Margaret McPhee

Tajemnica księcia

Tłumaczenie:

Bożena Kucharuk

Rozdział pierwszy

Kwiecień 1809

Arabella Marlbrook przemierzała obszerny, gustownie urządzony salon Domu Tęczowych Rozkoszy, prowadzonego przez panią Silver w londyńskiej dzielnicy St James. Miała na sobie czarną jedwabną suknię, która nieprzyzwoicie opinała wypukłości bioder i piersi, co przypominało jej nazbyt wyraźnie, że nie ma pod spodem ani halki, ani gorsetu. Skrępowana i zalękniona, martwiła się, że czarne pióra maski niewystarczająco zakrywają jej twarz. W pomieszczeniu przebywało także pięć innych upozowanych z wdziękiem młodych kobiet, ubranych w różnokolorowe kreacje. W porównaniu z ich skąpymi strojami jej na wpół przezroczysta suknia wydawała się wręcz staromodnie zabudowana.

– Arabello, usiądź, proszę – odezwała się panna Rouge, wpółleżąc na sofie w czerwonej ozdobnej bieliźnie i pończochach. – Przez ciebie zaczyna kręcić mi się w głowie. Lepiej oszczędzaj siły, bo odwiedzi nas dziś wielu pełnych entuzjazmu dżentelmenów. Spełnienie ich życzeń będzie wymagało dobrej kondycji, możesz mi wierzyć. – Uśmiechnęła się chytrze. Jej oczy za jasnoczerwonymi piórami maski wydawały się niemal czarne.

– Zostaw ją, Alice. Przypomnij sobie, jak czułaś się podczas pierwszego wieczoru. To normalne, że się denerwuje – powiedziała panna Rose, wsparta o kominek tak, że blask płomieni oświetlał jej nogi przez bladoróżowy jedwab. Można było odnieść wrażenie, że w ogóle nie ma na sobie spódnicy. Przeniosła wzrok na Arabellę i dodała: – Dasz sobie radę, dziewczyno, nie martw się.

Nowicjuszka posłała jej spojrzenie pełne wdzięczności, po czym zwróciła się błagalnym tonem do panny Rouge:

– Proszę, nie zwracaj się do mnie prawdziwym imieniem. Wydaje mi się, że mamy używać imion, które nadała nam pani Silver.

Nie chciała, aby mężczyzna, któremu będzie musiała oddać się tej nocy, o czym myślała z lękiem, poznał jej tożsamość. Zależało jej na tym, by ani odrobina jej hańby nie skalała tych, których kochała.

– To tylko imię, panno Noir, nie powinnaś się tym ekscytować – odparła lekceważąco panna Rouge.

– Przynajmniej dopóki nie pójdziesz na górę! – rzuciła spowita w błękity drobna blondynka siedząca w fotelu. Zachichotała; dołączyły do niej pozostałe młode kobiety.

Arabella odwróciła się od nich, nie chcąc, by zauważyły, jak bardzo jest zakłopotana. Stanęła przed biblioteczką, udając, że przygląda się tytułom na półkach. Dopiero gdy ochłonęła, ponownie rozejrzała się wokół. Alice Rouge polerowała paznokcie. Ellen Vert ziewnęła i zamknęła oczy, żeby zdrzemnąć się na kozetce. Lizzie Bleu i Louisa Jaune prowadziły cichą rozmowę, a Tilly Rose czytała romans. Salon był jednym z najpiękniejszych pokojów, jakie dotychczas widziała. Podłogę z wypolerowanych dębowych desek przykrywał turecki dywan w odcieniach złota, błękitu i kości słoniowej. Blady błękit ścian tworzył atmosferę spokoju i równowagi. Ze środka bogato zdobionego sztukaterią sufitu zwieszał się ogromny kryształowy żyrandol, a na ścianach rozmieszczono kilka pasujących do niego kinkietów. Eleganckie ogromne lustra odbijały i wzmacniały światło świec. Całość wieńczyło dębowe umeblowanie, gustowne i starannie wykonane: pięć foteli, dwie sofy i kozetka. Niektóre meble były pokryte tkaniną w kremowo-błękitne pasy, inne jednolicie kremową, a jeszcze inne bladozłotą, połyskującą w świetle świec. Na stoliku w rogu pokoju stał wazon wypełniony świeżymi kwiatami – białymi, kremowymi i żółtymi.

Mógłby to być salon w jakimkolwiek szanującym się zamożnym domu w Londynie. Arabella zastanawiała się nad kontrastem pomiędzy spokojną elegancją wystroju a okrutną rzeczywistością tego, co działo się w ścianach tego lokalu. Po raz kolejny musiała się zmierzyć z prawdą o swoim położeniu, o tym, co będzie tu robiła. Bała się chwili, gdy pojawi się dżentelmen zainteresowany jej „usługami”. Przez cały czas walczyła ze sobą, żeby nie podejść do drzwi, nie wybiec na ulicę i zatrzymać się dopiero w domu. Nie mogła jednak tego uczynić. Wiedziała doskonale, dlaczego tu się znalazła, i musiała stawić czoło sytuacji.

Zamknęła oczy, próbując opanować strach i wzbierające mdłości. Czoło i górna warga pokryły się kropelkami potu. Sto gwinei tygodniowo, tyle obiecała jej pani Silver. To prawdziwa fortuna.

Sto gwinei, żeby się sprzedać. Sto gwinei, aby uratować bliskich.

Dominik Furneaux, znany również jako książę Arlesford, obracał w palcach kieliszek brandy, zastanawiając się nad trzymanymi w drugiej dłoni czterema kartami. Podjąwszy decyzję, opróżnił kieliszek jednym haustem i dał znak krupierowi, aby podał mu następną kartę. Zgromadzeni wokół karcianego stolika eleganccy dżentelmeni, bywalcy Klubu White’a, głośno zaczerpnęli tchu. Na środku leżał wysoki stos gwinei, których większość postawił sam książę. Karta wylądowała przed księciem na zielonym suknie obrazkiem do góry.

Marcus Henshall, wicehrabia Stanley, wyciągnął szyję, aby popatrzeć ponad głowami stojących przed nim mężczyzn.

As kier.

– Dwadzieścia jeden. – Książę uśmiechnął się leniwie i wyłożył karty na stół, żeby wszyscy mogli je zobaczyć.

– A niech mnie, Arlesford ma szczęście jak diabli! – rozległ się czyjś okrzyk.

Rozbrzmiał śmiech, przytłumione rozmowy i zgrzytanie odsuwanych krzeseł o wypolerowane deski podłogi. Przyjaciele księcia odkładali karty i wstawali.

– Co wy na to, żeby znaleźć inną rozrywkę na resztę nocy? – spytał lord Bullford.

Propozycja została przyjęta z hałaśliwym aplauzem.

– Znam idealne miejsce – oznajmił lord Devlin. – Oferują tam towar najwyższej jakości, zaspokoi najbardziej wymagających klientów.

Zawtórował mu śmiech i sprośne uwagi.

Dominik patrzył, jak wicehrabia Stanley żegna się z kolegami i wychodzi. Wiedział, że Marcus chętnie wraca do małżonki i dziecka. W Arlesford House, londyńskiej rezydencji, nie czekali na księcia ani żona, ani potomek. Cóż, mógł mieć pretensję tylko do siebie, tak bowiem to zaplanował, przeświadczony, że kobiety to niewierne istoty.

– Chodź, Arlesford – ponaglił Sebastian Hunter, jedyny syn i dziedzic ogromnej fortuny. – Nie pozwolimy ci świętować w samotności.

– A czy ja kiedykolwiek świętowałem w samotności? – zapytał Dominik, wzruszając ramionami.

– Rzeczywiście – przyznał Bullford. – Gwarantuję ci, że rozkosze, które czekają na nas w tym rajskim przybytku, do którego zabierze nas Devlin, biją na głowę to, co może ci zapewnić jakakolwiek ptaszyna czekająca w twoim własnym łożu.

Dominik obcował z tak wieloma kobietami, że z pewnością zasłużył na opinię rozpustnika, którą cieszył się wśród londyńskiej socjety. Hołdował jednak pewnej regule: nie sprowadzał kobiet do domu. Odwiedzał sypialnie tych dam, które rozumiały zasady gry, a potem odchodził. Dawał im pieniądze i kosztowne prezenty, ale nigdy całego siebie w obawie, że zostanie zraniony. Naturalnie, za każdym razem zachowywał dyskrecję. Nie miał ochoty jechać do przybytku, o którym mówił Devlin. Rozejrzał się wokół stołu, chcąc się zorientować, jak bardzo podchmieleni są jego przyjaciele. Szczególnie młody Northcote wydawał się nazbyt podniecony, gotów opowiadać o wszystkim na prawo i lewo. Jakby na potwierdzenie tych przypuszczeń, Northcote zaczął pić wino prosto z butelki podanej mu przez Fallinghama. Rubinowoczerwony płyn spłynął mu po podbródku, plamiąc krawat i koszulę.

– Arlesford stara się być grzeczny. Chce zrobić wrażenie na starym Misbournie i jego córce. Ładna dziedziczka, a posag jeszcze ładniejszy! – podniósł głos Northcote.

Towarzystwo odpowiedziało pohukiwaniami i śmiechem.

– Skoro najwyraźniej doceniasz jej zalety, Northcote, może być twoja. Nie zamierzam pozwolić się zakuć w małżeńskie kajdany – oznajmił Dominik.

Fallingham zachichotał.

– Stary Misbourne jest innego zdania. Stanął zakład o sto gwinei, że przed końcem sezonu książę A. zaręczy się z panną W.

Dominik poczuł, że krew odpływa mu z twarzy.

– Głupiec szybko rozstaje się z pieniędzmi. Ktoś będzie niedługo lżejszy o sto gwinei.

– Au contraire – odparł Bullford. – Ten ktoś podsłuchał, jak Misbourne mówił o tym w naszym klubie. Jest zdecydowany wydać za ciebie córkę. Twierdzi, że to sprawa honoru.

– W takim razie Misbourne nie zna ani mnie, ani pojęcia honoru.

Dominikowi nie umknęło znaczące spojrzenie, które Sebastian Hunter posłał mu po słowach Bullforda. On jako jedyny znał prawdę. Wiedział, co prawie sześć lat temu Dominik zastał po powrocie ze Szkocji w rodzinne strony, i rozumiał, dlaczego nie chce się ożenić.

Wzrok Devlina omiótł wejście.

– O wilku mowa! Właśnie wszedł Misbourne i jego kompani. Bez wątpienia ma nadzieję, że namówi przyszłego zięcia na partyjkę – powiedział, tłumiąc rechot.

– Najwyższy czas jechać do domu uciech Devlina – zauważył Hunter.

– I wyedukować trochę młodego Northcote’a – dodał ze śmiechem Devlin.

– Wątpię, żeby Northcote był w stanie pobierać nauki po tej ilości alkoholu – orzekł złośliwie Dominik.

– To wierutne kłamstwo, Arlesford! Pokażę ci, że mój przyjaciel może bez trudu dumnie stanąć. Szczerze mówiąc, wierci się na samą myśl o tym, co go czeka!

– Udowodnij to – rzucił, chichocząc, Fallingham.

Northcote podniósł się i zaczął rozpinać spodnie.

– Uspokój się, idioto! – warknął Dominik.

Northcote beknął i usiadł z powrotem.

– Sam widzisz, że musisz jechać z nami, Arlesford. Kto inny powstrzyma Northcote’a przed robieniem z siebie błazna? – przekonywał Hunter.

– Właśnie, kto? – Dominik uniósł brwi, ale Hunter nie zrozumiał ironii.

Książę zdawał sobie sprawę z tego, że nie może bezpiecznie zostawić Northcote’a w podpitym towarzystwie. Pomyślał, że dla ratowania kolegi postara się znieść wieczór w luksusowym burdelu. Podążył za przyjaciółmi w stronę wyjścia z klubu. Mijając Misbourne’a, jedynie nieznacznie skłonił głowę. Tak jak powiedział, nie zamierzał stanąć na ślubnym kobiercu. Aż za dobrze zapamiętał lekcję, jaką odebrał na temat kobiet. Szybko odegnał niechciane wspomnienia, myśląc o czekającym go wieczorze.

Pani Silver uprzedziła dziewczęta zaledwie na kilka minut przed wprowadzeniem do salonu grupy dżentelmenów i Arabella poczuła, jak ogarnia ją panika. Przez chwilę była bliska ucieczki. Och, jak bardzo chciała wybiec na zewnątrz! Uprzytomniła sobie jednak, dlaczego musi zostać. Ta myśl uspokoiła jej rozedrgane nerwy i dała siłę, której tak bardzo potrzebowała. Zastygła w bezruchu, wzięła głęboki oddech i uniosła wzrok, żeby spojrzeć na klientów.

Wszyscy byli młodzi, niewiele starsi od dwudziestoczteroletniej Arabelli. Sądząc po ich doskonale skrojonych surdutach i spodniach, ubierali się u drogich krawców. Od nadmiaru alkoholu mieli zaczerwienione policzki i nadmiernie błyszczące oczy. Najmłodszy ledwo trzymał się na nogach. Mimo że stała w najdalszym kącie, za sofą, jakby odległość i bariera w postaci mebla mogły uchronić ją przed tym, co miało nastąpić, dolatywał do niej zapach wina i brandy.

Dyskretnie powiodła wzrokiem od jednego mężczyzny do drugiego, zastanawiając się, który z nich ją wybierze. Nagle przyszło jej do głowy, że może nikt jej nie zechce. Co wtedy zrobi? Z dużymi oporami przyjęła propozycję pani Silver, ale skoro się zdecydowała, nie chciała wrócić do domu z pustymi rękami. Potrzebowała tych pieniędzy. Panowie wyglądali na rozochoconych, niemal się ślinili. Zwróciła spojrzenie w stronę dwóch wysokich mężczyzn, wchodzących właśnie do salonu, i zamarła z przerażenia. Bała się, że za chwilę zemdleje. Chwyciła się oparcia sofy, nie zwracając uwagi na to, że paznokcie wbijają się w kosztowną tkaninę.

To niemożliwe, przemknęło jej przez głowę.

– To niemożliwe – wyszeptała bezgłośnie.

Przyjrzała się nowo przybyłemu jeszcze uważniej, pewna, że się myli. Poznała tego wysokiego ciemnowłosego mężczyznę, chociaż nie widziała go od sześciu lat. Uznała, że niewiele się zmienił. Był bardziej postawny, ramiona miał trochę szersze, a na urodziwej twarzy pojawiły się pierwsze zmarszczki. Nie ulegało jednak wątpliwości, że to Dominik Furneaux, czyli obecnie książę Arlesford. Sprawiał wrażenie, jakby nie miał ochoty przebywać w przybytku pani Silver. Znudzonym wzrokiem wodził po salonie i zebranych w nim młodych kobietach. Omiótł spojrzeniem Arabellę i nagle skierował wzrok na jej twarz.

Boże, nie pozwól, żeby Dominik mnie rozpoznał – błagała w duchu.

Dotknęła maski z piór, sprawdzając, czy dobrze się trzyma, bo książę nadal patrzył na nią z żywym zainteresowaniem. Strzelił korek od szampana i Arabella się wzdrygnęła, tak była spięta. Spostrzegła, że pani Silver uśmiecha się i wymownie patrzy w jej stronę, wskazując kieliszki. Przypomniała sobie, że miała proponować dżentelmenom szampana.

Panna Rouge rozlała już do kieliszków zawartość pierwszej butelki, a któryś z panów odkorkował następną. Dłonie Arabelli drżały, wiedziała jednak, że nie powinna biernie stać i wpatrywać się w Dominika. Jeśli się czymś zajmie, być może on przestanie świdrować ją tym wszystkowidzącym spojrzeniem.

Podeszła do pani Silver i wzięła od niej dwa kryształowe kieliszki z szampanem. Nadal nie zdołała się otrząsnąć z wrażenia, jakie wywołał w niej widok Dominika po tylu latach. Była zdenerwowana, niezdolna do spokojnego rozumowania. Zacisnęła powieki, próbując się opanować. Dlaczego musiała spotkać go akurat tutaj, kiedy wreszcie nauczyła się żyć z ciężarem, który omal jej nie zgniótł? Czy będzie jej łatwiej, jeśli Dominik zabierze na piętro pannę Rouge albo pannę Vert? Czy zdoła się zmusić do uśmiechu, udać rozbawienie i pójść chętnie z innym mężczyzną, wiedząc, że Dominik jest w pobliżu z jedną z podopiecznych pani Silver? Sytuacja rodem z koszmarnego snu! Nie dość, że czekały ją upokarzające doznania, to obecność Dominika uczyniła jej położenie jeszcze trudniejszym.

Ktoś dotknął jej rękawa. Otworzyła oczy i ujrzała panią Silver, patrzącą na nią ostrzegawczo, ale i z troską.

– Sto gwinei tygodniowo – szepnęła. – Pomyśl o pieniądzach.

Arabella lekko skinęła głową i spróbowała utrzymać w ryzach emocje. Głęboki wdech… Odwróciła się.

Naprzeciwko niej stał Dominik.

– Panna Noir, jak sądzę – zagadnął, z wolna przesuwając spojrzeniem po sylwetce w prześwitującej sukni i wracając nim do twarzy Arabelli. – Arlesford, do usług.

Nie poznał mnie! Arabella odetchnęła z ulgą i skupiła się na odgrywaniu roli kobiety lekkich obyczajów.

– Książę.

Pochyliła się w wymuszonym ukłonie, jednak nie potrafiła się uśmiechnąć. Dawniej modliła się o chociaż krótkie spotkanie, później błagała los, aby więcej się nie zobaczyli. Głębokie, jak się zdawało, przekonanie, że już nie kocha Dominika, było złudzeniem. Wstrząsnęła nią świadomość, że nadal jej na nim zależy.

W milczeniu patrzyli na siebie. Arabella czuła, że przenosi się w czasie. Oto ma przed sobą mężczyznę, którego nigdy nie zapomni, choćby bardzo się starała. Odwróciła wzrok, żeby nie dojrzał w nim nawet śladu targających nią gwałtownych emocji, i rozejrzała się po pokoju. Pozostałe podopieczne pani Silver uśmiechały się, pogrążone w kokieteryjnej konwersacji, każda z innym dżentelmenem, natomiast ich pracodawczyni dyskretnie wskazała na księcia i dwa kieliszki szampana, które Arabella nadał ściskała w dłoniach tak kurczowo, jakby od tego zależało jej życie.

Nie było wyjścia, nie było stąd ucieczki. Arabella zmusiła się, aby spojrzeć na Dominika.

– Może kieliszek szampana?

Dominik nie odpowiedział na pytanie i przyglądał jej się brązowymi oczami. Wpatrywali się w siebie, zapominając o szampanie; sekundy wydawały się przeciągać w minuty. W pewnym momencie Dominik wyciągnął rękę po kieliszek.

– Powinnam… – Arabella rozejrzała się wokół w poszukiwaniu innego mężczyzny, któremu mogłaby wręczyć drugi kieliszek, ale wszyscy już pili i flirtowali z kobietami.

– To chyba dla pani. – Książę przytrzymał jej spojrzenie, a potem dodał: – Może wypilibyśmy naszego szampana razem… na górze?

Arabella zamarła. Wiedziała, co oznacza ta propozycja: Dominik ją wybrał. Nie mogła się zdecydować, czy to najgorsze, czy najlepsze, co mogło się jej przydarzyć. Minęło sześć lat, ale nie zapomniała jego pocałunków, jej ciało nadal go pragnęło, ale perspektywa oddania mu się znowu, i to za pieniądze, boleśnie godziła w jej dumę. Chętnie chlusnęłaby mu w twarz zawartością kieliszka i hardo odmówiła. Oczami wyobraźni ujrzała go ociekającego szampanem, upokorzonego wobec przyjaciół. Nie zrealizowała jednak swojej fantazji z prostej przyczyny: nie mogła sobie na to pozwolić. Nie zapomniała, z jakiego powodu znalazła się w salonie pani Silver. Miała obowiązki do wypełnienia. Poza tym uznała, że skoro musi iść tej nocy do łóżka z mężczyzną, lepiej, że będzie to Dominik niż ktoś obcy.

Po raz kolejny obrzuciła spojrzeniem obecnych w salonie mężczyzn, ich błyszczące od potu, zaczerwienione od alkoholu twarze, na których malował się wyraz jawnego pożądania. Świadomość, że nie będzie musiała się oddać któremuś z nich, przyniosła jej coś w rodzaju gorzkiej ulgi. Nie zdejmie maski i Dominik jej nie rozpozna, pocieszyła się w duchu.

Skinęła głową i odwróciła się, prowadząc go do pokoju, który przydzieliła jej pani Silver.

W urządzonej na czarno sypialni Dominik nie mógł oderwać wzroku od panny Noir. Gdy ujrzał ją w salonie pani Silver, zapomniał o zamiarze pilnowania Northcote’a. Poczuł się tak, jakby minionych lat w ogóle nie było, a przed nim stała tamta kobieta.

– Czy coś się stało? – zapytała panna Noir.

Cholera, pomyślał, nawet głos ma taki sam jak ona.

Palce panny Noir przebiegały nerwowo po brzegach maski.

– Proszę mi wybaczyć, ale obudziła pani we mnie wspomnienia. Jest pani niezwykle podobna do kogoś, kogo kiedyś znałem.

Właśnie dlatego stał z nią teraz w sypialni ekskluzywnego domu uciech, chociaż powinien był opuścić ten przybytek, jak tylko ją zauważył. Na widok panny Noir z całą mocą powróciły dawne uczucia żalu i goryczy, a jednocześnie silnie jej pożądał. Wyglądała jak Arabella Tatton.

Nie uśmiechała się kokieteryjnie, nie wdzięczyła się ani nie próbowała uwodzicielskich sztuczek. Nie stanęła przed kominkiem, aby ukazać zarys nóg, nie położyła się na łóżku, przybierając zmysłową pozę. Była poważna i pomimo starań nie potrafiła ukryć niepokoju. Stała nieruchomo, obserwując go, ale mocno zaciśnięte dłonie zdradzały, że nie jest tak opanowana, jak mogłoby się wydawać. Obok niej, na małym stoliku, pośród zwojów czarnych jedwabnych sznurów, wachlarzy i piór, bąbelki musowały i pękały w nietkniętym kieliszku z szampanem. Dominik opróżnił swój kieliszek, próbując ostudzić emocje, które wzbudziła w nim ta kobieta.

– Sprawia pani wrażenie zdenerwowanej, panno Noir.

– To mój pierwszy wieczór tutaj. Proszę mi wybaczyć, jeśli nie przestrzegam obowiązujących zwyczajów. Chciałabym… – zawahała się, jakby zmuszając się do dokończenia zdania – pragnę tylko pana zadowolić.

Dumna postawa przeczyła pokornym słowom. Wyglądała tak, jakby stała oko w oko z przeciwnikiem, a nie z mężczyzną, którego próbuje uwieść.

– Życzy pan sobie, abym się rozebrała?

Dominik odstawił pusty kieliszek.

Był oszołomiony jej podobieństwem do Arabelli. Bez względu na to, jak bardzo starał się odsunąć od siebie wspomnienia, powracały doń, jakby wszystko zdarzyło się zaledwie wczoraj. Silne pożądanie zaskoczyło go, ponieważ sądził, że rozczarowanie postępowaniem Arabelli, ból, jaki mu zadała, skutecznie je przytłumiły. Tymczasem jego ciało było gotowe, jakby rzeczywiście stała przed nim Arabella. Młoda kobieta była do niej tak podobna, że nie potrafił się jej oprzeć. Zdjął surdut i nie odrywając od niej spojrzenia, powiedział:

– Będzie nam obojgu przyjemniej, jeśli to ja cię rozbiorę.

Na wpół przymknęła oczy, nie w geście kokieterii, ale jakby pragnęła osłonić się przed jego wzrokiem. Chciał przestać się jej przyglądać, aby jej nie peszyć, lecz nie potrafił się powstrzymać.

– Jak pan sobie życzy.

Podeszła do niego. Suknia kusząco podkreślała krągłości figury. Przynajmniej tym różniła się od Arabelli, która była tego samego wzrostu, ale szczuplejszej budowy. Nagle Dominika osaczył wizerunek Arabelli leżącej pod nim, dźwięk jej śmiechu, obraz jego samego zanurzającego twarz w jej złotych jedwabistych włosach, rozsypanych na poduszce, szepczącego miłosne zaklęcia. Poczuł, że jego pożądanie narasta, i starał się nad nim zapanować.

Powinien odejść od tej kobiety, której podobieństwo do Arabelli obudziło w nim to, co ukrył głęboko w pamięci. W każdym razie nakazywał mu to głos rozsądku, jednak Dominik go nie posłuchał. Uwolnił spod materiału sukni kształtne piersi. Bladoróżowe sutki wyraźnie odcinały się na tle jasnej skóry. Stwardniały, kiedy przesunął po nich palcami. Pochylił się, aby dotknąć wargami policzków panny Noir. Spojrzał w otwory wycięte w masce i zauważył, że oczy miały ten sam odcień błękitu letniego nieba co oczy Arabelli.

Przesunął ustami po smukłej szyi, pocałował wklęsłości nad obojczykami, zsuwając suknię niżej i całkowicie odsłaniając piersi. Zbliżył do nich usta. Sutki stwardniały jeszcze bardziej pod pieszczotą jego oddechu. Powoli dotknął ich językiem. Zamknęła oczy i daremnie próbowała opanować westchnienie. Pod wargami czuł przebiegający przez nią dreszcz. Delikatnie zaczął pieścić i ssać piersi, unosząc je w dłoniach. Ku swemu zaskoczeniu, poczuł nieznaczne drżenie ciała panny Noir. Odsunął się i ujrzał delikatny rumieniec na policzkach; oczy znowu były otwarte. Zanim je przymknęła, dojrzał w nich błysk pożądania. Zsunęła suknię z ramion i rozpięła guziki w talii. Tkanina miękko opadła na podłogę i owinęła się wokół nóg. Panna Noir była naga, miała na sobie jedynie pończochy, buty na wysokich obcasach i maskę. Nie przyjęła uwodzicielskiej pozy, stała wyprostowana, przyglądając mu się uważnie.

Dominik zerwał z siebie kamizelkę, rozwiązał fular i ściągnął koszulę. Uchwycił spojrzenie panny Noir przesuwające się od jego piersi do wybrzuszenia w spodniach. Przyciągnął ją do siebie i głęboko pocałował, co chciał uczynić od pierwszej chwili, gdy ją ujrzał. Z początku jakby nieprzekonana, wkrótce odpowiedziała na pocałunek, a on odniósł wrażenie, że trzyma w ramionach prawdziwą Arabellę. Nie musiał nawet zamykać oczu, żeby wyobrazić sobie, że to ona.

Całował ją tak jak kobietę, którą kiedyś kochał wręcz desperacko, a jej reakcja była echem tego, co zachodziło między nim a Arabellą. Na chwilę się odsunął, aby spojrzeć jej w oczy, lecz panna Noir równie szybko odwróciła się i zaczęła odpinać podwiązki.

Dominik ją powstrzymał.

– Zostaw – poprosił. – Chcę na ciebie popatrzeć.

Odsunęła się na kilka kroków. Przebiegł spojrzeniem po jej długich nogach okrytych ciemnymi pończochami, po harmonijnej krzywiźnie bioder, niewielkim trójkącie jasnych włosów w miejscu złączenia ud i po miękkim kobiecym brzuchu. Zaczerwieniła się pod jego wzrokiem, jakby nie była doświadczoną kurtyzaną, która co noc zaspokaja innego mężczyznę, jakby naprawdę była Arabellą, co wzmogło jego pożądanie. Nie uczyniła żadnego ruchu, aby zdjąć maskę. On też jej o to nie poprosił, ponieważ nie chciał zburzyć złudzenia, które przywiodło go do tego pokoju.

Zdjął ubranie i znowu wziął ją w ramiona.

– Arabello – wyszeptał, kiedy go objęła.

Zaniósł ją na łóżko. Mleczna biel skóry na czarnych jedwabnych prześcieradłach jeszcze bardziej podkreśliła podobieństwo do dawnej ukochanej. Pragnął jej tak bardzo, że nie mógł myśleć o niczym innym. Nakrył ją swym ciałem, przebiegając palcami po jej sutkach, po czym ułożył się pomiędzy jej nogami. Była gotowa, a kiedy wsunął się w jej jedwabiste ciepło, miał wrażenie, że zespala się z Arabellą. Wkrótce ich oddechy zaczęły się rwać, a ciała stały się śliskie od potu. Osiągnął spełnienie, wycofując się w ostatniej chwili.

Później zsunął się, żałując, że zadał się z tą kobietą, która przecież nie jest Arabellą. Zyskał tyle, że otworzyły się źle zagojone rany. Czuł się pusty, samotny i nieszczęśliwy, chciał znaleźć się jak najdalej od tego miejsca. Wstał z łóżka.

– Dziękuję – wymamrotał niezgrabnie, nie mogąc zmusić się do wypowiedzenia jej imienia. Znalazł koszulę, spodnie i zaczął je wkładać.

Od strony łóżka dobiegł go słaby dźwięk, podejrzanie podobny do tłumionego szlochu. Spojrzał na leżącą bez ruchu kobietę. Kiedy napotkał jej spojrzenie, szybko odwróciła się do niego tyłem. Przyjrzał się złotym kosmykom, które wymknęły się z upiętych wysoko loków, bladym ramionom i prostej linii pleców. Wąska talia wieńczyła biodra i krągłe pośladki. Nagle zamarł w dopiętych do połowy spodniach, wpatrując się w okrągłą pupę o gładkiej skórze… i charakterystyczny pieprzyk na prawym pośladku, który tak dobrze pamiętał. Coś podobnego! Nie wierzył własnym oczom, a zarazem dziwił się sobie, że nie zorientował się od razu.

– Arabella? – W panującej ciszy szept zabrzmiał jak krzyk.

Zesztywniała, po czym naciągnęła na siebie narzutę, owinęła się nią i wstała z łóżka. Dopiero wtedy odwróciła się, żeby spojrzeć na Dominika.

Milcząc, wpatrywali się w siebie ponad skłębioną pościelą, powietrze aż drżało od skrywanego napięcia. Dominik rzucił się ku Arabelli – jedną ręką przyciągnął ją do siebie, nie zwracając uwagi na to, że opadła narzuta. Był całkowicie pochłonięty zdejmowaniem maski z jej twarzy. Arabella gwałtownie zaczerpnęła tchu i w tej samej chwili pokryta czarnymi piórami maska opadła na podłogę. Dominik spojrzał na zbielałą z przerażenia twarz Arabelli Tatton, a ściślej, Arabelli Marlbrook.

Rozdział drugi

Szok spowodowany ujawnieniem jej tożsamości początkowo był tak duży, że mogła jedynie patrzeć w oczy mężczyzny, którego niegdyś kochała. Później jednak odzyskała panowanie nad sobą i wyswobodziła się z jego uścisku.

– Arabello! – wykrzyknął, starając się ją zatrzymać.

Uderzyła go na oślep i próbowała uciec, jednak chwycił ją za ramiona i przyciągnął do siebie.

– Arabello. – Tym razem wymówił jej imię ciszej.

– Nie! – Zaczęła się szamotać, ale Dominik się nie poddawał.

– Co tu robisz, do diabła? – spytał. W pobladłej twarzy pociemniałe z gniewu oczy żarzyły się jak dwa węgle.

Próbowała zachować spokój, ale oddychała z trudem, jak po długim biegu, a z każdym wdechem czuła, jak nabrzmiałe sutki ocierają się o jego tors widoczny w niezapiętej koszuli.

– Pozwól mi przynajmniej się ubrać, zanim zaczniemy rozmawiać – powiedziała chłodnym tonem, aby zamaskować silne emocje.

Poczuła, że rozluźnił uścisk, uniosła z podłogi czarną suknię i szybko się ubrała, odwracając się plecami do Dominika. Sięgnęła do tyłu, żeby zawiązać tasiemki tak wysoko, jak zdołała. Suknia rozchyliła się z przodu, odsłaniając za wiele. Przytrzymała materiał dłońmi, aby zakryć zbyt głęboki dekolt. Dominik skończył się ubierać. Z jego oczu nadal wyzierał gniew.

– Zapytam jeszcze raz – powiedział, siląc się na spokój. – Co robisz w takim miejscu?

– To samo co inne obecne tu kobiety – odparła Arabella, rzucając mu buntownicze spojrzenie, zdecydowana ukryć wstyd i rozpacz.

– Jesteś dziwką – rzucił szorstko.

– Staram się przetrwać – poprawiła go z najwyższą godnością, na jaką ją

było stać.

– A gdzież, do licha, jest Henry Marlbrook, skoro ty „starasz się przetrwać” w burdelu? Co z niego za mąż, że pozwolił ci upaść tak nisko? – obruszył się Dominik, z pogardą wypowiadając słowa „Henry Marlbrook” i „mąż”.

– Nie śmiej wymawiać jego imienia.

– Dlaczego nie? Boisz się, że go odnajdę i zasztyletuję?

– Opanuj się! On nie żyje!

– Zatem oszczędził mi trudu.

Zszokowana tym okrucieństwem, Arabella bez namysłu spoliczkowała Dominika. Klaśnięcie odbiło się echem w pokoju, po czym zapadła cisza. Nawet w słabym świetle świec widać było wyraźnie czerwony ślad na skórze.

– Zasłużyłeś na to – orzekła rozgniewana Arabella. – Henry był dobrym człowiekiem, o wiele lepszym od ciebie, Dominiku Furneaux!

– Taki sam był wtedy, przed laty – stwierdził chłodnym tonem książę. – Niczego nie zapomniałem.

Ona doskonale pamiętała radość

towarzyszącą zakochaniu się w Dominiku, poczucie szczęścia doznawane w ramionach ukochanego, zadowolenie z planów na wspólną przyszłość. To wszystko dla niego nic nie znaczyło, a ona nie była ważniejsza od poprzedniego i kolejnego miłosnego podboju. Miała osiemnaście lat, brakowało jej doświadczenia i nie pojmowała sposobu myślenia mężczyzn ani ich pragnień. W wieku dwudziestu czterech lat wiedziała o nich o wiele więcej.

– Nie traciłaś czasu, szybko go poślubiłaś. Słyszałem, że nie zajęło ci to nawet czterech miesięcy – zauważył oskarżycielskim tonem.

– A czego się spodziewałeś?! – podniosła głos, coraz bardziej zdenerwowana.

– Spodziewałem się, że poczekasz!

– Poczekam? – powtórzyła z niedowierzaniem. – Za kogo ty mnie masz? – Czyżby naprawdę myślał, że przyjmie go z powrotem z otwartymi ramionami? Odda mu się po tym, jak odrzucił ją w upokarzający sposób?

– Nie mogłam czekać, Dominiku – powiedziała szorstko. – Byłam… – Urwała. Znowu miała przed sobą bezlitosnego arystokratę.

– Byłaś jaka?

Zawahała się i poczuła, że jej puls ostrzegawczo przyspiesza.

– Byłam głupia. Dostałeś to, po co przyszedłeś. Odejdź, proszę, i zostaw mnie samą.

– Po to, żebyś mogła pobiec do salonu pani Silver i zaproponować „kieliszek szampana” kolejnemu dżentelmenowi, który niewątpliwie już tam czeka? – zapytał z pogardą.

Jak on śmie, pomyślała Arabella, osądzać mnie po tym, co zrobił? Była tak zemocjonowana, że w każdej chwili mogła stracić panowanie nad sobą. Zapragnęła skrzyczeć go, uderzyć. Z najwyższym trudem utrzymała nerwy na wodzy. Milczenie się przedłużało. Dominik podszedł do jednego z foteli ustawionych przy kominku.

– Usiądź, Arabello – powiedział. – Musimy porozmawiać.

Potrząsnęła głową.

– Nie sądzę, książę – odparła, stwierdzając z zadowoleniem, że jej głos zabrzmiał beznamiętnie.

– Jeżeli martwisz się o pieniądze, to możesz być spokojna, bo zapłaciłem za całą noc.

Arabella popatrzyła Dominikowi prosto w oczy, udając, że nie odczuwa wstydu, stoi przed nim całkowicie obojętna i nie skrywa tajemnic.

Wskazał stojący przed nim fotel.

– Usiądź, Arabello – powtórzył. – Po tym, co zaszło, nie ma miejsca na fałszywą skromność.

Miała świadomość, że Dominik nie zmieni zdania.

– A niech cię – wyszeptała i podeszła do fotela.

Dominik zajął miejsce naprzeciw niej.

– Od początku wiedziałeś, że to ja?

– Oczywiście, że nie! – zaprzeczył z oburzeniem. Niezależnie od tego, co uczyniła, nie tknąłby jej w akcie zemsty.

– Jak się zorientowałeś?

– Spytaj raczej, jak to możliwe, że nie zorientowałem się wcześniej. Ja, który znałem każdy cal twojego ciała, Arabello.

Jedna marna maseczka z piórami wystarczyła, by mnie omamić, pomyślał z goryczą, ale wiedział, że to nieprawda. Chodziło o to, że przybytek pani Silver był ostatnim miejscem, w którym spodziewałby się znaleźć ukochaną. Myśl o tym, kim stała się Arabella, wstrząsnęła nim do głębi, ale jeszcze gorsza była świadomość, że potraktował ją jak dziwkę. Tęsknił do niej, marzył o tym, aby ją odnaleźć, jednak nigdy wyobraźnia nie podsunęła mu takiej możliwości. Przeciągnął palcami po włosach, próbując się opanować.

Urodziwa dziewczyna stała się piękną kobietą. Była w niej jednak nieznana mu wcześniej nieufność, powściągliwość, w spojrzeniu kryła się czujność. Przed laty znał ją jako niewinną, beztroską pannę, promieniejącą niepohamowaną radością. Przypomniał sobie jej niedawny stłumiony szloch i łzy w jej oczach i jego gniew osłabł.

– Wspomniałaś, że Marlbrook nie żyje.

– Od dwóch lat – przytaknęła ostrożnie.

– I pozostawił cię bez środków do życia? – Nie udało mu się powstrzymać oskarżycielskiego tonu.

– Nie! – zaprzeczyła. – Nie – powtórzyła spokojniej. – Zostawił mi dość pieniędzy na skromne życie. – Zawahała się, zastanawiając się, ile może wyjawić.

Pytania cisnęły się Dominikowi na usta, ale nie wyartykułował żadnego z nich, postanawiając cierpliwie poczekać na wyjaśnienia. Arabella jednak nie spieszyła się, siedziała z zaciśniętymi ustami i patrzyła w bok.

– Zatem jesteś tutaj z wyboru, a nie z konieczności? – zapytał w końcu, unosząc brwi w zdumieniu.

– Tak. – Obrzuciła Dominika szyderczym spojrzeniem. – Może zmienisz zdanie i wyjdziesz, skoro już wiesz, kim się stałam?

– Nic z tego, zostaję – odparł z determinacją. – A co twój ojciec i brat sądzą o twoim wyborze zawodu? – zapytał.

– Ojca i Toma spotkał ten sam los co Henry?ego.

– Serdecznie ci współczuję. – Dobrze znał i lubił rodzinę Arabelli. – A jak się miewa pani Tatton?

– Matka również zachorowała, ale udało jej się przeżyć.

– Czy wie, że tu jesteś?

Przez twarz Arabelli przemknął cień.

– Nie wie. – Po chwili dodała buntowniczo: – To nie jest twoja sprawa.

Chciał zadać jej jeszcze jedno pytanie, chociaż odpowiedzią była obecność Arabelli w Domu Tęczowych Rozkoszy pani Silver.

– Po Marlbrooku nie było innego mężczyzny? Nowego męża lub opiekuna?

– Nie – odparła, mierząc go pogardliwym wzrokiem. – Nawet gdyby był, to również nie twoja sprawa. – Wstała i podeszła do okna zasłoniętego długimi czarnymi draperiami.

Nie zamierzała wysłuchiwać dalszych pytań ani udzielać na nie odpowiedzi w obawie, że za dużo by ujawniła. Dominik nie miał prawa jej przesłuchiwać. Podjąwszy przed laty określoną decyzję, stracił prawo do informacji na temat jej życia. Niech ma o niej jak najgorsze mniemanie, jeżeli tylko uchroni ją to przed dalszymi pytaniami i jego obecnością. Niech sobie myśli, że jest dziwką, którą przed chwilą z niej uczynił. Nie chciała, aby poznał prawdę o jej rozpaczliwym położeniu, które przywiodło ją do tego miejsca. Wolała znosić jego pogardę niż litość, a jeszcze lepiej byłoby, gdyby odszedł, nie dowiedziawszy się niczego. Podniosła się z fotela.

Skrawek nieba widoczny pomiędzy ścianą a zasłoną był bardzo ciemny, bezgwiezdny. Nie świeciły się lampy uliczne, wszystko wokół zdawało się zwiastować nadchodzące nieszczęście. Dominik siedział i wpatrywał się w małe płomyki tańczące wokół żarzących się węgli. Wyraz jego twarzy był równie mroczny i złowieszczy jak noc za oknem.

– Nie mogę uwierzyć, że spotkałem cię właśnie tutaj… w tym przeklętym burdelu!

Nadal nie zdołał się otrząsnąć z szoku. Przez minione lata wyobrażał sobie, że kiedyś odnajdzie ukochaną. Wymyślał tysiące różnych scenariuszy, ale żaden z nich nie uwzględniał takiej możliwości. Arabella ladacznicą w luksusowym domu uciech! Panna Noir z kolekcji pani Silver, kolekcji przeznaczonej dla tych, którzy byli gotowi sowicie zapłacić! Poczuł mdłości.

– W takim razie odejdź i zapomnij – powiedziała cicho Arabella.

W ciszy słychać było tylko trzask dogasającego na kominku ognia.

– Wiesz, że nie potrafię. – Wciąż dręczył go gniew. Arabella nie powinna żyć w takim miejscu.

Stała w cienkiej sukni z czarnego jedwabiu, która bardziej odsłaniała, niż zasłaniała jej ciało; widział nagie plecy w miejscu, gdzie tasiemki były rozwiązane. Był zły na siebie. Nadal jej pragnął, mimo że zdradziła go z Marlbrookiem i po tym, co wziął od niej tej nocy w tak nikczemnych okolicznościach. Nie mógł sobie darować, że potraktował ją jak dziwkę, nawet jeśli teraz nią była. Nie tknąłby jej, gdyby tylko wiedział, że to ona. Posunął się o wiele za daleko.

– Dlaczego? Chcę, żebyś wyszedł… i więcej nie wracał.

Dominik poczuł ukłucie bólu, ale nie odwzajemnił ciosu ani nie odwrócił wzroku od ognia. Kawał zwęglonego polana oderwał się z trzaskiem od reszty, a na jego miejscu pojawił się mały płomyczek, płonący jaśniej i intensywniej niż pozostałe.

– Ze względu na to, co było między nami, Arabello…

– Nie chcę twojej litości! – Odwróciła się gwałtownie w jego stronę. – A to, co było między nami, dawno minęło.

– Och, wiem o tym doskonale.

Rzuciła mu karcące spojrzenie. Jej wargi były zaczerwienione i obrzmiałe od pocałunków, a kremowa wypukłość piersi podnosiła się i opadała wraz z urywanym oddechem. Popatrzył na różowe sutki, wyłaniające się spod czarnego jedwabiu.

Arabella z furią podciągnęła materiał sukni.

– Trochę na to za późno.

Mogłaby udawać, że tak nie jest, ale w przeciwieństwie do niego wiedziała, z kim idzie do łóżka. Miłość mogła umrzeć, ale fizyczne pożądanie pomiędzy nimi nadal było silne.

Dominik zwrócił wzrok w stronę ognia.

Nie wybaczył jej, ale nie mógł jej tak zostawić. Nie wybaczył jej, ale nadal jej pragnął. W jego głowie zaczął formować się plan, który mógłby uwolnić go od dręczących demonów. Wstał, sięgnął po surdut i okrył nim ramiona Arabelli.

– Nie musisz tego robić.

– Powiedziałam ci już, że to nie twoja sprawa. – Jej głos był zimny jak lód.

– Mógłbym ci pomóc.

– Nie potrzebuję twojej troski, książę – odparowała.

– Być może, ale i tak mnie wysłuchasz.

Wpatrywała się w niego z kamienną twarzą, ale wyczuwał w niej napięcie i podejrzliwość.

– Nie musiałabyś sypiać z jednym mężczyzną po drugim i spełniać ich zachcianek, jak również bać się, że zostaniesz wyrzucona na ulicę. Właściwie niczego by ci nie brakowało.

Zmarszczyła lekko brwi i potrząsnęła głową, jakby nie zrozumiała, o co mu chodzi.

– Dam ci dom i tyle pieniędzy, ile potrzebujesz. Będziesz bezpieczna. Chroniona.

– Chroniona? – powtórzyła.

– Moglibyśmy zawrzeć umowę, która będzie korzystna dla nas obojga.

– Chcesz, żebym została twoją kochanką?

– Skoro tak to nazywasz…

Zza drzwi pokoju dobiegł ich śmiech kobiety i kroki mężczyzny przechodzącego korytarzem.

Arabella nie kryła zaskoczenia propozycją i Dominik zrozumiał, że z pewnością się jej nie spodziewała. Przez chwilę w jej oczach zagościł smutek i ból, które odzwierciedlały to, co nosił w sobie przez poprzednie lata.

– Arabello – powiedział miękko, nie mogąc powstrzymać się od dotknięcia jej ręki.

Zanim cofnęła dłoń, poczuł lekki dreszcz, przebiegający przez jej ciało.

– Myślisz, że to takie proste? – zapytała. W jej głosie pobrzmiewała ironia.

– Można to załatwić bez większych problemów – odparł. – Zapłacę pani Silver, możesz być pewna, że nie będzie robiła trudności.

Arabella mocno zacisnęła dłonie na oparciu krzesła, jak gdyby podjęcie tej decyzji było niezwykle trudne.

– Przejąłem tytuł po ojcu. Jestem bardzo zamożnym człowiekiem. Wynajmę dla ciebie piękny dom w mieście. Urządzisz go tak, jak będziesz chciała. Spełnię każdą twoją zachciankę i każdy grymas. Daję ci carte blanche.

– Rozumiem – odparła spokojnie, z nieporuszoną twarzą.

– A więc? – zapytał. – Czy otrzymam odpowiedź?

– Potrzebuję czasu do namysłu. Muszę starannie rozważyć twoją ofertę.

– Co tu jest do rozważania? – Uśmiechnął się krzywo. – Przecież wszystko już wyjaśniłem.

Wydawało mu się, że na chwilę w miejsce stojącej przed nim opanowanej, silnej kobiety pojawiła się istota zrozpaczona i przestraszona. Wrażenie minęło jednak równie szybko, jak się pojawiło.

– Tak czy inaczej, książę, nie podejmę decyzji, dopóki nie dostanę czasu do namysłu.

Ta odpowiedź zirytowała Dominika, podobnie jak lekceważąca postawa. Każda inna kobieta na jej miejscu odniosłaby się z entuzjazmem do jego propozycji.

– Możesz bawić się w gierki, Arabello, ale oboje wiemy, że dziwki robią to, co im każą bogaci mężczyźni, a ja jestem bogaty. Zaczął się nowy dzień. Masz czas na podjęcie decyzji do wieczora. Zapłacę pani Silver, żeby do tego czasu nikt inny cię nie dotknął. Dbam o to, co posiadam, Arabello. A to, co jest moje, należy wyłącznie do mnie. Dobrze to zapamiętaj.

Zacisnęła wargi, jakby usiłowała powstrzymać się od ostrej riposty, i zsunęła z ramion jego surdut. Dominik ubrał się, złożył jej lekki ukłon i wyszedł.

Świt wstawał nad miastem, kiedy oddalał się od Domu Tęczowych Rozkoszy pani Silver i czarnej sypialni z zaciągniętymi zasłonami. Jego myśli nadal krążyły wokół kobiety, którą tam zostawił, stojącej przy oknie i przyciskającej czarną suknię do piersi.

Tytuł oryginału: Unmasking the Duke’s Mistress

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2011

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Barbara Syczewska-Olszewska

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2011 by Margaret McPhee

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1 B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9517-6

ROMANS HISTORYCZNY – 390

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna