebowała — kontynuował, a chłopcy słuchali uważnie. — Musicie być bardzo ostrożni — ostrzegł. Marck zerknął na Timona. — Pamiętajcie, że Steven nie ma pojęcia, że Grace nie pojedzie w swoje urodziny do Sun City. — Chłopcy potwierdzili, po czym oboje ruszyli się pakować.

Gdy helikopter był gotowy do drogi, a Marck i Timon już wsiadali, pojawił się Lorenzo.

— Uważajcie na siebie — ostrzegł. Chłopcy spojrzeli na siebie zaskoczeni. Latynos zmieszał się, po czym szybko odzyskując równowagę, dodał: — I daj Grace zatęsknić za tobą — wtrącił złośliwie. Timon się uśmiechnął pod nosem, a Marck odparł szybko:

— Przecież nie będę się z nią widział przez tydzień — popatrzył zadziornie na przyjaciela. Lorenzo szybko zareagował.

— Może się nie spotkacie, ale są jeszcze telefony, a ty ledwo usiadłeś w samolocie, już do niej esemesowałeś — zauważył. Marck przymrużył oczy ze złości i wytłumaczył się:

— Bo wiedziałem, że zatęskniła za mną. — Popatrzył na Timona, a ten się szeroko uśmiechnął.

— Jak będziesz reagował na każde jej wspomnienie o tobie, to poczuje się osaczona — dodał już poważnie tancerz. — Daj jej na razie spokój — zaproponował Lorenzo.

— Właśnie — przyznał mu rację blondwłosy chłopak. Latynos zerknął zaskoczony, Marck też, ale Timon udał, że tego nie widzi. Gdy Lorenzo trochę się oddalił, przyjaciel szepnął: — Poczekaj, aż zaprosi ciebie do snu. — Chłopcy uśmiechnęli się do siebie.

— Słyszałem to, Timon! — krzyknął z oddali tancerz. Timon tylko wzruszył ramionami. Po czym oboje wsiedli do maszyny i w ciągu kilku minut odlecieli.

Wczesnym rankiem w Smiling City Grace wylegiwała się w łóżku, słuchając muzyki. Była krótko po medytacji, gdy usłyszała wołanie mamy.

— Grace, Chris przyszedł! — Dziewczyna szybko wrzuciła na siebie letnią sukienkę, zabrała ręcznik i olejek do opalania i zbiegła na dół do przyjaciela.

— Gotowy? — zapytała wesoło, mijając chłopaka w drzwiach. Ten zerknął na nią złośliwie, po czym ruszył za dziewczyną do jeepa. Plaża mieściła się na obrzeżach miasta. Z rana można było znaleźć najlepsze miejsca. Grace rozłożyła ręcznik i zaczęła się opalać. Chris leżał obok. Zauważył, że dziewczyna co jakiś czas zerka na telefon. Uśmiechnął się pod nosem.

— Czekasz na jakiś ważny telefon? — zapytał, próbując zachować powagę. Dziewczyna popatrzyła na niego trochę zmieszana.

— Nie — i schowała aparat. Chris przez chwilę leżał bez słowa, po czym dodał:

— Napisz do niego. — Grace spojrzała zaskoczona.

— Do kogo? — udała, że nie ma pojęcia, o czym mówi przyjaciel. Ten zerknął na nią znad okularów, czekając na reakcję, ale dziewczyna położyła się na brzuchu, odwracając głowę od chłopaka. W tej chwili Chris dostał sms-a, Grace gwałtownie się podniosła, a blondyn roześmiał się.

— To do mnie — wyjaśnił i zajrzał do wiadomości. Dziewczyna położyła się zrezygnowana na kocu.

— Wylegujesz się na plaży? — przeczytał. Od razu poczuł wściekłość. Odpisał:

— Obiecałeś mi coś. — Zerknął na leżącą Grace, po czym dostał odpowiedź:

— Sorki, musisz poczekać jeszcze dwa dni. — Chris cicho jęknął załamany. Wystukał jeszcze:

— Nie wyślę ci jej zdjęcia, bo się domyśli. — Za chwilę dostał kolejnego sms-a.

— AJ już to zrobił . — Chłopak rozejrzał się po plaży. Zobaczył na jeziorze jeżdżącego na skuterze przyjaciela. Odpisał:

— Napisz do niej! Chyba wyczuwasz, że tęskni. — Jednak w odpowiedzi dostał:

— Nie mogę. — Chris popatrzył na przyjaciółkę, po czym odłożył telefon i położył się obok. Leżeli tak kilka minut, kiedy Grace coś zauważyła.

— Dlaczego wokół ciebie jest wyczuwalny wiatr, a przy mnie nie? — rozejrzała się dookoła, nigdzie w pobliżu nie było żadnego drzewa. Chłopak uśmiechnął się i nie zmieniając pozycji, powiedział:

— Bo ty karmisz się Energią Ognistego Słońca, a ja rządzę Energią Powietrza. — Dziewczyna podniosła głowę i popatrzyła z politowaniem na Chrisa.

— Chyba za długo siedzisz na słońcu — odparła, po czym położyła się z powrotem. Chłopak nie zareagował. Po chwili Grace poprosiła: — Opowiedz mi coś o Bratnich Duszach. — Chłopak przeciągnął się leniwie.

— A co chcesz jeszcze wiedzieć? — Dziewczyna podniosła się szybko.

— Jak rozpoznać, że to właśnie ona? — popatrzyła na chłopaka, ten odwrócił głowę w jej stronę.

— A co poczułaś, tańcząc z Marckiem? — Grace zmieszała się.

— Nie mówimy o Marcku… — próbowała zmienić temat, ale Chris jej przerwał.

— Marck jest nie tylko twoją Bratnią Duszą, jest też twoim Strażnikiem Duszy. — powiedział. Dziewczyna usiadła, nie rozumiejąc ani słowa.

— Kim jest? — popatrzyła z ironią. Chłopak, zdejmując okulary przeciwsłoneczne, z poważną miną wyjaśnił:

— Marck jest Strażnikiem twojej Duszy i twoją Bratnią Duszą. — Grace parsknęła śmiechem.

— Jasne — odparła, po czym dodała ironicznie: — …i pewnie zaraz mi wyjaśnisz, co to oznacza, że jest Strażnikiem mojej Duszy? — Chris nie poddawał się.

— Strażnik Duszy jest połączony ze swoją Bratnią Duszą Energią Miłości, Życia i Odczuć — powiedział poważnie, dziewczyna dalej śmiała się pod nosem. — Może przyjść do twojego snu, gdy o to poprosisz. — Grace była coraz bardziej rozbawiona. — Energia Miłości powoduje, że Dusze się rozpoznają i zakochują w sobie od pierwszego wejrzenia, Energia Życia ładuje je wzajemnie, nie pozwala, aby jedno z nich umarło, mogą się wzajemnie ożywiać, a dzięki Energii Odczuć Strażnik wie dokładnie, w jakim w danej chwili jesteś nastroju. — Grace zaczęła się głośno śmiać. Chris, nie reagując, położył się na ręczniku i dalej się opalał. Gdy dziewczyna się trochę uspokoiła, spytała:

— I ja mam w to uwierzyć? — Po czym, gdy chłopak nic nie odpowiadał, położyła się, ciągle jeszcze chichocząc. Wtedy Chris dodał:

— Marck wiedział, że kamerka w moim kompie jest włączona, bo gdy się pojawiał, szybciej biło ci serce. — Grace podniosła się zainteresowana. — No i napisał do ciebie wczoraj sms-a, gdy po naszej rozmowie zatęskniłaś za nim.

— Super — dziewczyna poczuła złość. — Nawet ci powiedział, że esemesuje ze mną — zaczęła wstawać. Chris sprostował.

— Nic mi nie powiedział — wyjaśnił szybko, próbując zatrzymać dziewczynę. — Uciekłaś przerażona z warsztatów, dopiero po naszej rozmowie się uspokoiłaś. Dlatego napisał, gdy poczuł, że już się go nie boisz. — Grace dalej czuła złość. — Grace, ja tego nie zmyśliłem — dodał, próbując być przekonującym. Dziewczyna z poważną miną odpowiedziała:

— Wiesz, jak ja to widzę? — Ukucnęła przy Chrisie. — Kamerkę zauważył, ale nie zdążył cię uprzedzić albo nie chciał, bo był ciekawy, co o nim myślę — mówiła, nie pozwalając Chrisowi dojść do słowa. — A wczoraj, gdy uciekłam, nie pojechał za mną, żeby dowiedzieć się, co się stało, bo stchórzył. — Chłopak kręcił przecząco głową. — Potem, gdy się dowiedział od ciebie, że już jest wszystko ok, napisał sms-a. To jest wyjaśnienie, a nie twoja bajka o Strażniku Duszy. — I ruszyła w stronę wody.

— Grace, mylisz się — powiedział w końcu Chris, gdy dziewczyna już odchodziła. — Nigdy cię nie okłamałem, teraz też nie kłamię! — krzyknął. Jednak Grace tylko pokiwała głową i poszła się ochłodzić. Chłopak położył się zrezygnowany. Odetchnął głęboko i szepnął do siebie: — To był durny pomysł — po czym zamknął oczy i przysnął.

Tymczasem w Sun City Marck i Timon przyjechali do domu Katheriny. Parkując motory na podjeździe, zobaczyli dwa jeepy stojące po przeciwnej stronie ulicy. Marck podszedł do krawędzi chodnika, Timon stanął za nim. W tym czasie po drugiej stronie ulicy ciemny blondyn, ubrany w niechlujną, podartą koszulę i wytarte jeansy, wraz z dwoma kolegami zwrócił się w ich stronę. Marck uśmiechnął się szyderczo.

— David i spółka — szepnął Timon. — Ciekawe, czy wiedzą, co ich czeka — dodał, po czym oboje poszli do domu Katheriny. Kobieta już stała w drzwiach, z uśmiechem witając gości. Gdy cała trójka zniknęła, po przeciwnej stronie ulicy zawrzało.

— Kim oni są? — zapytała Maya z niepokojem, zauważając zaniepokojenie Petera.

— Brakujące Energie Żywiołów do stworzenia Kręgu Czarnej Magii — odparł ciemnowłosy i wysportowany Arthur o piwnych oczach. Lidia podeszła do niego i wtuliła się w jego ramię.

— W tej chwili mają przewagę nad nami — powiedział blondyn o niebieskich oczach. Wszyscy spojrzeli na niego.

— David, przecież twoja babcia mówiła, że Bratnia Dusza Uranosa powinna się pojawić w połowie wakacji — wtrąciła Lidia.

— Jeśli oczyszczanie z Energii podziałało, to Dusza Gai nie poczuje wołania Duszy Uranosa — odparł poważnie David, po czym ruszył w stronę swojego domu.

— Co teraz będzie? — szepnęła zatroskana Lidia. Arthur objął ją ramieniem.

— Nic złego się nie wydarzy — pocieszył ją chłopak.

— Nie wiemy dokładnie, po co Katherina chce stworzyć krąg — wtrącił Peter, spoglądając na Mayę.

Wieczorem tego samego dnia Grace nie miała najlepszego humoru. Nie podobało się jej, że Chris próbuje wciągnąć ją w jakąś dziwną grę, czuła się zawiedziona, że Marck się nie odezwał, chociaż nie była pewna, czy tego właśnie chce i w końcu dotarło do niej, że rezygnując z drugiego dnia warsztatów u Lorenza, zaprzepaściła szansę zatańczenia na mistrzostwach. Gdy już leżała, gotowa do snu, nagle zadzwonił telefon. Podniosła się i spojrzała na połączenie. — To Marck — zdziwiła się.

— Halo? — powiedziała, odbierając.

— Cześć — usłyszała. Usiadła na łóżku, dalej niepewna, czy chce z nim rozmawiać.

— Cześć — odpowiedziała w końcu.

— Co słychać? — zapytał Marck pogodnym głosem, czując niepewność i złość dziewczyny.

— Jakoś leci — odparła bardzo sztywno, przygryzając ze złości na siebie wargę.

— Wszystko ok? — dopytywał chłopak. Grace odetchnęła głęboko, po czym powiedziała:

— Przepraszam cię, ale chyba nie mam… — Chciała zakończyć rozmowę jak najszybciej.

— Jesteś zła na mnie? — przerwał jej Marck. Ta nabrała powietrza, po czym wypuszczając je, odparła:

— Marck, ja cię nie znam. — Chłopak poczuł, że Grace oddala się od niego i buduje mur pomiędzy nimi.

— Wiem, masz rację — wtrącił. — Ale nie to jest powodem twojej złości — dodał. Dziewczyna zdziwiła się, a Marck mówił dalej. — Myślę, że coś lub ktoś wyprowadził cię dzisiaj z równowagi i być może jest to związane ze mną, ale… — zawahał się. Grace słuchała z uwagą. Zapadła chwila ciszy.

— Ale…? — szepnęła, gdy chłopak nadal nic nie odpowiadał.

— Ale tak naprawdę nie potrafisz się na mnie gniewać — dokończył wesoło, czując, że emocje opuściły Grace. Uśmiechnęła się.

— Dobranoc, Marck — odparła i rozłączyła się. Chłopak popatrzył na telefon początkowo z uśmiechem, po czym spoważniał. — Co cię gryzie, Grace? — zastanowił się, zapatrzył na chwilę w sufit, po czym zamknął oczy.

Rozdział 3

Marck spodziewał się przyjazdu ojca z samego rana. Steven pojawił się najpierw z wizytą u Katheriny, aby sprawdzić, czy kobieta jest przygotowana do Inicjacji Kręgu Czarnej Magii.

— Po co tutaj przyleciałeś? — zapytała oschle, zamykając się z mężczyzną w salonie, aby nikt ich nie usłyszał.

— Gdzie się podziały twoje maniery? — odezwał się ironicznie Steven. — Kiedyś byłaś bardziej otwarta. — Kobieta zmierzyła go morderczym spojrzeniem. Czuła, że rozsadza ją wściekłość, a i mężczyzna nie dawał za wygraną, stał gotowy odeprzeć atak. Po chwili Katherina odpuściła. Steven dalej patrzył złym wzrokiem.

— Wszystko będzie gotowe na pełnię — wyjaśniła.

— Wiesz, że masz zmusić Grace, aby przejęła Duszę Odyna — syknął wściekły. Ta popatrzyła na mężczyznę.

— Ona może tego nie przeżyć — szepnęła z niepokojem. Steven z ironią w głosie dodał:

— Nie potrzebuję jej, tylko jej ciała. — I ruszył w stronę wyjścia. Gdy Katherina usłyszała trzaśnięcie drzwiami, oparła się o krzesło. Odetchnęła głęboko i popatrzyła jeszcze za okno, gdzie Steven wsiadał do samochodu i odjeżdżał. Potem szybko pozbierała się i dała znać Marckowi.

Czarnowłosy chłopak czekał na powrót ojca w wynajętym domu, niedaleko szkoły. Gdy usłyszał jak podjeżdża auto, stanął na baczność w salonie. Steven wszedł do środka. Popatrzyli na siebie.

— Widziałem się z Katheriną — zaczął mężczyzna, przeglądając gazetę leżącą na stole. Marck nie odzywał się. — Dziewczyny mają już władzę nad Energiami? — popatrzył na chłopaka, ten się zmieszał i spuścił głowę. Steven zrobił wściekłą minę. — Siedzisz tutaj od tygodnia i nawet tego nie potrafisz wykonać na czas — syknął wściekły. Marck stał nieruchomo. — Rozkazałem, aby jak najszybciej utworzono Krąg Czarnej Magii, zgadza się?

— Tak — potwierdził chłopak.

— Miałeś przyjechać, aktywować w nich Energię i przygotowywać dziewczyny do…

— Tak, wiem, ale… — próbował wtrącić Marck, lecz w tym samym czasie dostał pięścią w twarz. Wylądował na ziemi z zakrwawioną wargą. Mężczyzna nachylił się nad chłopakiem.

— Nigdy… — mówił wściekły — …nigdy mi nie przerywaj — dokończył, po czym ruszył do pokoju, który przeznaczył na swój gabinet. Marck poczuł złość. Przetarł usta, lecząc je. W drzwiach, które były uchylone, pojawił się Timon. Z wyrazu twarzy widać było pogardę, jaką czuł do Stevena. Czarnowłosy chłopak podniósł się z podłogi. Jego przyjaciel dalej wpatrywał się w zamknięte drzwi, za którymi znajdował się Steven. Marck podszedł do Timona.

— Chodź, spadamy — powiedział i minął przyjaciela. Ten chwilę jeszcze stał wpatrzony w drzwi, po czym ruszył za Marckiem. Obaj wsiedli na motory i bez słowa odjechali.

Grace przebudziła się, słysząc rozmowy w kuchni. Rozpoznała głos ojca i czym prędzej wyrwała się z łóżka.

— Tato! Wróciłeś! — krzyknęła, rzucając się mężczyźnie na szyję. Ten również ucieszył się na widok córki. Oboje zasiedli do śniadania. Anna, matka Grace, już nalewała napoje.

— Jak się jeździ prezentem urodzinowym? — zapytał Dany, opalony ciemnowłosy mężczyzna z lekkim zarostem.

— Wspaniale — odparła uradowana Grace. — Spełniło się moje marzenie — dodała, nadgryzając kanapkę.

— Jak było na kursie tańca? — zagadywał dalej ojciec. Dziewczyna trochę się zmieszała, zerkając na matkę. Ta zrobiła zatroskaną minę.

— Poznała Marcka — szepnęła Anna. Dany uśmiechnął się, a Grace starała się nie patrzeć nikomu w oczy.

— I jak cię się podoba? — pytał dalej ojciec. Dziewczyna popatrzyła zdziwiona na mężczyznę

— Dlaczego myślisz, że mi się podoba? — przyglądała się zajadającemu kanapkę Dany’emu.

— Bo to twoja Bratnia Dusza? — odparł pytająco mężczyzna. Grace spojrzała na niego podejrzliwie.

— Skąd o tym wiesz? — poczuła złość. Dany popatrzył na córkę, potem na żonę. Oboje zdziwili się reakcją dziewczyny. Ta wstała i wyszła z kuchni.

— Grace! — krzyknęła za nią matka. — Co się dzieje? — dodała, ale nie usłyszała odpowiedzi. Dziewczyna zamknęła się w pokoju. Dany popatrzył zaniepokojony na Annę.

— Co się stało? — zapytał. Kobieta pokręciła głową.

— Nie wiem — zaczęła tłumaczyć. — Wczoraj wróciła z plaży bez Chrisa. — Spojrzeli na siebie uważnie. — Zamknęła się w pokoju i nawet nie zjadła kolacji.

— Zakochana? — wtrącił ochoczo Dany.

— To nie to — zastopowała entuzjazm mężczyzny. — Coś ją gryzie i nie wiem…

— To przeze mnie — usłyszeli nagle wchodzącego Chrisa. Małżeństwo popatrzyło na chłopaka. — Wczoraj się pokłóciliśmy — wyjaśnił. Dany popatrzył zaskoczony na Annę, a ta na niego.

— Przecież wy się nigdy nie kłócicie — wtrącił mężczyzna. — Sprzeczacie się, bijecie, ale nie na poważnie — zauważył.

— Wiem — uśmiechnął się lekko Chris. — Tylko że do tej pory Grace nie musiała mierzyć się ze swoją Duszą, a teraz się z nią siłuje — wyjaśnił. Małżeństwo popatrzyło na siebie z niepokojem.

— Tak ci powiedziała? — zapytała zatroskana Anna.

— Tak to czuje — odpowiedział spokojnie. — Grace walczy z uczuciem do Marcka, bo nie wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia — wytłumaczył pokrótce.

— Chyba czas, aby poznała prawdę o swoim pochodzeniu — zauważył poważnie Dany. Anna zgodziła się z mężem.

Około południa, gdy Grace dalej nie wychodziła z pokoju, mężczyzna postanowił porozmawiać z córką. Zdziwił się, gdy zajrzał do jej pokoju i nie zastał jej tam. Z racji tego, że znał ją dobrze i wiedział, jak ważna jest dla niej przyjaźń z Chrisem, uznał, że poszła do chłopaka.

Miał rację. Grace siedziała u przyjaciela. Jednak nie dlatego, że chciała się pogodzić. Wiedziała, że chłopaka nie ma w domu, a właśnie tam lubiła spędzać czas na przemyśleniach. Nagle do pokoju wszedł Lary, ojciec Chrisa.

— Grace? — zdziwił się, widząc dziewczynę. Ta popatrzyła na mężczyznę i przywitała się. Lary, rzucając na łóżko rzeczy chłopaka, zapytał: — O co się pokłóciliście? — Grace popatrzyła smutno. Ojciec Chrisa był mężczyzną, przed którym syn nie miał tajemnic. Wiedziała, że pierwszą osobą, do której zwróciłby się o radę, był właśnie ojciec. Lary, znając sytuację, przysiadł się obok.

— Wszyscy mnie okłamują — powiedziała po chwili dziewczyna ze łzami w oczach.

— Dlaczego tak uważasz? — pytał mężczyzna. Grace pociągnęła nosem.

— Nie jestem głupia — odparła na odczepnego. Lary poczuł poirytowanie w głosie dziewczyny.

— Nikt tak nie uważa — wyjaśnił spokojnie. Ta popatrzyła na niego ze złością.

— Wiem, że babcia Violet należała do tajemniczego Bractwa Dusz — zaczęła mówić z powagą. — Wiem, że rodzice nic nie mówią o swoim pochodzeniu, że to jest temat tabu, a teraz… — zawahała się i odetchnęła głęboko. — Nagle pojawia się Marck, moja rzekoma Bratnia Dusza i do tego jest Strażnikiem Duszy i wszyscy przyjmują to za oczywiste, jakby to była normalna sprawa — tłumaczyła ze złością. — Chris opowiada coś o władzy nad Energiami, o jakichś Strażnikach, o jakimś połączeniu… — zawiesiła głos. Lary słuchał uważnie, nie przerywając. — Mam wrażenie, jakbym cały czas żyła zamknięta w bańce i nagle ona pękła — dokończyła i nerwy jej puściły, rozpłakała się. Mężczyzna przytulił dziewczynę.

— Wiem, że czujesz się wyobcowana w tym wszystkim — powiedział, gdy się trochę uspokoiła.

— Dokładnie — potwierdziła, wycierając oczy. — Ale najbardziej denerwuje mnie to, że nikt nie próbował mi niczego wyjaśnić, tylko… — pociągnęła nosem i nie dokończyła.

— Co chciałabyś wiedzieć? — zapytał po dłuższej chwili Lary. Grace popatrzyła na niego i szybko odparła:

— Wszystko od początku.

Mężczyzna uśmiechnął się.

— To dlatego tutaj przyszłaś? — Dziewczyna skinęła głową z ulgą.

— Chciałam dowiedzieć się wszystkiego właśnie od pana — szepnęła. Lary odetchnął głęboko. Wiedział, że jest jedną z niewielu osób wiedzących dużo więcej niż pozostali. Wiedział też, że Grace mu ufała, podobnie jak Chrisowi. Dlatego uznał, że nadszedł czas, aby poznała całą prawdę. Zaczął opowiadać o początkach Bractwa Dusz, o korzeniach Grace, o Starszyźnie i o Krainach wchodzących w skład Energii Ziemi i Kosmosu.

Tymczasem w Sun City Marck i Timon siedzieli w pizzerii. Marck przeglądał informacje na tablecie, a Timon był nieobecny myślami.

— Co się dzieje? — zapytał po dłuższej chwili czarnowłosy chłopak. Przyjaciel się ocknął.

— Nie potrafię zrozumieć, jak możesz nie reagować na takie poniżanie siebie przez Stevena — powiedział, kręcąc głową z niedowierzaniem. Marck popatrzył pogodnie.

— Widzę, że za to ciebie bardzo to gryzie — zauważył. W Timonie aż zawrzało.

— Marck, jesteś moim najbliższym przyjacielem, jesteśmy jak bracia, to jak może mnie nie ruszać, że twój ojciec bije cię na moich oczach? — odparł z przejęciem. Czarnowłosy chłopak uśmiechnął się.

— To nie ja mam problem, tylko Steven — wyjaśnił spokojnie, po czym dalej przeglądał informacje na tablecie. Timon nie mógł uwierzyć.

— Zawsze mnie zaskakiwał twój spokój. — Przyjaciele popatrzyli na siebie. — Jakbyś stał zupełnie z boku…

— To, że mój ojciec mnie bije czy poniża słownie, nie powoduje, że tracę wiarę w swoją wartość — przerwał mu Marck, blondyn słuchał uważnie. — Widzisz… — Nabrał powietrza, po czym kontynuował. — Przez te lata, dzięki wierze was wszystkich we mnie, nauczyłem się, że jeśli będę się kierować swoim wewnętrznym kodeksem, swoimi zasadami, to nikt nie będzie w stanie złamać mojej wiary w siebie — tłumaczył ze spokojem. — Owszem, czasami zastanawiam się, dlaczego właśnie mnie się obrywa, ale zaraz potem wracam myślami do swoich zasad i one dają mi poczucie bezpieczeństwa — uśmiechnął się. — To mój ojciec nie radzi sobie ze sobą, a nie ja — spojrzał wesoło na Timona, a ten, zaskoczony odpowiedzią, na niego.

— A ja myślałem, że wytrzymujesz to wszystko dzięki miłości do Grace — przymrużył żartobliwie oczy. Obaj parsknęli śmiechem, po czym Marck spoważniał.

— Muszę zadzwonić do Chrisa, bo coś się z nią dzieje — powiedział, chwytając za telefon. Timon tymczasem zamówił coś do jedzenia.

Grace siedziała z Larym i słuchała opowieści o Bractwie.

— Za parę dni skończysz szesnaście lat i wtedy twoja Dusza osiągnie pełną dojrzałość. Myślę, że rodzice czekali z tą rozmową właśnie do tego dnia — zakończył, uśmiechając się. Grace wysłuchała wszystkiego spokojnie. Mężczyzna potrafił opowiadać bardzo interesująco, dziewczyna poczuła, że to właśnie on może jej wszystko wyjaśnić. — Zapewne masz jakieś pytania? — zauważył zamyślenie Grace.

— Dlaczego wyjechaliście z Sun City?

Lary odetchnął głęboko.

— Widzisz, są pewne rzeczy, których nawet ja nie jestem w stanie wyjaśnić, chociaż… — zawahał się.

— Chociaż… — ciągnęła dziewczyna. Mężczyzna przysunął się do niej i jakby nie chcąc, aby ktokolwiek usłyszał, szepnął:

— Kilka lat temu spotkałem w lesie pewną starszą kobietę. Zaciekawiła mnie swoją wiedzą o poprzednich wcieleniach — zaczął tajemniczo opowiadać. Grace spojrzała zaciekawiona. — Wysłuchałem jej uważnie, po czym wprowadziła mnie w jakiś rodzaj transu — zawahał się, zerkając na dziewczynę, ta słuchała uważnie. — Dzięki tej podróży międzywymiarowej poznałem kilka szczegółów i dlatego teraz jesteśmy zawsze kilka kroków przed wrogami — wyjaśnił.

— Mówił pan o nich komuś? — zapytała Grace. Lary zaprzeczył.

— Chris zna niektóre z nich, ale nie wie, skąd o tym wiem — wyjaśnił szybko.

— A dlaczego mi… — zaczęła dziewczyna

— Bo większość z tego, czego się dowiedziałem, dotyczy właśnie ciebie — przerwał jej tajemniczo.

W tym samym czasie Chris pomagał Martinowi przy wodowaniu łodzi. Martin był potężnie zbudowanym młodym chłopakiem, ratownikiem o ciemnej karnacji i bardzo powolnych ruchach. Jednak w obliczu zagrożenia zawsze reagował najszybciej i bez wahania.

— Co z Grace? — zapytał Martin, gdy blondyn z posępną miną wciągał łódkę na brzeg.

— Uważa, że się z niej nabijam — wyjaśnił, nie przestając pracować. — Nazwała mnie gówniarzem, stwierdziła, że mieszam życie realne z jakimiś bajkami o Strażnikach i mocach, zamiast traktować ją poważnie — dodał, oddychając ciężko.

— Jak się przekona na własne oczy, to…

— Nie w tym rzecz — przerwał mu Chris. Siadając na ziemi, odparł: — Nigdy jej nie okłamałem. — Spojrzał na kolegę, ten usiadł obok. — Poza tą głupią wpadką z kamerką… — chłopcy popatrzyli na siebie wesoło. — A ona uznała z góry, że ją okłamuję — dokończył po chwili blondyn, już z poważną miną.

— A co na to Marck? — zagadnął Martin. Chris nie zdążył odpowiedzieć, gdy zadzwonił jego telefon. Zerknął na ekran.

— O wilku mowa — uśmiechnęli się do siebie. — Co słychać? — zagadnął blondyn, a Martin rozłożył się wygodnie na brzegu.

— Co jest z Grace? — zapytał z niepokojem Marck. Chris odetchnął ciężko.

— Cały czas jest na mnie zła — wyjaśnił chłopak.

— To nie to — wtrącił przyjaciel. — To nie jest złość, to raczej zawód — wyjaśnił.

— Zawiodła się na mnie, przecież… — próbował się tłumaczyć Chris.

— Co teraz robi? — przerwał mu Marck.

— Siedzi obrażona w domu — wzruszył ramionami chłopak.

— Niemożliwe — odpowiedział przyjaciel. — Ktoś lub coś spowodowało, że jej emocje się zmieniają.

— Zmieniają? — zaciekawił się Chris.

— Tak — odpowiedział Marck. — Jest zadowolona i zaciekawiona — odpowiedział, po czym musiał się szybko rozłączyć. Chłopak popatrzył przez chwilę na telefon i zastanowił się. Martin siedział całkowicie wyłączony i przysypiał.

— Muszę coś sprawdzić — powiedział Chris i zanim przyjaciel zareagował, chłopaka już nie było.

Lary przygotował zimne napoje. Usiedli w kuchni i mężczyzna zaczął opowiadać.

— Podczas transu widziałem różne szczątki obrazów. — Grace słuchała zaciekawiona. — Najbardziej zaskakujące było to, że widziałem ludzi i sytuacje, w których wszyscy byliśmy tacy sami jak teraz. — Dziewczyna zdziwiła się. — Potem kobieta wyjaśniła mi, że być może nie byłem w poprzednim wcieleniu, tylko w świecie równoległym.

— Czy to możliwe? — wtrąciła Grace.

— Tak — odpowiedział pewnie Lary. — Dla członków Bractwa podróże międzywymiarowe są możliwe — wyjaśnił krótko, po czym kontynuował. — Widziałem twoją babcię Violet i Odyna.

— Byłego Senseja? — przerwała dziewczyna, a mężczyzna potwierdził.

— Dyskutowali nad czymś, twoja babcia była roztrzęsiona, bardzo się bała. — Grace słuchała uważnie. — Potem widziałem narodziny Chrisa i twoje — uśmiechnęli się do siebie. — Widziałem śmierć mojej żony — tutaj zawahał się i chwilę zamyślił, a dziewczyna przemilczała ten moment. — Potem jak razem dorastacie, jak się zaprzyjaźniacie, aż do momentu twoich szesnastych urodzin… — zatrzymał się i chwilę zamyślił.

— Co się wtedy stanie? — wtrąciła niespokojnie Grace.

— Cały czas mówimy o innym wymiarze — przypomniał jej Lary, ta potwierdziła.

— Wtedy w swoje urodziny wyjeżdżasz z Anną do Sun City i poznajesz dzieje Bractwa od swojej ciotki Beatrice — wyjaśnił mężczyzna.

— Więc to już się zmieniło — zauważyła dziewczyna.

— Nie tylko to — wtrącił Lary. Grace zdziwiła się. — W tamtym wymiarze nie poznałaś jeszcze Marcka — dodał, dziewczyna zmieszała się. Zauważył to mężczyzna. — Zakochałaś się w nim, prawda? — zapytał. Ta popatrzyła zawstydzona.

— Nie znam go — wyszeptała.

— To nie ma znaczenia — odpowiedział spokojnie. — Jest twoją Bratnią Duszą, dlatego jest ci bliski — wyjaśnił Lary i napił się zimnej wody.

— Zawsze myślałam, że to Chris jest moją Bratnią Duszą — powiedziała Grace, a mężczyzna zerknął na nią z poważną miną. W tym czasie do kuchni wbiegł zasapany chłopak. Popatrzył na ojca i Grace siedzących przy stole.

— Co jest? — zapytał, widząc zmieszanie dziewczyny i powagę mężczyzny.

— Opowiedziałem Grace o Bractwie Dusz — wyjaśnił spokojnie Lary. Chris popatrzył zaskoczony na dziewczynę, a ta na niego.

— I uwierzyła? — wtrącił złośliwie chłopak, podchodząc do lodówki i nalewając sobie zimnego napoju. Grace wyczuła złość w głosie przyjaciela. Popatrzyła na mężczyznę, a ten na nią z troską.

— Przepraszam Chris, że ci nie wierzyłam — ale chłopak nie patrzył na nią.

— Nie ma problemu — odparł, unikając jej wzroku, po czym pobiegł do swojego pokoju. Grace westchnęła ciężko.

— Jest na mnie zły — popatrzyła na Lary’ego.

— Daj mu trochę czasu, przecież wiesz, że nie umie się długo gniewać — uspokoił dziewczynę, po czym zaproponował, aby porozmawiała z rodzicami. Grace wróciła do domu. Mężczyzna poszedł do pokoju syna.

— Wszystko dobrze? — zapytał, pukając. Chris siedział na parapecie i wpatrywał się przed siebie. Lary wszedł do pokoju. — Wiem, że słyszałeś część rozmowy — zauważył. — Jak się czujesz? — podszedł do chłopaka.

— Czy ona jest szczęśliwa? — szepnął Chris. Ojciec popatrzył z troską na syna.

— Jak pokocha bez strachu, to będzie szczęśliwa — wyjaśnił spokojnie mężczyzna. Chłopak spojrzał na niego, miał łzy w oczach. — Chris, wiem, że ją kochasz i wiem, jak bardzo jest to dla ciebie ciężkie. — Chris schował twarz między nogami, nie chciał, aby ojciec widział, jak łzy płyną mu po policzkach. Lary jednak wiedział, co dzieje się teraz w sercu syna. Przytulił go mocno i pocałował w potarganą czuprynę.

Rozdział 4

Grace wróciła do domu, ale nie miała ochoty rozmawiać z rodzicami. Czuła się winna w stosunku do przyjaciela. Przesiedziała jakiś czas w swoim pokoju, po czym, gdy zauważyła, że Lary wyjeżdża, pobiegła do domu Chrisa.

— Chris! — krzyknęła, wchodząc, ale nikt nie odpowiedział. Ruszyła w stronę ogrodu. — Hej — powiedziała nieśmiało, gdy dostrzegła umorusanego chłopaka, który czyścił basen.

— Hej — odparł bez entuzjazmu. Grace usiadła na brzegu i przez chwilę wpatrywała się, jak Chris wydłubuje śmieci z odpływu. Chłopak był skupiony na pracy. — Wpadniesz do nas na obiad? — szepnęła, dalej czując się nieswojo. Chris obejrzał się na nią.

— A co serwuje twoja mama? — zapytał. Grace uśmiechnęła się.

— To, co lubisz — odpowiedziała. Chris, dalej poważny, odparł:

— Ja wszystko lubię — i wrócił wzrokiem w stronę odpływu.

— To po co pytasz, co jest na obiad? — próbowała rozładować atmosferę dziewczyna.

— Grace… — zaczął Chris, chcąc wyjaśnić swoje zachowanie. Grace wskoczyła do basenu. Popatrzyli na siebie.

— Chris, przepraszam — powiedziała. — Jesteś moim najlepszym i jedynym przyjacielem, przepraszam, że ci nie wierzyłam — wytłumaczyła szybko. — Zawsze czułam, że nasze życie jest inne. — Chłopak słuchał z uwagą. — Że są rzeczy, których nie rozumiem, ale starałam się tego nie zauważać — mówiła. Chris zrobił zdziwioną minę. — Chodzi mi o tajemnice związane z moją babcią, z szeptami i dziwnymi spotkaniami naszych rodziców — wyjaśniła. — Ale zawsze wiedziałam, że mam cię obok. — Chłopak spuścił wzrok. Grace chwyciła go za rękę, ponownie popatrzyli na siebie. — Nie chcę stracić naszej przyjaźni — szepnęła i wtuliła się w Chrisa. Ten objął dziewczynę.

— Zawsze będziemy przyjaciółmi — odpowiedział. Grace uśmiechnęła się w duchu, a Chris próbował powstrzymać napływające łzy do oczu. Stali tak przez dłuższą chwilę, po czym dziewczyna zapytała:

— Co ty właściwie robisz? — Zajrzała zaciekawiona do odpływu. Chłopak, unikając wzroku Grace, ponownie skupił się na pracy.

— Nie zauważyłem piłeczki pingpongowej, gdy spuszczaliśmy wodę z basenu i się zatkało. Muszę ją wyciągnąć — odparł, uśmiechając się z rezygnacją. — Męczę się z tym od godziny — dodał.

— Strasznie śmierdzi — skrzywiła się.

— Co ty powiesz? — wtrącił wesoło chłopak. Uśmiechnęli się do siebie. Grace wyszła z basenu i usiadła na brzegu.

— Opowiesz mi coś o Strażnikach? — zaproponowała.

— A co chcesz wiedzieć? — zerknął w jej stronę, dalej siłując się z wyjęciem piłeczki.

— Chcę wiedzieć, kim jesteś — odpowiedziała tajemniczo. Chłopak uśmiechnął się zawadiacko.

— Jestem i zawsze będę sobą — odparł. Grace popatrzyła radośnie.

— Wiesz, o czym mówię — uzupełniła dziewczyna. Chris odetchnął głęboko.

— Jestem Strażnikiem Ziemi, moim zadaniem jest ochrona członków Bractwa Dusz, zwłaszcza Starszyzny, a dokładnie ciebie — wyjaśnił krótko i rzeczowo. Dziewczyna uśmiechnęła się.

— Od kiedy jesteś Strażnikiem? — pytała dalej Grace.

— Przygotowywałem się do tego od najmłodszych lat — zaczął opowiadać. — Tata wiedział, że zostanę Strażnikiem, już w dniu moich urodzin — uśmiechnęli się do siebie. — A że nic nie dzieje się przypadkiem, życie tak się potoczyło, że poznałem Marcka, potem pojawili się pozostali chłopacy, no i Strażnicy Ziemi zostali powołani — popatrzył na Grace wesoło. — A w dniu swoich szesnastych urodzin zostałem inicjowany na Strażnika — dokończył dumnie.

— To dlatego twoje urodziny świętowaliśmy dwa dni później? — zauważyła dziewczyna.

— Zgadza się — potwierdził.

— Od kiedy wiesz, że Marck się we mnie kocha? — zapytała nieśmiało Grace po dłuższej chwili. Chris zerknął na nią.

— On jest twoją Bratnią Duszą — powtórzył to, co już wiedziała.

— Nie o to pytam — spoważniała. Chłopak odetchnął.

— Nie wolałabyś pogadać o tym z Marckiem? — zaproponował. Grace zeskoczyła do basenu.

— Dlaczego nie chcesz ze mną o tym pogadać? — zapytała zaciekawiona. Chłopak popatrzył na nią zmieszany.

— Marck jest moim przyjacielem — odpowiedział.

— A ja jestem twoją przyjaciółką — odparła Grace.

— Właśnie — zauważył Chris. — Rozumiesz teraz moje niezręczne położenie — wyjaśnił, patrząc w oczy dziewczynie.

— Ze mną przyjaźnisz się dłużej — napierała dalej Grace. Chłopak powoli dawał za wygraną. — Więc? — ponagliła. Chris westchnął głęboko, po czym odpowiedział:

— Marck kocha się w tobie od zawsze. — Dziewczyna aż otworzyła usta ze zdziwienia.

— Jak to…? — próbowała zrozumieć.

— On jest twoim Strażnikiem Duszy — tłumaczył dalej chłopak. — Od zawsze jest z tobą połączony Energią Miłości, Życia i Odczuć. — Patrzył, jak Grace próbuje poukładać sobie wszystko w głowie. — On żyje tobą — podsumował Chris. Popatrzyli na siebie.

— A gdyby nie był moim Strażnikiem Duszy? — zapytała po dłuższej chwili Grace.

— Co? — zdziwił się chłopak.

— Gdyby był tylko moją Bratnią Duszą, to też byłby zakochany we mnie od zawsze? — popatrzyła poważnie na przyjaciela.

— Nie wiem — odpowiedział Chris. Dziewczyna zamyśliła się. — No jest! — dodał po chwili zadowolony chłopak, wyciągając piłeczkę z odpływu. Oboje wyszli z basenu. Chris zaczął przepłukiwać kafelki wodą z węża.

— Chris — zagadnęła po dłuższej chwili ciszy Grace.

— Mhm… — wymamrotał chłopak.

— Czy Bratnia Dusza to to samo co Bliźniacza Dusza? — Chris spojrzał szybko na dziewczynę, ta przyglądała się mu uważnie.

— Dlaczego nie zapytasz… — próbował zrzucić odpowiedź na kogoś innego.

— Odpowiedz! — ponagliła stanowczo.

— Nie, to nie to samo — odparł poważnie, wracając wzrokiem do basenu i skupiając się na pracy.

— Czy Marck jest moją Bliźniaczą Duszą? — kontynuowała Grace. Chris spojrzał na nią zaskoczony. Próbował wymusić na dziewczynie, aby nie męczyła go dalej, ale ona nie dawała za wygraną.

— Nie jest — szepnął. Grace podeszła bliżej do przyjaciela.

— Wiesz, kto jest moją Bliźniaczą Duszą, prawda? — zapytała, nie spuszczając wzroku z Chrisa. Ten popatrzył na nią. Nic nie odpowiedział. Grace nie czekała jednak na jego odpowiedź. Pobiegła do domu. Chris poczuł, jak uginają się pod nim kolana. Cały czas miał w głowie klątwę, jaka wisi nad jego rodem. Klątwę, która mówi, że jeśli pokocha z wzajemnością swoją Bliźniaczą Duszę, ta w ciągu roku umrze. Wiedział, że nie może dopuścić do tego, aby Grace zakochała się właśnie w nim.

Marck i Timon siedzieli w kawiarni i zajadali się deserami, gdy ujrzeli nadchodzące trzy dziewczyny. Te, wchodząc do kawiarni, popatrzyły na chłopaków.

— Co tutaj robicie? — zapytała czujnie długowłosa blond dziewczyna, z poważnym wyrazem twarzy, ubrana bardzo prowokująco. Timon oblizał ze smakiem łyżeczkę i odparł:

— Cześć, Diana. — Uśmiechnął się do dziewczyny. Nina i Tamara z politowaniem popatrzyły na blondyna. Diana już coś miała odburknąć Timonowi, gdy zerknęła w szybę i zauważyła parkującą furgonetkę, z której wysiadł David. Marck także spojrzał w stronę ulicy, jednocześnie obserwując dziewczynę. Zauważył na jej twarzy ogromny smutek, pomieszany ze złością i żalem.

— Nie jest tego wart– szepnął po chwili, Diana popatrzyła na niego nieco zmieszana. Timon zerknął na Marcka, podobnie Nina i Tamara.

— Łatwo powiedzieć — odparła bezwiednie dziewczyna, po czym szybko przybrała postawę bezuczuciowej wojowniczki i dodała już poważnie i beznamiętnie: — Mama zaprasza was na obiad.

— To super, bo jestem bardzo głodny — odparł, prostując się, Timon. Marck wesoło popatrzył na przyjaciela. Gdy chłopcy zaczęli się zbierać z kawiarni, Diana z przyjaciółkami zdążyły już wyjść na zewnątrz. Po przeciwnej stronie ulicy stali David, Arthur i Peter. Ten ostatni zauważył wychodzące dziewczyny. David popatrzył ze wzgardą na Dianę, ta poczuła wściekłość.

— Ty gnojku — szepnęła. — Wczoraj, jak próbowałeś wyciągnąć ode mnie informacje, to byłeś taki miły — czuła, jak zbiera się jej na płacz. Marck i Timon popatrzyli poważnie na siebie. Po czym czarnowłosy chłopak, widząc, że dalej wzbudza zainteresowanie po przeciwnej stronie ulicy, podszedł do krawężnika chodnika i z szyderczym uśmiechem na twarzy wytworzył na dłoniach dwie kule ognia. David stanął przodem do Marcka, próbując sprowokować chłopaka, ale Arthur i Peter powstrzymali go. Tymczasem Marck zdmuchnął obie kule z rąk i zaczął się śmiać. Timon z dziewczynami przyłączyli się do niego. Davidowi i spółce nie było do śmiechu. Gdy tylko cała piątka zniknęła, Arthur zauważył przerażony:

— Jakim cudem on ma władzę nad ogniem?

Popatrzył na przyjaciół. — Nie mieli jeszcze Inicjacji. — Peter zamyślił się, a David sprawiał wrażenie, jakby go to nie obeszło. — Co z tym zrobimy? — spytał chłopak.

— A co możemy zrobić? — odparł spokojnie David. Przyjaciele popatrzyli na niego zaskoczeni.

— Nie mów, że cię to nie obchodzi — wtrącił zaniepokojony ciemnowłosy chłopak.

— W tej chwili nie możemy nic zrobić — powiedział dobitniej David, po czym wskoczył do furgonetki i odjechał. Arthur i Peter popatrzyli za nim zrezygnowani.

— Kiedy to się skończy? — zapytał Peter.

— Kiedy pojawi się jego Bratnia Dusza — odpowiedział pewnie Arthur.

— Oby jak najszybciej — dodał jeszcze blondyn, obaj wskoczyli do jeepa i odjechali w stronę plaży.

Podczas obiadu Chris był nieobecny myślami. Grace co jakiś czas zerkała na przyjaciela, ale ten nie reagował. W końcu ciszę przerwała Anna.

— Co planujecie na dzisiejsze popołudnie? — spytała, spoglądając na córkę i na chłopaka.

— Jedziemy na plażę — odpowiedziała Grace. Chris ocknął się i spojrzał zrezygnowany na przyjaciółkę.

— Myślałem, że odpuściłaś — zrobił błagalną minę. Dziewczyna zerknęła na niego i odparła: — Niby dlaczego?

Chłopak popatrzył ze złością.

— Jeszcze przed godziną mnie przepraszałaś — zauważył.

— Trzeba było zaproponować koniec kary — odpowiedziała zadziornie. Przez chwilę patrzyli ze złością na siebie. Anna i Dany podśmiewali się, obserwując wymianę zdań pomiędzy nimi.

— Niech ci będzie, i tak jutro wyjeżdżam — powiedział po chwili Chris. Grace spoważniała

— Jak to: wyjeżdżasz? — zaniepokoiła się. Jej rodzice także spojrzeli zaskoczeni.

— Dostałem zadanie — wyjaśnił szybko chłopak. Dany z uznaniem poklepał Chrisa.

— Wydoroślałeś — uśmiechnęli się do siebie.

Jednak Grace nie czuła się szczęśliwa z tego powodu. Po obiedzie, gdy wsiadali do jej jeepa, zapytała:

— Dlaczego właśnie teraz wyjeżdżasz? — Chris popatrzył na nią.

— Dostałem zadanie — powtórzył szybko.

— Kiedy? — pytała dalej.

— Co? — zmieszał się chłopak.

— Kiedy dostałeś to zadanie? — powtórzyła dziewczyna.

— Grace, jestem Strażnikiem… — próbował tłumaczyć się.

— Twoim zadaniem jest pilnowanie mnie — przerwała mu.

— Przestań — wtrącił. — Nic ci nie jest — zauważył.

— Zadzwonię do Marcka i powiem…

— Nie zrobisz tego — przerwał jej Chris stanowczo i ze złością.

— Nie zabronisz mi — odpowiedziała wściekła i już miała ruszyć, gdy chłopak wyciągnął kluczyki ze stacyjki.

— Co się z tobą dzieje? — zapytał poważnie.

— A z tobą? — odparła, patrząc Chrisowi w oczy.

— Mam zadanie do wykonania — wyjaśnił spokojnie, ale stanowczo. Grace odwróciła wzrok w stronę kierownicy. Chwilę siedzieli w ciszy, po czym chłopak zapytał: — O co jesteś na mnie wściekła?

— Nie na ciebie — odpowiedziała już spokojnie. Chris słuchał uważnie. — Nie umiem sobie poradzić z tym, co czuję — popatrzyła na przyjaciela. — Wiem, że powinnam poddać się temu, co podpowiada mi serce i zaufać mojej Duszy, ale ciągle mam wrażenie, że… — spuściła wzrok.

— Że co? — szepnął Chris

— Że miłość do Marcka to jeszcze nie to — odpowiedziała i popatrzyła na chłopaka. Ten uśmiechnął się.

— A jak chcesz się tego dowiedzieć, skoro nawet nie spróbowałaś? — zapytał.

— A co z moją Bliźniaczą Duszą? — spojrzała z niepokojem. Chris odparł pogodnie.

— Przecież jesteś zakochana w Marcku, a on w tobie, na co jeszcze czekasz? — Dziewczyna uśmiechnęła się.

— Nie wiem, czy jestem w nim zakochana — szepnęła, rumieniąc się. Chris, oddając jej kluczyki, uśmiechnął się szeroko.

— Zawsze gdy wspominamy Marcka, szybciej bije ci serce, zaczynają ci się świecić oczy i uśmiechasz się kącikami ust — odpowiedział. Grace popatrzyła na niego zaskoczona.

— Jakim jesteś zwierzakiem? — zapytała podejrzliwie.

— Wilkiem — odparł dumnie.

— A Marck?

— Też wilkiem — wesoło odpowiedział Chris. Dziewczyna przymrużyła oczy, po czym odpaliła samochód i ruszyła w stronę plaży.

W Sun City Marck i Timon gościli w domu Katheriny.

— Zapraszam do stołu — powiedziała starsza kobieta, wskazując chłopakom miejsca.

— Nie ma to jak pyszny posiłek na świeżym powietrzu — zauważył Timon, doceniając bogato zastawiony stół pośrodku ogrodu. Marck usiadł obok Diany.

— Jak to możliwe, że masz władzę nad Energią Żywiołu? — dopytywała zaciekawiona blondynka, podając chłopakowi półmisek z sałatką. Marck, nakładając sobie jedzenie, odparł:

— Jesteśmy po Inicjacji. — Zerknął w stronę przyjaciela. Ten jednak był zajęty rozmową z Niną i Tamarą. Diana popatrzyła zdziwiona na czarnowłosego chłopaka.

— Przecież nie należycie do Bractwa — zauważyła. Marck uśmiechnął się.

— Nie — odpowiedział. — Jesteśmy Strażnikami Ziemi, chronimy członków Bractwa — dodał, spoglądając w stronę Katheriny. Kobieta przytaknęła. Diana dalej nie rozumiała.

— Macie chronić członków Bractwa i dołączyliście do nas — powiedziała głośniej, zwracając uwagę dziewczyn i Timona. Chłopcy uśmiechnęli się do siebie.

— Diana, nie musisz znać szczegółów — wtrąciła z powagą Katherina. Dziewczyna poczuła złość, ale matka nie dawała za wygraną. — Możecie w pełni ufać Marckowi i Timonowi — dodała przekonująco, po czym zaprosiła do częstowania się. Diana była zła, poczuła się zignorowana. Do końca posiłku nie odezwała się ani słowem. Za to Nina i Tamara świetnie bawiły się w towarzystwie Timona.

David siedział w garażu i grzebał w silniku swojego motocykla, gdy zajrzała do niego babcia Apollina.

— Napijesz się czegoś? — zaproponowała.

— Nie — odpowiedział oschle chłopak. Starsza pani odwróciła się i już miała wyjść z pomieszczenia, gdy David powiedział pojednawczym tonem: — Przepraszam. — Oparł się o ścianę i ze smutkiem dodał: — Babciu, mam wrażenie, że wszystko wymyka mi się z rąk, że nie dam rady być Sensejem Bractwa — spuścił głowę. Kobieta podeszła do niego i przytuliła.

— Synku, jesteś najodważniejszym chłopcem, jakiego znam, wierzę w ciebie — pocieszyła wnuka. — Poczekaj jeszcze kilka dni, a wszystko zacznie się układać — uśmiechnęła się do Davida.

— A jeśli Dusza Gai się nie pojawi? — zapytał niepewnie.

— Pojawi się — odparła pewnie. — Wiem, że się pojawi — pogłaskała chłopaka po głowie i razem wrócili do domu.

Późnym popołudniem Marck i Timon dalej siedzieli u Katheriny. Podczas gdy ten drugi przygotowywał dziewczyny do Inicjacji Energii Żywiołów, Marck rozmawiał z Katheriną.

— Jak chcesz sprowadzić tutaj Grace? — zapytała poważnie kobieta.

— Jeszcze nie wiem — odpowiedział spokojnie chłopak. — Ale pracuję nad tym — dodał wesoło, jednak Katherina dalej sprawiała wrażenie zaniepokojonej.

— Boję się, że jak Steven odkryje…

— Niczego się nie domyśli — wtrącił spokojnie Marck. Kobieta odetchnęła, ale dalej była niespokojna. — Wszystko się uda, nie martw się — pocieszył Katherinę, po czym przeprosił i sięgnął po telefon.

Grace z Chrisem właśnie siedzieli na plaży i wesoło gawędzili, gdy zadzwonił telefon. Dziewczyna zerknęła z tajemniczym uśmiechem na przyjaciela. Ten zaczął się śmiać, po czym kazał jej odebrać.

— Cześć, Marck — powiedziała radośnie. Chris, rechocząc, pobiegł popływać.

— Widzę, że masz świetny humor — zagadał chłopak. Grace potwierdziła. — Coś się wydarzyło? — dopytywał.

— Jako Strażnik mojej Duszy powinieneś wiedzieć takie rzeczy — odpowiedziała zadziornie dziewczyna. Marck uśmiechnął się do słuchawki.

— Czuję, że jesteś szczęśliwa, ale nie mam możliwości sprawdzenia, z jakiego powodu — wyjaśnił wesoło.

— Ciekawe, dlaczego AJ robił mi zdjęcia — odparła chichocząc. Marck zerknął na tablet, gdzie widniały nieodebrane informacje od przyjaciela. Usiadł w kącie i zaczął przeglądać fotki. Na każdej Grace ładnie pozowała do zdjęcia.

— Wow! — szepnął. — Dziękuję — dodał. Dziewczyna odpowiedziała:

— Proszę bardzo. — Oboje parsknęli śmiechem. — Kiedy odwiedzisz Smiling City? — zapytała po dłuższej chwili Grace.

— Stęskniłaś się za mną? — spytał Marck. Dziewczyna zmarszczyła nieśmiało nos, po czym odpowiedziała prowokująco:

— Może… — Marck uśmiechnął się szeroko.

— Niedługo zrobię ci niespodziankę — odparł tajemniczo, po czym pożegnali się. Grace odłożyła telefon i zaczęła szukać wzrokiem Chrisa. Chłopak właśnie ścigał się z AJ-em na skuterach. Pobiegła w stronę brzegu, aby pokibicować przyjacielowi.

Rozdział 5

Następnego dnia po śniadaniu Marck i Timon rozpoczęli przygotowywanie dziewczyn do Inicjacji Pięciu Żywiołów. Ćwiczyli na plaży, blisko lasu. Marck aktywował u wszystkich Energię, a Timon pomagał dziewczynom poznać możliwości żywiołów. Podczas gdy ten drugi popisywał się swoimi umiejętnościami, czarnowłosy chłopak siedział zamyślony na pniu drzewa.

— Co mu jest? — spytała Diana Timona, gdy ten pokazywał jej, jak może przywołać wiatr. Chłopak spojrzał na przyjaciela i uśmiechnął się.

— Rozmarzył się — parsknął śmiechem. Dziewczyna zdziwiła się.

— Jest zakochany? — Timon potwierdził. — Długo są razem? — ciągnęła dalej zaciekawiona Diana, gdy blondyn pokazywał jej wirujący kłąb liści.

— Właściwie to niedawno oficjalnie się poznali — wyjaśnił tajemniczo chłopak.

— Co? — nie zrozumiała Diana. Timon popatrzył na nią wesoło.

— On ją kocha od bardzo dawna, a ona go od kilku dni — wytłumaczył jaśniej. Dziewczyna uśmiechnęła się, patrząc na Marcka, po czym posmutniała i zamyśliła się. Podszedł do niej Marck.

— Wszystko w porządku? — zagadnął. Diana ocknęła się i zabrała za naukę. Chłopcy popatrzyli na siebie.

— Diana — odezwał się po chwili Timon, dziewczyna podeszła bliżej. — Wiesz, że David czeka na…

— Tak, wiem — przerwała ze złością i nie chcąc kontynuować tej rozmowy, już miała odejść, gdy Marck dokończył za Timona:

— Ona się tutaj nie pojawi. — Diana cofnęła się zaskoczona.

— Jak to? — zapytała niepewnie.

— Powiedzmy, że nie ma Duszy Gai, która przyjechałaby tutaj, aby odnaleźć Duszę Uranosa — wyjaśnił Timon. Dziewczyna stała jak zamurowana.

— Ale czy David…? — zaniepokoiła się.

— Nie, nie umrze — uspokoił dziewczynę Marck.

— Czy on o tym wie? — dodała po chwili.

— Nie, nie wie — odpowiedział czarnowłosy chłopak. — I nie może się dowiedzieć — dodał poważnie. — Od tego zależy moje życie — wyjaśnił. Diana popatrzyła poważnie na chłopaka.

— Obiecuję, że ode mnie niczego się nie dowie — przyrzekła szczerze.

— Wiem — uśmiechnął się Marck. Po czym Timon zaproponował kolejną lekcję, jednocześnie obserwując postępy Niny i Tamary.

Tymczasem Grace zaraz po śniadaniu pobiegła pożegnać się z Chrisem.

— Cześć — krzyknęła, wbiegając do garażu, gdzie chłopak właśnie siadał na motor.

— Hej — zdziwił się jej wizytą. Uśmiechnęli się do siebie.

— Uważaj na siebie — poprosiła i przytuliła go. Chris objął mocno przyjaciółkę.

— Ty też uważaj na siebie — szepnął.

— Zostawiasz mnie samą — zauważyła niezadowolona Grace. Chłopak zaczął się śmiać.

— Nie samą — odparł, gdy pod jego dom podjechał Martin, ratownik znad jeziora. Dziewczyna popatrzyła zaskoczona na chłopaka. — Martin będzie miał na ciebie oko — powiedział Chris, wsiadając na motor. Grace uśmiechnęła się do nowego Strażnika, po czym zwróciła do przyjaciela:

— Wiesz, że nie znoszę kontroli. — Blondyn roześmiał się, założył kask i kiwając przyjaciołom, wyjechał. Grace chwilę patrzyła za nim, po czym zwróciła się do Martina.

— Ciebie chyba nie muszę namawiać na plażę? — Chłopak zaprosił Grace na siedzenie obok i ruszyli w stronę jeziora.

— Od kiedy jesteś Strażnikiem? — zagadnęła go w drodze dziewczyna.

— Od dłuższego czasu — odparł ospale Martin. — Ale w roli osobistego Strażnika od dzisiaj — zarechotał. Grace też się uśmiechnęła.

— Też masz wilczy instynkt? — zadała kolejne pytanie. Chłopak, nie tracąc skupienia na kierowaniu, odpowiedział:

— Moim totemem zwierzęcym jest niedźwiedź. — Zerknął na Grace, ta zmierzyła wzrokiem Martina. Oboje parsknęli śmiechem. — Mam jego siłę, spokój i leniwość — dodał po chwili.

— I jesteś Strażnikiem? — zapytała wesoło. Ten potwierdził, szeroko się uśmiechając.

— Wiesz, na czym polega prawdziwa moc niedźwiedzia? — zagadnął w momencie, gdy dojeżdżali na miejsce. Grace patrzyła z uwagą. — Ma zdolność samoobserwacji, umie dostroić się do Energii Wszechświata oraz odnaleźć odpowiedzi i właściwe rozwiązania w momencie, gdy wydają się niemożliwe — wyjaśnił z dumą. Dziewczyna uśmiechnęła się. Gdy zaparkowali, wyskoczyli szybko z auta i ruszyli w stronę jeziora. Po drodze dołączył do nich AJ.

— Hej! — powiedział wesoło, wieszając się na Martinie. Ten, jak gdyby nigdy nic, nawet nie zareagował. Grace obserwowała radośnie dwójkę chłopaków.

— AJ to małpa — powiedział w międzyczasie ratownik. Dziewczyna zaczęła rechotać, widząc zachowanie chłopaka.

— Jestem zwinny, lubię skakać po drzewach i podobno jestem bardzo głośny — krzyknął i niczym wiatr pobiegł na pomost, wskakując na jeden ze skuterów.

— AJ zawsze tryska niekończącym się optymizmem — wyjaśnił Martin.

— Jesteście przyjaciółmi? — zagadnęła Grace.

— Najlepszymi — odparł dumnie chłopak. Dziewczyna nie mogła uwierzyć.

— Bardzo się różnicie — zauważyła.

— Zgadza się — odpowiedział Martin, po czym rozkładając leżaki dla siebie i dla Grace, dodał: — Dlatego nigdy się nie nudzimy. — Opadł ciężko na siedzenie. Dziewczyna usiadła na swoim leżaku. AJ w międzyczasie przygotował pozostały sprzęt wodny i obszedł plażę. Grace przyglądała się co jakiś czas raz jednemu, raz drugiemu chłopakowi.

— O co chciałabyś jeszcze zapytać? — przerwał jej Martin, zerkając spod dżokejki ratowniczej. Dziewczyna uśmiechnęła się.

— Ilu jest Strażników Ziemi? — zapytała.

— Strażników Ziemi jest szesnastu, ale tych, którzy służą Marckowi, czternastu. Z tym że historia Strażników Ziemi sięga początków powstania Bractwa Dusz — wyjaśnił. Grace zaciekawiła się. — Wcześniej Strażnicy byli tylko ludźmi — uśmiechnął się porozumiewawczo. — Dopiero my jesteśmy wyjątkowi — oboje wybuchnęli śmiechem.

— A oprócz wilków, niedźwiedzia i małpy — zerknęli w stronę AJ-a — jakie są jeszcze zwierzęta? — pytała Grace.

— Timona poznałaś. — Martin poczekał aż dziewczyna przytaknie i kontynuował: — On jest krukiem — bystry, spostrzegawczy, godny zaufania, lojalny i oddany — mówił płynnie, a jednocześnie z entuzjazmem. — Jest jeszcze delfin — człowiek ryba — powiedział, uśmiechając się do dziewczyny. — Sowa — symbol nie tyle mądrości, co siły, umiejętności i wiedzy; pająk — zręczny, pilny, wytrwały, cierpliwy i ostrożny — wymieniał, a Grace słuchała z uwagą. — Wąż — silny, zwinny, atakuje znienacka; lew — symbol siły, władzy i walki; bizon — wsparcie, moc i pomoc; sokół — bystry obserwator z piekielnie dobrym wzrokiem i pies — wierny, przyjacielski, oddany — dokończył chłopak, a dziewczyna wpatrywała się przed siebie zamyślona. — Myślę, że niedługo wszystkich ich poznasz — dodał po chwili. Jednak Grace jakby tego nie usłyszała. Myślami była gdzieś daleko.

Tymczasem w Sun City Maya, Lidia i chłopcy wylegiwali się w domku na plaży, na Wyspie Bractwa.

— Wiesz coś o Duszy Gai? — zapytała szatynka ciemnowłosego blondyna siedzącego w jacuzzi. David zaprzeczył.

— Myślisz, że możemy ją jakoś namierzyć? — zasugerował Peter.

— Niby jak? — spytał Arthur siedzący obok Davida. — Nie wiemy, kto nią jest i gdzie jej szukać — wyjaśnił.

Nagle usłyszeli nadjeżdżające w ich stronę z dużą prędkością dwa skutery. Chłopcy zerwali się na równe nogi i z niepokojem zaczęli obserwować zmierzające w ich kierunku pojazdy. Marck i Timon, widząc przerażenie w oczach członków Bractwa, w ostatniej chwili skręcili, tworząc ogromną falę wody, która wylała się na taras, ochlapując wszystkich.

— Ty gnojku! — krzyknął wściekle David, a Arthur z Peterem wskoczyli szybko na skutery, ścigając napastników. Timon i Marck rozdzielili się. Arthur ruszył za jednym, a Peter za drugim. Po drodze do Petera dołączył też David. Strażnicy pobawili się trochę ze ścigającymi ich chłopakami, po czym dopłynęli do brzegu plaży Sun City, gdzie czekały Diana, Nina i Tamara. Chłopcy z Bractwa ostrożnie zwolnili, nie wiedząc, czego mogą się spodziewać. W tym czasie dziewczyny utworzyły ogromną wirującą falę, która napierając na chłopaków, nie pozwoliła im utrzymać się na skuterach. Cała trójka wylądowała w wodzie. Marek i Timon zaczęli się głośno śmiać.

— To jeszcze nie koniec! — krzyknął wściekły David. Diana poczuła satysfakcję, ale nie zareagowała na groźby chłopaka. Tymczasem Marck i Timon, rechocząc, podpłynęli do rozbitków. Arthur i Peter byli wściekli.

— Jeszcze nas popamiętasz — wycedził przez zęby ten pierwszy.

— Nie sądzę — odparł z szyderstwem w głosie Marck. — Ale z niecierpliwością czekam na rewanż — zaczął się śmiać.

— O ile będzie możliwy — wtrącił wesoło Timon. Pływacy popatrzyli z niepokojem na siebie.

— O czym ty mówisz?! — zawołał David do odpływającego czarnowłosego chłopaka. Ten zawrócił i dopowiedział całkiem poważnie:

— Nie ma już Duszy Gai. — Po czym odpłynął, podtapiając chłopaków. David wynurzył się szybko, za nim Arthur i Peter, popatrzyli na siebie przerażeni.

— Myślisz, że mówił prawdę? — zapytał ten pierwszy. Jednak ciemnowłosy blondyn tylko wpatrywał się w oddalające się skutery.

Podczas wieczornej medytacji Grace poczuła, że chciałaby spotkać się z Marckiem. Pamiętała, co jej powiedział Chris i przed snem szepnęła:

— Marck, chcę żebyś odwiedził mnie we śnie.

Po czym zamknęła oczy i zasnęła.

Siedziała nad brzegiem morza, ubrana w długą białą sukienkę i wpatrywała się w dal. Słońce przyjemnie grzało, czuła lekki powiew wiatru i zapach słonej wody. Pierwszy raz poczuła wszystko tak wyraźnie, jakby sen nie był tylko snem. Gdy tak wtapiała się myślami w miejsce, usłyszała:

— Gdzie jesteśmy? — Uśmiechnęła się, rozpoznając głos Marcka. Odwróciła się i zobaczyła chłopaka w białej koszulce na ramiączkach i w białych bermudach. Jasny kolor podkreślał jego ciemną karnację, a koszulka opinała świetnie uformowaną sylwetkę.

— Na mojej wymarzonej plaży — odpowiedziała wesoło. Popatrzyli na siebie przez chwilę, po czym Marck usiadł obok. — Przyszedłeś — zauważyła Grace, nie mogąc uwierzyć, że obrazy są tak wyraźne.

— Przecież mnie zaprosiłaś — odparł, spoglądając jej głęboko w oczy. Dziewczyna po chwili speszyła się. Zwróciła głowę w stronę morza. Marck nie przestawał się jej przyglądać. — Ślicznie wyglądasz — szepnął. Grace, opierając ręce na kolanach i brodę na rękach, spojrzała na niego.

— Ty też ślicznie wyglądasz. — Marck uśmiechnął się szerzej i spojrzał w stronę fali podpływającej pod jego nogi.

— Co chcesz robić? — zapytał po chwili, dalej nie patrząc na dziewczynę.

— A ty? — odpowiedziała pytaniem Grace. Marck spojrzał na nią.

— To twój sen — odparł. Wpatrywali się w siebie przez dłuższą chwilę, po czym dziewczyna powiedziała.

— Chcę cię lepiej poznać — Marck uśmiechnął się.

— Chyba Chris już dużo o mnie powiedział — zmieszał się chłopak. Grace uśmiechnęła się, widząc rumieniec na twarzy Marcka.

— Chcę wiedzieć, jaki jesteś tutaj — dotknęła serca chłopaka. Ten popatrzył na nią z poważną miną.

— Tutaj — powiedział, kładąc rękę na dłoni Grace — jestem szczęśliwy. — Dziewczyna poczuła, jak serce zaczyna jej szybciej bić. Patrzyli tak przez chwilę na siebie, po czym Marck zaczął zbliżać swoją twarz do twarzy Grace. Oboje byli poważni. Dziewczyna czuła, jak oblewają ją na przemian fale gorąca i zimna. Marck zatrzymał się tuż przy jej twarzy. Ustami prawie się stykali. Grace nie przestawała patrzeć w oczy chłopakowi. Uśmiechnął się i wstając, pociągnął za sobą dziewczynę. — Chodź, przejdziemy się — zaproponował, po czym ruszył w stronę widocznej niedaleko skarpy skalnej, nie puszczając dłoni Grace. Ta uśmiechnęła się. Szli tak brzegiem morza w ciszy, co jakiś czas spoglądając na siebie, aż doszli do ustępu skalnego. Marck pomógł Grace wdrapać się na skałki, skąd zobaczyli rozciągające się morze, a za horyzontem piękną tęczę, która jakby wynurzała się ze środka morza i wtapiała w środek plaży. Oboje byli zachwyceni widokiem.

— Marck — zagadnęła Grace, chłopak zerknął w jej stronę. — Dlaczego nie pojawiłeś się w moim życiu wcześniej? — Uśmiechnął się i usiadł na kamieniu. Dziewczyna przysiadła obok.

— Słyszałaś o Starszyźnie Bractwa? — zapytał. Grace potwierdziła. — I wiesz, że jesteś jedną z nich? — dodał, ale dziewczyna zmieszała się.

— Wiem, że jestem członkiem Bractwa, jak moi rodzice, a wcześniej babcia — wyjaśniła.

— Nie rozmawiałaś z rodzicami o…? — zdziwił się Marck.

— Nie — przerwała mu, odetchnęła i dodała: — Ilość informacji, przez te ostatnie dni, trochę mnie przytłoczyła. — Popatrzyła na chłopaka poważnie. — Nie miałam jeszcze okazji poznać bliżej…

— To niedobrze — wtrącił Marck. Grace spojrzała z niepokojem.

— Przepraszam, nie wiedziałam, że to ważne — zaczęła się tłumaczyć. Marck popatrzył troskliwie na dziewczynę.

— I tak dzielnie to znosisz — odpowiedział. Grace uśmiechnęła się.

— Opowiesz mi o Starszyźnie? — zaproponowała. Chłopak spoważniał.

— Nie wiem, czy to dobry pomysł — zmieszał się

— Dlaczego? — zdziwiła się. Marck odetchnął głęboko i wyjaśnił:

— Ja działam wbrew Bractwu, a ty powinnaś podjąć decyzję samodzielnie, bez niczyich insynuacji — odparł z poważną miną.

— Posłuchaj — powiedziała odważnie. — Przez całe życie nikt z Bractwa nawet się o mnie nie upomniał, za to, jak się okazało, Strażników miałam w pobliżu aż trzech. Dlaczego myślisz, że mogłabym wybrać Bractwo zamiast osób, które mnie chroniły? — wzburzyła się i chciała odejść, gdy Marck powiedział:

— To, co teraz powiem, może ci się nie spodobać. — Popatrzyli na siebie, Grace usiadła z powrotem na kamieniu. — W piątkową noc uwolniłem cię z Duszy Gai, którą w sobie nosiłaś. — Grace otworzyła usta w szoku. — W Bractwie czeka na ciebie chłopak, który ma w sobie Duszę Uranosa, mieliście być parą — dokończył, po czym obserwował zachowanie dziewczyny. Ta dłuższą chwilę siedziała jakby nieobecna. Jednak gdy dotarło do niej, że o tym właśnie opowiadał jej Lary, ojciec Chrisa, opanowała się.

— Czy to niesie za sobą jakieś poważne konsekwencje? — zapytała niepewnie. Marck zdziwił się trochę spokojem, z jakim Grace przyjęła wiadomość, ale dał jej odpowiedź.

— Nie. — Popatrzyli na siebie. — Ale będę potrzebował twojej pomocy. — Dziewczyna słuchała z uwagą. — Są ludzie, którzy nie mogą się dowiedzieć o tym, że nie masz już w sobie Duszy Gai — wyjaśnił.

— Co mam zrobić?

Marck uśmiechnął się.

— Pocałować mnie — odpowiedział wesoło. Grace popatrzyła podejrzliwie.

— Nie wiem, czy to nie byłoby zbytnie spoufalanie się — zauważyła. — W końcu mam być bezstronna w podejmowaniu decyzji — dodała i oboje parsknęli śmiechem. — Czy teraz właśnie działasz przeciwko Bractwu? — Marck popatrzył na nią. — Dlatego nie mogłeś ze mną przygotowywać się do konkursu? — dopytywała. Chłopak potwierdził.

— Przepraszam, naprawdę chciałem z tobą zatańczyć — próbował się tłumaczyć, ale Grace zamknęła dłonią jego usta. Uśmiechnęła się, po czym pocałowała Marcka. Naraz poczuli falę energii przeszywającą ich od stóp do głów. Cały świat jakby zamarł. Nie czuli powiewu wiatru, promieni słonecznych, zapachu morza. Zanurzyli się w sobie, jakby popłynęli w głąb swoich największych pragnień. Gdy po dłuższej chwili Grace otworzyła oczy, Marck wpatrywał się w nią. Zobaczyła w jego oczach coś, na co wcześniej nie zwróciła uwagi. Kochał ją, kochał całym sobą. Uśmiechnęła się, a Marck delikatnie pogładził ją po policzku. Był poważny.

— Co się stało? — zapytała. Chłopak oparł czoło o jej głowę i odpowiedział.

— Szkoda, że to tylko sen — Grace odsunęła się zdziwiona.

— Jak to: tylko sen? — Marck zaśmiał się.

— Obudzisz się i nie będzie mnie przy tobie — wyjaśnił.

— Ale będę wszystko pamiętać? — zapytała zaniepokojona. Chłopak wesoło potwierdził. Grace odetchnęła, po czym Marck dodał:

— Musimy się obudzić. — Grace spojrzała na niego zdziwiona. — Jest już dziewiąta rano.

Grace otworzyła oczy. Zerknęła na zegarek, który wskazywał dziewiątą i włączyło się radio. Przeciągnęła się leniwie i chwyciła telefon. W tym właśnie czasie dostała sms-a.

— Dziękuję za piękny sen . Marck.

Podskoczyła radośnie na łóżku, po czym wstała i zbiegła na śniadanie.

Tego dnia Marck i Timon dalej pomagali Dianie, Ninie i Tamarze ujarzmić ich Energię. Dziewczynom coraz lepiej udawało się wykonywać zadania, bardzo się do nich przykładały.

— Jesteś dzisiaj jakiś inny — zauważyła Diana, obserwując uśmiech nieopuszczający twarzy Marcka. Chłopak popatrzył na nią. Blondynka chwilę wpatrywała się w oczy Marcka, po czym posmutniała i skupiła się na Energii. Ten podszedł do niej.

— Też będziesz szczęśliwa, wiem to — szepnął i stworzył serce z ognia, podając je Dianie. Ta uśmiechnęła się.

— Kiedy? — zapytała, mało przekonana.

— Gdy uwierzysz, że zasługujesz na miłość — odpowiedział poważnie. Diana popatrzyła na niego.

— Przecież wiesz, że moja miłość jest niemożliwa do spełnienia — powiedziała ze łzami w oczach.

— Nie ma rzeczy niemożliwych — odparł pewnie. — Chyba, że sama w to wierzysz — zerknął na nią spod oka. Diana parsknęła śmiechem, dalej bez przekonania. — Coś ci opowiem — dodał Marck i oboje usiedli pod drzewem. — Od najmłodszych lat kocham jedną i tę samą dziewczynę. — Blondynka patrzyła ze zdumieniem. — Jeszcze kilka dni temu ona nawet nie wiedziała o moim istnieniu, a teraz… — uśmiechnął się i rozmarzony oparł głowę o drzewo, patrząc w niebo.

— Co: teraz? — zagadnęła Diana.

— Wiem, że ona jest zakochana we mnie — wyjaśnił szczęśliwy. Dziewczyna popatrzyła przed siebie, ale nie potrafiła cieszyć się szczęściem Marcka. Chłopak zauważył jej smutek.

— On mnie nienawidzi — szepnęła i łzy popłynęły jej po policzkach.

— On nienawidzi siebie — odpowiedział Marck. — Tylko tak można wytłumaczyć zachowanie kogoś, kto gardzi miłością innych — wyjaśnił spokojnie. Diana wtuliła się w ramię czarnowłosego chłopaka. Siedzieli tak przez dłuższą chwilę, gdy zaskoczyła ich Nina.

— Udzielasz Dianie indywidualnych lekcji? — zapytała zadziornie. Marck uśmiechnął się, a Diana zmieszała. Jednak szybko przetarła oczy i wstając spod drzewa, powiedziała wyniośle:

— Przynajmniej nie obmacuję nikogo ostentacyjnie — po czym poszła w stronę polany, gdzie zaczęła ćwiczyć z Energią Ziemi. Nina odprowadziła ją wzrokiem i przy okazji, natrafiając na samotnie stojącego Timona, pobiegła w jego stronę. Marck podniósł się spod drzewa i podszedł do Tamary, która była skupiona na tworzeniu kamieni z ziemi.

— Co kombinujesz? — zagadnął wesoło, widząc zdenerwowanie dziewczyny.

— Próbuję wytworzyć diament, ale… — opuściła zrezygnowana ręce. Marck zarechotał. Tamara popatrzyła na niego ze złością.

— Nie stworzysz diamentu z leśnej ziemi — wytłumaczył.

— Ty wredny… — poczuła wściekłość, czarnowłosy chłopak wycofał się kawałek.

— Przepraszam, ja… — próbował zrozumieć zachowanie Tamary. Ta nagle opanowała się i odpowiedziała:

— Nie mówię o tobie. — Parsknęła śmiechem, widząc minę Marcka. Ten się uspokoił, ale dalej nie rozumiał. Dziewczyna popatrzyła w las i dodała: — Rob powiedział, że jak aktywujesz we mnie Energię Ziemi, to mam ćwiczyć tak długo, aż uda mi się wytworzyć diament z ziemi. — Marck zaczął się śmiać. — Tylko nie wyjaśnił, o jaki rodzaj ziemi chodzi — popatrzyła spod oka na roześmianego chłopaka. — A doskonale wiem, że teraz wszystko słyszy i się ze mnie wyśmiewa — ponownie patrzyła w stronę drzew. — Rob, zemszczę się, zobaczysz — dokończyła wściekła.

— Jak ci idzie z Energią? — zapytał Marck.

— Chyba całkiem dobrze — odpowiedziała dumnie dziewczyna. — Czuję ją — dodała radośnie. Uśmiechnęli się do siebie. — A co u ciebie? — popatrzyła flirciarsko.

— Bardzo dobrze — odpowiedział wesoło.

— A co z ojcem? — spytała, już poważniejąc, Tamara.

— Dalej żyje nieświadomie, realizując swój plan — wyjaśnił Marck.

— Wiesz — zagadnęła dziewczyna — kiedy pojawiłeś się u nas z Larym, mama Roba od razu wiedziała, że to jest nowy początek. — Uśmiechnęli się do siebie. — Że właśnie kończą się rządy Odyna i w tobie tkwi siła nowej ziemi — powiedziała, patrząc z uwagą na chłopaka.

— Jeszcze trochę potrwa, zanim… — zaczął Marck.

— Wiem — przerwała mu Tamara. — Ale jeszcze kilka lat temu nikt nie wierzył w to, że Lasy, Pustynia, Wyspa Cieni i Kraina Uzdrowicieli będą działać kiedykolwiek razem, a tymczasem… — zamilkła, widząc nadchodzącą Dianę. — Tak jak widzisz, nie umiem jeszcze tylko stworzyć diamentu — zmieniła szybko temat. Marck zerknął w stronę blondynki.

— Powinniśmy już wracać — zauważyła Diana. — Zbliża się pora obiadu — dodała. W tej chwili Timon znalazł się tuż obok niej.

— Słyszałem coś o obiedzie. — Cała trójka parsknęła śmiechem.

— Ok, wracajmy — zaproponował Marck i wszyscy zaczęli się zbierać.

Tego popołudnia Grace siedziała w domu. Nadchodziły jej szesnaste urodziny i docierało do niej, że tak ważny dzień spędzi bez najlepszego przyjaciela. Zastanawiała się też, w jaki sposób odczuje zachodzące w niej zmiany, jak poczuje swoją Duszę, jak objawią się zdolności energetyczne, w jaki sposób wpłynie to na nią, i czy się zmieni.

— Wróciliśmy! — usłyszała nagle zatrzaskujące się drzwi. Zbiegła przywitać się z rodzicami.

— Jak minął dzień? — zapytał Dany, pomagając żonie rozpakować zakupy. Grace usiadła przy stole.

— Za trzy dni skończę szesnaście lat i pierwszy raz na moich urodzinach nie będzie Chrisa — powiedziała smutno. Anna spojrzała zatroskana na córkę.

— Smutno ci? — zauważył ojciec. Dziewczyna potwierdziła. Po krótkiej chwili matka odwróciła się z niepokojem.

— Zostały trzy dni — popatrzyła poważnie na męża. Grace zauważyła zdenerwowanie Anny.

— Czy coś ma się stać? — zapytała, obserwując spojrzenia rodziców.

— Zadzwonię do Marcka — powiedział nagle Dany i poszedł po telefon. Grace zmieszała się.

— Dlaczego? — próbowała uzyskać odpowiedź, ale mężczyzna już rozmawiał z chłopakiem. Dziewczyna siedziała osłupiała, a Anna, czekając na wytyczne, głaskała ją po ramieniu.

— Ok, już wiemy wszystko — powiedział po kilku minutach Dany, rozłączając się z Marckiem. Oboje popatrzyli na córkę, ta nie miała pojęcia, jak zareagować. — Wiesz, że możesz zaprosić swojego Strażnika Duszy do snu? — zapytał z powagą mężczyzna. Grace poczuła rumieniec na twarzy, spuściła wzrok, jednocześnie potwierdzając. Para popatrzyła na siebie z uśmiechem, domyślili się, że Grace już sprawdziła tę możliwość. — Dzisiaj we śnie Marck pomoże ci z wizją Duszy Uranosa — wyjaśnił ojciec. Dziewczyna spojrzała zdziwiona na rodziców.

— Na trzy dni przed urodzinami powinien ci się przyśnić David, chłopak ze Starszyzny… — chciała wytłumaczyć Anna, ale Grace potwierdziła, że wie, kim jest chłopak. — A że nie masz już w sobie Duszy Gai, może się okazać, że Steven będzie miał problemy z wejściem do twojego snu, aby pokazać ci Davida — kontynuowała matka, dziewczyna uważnie słuchała. — Dlatego potrzebujemy pomocy Marcka, aby Steven niczego się nie domyślił — dokończyła spokojnie.

— Kim jest Steven? — zapytała Grace. Rodzice popatrzyli na siebie z powagą.

— To ojciec Marcka — wyjaśnił Dany. Dziewczyna zdziwiła się.

— Bardzo zły człowiek — wtrąciła zaniepokojona Anna. Grace zamyśliła się. Przypomniała sobie słowa Lary’ego o tym, że Steven chciał śmierci Marcka i władzy absolutnej nad Bractwem. — Obiecaj, że będziesz na siebie uważać — poprosiła kobieta. Dziewczyna ocknęła się.

— Myślisz, że mogę go spotkać? — zapytała z niepokojem w głosie.

— Grace — zaczął Dany, siadając obok dziewczyny — za trzy dni będziesz musiała stąd wyjechać. — Dziewczyna przestraszyła się, popatrzyła na matkę, a ta smutno na nią. — Polecisz na Wyspę Cieni, do Zamku Strażników — tłumaczył dalej ojciec. — Tam poznasz szczegóły swojego zadania — dokończył pocieszająco.

— Nie znam tam nikogo — szepnęła. Para uśmiechnęła się do siebie.

— Znasz tam więcej osób, niż ci się wydaje — wyjaśniła Anna, po czym oboje przytulili córkę. — Dasz sobie radę, jesteś silną dziewczyną — powiedział pewnie Dany. Grace jednak nie czuła jeszcze tej siły. Przerażał ją sam fakt odpowiedzialności, jaka na nią spada. Każdego dnia dowiadywała się, jak wiele zależy od jej postawy i zachowania. Nie czuła w sobie odwagi, wręcz przeciwnie: czuła się coraz słabsza.

Rozdział 6

W ciągu dwóch dni Grace poznawała szczegóły losów swojej rodziny. Porównywała to z wiedzą uzyskaną od ojca Chrisa, Lary’ego, z jego podróży międzywymiarowej i składała wszystko w jedną całość. Wiedziała, co już się zmieniło i na co jeszcze może mieć wpływ.

W dniu swoich szesnastych urodzin obudziła się bardzo wcześnie. Była wypoczęta i radosna. Ostatnie trzy noce spędziła, śniąc w towarzystwie Marcka. Mimo że głównie uczyła się i poznawała swoją rolę, czuła, jak bardzo zbliżyli się do siebie.

— Wszystkiego najlepszego! — usłyszała nagle Annę wchodzącą do jej pokoju z małym torcikiem. Uśmiechnęły się do siebie.

— A tata? — zapytała, spoglądając w stronę wejścia.

— Musiał wyjechać na kilka dni — odparła smutno kobieta. Grace też posmutniała. — Ale na dole czeka na ciebie niespodzianka — dodała Anna. Dziewczyna szybko zbiegła po schodach. W przedpokoju stał ogromny kosz z czerwonymi różami. Grace aż otworzyła usta ze zdziwienia. Odczytała karteczkę i uśmiechnęła się. Odwróciła się w stronę schodzącej mamy.

— To od Marcka — szepnęła. Kobieta uśmiechnęła się i spojrzała w stronę drzwi. Grace automatycznie zrobiła to samo. Stał w nich Marck. Popatrzyli na siebie.

— Hej — powiedział nieśmiało chłopak.

— Hej — odpowiedziała szeptem Grace. Stali tak przez moment. Anna niespostrzeżenie zeszła i zaszyła się w kuchni. Gdy tylko zniknęła, Marck wszedł do domu i zamknął za sobą drzwi. Do Grace dotarło wtedy, że stoi przed nim w piżamie. Poczuła, jak się czerwieni. Chłopak wyczuł zawstydzenie dziewczyny i szybko powiedział:

— Jak się ubierzesz, to chciałbym cię gdzieś zabrać.

Grace uśmiechnęła się i ruszyła biegiem do pokoju. Marck tymczasem poszedł do Anny, chcąc ją uprzedzić o swoich planach.

— W co ja mam się ubrać? — zastanawiała się na głos, przerzucając ubrania w szafie. — Nawet nie wiem, gdzie chce mnie zabrać — usiadła zrezygnowana na łóżko, gdy dostała sms-a. Przeczytała życzenia od Chrisa. Uśmiechnęła się szeroko. — Bardzo za tobą tęsknię — szepnęła do siebie. Po czym szybko się podniosła i już wiedziała, co ma na siebie włożyć. Była gotowa w kilka minut.

— Jestem — oznajmiła, wbiegając do kuchni. Marck spojrzał na dziewczynę. Była ubrana w krótką ciemnoniebieską sukienkę. Wyglądała jednocześnie bardzo seksownie, jak i romantycznie. Uśmiechnął się i zaproponował:

— Jedziemy na plażę? — Grace potwierdziła wesoło. Pożegnali się z Anną i wyszli.

— Jedziemy moim autem — powiedziała stanowczo dziewczyna, widząc motor Marcka. Chłopak uśmiechnął się szeroko.

— Nie lubisz ścigaczy? — zapytał, siadając obok kierowcy.

— Lubię — odpowiedziała, odpalając jeepa. — Ale ułożyłam sobie włosy i nie mam zamiaru zakładać kasku — wyjaśniła zadziornie i ruszyła. Marck popatrzył na nią radośnie. Dojechali nad jezioro dość szybko, nie zamieniając po drodze ze sobą ani słowa. Ruszyli od razu na pomost, gdzie przywitali się z Martinem i AJ-em. Grace patrzyła wesoło, z jakim entuzjazmem ratownicy witają przyjaciela. Zamienili kilka słów, po czym Marck zaprosił Grace na motorówkę. AJ szybko przygotował pojazd. Gdy dziewczyna wsiadała, Strażnik szepnął do niej:

— Wszystkiego najlepszego! — Uśmiechnęli się do siebie i czarnowłosy chłopak ruszył w stronę małej wysepki po środku jeziora.

— Byłaś tutaj kiedyś? — spytał Marck, gdy przybijali do brzegu, Grace zaprzeczyła. — Tutaj jest fajny wodospad — dodał, pomagając jej wysiąść z motorówki.

— Skąd o tym wiesz? — zdziwiła się. Marck uśmiechnął się i poprowadził dziewczynę w stronę ścieżki wiodącej w głąb wyspy.

— Jesteś dzisiaj dość małomówna — zauważył, zerkając na Grace. Ta się zmieszała.

— Przepraszam — odpowiedziała, patrząc nieśmiało na chłopaka. — Nie spodziewałam się, że przyjedziesz i myślałam, że zdążę się przygotować na nasze spotkanie — wyjaśniła enigmatycznie. Marck nie bardzo zrozumiał.

— Zaskoczyłem cię — zauważył. Grace popatrzyła na niego. — Lepiej jakbym cię uprzedził, zanim… — spoważniał, czując, że chyba się znowu pospieszył.

— Nie — przerwała mu dziewczyna. — Lubię niespodzianki — szepnęła. — Po prostu — przygryzła ze zdenerwowania wargę — mimo że chyba dość dobrze się poznaliśmy, to jednak czuję się zdenerwowana. Zupełnie jak podczas pierwszej randki — poczuła, jak rumieniec oblewa jej twarz. Marck uśmiechnął się.

— Ja też się denerwuję — odparł. Grace popatrzyła na niego z niedowierzaniem. — Trzy razy przymierzałem się, zanim wszedłem do twojego domu — zaczął tłumaczyć. — Potem, gdy wszedłem, zostawiłem kwiaty i uciekłem. — Dziewczyna parsknęła śmiechem. — Nie zamknąłem drzwi i się uchyliły, wtedy Anna pojawiła się na schodach, więc… — Grace wybuchnęła śmiechem. Marck jej zawtórował. — Jak już mnie zobaczyła, to nie wypadało znikać — dokończył, śmiejąc się.

— To mama nie o tobie mówiła jako o niespodziance, która na mnie czeka? — zagadnęła Grace, uspokajając się po chwili.

— Myślę, że mówiła o czymś innym — odparł wesoło Marck, po czym wskazał prześwit pomiędzy drzewami, gdzie słychać było płynącą wodę. Oboje ruszyli żwawszym krokiem. Gdy minęli drzewa, ujrzeli przed sobą bajeczny krajobraz. Wodospad był otoczony kwitnącymi drzewami. Słońce przebijało się przez korony drzew, tworząc tęczę, woda połyskiwała niczym wypełniona malutkimi diamentami.

— Prawie jak w twoim śnie — zauważył Marck. Grace uśmiechnęła się.

— Prawie — powtórzyła.

— Wykąpiemy się? — zaproponował ochoczo chłopak. Grace skrzywiła się.

— Woda jest pewnie lodowata — odparła, jednak nim zdążyła to powiedzieć, Marck już wskoczył do jeziora. Wynurzył się i zaprosił dziewczynę.

— Chodź! — Grace odetchnęła głęboko, po czym dotknęła ręką tafli. Szybko odsunęła palce i przeszyły ją dreszcze. Marck podpłynął bliżej. — Jak będziesz płynęła przy mnie, woda będzie ciepła — zachęcił. Dziewczyna zsunęła sukienkę i w stroju kąpielowym wskoczyła do wody. Wynurzyła się przed Marckiem. Uśmiechnęli się do siebie.

— Ciepła — zauważyła radośnie.

— Płyń za mną — powiedział chłopak i ruszyli w stronę wodospadu. Woda wydawała się coraz cieplejsza. Grace podpłynęła do Marcka.

— Nauczysz mnie podgrzewać wodę? — zapytała, gdy wpływali w szczelinę pomiędzy wodospadem a skałą, z której spływał. Chłopak usiadł na ustępie skalnym i pomógł wdrapać się dziewczynie.

— Po Inicjacji Pięciu Żywiołów będziesz wiedziała, jak to zrobić — powiedział.

— Kiedy będę miała Inicjację? — zapytała. Marck spoważniał.

— Gdy dołączysz do Bractwa Dusz — odparł, nie patrząc jej w oczy. Grace dotknęła dłoni chłopaka.

— Czego się boisz? — szepnęła, chłopak spojrzał w jej stronę. Patrzyli na siebie przez chwilę w milczeniu, po czym Marck pocałował Grace. Serca zaczęły im szybciej bić, poczuli, jak tracą grunt pod nogami i jakby lewitują. Wszystko zamarło, słyszeli tylko swoje oddechy, widzieli tylko siebie, czuli ogrom miłości, jaka na nich spływała. Po dłuższej chwili, zetknięci czołami, uśmiechali się do siebie.

— Nie chcę, aby coś ci się stało — odpowiedział chłopak. — A jak będziesz z Bractwem, nie będę mógł być przy tobie — dodał z troską w głosie. Grace pogładziła Marcka po policzku.

— Jesteś przy mnie nawet w snach — zauważyła. Popatrzyli radośnie na siebie.

— Polecisz dziś ze mną na Wyspę Cieni? — zaproponował nagle. Grace spojrzała zaskoczona.

— Do siedziby Strażników Ziemi? — chciała się upewnić. Marck przytaknął. — A co z twoim tatą? — dodała, dalej nieco zmieszana propozycją.

— Nie ma go na Wyspie — odpowiedział bez skrępowania chłopak. Grace spoważniała. Marck wyczuł zdenerwowanie dziewczyny. — Jeśli nie chcesz… — zaczął się wycofywać.

— Czy to jest ten moment, kiedy muszę wszystko i wszystkich zostawić? — przerwała mu zdenerwowana.

— Nie — wtrącił szybko. — Niczego ani nikogo nie zostawiasz, jeśli nie chcesz, to… — tłumaczył, nie chcąc wystraszyć Grace. Ta wpatrzyła się w płynącą wodę. Zapadła cisza.

— Boję się — szepnęła, gdy Marck chciał już wstawać. Cofnął się.

— Czego? — zapytał poważnie. Dziewczyna spojrzała na niego.

— Że wszystkich zawiodę. — Chłopak przytulił ją. Grace popłynęły łzy. Marck chwycił jej twarz w dłonie, przetarł jej łzy i powiedział:

— Nigdy tak nie myśl. — Patrzył jej głęboko w oczy. — Jesteś niezwykłą osobą i dobrze o tym wiesz, nie trać wiary w siebie tylko dlatego, że nagle twoje życie się zmienia — uśmiechnął się do niej, a ta przytuliła się do niego. Marck w tej chwili poczuł, jak bije od niej miłość, miłość prosto z serca, prosto do niego.

Tego dnia Timon spędził większość czasu na obserwacji członków Starszyzny. Był ciekawy, czy ciotka Beatrice będzie próbowała kontaktować się z Anną, aby dowiedzieć się, dlaczego dziewczyna jeszcze nie przyjechała do Sun City.

— Co robisz? — zagadnęła go Nina, zaglądając do salonu, gdzie Timon od rana przesiadywał. Chłopak zadomowił się już w domu Katheriny.

— Obserwuję Bractwo — wyjaśnił krótko. Dziewczyna zerknęła w stronę domu Davida.

— Czy oni naprawdę są tacy niebezpieczni? — popatrzyła z lekkim niepokojem na Strażnika. Ten zerknął na nią.

— Nie są — odparł poważnie. Nina popatrzyła zdziwiona. — Staną się tacy, gdy zaufają niewłaściwym ludziom, dlatego musimy zawsze być o krok przed nimi — wyjaśnił. Dziewczyna przytaknęła, po czym wyszła z salonu.

Timon zauważył poruszenie w domu Davida. Nastawił uszu.

— Dzisiaj powinna przyjechać — szepnęła do słuchawki Apollina, dzwoniąc do Beatrice.

— Wiem — odparła kobieta. — Poczekajmy do wieczora — zaproponowała Beatrice.

— A jeśli nie przyjedzie? — mówiła zaniepokojona Apollina.

— Wtedy skontaktuję się ze Stevenem — odpowiedziała starsza kobieta. — Jest Wielkim Mistrzem, na pewno wie, co się dzieje z córką Anny — wyjaśniła Beatrice i pożegnała się.

— Babciu, idę do garażu — krzyknął David, wybiegając z domu. Apollina popatrzyła za nim. Gdy tylko wyszedł, poszła do ogrodu przeprowadzić rytuał ochronny. Bała się, że niepojawienie się Duszy Gai może spowodować śmierć jej wnuka.

Tymczasem Peter od kilku dni przesiadywał w kafejce internetowej. Udało mu się wyciągnąć informacje od dziadka o możliwym pochodzeniu dziewczyny z Duszą Gai i liczył, że znajdzie coś w internecie.

— Co tutaj robisz? — zdziwiła się Maya, przychodząc na umówione spotkanie.

— Dziadek powiedział mi, że Violet umarła 1 sierpnia — szepnął do dziewczyny. — Więc jej wnuczka powinna pojawić się dzisiaj w Sun City — mówił z przejęciem. — Ale nie ma jej, a Beatrice rano telefonowała do dziadka — przerwał, rozglądając się po kafejce. — Myślę, że coś się stało. — Maya popatrzyła z przerażeniem.

— Co chcesz zrobić? — zapytała.

— Violet miała córkę, Annę — odpowiedział Peter. — Może uda mi się poszperać w komputerze policyjnym.

— Zwariowałeś! — wtrąciła głośniej dziewczyna. — A jak cię namierzą? — dodała już ciszej.

— Dlatego jestem tutaj — odpowiedział. Maya z przerażeniem popatrzyła w okno. Po przeciwnej stronie ulicy zaparkował radiowóz. Peter podążył za jej wzrokiem. Szybko wyłączył namierzanie hasła do komputera policyjnego.

— Musi być inny sposób — szepnęła dziewczyna. Chłopak popatrzył zrezygnowany.

— Jaki? — zapytał. — Wiesz, że niewiele nam mówią, tak jakby nikt nam nie ufał — zauważył Peter.

— A może nie chcą nas martwić — zauważyła Maya.

— Czym? — odparł Peter. — Zastanawiałaś się, po co ściągnęli tak potężne Dusze Bogów Greckich? — szepnął zaniepokojony. — Dlaczego Katherina przeciwstawiła się Bractwu, przecież była żoną Odyna… — mówił z przejęciem. — Dlaczego mamy na nią uważać? Dlaczego jest niebezpieczna?

— Przecież werbując dzieciaki do kręgu… — wtrąciła szybko dziewczyna.

— Wiem — przerwał jej chłopak. — Ale dlaczego zaczęła tworzyć krąg? Co ją do tego zmusiło? — zawiesił głos, zerkając na Mayę. — Tego nikt nam nie powiedział — dokończył myśl. Dziewczyna siedziała zamyślona, a Peter jeszcze dodał: — A jeśli to nie oni są źli, tylko chcą się bronić przed nami? — Maya patrzyła z niepokojem. Do tej pory nie zastanawiali się, dlaczego tak mało wiedzą o planach Bractwa w stosunku do ich możliwości i wykorzystania mocy, jaką uzyskają dzięki Duszom Bogów Greckich. Czy Peter miał rację?

Późnym popołudniem samolot z Grace i Marckiem na pokładzie lądował na Wyspie Cieni. Całą drogę para przegadała, wspominając dzieciństwo. Chłopak wspominał niektóre historie z życia dziewczyny, a ta opowiadała, jak to wyglądało z jej strony. Gdy wylądowali, Grace była wesoła i spokojna. Czuła, że ma przy sobie kogoś bardzo bliskiego i Wyspa Cieni nie wydawała się już tak obca i daleka od domu.

— Rzeczywiście mieszkasz w zamku — prawie oniemiała, wysiadając. Marck uśmiechnął się.

— Nie kłamałem — zauważył chłopak, wyciągając do niej rękę. Ujęła jego dłoń, po czym razem ruszyli w stronę Zamku. W drzwiach przywitał ich Max.

— Witaj, Grace — powiedział dostojnie. Dziewczyna ukłoniła się, a Marck przedstawiał kolejno pojawiające się osoby. Do Maxa dołączyła jego żona, Rosa, potem Strażnicy: Michael, Tony, Weng, Olo i Nick.

— A my się znamy — zauważyła Grace, gdy podszedł Brian. Chłopak uśmiechnął się.

— Z kolonii — wyjaśnił wesoło. Dziewczyna też parsknęła śmiechem.

— My też się znamy — usłyszała nagle za plecami. Odwróciła się szybko i zaniemówiła. Marck zaczął się śmiać. Grace popatrzyła na obu chłopaków.

— Mogłam się domyślić — powiedziała po chwili. — Za dobrze znałeś nowy układ — przymrużyła oczy, złośliwie patrząc na Marcka i przywitała się z Lorenzem. Strażnik popatrzył pogodnie na dziewczynę, po czym dając kuksańca w głowę czarnowłosemu chłopakowi, powiedział:

— Przez tego napaleńca nie dokończyłaś warsztatów.

Grace popatrzyła ze smutkiem.

— Ale nic straconego — wtrącił Max, wszyscy spojrzeli w jego stronę. — Jeszcze mają trochę czasu — dodał, poklepując Marcka. Dziewczyna ucieszyła się.

— To się jeszcze okaże — powiedział Latynos i ruszył do stołówki. Grace patrzyła za nim z niedowierzaniem. Mężczyzna zauważył zdziwienie dziewczyny i wyjaśnił:

— Lorenzo udawał swoje zachowanie delikatnego tancerza. — Grace z podziwem pokiwała głową.

— Normalnie to kawał twardziela — szepnął wesoło Weng, młody Chińczyk, kronikarz Bractwa i najmłodszy Strażnik Ziemi. Chłopcy parsknęli śmiechem, a Rosa zaprosiła wszystkich na kolację.

Tego wieczoru w Sun City panowała grobowa cisza. Timon wraz z Dominikiem i Samem, Strażnikami Ziemi chroniącymi młodych członków Starszyzny, czujnie obserwowali starsze pokolenie Bractwa. Wiedzieli, że Marcka nie ma na miejscu, a Grace nie pojawiła się, więc może to spowodować niepokój. Timon obserwował dom ciotki Beatrice. Mimo ciągłych telefonów, nie podejmowała żadnych kroków związanych ze sprowadzeniem córki Anny do Słonecznego Miasta.

O ile stare pokolenie zachowywało spokój, o tyle młodzi zaczynali się denerwować.

— Ona powinna dzisiaj się pojawić — mówił zdenerwowany Peter do przyjaciół. Siedzieli w domku Arthura nad wodą.

— Nie panikuj, Peter — próbował uspokoić przyjaciół. — Przecież ma tydzień — dodał, popijając wodę butelkowaną. David siedział zamyślony. Lidia wpatrywała się tępo przed siebie, a Maya nerwowo chodziła po salonie.

— A co się stanie po tygodniu? — zapytała po dłuższej chwili Lidia. Wszyscy popatrzyli na nią.

— To znaczy? — zdziwił się Arthur.

— Powiedziałeś, że ma tydzień — powtórzyła. — A co potem? — Zerknęła na Davida, który wyrwany z zamyślenia usiadł prosto. Przyjaciele popatrzyli na niego.

— Wiem, że ona przyjedzie — odpowiedział pewnie ciemnowłosy blondyn.

— Skąd? — zdziwiła się postawą chłopaka Maya.

— Po prostu to czuję — wyjaśnił, po czym pożegnał się i wyszedł. Pozostali popatrzyli po sobie. Arthur wzruszył ramionami, uważając całą sprawę za załatwioną, Lidia i Maya bez przekonania, ale mu zawtórowały. Tylko Peter przeczuwał kłopoty.

Tymczasem na Wyspie Cieni Rosa wskazała Grace pokój, gdzie dziewczyna mogła się rozgościć. Gdy ta rozglądała się po wnętrzu, zapukał do niej Marck.

— Zadowolona? — zapytał.

— Przecież wiesz — odpowiedziała, podchodząc do chłopaka. Ten objął ją delikatnie w pasie.

— Pytam, bo chcę wiedzieć, czy to, co czuję, jest twoje, czy moje — wyjaśnił, patrząc raz w jej oczy, raz na usta. Grace objęła Marcka za szyję.

— To bez znaczenia — szepnęła, zbliżając usta do chłopaka — przecież czujemy to samo.

Pocałowali się. Poczuli ogromny przypływ podniecenia. Pocałunki stawały się coraz bardziej namiętne, śmielsze i odrobinę zachłanne. Nagle przerwało im pukanie do drzwi. Odsunęli się szybko, trochę zmieszani. Grace przetarła usta i powiedziała:

— Proszę. — Marck odwrócił się w stronę drzwi. Stanął w nich Lorenzo. Popatrzyli na siebie. Marck poczuł złość. Latynos odsunął się, wskazując Strażnikowi drogę do wyjścia. Grace, trochę zawstydzona, wycofała się w głąb pokoju. Czarnowłosy chłopak zerknął jeszcze na dziewczynę i puszczając do niej oczko, wyszedł. Lorenzo, zamykając drzwi, życzył Grace dobrej nocy. Przyjaciele nie spojrzeli już na siebie. Marck zatrzasnął drzwi do swojego pokoju. Latynos uśmiechnął się pod nosem i bez komentarza ruszył na swoją wartę.

Grace dość szybko uporała się z wieczorną toaletą i wskoczyła do łóżka. Czuła się szczęśliwa. Gdy tylko zamknęła oczy, od razu znalazła się w swoim śnie, gdzie czekał na nią Marck.

— Przychodzisz już bez zaproszenia? — zauważyła wesoło. Chłopak podszedł do niej i całując ją, odpowiedział:

— Nie zdążyłem powiedzieć ci dobranoc.

Grace uśmiechnęła się, po czym pocałowali się ponownie.

— Tutaj chyba Lorenzo nas nie będzie pilnował? — przerwała po dłuższej chwili. Marck popatrzył na nią poważnie.

— Już nie będzie nam przeszkadzał — odparł. Patrzyli tak sobie w oczy, gdy Grace powiedziała:

— To chcę się obudzić.

W tej samej chwili otworzyła oczy. Leżała na łóżku, a nad nią, twarzą w twarz, Marck. Wpatrywali się chwilę w siebie, po czym Grace podniosła głowę i pocałowała chłopaka. Poczuła, jak rozpływa się w jego objęciach.

O świcie Marck próbował wyślizgnąć się z łóżka, nie budząc dziewczyny.

— Dokąd uciekasz? — szepnęła, odwracając się w jego stronę.

— Mam trening, muszę iść — odpowiedział, całując Grace. Ta uśmiechnęła się.

— Widzimy się na śniadaniu? — zagadnęła. Marck potwierdził i wybiegł z pokoju. Dziewczyna przeciągnęła się i poczuła głód. Zbiegła do kuchni. Gdy częstowała się kanapką, usłyszała szmery w holu. Wyjrzała, uchylając drzwi i zobaczyła mężczyznę. Nagle usłyszała Maxa, schodzącego pospiesznie po schodach.

— Steven! — Grace przeraziła się. Szybko zamknęła drzwi i zaczęła się rozglądać po kuchni w poszukiwaniu miejsca, gdzie mogłaby się schować. Czuła, jak zaczyna panikować. Wtedy zauważyła szczelinę pomiędzy ścianą a szafką przy drzwiach. Szybko wsunęła się tam i przykucnęła. Była przerażona, cała drżała, ręce jej dygotały. Czuła, jak serce jej wali i jak łzy napływają jej do oczu.

W tym czasie Marck wbiegł do Zamku. Popatrzył na mężczyzn stojących w holu.

— Co ty tutaj robisz?! — krzyknął wściekły Steven. Max próbował się wtrącić, ale nie zdążył, gdyż mężczyzna już chwycił Marcka za kark i przydusił do ściany. W tym momencie w holu pojawili się Lorenzo i Brian. Obaj chcieli interweniować, ale Max ich powstrzymał. Grace, słysząc wszystko, jeszcze bardziej zaczęła się trząść.

— Steven — powiedział Max, starając się zachować spokój. — Marck przyjechał z wytycznymi od Katheriny — wyjaśnił. Mężczyzna zerknął na niego. — Może omówimy to w moim gabinecie? — zaproponował. Steven puścił syna, po czym ruszając w stronę kuchni, powiedział:

— Jestem głodny, niech Rosa mi coś uszykuje.

Marck przeraził się. Popatrzył na Strażników. Lorenzo zrozumiał, że w kuchni jest Grace.

— A co z Marckiem? — zatrzymał jeszcze Stevena. Mężczyzna odwrócił się i z pogardą w głosie dodał:

— Masz wracać do Sun City i zrobić wszystko, aby Grace i David zakochali się w sobie, rozumiesz! — krzyknął. W tym czasie Rosa zdążyła już zbiec do kuchni. Marck czuł, jak rośnie w nim nienawiść. W jego dłoniach zaczęły się formować kule ognia i gdy tylko mężczyzna obrócił się, Marck wymierzył w niego, ale powstrzymał go Michael.

— Nie warto — szepnął. Chłopak próbował się wyrwać, ale drugi z przyjaciół, Tony, pomógł go przytrzymać. Steven zniknął w kuchni.

— Marck, uspokój się — podbiegł do nich Lorenzo.

— Ona tam jest, jest przerażona — wymamrotał czarnowłosy chłopak.

— Da sobie radę — odpowiedział spokojnie Latynos. — Rosa jej pomoże — dodał.

— Nie rozumiesz — powiedział głośniej Marck, znowu próbując się wyrwać. — Obiecałem Grace, że nic jej się nie stanie, nie wybaczę sobie, gdy…

— Nic jej nie będzie — powiedział stanowczo Lorenzo. — Nie niszcz tego, co udało się już zdziałać, trzymajmy się planu — poprosił Strażnik. Marck uspokoił się trochę, choć dalej czuł przerażenie Grace.

— Leć do Sun City, my zajmiemy się wszystkim — zaproponował Michael. Marck nie był przekonany, ale wykonał prośbę przyjaciół.

Rosa podawała Stevenowi gorący napój i szykowała kanapki. Zdążyła zauważyć w kącie przerażoną Grace. Kobieta wielokrotnie ukrywała tam Marcka, gdy ten chował się przed nienawiścią ojca.

— Na długo przyjechałeś? — zapytała spokojnie.

— Nie wiem — odparł oschle mężczyzna.

— Może przygotuję coś smacznego na obiad? — spytała wesoło.

— Jak chcesz — mężczyzna odpowiadał pogardliwie.

Kobieta, nie zagadując już, w ciszy zabrała się za szykowanie śniadania dla chłopców. Z pomocą przyszedł Tony.

— Dziś mój dyżur w kuchni — powiedział, wchodząc. Kobieta zerknęła w stronę szczeliny. Strażnik zorientował się, gdzie chowa się Grace. Podchodząc do Stevena, potknął się i wylał gorący napój na mężczyznę. Steven wrzasnął wściekły. Rosa ruszyła z suchym ręcznikiem, ale mężczyzna ją odepchnął. Popatrzył pogardliwie na Tony’ego. Ten spuścił wzrok, czekając na cios. Steven tylko wymamrotał:

— Do niczego się nie nadajecie. — Po czym wstał i wyszedł z kuchni. Gdy tylko się oddalił, Rosa podbiegła do Grace. Jednak ta siedziała w kącie i nie ruszała się.

— Kochanie — szepnęła. — Możesz wyjść — dodała i wyciągnęła rękę do dziewczyny. Ta wsunęła się jeszcze głębiej. Rosa popatrzyła z niepokojem na Tony’ego.

— Zawołaj Marcka — poprosiła.

— Marck poleciał do Sun City — odpowiedział Strażnik. W tym momencie do kuchni wbiegli Lorenzo i Weng.

— Co jest? — zapytał ten pierwszy.

— Ona jest w szoku, nikogo nie poznaje — szepnęła z niepokojem kobieta.

— Grace — przykucnął do niej Lorenzo. — Chodź do mnie — szepnął spokojnie i przyjaźnie, jednak dziewczyna zaczęła się trząść. Nagle usłyszeli w holu Chrisa. Latynos szybko wybiegł i sprowadził chłopaka.

— Co się dzieje? — zdziwił się, wchodząc do kuchni.

— Steven wrócił, Marck musiał wyjechać, a Grace… — wyjaśnił szybko Weng i wskazał na szczelinę. Chris zajrzał pomiędzy drzwi a szafę.

— Grace — szepnął. Dziewczyna rozpoznała głos przyjaciela.

— Chris — powiedziała i z płaczem rzuciła się mu w objęcia. Pozostali patrzyli na nich z uwagą.

— Co się stało? — zapytał zaniepokojony stanem przyjaciółki.

— Wszystko widziałam — zaczęła szlochać. — Wielkie oczy Odyna, śmierć Marcka. On go zabije, wyjdzie z ognia i go zabije — rozpłakała się. Pozostali popatrzyli na nią zaniepokojeni. Chris pomógł Grace usiąść przy stole. Tony obserwował hol, a Rosa zaparzyła zioła.

— O czym ty mówisz? — zagadnął blondyn, gdy dziewczyna się trochę uspokoiła.

— Widziałam obrazy — zaczęła tłumaczyć już nieco spokojniej Grace. — Widziałam, jak przywołujemy Odyna, jak tworzymy krąg dookoła ogniska: ja, David, Maya, Lidia, Arthur, Peter, Marck, Timon, Diana, Tamara i Nina — wymieniała, a pozostali słuchali zaskoczeni. Grace nie wiedziała, kto wchodzi w skład Kręgu Czarnej Magii. — Była tam też Katherina — dziewczyna popłakała się. — Ona też umrze — dodała ze szlochem. Rosa zaniepokojona zerknęła na Wenga i Lorenza, ci słuchali uważnie. — Potem z ognia wyłonił się Odyn, miał czerwone wielkie oczy, chciał mi oddać swoją Energię — tłumaczyła nerwowo. — A potem, jak go pokonaliśmy, to Marck… — rozpłakała się. Chris ją przytulił. Weng zaczął coś analizować w myślach. — On mnie uratował, a potem umarł mi na rękach — dokończyła, płacząc.

— Pamiętasz coś jeszcze? — zagadnął nieoczekiwanie młody Chińczyk. Pozostali popatrzyli na niego zaskoczeni. Grace podniosła się i odparła:

— Znaki, jakie rysowała Katherina.

Rosa podała kartkę i ołówek. Grace odtworzyła symbole. Kobieta przyjrzała się dokładniej po czym powiedziała:

— To jest zaklęcie sprowadzenia Duszy Lucyfera — wyjaśniła.

— Ale po co? — zapytał Lorenzo.

— Bo jestem wnuczką Odyna i tylko ja mogę przejąć jego Duszę — odparła Grace. Wszyscy spojrzeli zszokowani na dziewczynę.

— Skąd to wiesz? — zdziwił się Chris.

— Ja chyba widziałam międzywymiar — odpowiedziała. Przyjaciel oparł się nieprzekonany o krzesło.

— Grace, mój tata… — próbował tłumaczyć.

— Ona ma rację — wtrącił Weng. Popatrzyli na niego. — Bratnie Dusze mogą podróżować pomiędzy wymiarami — wyjaśnił.

— A twój tata opowiedział mi o tym, co widział i to wszystko się sprawdza — dodała Grace.

— Lary był w międzywymiarze? — zdziwiła się Rosa, zerkając na Chrisa.

— Myślałem, że to jego kolejna podróż do świata marzeń — odparł zmieszany chłopak.

— To dlatego tyle podróżował na Pustynię i do krainy Saltus — zauważyła kobieta. — Wiedząc, co może się wydarzyć, przygotowywał wszystkich, aby temu zapobiec — usiadła, zamyślając się.

— To dlatego Rob zgodził się na współpracę z Marckiem — wtrącił Lorenzo.

— I Nikodem zniweczył plany Baltazara, zabijając go — dodał Weng.

— Co teraz? — zapytał Tony, zaglądając do kuchni. Wszyscy popatrzyli w stronę chłopaka.

— Muszę jechać do Sun City i przyłączyć się do Bractwa Dusz — powiedziała pewnie Grace. Strażnicy popatrzyli z niepokojem na dziewczynę. — Jeśli nie wiemy, kto stoi za Stevenem, musimy dalej odgrywać swoje role — wyjaśniła.

— Nie pojedziesz tam sama — wtrącił stanowczo Chris, a Lorenzo mu zawtórował.

— Anny w to nie mieszajmy — zasugerowała Rosa. W tym momencie Tony kazał wszystkim się uciszyć. Grace zamarła. Chris, Lorenzo i Weng stanęli w gotowości. Rosa chwyciła dziewczynę za rękę, dodając jej otuchy.

— Steven wyjeżdża — szepnął wesoło Weng. Grace odetchnęła z ulgą. Siedzieli jeszcze przez kilka chwil w ciszy, czekając, aż Strażnicy dadzą znać, że mężczyzna odpłynął.

W ciągu godziny Max ze Strażnikami omówili wstępny plan pojawienia się Grace w Sun City.

— Nie podoba mi się, że Marck nic o tym nie wie — powiedział z niepokojem mężczyzna.

— Dowie się na miejscu — wyjaśnił szybko Chris, po czym kazał Grace pakować się do samolotu. Po tym, jak dowiedzieli się, że Steven jeszcze tego dnia wraca na Wyspę Cieni, nie mieli wiele czasu na zastanawianie się nad lepszym planem.

Słoneczne Miasto

Rozdział 1

Późnym popołudniem Grace przyjechała z Chrisem do centrum Sun City. Przed kafejką zauważyła Davida z przyjaciółmi. Zsiadając z motoru, zdjęła kask i biorąc głęboki oddech, ruszyła w stronę młodych. Chris rozejrzał się. Dostrzegł Marcka i Timona w pizzerii. Strażników zmroziło na widok Grace kroczącej w stronę członków Bractwa. Marck wstał i podszedł z niepokojem do okna.

— Spokojnie, Marck — usłyszał nagle głos Chrisa. Razem z przyjacielem spojrzeli w stronę siedzącego na motorze blondyna. — Nie zdążyliśmy cię uprzedzić — zaczął tłumaczyć, gdy czarnowłosy chłopak mu przerwał.

— Co wy do cholery wyprawiacie?! — powiedział wściekły, obserwując idącą pewnie Grace.

— Ona miała wizję — wyjaśnił szybko Chris. Marck spojrzał zdezorientowany na Timona. — Widziała równoległy wymiar, w którym ty i Katherina giniecie z rąk Duszy Odyna. — Strażnicy popatrzyli po sobie. — Grace powiedziała, że współpracowaliśmy z Davidem i resztą — dodał.

— Jakim cudem miała wizję? — nie rozumiał chłopak.

— Gdy Bratnie Dusze się łączą, przekraczają międzywymiar — odpowiedział Chris. — A jeziorko błyszczy wyjątkowo mocno od wczoraj — zauważył wesoło przyjaciel. Timon szturchnął Marcka, ten zerknął z uśmiechem na przyjaciela.

— Nie pochwaliłeś się — szepnął zawiedziony Timon. Marck spojrzał na niego z politowaniem.

W tym czasie Grace podeszła do stolika, przy którym siedział David z przyjaciółmi.

— Hej — powiedziała, trochę zdenerwowana. Wszyscy spojrzeli w jej stronę. Arthur uśmiechnął się szeroko, mierząc dziewczynę wzrokiem od góry do dołu.

— Hej — powiedział zadowolony.

— Jestem Grace — uśmiechnęła się, pozostali patrzyli trochę zmieszani. — Jestem wnuczką Violet Elm — dodała. Wszyscy spoważnieli. David prawie się udławił wodą, którą popijał. Peter i Arthur uśmiechnęli się do siebie, po czym ten pierwszy wstał i przystawił krzesło do stolika. Grace usiadła.

Marck odetchnął głęboko. Obaj z Timonem usiedli na swoich miejscach w pizzerii i nastawili uszu. Mimo że czarnowłosy chłopak dalej nie był przekonany co do słuszności zadania, któremu poddała się Grace, wierzył, że jest na tyle silna, aby wszystko poszło zgodnie z planem.

Grace zamówiła zimny napój. Arthur przysunął się do dziewczyny i zagadnął:

— Wiesz, kim jesteśmy? — Pozostali wpatrywali się w Grace, tylko David unikał jej wzroku.

— A ty wiesz, kim ja jestem? — odparła prowokująco czarnowłosa dziewczyna. Arthur uśmiechnął się szeroko. Lubił tego rodzaju flirt. Lidia tymczasem zmieszała się. Zauważyła to Grace i dodała: — Zdaje się, że nie masz Duszy Uranosa, więc nawet nie próbuj mnie podrywać. — Zerknęła z pogardą na chłopaka. Ten się wycofał. Lidia zerknęła w stronę nowej koleżanki i uśmiechnęły się do siebie. Arthur poczuł, jakby dostał po twarzy i nagle Grace przestała mu się podobać. W tym czasie kelnerka przyniosła napój. Dziewczyna upiła nieco ze szklanki, po czym wstała i ruszyła w stronę czekającego na nią Chrisa.

— Hej — zawołał za nią Peter. Wszyscy byli zdezorientowani zachowaniem Grace. Ta się cofnęła i powiedziała:

— Nie mam w sobie Duszy Gai, także nic nas nie łączy — wyjaśniła i odeszła. David popatrzył przerażony na przyjaciół, a ci na niego. W tym czasie Marck wstał z miejsca. Strażnicy spojrzeli po sobie, nawet Chris nie miał pojęcia, co kombinuje dziewczyna. David pobiegł za Grace.

— Poczekaj — zastąpił jej drogę. Ta zatrzymała się. — Nie możesz odejść, należysz do Bractwa — powiedział.

— To nie ja o tym zadecydowałam — odparła i chciała wyminąć chłopaka, ale ten chwycił ją za rękę. Grace popatrzyła ze złością na Davida.

— Jeśli odejdziesz, Krąg Czarnej Magii przejmie władzę nad Energią — powiedział poważnie. — Bez ciebie nie mamy szans — dodał spokojnie i z opanowaniem.

— Dlaczego uważasz, że Krąg Czarnej Magii działa przeciw Bractwu? — zagadnęła Grace. Davida zdziwiło to pytanie.

— Katherina uśmierciła kilkoro dzieciaków, a…

— Skąd wiesz, że to ona? — przerwała mu Grace. Marck popatrzył zaskoczony na Timona, a ten na niego.

— Tak nam powiedzieli — odparł trochę zmieszany David.

— Jesteś pewien, że stoisz po właściwej stronie? — pytała dalej dziewczyna.

— O czym ty mówisz? — wtrącił już zaniepokojony dziwnymi pytaniami blondyn. Grace przysunęła się do niego i szepnęła mu do ucha:

— Przypłyńcie dziś w nocy na Wyspę Starego Chińczyka. — David zamyślił się, a dziewczyna ruszyła w stronę motoru. Wszyscy patrzyli, jak wsiada i odjeżdża z tajemniczym kierowcą. Tymczasem Marck i Timon tyłami wymknęli się z pizzerii. Zatrzymali parę na kolejnych światłach i pokierowali w miejsce bezpieczne do rozmowy.

Gdy dojechali w głąb lasu, Grace zeskoczyła z motoru i pobiegła przywitać się z Marckiem. Rzuciła się mu na szyję. Timon i Chris patrzyli wesoło.

— Nic ci nie jest? — zapytała troskliwie, przypominając sobie sytuację z poranka. Chłopak, odgarniając włosy z jej policzka, uśmiechnął się. Pocałowali się. Timon parsknął śmiechem. Grace się wycofała i zawstydziła. Marck popatrzył złośliwie na przyjaciela.

— Co to za plan, który przeprowadziliście bez mojej wiedzy? — powiedział po chwili już poważnie Marck. Grace zerknęła na Chrisa, a ten wskazał na dziewczynę, aby zaczęła tłumaczyć. Grace opowiedziała wszystko od początku. Co jakiś czas Chris uzupełniał tylko fakty, gdy dziewczyna przeskakiwała za szybko z tematu na temat. Strażnicy słuchali z uwagą. Co jakiś czas coś w myślach analizowali. Gdy Grace skończyła, zapadła dłuższa chwila ciszy.

— Skąd wiedziałaś, że David za tobą pobiegnie? — zapytał Marck. Grace uśmiechnęła się.

— Przeczucie — odpowiedziała zalotnie. Timon popatrzył wesoło na Chrisa. Jednak czarnowłosemu chłopakowi nie było do śmiechu. Dziewczyna to zauważyła. — Nie ufasz Davidowi? — Marck, dalej poważny, powiedział:

— Nie wiem, na ile są w stanie spojrzeć na wszystko z boku — zerknął na przyjaciół. — Oni wychowywali się z wiarą, że Bractwo zawsze kieruje się miłością do ludzi i Wszechświata, a teraz my zburzymy ich poczucie bezpieczeństwa — wyjaśnił. Strażnicy słuchali uważnie.

— Wierzę, że razem uda nam się ujawnić zdradę Stevena — wtrąciła Grace. Marck popatrzył na dziewczynę pogodnie.

— Wszystko okaże się o północy — dopowiedział Timon, po czym wsiedli na motory i ruszyli w stronę plaży, skąd popłynęli na Wyspę starego Pana Wu.

David z przyjaciółmi dalej siedzieli w kawiarni i debatowali o nowo poznanej dziewczynie.

— Chcesz jej zaufać? — spytała zaskoczona Maya.

— Nie mamy nic do stracenia — wtrącił Peter. Dziewczyna zdziwiła się łatwowiernością blondyna. Za to Lidii też podobał się pomysł.

— Wygląda na bardzo miłą dziewczynę — powiedziała nieśmiało. David uśmiechnął się. Arthur siedział z posępną miną. Popatrzyli na niego.

— A co ty myślisz? — zagadnął przyjaciel.

— Nie ufam jej — odpowiedział chłopak.

— Bo dała ci kosza — wtrąciła złośliwie Lidia. Arthur spojrzał na swoją dziewczynę.

— Wcale nie — oburzył się, po czym dodał: — Po prostu czuję, że powinienem trzymać się od niej z daleka — wyjaśnił.

— Nawet jej nie znasz — powiedziała ze złością blondynka.

— Wiem, Lily — odparł poważnie Arthur. — Po prostu czuję, że nie jest godna zaufania — popatrzył na Davida. Ten nie rozumiał, dlaczego chłopak ma taki dystans do nowo poznanej dziewczyny, ale podejrzewał, tak jak i pozostali, że poczuł się urażony jej stanowczością i bezpośredniością.

— Spotykamy się na plaży około dwudziestej drugiej — zaproponował i pożegnał się. Wszyscy potwierdzili i również rozeszli się do domów.

Grace z chłopakami dotarli na Wyspę motorówkami. Starego Pana Wu nie było. Marck wyjaśnił, że mężczyzna dozoruje Wyspę Uzdrowicieli. Zgodnie z ustaleniami Steven wraz z kilkoma swoimi ludźmi chciał przejąć władzę nad krainą, jednak przy pomocy Plemienia Saltus udało się zniweczyć plany mężczyzny.

Słońce zachodziło, gdy cała czwórka zdążyła się rozgościć na wyspie. Gdy Chris i Grace przygotowywali posiłek, Timon i Marck łączyli się z Wyspą Cieni, przekazując nową strategię i uzgadniając plany z Maxem. Nagle chłopcy spojrzeli zaskoczeni w stronę drzwi.

— Coś się stało? — zapytała zdezorientowana Grace.

— Mamy gości — odpowiedział Timon i ruszył w stronę wyjścia.

— Stój! — powstrzymała go dziewczyna. Chłopak odwrócił się. — Lepiej, jak ja ich przywitam — zaproponowała. Strażnik popatrzył na Marcka, ten się zgodził. Grace wyszła przed dom. Motorówka z gośćmi właśnie podpływała. Chris podszedł do drzwi. Marck i Timon wycofali się na piętro, aby nie wystraszyć Bractwa zaraz przy wejściu. Grace zaprosiła wszystkich do domu.

— To jest mój przyjaciel, Chris — przedstawiła chłopaka. Gdy wszyscy się przywitali, usiedli do stołu.

— Spodziewasz się gości? — zapytał Peter, widząc na stole cztery nakrycia. Grace spojrzała na Chrisa, a potem oboje na piętro. Pozostali podążyli za ich wzrokiem. Z cienia wyłonił się Marck, za nim Timon. David z chłopakami szybko wstali od stołu.

— Co jest grane? — zapytał zaniepokojony, patrząc na Grace. Ta zerknęła ze złością na Strażników.

— Przepraszam, nie chciałam was wystraszyć — wyjaśniła.

— O czym ty mówisz? — wtrącił David. — Wiesz, kto to jest — dodał, wycofując się w stronę drzwi. Podobnie zrobili Arthur i Peter. Maya z Lidią stały wystraszone i nie bardzo wiedziały, co robić.

— Nikomu nic się nie stanie — powiedziała ze spokojem Grace. Jednak nie przekonało to nikogo z Bractwa. — Zaprosiłam was tutaj, bo powinniśmy współpracować — dodała.

— Zwariowałaś! — krzyknął Arthur. — Mówiłem, że nie możemy jej ufać — dodał, patrząc z przerażeniem na Davida.

— Jeśli nie ufasz mi, to wysłuchaj swojego taty — poprosiła Grace. Ciemnowłosy chłopak zmieszał się, a Chris wskazał na tablet, gdzie dalej trwało połączenie z Wyspą Cieni. Arthur podszedł do urządzenia. Jednocześnie zadzwonił do ojca, aby przekonać się, czy połączenie jest w czasie rzeczywistym. Wszyscy czekali, aż chłopak skończy rozmawiać z Maxem, po czym David zapytał:

— Co powiedział Max? — Arthur z niechęcią odparł:

— Że mamy wysłuchać Grace. — Usiadł do stołu i dodał jeszcze, zerkając w stronę piętra: — I Marcka też. — Zaproszone przez Chrisa Lidia i Maya także usiadły. Na samym końcu dołączył Peter. Marck i Timon zeszli do pozostałych. Ten ostatni usiadł obok Chrisa. Marck i David stali przez chwilę po przeciwnych stronach stołu, wpatrując się w siebie poważnie, do czasu, aż Grace chrząknęła i wskazała, aby usiedli. Potem czarnowłosa dziewczyna opowiedziała wszystko, co było najważniejsze dla Bractwa, nie omijając opisu swojej wizji ze świata równoległego. Członkowie Bractwa słuchali z uwagą. Największe zainteresowanie wzbudziła u Petera, który w jednej chwili dostał odpowiedzi na wszystkie nurtujące go pytania dotyczące Bractwa. Gdy skończyła, odezwał się David.

— Steven często pojawia się u mojej babci — zauważył.

— Nie sądzę, aby twoja babcia miała pojęcie o jego planach — wtrąciła łagodnie Lidia.

— Myślę, że nikt z obecnej Starszyzny tego nie wie — dodał Peter.

— Ale zawsze wspominają Odyna jako wielkiego Senseja — powiedziała Maya, dalej mało przekonana.

— Bo nim był — odezwała się Grace. Wszyscy spojrzeli na nią zaskoczeni, najbardziej Marck. — Dbał o wszystkich. Mimo że — podkreśliła z przekąsem — przygotowywał swój plan powrotu, to — zmieniła ton na łagodniejszy — jednak za życia był dobrym przywódcą.

— Grace — nie zgadzał się z nią Marck. — Odyn chce władzy absolutnej, nie cofnie się przed niczym, aby ją uzyskać — zauważył poważnie.

— Wiem, Marck — odpowiedziała spokojnie. — Chcę tylko powiedzieć, że dobrze sobie radził jako przywódca — wytłumaczyła. Popatrzyli sobie w oczy przez dłuższą chwilę.

— Co mamy zrobić? — zapytał w końcu David.

— To, co do tej pory — odpowiedział tym razem Timon. Spojrzeli w jego stronę. — Oficjalnie dalej będziemy wrogami — rozejrzał się z szyderczym uśmiechem po członkach Bractwa.

— Z tym że teraz będzie z wami Grace — dodał Marck. Spojrzeli w stronę dziewczyny.

— Musimy udawać, że doszło do połączenia Duszy Gai i Uranosa — wyjaśniła, nieśmiało zerkając na Davida. Chłopak zdziwił się.

— A co na to twój chłopak? — odezwał się zadziornie Arthur, spoglądając w stronę Chrisa. Strażnik popatrzył z uśmiechem na Grace, a ta na niego.

— My jesteśmy przyjaciółmi — wyjaśniła. — Chris nie jest moim chłopakiem — dodała. Marck wpatrywał się wesoło w czarnowłosą dziewczynę.

— Mówiłaś, że podróż do międzywymiarów jest możliwa po połączeniu się Bratnich Dusz — zauważył Peter. Grace potwierdziła.

— Moją Bratnią Duszą jest Marck — odpowiedziała spokojnie, patrząc na chłopaka, a ten na nią. Członkowie Bractwa oniemieli. David po chwili wstał od stołu i zaczął mówić z niedowierzaniem:

— Chcesz powiedzieć, że dali nam Dusze Bogów Greckich, mając świadomość tego, że gdzieś w pobliżu urodzą się nasze Bratnie Dusze? — Grace przytaknęła.

— Przecież to niedorzeczne — odezwała się Lidia. — Jak to niby miało zapewnić nam szczęśliwe życie? — dodała z przejęciem.

— Musicie zrozumieć jedno — wtrącił ze spokojem Marck. — Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za Energię Wszechświata i czasami dobro ogółu jest ważniejsze od dobra jednostki — wyjaśnił. Chris zerknął ukradkiem na Grace. Ich spojrzenia spotkały się. Uśmiechnęli się do siebie.

— Jak możemy być przykładem, sami łamiąc reguły? — zapytał poważnie Peter. Chłopcy popatrzyli na siebie.

— Dlatego właśnie działamy według własnego planu — odpowiedział pogodnie Marck.

— Jestem po twojej stronie — powiedział pewnie blondyn. Strażnicy byli pozytywnie zaskoczeni.

— Ja też — dodał David, potem zawtórowały im Lidia i Maya. Wszyscy spojrzeli na Arthura.

— Niech będzie — powiedział chłopak, dalej nie będąc przekonanym. Jednak nikt nie zwrócił na to uwagi, ponieważ mieli niewiele czasu na omówienie szczegółów związanych z dołączeniem Grace do Bractwa.

Rozdział 2

Przez kolejnych kilka dni Grace aklimatyzowała się w domku na wyspie Bractwa. Wszyscy oprócz Arthura poczuli sympatię do dziewczyny. Wysoki brunet ciągle trzymał się na dystans. Dziwiło to zwłaszcza Davida. Jego przyjaciel nigdy wcześniej nie zachowywał się w podobny sposób.

— Co jest grane? — zagadnął chłopaka, gdy ten przygotowywał skutery na popołudniowy wypad dookoła wyspy.

— Nie ufam jej — szepnął, aby dziewczyny opalające się na tarasie nie usłyszały tego.

— Do tej pory wszystko, co mówi, ma swój sens — zaczął tłumaczyć David. — Nikt z Bractwa wcześniej…

— Nie w tym rzecz — przerwał mu Arthur. — Wierzę jej, jeśli chodzi o Bractwo i wszystko, co z tym związane. Zawsze patrzyłem na Stevena niepewnie — mówił chłopak. — Po prostu czuję, że stracę Lidię, gdy będzie się z nią przyjaźniła — wyjaśnił trochę zmieszany, nie wiedząc, czy przyjaciel zrozumie. David próbował coś powiedzieć, ale podeszła do nich Maya i musieli szybko zmienić temat.

Rozmowie chłopaków przysłuchiwali się Strażnicy.

— O co chodzi Arthurowi? — zapytał zdziwiony Timon. Chłopcy właśnie trenowali z Marckiem.

— Myślę, że to karma — wyjaśnił Chris, ciężko dysząc i wymierzając kolejne ciosy w worek treningowy.

— Nie lubili się w poprzednim wcieleniu? — zdziwił się blondyn.

— Może chodzi o emocje z poprzedniego wymiaru — zauważył chłopak. Marck i Timon popatrzyli zaciekawieni na przyjaciela.

— Grace mówiła, że działaliśmy razem — zauważył czarnowłosy Strażnik.

— Zgadza się — odparł Chris. — Ale powiedziała też, że umarłeś jej na kolanach i bardzo cierpiała — popatrzył na przyjaciół. — Jeśli czuła tak silne emocje, to znaczy, że cię kochała, więc na pewno to był koniec miłości pomiędzy Uranosem i Gają — tłumaczył. — Jeśli u niej została uśpiona Dusza Bogini, to może u pozostałych też i może Lidia także pokochała swoją Bratnią Duszę — wyjaśnił. Timon spoważniał.

— A jak to ma się do Grace? — zapytał.

— Może była przyczyną odejścia Lidii od Arthura — zasugerował Chris. Strażnicy popatrzyli po sobie. Marck poczuł, że nieufność Arthura może zagrozić powodzeniu zamierzonego planu.

Tej nocy Grace miała sen. Śniło jej się ciemne pomieszczenie, w którym unosił się zapach fiołków. Rozglądała się dookoła, ale nie umiała rozpoznać żadnych szczegółów. Nagle poczuła za plecami wiatr, a przed sobą zobaczyła ogromny cień, który się do niej zbliżał. Pomyślała, że powinna się bać, ale nie czuła strachu. W momencie gdy miała się odwrócić, obudziła się.

— Nic ci nie jest? — zobaczyła przed sobą Davida. Zmieszała się i okryła kocem. Chłopak wycofał się, widząc skrępowanie dziewczyny.

— Co się stało? — zapytała. W tym momencie w pokoju pojawił się Marck. Chłopcy popatrzyli na siebie, po czym Strażnik podszedł do Grace.

— Co ci się śniło? — zagadnął. Dziewczyna opowiedziała to, co udało jej się zapamiętać. Marck zastanowił się przez chwilę.

— Odyn chce ci pokazać, gdzie znaleźć jego Runiczny Kamień Serca — przypomniał to, co im umknęło, gdy wcześniej rozmawiali o szczegółach międzywymiarowej wizji Grace.

— Nie czułam strachu — zauważyła dziewczyna.

— Mówiłaś, że strach był ostrzeżeniem twojej babci — odpowiedział. — Ona wie, że zmieniliśmy bieg wydarzeń, więc nie ma potrzeby, abyś się bała — dodał z uśmiechem.

— O czym wy mówicie? — zapytał zdezorientowany David. Para spojrzała w jego stronę. Marck wyjaśnił wszystko chłopakowi. Ciemny blondyn nie mógł uwierzyć w to, jak skrupulatnie Odyn przygotował plan swojego powrotu. W pewnym sensie był pełen podziwu dla nieżyjącego Senseja i jego umiejętności zjednywania sobie ludzi oraz przekonywania do swoich racji.

— Zostanę przy niej — powiedział Marck, wyrywając Davida z zamyślenia. Blondyn wycofał się z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Grace uśmiechnęła się i objęła chłopaka za szyję.

— Nie powinieneś być teraz u siebie i czekać na Stevena? — szepnęła. Marck delikatnie musnął usta dziewczyny i odparł:

— Jestem twoim Strażnikiem i mam dbać, aby nic ci się nie stało. — Chciał ponownie pocałować Grace, ale ta się odsunęła.

— Przecież nic mi nie jest — powiedziała cicho. Marck wycofał się i chciał wstać, gdy dziewczyna przyciągnęła go do siebie. Parsknęli śmiechem. — Ale mogę coś zaraz wymyślić — zaczęli się całować, zapominając o wszystkim i wszystkich dookoła.

David wrócił do swojego pokoju. Usiadł na łóżku. Zaczął się zastanawiać nad tym, czy kiedykolwiek poczuje taką miłość, jaką widzi pomiędzy Grace i Marckiem. Do tej pory nie zastanawiał się nad tym, ponieważ wiedział, że pojawi się dziewczyna, z którą spędzi resztę życia. Nagle dotarło do niego, że to wszystko, czego się trzymał, legło w gruzach. Poczuł strach. Bezpieczeństwo, jakie dawało mu Bractwo, okazało się wątpliwe i nadszedł czas, aby postawić nowe, własne fundamenty. Tylko czy był na to gotowy?

O świcie Marck obudził Grace.

— Ubierz się — szepnął, wyskakując z łóżka.

— Po co? — przeciągnęła się leniwie dziewczyna.

— Pójdziemy zwiedzić wyspę — wyjaśnił i szybko się ubrał. Grace wygramoliła się z łóżka, prędko narzuciła dres, związała włosy i oboje, starając się nie narobić hałasu, wymknęli się z domu. Szli dłuższy czas wzdłuż plaży. Potem Marck wypatrzył leśną drogę i ruszyli nią, aż dotarli na zieloną polanę, gdzie pośrodku rosło ogromne drzewo. Grace aż otworzyła usta z podziwu. Marck uśmiechnął się.

— To jest jesion — wyjaśnił i podeszli bliżej. — Do niedawna to tutaj zakopywano Runiczne Kamienie Serca członków Bractwa — opowiadał Marck, a Grace wolnym krokiem obchodziła drzewo dookoła. — Podobne drzewo jest na Wyspie Cieni, rok temu przenieśliśmy tam wasze kamienie — wyjaśnił. Dziewczyna słuchała z uwagą.

— Dużo jest takich drzew? — zapytała zaciekawiona potężnym pniem.

— Tylko kilka tak starych — odpowiedział, siadając pod jesionem. Grace przycupnęła obok. — Było jeszcze drzewo Gilboa — kontynuował chłopak. — Nikt nie wie, jak wyglądało, ale to z niego zrobiony jest zwój, na którym znajduje się Drzewo Genealogiczne Bractwa Dusz. — Grace była coraz bardziej zaintrygowana. — Drzewo to ma magiczne właściwości. Samo się regeneruje i jest połączone Energią z członkami Bractwa — tłumaczył tajemniczo Marck. — Na bieżąco ukazuje łączące się pary i przewiduje kolejne pokolenie. — Dziewczyna zamyśliła się.

— Przewiduje? — zapytała.

— Myślę, że pod Lidią i Arthurem widnieje już liczba ich dzieci, podobnie jak pod Mayą i Peterem — dodał radośnie Marck.

— A pod nami? — zaniepokoiła się. — Przecież nie jestem z Davidem. A jak zwój zobaczy Steven? — zdenerwowała się.

— Steven nie interesuje się zwojem — wyjaśnił Marck, starając się uspokoić dziewczynę. — Poza tym nas nie ma na zwoju — dodał.

— Nie ma? — zdziwiła się.

— Strażnicy Ziemi są chronieni przez zwój — uśmiechnął się. — Jesteśmy razem, więc ciebie nie ma na zwoju. — Grace, uspokajając się, zapytała zadziornie:

— To teraz jestem Strażniczką? — Marck zaczął się śmiać, dziewczyna go szturchnęła. — Z czego się śmiejesz? — dodała urażona.

— A jakim zwierzakiem zamierzasz być? — zapytał prowokująco. Grace szeroko się uśmiechnęła.

— Wilczycą.

— Ooo! — zaśmiał się chłopak — Twoją Runą jest Fehu, więc możesz być co najwyżej kocicą. — Oboje parsknęli śmiechem.

Gdy słońce zaczęło przebijać się coraz mocniej przez konary drzewa, Marck i Grace ruszyli w stronę domu.

— Marck. — Chłopak popatrzył na dziewczynę. — Czy Steven nie domyśli się, że nie jestem z Davidem? — Strażnik nie zrozumiał pytania. — Chodzi o to, że w wizji widziałam, jak miałyśmy pierścionki na palcach, jakby ślubne — zastanowiła się. — To było dziwne…

— Byliście po Planetarnych Ślubach — wyjaśnił szybko Marck.

— Po czym? — zdziwiła się Grace. Chłopak dopowiedział:

— Taki był plan Bractwa Dusz. Planetarne Śluby i pierścionki miały wzmocnić uczucia pomiędzy Duszami Bogów Greckich. — Spojrzeli na siebie.

— Czyli przypuszczali, że uczucia mogą się ulotnić? — zastanowiła się Grace. Marck potwierdził. — Mówiłeś, że Lidia i Maya też mają swoich Strażników Duszy — przypomniała sobie.

— Tak — odpowiedział chłopak. — To Michael i Tony — dodał.

— Czy gdy oni się spotkają, to zakochają się w sobie? — szepnęła nieśmiało.

— To możliwe — zerknął na dziewczynę. — Jednak ja pojawiłem się z własnej woli, mam tylko jedną Duszę. — Uśmiechnęli się do siebie. — A Michael i Tony mają aktywne w tej chwili Bratnie Dusze dziewczyn, aby wspierać je w miłości do chłopaków — wyjaśnił. — Choć podejrzewam, że w niedługim czasie Energia się na tyle osłabi, że u Strażników obudzą się ich własne Dusze — dopowiedział ze spokojem.

— Przejmiesz władzę po Stevenie? — chłopak popatrzył uważnie na Grace. — Gdy już udowodnicie jego zdradę — dodała i przyglądała się Marckowi.

— To może jeszcze potrwać — szepnął niepewnie. Grace wtuliła się w jego ramię. Dłuższą chwilę szli w ciszy.

— Dlaczego Steven tak źle cię traktuje? — zagadnęła dziewczyna, gdy już wyszli z lasu.

— To nie ma znaczenia, jak mnie traktuje — Marck przystanął i objął Grace. Ta patrzyła smutno. — Nie jest wstanie mi nic zrobić — dodał, pocieszając dziewczynę.

— To dlaczego dajesz mu się bić? — spytała. Chłopak odgarnął włosy z jej policzka i odparł:

— Gdybym się bronił albo próbował zaatakować, to będąc Strażnikiem Ziemi z siłą i instynktami wilka, zabiłbym go — wyjaśnił spokojnie. — A plamiąc ręce krwią Wielkiego Mistrza, nawet w obronie własnej, nie mógłbym dziedziczyć tego tytułu — dodał.

— Takie ustaliliście prawo? — spytała dziewczyna.

— Takie jest prawo natury wszystkich krain — odpowiedział z powagą Marck, po czym ruszyli wzdłuż plaży w stronę domu. Gdy już wchodzili na taras, chłopak odebrał telefon.

— Oni nie przeszli jeszcze Inicjacji — powiedział poważnie, zerkając z niepokojem na dziewczynę, a ta na niego, po czym dodał szybko: — Dobra, rozumiem — i wyłączając telefon, wbiegł szybko do domu. Grace ruszyła za nim. Marck przebiegł po pokojach, budząc wszystkich. Gdy już zgromadzili się w salonie, chłopak powiedział:

— Steven przyleci do Sun City za dwie godziny. — Wszyscy spoważnieli. — Chce, abyśmy sprowokowali was do użycia Energii Żywiołów. — Mówił spokojnie, choć targały nim emocje. David i Arthur popatrzyli na siebie zdenerwowani, Lidia i Maya przeraziły się.

— Ale my nie… — próbował wtrącić Peter.

— Wiem! — przerwał mu Marck. — Dlatego teraz aktywuję w was Energię, a Timon i Chris pomogą wam się przygotować — wyjaśnił.

— Zwariowałeś! — wzburzył się Arthur. — Jak mamy opanować Energię w ciągu godziny?! — dodał dobitniej.

— Będziecie mieli czas do wieczora — powiedział Marck, gdy na tarasie pojawili się Strażnicy. — Wieczorem zorganizuj imprezę na plaży — zaproponował czarnowłosy chłopak. Arthur otworzył usta z niedowierzaniem.

— Jak to niby mam zrobić? — mówił wciąż poirytowany chłopak.

— Dasz radę — odparł Marck, ignorując napastliwość Arthura, po czym zwrócił się do pozostałych: — Wystarczy, że Steven będzie widział wychodzącą od was Energię, resztą zajmą się Strażnicy — wytłumaczył, zerkając w stronę wchodzących do domu Timona i Chrisa. Maya i Lidia popatrzyły niepewnie na chłopaków.

— Dlaczego Steven myśli, że już mamy władzę nad Energią? — zdziwiła się Lidia.

— To przez moją babcię — odparł szybko David, wszyscy popatrzyli w jego stronę. — Steven chciał sam aktywować w nas Energię, gdy kończyliśmy szesnaście lat — zaczął tłumaczyć. — Babcia wystraszyła się, że po oczyszczaniu z Energii mógłby mnie zabić, stąd wmówiła mu, że mając w sobie Dusze Bogów Greckich, nasze Energie same się ujawnią, jeszcze przed Inicjacją — wyjaśnił.

— Stąd pomysł z próbą sił — zauważył Timon. David przytaknął.

Marck rozpoczął uaktywniać Energię u wszystkich, mówiąc:

— Plan jest taki… — Popatrzyli na niego. — Na dzisiejszej imprezie sprowokuję bójkę z Davidem — wskazał na chłopaka.

— Mam się z tobą bić? — zauważył niepewnie David, a Marck potwierdził.

— I to całkiem na poważnie — dodał. Chłopcy popatrzyli na siebie. — Ja nie będę udawał — przestrzegł czarnowłosy chłopak. Grace poczuła niepokój. — Tylko w ten sposób nie wzbudzimy podejrzeń — wyjaśnił szybko, czując zdenerwowanie dziewczyny.

— Jak mamy użyć Energii? — zapytał Peter, próbując bez rezultatów sprawdzić swoje możliwości. Podszedł do niego Chris. Dotknął jego ramienia. Peter poczuł przepływ Energii i w tym czasie odkręciły się wszystkie krany w domu. Lidia aż podskoczyła. — Masz Energię Wody? — zapytał Strażnika.

— Nie — odpowiedział poważnie Chris. — Powietrza — dodał i zerknął na Mayę, a ta na niego.

— Więc jakim cudem…? — zaczął zastanawiać się Peter.

— Masz w sobie Energię swojej dziewczyny — wyjaśnił, nie spuszczając wzroku z Mai. Ta się speszyła. Peter popatrzył w jej stronę, ale Maya próbowała skupić się na swojej Energii. Tymczasem Marck zaczął przedstawiać plan wieczornej próby Energii:

— Jeden ze znajomych dzieciaków dostanie ataku padaczki. — Wszyscy popatrzyli z przerażeniem na chłopaka.

— Spokojnie, nikomu nic się nie stanie — powiedział Timon, zgrywając pewniaka. Maya i Lidia zmierzyły chłopaka złośliwym wzrokiem.

— Wtedy wkroczy David — kontynuował Marck. — Zaczniemy się bić. — Chłopcy popatrzyli na siebie. — Stworzę koło z ognia, żeby nie było za bardzo widać, jak się bijemy — dodał. — W międzyczasie Nina, Tamara i Timon… — spojrzał na Strażnika — …zaatakują was.

— Nie poradzę sobie z Tamarą — uprzedziła z niepokojem Lidia.

— Tamara jest po naszej stronie. — Członkowie Bractwa zdziwili się. — Ona wie, że ma uważać — powiedział pocieszająco Marck. Blondynka uśmiechnęła się nieśmiało. — Potem pojawi się Grace — chłopak zerknął na dziewczynę. — Ugasisz ogień i nas rozdzielisz — wskazał siebie i Davida. — Wtedy wkroczy Katherina i na tym będzie koniec pokazu — odetchnął głęboko, patrząc po wszystkich, czy przyjęli plan do wiadomości.

— A co z Dianą? — zapytał niepewnie David, gdy Marck miał już wychodzić. Czarnowłosy chłopak spoważniał.

— A co ma być? — Grace patrzyła uważnie na Marcka, u którego pierwszy raz zauważyła w oczach pogardę w stosunku do Davida.

— Ona ma moją Energię, nie będzie próbowała…? — zaczął blondyn.

— Diana nie weźmie udziału w próbie sił — wyrwał się nagle Timon, widząc, że w Marcku zaczynają się budzić emocje. Grace podeszła do swojego chłopaka.

— Uważaj na siebie — szepnęła. Marck, patrząc na nią, złagodniał. Pocałowali się, po czym chłopak wybiegł z domu, wskoczył na skuter i popędził w stronę Sun City.

Chris zaproponował, aby poćwiczyli w głębi wyspy, wtedy nikt ich nie zauważy. Wszyscy się zgodzili i gdy tylko byli gotowi, poszukali miejsca do nauki. Arthur ćwiczył razem z Peterem, któremu coraz łatwiej przychodziła kontrola nad wodą, Grace pod okiem Timona, bo Lidia i Maya nie miały zaufania do chłopaka. Natomiast David uczył się przy Chrisie.

— Marck mnie nienawidzi za to, jak traktowałem Dianę, prawda? — szepnął chłopak, nie patrząc na Chrisa. Ten zerknął na Timona, obaj wymienili spojrzenia.

— Marck nie potrafi nienawidzić — odpowiedział poważnie Chris, dając jednocześnie wytyczne chłopakowi, jak opanować Energię Powietrza.

— Widziałem, jak na mnie spojrzał, gdy zapytałem o Dianę — dodał David.

— Posłuchaj — zaczął spokojnie Strażnik. — Żadnemu z nas nie podoba się, w jaki sposób potraktowaliście Dianę, pomijając to, że jest jedną z was — mówił, a Maya, Lidia, Arthur i Peter się przysłuchiwali. — Była waszą przyjaciółką, wychowywaliście się razem, no i jest dziewczyną — dokończył dobitnie. Grace odwróciła się w stronę Chrisa. Zauważyła, że nie czuje się on najlepiej w towarzystwie Davida. Timon, słysząc bardzo dokładnie każde słowo, też nie miał najlepszej miny.

— Posłuchajcie — powiedziała nagle, chcąc rozładować atmosferę. — Postarajmy się zostawić przeszłość za sobą — zaproponowała. Chris popatrzył na nią, a ona się uśmiechnęła. — Proszę — szepnęła. Blondyn trochę spuścił z tonu. Grace szturchnęła też Timona, ten popatrzył na nią wesoło. Drugi Strażnik, w tym czasie pomagający Davidowi, podszedł do Mai. Dziewczyna zaczęła się złościć, że nic jej nie wychodzi.

— Spokojnie — szepnął Chris i delikatnie dotykając dłoni dziewczyny, pomógł jej wywołać mały wir powietrzny. Maya uśmiechnęła się do Lidii. Ta była zachwycona. Gdy tylko Chris puścił rękę dziewczyny, wszystko zniknęło.

— Nigdy się tego nie nauczę — powiedziała zrezygnowana.

— Nauczysz — dodał jej otuchy chłopak. — Tak jak uwierzyłaś w siebie, w swoją kobiecość i nabrałaś pewności siebie, tak przy odrobinie ćwiczeń opanujesz Energię Powietrza — mówił, jakby doskonale znał dziewczynę. Maya zerknęła zaskoczona na Chrisa. Przyglądała się chłopakowi, gdy ten pokazywał jej kolejną sztuczkę. Nie potrafiła skupić myśli. Po dłużej chwili, gdy Chris czekał, aż powtórzy to, co jej pokazał, a dziewczyna nie reagowała, popatrzył na nią. Ich spojrzenia spotkały się. Oboje poczuli dość wyraźnie swoją Energię, po czym Chris szybko się wycofał. — Przepraszam — powiedział zmieszany i poszedł sprawdzić, jak radzą sobie Peter i Arthur. Maya, dalej trochę zamroczona, jeszcze przez moment zastanawiała się, co się stało, po czym zawołana przez Lidię ocknęła się.

Tymczasem Grace podeszła do Davida, który samotnie siedział z boku i próbował sił z wirem powietrza. Nie wychodziło mu to najlepiej, ale nie chciał nikogo prosić o pomoc.

— Poćwiczymy razem? — zaproponowała. Chłopak spojrzał na nią i zaprosił, aby usiadła obok. Nie odzywał się. Grace wyczuwała, że źle czuł się z tym, jak został oceniony przez Strażników. Z drugiej strony zdawał sobie sprawę, że jego zachowanie w stosunku do Diany było niewłaściwe.

— Też uważasz, że jestem nadętym dupkiem? — szepnął po dłuższej chwil, zerkając w stronę Grace.

— Myślę, że miałeś swoje powody, żeby tak się zachowywać — odpowiedziała delikatnie, bo czuła, że w chłopaku zaczyna się gotować.

— Miałem — powiedział. — Od zawsze wiedziałem, że się pojawisz i dlatego tłumiłem wszelkie inne oznaki uczucia do kogokolwiek — zaczął tłumaczyć. Chris i Timon spojrzeli na siebie. — Z Dianą było mi najtrudniej, dlatego chciałem, aby mnie znienawidziła — dokończył, po czym wstał i ruszył w stronę domu. Grace popatrzyła ze smutkiem na Strażników. Pozostali odprowadzili Davida wzrokiem, aż zniknął pomiędzy drzewami.

W tym czasie Marck z Katheriną omawiali jeszcze szczegóły wieczornej próby sił Energii. W momencie gdy chłopak uzgadniał z Tamarą, żeby nie przesadziła z Energią w stosunku do Lidii, pojawił się Steven. W pierwszym odruchu wyciągnął na korytarz Marcka, szarpiąc go z całych sił za ramię i przyduszając do ściany.

— Gdzie Timon? — zapytał wściekły. Diana i Nina właśnie schodziły z piętra. Popatrzyły zaniepokojone zachowaniem mężczyzny.

— Timon pojechał do miasta — powiedziała szybko Nina, bojąc się, że drugiego chłopaka czeka podobne przywitanie. Steven, jeszcze mocniej przyciskając szyję Marcka do ściany, tak że chłopak zaczął się dusić, powiedział:

— Dziś macie pokazać, co potraficie — wysyczał ze złością. — Zrozumiano?! — krzyknął, spoglądając na przerażone dziewczyny. Te szybko przytaknęły. Mężczyzna puścił Marcka i wyszedł. Diana zbiegła do chłopaka.

— Nic ci nie jest? — zapytała przestraszona. Strażnik podniósł się i uśmiechnął.

— Wszystko w porządku — odpowiedział.

— O czym on mówił? — zagadnęła Nina. — Co mamy pokazać? Komu? — pytała. Diana też była zmieszana, zarówno zachowaniem Stevena, jak i rozkazem. Katherina uznała, że dziewczyny powinny poznać prawdę. Marck zgodził się z kobietą. Oboje opowiedzieli, co się wydarzyło w ciągu ostatnich kilku dni. Przedstawili również w skrócie plan wieczornej imprezy. Diana nie mogła uwierzyć.

— Oni się zgodzili współpracować z nami? — pytała.

— Grace jest dość przekonująca — wyjaśnił z uśmiechem chłopak.

— Twoja Bratnia Dusza jest jednocześnie Duszą Gai? — nie pojmowała Nina.

— Odyn bardzo się przeliczył, jeśli chodzi o wiarę w to, że Violet pozwoli na taką manipulację uczuciami wnuczki — wytłumaczyła Katherina. — Wszystko było przeprowadzane w największej tajemnicy, dlatego teraz jest tak ważne, abyśmy doprowadzili to do końca — powiedziała kobieta, czując ulgę, że nie musi już niczego ukrywać przed córką.

— Po tym, jak mnie traktowali, mam być dla nich miła? — zapytała ze łzami w oczach Diana. Wszyscy spojrzeli na dziewczynę. — Po tej całej nienawiści, pogardzie i poniżaniu mam z nimi współpracować? — dodała, czując, jak budzi się w niej wściekłość.

— Kochanie — próbowała uspokoić córkę Katherina, ale ta wybiegła z salonu na ulicę. Marck ruszył za nią. Zatrzymał ją na chodniku.

— Posłuchaj — poprosił. Dianie płynęły łzy po policzkach. — Nie rób tego dla nich, tylko dla mnie — patrzył, jak dziewczyna walczy ze sobą.

— Oni mnie nienawidzą — szepnęła i rozpłakała się. Marck ją przytulił. W tym czasie po drugiej stronie ulicy pojawił się David. Chłopcy spojrzeli na siebie. Ciemnowłosy blondyn spuścił wzrok i wbiegł do domu. Marck tymczasem pozwolił Dianie się wypłakać, po czym zabrał ją na przejażdżkę swoim motorem wzdłuż plaży.

Rozdział 3

Późnym popołudniem Timon i Chris musieli wrócić do Sun City. Pierwszy z chłopaków miał się zameldować Stevenowi, a drugi chciał się gdzieś zaszyć, aby nie rzucać się w oczy Wielkiemu Mistrzowi. W drodze z plaży byli świadkami wypadku i ruszyli z pomocą. Para na motorze uderzyła w jadący z naprzeciwka miniwan z rodziną w środku. Samochód wybuchł. Ze środka udało się uratować w ostatniej chwili małą dziewczynkę. Kierowca motocykla poniósł śmierć na miejscu. Jego pasażerka ostatnimi siłami wyciągnęła dziecko z palącego się pojazdu. Potem zemdlała na rękach Timona. Chris zajął się dziewczynką.

— Trzeba podać jej tlen! — krzyknął Timon, wnosząc młodą dziewczynę do szpitala. Pielęgniarka szybko pomogła chłopakowi, prowadząc go do jednej z sal. W tym czasie lekarz oglądał małą, z którą przyszedł Chris. Była zmęczona i poobijana, ale bardzo dzielna. Timon położył dziewczynę na łóżku. Pielęgniarka pobiegła po lekarza. Dziewczyna ocknęła się. Dotknęła chłopaka. Ten poczuł przepływ Energii. Zdziwił się.

— Kim jesteś? — szepnął.

— Ratujcie Rumi — odpowiedziała, kaszląc. — Ona nie może dostać się w ręce… — nie dokończyła, bo zemdlała. Timon spojrzał poważnie, po czym gdy tylko pojawił się lekarz, wyszedł do Chrisa.

— Co jest? — zapytał przyjaciel, widząc poważną minę Timona.

— Ona ma Energię Powietrza — szepnął, rozglądając się, czy ktoś ich obserwuje. Chris zdziwił się. Oboje popatrzyli na małą dziewczynkę, która usnęła na kolanach Strażnika. — Mała ma na imię Rumi — dodał Timon — one uciekały przed kimś. — Chris położył delikatnie dziewczynkę na łóżku, po czym zwrócił się do przyjaciela.

— Mała ma Energię Uzdrawiania, ale bardzo słabą — szepnął. Spojrzeli po sobie z niepokojem.

— Trzeba powiadomić Marcka — powiedział Timon. — Może osoby, przed którymi uciekały, to współpracownicy Stevena — dodał, po czym czujnie rozglądając się po korytarzu, ruszył powiadomić przyjaciela. Chris usiadł obok śpiącej dziewczynki, jednocześnie nastawiając uszu w kierunku pokoju, w którym leżała dziewczyna.

Timon dotarł do domu Katheriny. Wbiegł do środka, słysząc, że Steven i Marck są wewnątrz. Żeby nie wzbudzać podejrzeń, od razu zaczął flirtować z Tamarą i Niną.

— Cześć laseczki! — krzyknął od wejścia. Dziewczyny przewróciły oczami. Starały się nie dać wciągnąć w zabawę chłopakowi. — Co tam? — zagadywał dalej Strażnik, nie krępując się Stevenem. Mężczyzna patrzył z pogardą na chłopaka. Marck i Diana stali z boku, a Katherina siedziała obok Stevena, omawiając z nim wieczorny atak na Bractwo Dusz.

— Gdzieś ty się podziewał? — zapytał ze złością mężczyzna. Chłopak, biorąc jabłko ze stołu, odparł wesoło:

— Trochę tu, trochę tam. — Zerknął w stronę Niny i puścił do niej oczko. Ta patrzyła z politowaniem na Timona.

— Wiesz, co masz zrobić wieczorem? — mówił dalej wściekłym głosem Steven.

— Zepsuć zabawę — odpowiedział pewnie Strażnik, uśmiechając się tym razem szyderczo.

— Masz dać popalić Mai — powiedział stanowczo mężczyzna.

— Nie ma problemu — odparł bez entuzjazmu Timon. Popatrzył w stronę Marcka, dając mu znać, że ma do niego sprawę.

— Mogę wrócić do pokoju? — zapytała po chwili Diana. Katherina przytaknęła i pozwoliła wszystkim wrócić do własnych zajęć. Timon wyciągnął Marcka na zewnątrz i opowiedział mu o wypadku. Czarnowłosy chłopak zamyślił się.

— Rodzina Changa uciekła, zanim udało nam się odbić Wioskę Uzdrowicieli. Może to oni? — powiedział po dłuższej chwili.

— Może — odparł Timon. — Z tym że przeżyła tylko mała Rumi, jej rodzice spalili się w samochodzie, zanim zdążyliśmy ugasić płomienie — wyjaśnił Strażnik.

— A ta dziewczyna? — zapytał Marck.

— Nie wiem, kim jest — odpowiedział przyjaciel. — Ale poczułem jej Energię — dodał trochę zmieszany.

— Jak to możliwe? — zdziwił się Strażnik. — Przecież się nie znacie, nie mogłeś poczuć jej Energii ot tak sobie — zauważył.

— Wiem — wtrącił Timon. — Sam tego nie rozumiem — dodał, po czym wrócili do domu i usłyszeli jeszcze, jak Steven kończy rozmowę z Katheriną. Wszystko na wieczór było gotowe.

W czasie gdy Chris siedział przy małej, ocknęła się dziewczyna, która uczestniczyła w wypadku.

— Gdzie on jest? — zaczęła nerwowo wypytywać lekarza. Chris, słysząc, że zaczyna się szarpać z doktorem, wszedł do pokoju.

— Uspokój się — powiedział. Ta dalej patrzyła z przerażeniem w oczach. — Wszystko jest w porządku — pocieszył ją, wysyłając Energię Powietrza. Dziewczyna odetchnęła i pozwoliła lekarzowi zbadać się. Gdy Chris usłyszał, że budzi się Rumi, wziął ją i razem usiedli przy łóżku dziewczyny.

— Vera — ucieszyła się mała i objęła radośnie dziewczynę. Chłopak odsunął się od łóżka, obserwując korytarz.

— Jestem Chris — powiedział, nie odwracając się. — Jestem Strażnikiem Ziemi. — Obie spojrzały z przerażeniem na siebie. Chris usłyszał szybsze bicie serca. Vera chciała sięgnąć po nóż, który schowała pod poduszkę, ale chłopak powstrzymał ją. Rumi siedziała przerażona, chowając się w ramionach dziewczyny. — Dlaczego się mnie boicie? — zapytał chłopak. — Przecież wam pomogłem — wyjaśnił spokojnie.

— Strażnicy Ziemi nas ścigają — odparła Vera.

— O czym ty mówisz? — zdziwił się chłopak, a dziewczyna trochę się zmieszała, widząc zaskoczenie Chrisa.

— Jestem córką Arii, Wojowniczki Wodospadów — wyjaśniła. — A to Rumi, wnuczka starszego Nauczyciela z Wyspy Uzdrowicieli — dodała, nie mając pojęcia, dlaczego zaufała chłopakowi.

— Znacie Changa? — szepnął Chris. Rumi podniosła się.

— Wujka Changa?! — powiedziała radośnie. Strażnik potwierdził i dodał: — Wyspa Uzdrowicieli została odbita jakiś czas temu z rąk tak zwanych Naukowców. Wiem, że podawali się za Strażników Ziemi, ale nie udało nam się nikogo zidentyfikować, bo popełnili samobójstwo, zanim ich złapaliśmy. Skąd wiecie, że was ścigali?

— Ukrywamy się od dłuższego czasu — powiedziała Vera, już spokojniejsza. — Mój chłopak… — zawahała się i popłynęły jej łzy. — Próbowaliśmy odwrócić ich uwagę, ale Mia… — popatrzyła na dziewczynkę, która słuchała, ale nie docierało do niej, że jej mama nie żyje. Chris zorientował się, co chce powiedzieć dziewczyna. — Mia nie umiała za dobrze kierować, a jej mąż był ranny i wpadliśmy na siebie — rozpłakała się. Rumi przytuliła się do Very. Chris wysłał wiadomość do Timona. Jednocześnie usłyszał z korytarza, że ktoś wypytuje o osoby z wypadku. Strażnik wiedział, że osoby podające się za policjantów nimi nie są. Biorąc Rumi na ręce, kazał Verze się ubrać. Potem cała trójka wyszła balkonem. Gdy tylko znaleźli się poza obrębem szpitala, Chris dał znać Timonowi, gdzie są. Chłopak podjechał motorem.

— Musimy wiać — powiedział, słysząc, że w mieście zrobił się szum w poszukiwaniu dziewczyny.

— Nie wsiądę na to! — zaczęła panikować Vera. Rumi poczuła jej strach i wtuliła się w Chrisa.

— Wezmę małą — zaproponował szybko Timon.

— Nie ma mowy! — zaprotestowała dziewczyna, a mała przywarła ze strachu do chłopaka. W tym czasie przejeżdżał obok David.

— Wsiadajcie do jeepa! — krzyknął Chris, zatrzymując chłopaka.

— Zwariowałeś! — awanturował się David. — Mogłem cię zabić — dodał, nie rozumiejąc, co się dzieje. Gdy tylko wszyscy usiedli, Chris kazał Davidowi ruszać. Wtedy usłyszeli krzyki i strzały. Blondyn ruszył z piskiem opon.

Timon na motorze próbował odciągnąć pościg. Jednak na niewiele się to zdawało. W końcu przystanął i zaczął tworzyć trąbę powietrzną. Nadjeżdżający samochód przyhamował, wysiadł z niego mężczyzna i tworząc kule ognia, wycelował w Strażnika. Kiedy zobaczył to Chris, wyskoczył z jeepa, każąc Davidowi jechać do przystani, skąd miał popłynąć na Wyspę Pana Wu. Strażnik pobiegł pomóc przyjacielowi.

David pędził wzdłuż brzegu, starając się nie patrzeć w lusterka. Chłopakom udawało się spowalniać wrogów, ale nie mieli dość siły, aby ich pokonać. Na przystani David wskoczył na motorówkę, za nim Vera z Rumi. Ruszył. Aby nie dać się wyśledzić, popłynęli okrężną drogą. W tym czasie Chris i Timon dzielnie walczyli. Jednak wyczuwali, że tracą przewagę. Z naprzeciwka nadjeżdżał samochód. Timon krzyknął:

— To Diana! — Wtedy mężczyzna odwrócił się i strzelił w jej kierunku. Chris wyprzedził jego ruch, ale nie udało mu się uniknąć kuli. Diana wybiegła z auta i wysadziła w powietrze samochód napastników. Obaj nie mieli szans na przeżycie. Dziewczyna podbiegła do krwawiącego Chrisa.

— Trzeba sprowadzić Marcka! — krzyknął Timon.

— On poszedł na imprezę — odpowiedziała szybko Diana. Strażnik zawahał się.

— Pozbądźcie się ich — wyszeptał Chris. — Oni mogą być od Stevena — dodał, dławiąc się. Timon szybko opanował ogień. Potem zrzucił ciała mężczyzn do morza. Chciał jechać po Marcka, ale widząc, że dziewczyna sama nie poradzi sobie z wywiezieniem Chrisa na Wyspę Pana Wu, pomógł jej. W międzyczasie zadzwonił do Grace, gdyż Marck nie odpowiadał.

— Schowajcie się tutaj — powiedział David, wprowadzając dziewczyny do domu na Wyspie. Sam ukrył motorówkę i rozejrzał się, czy nie są śledzeni. Vera z Rumi siedziały przerażone.

— Też jesteś Strażnikiem? — zapytała Davida, gdy wszedł do domu.

— Nie — odpowiedział. — Należę do Bractwa — odpowiedział, zasłaniając okna. — Jestem David — przedstawił się.

— Vera — uśmiechnęła się dziewczyna — a to Rumi.

— Kto was ścigał? — zapytał David.

— Źli ludzie — odpowiedziała mała dziewczynka.

— Jest ich coraz więcej — odpowiedział smutno chłopak. Wtedy zobaczył, że podpływa motorówka. Przyjrzał się uważniej. — To nasi — wyjaśnił, aby uspokoić dziewczyny. Timon wniósł rannego Chrisa. David popatrzył przerażony. Vera podbiegła do chłopaka, Rumi także.

— Uzdrowię cię — uśmiechnęła się i dotknęła rany chłopaka. Po chwili posmutniała. — Czemu to nie działa? — Vera przytuliła dziewczynkę. David zauważył, że za Timonem stoi Diana. Spojrzeli na siebie. Dziewczyna wycofała się za Strażnika, starając się unikać wzroku chłopaka. Do domu wbiegła Grace.

— Chris! — kucnęła przy przyjacielu, ten był nieprzytomny.

— Gdzie Marck? — zapytał zdenerwowany Timon.

— Peter powiedział, że sprowokuje go do bójki, żeby powiedzieć, co się stało — zaczęła tłumaczyć czarnowłosa dziewczyna, uciskając Chrisowi ranę. — Ale tam jest Steven i nie wiedzą, jak… — załamał się jej głos. Wtedy przytuliła ją Rumi. Grace poczuła dziwne ciepło i nagle wszyscy zobaczyli, jak z jej dłoni wypływa biała poświata, lecząc ranę Chrisa. Nie mogli w to uwierzyć. Rumi uśmiechnęła się.

— Masz Energię Uzdrawiania, jak ja — zauważyła wesoło. Chris zaczął się budzić. Grace zerknęła na Timona.

— Jesteś wnuczką Odyna — powiedział pewnie Strażnik. Grace zauważyła Dianę.

— Hej — powiedziała do dziewczyny — jestem Grace. — Diana przywitała się, po czym, czując wzrok Davida, wycofała się pod drzwi. Chris podniósł się. Grace go przytuliła. — Wystraszyłeś mnie — powiedziała, uderzając go ze złością w ramię. Chłopak pomasował sobie uzdrowione miejsce. Potem Rumi przytuliła się do niego. Timon spojrzał na zegarek.

— Cholera! — krzyknął. Popatrzyli na niego. — I już po próbie sił! — Poczuł wściekłość, wiedział, że oberwie mu się od Stevena.

— Niekoniecznie — wtrącił David, popatrzyli w jego stronę. — Was nie było — wskazał na Dianę i Timona. — I nas też — spojrzał na Grace. Też się uśmiechnęła.

— Możemy pokazać próbę sił pomiędzy nami — zaproponowała, szyderczo się uśmiechając.

— Wystarczy ogień i powietrze — dodał Chris — byle było efektownie. — Zerknął na Timona. Ten już szczerzył zęby.

Tymczasem na plaży, gdzie trwała w najlepsze impreza, Peterowi nie udało się wypatrzyć Marcka. Nina i Tamara co jakiś czas spoglądały na zegarki. W końcu, gdy czas minął, ruszyły w stronę domu Katheriny. Kobieta próbowała powstrzymać Stevena, który wściekły wyżywał się na synu.

— Nic nie potrafisz zorganizować! — wrzeszczał, kopiąc leżącego chłopaka. — Katherina próbowała uspokoić mężczyznę, ale ten nie dawał się dotknąć. Bez umiaru wymierzał cios za ciosem. Marck leżał skulony, przyjmując wszystko. W tym czasie przed domem rozegrała się próba sił Energii pomiędzy Grace i Davidem oraz Dianą i Timonem. Zwróciło to uwagę mężczyzny. Obie pary nie szczędziły sił. David i Timon nawet wdali się w bójkę, a dziewczyny ostro na siebie napierały. Gdy Katherina zobaczyła, że Marck powoli uzdrawia połamane żebra, pobiegła powstrzymać wojnę pomiędzy Energiami.

— Co wy wyprawiacie?! — krzyknęła wściekła, rozłączając chłopaków. Obaj byli zakrwawieni. — Czyś ty zgłupiał? — szepnęła do Timona. — W środku miasta używasz Energii! — szarpiąc, wprowadziła chłopaka do domu. Diana poszła za matką, jeszcze groźnie mierząc Grace wzrokiem, ta nie była jej dłużna. Za nimi wbiegły Nina i Tamara, trochę zaskoczone tym, co widziały. Grace podeszła do Davida i uleczyła go. Uśmiechnęli się do siebie.

— Byłeś bardzo przekonujący — zauważyła.

— Ty też — odparł. Oboje zerknęli w stronę domu Katheriny. W oknie stała Diana. Patrzyła chwilę na Davida, po czym schowała się. Chłopak posmutniał.

— Powiedz jej to, co mi — szepnęła Grace. David spojrzał na nią.

— Nie masz pojęcia, jaką jej wyrządziłem krzywdę — odparł z poczuciem winy.

— Ale ona dalej cię kocha — powiedziała z uśmiechem Grace.

— Raczej nienawidzi — odrzekł zrezygnowany David.

W tym momencie z domu Katheriny wyszedł mężczyzna, ubrany w długi płaszcz i głęboko na czoło nasunięty kaptur. Grace przysunęła się do Davida.

— Nienawiści w oczach to mu nie brak — oboje zerknęli w stronę mężczyzny. — To Steven — szepnęła Grace, nieco wystraszona. Chłopak objął ją i przysuwając usta do jej policzka, powiedział cicho:

— Udawaj, że flirtujemy. — Grace zaczęła chichotać. Gdy mężczyzna przechodził obok, David spojrzał w jego stronę. — Steven — zagadnął. Dziewczynie przeszły ciarki po plecach.

— Co robisz? — próbowała zatrzymać chłopaka. W tym czasie do okna domu Katheriny podbiegli Marck i Timon. Grace zerknęła zdenerwowana w stronę zapalonego światła, a David zawołał jeszcze raz, zatrzymując mężczyznę:

— Steven, prawda?!

Ten odwrócił się i zdjął kaptur. Grace stała nieco dalej, bo czuła paniczny strach. Było już ciemno, więc mężczyzna nie był w stanie zauważyć przerażenia dziewczyny. — Często odwiedzasz moją babcię, Apollinę — zagadnął z uśmiechem David. Steven przytaknął i chciał ruszyć dalej, ale chłopak go zatrzymał. — Za kilka dni będę Sensejem Bractwa Dusz, a ty, jako Wielki Mistrz, będziesz mi służył — dodał już poważnie i pewnie David. Grace obserwowała zachowanie Stevena. Ten cofnął się i podszedł do chłopaka. Marck i Timon popatrzyli na siebie z niepokojem. Obaj byli gotowi, aby interweniować, gdyby mężczyzna miał złe zamiary, tymczasem Steven pochylił głowę przed Davidem i odpowiedział grzecznie:

— Zgadza się, za kilka dni Strażnicy Ziemi będą pod twoimi rozkazami. — Chciał odejść, ale chłopak, czując się pewniej, mówił dalej:

— Chciałbym na swojej Inicjacji poznać wszystkich Strażników Ziemi. — Mężczyzna zatrzymał się, David założył dłonie na ramiona, stając w lekkim rozkroku. Grace słuchała uważnie, ale nie zbliżała się. Marck i Timon zastanawiali się, do czego zmierza David.

— Nie wiem, czy jest to bezpieczne — próbował wykręcić się Steven.

— To już ja ocenię! — przerwał mu chłopak, nie tracąc ni grama pewności siebie. — Wiem, że po śmierci Odyna Bractwo podupadło, jeśli chodzi o władzę, ale od teraz wszystko się zmieni — dodał. Steven popatrzył niepewnie na Davida. — Czuję w sobie potęgę Uranosa — podszedł do mężczyzny, patrząc mu prosto w oczy. — Zapewne nie chcesz sprawdzać, jak jest wielka.

Steven wycofywał się ostrożnie.

— Nie — opowiedział grzecznie. — Poznasz wszystkich Strażników Ziemi na swojej Inicjacji — dodał, czekając na kolejne rozkazy. David nie spuszczał z tonu.

— Do tego czasu wolałbym nie widzieć cię na oczy — powiedział i Steven szybkim krokiem ruszył przed siebie.

Marck popatrzył zaskoczony na Timona.

— Co jest grane? — zdziwił się blondyn.

— Steven boi się Davida — zauważył Marck.

— I to bardzo — dodał Timon, obaj wyczuli strach mężczyzny w rozmowie z chłopakiem. Tymczasem Grace podeszła do Davida.

— Wszystko w porządku? — zapytała trochę zaniepokojona. Chłopak przytaknął, po czym powiedział, zerkając w stronę okna, gdzie dalej stali Marck i Timon: — Spotkajmy się na wyspie Pana Wu.

Czarnowłosy chłopak przytaknął.

W międzyczasie w domu Katheriny do Diany dotarło, że zabiła dwoje ludzi. Zaczęła się trząść i płakać. Kobieta przytuliła mocno córkę, a Timon opowiadał, co się wydarzyło, że nie dotarli na czas na plażową imprezę.

— Gdyby nie Diana, ja i Chris nie dalibyśmy rady — tłumaczył chłopak, próbując pocieszyć dziewczynę. Jednak ta była w szoku.

— Dajmy jej odpocząć — zaproponowała Katherina i odprowadziła córkę do pokoju.

— Była niesamowita — szepnął Timon.

— Ale uczono nas, że nie wolno wykorzystywać Energii do zabijania — wyjaśnił Marck. — Nawet w obronie własnej — dodał. Dziewczyny popatrzyły na siebie.

— Czy będą jakieś konsekwencje? — zapytała nieśmiało Nina.

— Może nie mieć w pełni władzy nad Energią — powiedziała Tamara, popatrzyli na dziewczynę. — To natura rządzi, a my jej tylko służymy — dodała.

— Ale pozbiera się? — dopytała jeszcze Nina.

— Na pewno — pocieszył dziewczynę Marck. Wiedział, że Diana jest bardzo silną dziewczyną i przezwycięży wszystko.

W ciągu godziny Bractwo pojawiło się w umówionym miejscu. David przedstawił przyjaciołom Verę i Rumi. Przy okazji zdał relację z próby sił, jaką zaprezentowali przed Stevenem. Potem Vera poszła uśpić dziewczynkę. W tym czasie pojawił się Marck z Timonem, Niną i Tamarą. Czarnowłosy chłopak przywitał się z przyjacielem.

— Jak się czujesz? — Chris uśmiechnął się, zerkając na Grace.

— Zapytaj czarodziejkę — Marck popatrzył wesoło w stronę dziewczyny.

— Marck — odezwał się nagle David. — Przepraszam za Stevena… — zaczął się tłumaczyć. — Pomyślałem, że jeśli będzie miał zajęcie, to nie będziemy tak panikować, no i już nikt więcej nie zginie — spojrzał niepewnie na chłopaka. Ten zerknął na Timona.

— Wiesz, że Steven się ciebie boi? — zapytał poważnie Strażnik. David zdziwił się.

— Myślałem, że raczej spieszyło mu się i potraktował mnie jak gówniarza — odparł.

— Wręcz przeciwnie — wtrącił Marck. — Wyraźnie się ciebie wystraszył — zauważył chłopak. Grace popatrzyła wesoło na Davida, a ten na nią.

— A pomysł z zebraniem Strażników Ziemi był bardzo trafny — dodał Chris.

— Poznamy, kto za tym wszystkim stoi — dodał Timon.

— O ile Steven przyprowadzi wszystkich — wtrącił Marck.

Nagle spojrzeli w stronę schodów, skąd schodziła Vera.

— Verka! — krzyknęła radośnie Tamara.

— Tami! — ucieszyła się Vera i obie rzuciły się sobie w ramiona.

— Żyjesz! — powiedziała radośnie Tami, patrząc na przyjaciółkę.

— Twoja matka się ucieszy — usłyszeli nagle głos od strony wejścia. Wszyscy obrócili się.

— Robi? — powiedziały jednocześnie obie dziewczyny. Młody mężczyzna wszedł pewnym krokiem do środka.

— Nieźle się ukrywałaś — zauważył, witając się z dziewczyną.

— Ty za to uwielbiasz wizyty bez zapowiedzi — wtrąciła złośliwie Tamara. Rob odwrócił się w jej stronę

— Powinienem częściej tutaj zaglądać, bo flirtowanie… — zerknął wściekły na Timona, temu zrzedła mina — …sprawia ci niesamowitą frajdę. — Pozostali słuchali rozmowy. Vera zaczęła chichotać.

— A ty miałeś ubaw, słuchając, jak się męczę, próbując zrobić diament z leśnej ziemi — oburzyła się Tamara. Rob uśmiechnął się.

— Owszem, bawiłem się niesamowicie.

Dziewczyna nie wytrzymała i wymierzyła policzek, jednak mężczyzna powstrzymał jej dłoń tuż przed swoją twarzą. Tamara wściekła wyrwała się i wyszła, trzaskając drzwiami. Rob odwrócił się w stronę pozostałych.

— To jest Rob, Władca Krainy Lasów — przedstawił go Marck.

— Który lubi nieoczekiwanie wpadać — zauważył wesoło Chris. Rob zerknął na chłopaka i pogroził mu.

— Masz szczęście, że cię lubię — powiedział poważnie, po czym rozsiadając się wygodnie przy stole, zarzucił nogi na jedno z wolnych krzeseł i powiedział: — Blondyna nieźle sobie poradziła z tymi dwoma.

Marck usiadł po przeciwnej stronie.

— Czy teraz straci władzę nad Energią? — zagadnęła nieśmiało Nina, pozostali popatrzyli z niepokojem.

— Przecież uratowała życie Timonowi i Chrisowi — wtrąciła walecznie Lidia. Marck popatrzył na Roba. Ten odetchnął głęboko i już z większym spokojem odpowiedział:

— Prawo natury jest prawem natury, nie potrafię przewidzieć, co będzie dalej z Energią Diany.

Spojrzał na Ninę, po czym wstał i ruszył w stronę drzwi. — Ale pomysł ze sprowadzeniem tutaj Strażników Stevena jest godny podziwu — odwrócił się jeszcze, oddając honory Davidowi. — Jeszcze będzie z ciebie dobry Sensej — i wyszedł.

— Szybko się pojawia i szybko znika — zauważył wesoło Arthur.

— Radzę siedzieć… — zaczął Marck, jednak nie zdążył skończyć, bo ciemnowłosy chłopak został przyparty do ściany przez długowłosego bruneta.

— Zapomniałem wyrównać rachunki — mówił z wściekłą miną. Lidia podbiegła do nich. Timon powstrzymał Davida przed interwencją. Marck stał w gotowości.

— Mógłbym cię teraz udusić i nie poniósłbym żadnych konsekwencji — cedził przez zęby ubrany w podarte dżinsy i niechlujną koszulę Rob. — Mógłbym wyrywać ci jeden palec po drugim — mówił, a pozostali słuchali z przerażeniem. — Mógłbym…

— Rob! — usłyszeli nagle i spojrzeli w stronę drzwi, a mężczyzna puścił chłopaka. — Odbiło ci do reszty! — dodała wściekła Tamara.

— Masz szczęście — szepnął jeszcze do Arthura, który ledwo łapał dech i odwrócił się do dziewczyny, łagodniejąc.

— Obiecałeś mi! — powiedziała, czując złość.

— Przecież on dalej żyje — odparł wesoło mężczyzna, zmierzając w stronę wyjścia. Tamara stała wściekła z założonymi rękami. — Też cię kocham, słonko — szepnął, mijając dziewczynę, po czym zniknął. Maya i Lidia popatrzyły zaskoczone na dziewczynę.

— Przepraszam — odezwała się Tamara. — On ma bardzo wybuchowy charakter — dodała, próbując tłumaczyć mężczyznę. — A widząc, w jaki sposób Arthur mnie traktował… — zawiesiła głos, chłopak spojrzał zmieszany na dziewczynę.

— Cały czas udawałaś? — wymamrotał. Tamara potwierdziła. Arthur, nie mogąc uwierzyć, aż przysiadł na krześle. Maya i Lidia poczuły cichą satysfakcję.

Rozdział 4

Następny dzień Marck uznał za właściwy czas na to, aby członkowie Bractwa poznali Strażników Ziemi. Wszyscy mieli stawić się w domku na wyspie Bractwa. Z samego rana Grace z Lidią i Mayą szykowały przekąski. David jak co dzień pracował przy wywożeniu ze sklepów w miasteczku śmieci do segregacji. Peter zainteresowany informacjami, które uzyskał na temat Bractwa, przeszukiwał znalezioną na strychu w domu dziadka Księgę Bractwa jego babci, a Arthur siedział posępny przy skuterach i udawał, że jest zajęty.

— Co się dzieje? — usłyszał nagle za plecami. Odwrócił się.

— Hej, kapitanie! — Wysoki chłopak o imieniu Dominic, z ciemną karnacją i blond włosami, ubrany na sportowo, usiadł na pomoście. — Ostatnio jakoś nie mam humoru — wyjaśnił Arthur ogólnikowo. Kapitan drużyny koszykarskiej, do której należał też członek Bractwa, odparł:

— To dlatego, że oberwało ci się od Roba?

Arthur popatrzył zaskoczony. Dominic uśmiechnął się.

— Facet jest trochę wybuchowy, ale ma równo pod sufitem — wtrącił drugi chłopak, o imieniu Sam, który wynurzył się z wody niczym delfin i wskoczył na pomost. Arthur nie mógł uwierzyć. Na tarasie pojawiła się Lidia, niosąc napój swojemu chłopakowi. Gdy zobaczyła Dominica i Sama, zawahała się.

— Hej — szepnęła, podchodząc, obaj obejrzeli się w jej stronę. — Co wy…? — próbowała zapytać, gdy odezwał się Sam:

— Marck powiedział, że mamy się tutaj dziś pojawić.

Lidia i Arthur popatrzyli zaskoczeni na siebie. Dołączyła do nich Maya.

— Jesteście Strażnikami? — zdziwiła się. Chłopcy potwierdzili. Wtedy pojawiła się Grace.

— My się jeszcze nie znamy — zauważył Dominic. Chłopcy wstali.

— Królowa Strażników — zażartował Sam, po czym obaj się przedstawili. Zaraz potem z wielką pompą podpłynęli na skuterach dwaj kolejni chłopcy.

— A to kto? — zapytała zadziornie Maya, widząc popisy jednego z nich.

— AJ i Martin — odpowiedziała wesoło Grace. Wszyscy zwrócili się w stronę nadpływających Strażników. — Mieszkają w Smiling City — dodała, gdy wskakiwali na pomost i czule witali z dziewczyną, potem z przyjaciółmi.

— Jest coś do jedzenia? — zagadnął od razu AJ. Grace wskazała kuchnię i chłopak, skacząc przez dwa leżaki, zniknął. Arthur i Lidia parsknęli śmiechem.

— Jak leci? — zapytał Martin, zerkając na czarnowłosą dziewczynę.

— Ostrożnie — odparła i uśmiechnęli się do siebie. Grace czuła więź z chłopakiem, był jedną z pierwszych osób, która tak chętnie udzielała odpowiedzi na jej pytania o Wyspę Cieni.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.