Nika Gris

miłość jest patrzeniem

© Nika Gris, 2022

Poetycki pamiętnik z trudnej podróży, która odbywa się jednocześnie w dwóch kierunkach: do własnego wnętrza, w żmudnym poszukiwaniu odpoczynku od przymusu odtwarzania traumy, i do zewnątrz, gdzie toczy się walka neurotyka o doświadczenie prawdziwej czułości w życiu porządkowanym przez pokusę autodestrukcji i lęk.

ISBN 978-83-8273-394-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

miłość jest patrzeniem

nie chcę jedzenia

nieważkość

chciałabym się odczarować

patrzy

lato w Fomalhaut

dekompensacja

miłość

amanita rubescens

człowiekiem

kochać się

bronię się

w nieznane

przeciąg

w dniu kiedy umarło światło

kołysanka

ubywanie

można

błogosławieństwo

neuroza

poproszę coś

manna z nieba

taksydermia

synestezja

znikanie

umarła brzoza

rost

jesienią

chrupiąca biedronka

anoreksja

jem

dzielenie

życie we wszechświecie

dobrze zrobiłaś

miłość jest patrzeniem

do końca razem

wracam

nie chcę jedzenia

*

nie chcę jedzenia

nie przynoście

niewidzialna dłoń

(najbardziej ludzka

ze wszystkich części ciała człowieka)

chwyciła mnie i zacisnęła w pięści

tak że nie mieści się już we mnie

żadna treść

nie przełknę niczego

z trudem połykam powietrze

nieważkość

*

zmniejszam się

zmniejszam

pod płaszczem nocnego nieba

bez gruntu pod nogami

bez góry i bez dołu

zanurzam się w próżni niedostrzegalności

mojej zdolności wymówienia słowa

być

chciałabym się odczarować

*

chciałabym się odczarować

chodzę taka zamyślona

znowu dzisiaj mnie nie było

więc przepraszam

chociaż to nie moja wina

to nie moja wina

to nie moja wina

to nie moja wina

to niczyja wina

nie — nie boję się niczego

nie — nie dzieje się nic złego

ja po prostu muszę iść

muszę biec bo mi ucieka

jakiś pociąg jakieś słowo

chodzę taka zamyślona

jutro znowu mnie nie będzie

patrzy

*

patrzy

przez okno

wchodzi choć dawno opuścił te strony

pozwalam mu się ugniatać

w formy o które nie podejrzewa mnie

moja mama

prasuje mnie składa

czekam kto pierwszy ostatecznie

pozbawi mnie resztek kształtu

lato w Fomalhaut

*

rozmyślam o tym jak bardzo pragnę

żeby nie było cię przy mnie

mówi o tobie całe Fomalhaut

słowom torują drogę z ust do ust

wielorybich

ci sami co zawsze wędkarze

którzy spod kapeluszy wypuszczają codziennie

(pamiętasz? raz widzieliśmy)

ranną mgłę

ale już pora ci stąd wyjechać

świta i niebo zaczyna smakować

jak sok z pomarańczy i malin

więc może opuść mnie wreszcie

daj nabrać wody w usta

rybakom

dekompensacja

*

zaginione części można odnaleźć

ale nigdy połączyć je na powrót

tych kilka słów które wyssało z wnętrza duszę

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.