Heather Graham

Pod słońcem Florydy

Tłumaczył

Andrzej Szydłowski

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Poczekaj!

Danny Huntington zatrzymał się u podnóża schodów i spojrzał w górę.

Spencer stała w wyłożonym marmurem korytarzu na piętrze, opierając się obiema rękami o mahoniową poręcz. Miała na sobie kobaltową, jedwabną koszulę nocną, a jej wzburzone podczas snu włosy okalały całą twarz. Wyglądała nieco egzotycznie, jak postać z jej własnej promocyjnej reklamy: piękność na tle pełnym elegancji. Za nią stała wiktoriańska kozetka, nad którą wisiało piękne, kryształowe lustro. Brązowy dywan, dopasowany kolorem do brokatowego obicia kozetki, kontrastował z jej bosymi stopami i jaskrawo polakierowanymi paznokciami. W tym starym domu, zbudowanym w stylu śródziemnomorskim, który odrestaurowała i przywróciła do dawnej świetności, sama prezentowała się wspaniale. Danny myślał czasem, że jest ona od urodzenia ideałem urody. Miała kryształowo niebieskie oczy, jasne włosy i klasyczne, delikatne rysy. Znał ją niemal od dziecka, a kochał od czasów szkolnych. Inni nie byli zapewne zbyt zaskoczeni, kiedy za niego wyszła, ale on sam przeżył szok. Nie tylko zgodziła się go poślubić, ale rozumiała jego potrzebę zachowania niezależności. Nie protestowała, kiedy zamiast zająć się firmą – czego oczekiwała od niego cała rodzina – wstąpił do policji. A gdy pojawiały się problemy, z uśmiechem stawiała im czoło i robiła, co mogła, żeby nie odczuwał wyrzutów sumienia. Czasem, kiedy uświadamiał sobie, co gotowa jest zrobić dla niego Spencer, czuł, że pocą mu się dłonie i drżał na samą myśl o tym, jak bardzo ją kocha i jak bardzo jest dzięki niej szczęśliwy.

– Danny, jestem niebieska! – oznajmiła z wielkim podnieceniem.

– Co? – Zmarszczył czoło, patrząc na nią ze zdziwieniem.

– Test na owulację, Danny. Kreseczka zrobiła się niebieska! – powiedziała, śmiejąc się z jego zmieszania.

– Och, niebieska! – powtórzył.

Przez chwilę patrzył na nią z roztargnieniem. Był umówiony z Davidem Delgado. Mieli razem odbyć poranny bieg, a potem podzielić się informacjami dotyczącymi sprawy Vichy’ego. Ale skoro teraz Spencer jest niebieska...

To on tak bardzo chciał mieć dzieci. Oboje ze Spencer byli jedynakami, urodzonymi w bogatych, tak zwanych dobrych domach. Prawdę mówiąc, zamożność jego rodziny datowała się od niezbyt dawna, ale minęło dość czasu, by ludzie zapomnieli, że źródłem jej bogactwa był nielegalny handel alkoholem. Oboje wychowywali się w Miami, w dzielnicy Coconut Grove, w której mieszkali ostatni przedstawiciele starej, południowej szlachty i bogaci przybysze z Północy, a która graniczyła obecnie z enklawami biedy i niedostatku. Danny zawsze miał wszystko co najlepsze i chodził do najbardziej ekskluzywnych szkół. Brakowało mu tylko ludzi, których mógłby kochać, a obserwując swych przyjaciół oraz ich rodzeństwo, już we wczesnym okresie życia zdał sobie sprawę, że szczęście nie jest czymś, co można kupić w sklepie. Obiecał sobie, że jego dzieci nigdy nie będą samotne – a jeśli tylko mu się to uda, będzie ich miał tuzin. Później zrezygnował z tuzina, ale nadal chciał mieć rodzinę, dwoje lub czworo dzieci, w zależności od tego, co uzna za stosowne Spencer.

Od początku małżeństwa próbowali zrealizować ten plan, ale kiedy po dwóch latach od ślubu nie zostali jeszcze rodzicami, Spencer zaproponowała, by przeszli badania. Poddała się im bez oporu, choć niektóre były bolesne i upokarzające. Danny, siedząc w ciasnej klitce laboratorium, stwierdził z przykrością, że pod wpływem tego miejsca jego penis staje się miękki jak rozgotowane fettucini, ale wiedział, że musi przejść badania, więc bez szemrania wykonał wszystkie zalecenia lekarza. Jedynym jasnym aspektem całej sprawy była chwila, w której powiedziano im, że oboje są zupełnie zdrowi; lekarz sugerował, że po prostu zbyt ciężko pracują i są nadmiernie spięci. Spencer, od kiedy jej dziadek imieniem Sly przeszedł na emeryturę, sama w praktyce prowadziła Montgomery Enterprises, a on był jeszcze bardziej zajęty niż ona. Lekarz powiedział, że być może po prostu nie umieją trafić we właściwy termin, umożliwiający poczęcie dziecka.

– Czy możesz wziąć sobie wolny dzień? – spytał Danny.

– Oczywiście – odparła. – A ty? – Zawahała się. – Myślałam, że jesteś umówiony z Davidem.

– Jestem, ale jakoś się z tego wykręcę.

– A możesz to zrobić?- Powiem mu po prostu prawdę – oznajmił Danny, uśmiechając się pogodnie. – Powiem mu, że ty i ja próbujemy się rozmnażać i wydać na świat potomstwo.

– Danny!

– Spencer, ja tylko żartowałem. Znajdę jakiś sposób, żeby przełożyć to spotkanie na inny termin. Nie martw się. – Był trochę zły o to, że twarz jego żony zarumieniła się, ale w gruncie rzeczy cała sytuacja raczej go bawiła.

Kiedyś Spencer i jego najbliższy przyjaciel przeżyli gorącą miłość, ale przecież, na miłość boską, byli wtedy jeszcze w college’u! Spencer nie chciała o tym mówić za nic na świecie, a David Delgado był równie dyskretny. Do niedawna David i Danny byli nie tylko wieloletnimi przyjaciółmi, lecz również kolegami z pracy. Ale David zrezygnował z posady w policji, ponieważ zebrał dość pieniędzy, by otworzyć własną firmę ochroniarską i jak dotąd, dzięki swemu doświadczeniu, radził sobie bardzo dobrze. Nadal spotykali się często na gruncie zawodowym; David wykonywał pewne prace na zlecenie władz miasta, więc wymieniali niekiedy informacje i poglądy.

Spencer i David zawsze byli dla siebie uprzejmi, kiedy się spotykali. Danny wiedział, że oboje chcą uszanować jego uczucia związane z przeszłością, więc starają się unikać swego towarzystwa. Kiedy mimo to dochodziło do spotkań, byli wobec siebie uprzejmi i chłodni, on zaś, widząc, że robią wszystko co w ich mocy, by postępować taktownie, czuł się okropnie.

Wiedział, że naprawdę są szlachetni, i tym bardziej ich za to kochał. Ale od czasu do czasu, kiedy musieli się wszyscy spotkać, atmosfera była tak ciężka jak wilgotne sierpniowe powietrze w ich rodzinnym stanie, a on musiał przyznać, że w głębi serca odczuwa lęk. Bał się, że gdyby nie te ich cholerne zasady moralne, Spencer i David leżeliby nago, spleceni w miłosnym uścisku, nie zwracając uwagi na to, że nie mają już sobie nic do powiedzenia, że zerwali z sobą gwałtownie przed wielu laty i nawet wtedy różnili się od siebie jak dzień od nocy. Ona była jasną blondynką, a on śniadym brunetem; ona pochodziła z najlepszego towarzystwa i miała drzewo genealogiczne sięgające czasów żaglowca „Mayflower”, on zaś był synem biednego imigranta. Ale jeśli prawdą było to, co opowiadano w maturalnej klasie...

Był z nimi w tej klasie, znał ich przez całe życie. Teraz Spencer była jego żoną, a David najlepszym przyjacielem. Miał nadzieję, że kiedyś uda mu się nakłonić ich do ponownego nawiązania przyjaznych stosunków. Może kiedy on i Spencer zostaną rodzicami...

Miał już na sobie szorty, koszulkę i sportowe buty. Zależało mu na pomocy Davida w sprawie Vichy’ego, ale najważniejsze na świecie było to, by spędzić ten poranek ze Spencer.

– Mam się spotkać z Davidem na Main Street. Chcieliśmy pobiec do jego domu i przejrzeć akta podczas śniadania. Spotkam się z nim w umówionym miejscu i wymyślę jakiś pretekst. Nieważne jaki – w takich przypadkach David nie jest dociekliwy. Wrócę za jakieś dwadzieścia pięć minut. Co ty na to?

– Będę czekać – uroczyście obiecała Spencer.

Uśmiechnął się szeroko i podniósł kciuk, a potem ruszył w stronę drzwi. Zaczął biec, zanim jeszcze do nich dotarł.

Dwadzieścia pięć minut! Spencer pobiegła do sypialni. W ciągu kilku sekund posłała łóżko i zachęcająco ułożyła poduszki. Potem poszła pod prysznic. Miał to być dzień Danny’ego, a ona postanowiła, że będzie to najmilszy dzień, jaki kiedykolwiek przeżył.

Praca! Pognała do telefonu.

Powiedziała sekretarce, że ma lekką grypę, ale przyjdzie do biura nazajutrz. Zarumieniła się lekko, kiedy sekretarka wyraziła ubolewanie z powodu jej choroby i nadzieję, że jej stan ulegnie poprawie. Jakie to dziwne! Była kobietą zamężną oraz prezesem Montgomery Enterprises i traktowała Audrey jak swą przyjaciółkę, a mimo to nie mogła się zdobyć na powiedzenie jej prawdy. Widzisz, próbujemy mieć potomstwo, ale nasze rozkłady zajęć są tak napięte, że Danny spędza większość ważnych nocy w pracy, a ja muszę w najważniejszych okresach wyjeżdżać do innych miast. Zostaję w domu, żeby spędzić cały dzień na próbach poczęcia dziecka.

– Czy potrzebujesz czegoś, Spencer? Czy mogę ci coś przywieźć? – pytała Audrey z troską w głosie.

– Nie, nie, Danny wróci zaraz po swoim joggingu. Mam wszystko, czego mi potrzeba, bardzo dziękuję – powiedziała stanowczo, znów czując wyrzuty sumienia.

Przecież jestem szefem! – przypomniała sobie. Pracuję ciężko przez cały tydzień i zasługuję na wolny dzień, który mogłabym spędzić ze swoim mężem.

– Tylko nie wstawaj z łóżka – ostrzegła ją Audrey.

– Ja... tak, oczywiście, nie zamierzam się z niego ruszać. – Patrzyła przez chwilę na słuchawkę, a potem odłożyła ją na widełki.

Co Danny powie Davidowi?

Poczuła w całym ciele ciepły dreszcz; nie chciała o tym myśleć. Nie chciała myśleć o Davidzie. Przez większość czasu robiła wszystko, co mogła, żeby nie myśleć o Davidzie.

Energicznie odkręciła kran.

– Kocham Danny’ego Huntingtona! – powiedziała głośno i z naciskiem. I była to prawda.

Kochała go. Bardzo. Ale istnieją najwyraźniej różne rodzaje miłości. Powiedział jej o tym kiedyś Sly. I miał rację.

– Kocham Danny’ego!

Kochała go. Ich życie układało się doskonale. Lubili z sobą rozmawiać, śmiali się z tych samych dowcipów. Danny był dobry, troskliwy, łagodny, cudowny. Miała wiele szczęścia. Weszła pod prysznic. Danny chce mieć dziecko. Tym razem zamierzali zrobić wszystko tak jak trzeba – i we właściwym czasie.

Danny był już daleko od domu i wdychał czyste, poranne powietrze. Zapowiadał się upalny dzień, ale nie było jeszcze bardzo gorąco. Lubił wychodzić z domu o świcie lub wczesnym rankiem, zanim miasto dostawało się w objęcia słońca. Lubił biegać, kiedy ptaki jeszcze spały, kiedy rosa nadal opadała na trawę i na liście powykręcanych, rosnących wzdłuż drogi drzew.

Uśmiechnął się. Co, do diabła, powie Davidowi? Najlepsza byłaby prawda, ale obiecał Spencer, że wymyśli coś innego. Jak jednak może dotrzymać tej obietnicy, skoro uśmiecha się od ucha do ucha na myśl o czekającym go dniu? Nie mieli takiej okazji od miodowego miesiąca. Od tego dnia w Paryżu, kiedy obserwowali słońce wychodzące zza ozdobnych budynków i oblewające złocistymi smugami Miasto Światła. Przyspieszył kroku, chcąc jak najszybciej wrócić do domu.

Był już na końcu prywatnej drogi prowadzącej od jego domu do ulicy i właśnie okrążał narożnik, kiedy ku swemu zdumieniu ujrzał znajomą postać, biegnącą w jego stronę. To ciekawe, pomyślał. Nigdy nie spodziewałbym się spotkać tej osoby w tych stronach...

David Delgado biegał w miejscu pod znakiem ulicznym, a potem zrobił kilka kółek na ścieżce dla biegaczy, zbudowanej obok drogi. Miał prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu, czarne włosy i oczy tak ciemnoniebieskie, że wydawały się czasem czarne – był więc mężczyzną, którego łatwo zauważyć. Tu, w Coconut Grove, spotykało się najróżniejszych biegaczy: tęgich i chudych, umięśnionych i tak wątłych, jakby cierpieli na anoreksję. Ale David wyróżniał się nawet wśród zdrowych, umięśnionych, opalonych, niekiedy bardzo młodych mężczyzn, którzy biegali po tej starej, ale nadal modnej dzielnicy Miami. W wyniku dziwnej, lecz korzystnej dla niego mieszaniny genów, był tak wysoki i silnie zbudowany jak szkoccy górale, przodkowie jego matki, zaś kruczoczarne włosy i delikatne, klasyczne rysy były spadkiem po hiszpańskich i kubańskich protoplastach ojca. Dzięki hiszpańskiemu pochodzeniu atawistycznie kochał słońce i szybko się opalał, a ponieważ spędził na tym słońcu większość życia, dobrze znosił upał. Przebiegł kolejne kółko, zerknął na zegarek i zaczął się zastanawiać, czy nie wrócić do domu i nie zadzwonić do Danny’ego. Danny nie miał zwyczaju się spóźniać. Jego nieobecność była tym bardziej dziwna, że mieszkał blisko. Domu Davida nie można było porównać z wybudowaną w latach dwudziestych rezydencją, którą kupili, a potem odrestaurowali Spencer i Danny. Choć jego nowa firma doskonale prosperowała – tak doskonale, że chwilami niemal go to przerażało – nie mógłby sobie pozwolić na kupno takiej posiadłości, nie mówiąc już o jej utrzymaniu. Musiał jednak przyznać, że w ich domu nie było nic, co trąciłoby ostentacją. Był położony w spokojnej, zamożnej dzielnicy i miał styl, ale trudno byłoby nazwać go oszałamiającym. Wchodziło się do niego z przyjemnością, ale David nie lubił w nim bywać, gdyż nie chciał utrzymywać kontaktów ze Spencer Anne Montgomery, a raczej – poprawił się w myślach – ze Spencer Anne Huntington. Nie łączyło go z nią już nic od ponad dziesięciu lat, a Danny był jednym z jego najlepszych przyjaciół. Nadal był zdumiony, że ktoś urodzony w tak bogatej rodzinie mógł wyrosnąć na tak uczciwego człowieka. Ale Danny zawsze był przyzwoitym facetem; David odkrył to już w dniu ich pierwszego spotkania. Spencer natomiast traktowała go teraz z lodowatą obojętnością. Do diabła, przecież to są już stare dzieje. Ich wzajemne uczucia dawno wygasły i oboje ułożyli sobie życie. Mogli wszyscy razem śmiać się z przeszłości – ale nigdy tego nie robili. Może dlatego, że są w pewien sposób przewrażliwieni. Jako dzieci poznali swoje słabości i być może nadal je w sobie dostrzegali. On i Spencer, mimo upływu lat, nadal byli wobec siebie nieufni, choć ze względu na Danny’ego usiłowali traktować się uprzejmie.

On zaś starał się nie okazywać swemu najlepszemu przyjacielowi, jak wiele wspomnień łączy go ze Spencer Anne Montgomery.

Spencer Anne Huntington.

Przebiegł jeszcze jedno kółko, patrząc w głąb ulicy. Od czasu jego dzieciństwa niewiele się tu zmieniło. Pobocza krętej drogi nadal porośnięte były gęstą roślinnością, a stare domy stały niemal tuż przy niej. Wyjątkiem były ukryte przed wzrokiem przechodniów wielkie rezydencje, do których prowadziły długie podjazdy. Kochał tę dzielnicę, odkąd zamieszkał w niej jako czteroletni chłopiec, choć życie nie zawsze było tu łatwe. Wtedy, w początku lat sześćdziesiątych, był to zaniedbany zaścianek, nieprzygotowany zupełnie na przyjęcie fali gwałtownego rozwoju, która pozbawiła Miami raz na zawsze statusu małego, południowego miasta i zamieniła je w międzynarodową metropolię. Wtedy roiło się tu od „śnieżnych ptaków”, bogatych ludzi z Północy, którzy przyjeżdżali do Miami tylko na zimę. Pojawiali się tu nadal, ale teraz jeździli przeważnie do Naples, Palm Beach, na wyspy lub do miasta Disneyworld, leżącego w samym centrum stanu. Ale Miami nadal prosperowało, a dzielnica Coconut Grove rozwijała się wraz z nim. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych rozkwitał tu ruch hippisów. W sklepach sprzedawano kurtki av la Nehru, kadzidła i czarne świece. Artyści, którzy czuli się tu jak u siebie w domu, palili haszysz, a powietrze wypełniała psychodeliczna muzyka. Ale potem wszystko poszło naprzód i miasto opanowali młodzi biznesmeni; teraz modne sklepy sprzedawały kosztowną biżuterię i cenne dzieła sztuki, a w restauracjach dominowała nouvelle cuisine. David z sympatią porównywał swą dzielnicę do bardzo sprytnej prostytutki; Coconut Grove zawsze zmieniała swe oblicze w zależności od tego, skąd wiał wiatr i skąd napływały pieniądze, zawsze robiła to, co umożliwiało jej przeżycie. Leżała nad zatoką i należała do najstarszych dzielnic Miami; nadal żyli tu nieliczni weterani, snujący opowieści o dawnych czasach. Dziadek Spencer, Sly, potrafił opowiadać o przeszłości ze swadą urodzonego gawędziarza, a David tęsknił niekiedy za wielogodzinnymi rozmowami ze starym niemal tak samo, jak tęsknił za jego wnuczką.

Zaklął w myślach, oburzony na samego siebie. Wcale nie tęskni za Spencer. Jak można tęsknić za kimś, z kim spędziło się tak krótki wycinek życia? Tęskni tylko za zapamiętanymi uczuciami. Spencer jest częścią jego wspomnień z okresu dorastania, podobnie jak pewnego rodzaju muzyka, pnące kwiaty czy słony zapach wzburzonego morza. Jego pech polega po prostu na tym, że znali się wszyscy od zawsze.

Pobiegł kawałek dalej i znalazł się na ulicy, na której mieszkał tuż po przybyciu do Miami. Boże, co to był za okropny rok. Jego ojczystym językiem był hiszpański i pamiętał, że przez długi czas wszyscy nazywali go „uciekinierem”. Nie chłopcem, tylko uciekinierem. Ale i tak miał więcej szczęścia niż inni. Jego ojciec przebywał w kubańskim więzieniu, skazany na karę śmierci, matka umarła wkrótce po urodzeniu Revy, ale ojciec matki, stary Michael MacCloud, pojawił się w chwili kryzysu, by udzielić im pomocy. Nauczył Davida i jego siostrę Revę angielskiego i od tej pory David mógł przynajmniej zrozumieć tych Americanos, którzy patrzyli na niego z góry, choć sam mówił po angielsku ze szkockim akcentem dziadka. Bez rodziców znalazł się w świecie, który nie chciał umożliwić mu awansu społecznego, więc zaczął walczyć. Wtedy właśnie poznał Danny’ego Huntingtona. Danny, który po wyjściu ze swej ekskluzywnej szkoły szedł do Yacht Clubu na spotkanie z rodzicami, został zatrzymany przez grupę chuliganów. David obserwował to zdarzenie z parku, w którym akurat się bawił i dostrzegł w postawie Danny’ego coś, co zwróciło jego uwagę. Był on szczupłym chłopcem i z pewnością wiedział, że poniesie porażkę, ale łobuzom nie ustąpił. David po chwili wkroczył do akcji. Podbito mu oko, ale wyszedł ze starcia zwycięsko. Była to jedna z owych bójek, o których długo się potem opowiada, a kiedy dobiegła końca, Danny patrzył na niego tak, jakby był bohaterem.

– Dziękuję ci, kolego!

David wzruszył ramionami, nie chcąc mu pokazać, że też jest cały obolały.

– Jesteś po prostu chudym, bogatym smarkaczem. Widziałem, że potrzebujesz pomocy.

– O Jezu, jakiego masz siniaka! – zawołał Danny, zupełnie niezrażony jego odpowiedzią. – Lepiej chodź ze mną, żeby ktoś cię opatrzył.

W taki oto sposób David po raz pierwszy wkroczył w świat Danny’ego i było to dla niego niezwykłe przeżycie. Choć był zakrwawiony i miał podarte ubranie, został wprowadzony do klubu, którego nieskazitelnie czyste okna wychodziły na przystań i na rzędy pięknych, wysmukłych jachtów. Wszyscy na niego patrzyli. Damy miały na sobie tradycyjnie białe suknie, a panowie sportowe ubrania. Nie mógł patrzeć na ludzi, którzy rozmawiali o degradacji miasta, wywołanej przez uciekinierów i wszelkiego rodzaju hołotę. Patrzył więc na łodzie i doszedł do wniosku, że chciałby kiedyś mieć własny jacht. Pragnął tego bardziej niż wystawnego życia, apetycznych potraw, jakie podawano w klubie, możliwości gry w tenisa na idealnie przygotowanych kortach czy nurkowania w basenie. Dla niego szczęście to była własna łódź.

Nie był zachwycony rodzicami Danny’ego, ale oprócz nich był tam Sly. Choć miał mieszane uczucia wobec reszty członków klubu, czuł, że Sly zasługuje na szacunek. Był o tym tak głęboko przekonany, jak o tym, że pewnego dnia będzie miał własną łódź.

Sly znał się trochę na polityce. Słyszał o ojcu Davida, a nawet znał jego dziadka. Zafundował chłopcu posiłek, a potem, patrząc mu w oczy, z których przebijało onieśmielenie, powiedział:

– Ameryka, chłopcze. To jest Ameryka. Zaufaj mi. Tutaj trzeba walczyć o to, czego się pragnie. Jedyna różnica między tobą a tymi ludźmi polega na tym, że ich rodzice przyjechali tu wcześniej i przygotowali im grunt. – I mrugnął do niego porozumiewawczo.

Wychodząc z klubu, był pewien, że nigdy więcej nie spotka Danny’ego ani starego pana Montgomery. Ale w dwa tygodnie później niespodziewanie otrzymał stypendium do ekskluzywnej szkoły, do której chodził Danny, a Michael MacCloud namówił go do jego przyjęcia. Kiedy czuł się samotny albo stawał się przedmiotem drwin niektórych dzieci bogaczy, Danny zawsze stawał po jego stronie i traktował go jak najlepszego przyjaciela. Na szczęście osiągał znakomite wyniki w sporcie, a to zasadniczo zmieniało sytuację biednego chłopca. Uciekiniera. Jego siostra, Reva, otrzymała wrotce potem, równie niespodziewanie, stypendium do tej samej szkoły, a Danny również wobec niej zachowywał się jak przyjaciel.

Spencer pojawiła się... później.

Raz jeszcze zerknął na zegarek, zastanawiając się, czy nie pobiec w kierunku domu Danny’ego, ale po namyśle postanowił wrócić do siebie. Wolał dzwonić do przyjaciela, niż pojawiać się u niego osobiście. Łatwiej mu było rozmawiać ze Spencer przez telefon. Nie było zresztą wykluczone, że Danny z jakichś powodów jest nadal w domu, więc słuchawkę podniesie on sam albo służąca.

Była to dziwna sytuacja. Danny, urodzony w świecie ludzi bogatych, został policjantem. Funkcjonariuszem wydziału zabójstw. Tam właśnie spotkali się ponownie, po wielu latach od ukończenia szkoły średniej. W ciągu tych lat każdy z nich szedł własną drogą. Danny chciał pewnego dnia zostać prokuratorem okręgowym. W gruncie rzeczy miał nadzieję, że zajdzie znacznie wyżej, ale chciał poznać wszystkie szczeble kariery politycznej. Pragnął zgłębić sekrety zawodowe zwykłego policjanta, a potem zająć się nie tylko łapaniem przestępców, lecz wysyłaniem ich do więzienia. Kiedy Spencer dowiedziała się, że Danny podejmuje pracę w wydziale zabójstw, była początkowo zaniepokojona, ale szybko ją przekonał.

– Przypadki, do których będę wzywany, są naprawdę bezpieczne, Spence. Co mogą mi zrobić ofiary? Przecież są już martwe!

Spencer przypomniała mu, że są martwe z powodu złej woli innych, ale musiała naprawdę kochać swego męża i mieć do niego pełne zaufanie, bo Danny nadal pracował w wydziale zabójstw. A David, myśląc o tym, że Spencer należy do kogoś innego, a nie do niego, czuł od czasu do czasu bolesny skurcz serca. Może wtedy, przed wielu laty, nie był wobec niej do końca sprawiedliwy, a może Spencer się zmieniła. Tak czy owak, nie miało to już znaczenia. Była żoną Danny’ego, a ich małżeństwo wydawało się udane. Oboje pochodzili z tego samego świata, wiedzieli, jak w nim żyć i jak z nim walczyć. Dla wszystkich było oczywiste, że się pobiorą; nikomu nie przychodziło nawet do głowy, że Spencer Anne Montgomery mogłaby zostać żoną Davida Delgado.

To była przeszłość. Dawne dzieje. David miał własne życie. Ale choćby nie wiadomo jak szybko uciekał od przeszłości, miał od czasu do czasu wrażenie, że ona go dogania.

Do diabła, gdzie jest Danny? – pomyślał. Słońce bezlitośnie prażyło go w głowę. Po raz ostatni się rozejrzał, a potem ruszył biegiem w kierunku swego domu.

Miał wygodny dom. Przestronny i nowoczesny, stojący tuż nad wodą. Za nim przycumowany był jego jacht. Pchnął drzwi i podszedł do telefonu.

– Co się dzieje? Co tu, do diabła, robisz? – zapytał Danny.

W odpowiedzi padły strzały. Jedna z kul drasnęła Danny’ego w ucho, dwie ugrzęzły w brzuchu.

Napastnik pobiegł dalej. Danny otworzył usta, by zaprotestować, ale nie był w stanie wydobyć głosu. Upadł na ziemię.

Nie stracił przytomności. Jeszcze nie. Zaczął się czołgać. Krew tryskająca z jego ran padała na ziemię, na korzenie drzew, na opadłe liście. Na trotuar i na żwir.

Czołgał się dalej. Dom Davida jest już niedaleko. Drzwi są otwarte. O Boże, jak to boli, pomyślał. Jak może jeden człowiek stracić tyle krwi... Moje życie... och nie... nie mogę jeszcze umrzeć...

Spencer...

– Danny!

David upuścił słuchawkę, którą przed chwilą podniósł, i podbiegł do drzwi. Danny czołgał się w jego stronę, brocząc krwią. David zaczął go podnosić, odnotowując w podświadomości, że Danny został postrzelony. Przypomniał sobie wszystko, czego nauczono go podczas szkolenia, podszedł do telefonu i wybrał numer pogotowia policyjnego.

– Trzysta piętnaście! – zawołał do słuchawki. Było to zaszyfrowane hasło, oznaczające: „Nagły przypadek. Funkcjonariusz policji potrzebuje natychmiastowej pomocy!” Potem podał swój adres.

– Pospieszcie się, do diabła! – dodał. Było to zupełnie niepotrzebne; wiedział, że spieszyliby się do każdego policjanta, ale tu chodziło o Danny’ego. Chryste, powtarzał w myślach, pomóż nam, proszę, to naprawdę wygląda okropnie.

Podbiegł do przyjaciela i objął go, usiłując ustalić rodzaj obrażeń. Stwierdził, że Danny ma dwie rany postrzałowe i stracił wiele krwi. Ale puls był nadal wyczuwalny, serce biło, a płuca funkcjonowały normalnie. Miał nadzieję, że ekipa ratunkowa pojawi się szybko i zawiezie go do szpitala Jacksona. Tam naprawdę robiono cuda.

Zatamuj krew, ty durniu, powiedział do siebie w myślach. Zatamuj krew. Musisz utrzymać go przy życiu.

Ale mimo wszystkich jego wysiłków krwawienie nie ustawało.

Danny otworzył nagle oczy, wyciągnął dłoń i objął Davida za szyję. Usiłował wypowiedzieć jakieś słowa.

– Spokojnie, Danny, spokojnie. Pomoc jest już w drodze. Znasz policjantów, wiesz, jak szybko się zjawiają, kiedy chodzi o swojego.

– Spen... cer – wychrypiał Danny.

– Tak, tak, wezwę Spencer. Danny, posłuchaj mnie uważnie, musisz nam pomóc. Posłuchaj... kto to zrobił? Kto?

– Spencer – powtórzył Danny. Z jego ust zaczęła się sączyć krew. Ponownie zdobył się na wysiłek i powtórzył: – Spencer!

– Trzymaj się, Danny! – zawołał David, widząc, że oczy rannego robią się szkliste. – Nie umieraj! Kocham cię, ty chudy, bogaty chłopcze! Danny!

Słyszał już syreny. Słyszał warkot śmigłowca. Zawiadomił ich, że potrzebny jest sprzęt do intensywnej terapii i uwierzyli mu. Pomoc miała nadejść w ciągu kilku sekund.

Sanitariusze rozrywali już paczki z bandażami i przygotowywali kroplówkę. David poczuł na ramieniu czyjąś dłoń i usłyszał głos:

– David!

Odwrócił się i zobaczył, że stoi przed nim porucznik Oppenheim, przełożony Danny’ego.

– David, pozwólmy im robić swoje. Jeśli ktokolwiek może uratować Danny’ego, to właśnie oni. Co się stało? Kto to zrobił?

Oppenheim, weteran pracy w policji, był siwy, wysoki i potężnie zbudowany.

– Nie wiem... Miał się ze mną spotkać na ulicy. Spóźnił się. Wróciłem do domu, żeby do niego zadzwonić, a kiedy popatrzyłem w stronę drzwi...

Spojrzał na Danny’ego. Jego przyjaciel leżał już na noszach. Ktoś porozumiewał się przez radio z załogą śmigłowca, ustalając miejsce lądowania.

– David, co się, do diabła, stało? Czy coś wiesz? Czy Danny coś powiedział?

David potrząsnął głową, nie spuszczając wzroku z przyjaciela, jakby miał nadzieję, że w ten sposób zachowa go przy życiu.

– Miał się ze mną spotkać. Spóźnił się. Wróciłem do domu, żeby do niego zadzwonić i zobaczyłem go w drzwiach. To wszystko.

– Czy coś powiedział?

David potrząsnął przecząco głową.

– Powtarzał tylko jedno słowo: Spencer. To imię jego żony.

Jeszcze dziesięć minut! Spencer zakręciła kran, wyszła spod prysznica i zaczęła się energicznie wycierać. Na jej ustach błąkał się lekki uśmiech. Odrzuciła ręcznik i wzięła szczotkę oraz suszarkę. Starała się jak najszybciej ułożyć włosy. Doszła do wniosku, że musi wyglądać wspaniale. Po prostu wspaniale. I wiedziała dokładnie, co musi zrobić.

W kilka sekund później miała już na sobie czarny pas z czarnymi podwiązkami, czarne pończochy i czarne buty na wysokich obcasach. Znalazła w szafie czarny, jedwabny krawat Danny’ego i obwiązała nim luźno szyję. Spojrzała na swe odbicie w lustrze. Minimum czerni. Danny powiedział kiedyś, że podoba mu się w czerni i że wyglądałaby najlepiej, mając na sobie czarny krawat i nic więcej. No cóż, w tym szczególnym dniu postanowiła spełnić jego marzenie.

Odwróciła się szybko od lustra i zbiegła na dół, upewniając się po drodze, że kotary są zaciągnięte.

Wpadła do kuchni, napełniła kubełek lodem, wyciągnęła schowaną na specjalną okazję butelkę szampana Dom Perignon i popędziła do salonu. Przykryła koronkowym obrusem wiktoriański stolik, postawiła na nim kubełek z szampanem i wróciła do kuchni, by ułożyć w dwóch kryształowych wazach dwie kiście winogron – białych i ciemnych. Zerknęła na zegarek. Pięć minut. Danny powinien wrócić za pięć minut.

Zasiadła na stoliku, lokując się pomiędzy dwiema wazami winogron w taki sposób, że butelka szampana stała tuż za nią. Poderwała się, ponownie zerknęła na zegarek i podbiegła do drzwi. Muszą być otwarte. Zepsułaby cały efekt, gdyby musiała je otwierać, a przecież Danny nie ma przy sobie klucza, bo wyszedł w szortach.

Podeszła do stolika i usiadła na nim ponownie, krzyżując nogi jak Indianin. Czekała z bijącym sercem. Nie była pewna, czy wygląda seksownie, czy po prostu głupio? Uśmiechnęła się, dochodząc do wniosku, że nie ma to znaczenia, bo i tak oboje uznają to wszystko za żart, a jeśli osiągną zamierzony rezultat, będzie on wart wszystkich wysiłków. Danny tak bardzo chce mieć dzieci. Choć niewielu ludzi to rozumiało, był jako chłopiec bardzo samotny. Dopóki nie będą mieli dzieci, Spencer będzie się czuła winna, jakby go zawiodła. A przecież tak bardzo chciała go uszczęśliwić!

Spojrzała na drzwi z niepokojem. Co będzie, jeśli otworzy je listonosz? Nie, listonosz nigdy nie przychodzi przed południem.

Jakiś wariat? Psychopatyczny morderca?

Spencer! – upomniała w myślach samą siebie. Przecież Danny ma wrócić już za kilka minut. Może pije kawę z Davidem. Może czuje się winny, że odwołał umówione spotkanie. Może – mimo danej jej obietnicy – powiedział Davidowi prawdę. Są przecież najlepszymi przyjaciółmi. Zawsze byli przyjaciółmi. Nic ich nigdy nie poróżniło. Nawet ona.

Nie chciała rujnować niczyjej przyjaźni, podobnie jak była pewna, że David Delgado zniknął z jej życia na zawsze. Że ból już przeszedł, burza minęła. Była taka młoda, kiedy zakochała się w Davidzie. Nigdy nie wyobrażała sobie, że można przeżyć coś, co przeżyła z nim, coś tak namiętnego, tak okropnego, tak...

– Przestań! – powiedziała do siebie na głos i zamknęła oczy. Siedziała niemal naga na stoliku, czekając na swego męża, z którym zamierzała właśnie począć dziecko. Dziecko, którego oboje chcieli. Czekała niecierpliwie na męża, który był jednym z najlepszych ludzi na całym świecie.

Czekała na Danny’ego, ale wiedziała, że jeśli nad sobą nie zapanuje, zacznie wspominać swą pierwszą przygodę miłosną. Przygodę, którą przeżyła z jego najlepszym przyjacielem.

Z Davidem Delgado.

– Jeśli to będzie dziewczynka, chciałabym nazwać ją Kyra – powiedziała głośno. – Ciekawa jestem, co o tym sądzi Danny. Wiem, że nigdy nie powie mi prawdy. Będzie szczęśliwy, że mamy dziecko i nie będzie przywiązywał żadnego znaczenia do jego imienia.

To było w domu jej dziadka. Miała wtedy szesnaście lat, a on niewiele więcej. I jak we wszystkich przypadkach, które dotyczyły ich obojga, to ona przeforsowała swoją wolę. On nie chciał jej nawet tknąć; była wnuczką pana Montgomery, którego uwielbiał od pierwszego spotkania. Ale zalecała się do niego bezwstydnie Terry-Sue, a Spencer nie mogła tego znieść. Wiedziała od początku, czego chce, więc sprowokowała go i dopięła swego. Wiedziała, czego chce...

Ale nie była przygotowana na to, co ją spotkało. Ani na to, co nastąpiło później...

– Jeśli to będzie chłopiec, nazwiemy go oczywiście Daniel – powiedziała głośno.

W tym momencie usłyszała głośne stukanie do drzwi. Uśmiechnęła się. Danny wrócił do domu, a ona naprawdę go kocha. Wspólnie potrafią przepędzić demony przeszłości. Niemal zmusić je do odejścia na zawsze.

– Wejdź! – zawołała.

Drzwi otworzyły się i w ich kadrze dostrzegła na tle promieni słońca ciemną sylwetkę mężczyzny. Zrobił krok do przodu, a ona, zanim jeszcze ujrzała jego twarz, wiedziała, że stało się coś złego. Mężczyzna był za wysoki i za szeroki w ramionach, a poza tym miał ciemne włosy. Nie przypominał Danny’ego, który był szczupłym, żylastym blondynem.

– David! – wykrztusiła z trudem.

Miała wrażenie, że nie oddycha, że jej serce przestało bić. Czuła się jak idiotka, siedząc ze skrzyżowanymi nogami na stole. Poza tym była niemal naga, a czarny krawat pogarszał jeszcze sytuację.

Poderwała się, przebiegła przez pokój i zarzuciła na siebie wiszący na oparciu kanapy afgański szal. Potem odwróciła się do obserwującego ją mężczyzny. Żałowała, że nie może zapaść się pod ziemię.

– Ja... – zaczęła mamrotać – ja... właśnie czekam na Danny’ego. Miał z tobą porozmawiać. Czyżbyście się minęli? W kuchni jest kawa. Ja tylko się ubiorę i...

– Spencer – przerwał jej David. Nie powiedział nic więcej. Jego ton był spokojny, ale przepojony bólem. Nie dokuczał jej ani nie komentował wyglądu. Po prostu patrzył na nią, a ona nagle poczuła dotkliwy chłód. I domyśliła się. Domyśliła się, słysząc jego stłumiony głos, widząc wyraz jego oczu.

– Danny? – spytała szeptem.

I nagle wszystko stało się jasne. Dostrzegła czerwone plamy na koszulce i białej obwódce czarnych spodenek Davida. I łzy w jego oczach. Dotychczas tylko raz widziała, żeby David Delgado miał łzy w oczach: w dniu, w którym pochowano Michaela MacClouda.

– Danny, o mój Boże, Danny! – wyszeptała. Nigdy w życiu nie była tak przerażona. Zrobiło jej się słabo, wszystko zaczęło wirować, stopniowo otaczała ją ciemność.

– Spencer, musisz pojechać ze mną! Szybko!

Słyszała jego słowa, ale docierały do niej jakby przez mgłę. Chciała pokonać ogarniającą ją ciemność i jechać z nim, ale była bezsilna. Opuszczała ją świadomość. Upadła na podłogę, w czarnych butach, pończochach, krawacie... wszystko zrobiło się tak czarne, jakby ktoś zgasił światło...

Dotarła do szpitala na czas. David położył jej na głowie zimny kompres i potrząsał nią, dopóki nie odzyskała przytomności. Natychmiast zaczęła żałować, że nie może ponownie zapaść się w ciemność. Przecież Danny nie był w pracy! Nie miał na sobie munduru ani nawet cywilnego ubrania.

– Spencer, on żyje. Pospiesz się.

To otrzeźwiło ją do reszty. Odzyskawszy resztki sił i resztki godności, błyskawicznie się ubrała. Eskorta policyjna umożliwiła im dojechanie do szpitala Jackson Memorial w ciągu niecałych dziesięciu minut.

Danny był już na sali operacyjnej. Ona i David przez wiele godzin chodzili po szpitalnych korytarzach, pijąc ohydną kawę z automatu w papierowych kubkach, czekając...

Danny żył. Zdumiewającym zrządzeniem losu przeżył operację. Lista uszkodzeń ciała, spowodowanych przez kule, była nieskończenie długa: rany szarpane trzustki i wątroby, urazy płuc i jelit.

Ale trzymał się życia. Przez wiele dni trzymał się życia. Leżał na oddziale intensywnej terapii, a Spencer przez cały czas była przy nim.

Potem, w trzy tygodnie po napadzie, lekarze oznajmili jej, że zapadł w śpiączkę. Byli z nią David i Sly; tłumaczyli, co się stało, a ona nie chciała tego zrozumieć. Ogólny stan Danny’ego w gruncie rzeczy nie uległ pogorszeniu, ale infekcja, która wzięła się nie wiadomo skąd, dotarła do mózgu – a zmiany w mózgu były nieodwracalne. A więc Danny żył, ale był martwy. Prosili o zgodę na odłączenie go od aparatów.

Podpisała odpowiednie dokumenty i znów usiadła przy jego szpitalnym łóżku. Trzymała go za rękę. Jego dłoń wyglądała tak dobrze, tak normalnie. Wydawała się silna i zdrowa. Długie, opalone palce. Przycisnęła ją do twarzy i poczuła na policzku jego kostki. Wydawało jej się niesprawiedliwe, że Danny nadal wygląda zupełnie tak samo...

W cztery tygodnie po strzelaninie wydał ostatnie tchnienie. David i tym razem był przy niej. Nie odzywał się, tylko patrzył i czekał. Był tam przez cały czas. Kręcili się też ciągle różni policjanci – czekali, modlili się, strzegli rannego. David nie był już policjantem, ale to nie miało znaczenia. Gotów był skazać swą firmę na bankructwo, byle siedzieć przy Dannym. Przy niej. Na ogół milczał, ale był na miejscu. I przeszłość została pogrzebana. Zawarli milczące zawieszenie broni. Oboje kochali Danny’ego i ze względu na niego wszystko inne zeszło na dalszy plan. Przychodzili jej krewni, jej przyjaciele. Nie szczędzili słów pociechy; słów, które mimo ich najlepszych intencji nie na wiele się przydawały.

Jedyną rzeczą, która się naprawdę liczyła, była milcząca obecność Davida. Słyszała, jak rozmawiał z odwiedzającymi szpital policjantami. Nikt nie miał pojęcia, kto strzelał do Danny’ego. Spencer nie zdawała sobie jeszcze sprawy, że Danny umrze, że w gruncie rzeczy już jest martwy. Nadal myślała, że się poruszy, odwróci głowę, posłucha jej, otworzy oczy. Powiedzieli jej, że jego mózg nie żyje, ale serce było silne i biło nadal. A David czuwał w milczeniu, siedząc za jej plecami.

Trzymał ją w objęciach, kiedy wszystko się skończyło, gdy zabierano ciało, a ona krzyczała przeraźliwie, nie mogąc mimo wszystko uwierzyć, że Danny naprawdę odszedł.

To David przemawiał na pogrzebie, w którym wzięły udział setki ludzi. Mówił o Dannym jako chłopcu, o Dannym jako mężczyźnie, o tym, co znaczył Danny dla wszystkich, którzy go kochali. Mówił też o tym, że Danny był zawsze dobrym policjantem oraz najlepszym, najuczciwszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkał.

Gdy skończył, odszedł od mikrofonu, a jego miejsce zajął mistrz ceremonii.

– Detektyw Daniel Huntington jest obecnie zero sześć – oznajmił cicho.

Zwolniony ze służby, skreślony z listy policjantów. Powietrzem wstrząsnęła salwa, oddana z dwudziestu jeden karabinów.

I już było po wszystkim. Danny mógł nareszcie odpocząć.

ROZDZIAŁ DRUGI

Czytał jakieś leżące na biurku akta, kiedy wpadła do pokoju jak niespokojny powiew wiatru. A raczej jak jakiś nieposkromiony huragan. Rzuciła na biurko poranną gazetę i przeszyła go oskarżycielskim spojrzeniem swych pięknych, kryształowo niebieskich oczu.

Podniósł wzrok i zmarszczył brwi.

– Spencer! Cieszę się, że cię widzę – powiedział chłodnym tonem.

Był naprawdę zadowolony, że ją widzi, choć wyglądała jak polująca lwica, gotowa w każdej chwili rzucić mu się do gardła. Ale Spencer zawsze prezentowała się imponująco, mimo że ostatni rok odbił się trochę na jej urodzie. Miała szczuplejszą twarz i nieco zapadnięte policzki, lecz na wygląd Spencer Anne Montgomery nawet tragiczne przeżycia wpływały korzystnie. Huntington, przypomniał sobie po raz nie wiadomo który.

Unikał jej i zdawał sobie z tego sprawę. Początkowo ułatwiała mu to. Zaraz po pogrzebie pojechała do Newport, do jednej z rodzinnych posiadłości swej matki. Potem wróciła i przez kilka miesięcy pracowała w West Palm, gdzie mieściło się jej biuro. W Miami przebywała już od ponad dwóch miesięcy, a teraz stała w jego gabinecie, patrząc na niego z nieukrywaną wściekłością.

– Codziennie kupuję „Miami Herald” – oznajmił.

– To, że kupujesz, nie znaczy, że czytasz – odparła. Podsunęła mu gazetę palcem o długim, starannie polakierowanym paznokciu, a on był przekonany, że jeśli wkrótce nie podniesie dziennika z biurka, Spencer podetknie mu go pod nos. Wiedział, o który artykuł jej chodzi, bo go przeczytał i ubolewał z jego powodu.

Choć od zamordowania Danny’ego minął już rok, nie znaleziono sprawcy. Nie było nawet żadnych umotywowanych podejrzeń. Policja pracowała nad tą sprawą nieustannie, a David poświęcił jej całą energię. Wykorzystywał swoje kontakty, przeszukiwał ulice. Nie ustalono nawet, jaki był motyw zabójstwa, gdyż wszystkie dotyczące go koncepcje zostały odrzucone. Policja przesłuchiwała także Davida. I Spencer. Żona automatycznie jest głównym podejrzanym, a drugie miejsce zajmują często najlepsi przyjaciele, chyba że gdzieś w tle istnieje szereg byłych żon lub kochanek.

– Czy chcesz usiąść, Spencer? – spytał David, wskazując jej stojący przed biurkiem obity skórą fotel. – Czy też zamierzasz nadal stać i patrzeć na mnie z wściekłością?

– Chcę, żebyś coś zrobił!

– David, przyszła Spencer – oznajmiła Reva, pojawiając się w drzwiach gabinetu.

Nikt inny nie był w stanie przedrzeć się przez barykadę stawianą przez jego młodszą siostrę. Reva wiedziała, jak zatrzymać każdego niepożądanego gościa – oprócz Spencer. David uśmiechnął się lekko. Tak było zawsze, nawet w czasach ich wspólnie przeżytego dzieciństwa.

– Dzięki, Reva. Może poprosisz panią Huntington, żeby usiadła?

– Spencer...

– Reva, czytałaś ten artykuł? – zapytała Spencer, odwracając się gwałtownie.

Ona i Reva są w tym samym wieku i obie odznaczają się niezwykłą urodą, pomyślał David, tracąc na chwilę zdolność koncentracji. Ostatnio często mu się to zdarzało. Wiedział, że jest to wynik ogromnego stresu. Wyglądały jak para księżniczek ze współczesnej bajki, Biała Róża i Czerwona Róża. Spencer miała długie, złociste włosy i oczy koloru nieba. Reva była opalona na brąz i miała bujne, kręcone, ciemne włosy, a jej ciemnoniebieskie oczy często wydawały się czarne, tak samo jak oczy jej brata. Zawsze się lubiły, ale nie zostały bliskimi przyjaciółkami ze względu na układ towarzyski, którego centralnym punktem był on sam.

– Czytałam to, Spencer – potwierdziła Reva. – Ale musisz wiedzieć, że David zrobił wszystko, co w jego mocy...

– To nie wystarczy!

– Ależ, Spencer...

– On był twoim najlepszym przyjacielem – powiedziała Spencer, odwracając się do Davida. – Jak możesz tak po prostu o nim zapomnieć? Przeczytaj artykuł! Ten dziennikarz twierdzi, że policja jest nieudolna, że ta sprawa najwyraźniej nikogo już nie obchodzi!

– Spencer, czytałem ten cholerny artykuł – oznajmił David. – Może tego nie zauważyłaś, ale ten dziennikarz twierdzi również, że policja powinna dokładniej przyjrzeć się tobie.

– A prawdziwy morderca nadal przebywa na wolności i śmieje się z nas.

– Spencer – wtrąciła Reva, pragnąc uchronić brata przed zarzutami. – David tak był zajęty szukaniem mordercy Danny’ego, że omal nie doprowadził do upadku swej firmy. Musisz...

– W takim razie wynajmę Davida i tę całą jego cholerną agencję! Wtedy nikt nie będzie się musiał martwić, że grozi jej bankructwo.

David wstał. Miał już dość dyskusji utrzymanej w tym tonie i nie zamierzał pozwolić na to, by młodsza siostra musiała go bronić. Nawet, a może zwłaszcza przed Spencer.

– Nie będę dla ciebie pracował, Spencer – oznajmił chłodno. – A teraz możesz albo usiąść i wysłuchać wszystkiego, co wiem, albo wyjść.

– Do diabła, David, nie wyjdę stąd!

– Wyjdziesz, albo wyrzucę cię siłą, a potem wezwę policję i powiem, że mnie nachodzisz i utrudniasz prowadzenie działalności zawodowej – oświadczył stanowczo. Potem westchnął bezradnie, widząc, że Spencer nadal jest bliska wybuchu. – Spencer, proszę cię, usiądź!

Tym razem posłuchała. Reva wymieniła z bratem znaczące spojrzenia.

– Przyniosę kawę – powiedziała.

– Jeśli zamierzasz podać ją Spencer, to wybierz kawę bez kofeiny! – zawołał za nią David. – Ona z pewnością nie potrzebuje żadnych środków pobudzających!

Spencer puściła tę uwagę mimo uszu. Kiedy David zasiadł ponownie za biurkiem, poczuł ogarniającą go falę żalu i wyrzutów sumienia. Spencer była blada i szczupła. Przez całe życie ubierała się pięknie, ale skromnie, i to nie uległo zmianie. Miała na sobie suknię bez rękawów, sięgającą niemal do kolan. Jej krój był idealny, a David domyślał się, że pochodzi ona z kolekcji jakiegoś znanego projektanta, choć Spencer zawsze kupowała to, co jej się podobało, a nie to, co opatrzone było słynnym nazwiskiem. Nigdy nie zachowywała się jak osoba od urodzenia bogata, ale i tak dawało się to wyczuć. David musiał jednak przyznać, że nie jest pewien, które z nich oparło się naciskom rodziny: ona czy on.

Tak czy owak, Spencer prezentowała się wspaniale w prostej, ale idealnie uszytej sukni. Przed chwilą przypominała burzę, a teraz wyglądała jak eteryczna zjawa. Była zbyt szczupła, zbyt blada... W jej oczach malował się wyraz udręki. David pomyślał, że ten sam wyraz można zapewne dostrzec w jego spojrzeniu. Trudno się przyzwyczaić do życia bez Danny’ego.

I polować na jego mordercę.

– Minął już rok, David – powiedziała bezbarwnym tonem.

– Spencer, czy byłaś na policji...

– Oczywiście. Wiele razy. Zawsze są bardzo mili... z wyjątkiem tych okazji, podczas których zaczynają mnie na nowo przesłuchiwać.

– Oni muszą to robić, Spencer.

– Jak mogłabym go zabić? – zapytała posępnie. David wahał się przez chwilę.

– Oni na ogół biorą pod uwagę wszystkie możliwości. Mogłaś wybiec za nim, zastrzelić go, wrócić szybko do domu i czekać na kogoś, kto przyniesie ci wiadomość.

– Ale przecież wiesz...

– Mówię ci, jak rozumuje prokuratura. Szukają osoby, która miałaby motyw. Byłaś jego żoną. Odziedziczyłaś po jego śmierci znaczny majątek.

– Ale przecież zastałeś mnie...

– Niemal nagą. Może dlatego, że pozbyłaś się zakrwawionej odzieży.

Spencer wstała i spojrzała na niego tak, jakby był wyrachowanym mordercą.

– Ty draniu! A co powiesz o sobie? Umarł w twoich ramionach!

– Usiądź, Spencer, bo za dwie sekundy zmuszę cię do tego siłą.

Nie usiadła, dopóki David nie zaklął i nie wstał. Wtedy wróciła na fotel i popatrzyła na niego z furią, której nawet nie usiłowała opanować.

– Spencer, do diabła, przecież mnie też wielokrotnie przesłuchiwali, i to faceci, z którymi pracowałem przez wiele lat. Muszą rozpatrywać wszystkie możliwości.

W jej oczach zakręciły się łzy. Widać było, że robi, co może, by nie wybuchnąć płaczem.

– Kochałam Danny’ego – wykrztusiła z trudem.

– Wiem o tym, Spencer. – Zacisnął zęby, czując się tak, jakby ktoś go uderzył prosto w serce. On też kochał Danny’ego. Każdy, kto poznał Danny’ego Huntingtona, darzył go sympatią. Oczywiście z wyjątkiem mordercy. A może morderców?

– Spencer, czy pamiętasz przypadek sprzed kilku lat, ten z Bayshore Drive? Żona zadzwoniła na policję z wiadomością, że jej mąż został zastrzelony. Że jacyś ludzie włamali się do domu i zabili go. Okazało się, że sama wynajęła morderców, wpuściła ich do domu, a kiedy było po wszystkim, poczekała, aż znikną, i zadzwoniła po radiowóz. Pamiętasz, Spencer?

– Tak, pamiętam – odparła z irytacją. – Była znacznie młodsza niż on i chciała zagarnąć jego pieniądze. Te dwie sprawy nie mają z sobą nic wspólnego.

– Spencer, policja nic nie może na to poradzić. Sprawcami większości morderstw są osoby bliskie ofiarom. Żony znajdują się na pierwszym miejscu.

– Do diabła, David, nie przyszłam tu po to, żebyś mi tłumaczył, dlaczego policja mnie przesłuchuje. Danny nie żyje od przeszło roku. Zamordowano policjanta i nikt nie jest nawet podejrzany, a ty siedzisz tutaj i tłumaczysz, dlaczego mnie przesłuchiwali! Chcę wiedzieć, co oni wiedzą, a oni mówią mi tylko: och, mamy kilka poszlak, śledzimy taki a taki trop. Kpią ze mnie. Klepią mnie po plecach, ale nic nie robią!

– Spencer, oni robią, co mogą. To wymaga czasu...

– Musisz mi powiedzieć, co oni wiedzą.

– Spencer, jedź do domu. Spróbuj może coś zrekonstruować.

Nie był pewien, czy użył właściwego słowa. Firma Montgomery Enterprises nie była przedsiębiorstwem budowlanym ani instytucją zajmującą się dekoracją wnętrz. Sly zaczął swą działalność we wczesnym okresie istnienia miasta. Wykonywał wtedy różne detale – gzymsy, profile, kominki – zatrudniając najlepszych architektów i pracowników budowlanych. Lubił wspominać te odległe czasy, w których dzisiejsza ruchliwa metropolia była tylko małą, południową osadą, powstałą na ziemi wydartej bagnom. Teraz firma Slya zajmowała się odnawianiem zabytków architektury. Restaurowała stare budynki aż do najdrobniejszych szczegółów, takich jak kafle, gzymsy i attyki. David nie mógł czasem uwierzyć, że tego rodzaju firma może prosperować w Miami, ale stary Sly tłumaczył mu niekiedy, że wiele budynków nabrało tu wartości historycznej. W ciągu ostatnich dziesięciu lat panowała moda na secesję, więc rekonstruowano niektóre hotele i obszary miasta, a wszystko co stare stało się cenne. Firma Montgomery Enterprises prosperowała więc znakomicie.

– Jedź do domu albo zajmij się odnowieniem jakiejś dziwnej, starej łazienki, czy czegoś w tym rodzaju – powtórzył, masując skronie.

– Byłam już w domu, David – odparła i zmrużyła lekko oczy. – Zniknęłam na rok, zostawiając wszystko w rękach policji. I w twoich rękach, rękach jego najlepszego przyjaciela, człowieka, który zna miasto od podszewki i potrafi się wszystkiego dowiedzieć! Zniknęłam, ale teraz wydaje mi się, że jestem jedyną osobą, którą ta sprawa obchodzi! Jeśli mamy w ogóle znaleźć mordercę Danny’ego, to muszę się sama tym zająć. Twoja mowa była piękna, policjanci, którzy przyszli na pogrzeb, wyglądali wspaniale, salwa z dwudziestu jeden karabinów zrobiła wielkie wrażenie, ale tajemnica jego śmierci została pogrzebana razem z nim i chcę coś z tym zrobić. Chcę się dowiedzieć, co na ten temat wiecie. Był policjantem, pracował w wydziale zabójstw. Czym się zajmował? Po co miał spotkać się z tobą tego ranka?

– Kawa! – oznajmiła pogodnym tonem Reva.

David ucieszył się, kiedy siostra weszła do gabinetu i postawiła tacę na jego biurku. Chciał zyskać czas do namysłu, ale widok tacy uniemożliwiał mu koncentrację. Zawsze używali w biurze kubków – mocnych, grubych kubków – tymczasem Reva wniosła na srebrnej tacy porcelanowe filiżanki, srebrny imbryk, srebrny dzbanuszek do śmietanki i srebrną cukiernicę.

Zerknął na siostrę, która wzruszyła ramionami i znacząco spojrzała w stronę Spencer. Uśmiechnął się i potrząsnął głową.

– Dziękuję, Reva – rzuciła z roztargnieniem Spencer, wstając i podchodząc do tacy.

– Spencer, proszę, uspokój się! – powiedział David.

– Nie mogę się uspokoić! – krzyknęła, sięgając po dzbanek z kawą i zerkając na Revę. – Nie chcę być nieznośna, ale czy nie mogłabym dostać jednego z tych wspaniałych kubków, których używaliście dawniej?

– Ja... – zaczęła bezradnie Reva i znów spojrzała na Davida. – Oczywiście, zaraz ci przyniosę.

Reva wyszła. David rozsiadł się wygodniej w fotelu, nie wiedząc, czy ma ochotę wybuchnąć śmiechem, czy też złapać Spencer za kark i wyrzucić ją siłą z biura. W końcu pochylił się i splótł palce na biurku.

– Spencer, jeśli wierzysz, że byłem przyjacielem Danny’ego, to wiesz, że robię, co mogę. Poza tym wiadomo, że gliniarze zawsze wychodzą ze skóry, żeby złapać mordercę policjanta.

– Po co miał spotkać się z tobą tego ranka? – przerwała mu bezceremonialnie.

– Żeby porozmawiać o sprawie Vichy’ego.

Weszła Reva z kubkami. Spencer uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością.

– Dziękuję. Nie wiem, na czym to polega, ale kawa zawsze ma lepszy smak, jeśli pije się ją z kubka.

– A więc napijmy się kawy – zaproponował David.

– Ale to może potrwać dość długo – uprzedziła go Spencer.

– Ja naleję – powiedział wstając. Nie miał pojęcia, jak się jej pozbyć.

– Mnie nie nalewaj. – Reva spojrzała na niego z uśmiechem. – Mam mnóstwo roboty – dodała i ponownie wyszła z gabinetu.

– Spencer, do cholery, jeżeli zamierzasz zostać, to usiądź – mruknął David z irytacją. Usiadła, a on nalał kawę do dwóch kubków. – Czy nadal pijesz bez mleka, z jedną kostką cukru?

– Tak, dziękuję ci bardzo.

Bez mleka, z jedną kostką cukru. Tak było już za czasów szkolnych. Niektóre przyzwyczajenia nie ulegają zmianie. Tak jak uczucie, które zawsze do niej żywił.

Energicznie postawił przed nią kubek, a potem wrócił na swój fotel, otworzył szufladę i położył na blacie biurka gruby plik teczek z aktami.

– Oto czym się zajmowałem przez cały rok, Spencer. Są tu protokoły rozmów z przeszło dwustoma osobami i notatki na temat ludzi, miejsc, kryjówek. Pięć teczek dotyczy zamkniętych spraw, czyli zabójstw, nad którymi pracował Danny. Ich sprawcy zostali ujęci wcześniej i nie mogli mieć nic wspólnego z jego śmiercią. Sprawa Vichy’ego pozostaje otwarta i może pozostać taka na zawsze.

– Dlaczego?

– Znasz Eugene’a Vichy.

– Znam go?

– Jest członkiem twojego Yacht Clubu.

Spencer zmarszczyła brwi, a on zdał sobie sprawę, że pewnie nie była w klubie od dłuższego czasu.

– Ma pięćdziesiąt kilka lat, siwe włosy, jest przystojny i zawsze wygląda tak, jakby zszedł z planu filmowego. Jego żona, świętej pamięci pani Vichy, miała ponad sześćdziesiąt lat i nie była tak przystojna, ale bardzo bogata. Zmarła na skutek uderzenia w głowę. Dom został splądrowany; ukradziono kilka brylantów. Vichy twierdzi, że zastał mieszkanie w nieładzie i że jest załamany utratą swojej ukochanej Vickie.

– Vickie? Vickie Vichy? – spytała Spencer.

– Znałaś ją?

– Wydaje mi się, że gdzieś słyszałam to imię i nazwisko – które zresztą razem brzmią absurdalnie – ale może Danny opowiadał mi o tej sprawie. Nie pamiętam. A dlaczego sądzisz, że może ona pozostać nierozwiązana?

– Bo Vichy przeszedł pozytywnie badanie przez wykrywacz kłamstw i nadal upiera się przy swojej wersji wydarzeń.

– Może jest niewinny.

– Nie sądzę – stwierdził David, potrząsając głową. – Ani przez chwilę tak nie sądziłem. A Danny zgadzał się ze mną.

Spencer pochyliła się do przodu, a w jej oczach pojawił się nagle błysk czujności.

– A więc Danny usiłował przyprzeć tego człowieka do muru? Vichy wiedział, że Danny nie da za wygraną, a ponieważ dowiódł już, że potrafi kogoś zamordować...

– Spencer, policjanci nie mogą nikogo aresztować, nie mając dowodów.

– Świetnie. Mów dalej.

– Dalej?

– Kto jeszcze jest na liście podejrzanych?

– Spencer, powinnaś pojechać do domu...

– Nie pojadę do domu, dopóki nie powiesz mi dokładnie, jaką rolę odgrywasz w tym śledztwie.

– Nie muszę ci nic mówić. Nie pracuję dla ciebie.

– Więc zacznij dla mnie pracować.

– Nie.

– David, jeśli chodzi o finanse, to mogę konkurować z każdym innym klientem, jakiego masz. Muszę...

– Do diabła, Spencer! – Chciał zachować spokój i wyrozumiałość. Nie byli dziećmi; życie dało im już mocno po głowie. Lecz w Spencer było coś, co sprawiało, że miał ochotę ją objąć lub potrząsnąć nią z całej siły. Potrząśnięcie było o wiele bardziej bezpieczne. – Nie można mnie kupić, Spencer. Chyba o tym wiesz.

– Nie powinieneś mnie zmuszać do tego, żebym próbowała cię kupić! – odburknęła, usiłując powstrzymać gniew. – On był twoim najlepszym przyjacielem. On...

– Spencer, wyjdź stąd.

– Nie wyjdę, dopóki nie skończysz.

– Spencer, wezmę cię za kark i wyrzucę za drzwi!

– Wyjdę z własnej woli – oznajmiła, mrużąc oczy. – Chcę tylko wiedzieć, co jeszcze robicie, kogo jeszcze obserwujecie?

– Wyrzucili cię z posterunku, więc przyszłaś tutaj, żeby znęcać się nade mną – jęknął.

– David...

– No dobrze. Vichy mógł mieć dość Danny’ego, który się uparł, że dowiedzie jego winy – stwierdził chłodnym tonem, patrząc przez duże okno na ogród, który otoczony drewnianym płotem, wydawał się ustronny i cichy. Pod płotem rosła zbita masa purpurowych kwiatów bugenwilli, powoje wdzierały się w wolne miejsca między ciemnozielonymi paprociami i niecierpkami. Był to miły i kojący widok, ale David nie czuł się ani zadowolony, ani spokojny. – Wśród podejrzanych, których sprawy prowadził Danny, byli tylko dwaj ludzie mogący mieć motyw i sposobność zabicia go. Pierwszym jest Ricky Garcia...

– Widziałam gdzieś to nazwisko – przerwała Spencer nerwowo. – Pamiętam dokładnie, że Danny mi o nim opowiadał. To jeden z rekinów zorganizowanej przestępczości, szef kubańskiej mafii. Podlegają mu gangi zajmujące się handlem narkotykami, prostytucją, hazardem...

– Wszystko się zgadza. Jest śliski jak węgorz. Może na zawołanie znaleźć tuzin płatnych morderców.

– To musi być on – szepnęła Spencer, patrząc mu stanowczo w oczy. Musi być jakiś sposób złapania go w pułapkę.

– Jeśli jest, to policja go znajdzie. Lub znajdę go ja. Nie ma jednak żadnej gwarancji, że Danny coś o nim wiedział ani że on miał coś przeciwko Danny’emu. W istocie nawet go lubił.

– Lubił?

– Nie masz pojęcia, jak często przestępcy darzą sympatią ścigających ich policjantów – odparł i wzruszył ramionami.

– Ale...

– Drugim człowiekiem jest Trey Delia. To nazwisko też musisz znać.

Spencer kiwnęła głową i zmarszczyła brwi.

– To ten przywódca sekty.

– Nie nazwałbym go przywódcą sekty.

– Był jednym z ludzi oskarżonych o rabowanie grobów i wyciąganie z nich różnych części ciała! – zawołała Spencer. – Używali ich podczas rytualnych obrządków.

– Oskarżono go o rabowanie grobów, ale policja nie była pewna, czy wyciągał z nich części ciała. Posądzają go o ukrywanie dowodów rzeczowych. Liczni członkowie jego sekty zmarli w tajemniczych okolicznościach, a on doprowadził do kremacji większości z nich. Danny posądzał go o akty wandalizmu na kilku cmentarzach. Wykopywał swoich wyznawców, żeby się upewnić, że policja nic nie znajdzie w razie ewentualnej ekshumacji. To wszystko, Spencer. Podałem ci wszystkie nazwiska, jakie zostały na mojej liście osób potencjalnie podejrzanych. Nie siedzę bezczynnie, robię, co się da. A teraz chcę, żebyś pojechała do domu i postarała się o tym nie myśleć.

Wstała, oparła dłonie na biurku i popatrzyła na niego równie wrogo, jak on patrzył na nią.

– Nie potrafię o tym zapomnieć.

– Musisz. – Zacisnął zęby, ponownie walcząc z pokusą objęcia jej lub wyrzucenia za drzwi siłą.

To pierwsze byłoby okropnym błędem – na pewno zachowałaby się wobec niego tak czule i serdecznie jak jeżozwierz. Ich stosunki nie mogły już ulec poprawie; śmierć Danny’ego ostatecznie upewniła go w tym przekonaniu. Musiał trzymać ją z dala od siebie. Powinien był zawsze trzymać ją z dala od siebie. Kiedy była blisko, z trudem opierał się pokusie, a w tym przypadku pokusa była udręką. Przekonał się na własnej skórze, że nic na świecie nie jest silniejsze niż jego uczucie do Spencer. I nic na świecie nie jest w stanie wypełnić pustki, jaka powstaje w duszy mężczyzny po odejściu takiej kobiety. Wyglądała tak, jakby powinna stać na piedestale. Jasnowłosa bogini o alabastrowej skórze. Anglosaska bogini o wspaniałym rodowodzie. Tak, Danny idealnie do niej pasował.

– Wynoś się, Spencer.

– David, niech cię diabli wezmą!

– Kiedy się czegoś dowiem, dam ci znać. Jeśli będziesz mogła na coś się przydać, zawiadomię cię. A tymczasem daj mi, do diabła, święty spokój i pozwól pracować.

– David...

Zamilkła, bo zbliżył się do niej z groźnym wyrazem twarzy. Starając się – bez większego powodzenia – zachować spokój, chwycił ją za ręce, potem odwrócił i wypchnął z gabinetu najszybciej jak mógł, żałując w ciągu tych kilku sekund, że musi się do niej zbliżyć. Czuł jej zapach. Nie potrafił go określić, ale wiedział, że pachniała tak zawsze, odkąd zaczęła nosić biustonosz i że nie jest to jedynie aromat perfum czy wody kolońskiej, lecz również mydła i olejku do ciała. Ten subtelny, charakterystyczny dla niej zapach był zmysłowy i odurzający. Natychmiast ogarnęło go poczucie winy. Pragnął jej równie silnie jak wtedy, kiedy Danny jeszcze żył, jak wtedy, kiedy oboje byli jeszcze młodzi, trochę szaleni, ożywieni siłą swej młodości i budzącej się zmysłowości. Pragnął Spencer zawsze, nigdy nie przestał jej pragnąć, nawet wtedy, kiedy poślubiła jego najlepszego przyjaciela. Ale nigdy nie dotknąłby jej, kiedy była żoną Danny’ego, a teraz, jako wdowa po Dannym, wydawała mu się dwa razy bardziej nietykalna.

– David, niech cię diabli wezmą – powiedziała ze złością, kiedy przechodził z nią szybko obok biurka Revy w stronę drzwi.

– Pożegnaj się ze Spencer, Reva. Ona musi stąd wyjść i zająć się własnym życiem.

Reva, wyraźnie speszona, podniosła wzrok znad swego biurka. Spencer wyrwała ręce z dłoni Davida.

– Dziękuję ci, Reva – powiedziała do jego siostry, a potem utkwiła w nim gniewne spojrzenie swych oczu, które były teraz lodowato niebieskie. – I oczywiście dziękuję tobie. Za twoje bezinteresowne poparcie i za pomoc!

– Spencer, ile razy mam ci to powtarzać? Przysięgam, że robię wszystko, co mogę!

– To za mało, David. Za mało.

Wygłosiwszy tę pożegnalną kwestię, zniknęła za drzwiami jego biura i ruszyła w kierunku małego parkingu, położonego tuż przy Main Street, a David jeszcze przez dłuższą chwilę słyszał stukot jej obcasów.

Może powinienem był otworzyć biuro bliżej plaży, pomyślał. W Miami Springs albo na Key Biscayne. W jakiejś okolicy, w której Spencer nigdy nie mieszkała. Ale przecież to jest moja dzielnica, a Spencer nie odczepi się ode mnie, choćbym przeniósł biuro do jakiejś nieistniejącej krainy.

Odwrócił się, czując na sobie wzrok Revy. Czuł się tak, jakby jego serce zostało schwytane w pułapkę.

– No i co? – spytał ostro. – Czy myślisz, że ona ma rację? Czy myślisz, że mogłem zrobić coś więcej?

Reva ze smutkiem pokręciła głową.

– Wiem, że spędziłeś przeszło rok nad sprawą Danny’ego – powiedziała przygnębionym tonem. – Ale po prostu bardzo mi jej żal.

– To wspaniałe. Ona tu wpada jak furia, a ty żałujesz biednej Spencer.

– Nikt z nas nie może uwierzyć w to, co spotkało Danny’ego – odparła Reva, wzruszając ramionami i ignorując jego napastliwy ton. – Wydaje się, że wszyscy go kochali. Czy pamiętasz, żeby Danny kiedykolwiek odmówił komuś pomocy? A Spencer była jego żoną. Nam wszystkim łatwiej pogodzić się z tym, że być może morderca nigdy nie zostanie schwytany, choć możliwość taka wydaje się przerażająca, ale Spencer... Spencer nie odzyska spokoju, dopóki sprawa nie zostanie definitywnie zamknięta.

David zaklął cicho, odwrócił się i ruszył w kierunku drzwi.

– Dokąd idziesz? – spytała Reva.

– W jakieś spokojniejsze miejsce. Idę odwiedzić Danny’ego.

Odwiedzić Danny’ego...

Kiedy zatrzymał samochód, istotnie znalazł się wreszcie w spokojnym miejscu. Jeździł podrasowanym mustangiem, który nie zwracał niczyjej uwagi, nie wyglądał jak wrak i był na tyle szybki, by nadążyć za każdym pojazdem, jaki David musiał akurat śledzić. Michael MacCloud zawsze twierdził, że należy kupować wyroby amerykańskie.

Cmentarz nie był daleko. Trzeba było przejechać przez Coconut Grove, minąć od północy dzielnicę Coral Gables i skręcić w prawo, w kierunku śródmieścia Miami. Grób Danny’ego, ozdobiony marmurowym aniołem, mieścił się w centralnym punkcie. David stanął nad nim w zadumie. Był już zarośnięty trawą. Mosiężny wazon, pełen świeżych kwiatów, stał tuż obok kamiennej płyty, na której wyryto imię i nazwisko Danny’ego, jego rangę oraz napis: „Najlepszy przyjaciel, ukochany mąż, pozostanie na zawsze w naszych sercach”.

Chwilami nie mógł uwierzyć, że Danny odszedł.

– Dlaczego nie pogadałeś wtedy ze mną, kolego? – spytał cicho. – Nie powiedziałeś mi nic o tym mordercy, musiałeś wyszeptać jej imię. Byłoby mi o wiele łatwiej, gdybyś dał mi jakąś wskazówkę.

Usłyszał za sobą delikatny szelest. Nosił pod marynarką rewolwer, ale poczuł instynktownie, że tu, w krainie umarłych, nic mu nie zagraża. Odwrócił się powoli, wyczekująco.

Stał za nim Sly. Sly Montgomery. David nie wiedział dokładnie, ile Sly ma lat, ale był niewątpliwie bardzo stary. Przyjechał na Południe z pierwszymi pionierami, gdy tylko Henry Flager zbudował tu linię kolejową, musiał więc mieć dziewięćdziesiąt kilka lat – jeśli nie przekroczył setki – ale najwyraźniej nie poddawał się wiekowi. Nadal był szczupły i wyprostowany jak struna. Nie stracił włosów. Były białe jak śnieg, ale bardzo bujne. I miał najbardziej przenikliwe niebieskie oczy, jakie David kiedykolwiek widział – z wyjątkiem oczu Spencer. Sly zarobił dość pieniędzy, by przejść na emeryturę i osiąść w dowolnie wybranym miejscu świata, ale tu był jego dom, a praca fizyczna była jego zawodem. Kiedy David był młody, Sly wyznał mu, że zamierza umrzeć przy pracy, i traktował te słowa poważnie.

– Cieszę się, że cię widzę, Davidzie – powiedział Sly, uśmiechając się.

David uniósł brwi.

– Czy spotkaliśmy się tu przypadkiem?

– Oczywiście że nie.

– A więc...?

– Reva powiedziała mi, gdzie mogę cię znaleźć.

– Dlaczego mnie szukałeś? – spytał David, a potem westchnął, raz jeszcze spojrzał na grób i zaczął mówić, zanim Sly zdążył udzielić odpowiedzi na zadane mu pytanie. – Spencer była u mnie. Musiałem jej powiedzieć to samo, co wcześniej powiedziałem tobie. Nie możecie mnie wynająć i kazać mi szukać mordercy Danny’ego. Robię wszystko co w mojej mocy. Musicie w to oboje uwierzyć. Był moim najbliższym przyjacielem i nie trzeba mi płacić za to, że dokładam wszelkich starań.

– Och, przecież ja w to wierzę – powiedział Sly. – I nie przyjechałem tu po to, żeby spytać, czy mogę cię wynająć.

David spojrzał na niego uważnie.

– Nie jest to przecież wizyta towarzyska, bo byś nie składał jej na cmentarzu.

Sly uśmiechnął się szeroko. To nie mogą być jego własne zęby, pomyślał David. Ale bez względu na to, czy miał rację, zęby były idealnie równe.

– Nie przyjechałem w sprawie Danny’ego.

– A więc...

– Przyjechałem, żeby porozmawiać o Spencer.

– Co?

– Chcę cię wynająć, żebyś się nią zaopiekował.

– Dlaczego?

– Myślę, że ktoś ją śledzi. Nie, to nieprawda. Jestem pewien, że ktoś ją śledzi. Tak naprawdę myślę, że ten ktoś próbuje ją zabić.

Jerry Fried, ostatni partner Danny’ego w wydziale zabójstw, bębnił palcami po stole, patrząc z niesmakiem na tytuł zamieszczony na pierwszej stronie „Miami Herald”: W ROK PO ŚMIERCI DZIELNEGO POLICJANTA JEGO MORDERCA POZOSTAJE NA WOLNOŚCI.

Autor artykułu dał się ponieść wyobraźni i rzucił podejrzenia na wszystkich, oskarżając między innymi nieskazitelną panią Huntington, Davida Delgado, połowę mieszkających w mieście przestępców i połowę składu osobowego sił policyjnych.

Jerry jęknął, sięgnął po duży flakon tabletek na nadkwasotę żołądka i wrzucił do ust całą garść, jakby to były cukierki.

To przeklęte zamieszanie wywołał powrót Spencer, pomyślał. Dlaczego nie pozwalają Danny’emu leżeć spokojnie w grobie? Wszyscy wiedzą, że kiedy zginie policjant, jego koledzy wychodzą z siebie, żeby odnaleźć sprawcę. I wszyscy wiedzą, że zdarzają się przestępstwa, których okoliczności na zawsze pozostają niewyjaśnione. Może nie zdają sobie sprawy, ile ich jest, ale wiedzą, że się zdarzają, zwłaszcza w tak wielkim mieście jak Miami.

Znów poczuł pieczenie w żołądku, więc połknął następną garść pastylek. Przeklęta Spencer. Dlaczego nie została w Rhode Island? Tak byłoby lepiej dla wszystkich.

Gene Vichy przeczytał artykuł, siedząc przy śniadaniu w swym klubie i rozkoszując się widokiem kołyszących się na wodzie eleganckich jachtów. Uśmiechnął się lekko i pokiwał głową. No tak, musiał go pisać jakiś zakłamany dziennikarz. Przedstawił policję jako bandę amatorów. Uśmiechnął się jeszcze szerzej. Społeczeństwo nie zawsze rozumie, na czym polega prawo. Tak było w przypadku jego biednej, zamordowanej żony. Policjanci byli przekonani, że to on ją zabił, ale nie mieli ani cienia dowodu. Prokuratura nie mogła wszcząć postępowania; nie dysponowała niczym oprócz przekonania, że motywem były pieniądze. A jeśli chodzi o Danny’ego...

Biedni gliniarze. Nie mają nawet wyraźnego motywu. W przypadku zamordowania męża lub żony natychmiast zaczynają podejrzewać pozostałego przy życiu współmałżonka.

Spencer istotnie odziedziczyła fortunę w wyniku śmierci męża, ale jakież to miało znaczenie dla kobiety, która już była właścicielką wielu fortun? W grę wchodzić mogła zazdrość. A może kochanek?

Policjanci i tu mieli pecha. Spencer Huntington wydawała się bielsza niż świeży śnieg. Kogo więc mieli podejrzewać? Najbliższego przyjaciela?

A może wszystkich oszustów, których ścigał Danny?

Przyjaciela, wroga... donosiciela?

Zaśmiał się głośno. Wyczuwał instynktownie, że znów dojdzie do awantury.

Ricky Garcia zaklął gwałtownie w swym ojczystym języku, po hiszpańsku, i rzucił gazetę na podłogę.

Merde! Policjanci znów zaczną się go czepiać. Zamykać jego kasyna i prostytutki.

Wszystko przez to, że ta żona policjanta wróciła do miasta i zaczęła rozrabiać!

Jared Monteith nie zdążył tego ranka przeczytać gazety w domu. Zobaczył tytuł artykułu dopiero wtedy, kiedy stanął nad swoim biurkiem. Jeszcze nie zdążył usiąść, gdy zadzwonił telefon. Skrzywił się, podnosząc słuchawkę, gdyż wiedział dobrze, że to żona.

– Czytałeś tę cholerną gazetę? – spytała Cecily piskliwym głosem.

– Tak, właśnie mam ją przed sobą.

– Mówiłam ci, że ta Spencer narobi kłopotów.

– Cecily, przecież ten dziennikarz rzuca podejrzenia na nią!

– I myślisz, że ona się tym przejmie? – parsknęła gniewnie.

– Cecily, Sly mnie wzywa – westchnął Jared. – Nie przejmuj się, zgoda? Muszę lecieć.

Trey Delia przeczytał gazetę w swoim pokoju, w którym unosił się zapach kadzidła. Siedział na podłodze nago, ze skrzyżowanymi nogami, pijąc ziołową herbatę zmieszaną z krwią byka. Dwie młode kobiety, które przyszły przed chwilą, by zaspokoić jego potrzeby, chichotały cicho za jego plecami. Przed nim leżały na talerzu surowe serca kurcząt.

Lepszy byłby jakiś ludzki organ.

Rozumieli to dobrze starożytni. Zjadając wroga, przejmowało się jego siłę. Serce było źródłem odwagi i rozsądku, kości zwiększały sprawność ciała i umysłu.

A teraz jeszcze to...

Wszyscy znów chwycą za broń.

Policjanci dostaną szału. Źródłem całego zamieszania musi być wdowa po Dannym. Spencer, piękna żona. Trey widział jej fotografię. Jasnowłosa, elegancka... Kusząca.

Wetknął do ust serce kurczęcia i zaciągnął się haszyszem. Dziewczęta nadal chichotały.

Spencer...

Jest źródłem kłopotów. Taka ładna. Poważnych kłopotów. Taka blada, szczupła, wytworna.

Ciekawe, jaki mogłaby mieć smak.

Audrey piła kawę i czytała gazetę. Biedna Spencer. Rana, jaką spowodowała śmierć Danny’ego, jest na nowo rozgrzebywana. Oczywiście przyczyniała się do tego sama Spencer, ale było to smutne.

Wzbudzi to niepokój wielu ludzi, niebezpiecznych ludzi, ale Spencer nie zrezygnuje. Audrey znała ją dobrze i w gruncie rzeczy nie miała jej tego za złe.

Zagryzła wargi i czytała dalej.

Jon Monteith, ojciec Jareda i wuj Spencer, ze znużeniem położył głowę na poduszce.

Dlaczego nie zostawią tej sprawy w spokoju?

Nie było to co prawda przypadkowe morderstwo, ale wszyscy wiedzieli, że Spencer jest niewinna. Nie było to również morderstwo na tle rabunkowym.

A więc dlaczego zabito policjanta?

Jego zdaniem wszystko jest proste. Ten policjant zbyt wiele wiedział.

Dowiadywał się różnych rzeczy na ulicach. Był oficerem śledczym. Czasem dzielił się swymi odkryciami ze współpracownikami.

Dociekliwość może być niebezpieczna, a Danny był bystry i zajmował się wieloma sprawami. A teraz, kiedy Spencer robi szum, a dziennikarze dostają szału, wiele może się wydarzyć.

Tak...

Może dojść do otwarcia prawdziwej puszki Pandory.

Zaklął i jęknął.

Spencer wróciła do miasta i nie chciała zostawić spraw własnemu losowi. Po prostu nie wie, czym jej to grozi.

Spencer jest prawdziwym utrapieniem.

Podniósł słuchawkę i czekał.

– Widziałeś ten artykuł? – spytał, gdy usłyszał znajomy głos.

– Tak – odparł jego rozmówca. – Zajmuję się tym. Zajmuję się tym od dawna, do cholery!

– To zajmuj się dalej. Zajmuj się tym starannie, bo jeśli nie...

Zawiesił głos i czekał, aż jego groźba dotrze do świadomości adresata, po czym z głośnym trzaskiem odłożył słuchawkę.

Każdemu może zdarzyć się wypadek. Tak. Każdemu może zdarzyć się wypadek.

ROZDZIAŁ TRZECI

Spencer zdawała sobie sprawę, że istnieje co najmniej sto powodów, dla których nie powinna znajdować się na cmentarzu w środku nocy.

Im dłużej stała w ciemności, tym dłuższa stawała się lista tych powodów i tym bardziej absurdalna wydawała się jej misja.

A uważała, że... po prostu musi coś zrobić. Ktoś musi coś zrobić. Próbowała nie wtrącać się do działalności policji. Rozumiała nawet powody, dla których poddawano ją kolejnym, na przemian brutalnym i uprzejmym przesłuchaniom. Pochwalała wysiłki oficerów śledczych; miała wrażenie, że biorą pod uwagę wszystkie ewentualności.

Wierzyła nawet – ba, wiedziała – że David Delgado nie cofnie się przed niczym, byle schwytać mordercę Danny’ego.

A jednak miała wrażenie, że wszyscy robią za mało.

Wyjechała na dłuższy czas, przestała nawet pracować, ale bezczynność pogarszała jej samopoczucie. Wiedziała, że nie wskrzesi Danny’ego, ale wiedziała również, że nie potrafi zastosować się do wskazówek Davida i rozpocząć nowego życia, dopóki sprawiedliwości nie stanie się zadość.

Ale to... to była chyba głupota. Nie jest wcale pewne, czy coś odkryje, a może zostać napadnięta przez jakiegoś drobnego przestępcę. Rejestr przypadkowych wykroczeń jest w południowej części Florydy równie długi, jak lista zbrodni popełnionych z premedytacją.

Wiedziała, że Sly się o nią martwi. Zaczęło się od belki, która w ubiegłym tygodniu oderwała się od stropu w restaurowanym przez ich firmę budynku. Dom ten był właściwie skazany na rozbiórkę, a ona zgodziła się go odnowić tylko dlatego, że kuzyn Jared obiecał zapewnić jej współpracę znakomitego architekta i jednego z najlepszych przedsiębiorców budowlanych w mieście. Poza tym był to wspaniały, stary dom, zaprojektowany przez DeGarmo; znajdowały się w nim fantastyczne, ogromne belki stropowe, oryginalne kafle i interesujące malowidła ścienne, więc z pewnością zasługiwał na uratowanie. Ta belka mogła spaść na każdego, a zresztą ostatecznie przecież na nią nie spadła. Przeleciała o kilkanaście centymetrów od jej głowy. Nie przejęłaby się tym wcale, ale był przy tym Sly...

Chmura zasłoniła księżyc. Było bardzo ciemno. Powiał nagle lekki wiatr, a ona poczuła podmuch wilgotnego powietrza i zrobiło jej się chłodno.

Dzisiejsza gazeta zawierała cenne informacje. Rabusie grobów znów dali o sobie znać, a policja podejrzewała członków sekty, której przywódcą był Trey Delia. Sekta ta skupiała wyznawców santerii, dziwnej religii będącej mieszaniną katolicyzmu i różnych kultów rodem z wysp południowych. Jej rytualne obrządki wymagały żywych ofiar. Zwykle były to kozy lub kury, ale pewne grupy nie gardziły częściami ludzkiego ciała. Rabusie grobów obcinali zwłokom palce od rąk i nóg.

Dziś w biurze Audrey stwierdziła, że pierwsza fala napadów na groby miała wyraźnie określony przebieg. Rabusie zaczynali od podmiejskich cmentarzy, a potem przenosili się do centrum Miami. A teraz wiele rzeczy wskazywało na to, że wszystko przebiega według takiego samego schematu.

Miała pewnego informatora, o którym nikt nie wiedział. Ani policja, ani nikt inny. Nazywał się on Willie Harper, mieszkał na ulicy w śródmieściu Miami i nie był narkomanem, ale lubił wypić od czasu do czasu butelkę dobrej whisky. Spencer robiła kiedyś Danny’emu wyrzuty, że płacąc Willie’emu, ułatwia mu zapicie się na śmierć. Ale w gruncie rzeczy nie było aż tak źle. Willie miał dobre serce i kiedy otrzymywał od Danny’ego znaczną sumę, kupował swoim kumplom żywność i koce, a nawet stawiał niekiedy nocleg w tanim hoteliku. Potem dopiero przepijał resztę. Willie lubił mieszkać na ulicy. Lubił też dostawać pieniądze. Kiedy skontaktował się ze Spencer, obiecała mu płacić za wszelkie informacje, które mogłyby się przyczynić do ujęcia zabójcy Danny’ego.

Zadzwonił do niej dziś po południu i podzielił się z nią tym samym odkryciem, którego dokonała Audrey.

Odetchnęła głęboko, opierając się o mały nagrobek, który zasłaniał ją przed wzrokiem każdego, kto mógłby jechać krętą drogą prowadzącą w kierunku cmentarza. Kamień był bardzo zimny, a ona uznała swój pobyt na cmentarzu za dowód kompletnej głupoty. Nie miała nawet rewolweru, którym zresztą i tak nie potrafiłaby się posłużyć. Zwykle nosiła przy sobie pojemnik z gazem; Danny stanowczo tego żądał i pokazał jej, jak się nim posługiwać, ale zostawiła go w samochodzie, nie spodziewając się kogokolwiek spotkać. Przyszła tylko zobaczyć, co się dzieje, upewnić się, że rabusie, jeśli się pojawią, nie naruszą grobu Danny’ego i nie sprofanują go w żaden sposób.

Zaczęła drżeć z zimna.

To czyste szaleństwo. Co mogłaby zrobić, gdyby ktoś się pojawił? Krzyczeć na ciemnym cmentarzu na jakiegoś wampira i błagać go, żeby zaniechał swego procederu?

A przecież ten wampir mógł być mordercą jej męża.

Usłyszała jakiś szelest i omal nie wskoczyła na nagrobek. Siłą woli zastygła w bezruchu i rozejrzała się. W jej wyobraźni pojawiły się wizerunki dziwnych zjaw wychodzących ze swoich grobów. Wilkołaków, mumii...

Czuła się jak idiotka, i zasługiwała na to. Nie powinna była tu przyjeżdżać. Dojrzała w półmroku wiewiórkę, która skoczyła z drzewa na ziemię, z ziemi na nagrobek, a potem na następne drzewo. A więc nie ścigają mnie zjawy wychodzące z grobów, pomyślała. W gruncie rzeczy nie powinnam się bać umarłych, lecz żywych.

Chmura odsłoniła księżyc i cmentarz zalały potoki srebrnego światła. Spencer doszła do wniosku, że czas wracać do domu. W powietrzu pojawiła się lekka mgła, a jej było coraz bardziej zimno i nieswojo. Pora przejść przez mur i wracać do domu. I tak nic się nie wydarzy, myślała. Chyba że zostanę aresztowana za włamanie na cmentarz. Nie, policjanci mnie nie aresztują. Po prostu zasugerują członkom mojej rodziny, że to ja jestem sprawczynią śmierci Danny’ego i że niestety należy mnie jak najszybciej umieścić w jakimś odosobnionym miejscu.

Już miała się poruszyć, kiedy ponownie ogarnął ją chłód i z niepojętego dla siebie powodu zastygła w bezruchu. Usiłowała zapanować nad wyobraźnią, ale mgła nadawała cmentarzowi jeszcze bardziej niesamowity wygląd. Teraz była to już gęsta mgła, spowijająca swymi oparami figury Chrystusa i aniołów.

Usłyszała jakiś szelest, ale tym razem brzmiał on inaczej. Coś znacznie większego niż wiewiórka obchodziło wielki dąb stojący niedaleko nagrobka, za którym się schowała.

Zaczęła szybko oddychać, a jej serce biło jak młotem. Usłyszała kroki i wkrótce dostrzegła jakąś postać, a potem drugą i trzecią. Wszystkie były ubrane na czarno, niosły łopaty i kilofy. Wynurzały się cicho z mgły, zmierzając w jej kierunku.

Uświadomiła sobie, że nie mogą jej widzieć, że po prostu przypadkiem idą w jej stronę. Jej palce były zimne jak lód, a serce waliło coraz głośniej. Była pewna, że ktoś je usłyszy. Przykucnęła i przywarła do nagrobka.

– Gdzie? – spytał ktoś szeptem.

– Tu, w środku – odpowiedziano mu cicho.

Spencer, nie podnosząc głowy, obejrzała się. Dostrzegła coś, czego w ciemnościach nie zauważyła: nowy grób, przysypany świeżą ziemią. To szaleństwo, pomyślała. Żyjemy w dwudziestym wieku. Przecież nikt nie wrzuca zwłok do mogiły, nie zabezpieczywszy ich w jakiś sposób przed przestępcami.

Ale rabusie najwyraźniej wiedzieli, co robią. Było ich sześciu i każdy niósł jakieś narzędzie służące do kopania w ziemi lub otwierania trumny.

Nie potrafiła nawet stwierdzić, czy wszyscy są mężczyznami. Byli podobnie jak ona ubrani na czarno, ale mieli na głowach czarne czapki i maski na twarzy. Wyglądali jak bandyci napadający na bank. Poczuła, że wzbiera w niej histeria. Musiała okrążyć nagrobek, by ukryć się przed ich wzrokiem. Usiadła na ziemi, oparła się plecami o zimny kamień i czekała, patrząc w ciemność. Nie mogła zerwać się i uciec, bo zostałaby przez nich zauważona. Mogła tylko siedzieć nieruchomo, starając się jak najciszej oddychać.

Usłyszała zgrzyt uderzających o ziemię łopat. Z niewiadomego powodu dźwięk ten przyprawił ją o drżenie. Przechyliła się, żeby wyjrzeć zza nagrobka i niechcący zawadziła butem o jakiś kamień.

Dźwięk nie był głośny. Powinien zostać zagłuszony przez donośny zgrzyt łopat. A jednak...

Jeden z kopiących wyprostował się i spojrzał w jej kierunku.

– Co to było? – spytał stłumionym głosem.

– Nie wiem... coś trzasnęło – odpowiedział mu któryś z towarzyszy.

Przywarła do nagrobka, bojąc się oddychać, ale pokusa, by zobaczyć, co się dzieje, była silniejsza. Jeden z kopaczy stał nieruchomo, patrząc w jej stronę. Było ciemno, ona siedziała w mroku, ale została zauważona.

Nie zastanawiała się, nie miała na to czasu. Wstała i zaczęła uciekać. Biegła główną alejką, zmierzając w stronę ulicy. Była szybka, zawsze była szybka, i znała dobrze topografię cmentarza.

Ale ścigający ją ludzie szybko się zbliżali.

Opuściła główną alejkę, obiegła jakiś duży nagrobek, dotarła do bramy i stwierdziła, że jest zamknięta.

Słyszała zbliżające się kroki. Napastnicy biegli cicho, ale bardzo szybko. Zmierzali w jej stronę.

Pochyliła głowę i ukryła się za figurą Madonny, która nagle wyrosła z mgły. Zaczęła nadsłuchiwać. Ścigający ją ludzie minęli Madonnę i pognali dalej. Spencer pozostała na miejscu, po raz setny dochodząc do wniosku, że jest kompletną idiotką. Skoro i tak mieszka w niebezpiecznym mieście, nie musi szukać dodatkowych okazji do narażania się na śmierć. Widziała, że ci ludzie przyszli rozkopać nowy grób, żeby zdobyć fragmenty ludzkiego ciała. Podobno szczególnie cenili świeże zwłoki.

Pomyślała, że jej zwłoki będą bardzo świeże.

Poderwała się, ogarnięta przerażeniem. Dostrzegła na jednej z alejek ciemną postać. Zaczęła biec w przeciwnym kierunku.

Ktoś nagle chwycił ją za kostkę.

Chciała krzyknąć ze strachu, ale wydała z siebie tylko stłumiony jęk. Nerwowo chwytając powietrze, runęła na ziemię i wpadła w ciemność, w jakąś głęboką przepaść.

Poczuła, że obok niej ktoś leży. Była tak sparaliżowana strachem, że nie potrafiła nabrać powietrza i krzyknąć. Miała wrażenie, że przeżywa jakiś koszmar.

Ktoś położył dłoń na jej ustach. Przypomniała sobie wszystkie okropne opowieści o wychodzących z grobów nieboszczykach. Wypełniający jej nozdrza zapach świeżej ziemi wydawał się odorem śmierci.

Poczuła, że ktoś ją podnosi i odwraca, a potem usłyszała rozkazujący głos:

– Cśśś! Rób, co chcesz, tylko nie wrzeszcz! To ja, David.

Dygotała na całym ciele. Chyba nigdy w życiu nie była tak przerażona. Powoli zaczęła zdawać sobie sprawę, że to naprawdę David. Naprawdę wpadła w środku nocy do wykopanej na środku cmentarza dziury w ziemi, w której on się ukrywał. Wydawało się to nieprawdopodobne.

– Uklęknij! – powiedział stanowczym tonem.

Posłuchała go bez oporu, bo i tak uginały się pod nią kolana. Z trudem łapała oddech, ale starała się za wszelką cenę zachować przytomność.

– Co ty tu robisz? – spytała szeptem. Miała wrażenie, że z jej ciała odpłynęła cała krew i że jej włosy muszą być kompletnie siwe. – Do cholery, David, odpowiedz mi – zażądała, zaciskając dłonie w pięści.

– Zamknij się, Spencer! – wyszeptał obcesowo.

Zaczęła obserwować otoczenie i doszła do wniosku, że kolor czarny naprawdę jest modny. David też ubrany był na czarno. Czarne dżinsy, czarna koszulka, czarna bawełniana kurtka. Podejrzewała, że pod kurtką ukryta jest kabura z rewolwerem.

– Co ty tu robisz? – spytała ponownie, prawie nie poruszając ustami. Mimo ciemności była pewna, że ją usłyszał.

– A ty co tu robisz? – odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Szukam plądrujących groby.

– No cóż, teraz oni szukają ciebie, więc może porozmawiamy później, zgoda?

Zacisnęła zęby i oparła się o mokrą ziemię. Spojrzała w kierunku rozgwieżdżonego nieba i zdała sobie sprawę, że znajduje się w dwumetrowym dole. Nie było to miłe uczucie.

Noc była nadal bardzo ciemna. Prawie nie widziała Davida, ale wyczuwała jego ruchy. Sięgnął pod kurtkę. Była pewna, że wyciągnie rewolwer, ale potem usłyszała jego głos. Mówił coś cicho, niemal szeptem. Powtarzał jakieś cyfry, a potem podał nazwę i adres cmentarza.

– Na południowy wschód od głównej kaplicy – powiedział w końcu.

Zdała sobie sprawę, że rozmawia przez telefon komórkowy i spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Telefon zamiast rewolweru? – spytała cicho.

Schował aparat i wyciągnął rewolwer, patrząc na nią drwiąco.

– Ich jest sześciu, a ja jeden. Jestem dobry, Spencer, ale oni mają przewagę liczebną, nie uważasz?

Otworzyła usta, by mu odpowiedzieć, ale w tej chwili oboje usłyszeli z bliska szelest i odgłos kroków. Spadło na nich kilka grudek ziemi. Spencer poczuła, że z jej twarzy odpływa krew.

David polecił jej gestem, żeby się schowała. Przywarła do ziemi, słysząc, że ktoś nadchodzi. Podszedł tak blisko, że mógł zajrzeć do rozkopanego grobu.

David oderwał się nagle od przeciwległej ściany i chwycił mężczyznę za nogę, tak samo jak poprzednio ją. Nieznajomy stracił równowagę i wpadł do dołu. Wylądował z głośnym łomotem, obsypując twarz Spencer grudkami ziemi. Gdy podniósł głowę, jego oczy, ukryte pod maską, zalśniły w świetle księżyca. Otworzył usta, ale zanim zdążył się odezwać, David odbezpieczył rewolwer.

– Wstań powoli i spokojnie! – rozkazał.

Nieznajomy wykonał polecenie. W tym samym momencie Spencer usłyszała wycie syren. Nadjeżdża policja, a ona nadal stoi w wykopanym niedawno dole, w towarzystwie Davida i człowieka zajmującego się rabowaniem grobów. Przestrzeń wydawała się zbyt mała dla nich trojga.

Usłyszała czyjeś podniesione głosy; to rabusie nawoływali się po angielsku i po hiszpańsku. Potem zapłonęły jakieś światła i rozległy się inne okrzyki.

– Stać, policja! Stać, bo będziemy strzelać!

Cmentarz był teraz skąpany w blasku reflektorów.

– Czy możemy już stąd wyjść? – spytała Spencer.

David wzruszył ramionami i zerknął na dzielącego z nimi grób rabusia.

– Policjanci ostrzegli właśnie wszystkich, że będą strzelać – odparł, szczerząc zęby w uśmiechu – więc może lepiej poczekajmy tu jeszcze kilka minut. Potem poprosimy naszego przyjaciela, żeby wyszedł pierwszy.

Sama nie wiedziała, czy oczekiwanie trwa sekundy, minuty czy lata świetlne. W końcu usłyszała czyjś okrzyk:

– Delgado, gdzie jesteś?

– Tutaj! – odpowiedział David.

Po chwili ujrzała nad sobą twarz jakiegoś umundurowanego policjanta, który przyglądał się im z nieukrywanym zdumieniem. Zdała sobie sprawę, że go zna. Tańczyła z nim kiedyś na balu policjantów. Nazywał się Tom Winfield.

– Pani Huntington? – spytał z niedowierzaniem.

– Podaj damie rękę, Winfield – zaproponował mu David.

– Och, tak, oczywiście.

Tom Winfield był młody, silnie zbudowany. Uchwycił dłoń Spencer i bez trudu wyciągnął ją z grobu, a potem spojrzał na nią ze zdumieniem.

– Teraz ty – powiedział David do swego więźnia i zerknął na młodego policjanta. – Jemu też możesz podać rękę, Winfield. Ale nie spuszczaj go z oka.

Zanim Tom Winfield wyciągnął zamaskowanego przestępcę, David o własnych siłach wyskoczył z dołu. Kiedy już wszyscy stali na górze, podszedł do nich jakiś policjant w cywilnym ubraniu. Spencer nie widziała go nigdy przedtem, ale David najwyraźniej go znał.

– Dobry wieczór, poruczniku.

– Dobry wieczór, panie Delgado – odparł oficer, ściskając jego dłoń i patrząc na Spencer. – Polowaliśmy na tych facetów od dłuższego czasu. Dziękuję za telefon. – Znów spojrzał na Spencer i uśmiechnął się, widząc jej czarny strój.

– Czyżbyś zatrudnił nowego detektywa, David? – spytał, przyglądając się jej z rozbawieniem. Był wysoki i szczupły; miał ciemne, rzednące włosy i dość ujmujący uśmiech.

Winfield parsknął śmiechem, a potem zaczął udawać, że kaszle.

– Nie, poruczniku Anderson, to jest pani Huntington, wdowa po Dannym.

– Och! – Porucznik spojrzał na Spencer takim wzrokiem, jakby widział ją teraz w zupełnie innym świetle. Wiedziała, że zastanawia się gorączkowo, co, do diabła, robiła na cmentarzu w stroju przestępcy rozkopującego groby.

– Spencer lubi spacerować po nocy w dziwnych miejscach – wyjaśnił David.

– W niebezpiecznych miejscach – poprawił go Anderson, przyglądając jej się z poważnym wyrazem twarzy. – Skąd pan wiedział, że coś ma się tu dziać dziś w nocy? – spytał nagle Davida.

– Nie wiedziałem – odparł David spokojnie i schował rewolwer do kabury na widok umundurowanego policjanta, który przyszedł po więźnia i natychmiast zaczął mu odczytywać jego prawa.

– A więc...

– Jestem tu z powodu Spencer – uprzejmie wyjaśnił David. – Widzi pan, obserwowałem ją – ciągnął, patrząc na nią spod oka. – Pani Huntington nie wierzy najwyraźniej, że ja i stróże prawa z Miami naprawdę spełniamy swoje obowiązki najlepiej, jak umiemy.

– Proszę pani – powiedział Anderson z troską w głosie – chyba pani wie, że nie powinna pani działać w tej sprawie na własną rękę.

– Nie chcę wcale działać na własną rękę... – zaczęła Spencer.

– To co pani tu robiła? – przerwał jej porucznik. – Kto panią uprzedził? Co się dzieje?

– Przyszłam tu, bo... – Urwała. Nie może im powiedzieć, że jej informatorem jest Willie. Nie może. Zresztą to nie ma znaczenia. Audrey doszła do takiego samego wniosku. Każdy może do niego dojść. – Przyszłam tu, bo myślałam, że mogą się pojawić ludzie rabujący groby. Nie chciałam, żeby zakłócali komuś spokój.

– I jak zamierzała im pani w tym przeszkodzić, pani Huntington?

Spencer otworzyła usta, ale natychmiast je zamknęła. Obaj patrzyli na nią z uwagą. David był zachwycony, że Anderson przesłuchuje ją w sposób tak obcesowy. Dziękował Bogu, że nie będzie musiał robić tego sam.

– Tak, Spencer, co chciałaś zrobić? – spytał irytująco uprzejmym tonem.

– Ja... – wyjąkała, patrząc na Andersona.

– Zatajanie informacji przed policją jest przestępstwem, pani Huntington. Musi pani o tym wiedzieć.

– Ukrywanie informacji?

– Kto panią uprzedził? – spytał niecierpliwie Anderson.

– Nikt, poruczniku – odparła, zaczerpnąwszy powietrza. – Moja sekretarka zauważyła przypadkiem, że ostatnia fala okradania grobów przebiegała według pewnego porządku. Przeczytała to w gazecie. Może policja powinna też od czasu do czasu czerpać inwencję z lektury gazet!

– Pani Huntington, będziemy musieli niestety zabrać panią na...

– Nie sądzę, żeby to było konieczne, Anderson – wtrącił David. – Spencer nie powie panu nic więcej, a musi pan przesłuchać przynajmniej jednego z tych bandziorów. Być może pańscy ludzie złapią kilku innych. Odwiozę panią Huntington do domu.

– A więc znacie się, co? – spytał Anderson.

– Niezbyt dobrze... – zaczęła Spencer.

– Od wieków – przerwał jej David.

– W każdym razie ubieracie się bardzo podobnie – stwierdził ze śmiechem Anderson. – No cóż, to na razie wszystko. Wiem, gdzie pana znaleźć, Delgado. A jeśli chodzi o panią Huntington...

– Nie zmieniłam adresu, poruczniku. Nadal mieszkam w domu Danny’ego i może pan dzwonić do mnie na ten sam numer. Poza tym byłam wiele razy na komendzie, więc wiem, dokąd się udać, gdybym doszła do wniosku, że mogę być panu do czegoś przydatna.

– Chcemy tylko, żeby nam pani nie utrudniała pracy, pani Huntington – oznajmił, chwytając jej dłoń. Przez chwilę myślała, że chce ją pocałować w rękę i niemal mu ją wyrwała.

– Chodźmy już do domu, Spencer – zaproponował David.

Ruszyli. Irytowała ją jego ręka, spoczywająca na jej plecach, ale jeszcze bardziej irytował ją porucznik Anderson.

– Pani Huntington! – zawołał, gdy zrobili kilka kroków. – Chodzenie nocą po cmentarzach jest przestępstwem. Niech pani to nie wejdzie w zwyczaj.

– Przecież dzięki mnie złapaliście tych przestępców, zanim zdążyli poćwiartować kilka dalszych ciał, prawda? – spytała, odwracając głowę.

Anderson nie znalazł najwyraźniej żadnej odpowiedzi. Spencer odwróciła się i ruszyła naprzód. David szedł tuż za nią. Kiedy podchodzili do muru, pod którym stało kilka radiowozów, chwycił ją za ramię.

– Spencer...

Odtrąciła jego rękę. W świetle tych wszystkich reflektorów czuła się tak, jakby występowała przed kamerą telewizyjną.

– Wiem, że nie powinnam była tu przychodzić, David. Ale przynajmniej coś się wydarzyło.

– Tak, do diabła, coś się wydarzyło. A mogło jeszcze więcej: mogliśmy rano znaleźć twoje szczątki porozrzucane po całym cmentarzu.

– Już po wszystkim, David. Chcę po prostu jechać do domu. Czy możesz zostawić mnie w spokoju i pozwolić mi odejść?

Wyrwała mu się i ruszyła naprzód, a on nadal szedł tuż za nią. Gdy doszła do bramy, zauważyła, że jest nadal zamknięta. Wszyscy policjanci musieli dostać się na cmentarz tak samo jak ona, przeskakując przez mur. Zaczęła się wspinać i zdała sobie sprawę, że ktoś jej pomaga. To David chwycił ją za biodra i podsadził w górę, a potem szybko wdrapał się na mur, zeskoczył na trotuar z drugiej strony i pomógł jej zejść, zanim zdążyła zaprotestować.

– Mój samochód stoi tam – oznajmiła, pokazując go palcem.

– Pojadę za tobą aż do domu.

– Nie potrzebuję opieki...

– Spencer, minęła już druga w nocy. Potrzebujesz opieki.

– Jestem pewna, że dojadę bezpiecznie. W drodze do mojego domu nie ma żadnych innych cmentarzy.

– Owszem, jest jeden, w Coconut Grove – odparł, machając ręką. – Pojadę za tobą.

– Mówię ci, że...

– Do cholery, byłem najlepszym przyjacielem Danny’ego i mam zamiar pojechać za tobą do domu! Chodźmy!

Wzruszyła ramionami i poszła w kierunku swego samochodu. David nadal szedł za nią. Wszędzie było pełno policjantów. Pozdrawiali Davida i przyglądali się jej z ciekawością. Ci, których znała, witali ją z wyraźnym zażenowaniem.

Była zadowolona z ich obecności. Tam, na cmentarzu, żałowała, że ich nie ma.

I nie byłoby ich, gdyby nie David. Dostrzegła jego samochód obok swojego.

Ignorowała go, ignorowała jego samochód, ale gdy tylko ruszyła, zdała sobie sprawę, że jedzie tuż za nią. I że nie odczepi się od niej. Ostatecznie jednak poczuła ulgę. Nocami w wielkim mieście bywa niebezpiecznie.

Gdy znalazła się na swoim podjeździe, zatrzasnęła drzwi i podeszła do jego samochodu.

– Wejdź do domu, Spencer – polecił jej, opuściwszy szybę. – Nie odjadę, dopóki nie zamkniesz za sobą drzwi.

– Dlaczego mnie dzisiaj śledziłeś? – spytała.

– Spencer, nie odjadę...

– Świetnie. W takim razie będziemy stali tu przez całą noc.

David otworzył drzwi samochodu tak gwałtownie, że musiała odskoczyć.

– Daj mi klucze!

– David!

Wyrwał jej klucze, podbiegł do drzwi, otworzył je i wszedł do domu. Rozejrzał się po korytarzu i klatce schodowej. Dostrzegła na jego twarzy lekki uśmiech i zastanawiała się, czy drwi z wytwornego wystroju wnętrza? Z jej pieniędzy? Przecież ten dom nie jest ostentacyjny, pomyślała z niechęcią. Jest przytulny, ciepły, gościnny.

– Oddaj mi klucze, David – zażądała.

– Nie zapomnij włączyć alarmu, zanim stąd odjadę – powiedział, spełniając jej życzenie.

– Daję sobie radę sama już od przeszło roku – poinformowała go agresywnym tonem.

Kiwnął głową i ruszył w stronę wyjścia. Oburzona na siebie samą, uderzyła go nagle pięścią w plecy. Odwrócił się, wyraźnie zaskoczony.

– Co tam robiłeś? – spytała z determinacją, przełykając ślinę.

– Już ci mówiłem. Śledziłem cię.

– Dlaczego?

– Bo prosił mnie o to Sly – odparł ze wzruszeniem ramion.

– A więc... a więc pracujesz dla mojego dziadka? – wykrztusiła z trudem.

David wahał się przez chwilę, a potem ponownie wzruszył ramionami.

– Tak, pracuję dla twojego dziadka.

– Kiedy cię zatrudnił?

– Dziś po południu.

– Nie chcę, żebyś mnie śledził.

– Porozmawiaj o tym z nim.

– Do cholery, David...

– Porozmawiaj o tym ze swoim dziadkiem, Spencer. On uważa, że grozi ci niebezpieczeństwo.

– Ale to nieprawda!

– A ja, od dzisiejszej nocy, skłonny jestem przyznać mu rację. Do diabła, Spencer, nawet jeśli nikt inny ci nie zagraża, to stanowisz zagrożenie dla samej siebie. Nie zapomnij o alarmie.

– David, mówię ci...

– Nic mi nie mów, Spencer. Powiedz to swojemu dziadkowi.

– Niech cię diabli... – zaczęła, ale on już zdążył wyjść i właśnie zamykał za sobą drzwi. Zatrzasnęła je z taką furią, z jaką poprzednio uderzyła go w plecy, i zaklęła głośno.

– Alarm, Spencer! – zawołał, nie odwracając głowy. Powiedziała mu, co może zrobić.

– Alarm!

Włączyła alarm, a potem poszła do kuchni. Stała tam butelka dobrego koniaku, a ona nigdy w życiu nie miała większej ochoty na łyk alkoholu.

Wychyliła pół kieliszka jednym haustem i stała w miejscu, dopóki nie poczuła, jak miłe ciepło rozchodzi się po jej ciele. Boże, co za noc. Wiedziała, że postąpiła głupio. Najadła się strachu, ale w końcu kogoś złapano, więc może sprawa ruszy teraz z miejsca.

Może. Nie rozkopywali grobu Danny’ego i nikt jeszcze nie wie, do czego zmierzali. Ale...

David ją śledził. Sly wynajął go i kazał mu ją śledzić. Sly płacił Davidowi za to, żeby ją obserwował. To była ostatnia rzecz, na jaką miała ochotę.

Nalała sobie jeszcze trochę koniaku i ponownie wypiła go jednym haustem. A potem wychyliła następny kieliszek.

Była już niemal trzecia w nocy, ale wiedziała, że tylko koniak może ją uśpić.

Tytuł oryginału:

Slow Burn

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 1994

Redaktor prowadzący:

Małgorzata Pogoda

Korekta:

Małgorzata Pogoda

© 1994 by Heather Graham Pozzessere

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 1996, 2008

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak graficzny BESTSELLERS jest zastrzeżony.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9646-3

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Table of Contents

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Strona redakcyjna