Andrzej Sarwa

SYN ZATRACENIA
ZAŚWIATY W WIERZENIACH KOŚCIOŁÓW TRADYCJI KATOLICKIEJ

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na pierwszej stronie okładki: Demon Samael z Antychrystem na kolanach (licencja public domain), źródło: Internet - http://de.wikipedia.org/wiki/Bild:Samael.png.

Copyright © 2006, 2013 by Wydawnictwo ARMORYKA

Wydawnictwo ARMORYKA

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

tel 15 833 21 41

e-mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl

http://www.armoryka.strefa.pl/

ISBN 978-83-64145-89-6

KOŚCIOŁY TRADYCJI KATOLICKIEJ - KOŚCIÓŁ RZYMSKOKATOLICKI

Za początek powstania Kościoła rzymskokatolickiego (zwanego także katolickim, zachodnim, rzymskim czy też łacińskim) uważa się utworzenie w I w n.e. w Wiecznym Mieście gminy chrześcijańskiej. Wedle tradycji jej założycielem był św. Piotr Apostoł, który po przybyciu z Bliskiego Wschodu, w Rzymie żył, nauczał i tu - około roku 67 - poniósł śmierć męczeńską. Uważa się, że św. Piotr był pierwszym papieżem rzymskim, posiadającym jurysdykcję powszechną nad całym Chrześcijaństwem. Z tym jednak nie chcą się zgodzić członkowie innych wyznań chrześcijańskich, wysuwając swoje argumenty. (Ks. Sz. Włodarski, „Prymat w Kościele (starokatolickie studium biblijno-historyczne)”, Warszawa 1971).

Chociaż takiej nazwy nie nosi, to jednak Kościół rzymskokatolicki jest faktycznie Kościołem katolickim obrządku rzymskiego (łacińskiego). Istnieją bowiem również inne katolickie obrządki - wschodnie, tymi wszakże nie będziemy sie teraz zajmować. 

Do powstania Kościoła rzymskokatolickiego w takim rozumieniu i kształcie jak obecnie doszło dopiero po tzw. „wielkiej schizmie wschodniej”, która miała miejsce w roku 1054. Wówczas będące do tej pory jednością Kościoły Wschodnie i Kościół Zachodni rozdzieliły się i zaczęły żyć własnym życiem. Cały ten złożony proces, który doprowadził do rozłamu w jednolitym do tej pory katolicyzmie, został bardzo dokładnie omówiony w tomie trzecim, części drugiej niniejszej pracy: KOŚCIOŁY TRADYCJI BIZANTYJSKIEJ, dlatego nie widzę potrzeby by do zagadnienia tego wracać. Wspomnieć wszakże należy, że:

O ŚMIECI, ANTYCHRYŚCIE I O KOŃCU ŚWIATA, CZYLI: RZYMSKOKATOLICKIE WIERZENIA ESCHATOLOGICZNE

Eschatologia (z greckiego: nauka o rzeczach ostatecznych człowieka i świata) Kościoła rzymskokatolickiego jest bardzo precyzyjna, nie ma tu miejsca na prywatne opinie teologów, które wierni mogą przyjmować lub nie, albo też modernizować je wedle własnego uznania. Została ona dokładnie usystematyzowana, wszystko jest dokładnie ustalone, opisane i zatwierdzone przez sobory oraz papieży. Na żadne dowolności - powtórzmy - nie ma miejsca. Dlatego zatem nie będzie obszernego wstępu wprowadzającego w zagadnienie, a od razu przejdziemy do omawiania poszczególnych kwestii eschatologicznych, które w katolicyzmie obejmują: śmierć, sąd szczegółowy, niebo, czyściec, zatokę (limbo) dzieci, piekło, powtórne przyjście Jezusa Chrystusa na Ziemię, sąd ostateczny, zmartwychwstanie umarłych i palingenezę kosmosu.

ŚMIERĆ NIE JEST KOŃCEM ISTNIENIA

Według nauki rzymskokatolickiej, ziemskie życie człowieka jest tylko etapem na drodze ku wieczności. Nie należy zatem okazywać większego, niż to oczywiście konieczne, zainteresowania dobrami materialnymi.

SĄD SZCZEGÓŁOWY – POKAŻĄ DUSZY JEJ CZYNY, ZWAŻĄ I OSĄDZĄ

Natychmiast po tym, gdy dusza opuści martwe ciało, staje przed obliczem Chrystusa na sąd. Wszystkie czyny człowieka, zarówno dobre jak i złe, zostają ujawnione i dokonuje się moralnej oceny umarłego, a potem feruje wyrok.

A KIEDY UMRZESZ, ODBIERZESZ SWOJĄ ZAPŁATĘ

Jak już wcześniej wspomniałem, sąd jaki odbywa się nad duszą ludzką po śmierci, nie przypomina zgoła sądu znanego nam z ziemskiego życia.

NIEBO - CZYM JEST I GDZIE SIĘ ZNAJDUJE?

Ludowe wyobrażenia o niebie są bardzo naiwne - otóż, większości wierzących wydaje się, iż osoby, które się tam dostały, nic nie robią, tylko przyodzianie w długie białe koszule do pięt, chodzą w kółko brzdąkając na lirach i śpiewając „Hosanna”!

O SZCZĘŚLIWOŚCI WIEKUISTEJ SŁÓW KILKORO

Dobrze przynajmniej, że o wiele więcej dowiedzieć się można na temat samego szczęścia, którego po śmierci doświadczają zbawieni. O jego rodzajach i przymiotach. Chociaż na pewno nie wiadomo wszystkiego. A to z tej prostej przyczyny, iż zbyt mało na ten temat objawiono na kartach Pisma Świętego - to po pierwsze. Po drugie zaś, ludzki język zdolny opisywać materię i skończoność, nie jest w stanie opisać ducha i nieskończoności.

CZYŚCIEC - I CÓŻ TO TAKIEGO?

Teologia rzymskokatolicka (ale tylko ona!) zna pojęcie czyśćca, czyli miejsca i stanu w zaświatach, gdzie przebywają przez pewien określony czas dusze wszystkich tych, którzy co prawda nie zgaśli w stanie grzechu śmiertelnego, ale bądź to byli skażeni grzechami powszednimi (lekkimi), bądź też umierając nie zdążyli ponieść kar, jakie za przewinienia winni byli ponieść, żyjąc jeszcze w doczesności. A dla sprawiedliwości bożej nie ma zasługi bez nagrody, jak również nie ma winy bez kary.

Zwięzła nauka o czyśćcu

„Nazwą [czyściec] oznaczamy bądź miejsce, bądź ogół bolesnych mąk, którym podlegają po śmierci dusze sprawiedliwych, przeznaczone do oglądania Boga, lecz bezpośrednio posiąść Go nie mogące w skutek nie odpokutowanych jeszcze tu na ziemi swych grzechów powszednich, lub w skutek kar doczesnych, na jakie śmiertelnymi grzechami zasłużyły, grzechami, których całkowicie w życiu doczesnym nie odpokutowały.

O naturze i przymiotach kar czyśćcowych

W poprzednim rozdziale w sposób zwięzły, a jednocześnie bardzo konkretny, zaprezentowana została oficjalna nauka kościelna sprzed Soboru Watykańskiego II o czyśćcu, jako o stanie (i miejscu?), pośrednim pomiędzy piekłem a niebem, w którym dusze po śmierci muszą się wypłacić ze swych niedoskonałości Stworzycielowi, aby w pełni oczyszczone mogły przestąpić bramy raju.

Traktat o czyśćcu świętej Katarzyny Genueńskiej

Na zakończenie rozważań na temat nauki o czyśćcu, pozwolę sobie przytoczyć w całości Traktat o czyśćcu św. Katarzyny Genueńskiej.

Najpierw jednak kilka zdań na temat jego autorki. 

Urodziła się ona w roku 1447 w Genui, a pochodziła ze szlachetnego rodu Fieschi. Jej ojciec, Jakub, piastował nader zaszczytną funkcję, był bowiem vice-królem Neapolu.

Na czym polega ekspiacja?

Na pytanie na czym polega ekspiacja, można odpowiedzieć tylko w następujący sposób:

PIEKŁO - MIEJSCE WIECZYSTYCH KATUSZY

Podobnie jak odnośnie nieba, tak samo i odnośnie piekła nie sposób odpowiedzieć gdzie się ono znajduje, chociaż teologowie pouczają, iż jest ono nie tylko stanem, ale i miejscem.

W piekle przebywają po śmierci dusze wszystkich tych ludzi, którzy zmarli w grzechu ciężkim. W piekle wreszcie - prócz nich - przebywają Szatan i demony, czyli ci aniołowie, którzy na początku czasów wzięli udział w buncie archanioła Lucyfera przeciwko Bogu.

„Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny...” (Mat. 25,41)

Od starożytności już sprawą kontrowersyjną była kwestia wieczności kar piekielnych. Głównie powoływano się na dobroć, miłość i na miłosierdzie Boże, które zdaje się być nie do pogodzenia z nieustannym, nieskończonym doznawaniem katuszy przez potępionych.

LIMBO DZIECI – CZWARTE MIEJSCE W ZAŚWIATACH

Osoby umierające w stanie grzechu pierworodnego, czyli te, które nie zostały ochrzczone, również nie mogą dostąpić rajskiej szczęśliwości.

KONIEC ŚWIATA - KIEDYŻ TO NASTĄPI?

O tym, iż wszystko, co ma początek musi też mieć i kres, powiedziałem już wcześniej. Odnosi się to również do naszego widzialnego, materialnego świata, bo i czemuż miałby być wyjątkiem?

Znaki końca świata

Teologowie katoliccy jako pewne, w jasny sposób wskazujące na mający nadejść kres obecnej materialnej rzeczywistości uznali pięć takich znaków. Są to: głoszenie ewangelii na całym świecie, nawrócenie Izraelitów na chrześcijaństwo, ukazanie się i przyjęcie władzy nad światem przez Antychrysta, powszechny upadek moralny ludzkości połączony ściśle z odstępstwem od wiary, wreszcie ucisk, wojny, głód, epidemie oraz kataklizmy na skalę kosmiczną.

OSTATECZNY KATAKLIZM

Zanim dojdzie do odegrania ostatniego aktu w dramacie ludzkości, czyli do powszechnego zmartwychwstania ciał, powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa na ziemię i Sądu Ostatecznego, ludzkość będzie miała daną jeszcze jedną szansę.

POWTÓRNE PRZYJŚCIE PANA JEZUSA CHRYSTUSA, POWSZECHNE ZMARTWYCHWSTANIE CIAŁ, SĄD OSTATECZNY I ODNOWIENIE ZIEMI

„Dzień ów gniewu się nachyla,

KOŚCIOŁY KATOLICYZUJĄCE

RODZINA KOŚCIOŁÓW STAROKATOLICKICH

Wprowadzenie

Prócz Kościoła rzymskokatolickiego istnieje dość spora grupa Kościołów tak zwanych katolicyzujących, czyli takich, które na przestrzeni wieków wyodrębniły się z tego pierwszego z różnych powodów, zachowując wszakże większość doktryny i obrzędów rzymskokatolickich. Najstarszym z nich jest Kościół anglikański, zaliczany co prawda do rodziny wyznań protestanckich, w rzeczywistości jednak stanowiący jakby pomost między protestantyzmem a katolicyzmem, zachowując z tego ostatniego wiele, przynajmniej w sferze zewnętrznych podobieństw, np. hierarchię duchowną szczycącą się sukcesją apostolską (mimo iż Kościół rzymskokatolicki i Cerkiew prawosławna jej nie uznają za ważną), czy jakąś formę Mszy św. To samo można by powiedzieć również o Luterańskim Kościele Szwecji, podobnie jak Kościół anglikański powstałym w wieku XVI i również mającym hierarchię duchowną posiadającą sukcesję apostolską. Obydwa z wymienionych Kościołów przyjmują eschatologię rzymskokatolicką, odrzucając jednak naukę o czyśćcu.

Zatem Kościoły katolicyzujące to są te Kościoły, czy związki wyznaniowe, które w większym bądź mniejszym stopniu pozostawszy przy nauce Kościoła rzymskokatolickiego, oddzieliły się od niego organizacyjnie, zachowując jednak (choć może nie wszystkie) tzw. sukcesję apostolską. Ich niepodważalna (w większości wypadków) sukcesja pochodzi z Utrechtu (ale niekiedy także i z innych źródeł, o czym wspomnę niżej). A oto jak doszło do wytworzenia się zachodniej hierarchii duchownej niezależnej od Rzymu. 

W tym miejscu należy wyjaśnić czym jest owa sukcesja:

WIERZENIA ESCHATOLOGICZNE RODZINY KOŚCIOŁÓW STAROKATOLICKICH

Według opinii wyrażonej w prywatnym liście

INNE KOŚCIOŁY KATOLICYZUJĄCE

Istnieje wreszcie trzecia grupa Kościołów katolicyzujących, bractw czy grup wyznaniowych. Są to te, które odłączyły się od Rzymu po Soborze Watykańskim II

PALMARIAŃSKA NAUKA O RZECZACH OSTATECZNYCH

Zapoznawszy czytelników z historią i nauką Kościoła palmariańskiego, zaprezentuję jego eschatologię

Mateczka Kozłowska, arcybiskup Kowalski i Dzieło Wielkiego Miłosierdzia

Dzieło Wielkiego Miłosierdzia

Po klęsce powstania styczniowego 1863 roku życie Polaków na terenie zaboru rosyjskiego stało się bardzo trudne z uwagi na terror, jaki rozpętały władze zaborcze, węsząc wszędzie wrogów caratu.

Mariawickie wierzenia eschatologiczne

Miariawityzm, mimo że zdawać by się mogło, iż nie zajmował się zbytnio zagadnieniami eschatologicznymi, akcentując przede wszystkim konieczność odnowy moralnej w Kościele rzymskokatolickim, z którego łona wyszedł, a potem główne swe siły skupił na propagowaniu kultu Eucharystii, oraz nabożeństwa do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, to jednak we wszystkich swych reformach był „głęboko eschatologiczny”.

BIBLIOGRAFIA

1995 Rok Święty Świętej Twarzy, Sewilla 1994