Powieść Gdy gwiazdy ciemnieją jest fikcją literacką. Postacie, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni i skutkiem zamysłu literackiego autorki. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych wydarzeń, okoliczności czy osób, żywych lub nieżyjących, należy uważać za zbieg okoliczności.

Originally published under the title When the Stars Go Dark

© Paula McLain, 2021

All rights reserved

Copyright for this edition © Wydawnictwo WAM, 2022

Opieka redakcyjna: Agnieszka Ćwieląg-Pieculewicz

Redakcja: Anna Śledzikowska

Korekta: Maria Armatowa, Katarzyna Onderka

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie na okładce: © Mimadeo/Shutterstock

Skład: Lucyna Sterczewska

ePub e-ISBN: 978-83-277-3258-3 | Mobi e-ISBN: 978-83-277-3259-0

MANDO

ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków

tel. 12 62 93 200

www.wydawnictwomando.pl

DZIAŁ HANDLOWY

tel. 12 62 93 254-255 • faks 12 62 93 496

e-mail: handel@wydawnictwomando.pl

Druk i oprawa: ABEDIK • Poznań

Publikację wydrukowano na papierze Ecco book cream 70 g vol. 2.0

dostarczonym przez Antalis Poland Sp. z o.o.

(prolog)

Matka, która zdarła z siebie sukienkę, kiedy policja przyniosła jej do domu wiadomość, i pobiegła ulicą w samych butach, a sąsiedzi, nawet ci, którzy ją dobrze znali, chowali się za drzwiami i oknami, przerażeni jej żalem.

Matka, która ściskała torebkę córki w pędzącej karetce. Różowo-białą, w kształcie pudla, umazaną krwią.

Matka, która zaczęła gotować dla detektywów i księdza z parafii, próbujących jej wytłumaczyć, co się stało – spierzchniętymi dłońmi kroiła góry cebuli i zmywała naczynia w gorącej wodzie. Nikt nie potrafił jej zmusić, żeby usiadła. Siadając, musiałaby się dowiedzieć. Pogodzić.

Matka, która po zidentyfikowaniu ciała swojego dziecka wyszła z kostnicy i przeszła przed wagonem podziemnej kolei pod napięciem. Wstrząs odrzucił ją pięć metrów do tyłu, czubki palców dymiły w miejscu, gdzie poraził je prąd, wargi miała czarne. Ale przeżyła.

Matka, która była kiedyś sławną aktorką, a teraz czekała na wieści, jak czekają lodowce w odległym krańcu globu, zamarznięte, milczące, półżywe.

Matka, którą byłam ja tamtego lipcowego dnia, na kolanach, kiedy sanitariusz próbował dotrzeć do mnie słowami, zdaniami, moim imieniem. Nie chciałam wypuścić ciała mojego dziecka.

– Pani detektyw, pani Hart – powtarzał, jakby ta osoba jeszcze istniała, ale mój ogłuszony umysł runął w przepaść.

1 Znaki i opary

(jeden)

Noc wygląda, jakby była w strzępach, kiedy wyjeżdżam z miasta w dziurawej mgle, pod kruchym wrześniowym niebem. Portero Hill za mną jest pasem martwej plaży, a całe San Francisco – śnięte, bez życia. Ponad linią chmur wznosi się dziwna żółta kula. To księżyc, gigantyczny i przerośnięty, w kolorze lemoniady. Nie mogę przestać się przyglądać, jak wspina się wyżej i wyżej, jaskrawy niczym świeża rana. Niczym ból świecący nad drzwiami.

Nikt nie spieszy mi na ratunek. Nikt nie zdoła nikogo uratować, choć kiedyś wydawało mi się, że jest inaczej. Dużo mi się wydawało, lecz teraz rozumiem, że naprzód można ruszyć, jedynie zaczynając od zera, a nawet mniej niż zera. Mam siebie i nikogo więcej. Mam drogę i wijącą się mgłę. I ten udręczony księżyc.

Jadę, aż znikają znajome krajobrazy, i przestaję zerkać w lusterko, żeby się upewnić, czy nikt mnie nie śledzi. Travelodge w Santa Rosa jest ukryty za parkingiem supermarketu, całkiem pustego i nadmiernie oświetlonego, jak basen w nocy, z którego nikt nie korzysta. Dzwonię i z zaplecza radośnie wyłania się recepcjonistka z nocnej zmiany; wyciera dłonie w jaskrawą bawełnianą sukienkę.

– Dobry wieczór – mówi. Ten całkiem niewinny początek rozmowy jest z gruntu nieprawdziwy.

– Dobry wieczór.

Wyciąga formularz rejestracyjny i fioletowy długopis, a zwiotczała skóra pod jej ręką rozpościera się niczym skrzydło. Czuję, że patrzy na moją twarz, na moje włosy. Obserwuje moje dłonie, czytając do góry nogami.

– Anna Louise Hart. Piękne nazwisko.

– Słucham?

– Pani tak nie sądzi, złotko? – W jej głosie słychać karaibski akcent, silny, z ciepłym zabarwieniem, więc dochodzę do wniosku, że „złotkiem” nazywa każdego, nawet mnie.

Wysilam się, żeby się nie skrzywić pod wpływem jej uprzejmości, kiedy w zielonkawej poświacie fluorescencyjnej żarówki zapisuję numer rejestracyjny mojego samochodu. Żeby z nią rozmawiać, jakbyśmy były dwiema zwykłymi kobietami bez najmniejszych smutków.

W końcu wręcza mi klucz. Idę do swojego pokoju i z ulgą zatrzaskuję za sobą drzwi. Jest łóżko i lampa, i krzesło z tych, co to stoją w dziwnym miejscu i nikt nigdy na nich nie siada. Kiepskie światło spłaszcza wszystko do ponurych prostokątów, nieładną wykładzinę, sztucznie wyglądającą narzutę na łóżku i niestarannie upięte zasłony.

Kładę torbę na środku łóżka, wyciągam mojego glocka 19 i wsuwam go pod sztywną poduszkę. Czuję się z nim bezpieczniej, jakby był moim starym przyjacielem. Bo chyba nim jest. Wyjmuję ubranie na zmianę i uruchamiam prysznic, starannie unikając lustra, kiedy się rozbieram; zerkam tylko na piersi, które zrobiły się twarde jak kamienie. Prawa jest gorąca w dotyku, a wokół sutka utworzył się pokryty pęcherzykami czerwony wzgórek. Pod prysznicem puszczam najgorętszą wodę i stoję, płonąc żywcem; nie czuję najmniejszej ulgi.

Wychodzę, ociekając wodą, wkładam ręcznik pod kran, a później mokry – do mikrofali, aż dymi. Przyciskam go do ciała i czuję wulkaniczny żar, który parzy mi dłonie, i zginam się wpół nad muszlą klozetową, ciągle naga. Obwisłe ciało na wysokości pasa wydaje się w dotyku tak gumowate i sflaczałe jak nienapompowana tratwa ratunkowa.

Z mokrymi włosami idę do całodobowej drogerii i kupuję bandaż elastyczny i laktator, woreczki strunowe i litrową butelkę meksykańskiego piwa. Laktatory są tylko manualne, z pompką, nieporęczne i czasochłonne. W pokoju ciężki, przestarzały telewizor rzuca krzywe cienie na nagą ścianę. Pompuję przy akompaniamencie hiszpańskiej opery mydlanej, próbując odwrócić uwagę od bólu przy zasysaniu. Aktorzy z przesadną gestykulacją i mimiką składają sobie wyznania, a ja zajmuję się jedną piersią, potem drugą, napełniając zbiorniczek dwukrotnie, później zaś przelewam mleko do woreczków, które podpisuję: 21.09.93.

Wiem, że całą ich zawartość powinnam spuścić w toalecie, ale nie potrafię się do tego zmusić. Trzymam worki przez długą minutę, skupiając się na ich znaczeniu, a później wsadzam do zamrażarki małej podręcznej lodówki i zamykam drzwiczki, i tylko przez chwilę myślę o pokojówce, która je znajdzie, albo kierowcy ciężarówki, który będzie szukał lodu i na widok worków poczuje obrzydzenie. Mleko opowiada całą gorzką historię, ale wątpię, żeby ktoś niewtajemniczony domyślił się właściwego scenariusza. Mnie samej trudno go zrozumieć, a jestem jego główną bohaterką; sama go piszę.

Tuż przed świtem budzę się z gorączką i przesadzam z ilością advilu – przy połykaniu tabletek czuję pieczenie w zaciśniętym gardle. U dołu telewizyjnego ekranu przewija się pasek z wiadomościami z ostatniej chwili. Czterdzieści siedem ofiar w Big Bayou w Alabamie. Najtragiczniejsza katastrofa kolejowa. W środku nocy holownik na rzece Mobile zboczył z kursu w gęstej mgle i wyprowadził barkę na Big Bayou Canot Bridge, przesuwając tory o prawie metr. Osiem minut później jadący planowo pociąg Sunset Limited z Los Angeles do Miami wykoleił się, wjeżdżając na most z prędkością stu dwudziestu kilometrów na godzinę. Trzy pierwsze wagony wpadły do wody, most się zawalił, zbiornik paliwa eksplodował. Amtrak zarzuca niedbalstwo kapitanowi holownika. Zaginionych jest kilku członków załogi, akcja ratunkowa trwa. W późniejszych godzinach na miejsce katastrofy ma przyjechać prezydent Clinton.

Wyłączam telewizor i żałuję, że gumowym czerwonym przyciskiem pilota nie można wyłączyć wszystkiego, w środku i na zewnątrz. Chaosu i rozpaczy, i bezsensownej śmierci. Pociągów pędzących w stronę uszkodzonych szyn i dziur ze śpiącymi oraz niczego nieświadomymi pasażerami. Kapitanów holownika na złej rzece w najbardziej nieodpowiedniej chwili.

Osiem minut, chcę krzyczeć. Ale kto by mnie usłyszał?

(dwa)

Pracowałam kiedyś nad sprawą zaginięcia chłopca, którego znaleźliśmy później w kawałkach w Noe Valley pod werandą domu jego babci – kiedy przyjechaliśmy, bujała się na trzeszczącej, poobijanej huśtawce na ganku dokładnie nad jego ciałem. Przez wiele miesięcy nie byłam w stanie wymazać z pamięci jej twarzy, pudrowych zmarszczek wokół ust, bladoróżowej pomadki nałożonej ponad górną wargą. Spokoju w jej bladoniebieskich oczach.

Jej wnuk Jeremiah Price miał cztery lata. Najpierw go otruła, żeby nie pamiętał bólu. Słowo „pamiętać” było jej ulubionym słowem, pierwszym w całej historii o tym, co – jak jej się wydawało – musiała zrobić. Ale ta opowieść nie miała sensu dla nikogo poza nią. Kiedy ją przesłuchiwaliśmy, zadawaliśmy jej na okrągło jedno i to samo pytanie. Dlaczego go pani zabiła? Nie była w stanie nam odpowiedzieć.

W moim ciemnym pokoju w Travelodge na tanim, poznaczonym bliznami stoliku nocnym stoi telefon z tarczą, z instrukcją wybierania połączeń i stawką opłat za rozmowy międzymiastowe. Brendan odbiera po drugim sygnale. Jego głos jest ospały i niski, jakby dobiegał spoza betonowej ściany. Obudziłam go.

– Gdzie jesteś?

– W Santa Rosa. Nie zajechałam daleko.

– Powinnaś się przespać. Głos masz straszny.

– Tak. – Spoglądam na moje nagie nogi na narzucie i czuję na udach tanią tkaninę szorstką niczym zmywak. Moja bawełniana koszulka, mokra i pognieciona, przykleiła mi się do spoconego karku. Piersi owinęłam uciskowym opatrunkiem z bandaży, ale ból, mimo całego advilu, przy każdym uderzeniu serca przeszywa mnie eksplozją spazmów, wywołując specyficzne wrażenie echolokacji. – Nie wiem, co robić. To straszne. Dlaczego mnie karzesz?

– Nie karzę, po prostu… – Zapada długa, ciężka cisza, a on waży słowa. – Sama musisz sobie pewne sprawy przemyśleć.

– Niby jak mam to zrobić?

– Nie umiem ci pomóc – oznajmia tonem człowieka przegranego, na granicy wytrzymałości. Wyobrażam go sobie o wschodzie słońca na brzegu łóżka, z ciałem skulonym nad telefonem, z dłonią w gęstych ciemnych włosach. – Próbowałem i jestem zmęczony, wiesz?

– Pozwól mi wrócić do domu. Możemy to naprawić.

– Jak? – pyta sennie. – Pewne rzeczy są nie do naprawienia, Anno. Dajmy sobie trochę czasu. To nie musi być na zawsze.

Coś w jego tonie daje mi jednak do myślenia. Mam wrażenie, że on już przeciął pępowinę, ale boi się do tego przyznać. Bo nie wie, jak zareaguję.

– Odkąd rozmawiamy? Od tygodnia, miesiąca? Roku?

– Nie wiem – wzdycha nierówno. – Muszę sobie wiele przemyśleć.

Moja dłoń na łóżku wygląda jak z wosku, jest sztywna, jakby należała do manekina z centrum handlowego. Odwracam wzrok i wbijam go w ścianę. – Pamiętasz, jak się pobraliśmy? Naszą wycieczkę?

Milczy przez minutę.

– Pamiętam – mówi w końcu.

– Spaliśmy na pustyni pod wielkim kaktusem z mnóstwem ptaków, które w nim mieszkały. Powiedziałeś, że to kondominium.

Znów cisza.

– Tak. – Nie bardzo wie, dokąd zmierza ta rozmowa, nie jest pewien, czy zupełnie nie zbzikowałam.

Sama nie jestem tego pewna.

– To był jeden z naszych najlepszych dni. Byłam bardzo szczęśliwa.

– Tak. – Jego oddech w słuchawce przyspiesza. – Rzecz w tym, że już dawno nie widziałem tamtej kobiety, Anno. Nie było cię dla nas.

– Poprawię się. Pozwól mi spróbować.

Ze słuchawki wylewa się cisza, wzbiera wokół mnie na łóżku. Czekam na jego odpowiedź.

– Nie ufam ci. Nie potrafię – wyznaje w końcu.

Jego wyrazisty głos jest druzgocący. Kategoryczny. Zły był od tygodni, ale to jest gorsze. Podjął decyzję, z którą nie mogę wygrać, bo dałam mu wszelkie powody do tego, żeby czuł to, co czuje.

– Uważaj na siebie, dobrze?

Mam wrażenie, że balansuję nad ciemną przepaścią. W innych chwilach naszego małżeństwa rzuciłby mi linę.

– Brendan, proszę. Nie mogę wszystkiego stracić.

– Przykro mi – mówi i się rozłącza, nim zdążę cokolwiek powiedzieć.

Na nabożeństwo pogrzebowe przyszło prawie dwieście osób, spora część w mundurach. Koledzy z pracy, przyjaciele i życzliwi nieznajomi, którzy przeczytali artykuł w „Chronicle” i pomyśleli: całe szczęście, że mnie nie spotkało coś takiego.

Zapięłam zamek sukienki, której na sobie nie czułam – byłam tak nafaszerowana ativanem, że ubranie mogłoby być uszyte z noży. Zza ogromnych czarnych okularów słonecznych odczytywałam ruch warg Brendana powtarzającego bez przerwy: „dziękuję”. W domu znalazłam sobie miejsce w kuchennym kącie, tyłem do agresywnie porozstawianych kwiatów i kartek z kondolencjami, zbolałych twarzy wokół stołu zastawionego naczyniami żaroodpornymi i deskami serów. Mój przełożony Frank Leary podszedł do mnie z talerzem w dłoni, nawet nie udając, że jest nim zainteresowany.

– Co mogę powiedzieć, Anno? Co powiedzieć w obliczu takiego dramatu?

Jego głos, zwykle szorstki, teraz był łagodny. Marzyłam, żeby móc go zamrozić tam, gdzie stał, jego i wszystkich innych, jak w dziecięcej zabawie w posągi, i odejść. Ale tylko kiwnęłam głową.

– Dzięki.

– Powinnaś wziąć tyle urlopu okolicznościowego, ile potrzebujesz. Niczym się nie przejmuj.

Kiedy to mówił, poczułam, jakby ściana przybliżyła się do mnie o włos.

– Prawdę mówiąc, miałam zamiar wrócić w przyszłym tygodniu. Muszę czymś zająć myśli.

– Nie wygłupiaj się, Anno. Nie mówisz poważnie. To za wcześnie. Teraz powinnaś myśleć tylko o rodzinie i poświęcić czas sobie.

– Nie rozumiesz, Frank. – Słyszałam, jak mój głos zacieśnia się wokół słów i próbuje zwolnić, żeby brzmieć mniej rozpaczliwie. – Zwariuję bez jakiegoś zajęcia. Proszę.

Uniósł brwi i zrobił minę, jakby chciał mnie skarcić, ale w tej chwili podszedł mój mąż. Frank lekko się wyprostował i wyciągnął rękę.

– Brendan. Ciężki dzień. Współczuję. Daj znać, gdybym mógł jakoś pomóc.

– Dzięki, Frank. – Szary wełniany krawat Brendana wisiał luźno przy rozpiętym kołnierzyku koszuli, ale jego ciało wcale nie wyglądało na rozluźnione, kiedy tak stał pomiędzy Frankiem a mną, zerkając to na mnie, to na niego, jakby próbował wyczuć atmosferę. – O czym rozmawiacie?

– O niczym – skłamałam bez wahania. – Pogadamy później.

– Słyszałem. – Zamrugał szybko, a jego twarz robiła się coraz bardziej różowa. – Chyba nie masz zamiaru wracać teraz do pracy?

– Właśnie – odezwał się Frank, robiąc krok do przodu. – Powiedziałem dokładnie to samo. Jestem po twojej stronie.

– A kto jest po mojej?

Ściana za mną wydawała się gładka i zimna pod moją dłonią i nagle poczułam się jak w klatce. W pułapce.

– Ja tylko staram się przez to przejść, rozumiecie? Jeżeli nie będę miała się czym zająć… – Nie zdołałam dokończyć zdania.

– Nie wierzę! – Brendan zacisnął wargi, nozdrza mu drgały. – A co z nami? Może skupiłabyś się na rodzinie? Nie należy nam się to od ciebie? Zwłaszcza po tym, co się stało?

Poczułam się tak, jakby dał mi w twarz. Struchlałam.

– Nie to miałam na myśli. – Słyszałam, jak surowo zabrzmiała moja odpowiedź, jakbym się broniła.

– Owszem, to.

Patrzyliśmy z Frankiem, jak odwraca się na pięcie i ze spuszczoną głową przeciska się przez pokój pełen ludzi.

– Powinnaś za nim pójść. Jest w żałobie. Ludzie mówią różne rzeczy, kiedy cierpią.

– Ludzie, Frank? A moje cierpienie? – Wydawało mi się, że brakuje mi powietrza w piersiach, że w płucach mam próżnię. – Ty też mnie obwiniasz, prawda? Po prostu przyznaj.

2 Ukryte sprawy

(trzynaście)

4 lipca 1970 roku wszystkie radiowozy z naszego departamentu szeryfa ustawiły się na Main Street do parady na klify, gdzie miał się odbyć pokaz fajerwerków. Miałam wtedy dwanaście lat i czekałam na swój przydział sztucznych ogni, które wszystkim dzieciom rozdawał Ellis Flood. W swoim gabinecie miał cały arsenał, włącznie ze świecami dymnymi i fontannami, i czerwonymi racami, które z boku czerwono-niebieskiego opakowania miały napis: „Nie trzymać w dłoni po odpaleniu”, jakby trzeba nam było to mówić. A może i trzeba było.

Za świętami nie przepadałam. Świętowanie oznaczało dla mnie zazwyczaj chaos, dorosłych jeszcze bardziej rozkojarzonych i nieodpowiedzialnych niż zwykle, pozwalających sobie na znacznie większy luz niż na co dzień.

W świąteczny poranek, kiedy miałam osiem lat, obudziłam się wcześnie w naszym mieszkaniu w Redding i odkryłam, że mamy nie ma w łóżku w jej pokoju, nie było jej w ogóle w domu. W salonie pod sztuczną choinką, którą ubraliśmy tydzień wcześniej, leżało tylko zmięte prześcieradło, na którym powinny czekać prezenty. Wszystkie trzy lampy świeciły się przez całą noc i rzucały migoczące tęczowe jajka na ścianę i na dywan. Na ławie, obok przepełnionej popielniczki, z reklamówki Longs Drugs wystawały trzy czerwono-białe filcowe skarpety, które nadal miały metki.

Wszystko zaczęło mi się układać w głowie w całość, ale z pokoju wyszły dzieciaki i musiałam szybko myśleć.

– Był Mikołaj? – spytał Jason. Miał na sobie swoją koszulkę Kapitana Kangurka i był bez spodni, z pluszowym gepardem Freddym pod pachą.

– W tym roku ma chyba dużo pracy – wyjaśniłam szybko. – Pewnie przyjdzie dopiero wieczorem.

– Gdzie Robin? – Amy wyciągnęła kciuk z buzi, żeby zadać pytanie, po czym szybko wsadziła go z powrotem, rozglądając się po pokoju, kiedy popychałam ją lekko od tyłu.

– Pomaga Mikołajowi. Chodźcie, zjemy śniadanie.

Jason i Amy byli moim przyrodnim rodzeństwem, mieli wtedy cztery i pięć lat. Irlandzkie bliźniaki, jak mawiała moja mama, choć ja nie miałam pojęcia, co to znaczy. Ich własna matka Trish zawsze była lekko nieogarnięta i od dawna ich nie odwiedzała. Nasz tata Red odsiadywał wyrok za napad z bronią w ręku na sklep monopolowy. Użył kominiarki, ale zdjął ją, jak tylko znalazł się na zewnątrz, więc byli świadkowie.

– Co za idiota – kwitowała nieraz moja matka, gdy już dostał wyrok. – Niedojda jakich mało.

Nauczyłam się jej przytakiwać dużo wcześniej i nie utrudniać sytuacji. Na szczęście lubiła dzieciaki, choć wcale nie były jej, i nigdy nie przejmowała się Trish. I tak większość roboty wykonywałam ja. Byliśmy na swoim już od miesięcy, cała nasza czwórka, i jakoś sobie radziliśmy. Wolno mi było gotować, odkąd miałam pięć czy sześć lat, i nigdy nic mi się nie stało, nie poparzyłam sobie nawet palca.

– Dobry z ciebie pomocnik – mówiła mama od czasu do czasu, a wtedy czułam, jakby zza wielkiej ciemnej chmury wyjrzało słońce.

Tego ranka przyciągnęłam krzesło do kuchenki, żeby usmażyć jajecznicę, i drewnianą łyżką przesuwałam jajka na patelni w tę i z powrotem, żeby dobrze się ścięły. Amy jadła tylko takie.

Amy miała bardzo jasne włosy. Kiedy się niepokoiła, wsadzała do buzi ich końce i ssała je razem z kciukiem. Robiła to właśnie teraz.

– Gdzie Robin? – spytała znowu.

– Już ci mówiłam, pomaga Mikołajowi. Wypij mleko.

– Jestem jeszcze głodny – oznajmił Jason. – Mogę zjeść ciastko?

– Jajecznica ci wystarczy. – Zdążyłam już przejrzeć zapasy. Kiedyś, zanim dzieciaki z nami zamieszkały, mama wyszła do sklepu po papierosy i nie wracała przez dwa dni. Jadłam płatki z mlekiem, aż mleko się skończyło. Przy dzieciakach musiałam być bardziej zaradna. – Masz – powiedziałam, oddając Jasonowi resztę moich jajek. – Ubierzemy się i pobawimy na dworze.

– Nie musisz iść do szkoły? – zdziwiła się Amy.

– Nie, są święta, żabko. Dość już tych pytań.

Przez cały dzień bawiliśmy się na podwórku przed naszym blokiem, w pralni, która idealnie nadawała się do zabawy w chowanego, i na basenie, z którego pod koniec lata spuszczono wodę, a nowa miała się w nim znaleźć dopiero za kilka miesięcy. Zjedliśmy kanapki z żółtym serem pod krzewem kamelii, a później zbudowaliśmy czarodziejski ogród z kamieni i klamerek do prania, i wszystkiego, co udało nam się znaleźć. Zajęcie było dobre, bo długo trwało. Za każdym razem, kiedy któreś z dzieciaków pytało, kiedy wrócimy do domu, odpowiadałam im, że muszą być cierpliwe. Że Boże Narodzenie w tym roku się spóźnia z powodu śnieżnej burzy na biegunie północnym i dlatego Robin musiała pomóc.

Wszystko szło gładko jak po maśle, aż jedna z naszych sąsiadek, Phyllis, przechodziła ze swoim chihuahua Bernardem i przystanęła, mierząc nas wzrokiem, jakbyśmy już samym oddychaniem robili coś złego.

– Gdzie wasza matka?

– Śpi – odpowiedziałam, posyłając dzieciakom spojrzenie, które oznaczało, że mają nie zaprzeczać.

Jason kiwnął głową i wyciągnął rękę do Bernarda, lecz spłoszony pies odskoczył na bok, trzęsąc się.

Ten pies nie lubił ludzi, a zwłaszcza dzieci, ale Jason nie mógł się powstrzymać.

Phyllis z oburzeniem na twarzy wzięła na ręce roztrzęsione ciałko psiaka i dalej się na nas gapiła.

– W święta?

Amy, która dotąd stała bez ruchu, wtrąciła się do rozmowy.

– A co w tym złego? Jest zmęczona.

Phyllis w końcu wróciła do swojego mieszkania, ale wyglądała przez szparę w zasłonach. Ja tymczasem pochwaliłam dzieciaki za to, że dobrze się spisały, i powiedziałam, że jestem z nich dumna. Bo byłam. Cały niepokój o matkę wynagradzała lekkość tego dnia, to, jak łatwe się wszystko wydawało, z wyjątkiem rozmowy z Phyllis, takie swobodne. Mama miała „sporo na głowie”, jak często mawiała. Wykarmienie trojga dzieci to nie był piknik, nawet z talonami na jedzenie. Choć Red bywał nieobliczalny i miewał humory, zawsze potrafił ją rozśmieszyć. Teraz, kiedy od jakiegoś czasu go nie było, nic nie powstrzymywało jej przed wpadnięciem do głębokiej studni podłego nastroju. Była samotna i zmęczona, a życie płynęło obok niej.

Kiedyś przyłapałam Amy w korytarzu, jak zza drzwi słuchała mamy płaczącej w swoim pokoju. Siedziała w nim cały dzień.

– Czym Robin tak się martwi? – spytała Amy, kiedy dałam jej garść herbatników w kształcie zwierzątek, żeby odwrócić jej uwagę.

– Mnóstwem spraw. Nie zrozumiesz.

(czternaście)

Okazuje się, że Will zajmuje gabinet po ojcu. Podnosi głowę znad biurka, kiedy pukam, zajęty papierkową pracą w kałuży fluorescencyjnego światła, z czerwonoblond zarostem lśniącym na jego policzkach i nad górną wargą, z oczami zmęczonymi, ale wyczekującymi, kiedy mnie widzi; jest wyraźnie zaskoczony.

– Anna. Cześć. Co się stało?

– Masz czas, żeby pogadać?

– Prawdę mówiąc, chwilowo mam urwanie głowy. Mogę do ciebie później zadzwonić?

– Właściwie mam nadzieję, że pozwolisz mi pomóc w tej sprawie.

– Słucham? – Mruga szybko. – Mówisz poważnie?

– Bardzo.

Nalewa nam kawy do przebarwionych ceramicznych kubków i wsypuje śmietankę w proszku, pachnącą słodko i chemicznie, znajomo. Wszystko jest znajome, szarobeżowe poprzemysłowe ściany z pustaków, pogniecione szare teczki z wystającymi wycinkami i formularzami, podwinięte karteczki samoprzylepne i do połowy zużyte podręczne notesiki, porozrzucane niebieskie długopisy bic z połamanymi i pogryzionymi zatyczkami. Za biurkiem Willa wisi papier pakowy z nabazgranymi listami nazwisk, dat i godzin związanych ze sprawą Cameron. Tuż obok niego – kolejne ogłoszenie o zaginięciu, przypięte na linii wzroku.

UPROWADZONA

W Knife Point

Polly Hannah Klaas

Ur. 1.03.81

Brązowe włosy – brązowe oczy

1,47 m, 36 kg

Ostatnio widziana 1 października 1993 w Petalumie, Kalifornia

Spoglądam na nie i mój wzrok się na nim zawiesza, a wszystko wokół przyspiesza. 1 października był wczoraj.

– Zaraz. Co to jest?

Kręci głową, jakby żałował, że nie może wymazać faktów.

– Wiem, dużo tego. Wiszę na telefonie od świtu. Podejrzany jest ciągle na wolności. – Podaje mi portret pamięciowy postawnego mężczyzny w średnim wieku.

PODEJRZANY

Biały mężczyzna wiek 30–40 lat

Ok. 1,87 m

Ciemne / ciemnoszare włosy

Pełny zarost, ciemne ubranie

Żółta opaska na głowie

Jeżeli masz jakąkolwiek informację na temat tego mężczyzny

DZWOŃ NA POLICJĘ W PETALUMIE:

707-778-4481

Dużo tego? Przyjechałam tu gotowa zrobić, co tylko mogę, żeby znaleźć jedną dziewczynę, a tymczasem jest kolejna. Jakby przechodziły przez jakieś niewidzialne perwersyjne drzwi obrotowe.

– Jaki to ma związek z naszą sprawą? Czy to może być ten sam facet, który ma Cameron?

– Chyba na to liczę. – Will wzdycha. – Tym razem są świadkowie. Jest miejsce zbrodni. Dwie przyjaciółki Polly były z nią, kiedy wszedł do jej pokoju. Słyszały jego głos. Widziały jego twarz.

Przyswajam sobie te szczegóły i mam coraz silniejsze wrażenie, jakbym stąpała w gęstej mętnej wodzie. Jesteśmy głęboko. Chodzi o trzy dwunastolatki w trakcie piżama party. Ich piątkowe przyjęcie z nocowaniem zostało zniszczone jak różowe papierowe serce. Porywacz Polly zasłonił drzwi sypialni i zagroził, że poderżnie im gardło, jeśli zaczną krzyczeć. Przykrył im głowy poduszkami i kazał liczyć do tysiąca. Czym wydawał im się ten tysiąc? Prawie nieskończonością.

– Na tylnych drzwiach nie było żadnych śladów – mówi Will. – Tamtędy wszedł. Ekipa kryminalistyczna znalazła ślad w pokoju Polly, ale jest zbyt rozmazany, żeby sprawdzić go w systemie. Wygląda na to, że przyszedł z przygotowanymi sznurkami i zrobionym przez siebie kapturem z jedwabistego materiału, jak halka.

Sięgam do poręczy fotela, gładkiego i masywnego.

– Jeden kaptur?

– Tak. Dziewczynki powiedziały, że wyglądał na zaskoczonego na widok ich trzech. Spytał, która z nich mieszka w tym domu.

– Może zobaczył Polly gdzie indziej, skupił się na niej i się nie zastanawiał albo nie przejmował tym, czy w domu może być ktoś jeszcze, kiedy zrobi ruch. W domu pełnym dziewczyn raczej nie jest cicho. Gdzie byli rodzice?

– Mama spała, a tata był u siebie. Są rozwiedzeni.

– Możliwe, że nie daliby rady jej ochronić, nawet gdyby byli na miejscu oboje i nie spali. Są tacy prześladowcy, których nic nie powstrzyma, gdy już obiorą sobie cel.

Oczy Willa lekko się zaszkliły i wiem dlaczego. Przez ostatnich dziesięć dni, odkąd rodzina Cameron zgłosiła jej zaginięcie, stąpa po polu minowym, które teraz podwoiło wielkość i ryzyko.

– Jeśli to ten sam facet, który uprowadził Cameron – mówi w końcu – to znaczy, jeżeli on znowu poluje, nie ma szans, że znajdziemy ją żywą, prawda? Możesz to powiedzieć.

Ale nie ma prostej odpowiedzi. Siedemdziesiąt pięć procent zabójstw uprowadzonych dzieci ma miejsce w ciągu pierwszych trzech godzin od porwania. Cameron jednak nie jest już dzieckiem. Ma piętnaście lat. I jeszcze jedno: przez lata pracowałam nad mnóstwem przypadków, ale tylko raz miałam do czynienia z nastoletnią ofiarą, która zdołała uciec oprawcy i wrócić do domu dwa lata po uprowadzeniu.

Na ogół sukcesem jest samo znalezienie ciała. Ludzie są zdolni do wszystkiego, co tylko można sobie wyobrazić. I choć mój umysł gliniarza wie, że Cameron prawdopodobnie nie żyje, inny głos, czysty instynkt i intuicja, mówi mi, żeby się nie poddawać.

– Posłuchaj – mówię do Willa. – Nie dowiemy się, dopóki nie zdobędziemy więcej informacji. Kontaktowałeś się z wydziałem w Petalumie?

– Z samego rana. Śledztwo w wydziale policji w Petalumie prowadzi Eddie Van Leer. – Will sięga po najbliższy notes i go kartkuje. – Agentem specjalnym z ramienia FBI jest Rod Fraser. Pracowałaś z nim kiedyś?

– Raz, jakieś dziesięć lat temu. Jest sensowny. Zupełnie nie przypomina typowego faceta z FBI. Nie musi uchodzić za najmądrzejszego.

– W każdym razie coś tam robią. Wizerunek Polly jest już wszędzie. To sprawa krajowa, jeśli nic tu nie znajdę. Van Leer mówi, że nad sprawą pracuje już sześćdziesięciu ludzi.

– Chyba rozumiesz, skąd taka gorączka? Dwunastolatka uprowadzona z własnego pokoju w piątkowy wieczór? Koszmar każdego rodzica.

– W porządku, ale Cameron Curtis jest moim koszmarem od ponad tygodnia. Nie wiem, w co ręce wsadzić, Anno – mówi łamiącym się głosem, w którym słychać stres. – Nie mam pomocy, nie mam tropu. Rodzina odchodzi od zmysłów. I co mam im powiedzieć? Jezu.

Zdecydowanie za dużo dźwiga sam. To o wiele za dużo dla nas obojga, ale nie zamierzam mu tego powiedzieć. Odstawiam kawę i wyciągam rękę w stronę jego dłoni, szorstkiej i chłodnej, lecz po chwili ją cofam.

– Ktokolwiek porwał Polly Klaas, może być też naszym podejrzanym, ale szanse są marne, Will. Seryjny przestępca ma bardzo specyficzny schemat postępowania i preferencje. Polly jest przed okresem dojrzewania, w dodatku wygląda młodo na swój wiek. Nie zaczęły jej rosnąć piersi, nie rozbudza tej samej żądzy co Cameron. Tamta może i jest niedojrzała emocjonalnie, ale wygląda jak kobieta, nie jak dziecko.

– W porządku, rozumiem. Jednak czasami rolę odgrywa przypadek, prawda?

– Jasne. Może Polly była pierwszą dziewczynką, jaka przechodziła, kiedy on ruszył na łowy i postanowił kogoś porwać. Ale zastanów się chwilę nad jego zachowaniem, Will. Ten facet w Petalumie wszedł prosto do pełnego domu z wyciągniętym nożem, zostawiając świadków.

Kiwa powoli głową. Mruga w nieprzyjemnym świetle.

– A Cameron zwyczajnie zniknęła.

– I tak to się zwykle dzieje, szczerze mówiąc, zwłaszcza w przypadku nastolatków. Jeśli chce się znaleźć kogoś takiego jak Cameron, kiedy nie istnieją żadne dowody albo ich nie widać, trzeba uważnie zbadać ofiarę, żeby znaleźć odpowiedzi. Trzeba nią żyć i nią oddychać. Zanurzyć się głęboko. A wtedy może, może pokaże, gdzie jej szukać.

– Naprawdę chcesz w to wszystko wskoczyć ze mną? – W głosie Willa wyczuwalna jest nadzieja, niczym poszarpana flaga powiewająca wśród dymu.

– O ile nie będę niczego firmować swoją osobą. Moje nazwisko się nigdzie nie pojawi. Ani w oświadczeniach, ani na liście wypłat. Nie będę rozmawiać z mediami i na pewno nie będę rozmawiać z FBI. Jestem tu dla ciebie i dla tych dziewczyn. I tyle.

– Do wszystkich twoich zasad się dostosujemy. Cieszę się, że jesteś.

Biorę oddech i wyciągam ręce do chłonnej, metalowej krawędzi jego biurka, już przytłoczona ciężarem odpowiedzialności.

– Ja też.

(piętnaście)

We wtorek, 21 września, Cameron poszła do swojego przyjaciela Graya Bensona uczyć się po szkole, skąd pieszo wyruszyła sama do domu i dotarła około szóstej piętnaście. Razem z matką, Emily, zjadły kolację, a później Cameron udała się do swojego pokoju. Tuż po dziesiątej Emily zajrzała do córki. Powiedziały sobie dobranoc i Emily jak zwykle włączyła alarm, po czym poszła do łóżka, zakładając, że Cameron zrobiła to samo. Ale o siódmej rano, kiedy chciała obudzić córkę na śniadanie, zastała jej pokój pusty, a alarm był rozbrojony. Nie miała czasu na zastanawianie się nad powodami – czy nie zadziałał, czy jednak zapomniała go włączyć. Córki nie było.

Dziewięć po siódmej zadzwoniła do męża, Troya Curtisa, który przebywał w ich drugim domu w Malibu. Rozmowa trwała trzy minuty. Gdy się rozłączyła, zadzwoniła na policję. Biuro Willa zaczęło działać błyskawicznie. Przed ósmą rano przesłuchiwali Emily i przeszukiwali pokój Cameron, chcąc znaleźć jakieś wskazówki. Ale na nic nie trafili.

Nieruchomość wyposażona była w bramę z kamerą rejestrującą zdarzenia z okresu jednego tygodnia. W nocy dwudziestego pierwszego na nagraniu widać tylko typowe wyjścia i wejścia. Emily wjechała około szóstej wieczorem, a później nie działo się nic aż do telefonu na dziewięćset jedenaście i przyjazdu ekipy Willa. Przeszukując pokój Cameron i resztę nieruchomości, nie znaleźli śladów włamania, nic istotnego nie zaginęło. Według Emily Hague Cameron regularnie odkładała kieszonkowe i miała w pokoju co najmniej kilkaset dolarów, ale najwyraźniej pozostały nietknięte.

Wiem tylko tyle, czyli właściwie nic. Najprostszym wyjaśnieniem jest to, że Cameron postanowiła uciec. Rozbroiła alarm i ulotniła się w nocy, wychodząc frontowymi drzwiami, a później przemknęła wśród drzew, z daleka od bramy z kamerą. Takie rzeczy zdarzają się bez przerwy, dzieciaki porzucają rodzinne domy jak wąż starą, za ciasną skórę i przenoszą się gdzieś czy do kogoś, kto obiecuje wolność. Jedna z wersji tej wolności jest czarna i definitywna, jak klif sto metrów od domu Cameron. Mogła z niego skoczyć, a jej ciało porwał prąd albo rozszarpały rekiny, zostało celowo wyeliminowane po tej ucieczce spowodowanej wewnętrznym bólem, którego nikt nie był w stanie dostrzec ani nawet się domyślić.

Jeśli miała skłonności samobójcze, a nawet jeśli ich nie miała, lecz jedynie czuła się pogubiona emocjonalnie, istotną część tego emocjonalnego równania może stanowić jej adopcja. Cameron została przekazana pod opiekę państwa tuż przed czwartymi urodzinami, w wieku szczególnie delikatnym, choć z doświadczenia wiem, że delikatny jest każdy wiek. Bez względu na to, jak wyglądało jej życie, zanim została oddana – i czy cokolwiek z niego pamięta, czy nie – ten okres już w niej zostanie, wiem o tym aż nazbyt dobrze, wpleciony głęboko w jej system nerwowy, wyryty w jej niepowtarzalnym kodzie. Podobnie jak trauma wywołana przenosinami. W ciągu jednego dnia po podróży samochodem z pracownikiem opieki jej dawna rodzina została wymazana, wykreślona, a znikąd pojawili się nowi rodzice, z których jedno, na dodatek, było osobą znaną. Tę sytuację mogę sobie tylko wyobrazić, ale musiała być dla Cameron dezorientująca i trudna, kiedy podrosła i nabrała większego rozeznania w otaczającym świecie, że jej nowa matka jest gwiazdą filmową światowej sławy. Niemal tak dezorientująca, jak utrata rodziny w jednej chwili dlatego, że ktoś podjął za nią taką decyzję, pewnie nawet bez próby wyjaśnienia całej sytuacji. Wraz z podpisaniem paru dokumentów jej historia się zatrzymała i rozpoczęła na nowo. Dziewczynka, którą do tej pory była, została wykasowana wraz z nazwiskiem i całą resztą. Rodzeństwem, zwierzakami, sąsiadami, zabawkami, wspomnieniami – całe lata po prostu znikły.

Przeglądając jej akta, czuję, jakbym oglądała inną wersję mojej własnej historii, i wiem, że nawet jeśli Cameron czuła się szczęściarą, że trafiła do Curtisów, tak jak ja, kiedy trafiłam do Hapa i Eden, to wcale nie znaczy, że była wolna od duchów przeszłości. Choćby dziecko było wyjątkowo silne i upragnione, i kochane, i otoczone opieką przez nowych rodziców, rany spowodowane przez porzucenie i odrzucenie nie leczą się w magiczny sposób. Determinacja oraz wewnętrzna siła też nie leczą tych ran, bo najważniejszą rolę odgrywają rodzice.

Matki i ojcowie powinni trwać. Taka jest z założenia historia ludzkości w każdej kulturze od zarania dziejów. Z moimi tak nie było, z rodzicami Cameron też nie. Wszystkie te blizny nadal noszę, ona też je nosi. Trudności z zaufaniem, problemy z przywiązaniem, kłopoty z tożsamością, poczucie pustki, izolacji, wyobcowania i rozpaczy – pęknięcia duszy, których nie da się scalić. Widziałam to. Doświadczyłam tego. Ktoś z dziurą w środku będzie szukał i szukał, czasami przez całe życie, sposobów, by ją wypełnić.

(szesnaście)

W tamto Boże Narodzenie, kiedy miałam osiem lat, mama nie wróciła. Bałam się, oczywiście. Martwiłam się, że coś jej się stało i nie mogła mnie powiadomić. Starałam się nie myśleć o tym, jak wiele rzeczy mogło się wydarzyć, rzeczy, które zatrzymały ją gdzieś tam w świecie zdaną na samą siebie, kiedy położyłam się z dzieciakami w jej łóżku, żeby spać razem z nimi, dając Freddy’emu własną poduszkę. W ciągu dnia dzieci w końcu zupełnie przestały pytać o Mikołaja, co odebrałam jako swój mały sukces. Zasypiałam z jedną dłonią na jedwabistych włosach Amy, a drugą na koszulce Jasona, i to pomogło mi trochę uciszyć myśli.

Następnego ranka pozwoliłam im oglądać telewizję, sama zaś zrobiłam skok na puszkę po kawie folgers w kuchni i poszłam do całodobowej drogerii po mleko, chleb, jajka i masło orzechowe, bo sklepy spożywcze były zamknięte. W drodze powrotnej spotkałam Phyllis z Bernardem, a ona zrobiła minę, jakby wiedziała, co jest grane.

– Gdzie jest twoja mama dzisiaj? – spytała wymownie.

– Śpi – powiedziałam pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy.

– Znowu?

– Tak. – Nagle jej nienawidziłam, i jej psa też. – Mam nadzieję, że święta miała pani udane – powiedziałam z udawaną lekkością. – Do widzenia.

Choć Phyllis mnie zdenerwowała, po powrocie do domu zatrzasnęłam drzwi i dzień minął nam wspaniale. Właściwie był to jeden z najmilszych dni w naszym życiu. Prezentów nie było, ale mieliśmy jedzenie i telewizję bez ograniczeń. Zbudowaliśmy w dużym pokoju fortecę z prześcieradeł oraz koców i stała przez cały dzień. Kiedy zrobiło się ciemno, wyłączyliśmy wszystkie światła oprócz lampek na choince i położyliśmy się na dywanie pod nią, i patrzyliśmy w górę przez rozłożyste gałęzie na żarówki mrugające w kolorach tęczy, niemal jak ze snu. Później zagoniłam dzieciaki do wanny i dopilnowałam, żeby umyły włosy i zmówiły pacierz. Kiedy kładliśmy się tego wieczoru spać, zaczynałam wierzyć, że moglibyśmy tak żyć już zawsze, nawet gdyby mama nigdy nie wróciła. Wiedziałam, jak opiekować się Jasonem i Amy. Potrafiłam to robić. Poradzilibyśmy sobie, i to całkiem nieźle. Bylibyśmy szczęśliwi.

Następnego ranka, bardzo wcześnie, obudziłam się jednak zmęczona. Jason zmoczył łóżko i wszyscy byliśmy mokrzy. Musiałam położyć na łóżku ręczniki, ale i tak przypadkiem staczałam się na mokre miejsce i znów się budziłam. Ciągle niepokoiłam się też z powodu Phyllis i zastanawiałam, czy znów na nią wpadniemy albo czy nie zacznie wydzwaniać, żeby sprawdzić, gdzie rzeczywiście jest moja mama. Byłam właściwie pewna, że mi nie uwierzyła.

Wstałam, poszłam do kuchni i zaczęłam robić dla nas śniadanie, ale co kilka minut wyglądałam przez okno, żeby sprawdzić, czy ktoś idzie. Dzieciaki za głośno oglądały bajkę. Byłam niespokojna i rozkojarzona i cały czas mi się zdawało, że słyszę, jak ktoś idzie korytarzem na klatce. W końcu tam poszłam i też sprawdziłam, rozejrzałam się na obie strony korytarza. Wtedy poczułam, że jajka się przypalają. Za mocno podkręciłam gaz, masło się spaliło i zaczęło dymić. Jak tylko się zorientowałam, co się dzieje, zdjęłam patelnię z palnika z głośnym stukotem, ale zdążył się włączyć alarm przeciwpożarowy, który wył i mrugał na środku kuchennego sufitu. Nie mogłam go dosięgnąć, nawet z krzesła. Dźwięk był ogłuszający i się nie kończył, a mnie łomotało serce. Dzieciaki zaczęły płakać, wrzeszczałam na nie, żeby przestały, ale one płakały coraz głośniej. Nie byłam w stanie myśleć. Nie wiedziałam, co robić. Aż nagle ktoś zaczął łomotać do drzwi i zrozumiałam, że popełniłam potworny błąd. Powinniśmy byli zjeść tylko płatki. Płatki i masło orzechowe.

Do naszego salonu wpadło dwóch policjantów, masywnych i wielkich. Przestraszyli dzieciaki mundurami, bronią w futerale i ogniem pytań. Kiedy ostatni raz widziały moją mamę? Co mówiła przed wyjściem? Wspomniała, dokąd się wybiera w Wigilię? Czy wiem, jak się skontaktować z moim tatą? Czy są niedaleko jacyś krewni? Na większość tych pytań nie znałam odpowiedzi. Jason i Amy siedzieli skuleni przy mnie na kanapie, wciskając się mocno w moje ciało. Cały czas próbowałam ich uspokajać, że wszystko będzie dobrze, ale wiedziałam, że sprawy zaszły o wiele za daleko.

Curtisowie mieszkają w północnej części miasta, w odizolowanym fragmencie Lansing Street, daleko za Slaughterhouse Gulch. Podjeżdżamy do bramy radiowozem, Will wciska guzik i ktoś nas wpuszcza.

– Z całą pewnością widać, że mieszka tu gwiazda filmowa – mówię przy akompaniamencie terkotu wycieraczek odgarniających cienką warstwę deszczu.

– Już nie jest gwiazdą. Przestała pracować, kiedy się tu przeprowadzili cztery lata temu.

– Jaka jest?

– Jaka była przed tym wszystkim? Nawet nie wiem. Ta rodzina nie miała z nami nic wspólnego. Jej mąż przemieszcza się prywatnym samolotem. Wszystkie zakupy dostarczają im do domu. Dziwi mnie, że posłali Cameron do państwowej szkoły zamiast zatrudnić prywatnego nauczyciela. To było pewnie ich jedyne ustępstwo, jedyny kontakt z prawdziwym życiem.

Parkujemy i wysiadamy, szerokie drzwi się otwierają i staje w nich Troy Curtis, młody z wyglądu i przystojny w wyblakłych dżinsach i swetrze, mruży oczy w deszczu. Idziemy do niego szybko, a on przytrzymuje drzwi i wtedy dostrzegam, że jest starszy, niż w pierwszej chwili myślałam, pewnie pod pięćdziesiątkę, z drobnymi zmarszczkami zdradzającymi napięcie wokół oczu i warg.

Wchodzimy z Willem do holu, gdzie wszystko jest nieskazitelne i zaaranżowane z niemal chirurgiczną precyzją. Wbudowane oświetlenie sufitowe i meble w duńskim stylu, wszystkie białe. Jasna lśniąca podłoga, na którą ścieka z nas woda.

– Przyniosę państwu ręczniki – oznajmia Troy i znika.

Kiedy wraca, wycieram się, zawstydzona, a Will mnie przedstawia, mówiąc to, co uzgodniliśmy – że jestem detektywem pomagającym w sprawie Cameron, ni mniej, ni więcej.

– Jakieś wieści w sprawie tej dziewczyny porwanej w Petalumie? – pyta Troy. – Czy to ma jakiś związek z Cameron?

– Jeszcze nie wiemy – mówi Will. – Ale jesteśmy w ścisłym kontakcie z tamtejszą ekipą. Jak tylko będziemy mieć jakieś informacje, przekażemy je państwu.

Troy kiwa głową ze zmęczeniem i prowadzi nas do salonu, gdzie wskazuje gładkie fotele bez poręczy. Ciągle trzymam mój ręcznik i wsuwam go pod siebie. Czuję się tu nie na miejscu, skrępowana. Ale to w niczym nie pomoże.

– Czy pańska żona jest w domu, panie Curtis?

– Właśnie poszła się położyć. Ostatnie dni są dla niej bardzo ciężkie.

– Rozumiem – mówię. – To na pewno straszny okres dla państwa obojga, ale nie jestem na bieżąco ze sprawą. – Zerkam na Willa, żeby się upewnić, czy nie posuwam się za daleko, lecz on rozsiada się wygodnie w fotelu. To ja tu dowodzę, daje mi do zrozumienia mową ciała. To ja muszę nadrobić zaległości. – Może mi pan streścić przebieg tej nocy, kiedy zaginęła Cameron?

Troy wygląda na wykończonego, ale się zgadza.

– Niestety, nie było mnie tutaj, pracuję w Los Angeles i w tygodniu mieszkam w naszym domu w Malibu.

– Jak zwykle wyglądają tu wieczory w ciągu tygodnia?

– Kolacja, odrabianie lekcji. Zwykłe zajęcia. Kontaktowałem się z Emily chwilę przed dziesiątą, Cameron była w swoim pokoju. Wszystko wydawało się w porządku.

– A następnego ranka? Co się działo wtedy?

– Cameron nie zeszła na śniadanie, więc Emily zajrzała do jej pokoju i wtedy do mnie zadzwoniła. Kazałem jej zadzwonić na policję, a sam wsiadłem do samolotu.

– Czy pańska córka wyglądała ostatnio na nieszczęśliwą? – pytam.

Troy kręci głową.

– Cameron zawsze była spokojna. Jest introwertyczką, bardziej podobną do Emily niż do mnie. Ale nie powiedziałbym, żeby była nieszczęśliwa.

– Rozumiem, że zbiera dobre oceny i siedzi w książkach. Nie przepada za sportem i nie jest zbyt towarzyska. Przyszło panu do głowy, że za jej nieśmiałością czy wycofaniem może się coś kryć?

– Co pani ma na myśli?

Spoglądam w jego oczy barwy chmurnej szarości.

– Czasami dzieciaki zamykają się w sobie, ale wysyłają dyskretne sygnały. Tną się albo zażywają narkotyki. Angażują się w ryzykowne zachowania seksualne.

– Nie. – Jego grymas jest niemal mikroskopijny, ale go dostrzegam. – Nic z tych rzeczy. To dobre dziecko.

– Nie sugeruję, że pana córka nie jest dobrym człowiekiem, panie Curtis, ani że zrobiła coś złego.

– Nastolatki czasem trudno rozgryźć – wtrąca Will.

– Czasami się z czymś zmagają i nikt o tym nie wie – dodaję. – Umieją skrywać to, co czują.

– Nie spędzam z nią już tyle czasu co kiedyś – wyznaje Troy. – Ale Emily z pewnością by zauważyła, gdyby Cameron gryzło coś poważnego.

– Proszę mi coś opowiedzieć o adopcji – zmieniam temat.

– Skorzystaliśmy z agencji w Sacramento, Organizacji Charytatywnej Rodzin Katolickich, chyba nadal tam działają.

Zapisuję nazwę w notesie, który mam ze sobą.

– Adopcja pełna czy niepełna?

– Pełna. Dlaczego pani pyta?

– Głośno myślę. Nie zawsze tak jest, ale czasami dzieciaki nie potrafią się uporać z bólem odrzucenia. Porzucenia przez biologiczną rodzinę. Ten ból może prowadzić do pewnych zachowań i ryzyka.

– Już pani mówiłem, nic z tych rzeczy.

– Czy agencja ujawniła państwu cokolwiek na temat jej rodziny biologicznej?

– Bardzo niewiele. Dowiedzieliśmy się, że mają jeszcze jedno dziecko, trochę starsze. I że były w rodzinie problemy z narkotykami i więzienie.

– To państwa nie przestraszyło?

– Może trochę. Emily kierowała się klarowną ideą czynienia dobra, pomagania tam, gdzie pomoc jest najbardziej potrzebna. – Mruży oczy i nagle zaczyna się bronić. – Chce pani powiedzieć, że zrobiliśmy coś nie tak?

– Ależ skąd, ja tylko poddaję parę spraw pod rozwagę. Proszę mi powiedzieć, czy w życiu Cameron byli jacyś starsi mężczyźni, którzy w szczególny sposób się nią interesowali? Może ktoś z rodziny albo nauczyciel?

– W tej chwili nikt mi nie przychodzi do głowy.

– Steve Gonzales – mówi Emily sprzed półkowych schodów. – Jej nauczyciel angielskiego. – Podchodzi do nas bezgłośnie.

(siedemnaście)

Oglądać Emily Hague jako Heidi Barrows w serialu komediowym Soho Girls, z jej żartami, strojami i fryzurą znanymi na całym świecie, to jedno, ale przebywać z nią w jej salonie w chwilach aż nazbyt rzeczywistej tragedii to całkiem co innego. Żadna kamera nie była w stanie uchwycić jej prawdziwego piękna. Jest smutna w sposób zdecydowanie zbyt dobrze znajomy. Przez chwilę zastanawiam się, czy będę w stanie tutaj wytrzymać, ale w końcu górę bierze wyższy cel.

Wstaję.

– Jestem Anna Hart, nowy detektyw w sprawie Cameron. Mam nadzieję, że pani nie obudziliśmy.

– Nie ma problemu. – Emily idzie w stronę sofy, opanowana i krucha jednocześnie, jakby doznała urazu fizycznego, a nie emocjonalnego. – Znaleźli tę dziewczynkę z Petalumy?

– Obawiam się, że nie – odpowiada Will. – Jak tylko będziemy mieć jakieś informacje, skontaktujemy się z państwem.

– Wiem, jakie to musi być trudne – mówię. – Może mi pani opowiedzieć trochę o Cameron?

– A co pani chce usłyszeć?

– Cokolwiek. Miała z nią pani dobry kontakt? Zwierzała się pani?

– O to jeszcze nikt mnie nie pytał. – Krzyżuje ręce na piersiach, jakby było jej zimno. – Chyba tak. Starałam się, żeby wiedziała, że zawsze może do mnie przyjść. Ale wie pani, jak to jest z matkami i córkami.

– Jasne – wtrąca Will uprzejmie. – Ale poza normalnymi napięciami? Działo się coś z nią ostatnio? Jakieś zauważalne zmiany w zachowaniu? Albo nowe czynniki stresujące?

– Już to omawialiśmy. – Troy trzyma ręce z mocno splecionymi palcami na kolanach.

– Wiem – mówi Will. – Musimy jednak wprowadzić detektyw Hart, żeby dochodzenie nabrało tempa. Im chętniej będą państwo współpracować, tym szybciej będziemy w stanie pomóc Cameron.

– Pomóc? – wybucha Troy. – Rozmawiamy w kółko o tym samym. Może byście tak zaczęli jej szukać?

– Troy… – Emily próbuje przywołać go do porządku.

– Co? – Twarz mu się zaczerwieniła. Nagle wcale nie jest ani przystojny, ani dystyngowany. Jest jak osaczone zwierzę, atakuje, żeby się bronić.

– Zapewniam, że prowadzimy działania – odzywa się Will. – Wszyscy ludzie z mojego wydziału pracują nad tą sprawą od pierwszego dnia. Mamy nadzieję, że wkrótce zmobilizowana zostanie także nowa ekipa Służby Leśnej. Nie ma teraz nic ważniejszego niż znalezienie pańskiej córki.

– Wszystkim nam zależy na tym samym – dodaję, starając się panować nad emocjami. Ciężko mi i bez wybuchowości Troya, bo już czuję się zbyt związana z tą sprawą. Prawdę mówiąc, nie wiem, czy mu ufam ani czy ufam sobie. – W tej chwili musimy się bardziej skupić na Cameron – oznajmiam spokojnie. – Jaka jest, co jest dla niej ważne, jak wygląda jej dzień, z kim się spotyka po szkole. Ma chłopaka?

– Nie – odpowiada szybko Emily. – Nigdy nie miała.

Jestem zaskoczona.

– Taka ładna dziewczyna jak Cameron? Nie interesują się nią chłopcy? Ani mężczyźni?

– Mężczyźni? – Emily wygląda na urażoną. – O żadnym nie wiem. Z takich rzeczy mi się nie zwierzała. – Zerka na Troya. – Nam.

– A ten nauczyciel, o którym pani wspomniała? – drąży Will. – Zna go pani? Widziała ich pani razem?

– Rok szkolny dopiero się zaczął, ale poznałam go na wywiadówce. Moim zdaniem nie zachowywał się niestosownie ani nic takiego, choć rzeczywiście zwrócił szczególną uwagę na Cameron. Powiedział jej, że ma talent literacki, i zachęcał ją do tworzenia poezji.

– Sprawdzimy to – mówię. – A Gray Benson? Jakieś uczuciowe więzi, o których powinniśmy wiedzieć?

– Tylko się przyjaźnią – odpowiada. – Cameron zawsze mogła na nim polegać.

– Polegać? – pytam. – W jakich kwestiach?

– Chyba zwyczajnych. – Emily nie patrzy na Troya, tylko dodaje sobie otuchy, biorąc oddech. – Od jakiegoś czasu mamy pewne problemy. Rodzinne.

– Co komu do tego! – wybucha Troy.

– Panie Curtis. – Powstrzymuję go najbardziej opanowanym tonem, na jaki mnie stać. – Jeśli Cameron przeżywała w domu stres, musimy o tym wiedzieć. Nie może pan zatrzymywać dla siebie niczego, co mogłoby pomóc w sprawie.

– Troy, proszę – odzywa się Emily. – Musimy być szczerzy. To wszystko odbijało się na Cameron. Wiesz o tym.

Po napięciu w głosie Emily domyślam się, jak trudno jej się otworzyć i okazać słabość. Ale tak bywa z większością ludzi w podobnej sytuacji. Nie spotkałam rodziny, która zdołałaby przetrwać drobiazgowe śledztwo i się nie rozpaść, czasem powoli, czasem w jednej chwili.

– Ostatnio dużo się kłóciliśmy – wyznaje Emily.

– Kłócą się wszyscy – wtrąca Troy odruchowo. – Małżeństwo to nie spacer po parku.

– Cameron zawsze była wrażliwa – ciągnie Emily. – Mogła się martwić, że się rozejdziemy.

– Rozumiem – mówię. – Próbowała ją pani uspokoić?

– Próbowałam. Może za słabo.

Spoglądamy na siebie z Willem. Dopiero zaczynamy się zaznajamiać z sytuacją w tej rodzinie, ale wyraźnie widać, że Cameron przeżywała emocjonalne napięcie. W tym stanie mogła szukać oparcia w kimś nowym albo znajomym, kimś, do kogo, jak uważała, mogła się zwrócić po pomoc. To potęgowało jej podatność na zranienie. Zrobiło z niej cel. Sprawiło, że lśniła w ciemności.

– Pani Emily – mówię. – Być może poczuje się pani tym skrępowana, ale szeryf Flood napomknął mi, że pani bratu postawiono w przeszłości zarzuty karne. Czy w niedawnej przeszłości miał kontakt z Cameron?

Blednie.

– Co pani rozumie przez „kontakt”?

– Czy nadal jest obecny w pani życiu? Jak często się pani z nim widuje?

– Nie tak często jak kiedyś. Teraz mieszka z żoną Lydią w Napa. Kupili winnicę i produkują wino.

– Jest więc na emeryturze?

– Bardzo dobrze się urządził. – Jej ton jest sztywny, obronny. Ale słyszę coś jeszcze. Poczucie winy ocalałego? Jakieś niewidzialne przymierze?

– Jakiś powód ustania wizyt? – pyta Will.

– Po prostu życie. Jesteśmy bardzo zajęci.

Bardziej, niż kiedy pracowałaś?, myślę po cichu.

– Czy on i Lydia mają dzieci? – pytam.

– Mój bratanek Ashton jest w szkole z internatem na wschodzie. W Andover. – Przerywa, a jej mina pochmurnieje. – Po co te wszystkie pytania? Chyba państwo nie sugerują, że Drew mógł skrzywdzić Cameron?

– Chciałabym zobaczyć pokój Cameron – mówię, zamykając notes. – Pokaże mi go pani?

(osiemnaście)

Will zostaje w salonie z Troyem, a Emily prowadzi mnie długim lśniącym korytarzem z kwadratowymi oknami w równych odstępach. Na każdym głębokim parapecie idealne małe drzewko bonsai wygina się w łuk z terakotowej doniczki niczym dzieło sztuki, bladozielone i posągowe. Nie wyglądają na prawdziwe.

– Ma pani ogrodnika? – pytam. – Gosposię?

– Co drugi tydzień przyjeżdża z miasta ekipa sprzątająca. Wszystko poza tym robię sama.

– Imponujące.

– Tak? Większość kobiet nie korzysta z pomocy.

Większość kobiet nie jest Emily Hague, myślę.

Docieramy na koniec korytarza do zamkniętych drzwi. Emily wygląda, jakby nie chciała wchodzić do środka, więc wchodzę pierwsza, z szacunkiem, wyczuwając jej napięcie. Były tu już dziesiątki ludzi, przetrząsali wszystko, szukali odcisków. Przekopali ubrania, książki i albumy ze zdjęciami, otworzyli każdą szufladę. To naruszenie prywatności jest koniecznie, choć trudno na nie patrzeć, zwłaszcza jeśli Emily dźwiga poczucie winy i wyrzuty sumienia. Możliwe, że zbierane przez wiele lat, o ile intuicja mnie nie myli.

Obszerne łóżko Cameron jest starannie nakryte prostą kremową narzutą z dekoracyjną poduszką – małym, niebieskim, aksamitnym jaśkiem w kształcie królika. Zastanawiam się, czy to ona jest dziewczyną, która wszystko przez cały czas utrzymuje w nienagannym porządku, czy też Emily tu posprzątała po wyjściu ekipy dochodzeniowej, bo nie mogła się powstrzymać.

– Byłyście panie same tamtej nocy, tylko we dwie? – pytam. – Czy wydawało się, że u Cameron wszystko w porządku?

– Mniej więcej. Nie weszła jeszcze w rytm zajęć drugiej klasy. Miała większe wahania nastroju niż zwykle, była chyba trochę niespokojna.

– Powiedziała z jakiego powodu?

– Starałam się nie dociekać. Mam mnóstwo książek, w których piszą, że nastolatki potrzebują przestrzeni. Popełniłam błąd?

– Nastolatki są skomplikowane. – Podchodzę do regału z książkami i delikatnie dotykam grzbietów.

Małe kobietki. Pułapka czasu. Tessa d’Urberville. Buszujący w zbożu. Są baśnie i powieści fantastyczne, komiksy i poezja. Rilke, T.S. Eliot, Anne Sexton. To biblioteczka rozkwitającej pisarki.

– Gdzie jest ta praca, o której pani wspomniała? – pytam. – Ta, którą pochwalił nauczyciel?

– Nie wiem. Cameron zawsze była bardzo skryta, już jako mała dziewczynka.

– Porządkowała uczucia na papierze. Czy również rysowała?

– Tak. Więcej, kiedy była młodsza. Skąd pani wie?

– Zgaduję. Gdyby udało nam się znaleźć jakieś niedawne zapiski, może uzyskalibyśmy więcej wskazówek, co się działo z pani córką. – Sięgam pod regał, ale nie znajduję nic, nawet kurzu. Otwieram szufladę biurka, a później macam pod krawędziami materaca.

– Możliwe, że trzymała go w zamkniętej szkolnej szafce – podpowiada Emily.

– Możliwe. Ekipa szeryfa Flooda z pewnością wszystko stamtąd zabrała, ale się upewnię, czy nic nam nie umknęło.

Podchodzę do szafy Cameron, gdzie pół tuzina sukienek przesunięto do tyłu. Dominują w niej dżinsy i T-shirty, bluzy z kapturem i kraciasta flanela. Lubi czerń, szarość i czerwień, tenisówki Converse i golfy z raglanowymi rękawami. Styl chłopczycy. Chwytam krawędź koszuli w czerwoną kratę, która wygląda na znoszoną i ulubioną. To takie intymne być tu wśród jej ubrań. Czuję silne pragnienie, żeby ją za to przeprosić.

Emily staje za mną i przytula do siebie jeden ze swetrów Cameron, jakby dając mu dostatecznie dużo ciepła i uwagi, mogła go ożywić.

– Próbuję przygotować się na najgorsze, ale to mnie zabija. Jeśli ktoś jej zrobił krzywdę albo… – Łapczywie nabiera powietrza. – Myśli pani, że mógł to zrobić któryś z moich fanów? Jeśli to moja wina, to nie wiem, jak będę dalej żyć.

– Tak daleko lepiej się nie zapuszczać – uspokajam ją. – Jeśli byłaby to zagrywka, żeby zwrócić pani uwagę, najprawdopodobniej pojawiłby się jakiś list dotyczący okupu albo inna wiadomość konkretnie dla pani.

– Ma pani rację. – Wydaje się nieco spokojniejsza.

– Ale oczywiście mnóstwa rzeczy nadal nie wiemy. Postarajmy się działać krok po kroku.

– Cały czas mi się wydaje, że się obudzę – mówi Emily zdławionym głosem. – Że ona wejdzie do domu i okaże się, że to był tylko koszmar.

– Wiem – odpowiadam cicho.

– To, o czym pani mówiła wcześniej, problemy z powodu porzucenia, nigdy o tym nie myślałam w odniesieniu do Troya i do mnie. A może myślałam, tylko to od siebie odpychałam.

Kiwam głową, żeby ją ośmielić.

– Powinnam była być bardziej otwarta wobec Cameron, powinnam była więcej z nią rozmawiać. Kiedy byłam w jej wieku, mój ojciec miał romans z jakąś kobietą z klubu golfowego w Bowling Green. W północnym Ohio. Tam się wychowywałam. – Kręci głową, oczy ma zamglone, pełne nieprzepracowanych uczuć. – Wszyscy wiedzieli, że romansuje. To było straszne.

– Ale pani rodzice się nie rozwiedli – domyślam się głośno.

– Mama wyjechała na terapię odchudzającą. Kiedy wróciła, wszyscy udawaliśmy, że nic się nie stało. Sześć miesięcy serka wiejskiego i brzoskwiń. Ojciec dał jej bransoletkę z szafirami, ale ześlizgnęła jej się z ręki. Schudła piętnaście kilogramów.

– A pani uciekła do Hollywood – mówię. – Ile miała pani wtedy lat?

– Dziewiętnaście.

– I nigdy nie wybaczyła pani ojcu – zgaduję, ale mogę się założyć, jaka będzie jej odpowiedź. – A co z pani bratem? Czuje to samo w związku z państwa rodzicami?

Emily wypuszcza rękaw swetra Cameron, dotyka obluzowanego szylkretowego guzika, który zauważyła, i lekko się krzywi.

– Drew zawsze myślał przede wszystkim o sobie. Nie ogląda się za siebie. Nigdy nie rozmawiamy o tamtych czasach.

– Rozumiem. – Tego też się domyślałam. – Po przeprowadzce tutaj z Los Angeles zarzuciła pani aktorstwo. Zawsze miała pani taki zamiar?

Potakuje sztywno głową.

– Praca pochłaniała zbyt wiele mojej uwagi i ciągle chodzili za nami paparazzi, do restauracji i w czasie rodzinnych wyjść. Nigdy nie mieliśmy prywatności. Pomyślałam, że przeprowadzka wszystkim nam wyjdzie na dobre. Cameron miałaby normalne życie, a ja w końcu większość czasu mogłabym poświęcić jej. – Obserwuję, jak jej twarz się ściąga, kiedy mierzy się z okrutną ironią sytuacji, poczuciem winy i wyrzutami. – A jeżeli Cameron wołała o pomoc, a ja tego po prostu nie widziałam?

Ból w jej oczach jest potworny. Czuję nieodparte pragnienie, żeby ją pocieszyć, ale też żeby ją obudzić. Czeka nas mnóstwo pracy.

– Gdybanie wciągnie panią w bardzo ciemną dziurę. Cameron potrzebuje, żeby była pani silna. Pomoże mi pani?

– Postaram się.

– Czy pani mąż ma romans? Czy to był powód kłótni?

Jej twarz jest nieruchoma jak kamień i chłodna, ale wyczuwam bijące od jej ciała silne, wysokie fale strachu. Walczy sama ze sobą, jak dużo wyjawić.

– Ma kobietę w Los Angeles – odpowiada w końcu. – Asystentkę z Paramount. Nie jest pierwsza.

– Przykro mi. Potrzebne mi jej nazwisko.

– Po co? Chyba pani nie sądzi, że ma z tym coś wspólnego?

– Na tym etapie musimy sprawdzać każdy wątek.

– Tylko… – Kręci głową. – Troy przeżywa trudne chwile.

– Pani Emily…

– Tak?

– Dość tego. Proszę przestać go tłumaczyć.

– Przepraszam. Robię to zupełnie nieświadomie.

– Wiem.

Na biurku Cameron leży czerwony kołonotatnik z gryzmołami w kształcie gwiazd na całej okładce. Emily otwiera go i wyrywa czystą kartkę. Zapisuje nazwisko, składa kartkę na pół i mi ją podaje.

– Pewne rzeczy, których się dowiemy, mogą się okazać trudne. I brzydkie – mówię. – Ale jestem przekonana, że nawet najgorsza prawda jest lepsza niż niewiedza.

Sprawia wrażenie kruchej, pełnej wątpliwości.

– Mam nadzieję, że ma pani rację.

Wsuwam kartkę do mojego notesu i podchodzę do wielkiego prostokątnego okna, które zajmuje połowę długości północnej ściany. Wychodzi na podjazd i bramę po lewej, a po prawej na trawnik ginący wśród gęstych drzew. Plisowane rolety z przezroczystego ryżowego papieru w kolorze écru są podciągane dzięki specjalnemu mechanizmowi. Kiedy delikatnie pociągam sznurek wiszący z jednej strony, coś przykuwa moją uwagę. U dołu rolety są maleńkie zadrapania, na tyle dyskretne, że można ich nie zauważyć, jeśli szuka się czegoś innego.

– Czy Cameron wymykała się tędy z domu?

– Nie sądzę. – Emily podchodzi, żeby spojrzeć, a jej piękne rysy przesłania napięcie. – Czemu miałaby to robić?

Przyciskam kciuk do ramy rolety, a ona poddaje się natychmiast i wyskakuje do przodu. Cameron musiała ją wyciągać niejeden raz albo robił to ktoś inny.

– Co jest po drugiej stronie tych drzew?

– Nadmorska droga. Może z kilometr dalej?

– Czy kiedy ludzie szeryfa Flooda przeszukiwali nieruchomość, mieli ze sobą psy?

– Tak. O co chodzi? Jestem skołowana. Chce pani powiedzieć, że Cameron uciekła z własnej woli?

– Nie mam pewności, ale to by wiele wyjaśniało.

– Dokąd by poszła? Dlaczego?

Nie odpowiadam od razu, czekam, aż znajdę właściwe słowa. Nic dziwnego, że Emily jest zdezorientowana. Była właściwie ślepa na ból córki, ale przy okazji nie rozumiała też siebie samej. Wychowała się, gardząc ojcem, a potem poślubiła jego dokładną kopię. Żałowała swojej matki, a sama stała się taka sama. Czy ucieczka do Hollywood, koniec końców, na coś się zdała? Została gwiazdą, owszem, zagrała role, które pokochały i z którymi utożsamiały się miliony ludzi, choć zastanawiam się, czy rzeczywiście goniła za ulotną wolnością od tego, co zostawiła za sobą.

Przez lata pracy jako detektyw, zwłaszcza w Reflektorze, bardzo dużo dowiedziałam się o spirali przemocy w systemie rodzinnym. Ale równie niebezpieczna może być spirala milczenia – i powtarza się przez pokolenia z zatrważającą stałością. Odchudzanie matki u córki zamienia się w obsesyjną dbałość o drzewka bonsai. Ukrywana rażąca niewierność spotyka się z milczącą zgodą, a później pustką. Cameron była na to wszystko narażona. Emily wpoiła jej bezradność, być może srebrną łyżeczką.

– Nie sądzę, że pani córka została uprowadzona – oceniam. Moje słowa są brutalne i szybko wyciągam wnioski. Ale nie ma czasu do stracenia.

– Nie – mówi Emily tak cicho, że równie dobrze może mówić „tak”. Zdążyłam się przekonać, że te dwa słowa nigdy nie są od siebie zbyt daleko.

– Moim zdaniem Cameron ma ktoś znajomy. I myślę, że poszła z nim z własnej woli.

(dziewiętnaście)

– Wszystko w porządku? – pyta Will, kiedy jesteśmy znów w jego radiowozie i wyczuwa moją niepewność.

Podaję mu złożoną kartkę.

– Dziewczyna Troya Curtisa.

– Chyba nie jestem zaskoczony.

– Ja też nie, ale mi przykro. Ze względu na nich wszystkich.

Chwilę później przejeżdżamy przez bramę, oko kamery obraca się i w cichy sposób za nami podąża. Myślę o Cameron w jej pokoju, planującej uniknięcie tego oka, dziewczynie z tajemniczym wnętrzem trzymającej się nadziei, której, być może, nikomu nie wyjawiła i nigdzie nie zapisała.

– Co sądzisz o tym, że Drew Hague jest tak blisko? – pyta Will.

– Opowiedz mi o nim coś więcej.

– Miał dziewiętnaście lat, był na pierwszym roku studiów, kiedy oskarżono go o gwałt. Powiedział, że to było nieporozumienie i że dziewczyna była pijana. Rodzice zdołali go jakoś z tego wyciągnąć. Głowę dam, że słono ich to kosztowało.

– Ile lat miała ta dziewczyna?

– Szesnaście.

– I wyplątał się z tego? Przesłuchajmy go w tym tygodniu. Napa o tej porze roku jest naprawdę przyjemna.

Uśmiecha się.

– Zgoda.

– Bez względu na to, czy Drew ma w tej sprawie jakieś znaczenie, czy nie, sądzę, że Cameron w jakiś sposób współdziałała. W tych sprawach nic nigdy nie jest czarne albo białe, jak mogłoby się wydawać. Zdarza się, że ofiary poszukują oprawców tak intensywnie, jak są prześladowane.

– Co masz na myśli?

Brnę dalej i opowiadam mu o oknie w pokoju Cameron, i że być może została nastawiona oraz zmanipulowana przez tego oprawcę, kimkolwiek był. Może żerował na jej niepewności i potrzebach.

– Najbardziej obleśna przemoc wynika często z niewiarygodnej zażyłości, Will. Wymaga zaufania. Wymaga czasu.

– No nie wiem – mówi. – Cameron opuściła dom dobrowolnie, celowo unikała monitoringu. Dlaczego? Jej rodzice i tak z pewnością dość szybko zorientowaliby się, że jej nie ma.

– Zakładasz, że uciekła z myślą, że nie wróci. A jeżeli zamierzała jedynie wymknąć się na kilka godzin, ale sytuacja się skomplikowała? Dość łatwo uniknąć kamer, jeśli pobiegła wśród drzew na nadmorską drogę. Wystarczyło rozbroić alarm. Pilota miała na swojej nocnej szafce. Nie musiała się wysilać.

– Chcesz powiedzieć, że chodziło o schadzkę? Randkę?

– Może nie. Możliwe, że tylko chciała zwrócić na siebie uwagę.

– Kogoś, kto mógł ją skrzywdzić? Nie sądzisz, że na to była za mądra?

– Nie – mówię. – Nie była. – Nie mogę oczekiwać, że Will będzie tak wyczulony na słabe punkty Cameron jak ja. On nigdy nie był dzieckiem odrzuconym. Nigdy nie doświadczył świata w ciele kobiety czy dziewczyny. Nigdy nie miał powodu, żeby pomylić miłość z cierpieniem. Tę pomyłkę wyczułam niemal jak porażenie prądem, kiedy zobaczyłam ogłoszenie o zaginięciu Cameron, jej zraniony wzrok. – Może w ogóle nigdy nie miała zdrowego punktu odniesienia.

Will kiwa głową bez przekonania, a później zapada cisza.

– Co sądzisz o Emily? – pyta po chwili.

– Nie wiem. Chyba chciałabym, żeby była silniejsza.

– Pewnie stara się, jak umie.

Jego słowa wywołują zgrzyt i iskrę, jak krzemień na kamieniu. Jasne, że ma rację. Ludzie prawie zawsze starają się najlepiej, jak umieją. Czasami to wystarczy, ale na ogół nie.

– Gdyby Emily miała odwagę zostawić Troya, kiedy zdradził ją po raz pierwszy, może wszystko potoczyłoby się inaczej – mówię.

– Możliwe. Tego się nie dowiemy.

– A ty co o niej myślisz? – Uświadamiam sobie, że nie mam pojęcia, co powie.

Wzrusza ramionami.

– Kiedy się tu sprowadzili cztery lata temu, myślałem, że fajnie będzie mieć gwiazdę filmową chodzącą po ulicach, ale oni trzymali się z daleka od wszystkiego. Nie przypominam sobie ani jednej rozmowy z Emily czy z Troyem, nawet przelotnej. A Cameron znam tylko z widzenia. Nie powinno tak być.

– Nie powinno. – Muszę się zgodzić.

– Posłuchaj. – Will odchrząkuje. – To wszystko, co powiedziałaś Curtisom o adopcji, problemach z tożsamością i udawaniu, dotyczyło też ciebie? – Zawiesza głos, wyraźnie skrępowany. – Pamiętam cię jako ładną, szczęśliwą dziewczynę, ale może czegoś nie zauważyłem.

Przez długą chwilę nie wiem, co odpowiedzieć. Szczerze mówiąc, spłoszyło mnie to, że miał czelność zapytać.

– Możesz mi powiedzieć, że to nie moja sprawa – dodaje pośpiesznie, odczytując moją minę.

Wlepiam wzrok w horyzont.

– Nie twoja – odpowiadam łagodnie, ale stanowczo.

– Przepraszam. – Znów chrząka.

Objeżdżamy klif i po chwili wyłania się miasteczko, wyraźne z białymi dachami, białymi płotami, białymi wieżyczkami. Burzowe chmury zaczęły odpływać. W jednym miejscu przy cyplu ostrze błyskawicy nad wyschniętą trawą nadaje jej barwę ciemnego złota. To od zawsze mój ulubiony kolor. Kiedy przyjechałam tu po raz pierwszy, zamknięta w sobie i cyniczna, wciąż wyczekująca kłopotów, byłam pewna, że nigdy nie będzie lepiej. Ale było.

– Nie udawałam – mówię w końcu.

– To dobrze. Cieszę się.

Złota trawa faluje, zgina się.

– Każdy powinien mieć gdzieś swoje miejsce.

(dwadzieścia)

Moja matka umarła w Boże Narodzenie, ale dopiero dużo później byłam w stanie poskładać wszystkie szczegóły. Wszyscy chcieli mnie chronić, jakby to nie utrudniało sytuacji jeszcze bardziej. Milczenie i domysły, usiłowanie wyczytania czegoś ze spojrzeń, min i wzroku, który zawsze unikał mojego. W końcu się dowiedziałam, że wyszła w Wigilię, kiedy dzieciaki i ja byliśmy już w łóżkach, pożyczyć pięćdziesiąt dolarów od koleżanki na prezenty dla nas. Ale zamiast prezentów kupiła heroinę i przedawkowała. Znaleźli ją w jej samochodzie na parkingu Long John Silver’s w bożonarodzeniowy wieczór i przyszli po nas, ale widocznie już spaliśmy. Może wcale by nas nie znaleźli, myślałam potem przez lata w ten magiczny dziecięcy sposób, gdybym nie spaliła jajek.

A tak policja wezwała opiekę społeczną, żeby się nami zajęła. Obserwowałam, jak starsza kobieta w znoszonym niebieskim kostiumie przeszukuje szuflady, usiłując zebrać rzeczy dzieciaków. Nie pozwoliła mi pomóc, tylko wkładała ich ubrania do poszewek na poduszki w sposób wzbudzający moją złość i zakłopotanie. Ledwie udało mi się z nimi pożegnać, zanim wsadziła dzieciaki do samochodu i zawiozła do matki, która, z tego, co wiedziałam, właściwie nie potrafiła zatroszczyć się o siebie samą.

Kiedy po raz ostatni widziałam Amy, miała w buzi prawie wszystkie włosy i była cała zasmarkana. Jasonowi włożyli jej błękitne skarpetki, jakby to w ogóle nie miało znaczenia. Tego, jak oboje na mnie patrzyli, nie zapomnę nigdy, jakby w milczeniu pytali, jak mogłam do tego wszystkiego dopuścić. Ja zadawałam sobie to samo pytanie.

Ponieważ Red siedział w więzieniu i ani on, ani Robin nie mieli w pobliżu żadnych krewnych, nikt nie wiedział, co ze mną począć. Zabrano mnie na pogotowie opiekuńcze, gdzie miałam czekać na skierowanie do pierwszej rodziny zastępczej. Opiekunką była młoda kobieta wyglądająca na niewiele starszą od mojej mamy, która miała dwadzieścia siedem lat. Powiedziała, że sama sobie szyje ubrania, podając mi talerz pełnoziarnistych krakersów i trójkątny kawałek z wielkiego bloku jaskrawopomarańczowego sera z niebieską pieczęcią wydziału opieki społecznej.

– Sporo przeszłaś – stwierdziła, kiedy jadłam. – Chcesz o tym porozmawiać?

Nie chciałam. Miała na sobie brązową spódnicę w żółte kwiaty, jakby była pionierką, postacią z książki Domek na prerii Laury Ingalls Wilder. Nie potrafiła zrozumieć mojego życia, a tymczasem we mnie narastało napięcie. Słowa, dla których musiałam znaleźć ujście. Nie miało to związku ze śmiercią matki, bo to dopiero zaczęło do mnie docierać, ani z tym, że martwiłam się o mojego brata i siostrę, tak jeszcze małych, potrzebujących, żeby ktoś miał ich na oku i pilnował, by jedli, ale było związane z tylko jedną chwilą. Jednym momentem z całego ciągu chwil, kiedy zamartwiałam się w myślach z powodu Phyllis, koniec końców, jak się okazało, nieszkodliwej.

– Jestem po prostu na siebie taka wściekła – powiedziałam do kobiety w falbaniastej bluzce i się rozpłakałam. Do tej chwili z całej siły powstrzymywałam łzy.

– Co takiego? – spytała. – Dlaczego?

– Byłam taką idiotką – powiedziałam z tą samą modulacją, z jaką moja mama zawsze zwracała się do taty. – Nie powinnam była gotować. Zrobiłam taką głupotę.

Kobieta – na imię miała chyba Susan – spojrzała na mnie ze smutkiem.

– Jesteś tylko małą dziewczynką, Anno. Nie mogłabyś się opiekować bratem i siostrą. Jeśli masz się na kogoś wściekać, to na swoją mamę. Zostawiła was samych. To nie w porządku.

Nie ulegało wątpliwości, że intencje miała dobre, ale nie wiedziała o naszej rodzinie najważniejszego. Moja mama nie była szczególnie silną osobą. Jeśli za dużo spała albo za często płakała, albo brała narkotyki, to dlatego, że nasz tata nie zostawił jej dość pieniędzy i nie dawała sobie z tym rady.

– Dobrze sobie radziłam – powiedziałam. – To naprawdę grzeczne dzieci.

Posłała mi kolejne smutne spojrzenie i pokręciła głową.

– Znajdziemy ci dobry dom.

Nagle kuchenne światło zaświeciło mi prosto w oczy. Okruchy pełnoziarnistego herbatnika w buzi zamieniły się w słodką papkę. Ona mnie wcale nie słuchała.

– Ja miałam dobry dom.

Zapadła cisza. Chyba bała się na mnie spojrzeć.

– Tak mi przykro.

(dwadzieścia jeden)

Dwunastoosobowy zespół Willa pracował bez przerwy od 22 września, od zniknięcia Cameron, badając i przesłuchując, chodząc od drzwi do drzwi w mieście i po okolicy z jej wizerunkiem. Ludzie codziennie przekopywali się przez bazy danych, dzwonili do kuratorów sądowych w nadziei, że znajdą nazwisko i motyw pasujące do tej sprawy. Z pewnością to dobrzy mężczyźni i dobre kobiety, ale nie chcę ich poznawać ani wplątywać się w niuanse tej sprawy bardziej niż to konieczne. Will się zgadza. Mówi, żebym informowała o wszystkim wyłącznie jego, i daje mi całkowitą niezależność, pod warunkiem że na bieżąco będę mu zdawać relację.

– Chciałabym przesłuchać Steve’a Gonzalesa – mówię. – Chcę też dowiedzieć się czegoś więcej na temat biologicznej rodziny Cameron.

– Dobrze. Ja dotrę do dziewczyny Troya Curtisa i zdobędę informacje na temat Drew Hague’a. Ale najpierw porozmawiamy wspólnie z Grayem Bensonem?

– O tym samym myślałam.

Jest nieco po trzeciej, kiedy wyjeżdżamy w poniedziałek, 4 października. Gray mieszka dwie przecznice od liceum w Mendocino, na Cahto Street, małym osiedlu graniczącym z cmentarzem Hillcrest. Właściwie nie ma miejsca do zaparkowania, ale Will kieruje radiowóz w gęstą ścianę winorośli i eukaliptusa po lewej stronie ulicy i wyłącza silnik, gdy ostatnie krople deszczu spadają na przednią szybę, zaparowaną od środka od wilgoci naszych oddechów.

Znam każdy zakątek Mendocino, ale na Cahto nie bywałam często. Są na niej tylko cztery domy, włącznie z domem Graya, prostym parterowym budynkiem krytym gontem za zwykłym niskim płotem, pod którym stoją kosze na śmieci. Wysiadamy i ruszamy ulicą lekko pod górę, omijając błotniste wyboje i dziury w asfalcie, krocząc po słowie „szkoła”, namalowanym na jezdni popękaną, śliską od deszczu żółtą farbą. Powietrze wydaje się ciężkie i słodkie jak mokra kora. Próbuję sobie wyobrazić tutaj Cameron, postawić się na jej miejscu. W noc zniknięcia najpierw się uczyła, po szkole, z Grayem. Przechodziła tędy po drodze do swojego domu na kolację i o czym myślała? Wiedziała już, że później tego samego wieczoru spotka się ze swoim porywaczem? Czy może ich ścieżki przecięły się pomiędzy jej domem a domem Graya? Może wtedy zaproponował Cameron spotkanie, obiecując jej coś cennego. Ale co?

– Przepytaliście mieszkańców tych domów, czy ktoś widział podejrzany pojazd? – pytam Willa.

Zaprzecza ruchem głowy.

– Nic.

– Jeśli Cameron często tu bywała, trzeba się baczniej przyjrzeć sąsiadom. Co z panem Bensonem?

– Z tego, co zrozumiałem, nie wchodzi w rachubę. Przeprowadził się do Nowego Orleanu, kiedy Gray był mały.

– To pewnie kolejny powód, który połączył Graya i Cameron. Utrata rodzica zmienia człowieka bez względu na to, jak do niej dochodzi.

Wysłużona furtka domu Bensonów jest otwarta i przekrzywiona na zawiasie, ze słupkiem oplecionym klematisem. Na podwórku obok domu przyglądam się zapuszczonemu warzywnikowi wyrastającemu z długich skrzyń, zaniedbanym sadzonkom pomidorów pochylającym się na drucianych podporach, i myślę o tym, jak proste i realne to wszystko mogło się wydawać dziewczynie takiej jak Cameron, uwięzionej na klifie w szklanej szkatule, gdzie jej sławna matka przycina drzewka bonsai, udając, że nie ma pojęcia o zdradach męża.

Di Anne Benson otwiera drzwi na pukanie Willa. Jest pulchną i ładną czterdziestokilkulatką z kręconymi kasztanowymi włosami. Spoza niej, z kuchni, dobiega zapach sosu spaghetti ze słoika.

– Szeryfie Flood. – Trzyma ścierkę do naczyń. – Nie spodziewałam się pana.

– Przepraszam, że znów panią niepokoję. To detektyw Hart. Czy zastaliśmy Graya? Obiecuję, że nie zajmiemy dużo czasu.

Kiwa głową i prowadzi nas za próg i dalej w górę wąskimi schodami wyłożonymi beżowym, splamionym życiem berberyjskim chodnikiem. W odstępach wiszą poprzekrzywiane roślinne grafiki z ramkami lekko pokrytymi kurzem. Idąc za nią, dostrzegam metkę, która wystaje z jej luźnego granatowego swetra, i powstrzymuję się przed wsunięciem jej z powrotem.

– Gray? – Głos Di Anne przedostaje się niepewnie za drzwi, zanim je otworzy i przesunie się na bok. Mam wrażenie, że w jej ruchach jest jakiś niepokój. Jakby wiedziała, że jej syn stał się kruchy i nieufny. Bezbronny.

Gray siedzi w połowie zatopiony w brązowym aksamitnym siedzisku na podłodze, z długimi nogami podciągniętymi do góry niczym tarcza. W rękach ma szkicownik, który zamyka, i podnosi głowę z rudymi włosami zaczesanymi w stylu pompadour, jak idol z lat pięćdziesiątych albo jak John Taylor z Duran Duran z plakatu przyklejonego do wewnętrznej strony drzwi pokoju Graya, z ich pierwszej trasy koncertowej – rozmarzony wzrok, podniesiony kołnierzyk i ta cała reszta. Ubranie Graya jest jednak proste i codzienne – ciemnoniebieska bluza z kapturem, spodnie w jasnym odcieniu khaki i wełniane bambosze na gumowej podeszwie. Wygląda mi jak ktoś uwięziony pomiędzy tym, kim chce być, a tym, kim być musi.

– Nie mam nic nowego do powiedzenia. – Bawi się zamkniętym szkicownikiem, unikając wzroku Willa i mojego.

– W porządku – mówi Will i zwraca się do pani Benson. – Zajmiemy tylko dziesięć minut.

– Jestem Anna Hart – przedstawiam się Grayowi. – Należę do detektywów próbujących odnaleźć Cameron.

– Powiedziałem już wszystko, co mogłem sobie przypomnieć.

– Wiem. I wiem też, jak ciężko musi ci być codziennie się zastanawiać, co się z nią stało. Założę się, że nie możesz spać. Że nie wiesz, co ze sobą począć.

Mruga.

– Radzę sobie.

Siadam na podłodze, żeby znaleźć się na wysokości jego wzroku.

– Byliśmy właśnie w domu Cameron. Jej rodzice od jakiegoś czasu przeżywają kryzys. Czy Cameron dużo o tym z tobą rozmawiała?

– Trochę.

Wymieniamy z Willem szybkie spojrzenie. Pora spróbować innej strategii.

– Wyjdę zadzwonić – mówi Will. – Wrócę za parę minut.

Kiedy znika, Gray spogląda na mnie nieufnie.

– Lubisz Duran Duran – mówię. – Ordinary World to świetna piosenka.

Zaskoczyłam go. Może dlatego mi odpowiada.

– Najlepsza na płycie.

– To prawda, ale smutna. Opowiada o Davidzie Milesie, prawda?

Jego źrenice się rozszerzają.

– Simon Le Bon nigdy tego nie powiedział.

– Zgadza się. I dlatego to taka dobra piosenka. Nie mówi niczego wprost, ale jak się wsłuchać, człowiek zaczyna słyszeć to, czego on nie mówi.

Po minie Graya widzę, że słucha mnie z uwagą. Postanawiam brnąć dalej.

– To, co dla nas najważniejsze, starannie chronimy. Czasami nie mówimy nikomu, a czasem tylko jednej osobie, która zna nas najlepiej.

– Chyba tak. – Gray kładzie szkicownik na podłodze, a bez niego jego dłonie wyglądają na puste i blade.

– Rodzice Cameron mówią, że ostatnio przeżywała ciężkie chwile. Ty też byś to tak ujął?

W długiej ciszy zmaga się ze sobą.

– W domu miała duży stres – mówi w końcu.

– Na to wygląda. Może za duży jak na kogoś tak wrażliwego jak Cameron.

Jego wzrok nadal jest ostrożny, ale podejmuje trop.

– Zawsze było jej dość ciężko z tym, że jej mama jest światowej sławy aktorką. A tata często jest poza domem.

– Czy jego podróże nie pozwalały im być blisko? Emocjonalnie, oczywiście.

– Chodzi o coś więcej. – Jego źrenice wyglądają, jakby drgały, a całe ciało delikatnie drży pod wpływem wewnętrznego konfliktu. – Ma romans z kimś z pracy. Cameron była na niego wściekła i martwiła się o mamę.

Kiwam głową, żeby go zachęcić, udając, że mnie nie zaskoczył.

– Myślisz, że zdradził ją po raz pierwszy? A może po prostu ona pierwszy raz się o tym dowiedziała?

– Cameron mówi, że on zawsze taki był. Ale teraz jest gorzej. Jego dziewczyna jest w ciąży i zamierza urodzić dziecko. Czy jej rodzice to pani powiedzieli? Może nie powinienem o tym mówić. Nie wiem.

Staram się nie reagować przesadnie. Dziecko? Taka informacja musiała wstrząsnąć Cameron.

– Możesz powiedzieć wszystko – uspokajam go. – Nic złego nie robisz. Cameron to twoja przyjaciółka. Nic dziwnego, że dochowujesz jej tajemnic, a ona twoich. Tak zachowują się przyjaciele.

– Szeryf przyjeżdżał ze mną rozmawiać kilka razy. Byłem naprawdę skołowany.

– Nic dziwnego – odpowiadam. – Chcesz chronić Cameron. Ale, Gray, pewne sprawy, o których wiesz, mogą nam pomóc ją odnaleźć. Myślisz, że dałbyś radę być wobec nas trochę bardziej otwarty?

Czuję, że sztywnieje na pufie, zastanawiając się, czy może mi zaufać, czy naprawdę nie postąpi niewłaściwie, jeśli powie to, co w sobie dusi.

– Cameron miała wiele poważnych problemów, zmagała się z wieloma trudnymi rzeczami. Nie tylko w kwestii rodziców.

– Sprawy osobiste – domyślam się.

– Tak.

Drzwi się otwierają i zjawia się Will. Czuję, jak niemal słyszalnie schodzi ze mnie powietrze. W czasie przesłuchania pierwsza, druga czy trzecia rzecz, jaką mówi przesłuchiwany, rzadko jest ważna. Prawdziwa szczerość wymaga czasu. Cierpliwego przedzierania się przez kolejne warstwy. Niewiele brakowało, żeby Gray powiedział coś ważnego.

– Jestem – oznajmia Will, siadając na łóżku. – Co mnie ominęło?

Zerkam na Graya, a on kiwa głową ledwie zauważalnie.

– Rozmawialiśmy właśnie o rodzicach Cameron. Jej tata ma romans. Sytuacja jest chyba bardziej skomplikowana, niż przypuszczaliśmy.

– Tak?

Znów zerkam na Graya, szukając gestu aprobaty.

– Dziewczyna Troya jest w ciąży.

– Coś podobnego. Nieźle.

– Proszę nie mówić jej rodzicom, że coś powiedziałem – prosi Gray.

– Gwarantujemy ci pełną dyskrecję – zapewnia go Will.

– Właśnie to mam na myśli, Gray. W ten sposób możesz pomóc Cameron.

Gray milczy przez długi czas, wyginając dłonie na kolanach.

– Cameron zaczęła sobie przypominać rzeczy z przeszłości – wyznaje w końcu. – Przy ostatnim słowie łamie mu się głos. – Z czasów, kiedy była mała.

– Jakie rzeczy? – pytam łagodnie.

– Ale naprawdę nie możecie powiedzieć jej rodzicom. – Gray zamyka oczy, a później je otwiera i zdaje się, że jest gotowy zapłacić cenę prawdy. Wyczuwam jego strach i niepokój. Prosimy go o to, żeby wyciągnął mroczne sekrety Cameron ze skrzyni, w której je dla niej przechowywał. Jest jej najbliższym przyjacielem, to on jest tą skrzynią. – Musicie mi przyrzec.

Oboje kiwamy głowami.

– Chciała zacząć brać pigułkę. Nie uprawiała seksu ani nic z tych rzeczy. Proszę tak nie myśleć. Podobno naprawdę dobrze działa na skórę.

– To prawda – przyznaję. – Mnóstwo dziewczyn stosuje ją z tego powodu.

– Właśnie. W każdym razie poprosiła mnie, żebym pojechał z nią do bezpłatnej przychodni. Pojechaliśmy do Fort Bragg autobusem któregoś dnia po szkole parę tygodni temu. Czułem się, jakbyśmy robili rzecz dla dorosłych.

– Mów dalej – ponaglam. – Pojechaliście do przychodni.

– Tak, ale lekarka nie chciała wydać recepty bez dokładnego badania. Czekałem na nią, nic wielkiego, ale wyszła stamtąd wyjątkowo przygaszona i cicha. Dopytywałem, co się stało, powiedziała mi dopiero w połowie drogi do domu. To było straszne.

– Co było straszne? – pyta Will.

– Lekarka powiedziała jej, że ma blizny. – Jego twarz nieruchomieje, a później pochmurnieje. – To znaczy, tam w środku.

Czuję ukłucie w sercu.

– Czy wspominała ci kiedyś o swoim wujku? Drew Hague?

Gray kręci głową.

– Chyba nie.

– A o kimś innym? O mężczyźnie? Skup się, Gray.

– Nie było żadnych mężczyzn. W każdym razie o żadnym mi nie mówiła. Po tamtym dniu znów się zamknęła w sobie i nie chciała ze mną o tym rozmawiać. Nasza przyjaźń się zmieniła.

Jest jeszcze dzieckiem. Nic dziwnego, że poczuł się bezradny, ale podobnie poczuła się Cameron. Inaczej szukałaby w nim, swoim najlepszym przyjacielu, oparcia. Powiedziałaby mu, gdyby umiała znaleźć słowa.

– Jesteś bardzo dzielny, że zdobyłeś się na szczerość wobec nas – mówię w końcu. – To może być ważne, Gray. Myślę, że ktoś kiedyś skrzywdził Cameron. Ten ktoś mógł powrócić do jej życia albo mogła poznać kogoś nowego, kto zbliżył się do niej w ten sam sposób. Nie możesz obwiniać się o to, że nie wiedziałeś, jak naprawić sytuację. Właściwie nie da się jej naprawić. Rozumiesz?

Gray potakuje ledwie zauważalnie. Widzę, jak się stara sobie wybaczyć.

– Możesz dać nam znać, jeśli przypomnisz sobie coś więcej? Cokolwiek? – prosi Will.

Przysuwam się do siedziska i klękam, wyciągając ręce.

– Gray…

– Tak?

– Ty nie ponosisz żadnej winy.

(dwadzieścia dwa)

Do samochodu wracamy w milczeniu. Will przez dłuższy czas nie uruchamia silnika. Tuż za moją szybą gałąź eukaliptusa opiera się o szkło, a gęste zielonoszare liście wyglądają jak powiększone, uperlone kroplami deszczu.

Hap nazywał je drzewem gumowym. Kiedyś mi powiedział, że w samej Australii jest siedemset gatunków drzewa gumowego i że potrafią wytwarzać mgłę, niebieskawą poświatę, która powstaje, kiedy do ciepłego powietrza ulatniają się zawarte w nich związki chemiczne. Siedemset odmian jednego zaledwie rodzaju, a tymczasem ludzkie życie zdaje się skazane na powtarzanie na okrągło tych samych potwornych schematów, jakby historia mogła się toczyć tylko w jeden sposób.

– Czy takie blizny z całą pewnością oznaczają wykorzystanie seksualne? – pyta w końcu Will.

Nie jestem zaskoczona, że się zastanawia, mimo że widział, jak przytłoczony stał się Gray na wspomnienie całej tej sytuacji.

– Nie zawsze. To kontrowersyjny temat. Zdaniem wielu takie blizny są niejednoznaczne. Inni powiedzą, że większość lekarzy albo nie ma pojęcia, na co patrzy, albo nie chce otwierać tych drzwi. Najbardziej wymowna jest dla mnie reakcja Cameron.

– Masz na myśli to, że zamknęła się w sobie?

– Tak. Domyślam się, że ukryła to wszystko naprawdę głęboko.

– Nie rozumiem zachowania tej lekarki. Nie ulega wątpliwości, że zrzucenie takiej bomby na nastolatkę jest nieodpowiedzialne.

– Cóż, to skomplikowane. Lekarze widują rozmaite rzeczy. Zatajenie tego przed nią mogłoby być o wiele bardziej nieodpowiedzialne.

– Czy nie ma tu kwestii prawnej? Czy przychodnia nie powinna zawiadomić rodziców Cameron?

– Tak by się wydawało, ale w Kalifornii nie ma wymogu przekazywania tego typu informacji, przynajmniej na razie. Zastanawiam się, co my powinniśmy zrobić z tą informacją. Może na razie zatrzymać ją dla siebie, zwłaszcza że nie wykluczyliśmy Troya jako podejrzanego. Jak wyszło jego badanie na wykrywaczu kłamstw?

– Żadnych rozbieżności. O wiele ciekawsze były wyniki Emily.

– Jak to?

– Wiesz, że te rzeczy są zawodne. Staram się nie traktować ich zbyt poważnie, chyba że nie mam żadnego innego źródła.

– Jasne. – Coś w jego tonie wzbudza mój lekki niepokój. – Co się stało?

– Nie przeszła próby.

Nim zdążę odpowiedzieć, krótkofalówka Willa nagle ożywa z trzaskiem, alarmując nas oboje. Odbiera ją, wciskając kciukiem przycisk.

– Flood.

– Tu Leon, szeryfie. Dostaliśmy przed chwilą telefon z Gualali. Wygląda na to, że zgłoszono tam zaginięcie dziewczyny. Siedemnastoletnia Shannan Russo, ostatnio widziana 2 czerwca.

– Czerwca? To czemu sprawa pojawia się teraz?

– Chyba z powodu innych dziewczyn.

Słychać, że zastępca szeryfa jest niepewny i młody, może niewiele starszy od Willa, kiedy ten zaczął pracować jako zastępca ojca.

– Już jadę – mówi Will i się rozłącza, patrząc na mnie z brwiami uniesionymi w wielkim zadziwieniu aż pod krawędź kapelusza.

– Szlag – mówię za nas oboje, żałując, że nie ma sposobu na wciśnięcie pauzy. Gdybym tylko mogła wysiąść z samochodu i pójść sama do lasu, może udałoby mi się odzyskać trzeźwość umysłu. Ale Will ciągle na mnie patrzy. – Czasami to efekt domina – mówię. – Jakieś dziecko ucieka i nikt się tym nie przejmuje, aż ktoś taki jak Polly Klaas pojawia się na pierwszych stronach gazet. Wtedy rodzina dochodzi do wniosku, że pora wszcząć panikę.

– Może i tak. – Widać, że Will chce mi wierzyć, choć dużo nie powiedziałam. – Wyślę kogoś, żeby porozmawiał z tamtejszym departamentem szeryfa. A może pojadę sam. Dość dobrze znam Denny’ego Rasmussena.

– Chcesz, żebym pojechała z tobą? – proponuję odruchowo.

– Masz co robić. Spotkamy się później i porównamy notatki. – Uruchamia silnik, a ja opieram się w fotelu pasażera, czując ulgę, że dostałam wolne.

Tych kilka ostatnich godzin wydrenowało mnie bardziej, niż mogę przyznać, rozmowa z Emily, a później z Grayem, informacja o bliznach Cameron, to, jaki ciężar naraz na nią spadł. Za dużo dla każdego, a co dopiero dla piętnastolatki.

Will mówi, niemal jakby czytał w moich myślach:

– Biedna dziewczyna. Wyobrażasz sobie zostać zgwałconą i tego nie pamiętać?

– Nie – odpowiadam.

Ale potrafię sobie to wyobrazić. Takie rzeczy są na porządku dziennym.

Po drodze do Gualali leżącej osiemdziesiąt kilometrów na południe Will podrzuca mnie na parking liceum. Wchodzę do budynku i od razu zderzam się z przeszłością, z nastolatką, jaką tu byłam zaledwie chwilę temu, jak mi się zdaje. Te same zapachy pasty do podłogi i hormonów, rzędy powgniatanych szafek, ściany z pustaków i zielonkawe fluorescencyjne światła. Ale czy ta szkoła naprawdę była taka mała?

To koniec dnia i budynek jest niemal pusty. Wiedziona pamięcią znajduję sekretariat, gdzie pracownica administracji kieruje mnie do sali angielskiego Steve’a Gonzalesa. Zastaję go na ustawianiu krzeseł i się przedstawiam.

– Cameron – rzuca i siada ciężko na krześle, jakbym go popchnęła. Już to, z jakim trudem wypowiada jej imię, mówi mi, że nie będzie interesujący dla naszego śledztwa. Mówi mi, jak bardzo jest dla niego ważna.

Gonzales, przygarbiony, o łagodnym spojrzeniu, ma na sobie szerokie sztruksy i tani beżowy sweter, który prawdopodobnie nosi od lat co drugi dzień. W kruczoczarnych włosach widać srebrne nitki. Domyślam się, że pracuje tu od dawna i widział rozmaite dzieciaki.

– Proszę mi opowiedzieć, jak się uczy – mówię. – Jaką uczennicą jest Cameron?

– Dobrą. Uczyłem ją dopiero od miesiąca, ale od razu się wyróżniała. Wrażliwi czytelnicy mają specyficzny wygląd. Niemal wyczuwa się, że potrzebują książek, żeby się dobrze czuć.

– Emily Hague mówi, że chwalił pan Cameron za pisanie.

– Napisała kilka wierszy i mi je pokazała. Poza programem nauczania.

– Mogę na nie spojrzeć?

– Oddałem je jej, ale żałuję, że wcześniej nie zrobiłem kopii. Może byłyby jakoś pomocne.

– Jakie były?

– Naprawdę dobre, ale mroczne. To była dla mnie trudna chwila. Powinienem mówić o kunszcie wiersza, symbolice albo szczególnie dobrym wersie, ale w tym wypadku temat był niepokojący, a ja nie wiedziałem, czy powinienem o tym wspomnieć. Młodzi twórcy prawie zawsze odwołują się do siebie, nawet wtedy, kiedy nie powinni.

– To bardzo wymowne, że zechciała pokazać panu coś tak osobistego. Musiała mieć pewność, że może panu ufać. Co było dalej? Odniósł pan wrażenie, że Cameron chciała, żeby pan z tym coś zrobił? Że prosi o pomoc?

Ciemnobrązowe oczy Steve’a pochmurnieją.

– Boże, mam nadzieję, że nie. Redaguję szkolną gazetkę. Spytałem ją, czy chce, żebym opublikował wiersze, powiedziała, że się zastanowi. Później złożyła kartki ze dwanaście razy. Pomyślałem, że jest zawstydzona, że mi je pokazała. Czułem się źle po jej wyjściu, ale następnego dnia na lekcjach sprawiała wrażenie, jakby wszystko było w porządku.

– Kocha pan swoją pracę, panie Gonzales.

– To prawda. Choć w tej chwili jest mi ciężko. – Spojrzał w dół na swoje miękkie, grube dłonie. – Inni uczniowie cały czas są przerażeni. Zauważyłem, że nie mogą się skupić. Moi koledzy są tego samego zdania. – Doskonale wiem, o czym mówi. Kiedy taka straszna rzecz dzieje się tak blisko, często widzi się otępienie, niezdolność koncentracji, depresję i niepokój. Narzędzi do poradzenia sobie z tego rodzaju strachem nie ma większość dorosłych, a co dopiero dzieciaki. Współczuję Steve’owi, im wszystkim.

– Wiadomość o Polly Klaas na pewno jeszcze pogorszyła sytuację – mówię. – Dzieciaki pewnie czują, że to się może przydarzyć znowu, każdemu z nich.

Kiwa głową.

– Co mam robić?

– Mieć cierpliwość. Słuchać. Dodawać im otuchy swoją obecnością. Pozwolić im przeżywać to, co czują. Dzieci są odporne. Czas je uleczy, ale najpierw potrzebują jakiegoś stanowiska. Mam nadzieję, że niedługo zdołamy je im przedstawić.

Posyła mi długie spojrzenie.

– A czy pani kocha swoją pracę, detektyw Hart?

To pytanie zbija mnie z tropu. Kiedyś ta odpowiedź była oczywista, lecz już nie jest.

– Zawsze czułam potrzebę pomagania innym. Ale czasami na człowieka spada za dużo, zwłaszcza jeśli ktoś ma poważne kłopoty i nie wiadomo, czy zdoła mu się pomóc, choćby nie wiem jak się człowiek starał.

– Tak – mówi. – Tak się właśnie czuję w tej chwili.

Przed wyjściem proszę, żeby pokazał mi szafkę Cameron, która znajduje się tylko rząd ponad tą, gdzie kiedyś mieściła się moja. Ekipa Willa rozwierciła zamek i zabrała prawie wszystko. Zostały tylko podręczniki, Algebra II, Wstęp do łaciny, Historia świata i wysłużony egzemplarz Jane Eyre w miękkiej okładce.

– Właśnie zaczęliśmy lekcję na jej temat – mówi, stojąc obok mnie, Steve Gonzales. Dalej w korytarzu woźny niezdarnie prowadzi froterkę, zataczając nią koła i pozostawiając za sobą wzory podobne do szklistych, chaotycznych tarczy strzelniczych. – Dziewczyny takie jak Cameron uwielbiają Jane.

– Ja też ją uwielbiałam. – Czuję nagłą więź. – Jane ma wszelkie powody, żeby uważać się za ofiarę, a jednak się nią nie czuje. Jest spokojna, zamknięta w sobie, ale z całą pewnością waleczna.

Wyciągam książkę, żeby ją zabrać ze sobą, a później odsuwam stos podręczników na bok. W prawym rogu z tyłu szafki, w miejscu, które tylko Cameron była w stanie bez trudu widzieć, przyczepiona jest czysta pocztówka z wierszem Rainera Marii Rilkego napisanym wers po wersie jej równym, starannym pismem.

Jestem na świecie zbyt sam, a przecież sam nie dość,

by każdą święcić godzinę.

Jestem na świecie zbyt nikły, a przecież mały nie dość,

by pójść przed Twoją głębinę

jak rzecz:

ciemny i mądry.

Ja chcę moje chcenie i chcę mego chcenia nić

wieść czynu szlakami;

i w cichych czasów drżenie, ponad wahaniami,

gdy idzie coś ku nam,

pośród wiedzących być

albo sam.

Chcę odzwierciadlać Ciebie według całej miary

i nie chcę nigdy być ślepy, zbyt stary,

by trzymać Twój obraz ciężki i rozchwiany.

Chcę się rozskrzydlić gestem.

Nigdzie nie chcę być złamany,

bom jest kłamany, gdzie złamany jestem*.

(dwadzieścia trzy)

U Pattersona, czekając na Willa, przeglądam Jane Eyre, z jakiegoś powodu skrępowana, jakbym zaglądała do pamiętnika Cameron albo wkroczyła na zakazany teren. Książki bywają dla ludzi niewiarygodnie osobiste, a nawet święte. Wygląda na to, że ta właśnie taka dla niej była – jest sfatygowana i ma pozaginane rogi, pełno podkreślonych fragmentów i uwag ołówkiem – zaszyfrowana mapa jej duszy. Mam też pocztówkę z wierszem Rilkego i przepisuję go do mojego notatnika, zakreślając wersy, które wydają się istotne. Jestem na świecie zbyt sam… idzie coś ku nam… pośród wiedzących być…

Wiersz musiał być dla niej ważny, bo inaczej nie poświęciłaby czasu na to, żeby go przepisać, w dodatku zatrzymała go przy sobie. Właściwie domyślałam się, że rozpoznawała w tym wszystkim siebie, że każde słowo wydawało się wskazywać, niczym płonąca strzała, na to, kim jest w środku i co dźwiga.

To, co powiedziałam wcześniej Willowi, że nie potrafię sobie wyobrazić, że Cameron zdusiła wspomnienia swojego wykorzystania, było kłamstwem. W rzeczywistości to częsta reakcja, nawet endemiczna. Doświadczenie gwałtu jest nierzadko tak przytłaczające i destrukcyjne, zwłaszcza dla dzieci, że ofiara jest w stanie poradzić sobie z tym tylko ucieczką od swojego ciała. Nie chodzi o reakcję „uciekaj albo walcz”, lecz o efekt kompletnego odłączenia. Jeśli oprawca jest przy okazji opiekunem, kimś, od kogo należałoby oczekiwać ochrony i miłości, doświadczenie zamknięcia w sobie może być jeszcze bardziej dramatyczne i daleko idące. Świadomość czy uczucia, których nie jesteśmy w stanie udźwignąć, często udaje nam się ukryć przed sobą samym, i to ukryć dobrze.

Niezależnie od tego, w jakim wieku Cameron została wykorzystana i czy stało się to raz, czy się powtarzało, jej umysł najprawdopodobniej interweniował, żeby ją chronić. Nie była to podjęta przez nią decyzja, ale raczej coś na kształt zwierzęcego instynktu, jedyny sposób ucieczki przed rzeczą zbyt potworną, żeby ją nazwać czy czuć. Możliwe, że nie pamiętała z tego zdarzenia zupełnie nic do czasu wizyty w przychodni, nieszczęśliwego trafu, który wydobył to wszystko z mroku.

Ledwie jestem w stanie myśleć o tym, co Cameron musiała czuć tamtego dnia, siedząc na fotelu ginekologicznym, już i tak obnażona i bezbronna, ze stopami w metalowych strzemionach, kiedy lekarka włożyła lateksowe rękawiczki, nieświadoma, że lada moment zdetonuje skrywany ból łamiący życie. Historię ukrytą przez pamięć Cameron, ale nie przez jej ciało. Skrywała się w niej, spisana w zabliźnionych tkankach.

Nawet gdyby wspomnienia Cameron nie zostały przywołane w ten sposób, zniszczenie bulgoczące wewnątrz od lat z pewnością znalazłoby inne sposoby erupcji, w uczuciach zawstydzenia czy beznadziei, przyciągając ją bezwiednie do ludzi bądź sytuacji będących echem lub przypominających ten pierwotny ból. Wiele razy widziałam, jak historia osoby, która przeżyła traumę, znajduje sposób, żeby opowiedzieć o tej osobie, a nie odwrotnie.

Cierpię razem z nią, tą dziewczyną, której nie poznałam, a jednak ją znam. Przetrwała przemoc, zdradę i przerażenie, kradzież duszy. Przetrwała palący, skrywany wstyd i milczenie, i lata wymuszonej amnezji. Ale czy zdoła przetrwać to, co dzieje się z nią teraz, w środku i na zewnątrz? Czy zdoła przetrwać ożywione wspomnienie?

Przytłoczona odsuwam od siebie książkę oraz wiersz na blacie baru i zamawiam mały kieliszek whiskey. Opróżniam go szybko i popycham kieliszek do przodu, prosząc o kolejny.

Barmanka spogląda na mnie, unosząc narysowane brwi.

– Przyjechała pani samochodem?

– Proszę się nie martwić.

– Powiem pani coś. Odda mi pani kluczyki i może pani wypić w cholerę całą butelkę.

Ogarnia mnie nagła złość.

– Proszę mi nalać drinka, jasne? Reszta niech pani nie obchodzi.

Spogląda na mnie z góry.

– Kogoś musi obchodzić.

Pod jej śmiertelną powagą dostrzegam szczerą troskę, choć o nią nie prosiłam. Przez ułamek sekundy czuję ochotę, by cisnąć pustym kieliszkiem w lustro za nią, bez powodu, tylko po to, żeby coś rozbić. Ale biorę głęboki oddech i powoli go wypuszczam.

– Ile ma pani lat?

– Słucham? – prycha. – Czasami sto. A pani?

– Trzydzieści pięć. Trzydzieści pięć, a czasami sto.

– A więc przyjaźń? – Uśmiechając się, pokazuje zęby, ale wyczuwam, że próbuje rozszyfrować, co zamierzam i czego od niej chcę. Czy chodzi tylko o ten następny kieliszek, czy o coś więcej? – W grudniu skończę czterdzieści.

– Długo pani tu mieszka?

Kiwa głową.

– Mieszkała tu pani, kiedy zamordowano Jenny Ford?

– Chodziłam z nią do szkoły. Była kilka lat młodsza. Ostatnio dużo o niej myślę.

– Z powodu Cameron Curtis? Ja też.

Nadal trzyma butelkę. Widzę, że jej umysł usiłuje rozwikłać zagadkę naszej rozmowy. Mnie.

– Chodziła pani do liceum w Mendocino? Skądś panią kojarzę.

– Pani już zdążyła je skończyć, kiedy ja zaczęłam pierwszą klasę. To było dawno temu. – Wyciągam z kieszeni dwudziestodolarówkę i kładę ją na ladzie. – Mam na imię Anna. Przepraszam za swoje idiotyczne zachowanie.

– Jestem Wanda, i chyba widziałam gorsze. – Bierze banknot i wsuwa starannie do biustonosza w chwili, gdy zjawia się Will. – O wilku mowa.

Spoglądamy z Wandą na siebie i parskamy śmiechem.

– Co was tak bawi? – dopytuje Will.

– Pańska mina – odpowiada Wanda, puszczając oko, a ja od razu czuję, że ją lubię. Świat potrzebuje całej armii takich Wand, silnych, dowcipnych, nieustraszonych kobiet, które mówią to, co myślą, i zachowują się bezkompromisowo bez przepraszania czy pytania o pozwolenie. Kobiet, które grzmią, zamiast się kulić.

– Zabawne – kwituje beznamiętnie Will. – Przynieś mi drinka, dobrze?

Przygotowuję się na kolejną rundę wykładu Wandy na temat odpowiedzialności za kierownicą, ale ona jest na to za mądra i bez słowa nalewa mu piwo, a mnie kolejny kieliszek whiskey, a później idzie na drugi koniec baru.

Widać, że Will miał ciężki dzień. Wypija połowę guinnessa w dwie minuty, zgarbiony i przytłoczony. Mam ochotę go objąć, ale się powstrzymuję.

– I co tam w Gualali? – pytam.

– Cholernie przygnębiająca sprawa. Ta dziewczyna, Shannan, bez dwóch zdań ma kłopoty przez duże „K”. Notorycznie uciekała w narkotyki i w seks. W szóstej klasie ją zawiesili za robienie loda w szkolnej łazience jakiemuś dzieciakowi, prawdopodobnie za jego pieniądze na lunch.

Słyszę w jego głosie odrazę. Obrzydzenie. Ponieważ jestem kobietą, patrzę na to z innej perspektywy. Żyję w ciele kobiety. Doskonale znam słabości. Wszystkie sposoby na to, żeby przedstawiano cię jako ofiarę albo żeby samej się tak przedstawiać. Wiem, że seks może stać się bronią wewnątrz i na zewnątrz.

– Mów. Co jeszcze?

– Kiedy Denny i ja rozmawialiśmy z jej matką, nie mogła sobie nawet przypomnieć, ile razy Shannan uciekała. Na ogół wracała po kilku tygodniach chudsza i całkowicie spłukana. Tym ostatnim razem przysłała list, że wyjeżdża z własnej woli i nie chce, żeby jej szukać. Stempel pocztowy był z Ukiah, z 10 czerwca. Shannan czasami mówiła o przeprowadzce do Seattle, więc jej matka zakłada, że tam pojechała.

– A skąd to nagłe zgłoszenie zaginięcia?

– Nie zgadniesz. – Gorycz w jego głosie nie pasuje do niego, ale jest zrozumiała, biorąc pod uwagę okoliczności.

– Czego?

– Dostała telefon od wróżki. Kobiety z okolicy o nazwisku Tally Hollander. No i ta cała Tally wyszukuje Karen Russo w książce telefonicznej i dzwoni w zasadzie po to, żeby jej powiedzieć, że Shannan nie żyje. Wyobrażasz sobie coś takiego?

Nagle robi mi się zimno. Jeśli tak było, jej zachowanie rzeczywiście wydaje mi się bezduszne.

– Co dokładnie powiedziała?

– Że Shannan została zamordowana. Ponoć miała wizję lasu. Uważa, że tam może być ciało Shannan.

– Jakiego lasu?

– Dokładniejsze wskazanie chyba wykracza poza jej nadprzyrodzone moce – prycha z niesmakiem. – Do mnie też dzwoniła, tuż po zaginięciu Cameron, i była równie ogólnikowa.

– Serio? Tacy ludzie czasami się sprawdzają, Will. Mam dobre doświadczenia z paroma osobami, które okazały się bardzo pomocne. Co powiedziała o Cameron?

– Że została uprowadzona i znajduje się w jakimś ciasnym miejscu w ciemności.

– Hmm. I to wszystko?

– Tak. Równie dobrze mogłaby nam poradzić, żebyśmy szukali na Marsie.

Mój umysł szybko się uruchamia. Nie wiadomo, co począć z tak skąpymi informacjami.

– Shannan miała auto, prawda? Czy ktoś sprawdził numer rejestracyjny?

– Nie wiem. Mogę spytać Denny’ego, ale list był dość oczywisty. Shannan chciała wyjechać.

– Możliwe, lecz jest nieletnia, Will. Nie wiemy, czy nie miała poważnych kłopotów albo nie została do tego jakoś zmuszona. A jeśli rzeczywiście leży martwa w lesie?

Jego spojrzenie jest przenikliwe.

– Tally Hollander to zwykła wariatka. Chyba nie jesteś aż tak łatwowierna?

– Słuchaj – protestuję – nie chodzi o mnie i dobrze o tym wiesz. Jeśli Shannan żyje, potrzebuje naszej pomocy. A jeśli jest za późno, zasługuje na to, żeby ją odnaleźć. Nie możemy się po prostu poddać.

– Ta dziewczyna to nie Cameron, Anno. To uciekinierka, która od dawna rozwalała sobie życie. I słyszałaś, co powiedziała jej matka. Shannan nie chciała, żeby ktoś jej szukał. Koniec i kropka.

– Jak możesz tak mówić, Will? Jesteś ojcem.

– A jakie to ma znaczenie?

– Jesteśmy odpowiedzialni za tę dziewczynę.

– Dlaczego? Czemu jesteśmy odpowiedzialni?

– Bo każdy chce, żeby go szukać, czy sobie to uświadamia, czy nie.

Żadne z nas przez długą chwilę się nie odzywa. Ten impas dzieli nas niczym namacalny przedmiot, zabiera miejsce i powietrze. W końcu on dostrzega egzemplarz Jane Eyre i z zaciekawieniem unosi brwi.

– Jak było u Steve’a Gonzalesa?

– Polubiłam go. Sprawia wrażenie porządnego faceta i dobrego nauczyciela i widać, że zależy mu na Cameron. Nie sądzę, że ma z tym wszystkim jakikolwiek związek, ale możesz go zbadać wariografem, żeby go wykluczyć.

Chwileczkę. Docierają do mnie moje własne słowa i o czymś mi przypominają. W radiowozie, zanim dzień zdezorganizował nam telefon w sprawie Shannan, Will zaczął mi mówić coś ważnego.

– Wariograf Emily – przypominam mu. – Dlaczego nie zaliczyła badania?

(dwadzieścia cztery)

Szkoląc się do przesłuchiwania podejrzanych, jak wszyscy inni pracownicy organów ścigania w tamtych czasach uczyłam się techniki przesłuchań Reida. John Reid był policjantem z Chicago, który wymyślił swoją metodę, kiedy w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku Sąd Najwyższy zakazał bicia, dręczenia i gróźb w celu uzyskania zeznań. Reid lubił naukę. Był specjalistą od badań poligraficznych i uważał, że policjantów też można nauczyć wykrywać kłamstwa na podstawie bezwiednych tików i gestów podejrzanych, powtarzalnych schematów wypowiedzi, reakcji na stres. Poprzez serię coraz trudniejszych pytań i kroków przesłuchujący miał przejmować coraz większą kontrolę, a wariograf minuta po minucie rejestrował zmiany rytmu serca, ciśnienia krwi, temperatury ciała i pocenia.

Podobnie jak Will, do wariografu podchodziłam zawsze z pewnym sceptycyzmem, uważając go, owszem, za narzędzie, ale nie za czynnik, na którym można oprzeć podejrzenia, nie mówiąc o oskarżeniach. Przyspieszone bicie serca mogło sugerować poczucie winy, jasne. Jednak w takiej sprawie jak przypadek Cameron, kiedy na szali było życie dziecka, subiektywne emocje nie mogły być inne, niż tylko rozpalone, chaotyczne, rozszalałe. Nierzeczywiste. Poza tym z doświadczenia wiedziałam, że ludzie winni bez problemu zaliczali badanie wariografem. Osoby narcystyczne, psychopaci. Ludzie pozbawieni sumienia.

– Co się stało, Will? Co ją zdradziło?

Jego mina wyraźnie mówi, że chce przerwać tę rozmowę, ale w końcu się poddaje.

– Pytanie brzmiało: „Czy kiedykolwiek skrzywdziła pani córkę?”. Emily odpowiedziała: „nie”, a wiesz, na jakiej zasadzie to się odbywa. Pytanie pojawia się jeszcze kilka razy, inaczej sformułowane. Za każdym razem, kiedy Emily mówiła: „nie”, podskakiwał jej puls.

– To chyba ważne. Nie sądzisz?

– Nie wiem. Ta rozbieżność mogła znaczyć różne rzeczy. Może Emily raz dała Cameron zbyt mocnego klapsa albo zamknęła ją w pokoju. Rodzice roztrząsają takie rzeczy latami. – Will trzyma kufel w dłoniach i turla szklankę w tę i z powrotem, jakby to miało mu pomóc ważyć słowa, pomóc mnie przekonać. – Ale możliwe, że chodziło o tę sprawę. O poczucie odpowiedzialności. Wyrzuty, że nie umiała ochronić Cameron w jej własnym domu.

Słuchając, muszę się zastanawiać, czy nie wyciągam pochopnych wniosków. Albo czy on nie przegapia czegoś, co mamy tuż przed nosem? Poczucie winy rodzica może być boleśnie dokuczliwe i bezgraniczne, wiem o tym aż za dobrze. Ale coś rzeczywiście stało się w domu Emily, i to nie tylko w noc zniknięcia jej córki. Emily nie ochroniła córki, kiedy należało to zrobić, kiedy Cameron była o wiele za mała, żeby mogła sama siebie ochronić. Ta szpara z czasem się rozszerzała i w końcu stała się tą obecną szczeliną. Na wszelkie sposoby, jakie w tej chwili miały znaczenie, przeszłość Cameron ukształtowała jej teraźniejszość.

– Will – mówię. – Musimy porozmawiać o kwestii wykorzystywania.

Wydaje się zmieszany.

– Dlaczego sądzisz, że to się nie stało, zanim przyjechała do Curtisów, o ile w ogóle miało miejsce?

Ignoruję jego cynizm i prę naprzód.

– Statystycznie do większości przypadków wykorzystywania seksualnego dochodzi pomiędzy siódmym a trzynastym rokiem życia dziecka. Sprawcą w mniej więcej dziewięćdziesięciu procentach jest członek rodziny. A ofiary, Will, są cichymi, przeżywającymi trudności, samotnymi dziećmi. Dziewczynkami takimi jak Cameron. – Do mojego tonu wkrada się płomienność i wiem, że pora się wycofać, zapanować nad sobą, ale już choćby wizja opanowania emocji wydaje mi się odległa, poza moim zasięgiem. – Chyba powinniśmy skonfrontować się z Emily i przekonać się, co nastąpi. Pojedziemy z nakazem do przychodni po kartotekę Cameron i rzucimy ją jej na stół.

Will jest wyraźnie wstrząśnięty.

– Jezu, Anna, serca nie masz. Jej córka jest zaginiona. – To słowo rozbłyskuje pomiędzy nami, jaskrawe i migoczące. – Nie sądzisz, że z tego powodu Emily należy nieco odpuścić, domniemywać jej niewinności? A co z Troyem Curtisem? Dlaczego jemu odpuszczasz? Może to on ją skrzywdził?

Nagle robi mi się gorąco. Z kuchni dolatuje zapach smażonej ryby. Pod dłońmi mam lepiącą się ladę barową. Zarzut Willa nie jest wcale retoryczny. Ma mnie za wariatkę, ot co. I całkiem możliwe, że nią jestem.

– Nie zapominam o Troyu – mówię szybko. – Ale to Emily była sama w domu z Cameron i to głównie ona się nią opiekowała. Porzuciła aktorstwo, żeby na pełny etat odgrywać rolę matki. I to ona nie zaliczyła próby na wariografie. Wcale nie jestem bez serca, jestem po prostu realistką. Nie mamy czasu, żeby się cackać, Will. Jeżeli Emily wiedziała o wykorzystywaniu, to wariograf właśnie w ten sposób wykazałby nie tylko jej poczucie winy, ale także jej winę. Może czuje się za to odpowiedzialna, bo jest za to odpowiedzialna. Może zamykała oczy, kiedy powinna była mieć je szeroko otwarte. Może trzymała język za zębami, kiedy powinna była krzyczeć na całe gardło. – Mam wrażenie, że stołek pode mną wiruje pod wpływem napięcia. Głos mi drży, rozpalony. – Może chroniła swojego brata, Drew, zamiast Cameron.

Will prostuje się, a jego mina się zmienia.

– Sprawiasz wrażenie potwornie rozemocjonowanej, Anno.

– Nic mi nie jest – odpowiadam, szybko przechodząc do defensywy. – Po prostu wiem, że na coś trafiłam. Zobacz, znalazłam ten wiersz w szafce Cameron. Może być ważny.

Bierze pocztówkę Cameron, kiedy przesuwam ją w jego stronę, i czyta wersy w milczeniu. W końcu podnosi wzrok.

– Cholera. Która piętnastolatka czyta Rilkego?

– Zraniona. Chcę pośród wiedzących być albo sam. To chyba wystarczy za wszystkie słowa? Przemoc bywa przypadkowa, jasne, wynika z szans i możliwości. Ale czasami jest bardzo konkretna i zaplanowana, jakby istniało jakieś ukryte powiązanie, bezbronność, jaką oprawcy są w stanie wyczuć u niektórych ofiar, nawet jeśli widzą je po raz pierwszy. Krzywda niekiedy działa jak radar. Jakby najmroczniejsza część czyjejś historii emanowała z ciała, ciągle żywa w komórkach. Rozumiesz, o czym mówię?

Will wygląda na skrępowanego, twarz ma zaczerwienioną.

– Chcesz powiedzieć, że ofiary są w pewnym sensie winne? Że to one powodują, że ktoś je wybiera?

– Nie, skądże. Wręcz odwrotnie. – Znów biorę kartkę, czując frustrację. Wydaje mi się, że brakuje mi właściwych słów.

– Więc o co chodzi? Jak to się właściwie dzieje?

– Kiedyś pracowałam z wyjątkowo bystrym ekspertem od profilu psychologicznego – próbuję znowu. – Na określenie tego rodzaju zjawiska, że ofiary nieświadomie informują o sobie oprawców, używał terminu „sygnał Batmana”. Wszyscy przychodzimy na świat z czystym, jasnym światłem, prawda? Jesteśmy niewinni i czyści jak cholerne niebo. Jaśni, czyści i niewinni.

– Wierzę w to – mówi Will, a wzruszenie w jego głosie sprawia, że czuję się mniej samotna. – Każdy rodzi się z czystą kartą.

– Właśnie. – Emocje wibrują pomiędzy nami na niewidzialnej strunie. – Ale później niektóre dzieciaki, jeden na dziesięć, może, choć bliżej pewnie do jednego na czworo, doświadczają naprawdę strasznych rzeczy we własnej rodzinie albo ze strony znajomego, któremu rodzina ufa. Trauma, zaniedbanie, wykorzystywanie, manipulacja, gwałt, narażenie na przemoc. I nie mają środków, żeby sobie z tym poradzić, ani nie znają słów, żeby o tym mówić. Trwa więc cisza. Wymuszony współudział. Wstyd. I wkrótce pojawia się gruba warstwa czarnej smoły, a kiedy zaświeci przez nią światło… – Zawieszam głos, wiedząc, że prawdopodobnie domyślił się, że nie mówię tylko o moich sprawach ze wszystkich tych lat, że część z tego, co wiem, przeżyłam na własnej skórze.

– Sygnał Batmana – powtarza poważnie.

– Tak. Widoczny jak księżyc nad miastem Gotham. I każdy psychopata, socjopata, sadysta, alkoholik, narcystyczny dupek widzi coś takiego i przybiega. Spotykają się i rozumieją. Rozpoznają się na pewnym głębokim poziomie. To jak mówienie w dwóch dialektach tego samego języka.

– Nieźle, rany. Jezu. To aż za bardzo sensowne. – Chwyta wilgotną serwetkę pod kuflem i zaczyna ją gnieść, kręcąc głową. – Ale jak dochodzi do pierwszego molestowania, skoro każdy rodzi się z czystą kartą? Dlaczego celem stają się niektóre dzieci, a inne nie?

– Cameron nie miała nawet czterech lat, kiedy jej życie przewróciło się do góry nogami – wyjaśniam Willowi, a moje myśli szybują przez dekady do przeszłości, do mojego dzieciństwa i dzieciństwa Jenny, i niezliczonych innych dzieci coraz bardziej obciążonych. – Pomyśl, że takiemu małemu człowiekowi całe życie wywraca się do góry nogami. Jednocześnie jest na tyle dorosły, żeby już nie wiedzieć, kim jest ani gdzie jest jego miejsce. Nawet jeśli Cameron nie wydawała się Emily i Troyowi samotna czy przestraszona, widzisz, że zamieszanie i niepewność mogły sprawić, że stała się zbyt ufna wobec innych. Chciała miłości. Chciała się czuć dobrze. – Gardło mam ściśnięte i nieswoje, język ciężki, ale zmuszam się, żeby dokończyć myśl. – A jakby tego było mało, blizna po tej wczesnej traumie mogła ściągnąć do niej kogoś jeszcze. Innego oprawcę.

Will wzdycha.

– To byłaby cholerna ironia. To znaczy, jeśli Emily i Troy myśleli, że pomagają dziecku w potrzebie, a tymczasem przyczyniliby się do krzywdy, która doprowadziła do jej porwania?

A więc słuchał.

– Spytałeś, dlaczego nie mogę odpuścić Emily. Właśnie dlatego. A jeśli całe zło, które przydarzyło się Cameron, przydarzyło jej się po tym, jak została przyjęta do rodziny? W której miała być bezpieczna i szczęśliwa? – Głos mi się załamuje przy ostatnim słowie. Dłonie drżą na krawędzi barowej lady. Will zauważył to wszystko i jeszcze więcej. Porywam się z motyką na słońce i oboje o tym wiemy. Ale on nie ma pojęcia, jak wiele innych sił mnie popycha, dlaczego nie ma mowy, żebym teraz zwolniła, dlaczego nie chcę i nie mogę stracić Cameron bez względu na wszystko.

Odsuwa się na swoim krześle, żeby lepiej mnie widzieć, a na jego czole rysuje się mapa troski.

– Znasz się na rzeczy i masz ogromne doświadczenie. Wiem to. Wiem też, że praca w San Francisco zmusiła cię do oglądania wielu rzeczy, których nikt nie powinien być zmuszony oglądać, Anno. Może dlatego tu wróciłaś.

Czuję, że się rumienię i nie jestem w stanie spojrzeć mu w oczy.

– Jeśli ta sprawa stanie się dla ciebie zbyt ciężka do udźwignięcia, musisz mi powiedzieć, zgoda? Jestem przy tobie. Stanowimy zespół. – Wyciąga dłoń do mojej ręki i ściska ją dla podkreślenia swoich słów. – Zgoda?

– Oczywiście. – Przełykam z trudem ślinę. – Ale, Will, ktoś musi uratować tę dziewczynę.

I muszę to być ja.

(dwadzieścia pięć)

Następnego ranka, 5 października, jadę do miasta o wschodzie słońca, żeby spotkać się z Willem w GoodLife i wypić kawę. Później wsiadamy do jego radiowozu i kierujemy się wzdłuż wybrzeża na południe, do Petalumy, omijając samotny, długi, szary pas gęstej mgły, który przesłania morze i horyzont, wszystko oprócz drogi.

– Jakieś wieści o dziewczynie Russo? – pytam. Obudziłam się, myśląc o niej, jakby mało mi było zaginionych dziewczyn. – Sprawdziłeś numery rejestracyjne?

– Tak. Nic ciekawego poza tym, że dowód rejestracyjny stracił ważność. Prawdopodobnie matka postanowiła nie przedłużać rejestracji. Po co marnować pieniądze?

– A może wydać komunikat o samochodzie do wszystkich jednostek? Dla pewności.

Posyła mi spojrzenie mówiące: a ta znowu swoje.

– Z powodu twierdzeń wróżki?

– Może. – Nie ustępuję. – Możesz im nie wierzyć, ale nie wszystkie są szalone. Co nas kosztuje sprawdzić ten wątek?

Nie odzywa się.

– To, że ta dziewczyna pakowała się w życiu w kłopoty, nie znaczy, że nie jest warta naszego czasu. W tej chwili nie powinniśmy niczego odpuszczać. Stawka jest zbyt wysoka.

Opuszcza podbródek, połowicznie przytakując. Obserwuję jego twarz i czekam na coś więcej.

– W porządku – mówi w końcu.

Godzinę później wjeżdżamy do Petalumy przez gaje oliwne, pastwiska, wiejską szachownicę farm i pól. Zapomniałam, jak bardzo podobna do Nowej Anglii jest ta część Kalifornii.

– Tu jest jak w Naszym mieście† – zauważam, kiedy jedziemy Petaluma Boulevard, mijając zabytkowe budynki z cegły i ich stare fasady. Zdaje się, że jest tylko jeden bar z szyldem „Pub”.

– Nazywaliśmy go Kuraluma. – Will wskazuje zakład przetwórstwa drobiu. – Uwierzysz, że jesteśmy tylko siedemdziesiąt kilometrów od San Francisco?

Za blisko. Dopada mnie przybierający na sile irracjonalny strach, że cały mój ból i żal w tej odległości mogą stać się głośniejsze.

– Odlot – mówię cicho, skupiając się na schludnych sklepowych witrynach i chodnikach, na banku z gigantyczną nalepką uśmiechniętej buzi na szybie. Mam wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu, nawet pieszy nieprzepisowo przechodzący jezdnię. – Takie miasteczko wydaje się bezpieczne i odseparowane od zewnętrznego świata. Zaczynasz się zastanawiać, czy nie jest przez to niebezpieczne.

– Masz na myśli złudne wyobrażenie?

– Tak. Fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Przestajesz oglądać się przez ramię, bo ten obrazek wydaje się realny. Nic złego nie może się stać, kiedy całe miasto otoczone jest fosą, prawda? Blanki. Straże przy bramie. Ale smok zjawia się mimo to.

Will zerka przez ramię. Jego spojrzenie jest wymowne.

– Wiesz, z czym mi się kojarzy to miejsce?

– Tak – mówię. – Z Mendocino.

Komenda policji Petalumy znajduje się nieco na północ od centrum. Parkujemy, meldujemy się i czekamy przy recepcji, aż pojawia się młody policjant i prowadzi nas do części biurowej.

– To jest sierżant Barresi – mówi, zatrzymując się przy otwartych drzwiach.

Policjant jest postawnym facetem z bladą cerą i zaczesanymi do tyłu włosami. Kiedy wstaje zza biurka, przypomina mi wielu komendantów, z jakimi przez lata pracowałam, także z powodu beżowego munduru, tak nowego, że aż lśni. Domyślam się, że ubrał się tak ze względu na konferencje prasowe. Niezależnie od tego, czy jest na to gotowy, teraz musi dbać o wizerunek. Już wiadomo, że ta sprawa będzie głośna. Wiek Polly i to, w jaki sposób została uprowadzona, brutalnie, w dodatku z własnego domu, wzbudziły powszechny strach i niepokój. Rozwój wypadków będzie obserwował cały kraj.

– Myślałem, że mamy się spotkać z Edem Van Leerem – mówi Will.

– Zaraz się zjawi. Prowadzimy tę sprawę wspólnie. Proszę mi powiedzieć, co mogę dla państwa zrobić.

– Mamy zaginioną dziewczynę w Mendocino – wkraczam do akcji. – Cameron Curtis. Na pewno pan słyszał. Niedawno pojawiło się nowe zgłoszenie o zaginięciu w Gualali. Shannan Russo, siedemnaście lat, ostatnio widziana na początku czerwca. Próbujemy zbadać, czy te kropki się jakoś łączą.

– My nawet nie wiemy, jak wyglądają nasze kropki – odpowiada beznamiętnie Barresi. – Przestępstwo miało miejsce w piątek wieczorem. Jest dopiero wtorek rano. Mam wszędzie FBI, z Waszyngtonu i z San Francisco, tylu agentów, ilu w życiu w jednym miejscu nie widziałem. A i tak palcem do tyłka nie mogę trafić.

Wiem, jaka ciąży na nim presja, żeby pomyślnie rozwiązać tę sprawę. Wszyscy się przyglądają. Ostatnie, czego potrzebuje, to brać sobie na głowę inne problemy, ale mimo wszystko muszę spróbować.

– Proszę posłuchać, wiemy, że pana czas jest cenny – mówię. – Gdyby mógł nam pan poświęcić tylko minutę, żebyśmy mogli zapoznać się ze sprawą.

– Van Leer powiedział, że na miejscu przestępstwa znalazł się odcisk? – drąży Will.

– Zbyt niewyraźny dla komputera – odpowiada Barresi. – Mógłby coś dać, gdybyśmy mieli podejrzanego.

– Jacyś inni świadkowie oprócz dwóch koleżanek Polly? – pytam.

– W budynku, w mieszkaniu przerobionym z garażu, był najemca. Miał gościa. Oglądali telewizję przy otwartych drzwiach, kiedy podejrzany przeszedł przez podjazd do tylnych drzwi.

Will się pochyla, a jego pytanie jest echem mojego, które zadaję sobie w milczeniu.

– Nie wzbudził ich podejrzeń?

– Facet podobno poruszał się tak pewnie, jakby był u siebie. Tylne drzwi nie były zamknięte na klucz. Pomyślał, że to przyjaciel rodziny.

– Tak czy siak, to cholerna zuchwałość, skoro ma się świadomość, że ktoś cię widział – odpowiada Will.

– Byli też świadkowie na ulicy – dodaje Barresi. – Ciepły piątkowy wieczór. Ludzie w parku. Dużo spacerowiczów.

Łatwo sobie wyobrazić to, co opisuje sierżant, tego człowieka, który nie przejmuje się świadkami ani porą, ani skutkami, ani ryzykiem – który, kiedy już obierze sobie cel, porwie Polly choćby nie wiem co.

To właśnie dzięki tej brawurowej pewności siebie niektórym oprawcom udaje się dokonać uprowadzeń na oczach ludzi nawet w biały dzień. W 1991 roku w małym górskim miasteczku Meyers w Kalifornii, niedaleko jeziora Tahoe, do jedenastoletniej Jaycee Dugard podjechał samochód, kiedy szła na przystanek autobusowy. Na oczach kilku kolegów została potraktowana paralizatorem i wciągnięta do samochodu. Świadkiem porwania był także jej ojczym, który ruszył w pościg na swoim rowerze górskim, ale nie był w stanie nadążyć za porywaczem. Samochód odjechał błyskawicznie. Natychmiast rozpoczęto szeroko zakrojone poszukiwania, jednak Jaycee przepadła.

Dwa lata i trzy miesiące później nadal jej nie ma, lecz jest obecna w mojej głowie w gabinecie Barresiego, choć on zmienia temat i zaczyna rozmowę na temat rodziny Polly.

Eve niedawno rozstała się ze swoim drugim mężem, który był ojcem przyrodniej siostry Polly, Annie, zaledwie sześcioletniej. Może dochodziło między nimi do kłótni, a może Marc Klaas nie był zadowolony z ustaleń dotyczących opieki? Barresi chwytał się każdej ewentualności.

– Podejrzany nie zapukał ani się nie zawahał – mówi. – To może znaczyć, że znał ofiarę, miał wcześniej dostęp do domu i go znał.

Znam statystyki, on też, wiemy, że nieznajomy jest napastnikiem w mniej niż pięciu procentach przypadków. Ale mam już przeczucie, że ta sprawa wymknie się statystykom, może nawet pod wieloma względami.

– Czas pokaże – stwierdzam. – Może się pan z nami podzielić czymś jeszcze?

– Możecie pojechać na miejsce przestępstwa, o ile to w czymś pomoże. Zabezpieczyliśmy teren. Niczego nie zniszczycie.

– Dzięki – mówi Will. – Jak się trzymają dziewczynki? Koleżanki Polly?

– Są dzielne. Współpracują z nami od późnych godzin piątkowego wieczoru. Policja pilnuje ich domów. Przypuszczam, że przez jakiś czas nie będą w stanie wrócić do szkoły.

– Ja bym nigdy nie wróciła – mówię.

– Zwyczajność czasami pomaga – wyjaśnia Barresi.

Kiwam głową, bo nie chcę się sprzeczać z sierżantem w jego własnym gabinecie. Ale w głębi duszy mogę myśleć tylko jedno. Dla tych dziewczynek, podobnie jak dla kolegów z klasy, którzy widzieli atak na Jaycee Dugard na ulicy – jak Gray Benson, który był świadkiem, jak jego przyjaciółka ginie bez śladu – o zwyczajności nie będzie mowy przez długi czas, może nawet już nigdy.

(dwadzieścia sześć)

Dom Eve Nichol jest położony na sennym i spokojnym osiedlu, jakieś dwa kilometry od centrum miasta. Cały kwartał został wyłączony z ruchu, więc parkujemy w pobliżu i idziemy przez park Wickersham pod wiązami z gęstymi liśćmi i platanami. Wyobrażam sobie, jak powinien wyglądać z wrzeszczącymi dziećmi na koślawych drabinkach i huśtawkach, matkami plotkującymi na drewnianych ławkach i przy piknikowych stolikach. Dziś nie ma tu żywego ducha.

Na sztachetowym płocie okalającym mały niebieskoszary parterowy dom na środku kwartału, ładny i zadbany, ale pospolity, z białymi wykończeniami i wielkim wykuszowym oknem, rozpięto policyjną taśmę. Werandę zdobią rośliny w donicach. Skrzynka na listy wypchana jest ulotkami sklepu Safeway. To zwykły dom z amerykańskiego miasteczka. Tyle że zwykły nie jest.

Nie musimy pukać. Drzwi są szeroko otwarte, a wejścia pilnuje dwóch umundurowanych policjantów z Petalumy. Will pokazuje odznakę i rzuca nazwisko Barresiego. Sierżant zdążył zadzwonić przed naszym przyjazdem, co znacznie ułatwia sprawę. Eve i jej córka Annie przeprowadziły się do przyjaciół w pobliżu. Nie ma się co dziwić, myślę. Dwaj technicy kryminalistyki badają pokój Polly – nadal albo kolejny raz.

Kuchnię zamieniono na tymczasowe biuro zespołu agentów FBI, którymi kieruje Rod Fraser.

– Miło cię widzieć, Anno. – Ściska moją rękę swoją ciepłą i silną dłonią. Jest potężniejszy, niż zapamiętałam, lekko wyłysiał na przedzie. W końcu minęło dziesięć lat. – Szkoda tylko, że nie w przyjemniejszych okolicznościach.

– Niestety – przyznaję, choć po prawdzie w naszym zawodzie słowo „przyjemność” jest pojęciem względnym.

W kuchni Eve Nichol panuje dziwna atmosfera zawieszenia, zakłóconej normalności. Na lodówce magnesem z postacią Hamburglara przypięte jest świadectwo Polly, wakacyjne zdjęcie Polly i Eve z zawiniętymi rogami, na którym obie w jasnych sukienkach mrużą oczy w słońcu z tą samą pełnią szczęścia na twarzach, a kręcone włosy Eve zasłaniają część uśmiechu Polly. Każdy przedmiot niesie ładunek intymności i coś wyjawia. Słój ciastek oreo na blacie obok koperty pełnej kuponów zniżkowych. Nad lodówką zegar w kształcie kota z kiwającym się w tę i z powrotem ogonem.

– Przyjechałem tu w noc zdarzenia, parę chwil po północy – informuje Rod.

– Dziewczynki jeszcze tu były? – pyta Will. – Dwie koleżanki Polly?

– Allison Palmer i Erin McGrath. Nasi główni świadkowie. Mama zdążyła zasnąć i nic nie słyszała. Annie, siostra Polly, też nie.

– Chyba na szczęście – kwituje Will, a mnie serce krwawi z jej powodu. Kiedy ten potwór przyszedł po jej córkę i przyłożył jej nóż do gardła, Eve była niczego nieświadoma, niezdolna przyjść Polly na ratunek.

– Mama i Annie poszły spać około wpół do dziesiątej – dodaje Rod. – Dziewczynki przez cały wieczór się bawiły, przebierały, grały w gry planszowe, robiły sobie nawzajem makijaż. Mniej więcej o wpół do jedenastej Polly wyszła do salonu po śpiwory koleżanek, a na korytarzu czekał ten facet z wyciągniętym nożem. Wielki chłop, postawny, z brodą, w średnim wieku. Miał też worek ze sznurkiem i kapturem. Widać, że wszystko zaplanował.

– Gdzie znaleźliście odcisk?

– Na górnym posłaniu piętrowego łóżka – wskazuje. – Jest częściowy i dość rozmazany. Zobaczymy, czy się na coś przyda.

– Dlaczego matka niczego nie słyszała? – pyta Will.

– Miała silną migrenę i wcześnie się położyła. Pewnie i tak nie dałaby rady go powstrzymać – ciągnie Rod. – To drobna kobieta, a facet miał nóż.

– Barresi wspomniał, że porywacz spytał dziewczynki, która z nich mieszka w tym domu – wtrącam. – To by raczej wskazywało na kogoś obcego?

– Niekoniecznie. Widziałem sprawy z konfliktami w kwestii opieki nad dzieckiem, kiedy rodzic wynajmował kogoś do jego uprowadzenia, żeby wyglądało, że zrobił to ktoś nieznajomy.

– Rozumiem – mówię. – Ale zdaje się, że w tej akurat rodzinie rodzice mają poprawne stosunki. Sześć lat bez nakazów sądowych czy zakazów zbliżania się. Bez kłótni.

– O których byśmy wiedzieli – dodaje Rod. – Podobno powiedział dziewczynkom: „Robię to dla pieniędzy”. Ale kiedy Polly podała mu pięćdziesiąt dolarów ze szkatułki na komodzie, zignorował je.

– Dziwne – kwituje Will. – Choć przypuszczam, że gdyby był wynajęty, jak mówisz, mógłby się zdenerwować albo pogubić. Wystraszyć, że zostanie złapany.

– Może – odzywam się. – A może to rzeczywiście nieznajomy. Socjopata, który mówi to, co w danej chwili przyjdzie mu do głowy. – W tym kierunku idą moje myśli, choć to mało prawdopodobne. Owszem, porywacz z prawdziwego zdarzenia pojawia się w zaledwie jednym procencie przypadków uprowadzeń dzieci, ale tutaj nie widać typowych zwiastunów rodzinnego dramatu. Poza tym szczegóły, jakie znamy, jak jedwabny kaptur i sznury, wydają się zbyt precyzyjne jak na atrapę.

Jeśli facet, który uprowadził Polly, rzeczywiście został wynajęty, jak sugeruje Rod, nie brałby na siebie ryzyka większego, niż to konieczne. Poczekałby do późniejszej pory. Wcześniej rozejrzałby się gruntownie, żeby mieć pewność, że członkowie rodziny śpią i że Polly jest sama. Za to facet bez żadnej motywacji poza chorymi urojeniami w głowie nie przejmowałby się zegarkiem ani tym, że ktoś może go rozpoznać. Kiedy już postanowił zaatakować ofiarę, nie był w stanie się powstrzymać. Ryzyko nie miało znaczenia. Znaczenia nie miało nic poza dziewczyną.

– Możesz nam opowiedzieć ciąg dalszy? – proszę Roda. – Co się stało później?

– Związał je wszystkie sznurkami, które przyniósł, i kablem odciętym od gry Nintendo. Przez cały czas im powtarzał, że nie zrobi im krzywdy.

– Psychopata – mruczy Will, a ja muszę przyznać mu rację.

– Knebluje je – ciągnie Rod. – Zakłada im na głowę kaptury i dwóm pozostałym dziewczynkom każe liczyć. Później zabiera Polly. Dziewczynki słyszą skrzypienie frontowych przesuwnych drzwi i wiedzą, że wyszedł. Przez kilka minut siłują się, żeby się uwolnić z więzów, i budzą Eve. Ona dzwoni na dziewięćset jedenaście.

– Jak brzmi nagranie? – pyta Will. – Coś nietypowego?

– Raczej nie. Matka jest lekko oszołomiona i zdezorientowana, jakby nie mogła uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Rozmowa trwa, a ona zaczyna się łamać. Wybucha płaczem.

Czuję mrowiące skrępowanie, bo historia, którą opowiada, aż zanadto przypomina moją. Rozpacz Eve i moja się zlewają, zderzają.

– Słyszałeś o Cameron Curtis? – pytam Roda, celowo zmieniając temat.

– Córce tej aktorki?

– Zgadza się. Piętnastolatka znika z własnego domu kilka chwil po dziesiątej wieczorem nieco ponad tydzień temu. Żadnych śladów włamania, żadnego tropu, żadnego wyraźnego motywu, nie ma powodu do podejrzeń, że uciekła. Po prostu wyparowała.

Rod odwraca się do mnie, muskając kciukiem krawędź swojego kubka z kawą.

– I co o tym sądzisz, Anno? Jakieś podstawy, żeby podejrzewać, że mógł to być ten sam facet?

Jeszcze nie mogę się pozbierać, ale z pomocą przychodzi mi Will.

– Ta dziewczyna nie jest uciekinierką. I nie sądzę, że możemy ignorować czynnik geograficzny. Bandyci mają czasem swoje terytoria, prawda?

– Jasne. Ale schemat zachowania nie jest podobny, ofiara też nie. Dwunastolatka wygląda zupełnie inaczej niż piętnastolatka, zwłaszcza w oczach oprawcy. Trzeba również pamiętać o strefie kontroli. Dokąd te dziewczyny mogły chodzić same. Na kogo mogły niechcący wpaść.

– Pamiętasz zabójstwa autostopowiczów w okolicach Santa Rosa w siedemdziesiątym drugim i trzecim? – ciągnie Will, jakby nie usłyszał słów Roda albo nie chciał ich usłyszeć. – Tamten zabójca atakował często i w bardzo szczególny sposób, zanim zaczął się ukrywać, zawsze w promieniu tych samych stu pięćdziesięciu kilometrów.

– To było dawno. Dość nietypowym zachowaniem jak na takiego faceta byłoby uderzanie znowu w tej samej okolicy po dwudziestu latach w uśpieniu.

– Chyba tak. – Will opiera się plecami o kuchenny blat, ale jego mięśnie nadal są spięte. – Po prostu nie mogę się opędzić od myśli, że z tą sprawą mają związek jakieś wcześniejsze wydarzenia, których nie powinniśmy ignorować.

Wzrok Frasera wędruje to na Willa, to na mnie, a ja się zastanawiam, jak ostrożnie się wtrącić. Ciągle jestem przejęta z powodu Eve, a poza tym czuję presję ze strony Willa, żebym przyznała mu rację co do podejrzenia, że chodzi o seryjnego porywacza. Stawka jest wysoka, a on po raz pierwszy dostrzegł szansę na skorzystanie z pomocy zewnętrznych źródeł. Rod też ma powód, żeby ufać mojej intuicji. Jeśli mu powiem, że widzę związek pomiędzy obiema sprawami, możliwe, że go przekonam, żeby zaryzykował i wysłał do nas swoich ludzi. Ale nie mogę zważać na presję, muszę być szczera.

– Ja związku nie widzę – oznajmiam w końcu. – Wykluczone, żeby to był ten sam facet.

Fraser kiwa głową, a ja czuję dezorientację i rozczarowanie promieniujące od ciała Willa. Zaciska wargi. Końcówki uszu ma niemal w kolorze fuksji.

– Ktoś tę dziewczynę porwał – warczy. – Potrzebuję pomocy.

Rod krzyżuje ręce na piersi, wyraźnie skrępowany. Ma wielkie serce, wiem o tym, i będzie mu żal Willa w całej tej sytuacji, bez względu na to, czy da radę pomóc, czy nie. Nie jest bezduszny, do tej pory nie wyzbył się współczucia.

– Nie wiem, co mogę zrobić – mówi w końcu. – Jestem na granicy moich możliwości.

Słyszę głośne westchnienie Willa. Obejmuje czoło jedną dłonią i ściska skronie, czując zapewne ból głowy. Napięcie.

– Może mógłbyś chociaż zadzwonić i przypomnieć federalnym, że mamy tu jeszcze jedną zaginioną dziewczynę. A może dwie. Komenda w Gualali właśnie zamieściła informację o zaginięciu siedemnastolatki, która przepadła w czerwcu.

Fraser o tym nie słyszał.

– Gualala?

– Shannan Russo – wtrącam. – Zgłosiła się wróżka, która twierdzi, że to ma jakiś związek ze sprawą Curtis.

Rod unosi brwi.

– Jakaś wróżka dzwoniła też tutaj. Ciekawe, czy to ta sama kobieta.

– Spisałeś jej nazwisko? – pytam.

– Barresi spisał. Powiedziała, że chce wejść do mieszkania Marca Klaasa w Sausalito i coś o tym, że wyczuwa tam wibracje Polly. – Spojrzenie Roda pokazuje, że negatywnie ocenia jej wiarygodność i jednocześnie zamyka te drzwi. Nawet jeśli zamierzam przesłuchać Tally Hollander, nie jest to czas, żeby poruszać ten temat.

– Wiesz, jak jest, Rod – odzywam się w końcu, starając się sprowadzić nas z powrotem na bezpieczniejszy grunt. – Nie chcemy się zamotać, uznając, że wszystko jest powiązane, ale nie chcemy też czegoś przeoczyć. Jeśli cokolwiek łączy te dwie sprawy, próbujemy iść po tej linie.

Rod w milczeniu kiwa głową, trzymając ręce na biodrach. Zna to położenie doskonale. Jest jednym z tych dobrych – najlepszym. Ale to nie znaczy, że zdoła rozwikłać swoją zagadkę czy naszą.

(dwadzieścia siedem)

Tak jak wspomniałam wcześniej Willowi, kobiety pokroju Tally Hollander nie są mi obce. Reflektor okazjonalnie korzystał z ich pomocy, czasem z sukcesem. I była też Eden.

Była „wrażliwa” – jak sama określała – zdolna widzieć przyszłość w snach i wizjach, które przychodziły, kiedy wyczuwała, że ktoś ma problemy, zgięty wpół nad wanną po fatalnym upadku albo leży pod ciężarówką na poboczu autostrady i próbuje wymienić koło. Z tego, co wiedziałam, chodziło o ludzi istniejących naprawdę, ale prawie zawsze obcych. Ona po prostu stawała się końcowym odbiorcą obrazu, przebłysku telegraficznej paniki, jakby jej świadomość była swoistą kosmiczną linią telefoniczną. Czasami interweniowała albo próbowała, jeśli wydarzenia miały miejsce niedaleko i była w stanie określić, o kogo chodzi, w nieodległej przyszłości czy przeszłości. Nigdy, absolutnie nigdy w jej wizjach nie pojawiała się ona sama, co przyjmowała z ulgą.

– Nie chcę wiedzieć, co mi się przydarzy – wyjaśniła mi kiedyś. – Nie wiem, jak można tego chcieć.

– Ale gdybyś mogła zatrzymać przyszłość? Odmienić ją?

Wzruszyła ramionami ledwie zauważalnie, z głową pochyloną nad miską, w której do bladego chlebowego ciasta wgniatała ciemne kulki rodzynek i orzechy pekan.

– To tak nie działa.

– Nie można nic zmienić? Więc to po prostu los?

– Nie, nie chodziło mi o los, Anno. Miałam na myśli charakter. Robimy to, co robimy, bo jesteśmy tacy, a nie inni.

Jej słowa trafiły we mnie niczym polerowane kamienie.

– A czy ja ci się śnię?

Eden podniosła wzrok. Dostrzegłam cień zatroskanej myśli, zanim zdążyła ją odegnać, jakby przeciągnęła szczotką przez kąt kuchni.

– Czasami.

Bałam się zadać następne pytanie. Wisiało w powietrzu, ciężkie, a ja na nią patrzyłam.

– Co chcesz wiedzieć, Anno? – Jej głos był czuły i cierpliwy.

– Nic. – Bez ruchu zmagałam się ze sobą. – Tylko… Myślisz, że jestem dobrym człowiekiem?

– Słucham? – Odwróciła miskę do góry nogami nad natłuszczoną blachą, która przyjęła ciasto z łoskotem zadowolenia. – Co to za pytanie? Oczywiście, że tak, skarbie.

Nagle Lenore wydała ze swojego krzesła dziwny odgłos, niemal jak warknięcie, który mną wstrząsnął. Była to jedna z tych chwil, kiedy wydawało mi się, że ptak wie zbyt dużo, że potrafi wyczuwać różne rzeczy.

– Nieważne – wycofałam się.

Eden otworzyła piekarnik i wsunęła chleb do środka, a później podeszła i usiadła obok mnie przy kuchennym stole, rozwiązując fartuch tak, że znalazł się na kolanach. Cząsteczki mąki opadły na podłogę jak kurz, ale je zignorowała.

– Myślisz o twoim bracie i siostrze, Anno? Możemy spróbować ich odnaleźć, jeśli chcesz. Na pewno nadal bardzo się o nich martwisz.

Lenore rozprostowała zdrowe skrzydło i zaczęła się puszyć, rozdzielając i na nowo układając pióra dziobem. Miałam wrażenie, że to wykalkulowany gest. Jakby udawała, że nie słucha, ale w rzeczywistości zaczęła przysłuchiwać się jeszcze uważniej.

– Prawdopodobnie wszystko u nich w porządku, prawda? – wypaliłam.

– Nie wiem – odparła łagodnie. – Ile mają teraz lat?

– Osiem i dziewięć.

– Aha. Cóż, jest sposób, żeby się dowiedzieć. Zadzwońmy do Lindy. Może nawet mogłabyś ich odwiedzić. Takie rzeczy na pewno załatwia się co rusz.

Poczułam ostre ukłucie w boku, tuż pod mostkiem.

– Chyba nie chcę odwiedzin. Jeszcze nie teraz. Ale możesz zapytać. Zadzwoń do pani Stephens. Chciałabym wiedzieć, czy wszystko u nich w porządku.

– Jasne, skarbie. – Sięgnęła po tasiemki fartucha i trzymała te luźne wstążki w dłoniach, zastanawiając się przez chwilę. – Nie wiem o tych dzieciach zupełnie nic, ale mogę cię zapewnić, że nie obwiniają cię o to, co się stało.

– Skąd wiesz? – Nie mogłam podnieść wzroku.

– Bo to nie była twoja wina.

Czułam żar na policzkach i napięcie. Nie chciałam się rozpłakać, choćby nie wiem co. Nie przy Lenore, która nigdy tego nie zapomni.

– No… nieważne.

– Posłuchaj mnie, Anno. – Usiadła wyprostowana i wyciągnęła ręce w stonę moich dłoni. – To ważne. Dorośli czasami upadają. Twoja mama żyła pewnie w świecie cierpienia. Pewności nie mam. To, co spotkało twoją rodzinę, mogło wynikać z tego, że czuła zbyt duży ból, albo z tego, że świat zaczął ją przerastać. Albo, cholera, z wielu powodów. Ale nie przez ciebie, skarbie. Ty nie zrobiłaś niczego złego.

Rozpaczliwie chciałam jej wierzyć, lecz było to trudne. Objęła moje dłonie swoimi tak, jakby chciała pomóc mi coś nieść. Gdybym tylko mogła to wypuścić.

– Śni ci się czasem Hap? – spytałam. Gdybym nie zmieniła tematu, naprawdę bym się rozpłakała.

Jej wzrok musnął mnie łagodnie, pełen miłości i akceptacji.

– Za często. To akurat chciałabym zmienić, gdybym mogła.

– Ale nie możesz. – Chciałam, żeby wiedziała, jak uważnie jej słuchałam od samego początku.

– Nie mogę.

– Za to umiesz piec chleb.

– To prawda, Anno. – Ścisnęła moje dłonie raz, drugi, a później je wypuściła. – To umie każdy.

(dwadzieścia osiem)

Kiedy wychodzimy z Willem na Czwartą Ulicę, jest wściekły.

– Tak trudno ci było mnie wesprzeć? Jezu, Anno. Wiesz, pod jaką jestem presją.

Powstrzymuję go dłonią.

– Wiem. Przykro mi. Ale nie w porządku byłoby angażować zespół Roda, skoro schemat działania się nie pokrywa.

Will wydaje odgłos frustracji przez zamknięte i zaciśnięte wargi, ale słyszał dokładnie to samo co ja. Oprawca Polly włamał się do domu w ciepłą noc, przy gwarnej ulicy, i zabrał Polly, grożąc jej nożem na oczach świadków. Jakim cudem miałby być to ten sam facet, który wywabił Cameron z bezpiecznego domu, a wcześniej prawdopodobnie zmanipulował? Poszła z nim z własnej woli jak dziewczynka z jednej z baśni braci Grimm wabiona coraz głębiej do ciemnego lasu lśniącymi błyskotkami rzucanymi na ścieżkę. Wzrok podniosła dopiero, gdy już było za późno, kiedy była zagubiona i przestraszona, o wiele za daleko od domu.

– Rozwikłamy to, Will – zapewniam. – Ale musisz mi zaufać.

– Muszę? – Jego wzrok płonie.

– Anno! Zaczekaj – krzyczy niespodziewanie Rod Foster z ganku Eve. Przywołuje mnie z powrotem. Proszę Willa, żeby poczekał, i szybko wracam.

– Co się stało?

– Chciałem tylko powiedzieć, jak bardzo mi przykro.

– Nie przejmuj się – odpowiadam bez namysłu. Nagle doznaję olśnienia. Nie chodzi mu o naszą ani jego sprawę. Ma na myśli mnie. Pogrzeb i dochodzenie.

– Powinienem był wysłać kartkę. – Jego oczy są ciemne z przejęcia. – Byłem z tobą sercem.

– Nie ma sprawy – mówię głupio.

– Chyba już czujesz się gotowa. Żeby wrócić do pracy.

– Prawie. – To najszczersze słowo, jakie wypowiedziałam w ciągu całego dnia. – Dzięki, Rod.

– Jasne. – Odkasłuje. – Słuchaj. Mogę coś dla was zrobić. Niewiele, ale patrolujemy teraz helikopterem dzień i noc, fotograf robi też zdjęcia wszystkiego, co z powietrza wygląda nietypowo albo zwraca uwagę. Trzeba przeczesać kawał terenu. Ta dziewczyna może być w tylu miejscach.

– Nasza też.

– Właśnie o tym pomyślałem. Nie zrobi nam wielkiej różnicy wysłanie ekipy wyżej i szerzej, do Gualali też. Jak powiedziałaś, nie chcemy niczego przeoczyć.

– Byłoby świetnie. – Wyciągam do niego rękę, a później pod wpływem impulsu go obejmuję, wtulając się w jego szeroką pierś i szyję chwilę dłużej, niż usprawiedliwiają to okoliczności, tęskniąc za Frankiem Learym i moim partnerem. Tęskniąc za Brendanem, choć to skomplikowane. Ale najbardziej tęsknię za Hapem. Nigdy nie potrzebowałam go bardziej niż w tej chwili.

– Jeśli Shannan Russo nie żyje, jej szczątki mogą być ukryte gdzieś w lesie – mówię Rodowi. – Taką dostaliśmy wskazówkę. I miej też oko na jej samochód. Zdobędę numer rejestracyjny.

– Świetnie – odpowiada, a ja schodzę z ganku z nikłą iskierką nadziei. Nie zaproponował wiele, ale czasami trzeba zacząć od czegoś takiego, właściwie od zera. I mimo wszystko mieć nadzieję.

(dwadzieścia dziewięć)

– Helikopter może zbadać duży obszar – relacjonuję Willowi po drodze do jego radiowozu. – To w jakimś sensie zastąpi ludzi, których nie mamy.

– Wolałbym ludzi – kwituje, nie patrząc na mnie.

Park Wickersham jest nadal dziwnie cichy. Przechodzimy obok pustych huśtawek, za nami podążają cienie.

– Wiem, że jesteś na mnie wściekły. Pogadajmy.

– A co to da?

Kiedy docieramy do samochodu, wsuwa się za kierownicę, mową ciała sygnalizując barykadę.

– Słyszałeś wszystko, co powiedział Rod – próbuję znowu. – Spożytkujmy naszą energię na to, żeby się dowiedzieć czegoś więcej o Cameron.

– Przeszło ci w ogóle przez myśl, że możesz się całkowicie mylić? A jeśli jednak jest powiązanie, a ty go nie widzisz, Anno? Nigdy nie popełniłaś błędu?

Gryzę się w język i patrzę na rozciągnięte na jezdni cienie.

– A może byśmy pojechali do Napa spotkać się z Drew Hagiem?

– Może. – Napięcie w jego ciele minimalnie ustępuje.

– Stąd mamy niecałą godzinę drogi. Co ty na to?

– Nie zaszkodzi.

Od naszego wyjazdu z centrum na Czwartą Ulicę minęła mniej więcej godzina, ale kiedy jedziemy z powrotem w kierunku autostrady, widać wyraźnie, że sprawy nabrały rozpędu. Na Kentucky Street, przecznicę na zachód od Petaluma Boulevard, stoją teraz zderzak w zderzak wozy transmisyjne – lokalne, regionalne i krajowe. Dateline,  Primetime Live, America’s Most
Wanted.

– To chyba konferencja prasowa – zastanawiam się.

– Kolejna?

Od 2 października, dzień po porwaniu, sprawa Polly Klaas skupia coraz większą uwagę mediów, a także powoduje coraz większe wysiłki ochotników, jak nam wyjaśnił sierżant Barresi, zanim pojechaliśmy na spotkanie z Rodem Fraserem. To nie eksperci, ale zwykli mieszkańcy miasta angażują się w poszukiwania z własnej inicjatywy, chodzą od domu do domu, roznoszą informacje na temat Polly. Jak powiedział Barresi, jest pod wrażeniem, choć także lekko zdziwiony rozmiarami reakcji ludzi. Właściciel jednej z tutejszych firm przekazał pustą powierzchnię handlową na Centrum Poszukiwań Polly Klaas, utworzono i uruchomiono numery alarmowe. Ktoś inny podzielił miasto i okolicę na sieć siedemnastu pól i ponad sześciuset mieszkańców codziennie przeszukuje pola, strumyki oraz pastwiska wokół Petalumy. Nie czekają, żeby im powiedzieć, co mają robić ani w jaki sposób mogą być przydatni. Działają.

Każda restauracja i sklepowa witryna ma już na szybie ogłoszenie o zaginięciu Polly. Właściciel małej drukarenki w centrum miasta wydrukował tysiące egzemplarzy i każdej firmie z dostępem do drukarki w mieście rzucił wyzwanie, żeby zrobiła to samo. Zaczęto rozsyłać ulotki do szpitalnych izb przyjęć i wydziałów policji w całej północnej Kalifornii. Kierowcy ciężarówek i autobusów dostają kartony plakatów do rozwiezienia po trasie, w ten sposób jeszcze bardziej poszerzając sieć.

– Nigdy czegoś takiego nie widziałam – mówię do Willa, kiedy powoli jedziemy przez miasto.

– Ja też nie. W ciągu czterech dni została dzieckiem Ameryki. Jak to możliwe?

– Miasto czuje się za nią odpowiedzialne. To rzadkie. Myślisz, że znali ją osobiście?

– Może tak, może nie – odpowiada. – Zależy im na niej. I to się liczy.

– Jaką naukę trzeba z tego wyciągnąć? – pytam.

Stoimy długo na czerwonym świetle i Will wpatruje się we mnie.

– Że słowo „porwanie” ma cholerną moc.

– Emily powinna publicznie zwrócić się o pomoc – mówię. – Wiem, że przeraża ją medialny cyrk, ale cieszy się popularnością, jakiej inni nie mają. Znają ją miliony ludzi. Tylko pomyśl, jaką uwagę zwróciłaby na Cameron.

– Nie zmusimy jej. Nie jest na to gotowa, Anno.

– Tu nie chodzi o nią. – Słyszę piskliwy, wysoki ton w swoim głosie. Moje serce wypada z rytmu. – Marnujemy tyle czasu. Już na samym początku trzeba było uruchomić centrum poszukiwań i numer alarmowy. Powinniśmy byli drukować ulotki jak szaleni i rozsyłać je, gdzie się da. Gdybyśmy to zrobili, możliwe, że Cameron byłaby już w domu.

– Chcesz powiedzieć, że spieprzyłem sprawę?

– Skąd – zapewniam szybko. – Winię rodzinę. To oni cię błagali, żebyś prowadził wszystko po cichu. Emily nie powinna była mieć możliwości decydowania o ukrywaniu sprawy.

Will wzdycha ciężko i przechyla głowę na bok, starając się rozluźnić spięty kark.

– Może masz rację. W tej kwestii powinienem był zaufać intuicji. Ale musisz trochę odpuścić Emily. Nie jest idealna, lecz nie jest też wrogiem, Anno. Jest po prostu matką.

– Wiem.

– Cholera. Jej życie właśnie legło w gruzach.

Wiem. Oddech więźnie mi głęboko w piersi w znajomy, bolesny sposób. W tej chwili jednak najważniejsza jest Cameron.

– Może nie mamy świadków ani miejsca zbrodni – mówię w końcu – ale ty i ja wiemy, że życie Cameron jest w takim samym niebezpieczeństwie jak życie Polly.

– Nie każde dziecko ląduje na wielkich billboardach – odpowiada beznamiętnie Will głosem, który zdaje się dobiegać z oddali. – Niektóre po prostu znikają.

Słyszę, że nadal trzyma w sobie złość na Roda i moją nielojalność, lecz nagle jakoś się tym nie przejmuję. Ja też jestem zła.

– Zgadza się, Will. Ale ja nie mam zamiaru się z tym pogodzić. A ty?

Przez centrum miasta przebijamy się całą wieczność. Samochody stoją w korku bez wyraźnego powodu. W samym środku dnia, za wcześnie na godzinę szczytu, o ile taka w ogóle się zdarza w miasteczku wielkości Petalumy. Wszyscy dosłownie się czołgają.

Nagle rozumiem dlaczego.

– Will, zatrzymaj samochód.

Pomiędzy dwoma semaforami na środku Petaluma Boulevard właśnie rozwieszono baner. Wielkie drabiny jeszcze stoją na chodniku. Tuzin dzieciaków i ich rodzice wylewają się na ulicę, żeby go obejrzeć. Przecznicę przed nami światło zmienia się na czerwone i patrzymy, jak kobieta w dżinsach i rozpiętym prochowcu wysiada ze swojego volkswagena beetle. Po niej inni wyłączają silniki, stają na ulicy i wpatrują się w górę w pękate, kolorowe brzuchate litery: PROSIMY, ODDAJ POLLY! KOCHAMY CIĘ! GIMNAZJUM W PETALUMIE.

– O Jezu – mówi Will. Parkuje, wysiadamy i stajemy się częścią tego spontanicznego zgromadzenia, milczącej modlitwy.

To koledzy Polly z gimnazjum. Namalowali serca i kwiaty, ptaki i chmury, na metr osiemdziesiąt wysokości i trzynaście metrów długości, które powiewają teraz nad ulicą. Niezależnie od tego, jak się sprawa potoczy, to, co zrobili, jest niesamowite. Nawet jeśli ten szyld kiedyś wyblaknie, zostanie zapomniany i porzucony w zamkniętym centrum poszukiwania Polly. W tej chwili za tymi pękatymi sercami i kwiatami, i balonami, za radosną nadzieją i słodyczą, za niewinnością kryje się żądanie. Koledzy z siódmej i ósmej klasy napisali list – sięgający nieba, wyraźny i głośny – do porywacza Polly.

(trzydzieści)

Wyjeżdżamy z Petalumy zgodnie ze wskazówkami, jakie Leon Jentz, zastępca Willa, przekazał Willowi przez radio, objeżdżamy rzekę sto szesnastką i dalej przez zielone pola kierujemy się w głąb lądu do krainy wina. Emily powiedziała, że jej bratu się powiodło, ale kiedy przejeżdżamy przez bardziej handlową, landrynkową część miasta, przez rzekę Napa na Silverado Trail, staje się jasne, że „powiodło” to mało powiedziane. Ekstrawaganckie posiadłości lśnią niczym klejnoty obok znanych winnic, takich jak Stag’s Leap i Mumm, z tarasami degustacyjnymi wkomponowanymi w zbocza wzgórz z widokami za milion dolarów. „Malownicze” nie jest właściwym określeniem. To raj za oszałamiającą cenę.

Will gwiżdże, kiedy przejeżdżamy przez bramę Provisions do prywatnej winnicy Drew Hague’a. Leon zebrał dla nas informacje i dowiedział się, że brat i szwagierka Emily nie butelkują wina ani nie handlują własnym winem, jedynie sprzedają winogrona w dolinie i okolicy. Ich produkt cieszy się powszechnym uznaniem, jest nawet nagradzany, ale nie ulega wątpliwości, że majątku dorobili się na długo przed tutejszym sukcesem. Kręty podjazd prowadzi nas wśród przystrzyżonych cyprysów do posiadłości w greckim stylu z wysokimi kolumnami okalającymi główny dziedziniec. Przypomina Tarę albo Partenon.

– Nie wierzę. – Will chichocze.

Zastrzały i frontony domu wyglądają jak zapożyczone ze starożytnej Grecji. Kremowe stiuki, w większości oplecione bluszczem, ciągną się we wszystkie strony. Przy ogromnym marmurowym wejściu drzemią dwa chude charty szkockie, które właściwie nie zwracają na nas uwagi, jakby, tak jak wszystko inne, stanowiły wyłącznie ozdobę.

Dzwonimy i do środka wpuszcza nas służąca w garsonce w prążki i z mikrofonem w klapie; wygląda jak połączenie ochroniarza z dyrektorem marketingu.

– Proszę tutaj zaczekać. – Zostawia nas w bibliotece wyłożonej grubym dywanem.

Od podłogi do sufitu lśni wykonana na wymiar zabudowa z czereśniowego drewna, wypełniona tomami w twardych oprawach i skatalogowanymi seriami, najwyraźniej ustawionymi według kolorów. W kominku buzuje wielki ogień, choć jest dopiero październik. Czuję go na drugim końcu pokoju i zaczynam się pocić.

Po niedorzecznie długiej, jak się zdaje, chwili zjawia się Lydia Hague w gładkim żółtym T-shircie i ogrodniczkach, jakie z pewnością można kupić w miejscowym sklepie Farm & Fleet. Przyglądam jej się uważnie i widzę, że Will robi to samo, zanim nas przedstawi. Różnych rzeczy się spodziewaliśmy, ale na pewno nie tego.

– Jesteśmy w trakcie zbiorów – wyjaśnia Lydia, jakby to tłumaczyło wszystko, począwszy od jej nieuczesanych siwiejących włosów po brak obuwia i białe sportowe skarpety rzucające się w oczy na drogim dywanie. Nie sprawia wrażenia zakłopotanej, więc może jednak to normalne. – Obawiam się, że mój mąż będzie zajęty do końca dnia, właściwie do nocy. Białe winogrona zbieramy po zmroku, żeby zachować poziom cukru.

Zaginęła jej siostrzenica, a jej w głowie rozmowy o poziomie cukru?

– Cameron jest w poważnych tarapatach – mówię poirytowana. – Będzie musiał znaleźć chwilę.

Jestem gotowa do kłótni, ale Lydia tylko kiwa ponuro głową i sięga po telefon.

– Jest na traktorze – informuje po rozmowie. – Janice postara się go złapać.

Janice to zapewne gosposia w prążkowanej garsonce.

Lydia wskazuje kanapę przed kominkiem, pluszową i ogromną.

– Oczywiście zamartwiamy się o Cameron. W czym możemy pomóc?

Will i ja spoglądamy po sobie i siadamy. Trudno ocenić Lydię i to miejsce. Widać rażącą rozbieżność pomiędzy jej wyglądem a domem, w którym mieszka, pomiędzy jej początkowym zdenerwowaniem a obecnym spokojem. O co tu chodzi?

– Może pani opisać waszą więź z siostrzenicą? – pyta Will, gdy już siedzimy. – Nazwałaby ją pani bliską?

– Była o wiele bliższa, kiedy Cameron była mała. Nasz syn Ashton jest od niej dwa lata starszy, więc spędzali razem dużo czasu, przynajmniej w czasie świąt. Przeprowadziliśmy się tutaj pięć lat temu.

– Zanim Emily i Troy przenieśli się do Mendocino – uzupełniam.

– Zgadza się. Zamysł był taki, żebyśmy mogli się częściej widywać, ale nie spełnił się tak, jak byśmy chcieli. Jesteśmy teraz bardzo zajęci, a Ashton przez większą część roku jest na wschodzie.

Jej ton jest spokojny, ale mowa ciała się zmieniła, a ona sama zesztywniała. Mam wrażenie, że coś ukrywa.

– Kiedy widzieli państwo Cameron po raz ostatni?

– Chyba w lipcu z okazji urodzin Emily.

– Jakie wrażenie wtedy sprawiała?

– Cameron? Prawdę mówiąc, była lekko wycofana. Wyglądała, jakby przeżywała trudne chwile, ale cały tamten dzień był wyczerpujący.

Przyglądam się Lydii i czuję krople potu na czole. Teraz, gdy jestem bliżej ognia, wydaje się jeszcze bardziej niedorzeczny i przytłaczający. Opieram się i wycieram pot rękawem.

– Powiedziałaby pani, że wiele państwa łączy z Emily i Troyem?

Lydia unosi brwi.

– Raczej nie. Podjęli pewne decyzje… – zawiesza głos, nie kończąc zdania.

– Decyzje? – drąży Will.

– Emily nie prowadzi zwykłego życia, wiem. Staram się nie oceniać.

– Ale? – zachęcam ją, żeby powiedziała coś więcej.

– Ale, szczerze mówiąc, nigdy nie rozumieliśmy, dlaczego jest z Troyem. On nie potrafi być wierny i było o tym wiadomo, odkąd tylko zaczęli się spotykać. Taki mężczyzna się nie zmienia, a Emily zasługuje na kogoś znacznie lepszego, powinna była lepiej wybrać. To od zawsze było niezrozumiałe.

Will zerka na mnie. Powiedziałam mu dużo o niewierności Troya, ale teraz, odkąd znam historię rodziny Emily, schemat jest dla mnie o wiele bardziej zrozumiały.

– A Cameron? – pytam, zmieniając temat. – Czy pani zdaniem napięcia w małżeństwie rodziców ją odmieniły?

– Możliwe – mówi Lydia z zastanowieniem. – Ale, szczerze mówiąc, ona się zmienia już od jakiegoś czasu. A przynajmniej takie odnoszę wrażenie.

– W jakim sensie?

– Jest chyba wrażliwsza i łatwo się denerwuje. Trudniej też się do niej zbliżyć.

– Jest nieufna? – wypalam.

– Może i tak. – Jej wzrok pochmurnieje. – Kiedy się pojawiła w rodzinie, pomyślałam, że to wyjdzie na dobre im wszystkim. Emily od dawna pragnęła dziecka. Ale zawsze była pochłonięta karierą. Hollywood. – Lydia wypowiada to słowo tak, jakby wymawiała nazwę wirusa.

– I co dalej?

– Właściwie nie wiem. W pewnym momencie Cameron jakby zamknęła się w sobie. Prawdę mówiąc, martwiłam się o nią od lat. Ale za bardzo nie było jak powiedzieć o tym Emily.

– W jakim sensie się pani martwiła? – dopytuje Will. – O co dokładnie?

– Bałam się, że może sobie zrobić krzywdę. Dziewczyny w jej wieku czasem się tak zachowują, tną się albo wykazują zachowania autodestrukcyjne, prawda?

– Czy zaproponowała jej pani kiedyś pomoc? – pytam.

– Próbowałam. W lipcu sprawiała wrażenie, jakby była obecna tylko ciałem. Kiedy ją o to spytałam, powiedziała, że nic jej nie jest, ale później się dowiedzieliśmy, że właśnie usłyszała o dziecku. Asystentka Troya, a jakże. Co za koszmar. – Jej wzrok jest kąśliwy. – Domyślam się, że państwo o tym wiedzą.

– Tak – potwierdza Will. – A jak dowiedziała się Cameron?

Wargi Lydii zaciskają się gniewnie na chwilę.

– Jego dziewczyna zadzwoniła do domu, a telefon odebrała Cameron. Wyobrażają sobie państwo?

Ja sobie nie wyobrażam.

– Dziewczyna Troya powiedziała Cameron o tym, że jest w ciąży? To okrutne.

– Okrutne, lecz skuteczne. – Lydia kręci głową. – Szczerze mówiąc, to niewybaczalne. Cameron była prawdopodobnie wstrząśnięta, ale siedzieliśmy przy tym kompletnie drętwym urodzinowym obiedzie. Sałatka krabowa i czekoladowe ciasto bez mąki. Emily nie pisnęła słówkiem, ani jednym gestem nie zdradziła, że coś jest nie tak. Ale to Emily. – Wzdycha wymownie. – Od tamtej pory Drew i ja nie odzywamy się do Troya.

Dźwięk imienia Drew gwałtownie przywołuje mnie do rzeczywistości. Przez tę rozmowę o Cameron prawie zapomniałam, po co przyjechaliśmy. Może Will też, a może tym razem gra na zwłokę.

– Cameron znikła dwudziestego pierwszego – mówi. – Co pani i Drew robili tamtego wieczoru?

– Akurat zaczęliśmy zbiory pinot – wyjaśnia Lydia. – Z winnicy, zdaje mi się, wróciliśmy dopiero koło drugiej czy trzeciej.

Oczywiście ma na myśli noc.

– Razem?

– Tak. Od sierpnia do października wszyscy pracują na pełnych obrotach. Nie ma czasu na sen.

– A o której zaczęła się praca tamtego wieczoru? – pytam.

– Tuż po zmroku. Koło siódmej.

Serce mi zamiera, gdy słyszę ten szczegół, nie tylko dlatego że Lydia zapewniła właśnie Drew silne i wiarygodne alibi, ale dlatego że ona sama sprawia wrażenie wiarygodnej. Nic nie pasuje do tego, czego w tej chwili chcę – do solidnego tropu.

W końcu słyszymy odgłosy na korytarzu i do biblioteki wchodzi Drew. Zdejmuje zakurzony słomkowy kowbojski kapelusz i kładzie go na bocznym stoliku, a później podaje rękę każdemu z nas. Kapelusz odcisnął na jego rzadkich mysich włosach głupio wyglądający wilgotny okrąg. Twarz ma zaczerwienioną, a na grzbiecie nosa – drobne grudki iłu. Ciężko pracował, rolnictwo to dla niego nie zabawa, jak przypuszczałam, a ja czuję z tego powodu urazę zamiast ulgi. Chcę, żeby jego wina biła po oczach. I żeby cała ta sytuacja okazała się jednym wielkim oszustwem.

Will wstaje.

– Panie Hague, jestem szeryf Flood z hrabstwa Mendocino, a to detektyw Anna Hart. Przyjechaliśmy w sprawie Cameron.

Drew siada bez zbędnych ceregieli. Janice przynosi mrożoną herbatę na ozdobnej srebrnej tacy, a on sięga po szklankę i opróżnia ją duszkiem.

– Straszna sprawa. – Jego słowom wtóruje pobrzękiwanie kostek lodu. – A teraz jeszcze ta druga dziewczyna. W Petalumie. – Marszczy czoło.

– Pańska żona powiedziała nam, że w wieczór zaginięcia Cameron pracował pan przy zbiorach – wkraczam do akcji. – Zgadza się?

– Tak. To dla nas najgorętszy okres w roku. Gdyby nie to, bardziej zaangażowalibyśmy się w pomoc.

– Czy od tamtego wieczoru często się pan kontaktował z Emily albo Troyem?

– Nie, prawdę mówiąc… Ja… – Jedną dłonią zakrywa drugą. – Nie wiedziałem, co powiedzieć.

– Jeśli mam być szczera, to trochę nam wstyd – dodaje Lydia. – Napięcia i nieporozumienia w takich chwilach nie powinny mieć znaczenia. Rodzina powinna trzymać się razem.

Drew przytakuje z zakłopotaniem, a ja łapię się na tym, że mu się przyglądam, jego mokrym włosom i linii potu na kołnierzyku. I jego dłoniom, dużym i silnym. Czy wygląda na mężczyznę, który mógłby skrzywdzić piętnastolatkę? Albo dziewczynę znacznie młodszą? Intuicja mi podpowiada, że tak, mimo alibi. To jedynie przeczucie, być może całkiem bezpodstawne. Ale jest.

– Chciałbym zbadać państwa wariografem – oznajmia Will. – To standardowa procedura.

– Hm. – Drew ma zaskoczoną minę. – Skoro tak się to odbywa… – Zerka na Lydię. – Tyle że teraz może być trudno się umówić. Do końca zbiorów zostało jeszcze parę tygodni.

– My nie mamy tygodni, panie Hague. – Obrzucam go gniewnym spojrzeniem. – Na pewno ma pan pracowników, którzy mogą pana zastąpić, jeżeli musi pan wyjechać na kilka godzin.

Jestem przekonana, że ustąpi od razu, lecz tak nie jest. Spojrzenie jego niebieskich oczu jest nieugięte. Cała rodzinna uroda przypadła w udziale Emily, ale on ma coś innego. Mimo roboczego ubrania widać po nim, że przywykł do tego, że ostatnie słowo należy do niego. Że ma władzę. I że rzadko ktoś mu się sprzeciwia.

– Jeśli na mojej ziemi ktoś pracuje, mogą być państwo pewni, że jestem tam również ja. Takimi zasadami się tu kierujemy. Mam nadzieję, że państwo rozumieją.

– Pańska etyka pracy jest godna uznania – kwituje Will, kładąc nacisk na ostatnie słowo. – Ale w tej chwili nie mamy czasu na elastyczność. Będę czekał na państwa jutro w moim biurze. – Spogląda na Lydię. – Na was oboje. Może być jedenasta?

Rysy Drew się wyostrzają. Jest wściekły.

– Oczywiście – odpowiada Lydia, nie patrząc w jego stronę.

W progu staje Janice, a Drew się pochyla i podnosi swój kapelusz. Kiedy wstaje, przez krótką chwilę narusza moją przestrzeń osobistą, a ja czuję bijącą od niego fizyczną siłę. To mgnienie oka, ale odnoszę dziwne wrażenie, że ten ruch jest zamierzony, że celowo przysuwa się do mnie zbyt blisko, żeby mnie złamać. Moje mięśnie natychmiast wychwytują ten podtekst, robię się spięta i czujna. Nie mogę przestać myśleć o tamtym oskarżeniu o gwałt z czasów szkolnych i o tym, że w przemocy wobec kobiet wcale nie chodzi głównie o seks, ale o dominację. Chodzi o stłamszenie kobiecej niezależności i przejęcie nad kobietą całkowitej kontroli, a wszystko to napędza nienawiść.

Po jego wyjściu Lydia odprowadza nas do drzwi.

– Oglądamy wiadomości z Petalumy. Moi znajomi zgłosili się do pomocy w poszukiwaniach Polly Klaas. Jeśli zorganizowanie czegoś podobnego dla Cameron jest kwestią pieniędzy, możemy się dołożyć. Rozmawialiśmy już o tym z Drew.

Spoglądamy na siebie z Willem. Może czuje się winna albo wstydzi się tego, że nie zrobili więcej od razu, a może ta propozycja jest zawoalowaną próbą przeprosin, wynagrodzenia za to, co zrobił jej mąż, albo za to, kim jest. Żony przestępców seksualnych czasami są cichymi wspólniczkami, a czasem – bardzo rzadko – pomagają otwarcie, występując w roli swoistego alfonsa dla zaspokojenia apetytów męża. Są też takie, które niczego nie podejrzewają, nawet jeśli molestowanie odbywa się pod ich dachem, i to wcale nie dlatego, że są ślepymi ignorantkami. Wielu przestępców cechuje nieprawdopodobna zdolność pokazywania tylko tego, co chcą, żeby inni widzieli. Cechuje ich pewien dualizm – a niepasujące do siebie części ich osobowości dzieli ogniowa zapora. Po naszej krótkiej wizycie trudno zgadywać, gdzie w tej skali znajduje się Lydia.

– Dziękujemy za propozycję – mówię.

– Szczegóły możemy omówić jutro – dodaje Will. – Dziękujemy za poświęcony czas.

(trzydzieści jeden)

– Co to, do cholery, było? – pyta Will, kiedy siedzimy w samochodzie.

– Pojęcia nie mam. Ale on mi się nie podoba.

– Nie wiem, co o tym myśleć. Kreuje się na Clinta Eastwooda. Odnosi się jednak też wrażenie, że często prezentował swoją posturę w salach konferencyjnych i podpisywał czeki na wielkie sumy.

– A ten tekst, że pod jego nieobecność na jego ziemi nikt nie pracuje? To chyba żart?

Will wzrusza ramionami i uruchamia silnik.

– Tak czy siak, ma alibi.

Niestety, nie mogę zaprzeczyć. Jeszcze raz zerkam na dom, majestatycznie nieproporcjonalne wejście, przy którym bokiem siedzą dwa charty. Utrzymanie takiej posiadłości wymaga wielu rąk, żeby wszystko działało bezproblemowo, ale nie widzę przy domu nikogo. Może wszyscy są w winnicy albo w zabudowaniach gospodarczych, zajęci tłoczeniem winogron czy inną czynnością, jakie przeprowadza się za dnia, ale mimo wszystko to dziwny obrazek – przywodzi na myśl wielki ul, perfekcyjnie skonstruowany i pełen miodu, ale bez pszczół.

– Nie wykreślałabym jednak Drew ze sprawy molestowania – mówię. – Wtedy nie siedział na traktorze.

– Słuszna uwaga – przyznaje Will, gdy przemieszczamy się długim, zadbanym podjazdem. – A co sądzisz o niej?

– O Lydii? Nie wiem. Powiedziała kilka istotnych rzeczy na temat Cameron. Ale jeśli rzeczywiście sprawa jest dla niej ważna, dlaczego od czasu zniknięcia nie skontaktowała się z Emily i Troyem? Można by pomyśleć, że zamieszka u nich w salonie, tak zachowuje się wiele rodzin. Nic mi się tu nie klei.

– Mimo że to zbiory – zauważa Will wymownie. – Nie potrzebują tych pieniędzy.

– Właśnie. A jeśli są wściekli na Troya, dlaczego nie przyjechali i się nie pogodzili? Słyszałeś, co powiedziała Lydia o tym, że Cameron się zmieniła od czasu, gdy ją adoptowali? Martwiła się, jasne. Ale dlaczego zatrzymywała to dla siebie?

Will pomrukiem przyznaje mi rację i wyjeżdżamy na główną drogę biegnącą wśród rozległych winnic, które ciągną się i ciągną z czerwono-złotą symetrią. Sznury kolorowych girland połyskują z drutów nad winoroślą. Mają chronić uprawy przed ptakami, ale same w sobie są piękne. Właśnie to przyciąga turystów do krainy wina – przyjeżdżają nie tylko po to, żeby zaszumiało im w głowie po degustacji cabernet sauvignon, lecz także po to, żeby znaleźć się w świecie, gdzie w każdej powierzchni odbija się słońce.

Próbuję umościć się wygodnie na długą drogę powrotną, ale ramiona mam sztywne i przytłoczone. Radio Willa jest nastawione na odbiór połączeń z jego departamentu. Jeden z jego zastępców informuje o zgłoszeniu dziesięć – piętnaście, awanturze rodzinnej. Will pochyla się, słucha uważnie, aż do sprawy zostaje oddelegowany inny zastępca. Dopiero wtedy pytam go o coś, co krąży mi po głowie od jakiegoś czasu.

– Jakie są szanse na zdobycie nakazu odtajnienia dokumentów adopcyjnych Cameron?

Nie wiem czemu, ale ciągle się zastanawiam nad tym, kiedy mogło dojść do molestowania. Jeśli to był Drew, przesłuchanie jej biologicznej rodziny mogłoby nam pomóc wyeliminować wcześniejszy okres jej życia. A kto wie? Może znalazł ją tutaj ktoś z przeszłości? Dziwniejsze rzeczy już bywały.

– Mogę spróbować. Co sądzisz o tym, że Lydia zaproponowała pomoc w kwestii centrum poszukiwań?

– Jeśli mówiła poważnie, nie powinieneś mieć oporów i przyjąć pieniądze. Ale możliwe, że nawet wielki czek na okrągłą sumę nie pomoże nam zaangażować całego miasta. A w Petalumie liczy się właśnie to.

– Już to przerabialiśmy, Anno. Nie mogę konkurować z „porwaniem z nożem przy gardle”. U nas nic nie wzbudza takiej samej reakcji. Poza tym widać, że Polly była wyjątkową dziewczynką. Sama widziałaś. Tyle zaangażowanych osób. Takie rzeczy nie są udawane, nie można ich też wymusić.

– Fakt. – Przyznaję mu rację. – Ale możemy popracować nad tym, żeby pokazać ludziom, kogo poszukujemy. Sam powiedziałeś, że Curtisowie zawsze trzymali dystans wobec lokalnej społeczności. Że po części problem wynika z tego. Może zwołać zebranie mieszkańców i prosto z mostu poprosić o pomoc? Wcześniej uderzyć do wszystkich mediów, żeby je przyciągnąć. Powiedzieć, że mamy sensacyjną informację.

– A mamy? – Nawet z jego profilu widać, że jest zły, choć wzrok ma skupiony na drodze.

– Może do tego czasu będziemy mieli, a jeśli nie, pokażemy im nasze działania, całe miasteczko jednoczące się w poszukiwaniach Cameron. Porozwieszamy wszędzie jej zdjęcia, a później ty wyjdziesz i wypowiesz jej nazwisko dziesięć razy. Dwadzieścia.

– To nie takie proste.

– A co nam zostało?

Nie odpowiada. Przez długą chwilę za szybą przemykają winnice, zielone i złote, i ciemnofioletowe. Światło zmierzchu niczym miękkie ciepłe zwierzę kładzie swoje ciało na łagodne żółte wzgórza i dęby korkowe.

– Mogę się skontaktować z Grayem – próbuję znowu. – I ze Steve’em Gonzalesem. Wszystkie dzieciaki w szkole przeżywają traumę. To może pomóc. Poczują się potrzebne i silne. Nie możemy ich zostawić samych, kiedy walczą z takimi uczuciami. Wiesz, że to nic dobrego. Potrzebują zajęcia.

– Chyba warto spróbować. Choć Troyowi i Emily ten pomysł może się nie spodobać.

Do diabła z nimi, chcę powiedzieć, ale się powstrzymuję.

– Może zmądrzeją.

Jest ciemno, kiedy Will wysadza mnie przed GoodLife. Nogi mam jak z waty po całym dniu siedzenia w samochodzie, a pasek dżinsów odcisnął pręgi na moim ciągle miękkim brzuchu. Zamiast rozsiąść się na stołku u Pattersona, postanawiam się przejść, żeby ochłonąć, i od razu czuję, że to była dobra decyzja. Wiatr się wzmaga, kiedy docieram na koniec Lansing Street, i napiera na mnie każdym podmuchem pełnym soli, oczyszczając mnie z wydarzeń tego dnia.

Na skraju klifu spoglądam w dół na plażę Big River i od razu wiem, że to jest sceneria z mojego koszmaru, ta, w której dziewczyna ucieka pośród wodorostów i wyrzuconego przez morze drewna, a ktoś ją goni czy tropi. Noc jest pochmurna, ścieżka ciemna, ale widzę kilka pierwszych uformowanych w ziemi stopni prowadzących na żłobione, piaszczyste wybrzeże i ruszam w dół, ignorując ostrzegawcze przebłyski. Jestem tu całkiem sama – w razie upadku albo i czegoś gorszego.

Mimo wszystko się nie zatrzymuję. Znam tę ścieżkę, znają ją moje mięśnie, pamiętają, jak się opuszczać i po omacku na zboczu klifu szukać podpór dla dłoni, kęp trawy niczym garści włosów. Kilka ostatnich stopni się rozmyło, ale ten zdradziecki odcinek pokonuję na pupie, zjeżdżam, odpychając się dłońmi, i ląduję półtora metra niżej, na mokrym piasku. Poddaje się z cichym łoskotem, a ja łapię równowagę i przez chwilę czuję się jak zwycięzca. Aż nagle pojawia się myśl: jak wejdę z powrotem?

Gdy mój wzrok oswaja się z ciemnością, widzę, że plaża jest pusta. Odpływ pozostawił długie, nierówne pasmo wodorostów. Czuję ich zgniłą, wilgotną woń, kiedy podchodzę do wody, omijając kawałki powykręcanego białego drewna, a piach w ciemności wydaje się niemal fluorescencyjny, sypki i kremowy pod moimi podeszwami. Gdy byłam mała, takie drewno przypominało mi ludzkie kości, i muszę przyznać, że nadal tak mi się kojarzy. Daleko na wodzie mruga na czerwono światło masztu nocnego rybaka. Odpowiada mu nieco dalej inny blask – ale tak się tylko stąd wydaje. W rzeczywistości łodzie dzielą co najmniej dwa kilometry. Prawdopodobnie nie wiedzą o sobie nawzajem. Mogą się jedynie usłyszeć za pomocą trzeszczącego radiotelefonu.

– Wszystko w porządku? – krzyczy ze szczytu klifu niski męski głos.

Podskakuję wystraszona. Olbrzymia sylwetka nie ma twarzy ani konturów. Trudno nie poczuć się osaczoną. Spoglądam w górę.

– Nic mi nie jest! – krzyczę.

– Chyba pani utknęła?

– Nie, wszystko w porządku – odkrzykuję.

Mężczyzna nie odpowiada, macha tylko enigmatycznie dłonią, a jego cień na szczęście rozprasza się i wycofuje. Kiedy zostaję sama, czuję się bezpieczniej, ale muszę pomyśleć, jak się stąd wydostać. Wiadomo, że nie podskoczę, żeby wrócić tak, jak zeszłam. Czuję się głupio z powodu własnej lekkomyślności, spaceruję w tę i z powrotem wzdłuż ściany klifu, szukając lepszej drogi, ale lepszej drogi nie ma. Nic, czego można by się złapać, żadnych dobrze rozmieszczonych wyżłobień. Wiatr wieje mocniej i zaczynam się trząść. Jeśli przyjdzie mi tu spać, zamarznę na śmierć.

– Hej! – krzyczy znowu głos. Facet wrócił.

Niech to.

– Uwaga, rzucam linę.

(trzydzieści dwa)

Nawet z pomocą liny wspinaczka jest trudna. Szorstkie włókna są jak drzazgi, wżerają się w moje dłonie, kiedy powoli pokonuję zbocze, obijając łokcie i kolana. Czuję skurcze mięśni na plecach, uda zaczynają palić. Dlaczego na filmach akcji to się wydaje takie proste, a w ogóle kim jest ten facet? Życzliwym sąsiadem, przechodniem czy złoczyńcą czystej krwi? I jak to się stało, do cholery, że tak skończyłam? Że ciężar mojego ciała spoczywa w rękach obcego człowieka, a ja nie mam wyjścia i muszę się wspinać?

Kiedy wreszcie docieram na szczyt, facet podaje mi rękę i wciąga mnie, zdyszaną, przepełnioną adrenaliną, poza postrzępiony język klifu na ścieżkę. To hippis z Lata Miłości z parku Rotary. Ulica za nim jest pusta, sklepowe witryny – nijakie i ciemne.

– Pamiętam panią – oznajmia, rzucając sznur pod swoje stopy. – Nie jest tam bezpiecznie, wie pani.

Zerkam w tę i z powrotem na ścieżkę, na której stoimy, i rozważam, jakie mam możliwości, gdyby coś poszło źle, a później znów patrzę na jego twarz i ciało, usiłując go rozgryźć. To wielki facet, bez problemu mógłby skręcić dziewczynie kark. Wystarczająco wielki, żeby mnie załatwić, o ile do tego to wszystko zmierza.

– Nic mi nie jest. Wiem, co robię. Ale dzięki.

– Miesiąc temu wielka fala wciągnęła faceta do morza. W Devil’s Punchbowl. Zjawiają się nagle.

Mówi dziwnie i chaotycznie, jego zdania są jak ostre małe odłamki. Ale nie przysunął się do mnie ani nie powiedział niczego szczególnie przerażającego.

– Będę pamiętać.

– Jestem Clay LaForge. Siedzieliśmy z moją dziewczyną w parku i niedawno zobaczyliśmy, jak pani idzie. Długo pani nie wracała, więc moja dziewczyna kazała mi iść sprawdzić, czy nic się nie stało.

– Och. – Nie mogę uwierzyć w to, co mówi. Większość ludzi ma innych gdzieś, o ile nie łączy ich z nimi coś wspólnego. – To… miłe z jej strony.

– Wszyscy powinniśmy się troszczyć o siebie nawzajem, tak zawsze powtarza. A tak w ogóle, to co pani tam robiła?

– Nic. Chyba się zastanawiałam. Czy tamten człowiek utonął? Ten z Devil’s Punchbowl?

– Na pewno – mówi niemal radośnie. – Turyści. Zdaje im się, że wiedzą rzeczy, których nie wiedzą.

Dociera do mnie, że nietypowy jest nie tylko sposób, w jaki mówi, ale także wszystko, co mówi. Przypomina postać z bajki, czarnoksiężnika szafującego metaforami albo pustelnika wyciągającego trzy magiczne ziarna – w tym przypadku akurat linę. Całe to spotkanie jest dziwne, ale jeśli mojej uwadze nie umyka coś oczywistego, mężczyzna nie wydaje się groźny. Właściwie mógłby nawet być użyteczny. Nie jest turystą, a wydaje się wręcz kimś więcej niż tylko miejscowym. Śpi w parku, jak się domyślam po namiocie, który widziałam poprzednio, więc zapewne obserwuje wszystkich, tak jak obserwował mnie – jak program telewizyjny, który włącza i wyłącza, przewracając się na drugi bok.

– Czy ktoś z biura szeryfa przesłuchiwał pana i pańską dziewczynę w związku z zaginioną Cameron Curtis? – pytam.

– Dlaczego? Bo w tym mieście nam najbliżej do przestępców? – Możliwe, że mruży oczy, kiedy to mówi. Nawet pod latarnią nie jest zbyt jasno. Albo jest rozbawiony, albo go obraziłam.

– Większość czasu spędzają państwo na powietrzu – staram się wyjaśnić. – Z widzenia znacie każdego, kto tu mieszka. Zastanawiam się, czy zauważylibyście coś nietypowego. Albo kogoś.

Kiwa głową z niewyraźną miną.

– Mnóstwo dzieciaków chodzi na plażę przez park, czasami palą papierosy. Co jakiś czas ktoś nas prosi, żebyśmy kupili mu piwo albo ćwiartkę four roses. Ale nie ta dziewczyna. Nie wiem, czy w ogóle kiedyś widziałem, żeby przechodziła. A jeśli tak, to na pewno się nie wyróżniała.

– Myśli pan, że to bezpieczne miasto? Wy tu biwakujecie, prawda?

Wzrusza ramionami.

– Na dworze jest czasem bezpieczniej niż w pomieszczeniu. Dokładnie wiadomo, z czym się człowiek mierzy.

Coś takiego mógłby powiedzieć Hap.

– Jak długo pan tu mieszka?

– Kilka lat. Moja dziewczyna zawsze chciała mieszkać nad oceanem. Powiedziałem, jasne, spróbujmy. Wcześniej byliśmy w Denver. Słońce tam świeci dzień w dzień, czasami w śniegu. Ale Lenore powiedziała, że wysokość mąci jej w głowie.

– Lenore? Ta kobieta, którą poznałam ostatnio?

Kiwa głową.

– Nie przepada za ludźmi. Zdziwiłem się, że z panią pogadała.

– Moja rodzina miała kiedyś oswojonego kruka, który miał na imię Lenore.

– Jak to, w domu? – Kręci głową, marszcząc czoło. – Nie można tak więzić zwierzaka. Pech.

– Była po urazie. Nie mogła machać jednym skrzydłem. – Nie wiem, dlaczego opowiadam mu tę historię ani dlaczego ciągle widzę ptaka, jak truchta po domu za Eden, żebrząc o rodzynki i jagody, i suchą karmę dla psów. Umiał też mówić, ale tylko jedno zdanie zapamiętane z wcześniejszego życia: nie rób, nie rób. – Śmiertelnie mnie przeraziła – niespodziewanie mówię to Clayowi. – Myślałam, że umie czytać w myślach.

– Oczywiście, że umiała – reaguje bez wahania. – Ptaki są telepatami.

Clay jest dziwny, ale wzbudza pewną sympatię, jak to hippisowski włóczęga, który mieszka pod namiotem w parku Rotary, lecz myśli o górach albo Waterloo, nie całkiem obecny w tym świecie czy w jakimkolwiek innym.

– Gdzie jest teraz pana Lenore?

– W namiocie. Chyba powinienem dać jej znać, że nic się pani nie stało. Lubi się zamartwiać.

– W tej chwili najniebezpieczniejsza wcale nie jest kipiel, Clay. Ten, kto porwał tę dziewczynę, może chodzić wśród nas.

– Wcale bym się nie zdziwił. W małym mieście jak to tuż obok może się dziać dosłownie wszystko, a człowiek się nie dowie.

Po raz drugi w ciągu kilku minut przypomina mi Hapa.

– W takim razie komu by się pan bacznie przyjrzał? Jako podejrzanemu?

Na jego twarzy pojawia się trudna do odczytania w ciemności mina. Ale ją rozszyfrowuję. Traktuję go poważnie i to mu się podoba.

– Chyba wszystkim. Nie wydaje mi się, że jest jak w filmach. Piątek trzynastego. Głowę dam, że z zewnątrz wygląda jak my. Cała naprawdę przerażająca treść jest w środku, gdzie pewnie nikt jej nigdy nie widział.

To celne spostrzeżenie.

– Powinien pan być detektywem – stwierdzam.

– Może jestem tajniakiem – odpowiada z promiennym uśmiechem. Później obraca głowę przez ramię, poza krąg światła rzucanego przez latarnię w górze, i patrzy w dal, na ciemną ulicę.

– No i idzie.

– Lenore?

– Nie, pani pies.

(trzydzieści trzy)

Miałam szesnaście lat, gdy Eden zachorowała, na początku mojego szóstego roku u nich. Pierwsze objawy były mylące – nudności, zawroty głowy i nocne poty. Lekarz jej powiedział, że to menopauza i że minie.

– Menopauza, dobre sobie! – wybuchnął któregoś wieczoru Hap przy kolacji, kiedy Eden podskubywała jedzenie na talerzu. – Schudłaś dwadzieścia kilo!

Rzadko podnosił głos, bo nigdy nie musiał tego robić. Eden wyraźnie się zdenerwowała, podobnie jak Lenore.

– Nie rób, nie rób! – ostrzegła ze swojego krzesła.

Wiedziałam, że kruki bywają równie mądre jak papugi, ale Lenore była nie tylko bystra. Z łatwością umiała odczytywać nasze nastroje i wyczuwać strach.

Spoglądałam to na Hapa, to na Eden i żałowałam, że nie mogę wyczuć, co się dzieje w ciele Eden, i że ona też nie jest w stanie. Że choć raz nie może pojawić się w swoim własnym śnie.

– Wrócę do niego – obiecała Hapowi Eden. – Poproszę, żeby mi coś przepisał.

– Pojadę z tobą – powiedział, w najmniejszym stopniu nieudobruchany. – Zobaczymy, czy lekarz będzie miał czelność wygadywać te swoje brednie, jak ja będę w pokoju.

Jak się okazało, miał.

Dopiero po roku dowiedzieliśmy się, że Eden ma raka endometrium. W ostatnim dniu, kiedy się dobrze czuła, pojechaliśmy do Point Cabrillo popatrzeć na wieloryby. Zabraliśmy rozkładane stołki, gorącą kawę i koce na kolana. Tego popołudnia wiał przenikliwy wiatr wywołujący miliony zmarszczek na powierzchni morza w zatoce.

– Gdybym miała być wodą – powiedziała Eden, wpatrując się przed siebie – chciałabym być tym oceanem.

Już nim jesteś, miałam ochotę jej powiedzieć. Jesteś wszystkim, co widzę.

Zdawało się, że tych kilka wspólnych godzin trwa całą wieczność. Naliczyłyśmy sześć humbaków.

– Sześć to liczba ducha – powiedziała Eden.

Widziałyśmy, jak wiatr szarpie skupiskami wodorostów, flagami zieleni i złota. A później zachód słońca i pierwszą wieczorną gwiazdę migoczącą w oddali. A później wzeszedł księżyc jak perłowy odłamek szkiełka z plaży, pęknięty, ale pełny jednocześnie.

Trzy tygodnie później Eden zmarła we śnie pod afgańskim różowym kocem, już wtedy malutka jak dziecko i nieobecna z powodu morfiny. Kiedy Hap przyszedł mi powiedzieć, że odeszła, twarz mu się wykrzywiła. Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby płakał, i wtedy też się nie rozpłakał, tylko zawisł na krawędzi czegoś, czego nie był w stanie znieść, a jednak znieść musiał. Pewnego dnia ja też miałam poznać ten stan z przerażającą przenikliwością. W tej chwili mogłam tylko stać ogłuszona, a on wrócił do ich wspólnej sypialni i zamknął drzwi, żeby być z nią sam na sam. Nikt nie zamierzał go poganiać, żeby dzwonił do koronera, dopóki sam nie będzie na to gotowy. Ta kobieta była jego życiem od ponad trzydziestu lat.

Moje własne pożegnanie wydawało się niemożliwe. Nie byłam gotowa na utratę Eden. Nie potrafiłam się pożegnać. Jak w transie poszłam do lasu, choć nie miałam ochoty na wędrówkę. Wiele kilometrów za miastem, maszerując prosto Little Lake Road, dotarłam do lasu Jackson State i niemal od razu zeszłam ze szlaku, po czym wspinałam się stromym wąwozem i schodziłam, przeciskając się pomiędzy mokrymi paprociami i gąbczastym poszyciem. Napotykałam ślady zniszczeń po ogniu, wypalone serca drzew, czarne i wypatroszone.

Kiedy dotarłam do polany starych sekwoi, mięśnie miałam zmęczone, a ciuchy mokre od potu. Wysokie na kilkadziesiąt metrów nieruchome drzewa wzbijały się w niebo. Hap powiedział mi kiedyś, że drzewa tak stare i wielkie jak te biorą tylko jeden oddech dziennie. I żeby naprawdę je zrozumieć, żeby zrozumieć choć jedno drzewo, trzeba być przy nim, kiedy oddycha.

– Naprawdę?

– Jasne. Oceany też oddychają – powiedział. – Góry. Wszystko.

Padłam na kolana w środku pierścienia drzew, na posłanie z igliwia, piachu i porostów. Nie była to właściwie modlitwa, ale coś, o czym Eden mówiła przez lata. Kiedy sytuacja wydaje się trudna, a człowiek jest roztrzęsiony, mawiała, możesz paść na kolana tam, gdzie jesteś, a świat cię podtrzyma.

Miałam za dużo matek, lecz nie dość matczynej opieki. Tylko przy Eden czułam się jak prawdziwa córka. A teraz jej zabrakło. Znieruchomiałam i czekałam, aż przyjdzie wiara, czekałam na jakiś znak, jak bez niej żyć, ale żaden nie przyszedł. Czułam tylko fale dreszczy i zimny pot pośród pni i konarów, pośród igieł i liści, pośród cząsteczek. Wspinały się wewnątrz mojego ciała i zwijały ciasno pod żebrami niczym pięść upleciona ze srebrnej nici.

W końcu wstałam na słabych nogach i ruszyłam w stronę domu. Zrobiła się zupełna noc, kiedy dotarłam na miejsce, na ganku nie świeciło się światło, a we wszystkich pokojach było ciemno. Weszłam do kuchni i zapaliłam światło, a Lenore się skuliła. Jakoś przedostała się na krzesło Eden przy stole, a kiedy się przysunęłam, nastroszyła pióra wokół szyi, stawiając złowrogi kołnierz, jakby chroniła swoją przestrzeń.

– Jesteś głodna? – spytałam.

Złowroga cisza.

Znalazłam worek psiej karmy i nasypałam jej kilka ziarenek na oparcie krzesła, ale jak tylko przysunęłam dłoń, machnęła zdrowym skrzydłem, wydymając pióra na szyi, prawie mnie nim trafiając.

Uderzyłam ją bez namysłu. Jej ciało było o wiele silniejsze, niż się spodziewałam, krzepkie i sztywne jak wystrugane z drewna.

Oddała mi od razu, wbijając dziób w ciało przy kciuku, i nastroszyła teraz oba skrzydła, nawet to chore.

– Przestań! – Znów podniosłam rękę, wiedząc, że przekroczyłam granicę. Nikt nigdy nie powinien robić krzywdy zwierzętom, nigdy. Eden nie mogłaby na to patrzeć, ale nie byłam w stanie się powstrzymać. Nie mogłam się wycofać.

– Nie rób – ostrzegła Lenore tą samą frazą co zwykle, lecz tym razem wreszcie miała sens. Mówiła do mnie o teraźniejszości, o nas. Miała w oczach taki chłód, że serce mi stanęło.

Rzuciłam się na nią, chwyciłam jej grube ciałko i ją zaskoczyłam. Tłukła się strasznie o moją pierś, szarpiąc się i walcząc, próbując się uwolnić, kiedy ją ściskałam. Otworzyłam drzwi i wyrzuciłam ją do ogródka, a potem szybko zatrzasnęłam za sobą drzwi i przekręciłam klucz w zamku. Szybko poszłam do mojego pokoju i też zatrzasnęłam drzwi, położyłam się na brzuchu i tarzałam z nienawiści, poczucia winy i wstydu, i Bóg wie czego jeszcze.

Och, kochanie, powiedziałaby Eden. Na kogo właściwie jesteś zła?

Na ciebie. Ale to też nie była prawda. Wszystko było nie tak. Oczy mnie piekły. Paliła mnie pustka w sercu.

Po mniej więcej półgodzinie – właściwie nie miałam pojęcia – wstałam i po cichu przeszłam przez dom do wejściowych drzwi. Otworzyłam je, spodziewając się, że ptak będzie na wycieraczce albo na podjeździe, ale Lenore znikła. Wpadłam w panikę i pognałam jej szukać. Nie było jej jednak pod żywopłotem ani z boku domu. Nie chowała się w pobliżu garażu ani pomiędzy śmietnikami. Wzięłam kanciastą latarkę wielką jak termos, którą Hap trzymał w szafie w holu na wypadek burzliwych nocy, gdyby zabrakło prądu, i wycelowałam ją w atramentowe niebo, szepcząc na okrągło imię Lenore, zamiast je wykrzykiwać, choć miałam ochotę krzyczeć. Bałam się obudzić Hapa, czy może Eden, gdziekolwiek teraz była, wysoko wśród gwiazd czy też nisko w dole przy poszarpanym wybrzeżu, więc cierpliwie szukałam ptaka, pomagając sobie zbłąkanym strumieniem latarki.

W końcu się poddałam i wróciłam do kuchni, padłam na krzesło, na którym zaczął się cały koszmar, obok porzuconych kuleczek psiej karmy. Zrobiłam coś strasznego, celowo, i nie mogłam tego cofnąć tylko dlatego, że żałowałam. Żal jej nie znajdzie. Zrozumiałam, że żal jest doznaniem największej samotności, bo tylko ściąga człowieka w głąb własnej duszy.

(trzydzieści cztery)

Podbiega do nas pies, a Clay LaForge uśmiecha się szeroko, jakby wszechświat właśnie rzucił jakiś dowcip. Może i tak.

– Mówi się, że słonie mają niesamowitą pamięć, ale ja nad słonia postawiłbym psa.

– Nie mogę się zająć psem.

Uśmiecha się swoim tajemniczym uśmiechem.

– Wie pani, że tak naprawdę wcale ich nie posiadamy? To one decydują, czy z nami zostają, czy nie. To zwierzak, trzeba o tym pamiętać.

Ciągle myślę o Lenore i słowa wypływają ze mnie bez zastanowienia.

– Popełniłam parę błędów.

Stoi tak, kiwając głową, jakby chciał powiedzieć: normalne. A później pstryka palcami i pies natychmiast skupia uwagę na nim.

– Mam wrażenie, że tego nie zdoła pani spieprzyć. Widzi pani cętki na jej pysku i rudawy kolor? Ma w sobie coś z belgijskiego malinoisa. To jedna z najbystrzejszych i najbardziej intuicyjnych ras. Są z nich dobre psy policyjne. Tworzą z człowiekiem zespół.

– Skąd pan to wszystko wie?

– Kiedyś byłem treserem, w innym życiu. Na moje oko ma cztery albo pięć lat. Zmizerniała trochę od tego życia na ulicy, ale wygląda na zdrową. Trzeba by jej dać porządnej karmy białkowej, a nie zwykłej śruty. Na sierść i wzrok dobrze robi olej z łososia.

– Clay… – Gorączkowo szukam drogi ucieczki, kolejnego argumentu, ale jego uwaga skupiona jest na psie. Klęka przy suczce i spokojnie, z wprawą przesuwa dłonią od czubka jej głowy do ogona i z powrotem, a pies poddaje się jego dotykowi.

– Tak – mówi cicho, nadal pochylony. – Niektóre rasy wiedzą, czego potrzebujemy, prędzej niż my sami. Jest w dobrym stanie. I jest silna. Nie wyobrażam sobie lepszego partnera.

Nie potrzebuję partnera, coś się we mnie upiera, ale nawet ja wiem, że to kiepska wymówka. I ewidentnie nieprawdziwa.

– Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę – mówię.

– Owszem. – Clay chichocze. – Życie bywa zabawne.

Idzie z nami do parku Rotary, gdzie jego dziewczyna Lenore czeka na piknikowej ławce w tym samym stroju co wcześniej – bluzie z orłem bielikiem, długiej jak spódnica, z włosami niczym gęsta blond wichura nad pomarszczonym czołem.

– O, dobrze – odzywa się cicho. – Nic się pani nie stało.

– Dzięki, że przysłała pani Claya.

– Pomyślałam, że może ma pani kłopoty.

– Nie, nic mi nie jest. – Spoglądam to na jedno z nich, to na drugie i czuję niewytłumaczalną wdzięczność z powodu ich obecności. Niby obcy ludzie, a tu proszę.

– Jak ma na imię pani pies? – pyta Clay.

– Dobre pytanie. Szkoda, że nie może mi powiedzieć.

– Ależ może. Sęk w tym, że nie jest Angielką.

Docieram do Mendosa Market zaledwie parę minut przed zamknięciem, zostawiam psa przed wejściem, a sama wchodzę i szybko, niestety bezskutecznie, rozglądam się za olejem z łososia. Są tylko sardynki i anchois w puszce. Kupuję jedne i drugie, a do tego filet z łososia, porażająco różowy na tle białego papieru pakunkowego, w który zawija go sprzedawca, i psią karmę – mokrą i suchą.

Kiedy moje zakupy toczą się po taśmie, zauważam Caleba z naręczem zakupów.

– Cześć. – Przygląda się moim produktom. – Masz psa?

Z jakiegoś powodu czuję się sfrustrowana, niemal zawstydzona.

– Przygarnęłam ją. Chyba zwariowałam, co?

– Zawsze chciałem mieć psa, ale mój tata miał alergię – wyjaśnia mimochodem, choć niezupełnie. Pod tą uwagą skrywa się cień smutnej historii. Wyraźny znak, że życie dało mu po nosie; może nie tyle samo życie, ile Jack Ford.

Wychodzimy i następuje szalony taniec – Caleb wita się z psem.

– Jest naprawdę ładna – mówi. – I wygląda na bystrą.

– Tak mi powiedziano.

Idziemy do bronco, ładuję zakupy, a pies wskakuje na tylne siedzenie, jakby już znał swoje miejsce. Stoję ciągle tyłem, kiedy słyszę, jak Caleb mówi:

– Wpadłem wczoraj na Willa. Powiedział mi, że pomagasz mu w sprawie tej zaginionej dziewczyny.

Odwracam się do niego zupełnie zaskoczona. Uzgodniliśmy z Willem, że będę działać incognito.

– Nie pełnię żadnej oficjalnej funkcji.

– Rozumiem. Myślałem, że jesteś tylko przejazdem, to wszystko.

– Ja też. – Z hukiem zamykam tylną klapę. – Naprawdę się trzymasz, Caleb? Mnie możesz powiedzieć.

Jego wzrok wędruje w moją stronę, ale mnie omija.

– Nie rozmawiam o tamtych czasach, Anno. Tak jest łatwiej.

– Jasne, oczywiście. Rozumiem. Słuchaj, masz ochotę się czegoś napić? Stawiam.

– Nie, muszę wracać do domu. – Podrzuca zakupy na rękach jak trofeum, wymówkę. – Kiedy indziej?

– Jasne, pewnie. Do zobaczenia.

Wyjeżdżając z miasta, opuszczam szybę i włączam radio, a w samochodzie rozlega się Against the Wind Boba Segera, która wydaje się sensowniejsza z psem rozciągniętym na tylnej kanapie, jakby to było jego miejsce. Zakładałam, że czeka nas okres oswojenia się ze sobą, ale pies od razu sprawia wrażenie całkiem odprężonego i beztroskiego.

W chacie znajduje sobie miejsce przy opalanym drewnem piecu i czeka cierpliwie na kolację. Połowę łososia smażę dla siebie, zamykając pory przez kilka minut z każdej strony na rozgrzanej patelni, z której tryska olej. Zjadamy razem, a później pies wyciąga mi się u stóp, ja zaś siadam z egzemplarzem Jane Eyre Cameron, szukając wskazówek w podkreślonych fragmentach i na kartkach z pozaginanymi rogami.

We mnie tak mało pozostało, muszę posiadać ciebie; Dusza, na szczęście, ma swego tłumacza – często bezwiednego, ale zawsze wiernego – jest nim oko; Budził we mnie miłość, nie patrząc nawet na mnie; Czy masz ze mną coś wspólnego, jak myślisz, Jane?‡

Książka wydaje się zagadką, jak wszystko inne, co ma związek z Cameron, ale czy potrafię ją rozwikłać? Czy znajdę klucz do jej problemów i bólu na stronach podniszczonej książki Penguin Classic w papierowej okładce, czy może patrzę w złe miejsce, na niewłaściwą rzecz, chwytam się brzytwy?

Odkładam książkę i czuję, że pieką mnie oczy, więc dla odmiany patrzę na psa. Koniuszek ciemnego nosa lekko dotyka ściany, a brzuch unosi się i opada rytmicznie, jakby życie, które wiodła do tej pory, nie zajmowało jej już ani w najmniejszym stopniu nie kłopotało. Śpi tak spokojnie, że w całym pokoju robi się przyjemniej, cieplej.

(trzydzieści pięć)

– Mamy to – mówi mi Will następnego ranka, zanim z Sacramento przyjedzie technik obsługujący wariograf, żeby przesłuchać Lydię i Drew Hague. – Mówiłaś, że porozmawiamy z Grayem i Steve’em Gonzalesem o zorganizowaniu wsparcia dla ośrodka poszukiwań, prawda?

– Będą w szkole przez cały dzień. Mogę ci pomóc tutaj.

– Mamy dość rąk na pokładzie. Odpocznij i złapiemy się później.

– Odpocząć? – pytam z niedowierzaniem. – Przecież mamy dwie zaginione dziewczyny, a może trzy?

Jego wzrok mi mówi, żebym odpuściła.

– To tylko kilka godzin. Złapię cię później. – Odwraca się na pięcie i mnie zostawia, a ja rozmyślam, czy zostałam ukarana za Petalumę czy za Roda Frasera. Może Will nadal jest wściekły o to, że brakuje mu środków i ludzi, a może chodzi o coś głębszego, o nasze odmienne zdanie na temat wyników badania wariografem Emily albo o to, co powiedział u Pattersona, że zbyt emocjonalnie angażuję się w tę sprawę. Jakikolwiek ma powód, widać, że rysuje wyraźną granicę i zostawia mnie po drugiej stronie.

Wsiadam do auta poirytowana, odstawiona na boczny tor.

– Chcesz odpocząć? – pytam psa, kiedy podnosi głowę z tylnego siedzenia. Nastawia uszy, otwiera szeroko oczy i słucha.

– Ja też nie.

Najpierw jedziemy na ten fragment nadmorskiej drogi, który sąsiaduje z posiadłością Curtisów. Od mojej rozmowy z Emily nie uwolniłam się od teorii, że Cameron mogła dezaktywować alarm i wymknąć się przez okno do lasu, żeby się spotkać z kimś, kto tam na nią czekał. Może ktoś jej obiecał coś cennego – może miłość albo wolność od napięć i zawirowań w domu. Może mylnie wzięła kogoś za koło ratunkowe, kiedy czuła, że tonie.

Pas drogi biegnie na tyle daleko od miasta, że właściwie jest odizolowany, tuż za wielką niezagospodarowaną łąką kilka kilometrów od Caspar, gdzie mieszka zaledwie garstka osób. Te domy, które mimo wszystko widzę, kiedy parkuję na skraju, są dobrze ukryte za płotami. Nawet jeśli porywacz Cameron kręcił się przy drodze i czekał, aż dziewczyna się pojawi, na pewno było późno i ciemno, więc jest niewielkie prawdopodobieństwo, że ktoś go zauważył, nie mówiąc już o tym, żeby zapamiętał markę i model samochodu.

Wysiadam z psem depczącym mi po piętach i mimo wszystko szukam jakichś wskazówek – podeptanych roślin, plam oleju, odcisków opon, śladów stóp. Przeczesujemy starannie obie strony drogi, a później cofamy się przez łąkę i las, szukając czegokolwiek nietypowego. Możliwe, że obezwładnił ją od razu i zaciągnął gdzieś niedaleko. Mógł porzucić jej ciało w paprociach albo zakopać w płytkim dole. Mam takie ponure wizje, bo to moja praca. Szukam ciała, choć wiem, że może nigdy go nie znajdę. Poza tym jakaś irracjonalna cząstka nie pozwala mi porzucić myśli, że być może Cameron żyje. Te moje dwie części nieustannie ze sobą walczą. Mój umysł jest przeświadczony, że ona nie żyje. Serce nie może się z tym pogodzić. I się nie pogodzi.

Jest prawie południe, kiedy wreszcie kończę, mając mokre nogawki dżinsów i bolące stopy. Wracam do samochodu i siedzę za kierownicą przez długi czas, zastanawiając się, co robić. I nagle doznaję olśnienia. Wróżka.

Tally Hollander nietrudno zlokalizować. Odnajduję jej nazwisko w miejskiej książce telefonicznej, niecałe dwadzieścia minut później dojeżdżam pod adres w Comptche i odnajduję podjazd oznaczony dużym namalowanym szyldem reklamującym farmę: sprzedaż wełny alpaki i mleka. Większość wróżek i mediów, z którymi pracowałam przez lata, była skromna, czy wręcz nieatrakcyjna. Ale hodowczyni alpak? Kto by przypuszczał, że można się parać jednym i drugim naraz?

Przy końcu krętego podjazdu stoi nowoczesny wiejski dom z rozłożystym gankiem i spadzistym dachem z falistej blachy. Z jednej strony widać lśniącą przyczepę airstream z czerwono-białą markizą rozciągniętą nad wejściem. O przyczepę oparta jest tablica z wypisanymi imionami zwierzaków i cenami rozmaitych produktów: mleka, sera, wełny, miodu, dżemu i świeżych kwiatów. Zaczynam myśleć, że taką postać można spotkać tylko w filmie.

Wysiadam z bronco, pies za mną, ignorując zwierzaki jak godny zaufania pomocnik, jakim jest bez wątpienia. Na ganek wychodzi kobieta w długiej lnianej sukni, podwójnie przewiązanym w pasie fartuchu i szarych filcowych chodakach. Włosy ma ścięte na wycieniowanego karmazynowego boba z dziwną asymetryczną grzywką.

– Mogę pani w czymś pomóc? – pyta.

– Mam nadzieję, że tak. Jestem Anna Hart, detektyw współpracujący z wydziałem szeryfa Mendocino. Ma pani parę minut na rozmowę?

– Oczywiście. – Kładzie dłonie na biodrach w otwarty, radosny sposób. – Przywiozła pani przyjaciela. Proszę, wejdźcie.

Kuchnia Tally jest zagracona i panuje w niej przytulny mrok, ma kształt litery L, powtarzający zarys zewnętrznego ganku. Na drewnianym blacie pełne ziół słoje wciśnięte są pomiędzy kolekcję książek, która nie wygląda, jakby należała do jednego czytelnika, zwłaszcza w kuchni, gdzie obok publikacji na temat zmian klimatu stoi Agatha Christie, a obok niej poezje Puszkina.

Gospodyni włącza czajnik i przynosi na kuchenny okrągły stół ceramiczną miskę pełną mandarynek, a ja siedzę z psem u stóp i patrzę, jak się krząta. Ma pięćdziesiąt lat, może nieco więcej, i jest ładna, z delikatnymi zmarszczkami wokół warg oraz oczu, które są dowodem, że spędza czas na dworze, w słońcu. Jej styl ubioru i zachowania kojarzy mi się raczej z malarką, a nie wróżką, ale to pewnie kwestia północnej Kalifornii. Tutaj każdy jest malarzem albo garncarzem, albo jubilerem, albo wszystkim jednocześnie.

– Na pewno pani wie, że w okolicy zaginęło kilka dziewczyn – mówię. – Pani nazwisko pojawiło się niedawno w związku z Shannan Russo.

– Zgadza się. – Siada naprzeciwko mnie i kładzie dłonie na stole, grzbietem do dołu. To niezwykły gest, ale najbardziej rzuca mi się w oczy to, że nie wydaje się zdenerwowana ani skrępowana moją obecnością. – Zadzwoniłam do jej matki. Czułam, że powinnam.

– Shannan zaginęła w czerwcu. Skąd ten telefon akurat teraz?

– Obudziłam się z jej imieniem w głowie i miałam silne przeczucie, że została zamordowana.

– Często zdarza się pani coś takiego? Tego rodzaju wizje?

Mruga, patrząc na mnie z zastanowieniem.

– Od zawsze miałam ten dar, jeśli o to pani pyta. Kiedy byłam młodsza, nie rozumiałam przesłań, nie wiedziałam, co powinnam z nimi zrobić. Nie zawsze wiem, jak mogę pomóc, ale ostatnio odczucia i obrazy są bardzo silne. Nie chodzi tylko o Shannan. Jakieś dwa tygodnie temu kontaktowałam się z szeryfem Floodem i starałam się z nim porozmawiać na temat Cameron Curtis, nie chciał jednak słuchać, co mam do powiedzenia.

Prostuję się i przypominam sobie rozmowę, jaką usłyszałam w kawiarni w pierwszy dzień po przyjeździe, kiedy dwaj mężczyźni kłócili się właśnie o to i dyskutowali, czy Tally jest oszustką. Widocznie usłyszeli tę historię od Willa albo kogoś z jego biura. Jeśli jest oszustką, a to możliwe, jeszcze nie rozumiem, jaki miałaby cel.

– Myśli pani, że Cameron jeszcze żyje?

– Tak, choć to nie potrwa długo, jeżeli go pani nie powstrzyma. – Spogląda na mnie poważnie. – Wszechświat skrywa wiele tajemnic. Nie próbuję zrozumieć wszystkiego, co przeze mnie przepływa, ale robię, co mogę, żeby się tego nie bać.

– Co powiedziała Karen, kiedy pani do niej zadzwoniła?

– Płakała. Jest przekonana, że to jej wina, bo odepchnęła Shannan.

– Naprawdę? Will Flood odniósł wrażenie, że Karen już dawno temu otrzepała ręce po Shannan.

– Może to mechanizm obronny wywołany poczuciem winy. Kiedy Shannan była mała, kręciło się przy niej mnóstwo facetów, było dużo niepewności. Przemocy. Nic dziwnego, że matka ma spore poczucie winy.

– Karen to powiedziała?

– Ludzie mówią mi różne rzeczy. Zdaje się, że muszą. Dzięki temu chyba im trochę lżej.

– Więc uwierzyła pani?

Oczy Tally błyszczą jak szyby w muzeum. Nie mruga ani się nie zastanawia.

– Tak. Może teraz zdoła przeżyć żałobę i znaleźć pokój. Każdy na to zasługuje, chyba się pani ze mną zgodzi?

Na podłodze przy moich stopach pies zaczyna się wiercić. Przysuwam nogę do ciała zwierzaka, ciepłego i jędrnego, ale czuję się niezręcznie, jakby Tally mówiła o życiu moim, a nie Karen.

– Coś jeszcze się pani śniło?

– Shannan w króliczym futrze, do pasa, z zamkiem. Bardzo miękkim, wyjątkowo miękkim.

– Czy to futro coś znaczy? Miała je na sobie w chwili śmierci? Jest jakiś dowód w którejś kieszeni?

– Możliwe. Ja jestem tylko medium. Pani jest detektywem. Jeśli ktoś potrafi rozwiązać tę zagadkę, to właśnie pani. – Jej ton się zmienia, wyostrza. – Wierzy pani, że jest coś po drugiej stronie? W życie po śmierci?

Sztywnieje mi mięsień pomiędzy łopatkami. Nie wiem, do czego zmierza Tally, ale i tak nie chcę tam iść.

– Co jeszcze może mi pani powiedzieć na temat Cameron Curtis?

– Śniła mi się tuż po zaginięciu. – Nie wydaje się speszona tym, że nagle zmieniam temat. – Kiedy to było? Dziesięć czy dwanaście dni temu? Była sama w jakimś ciasnym małym miejscu. Ciężko ranna, ale z całą pewnością żywa.

„Żywa” to potężne słowo, nawet jeśli źródło nie jest do końca wiarygodne.

– Gdzieś w pobliżu? Rozpoznała pani cokolwiek?

– Chyba nie. – Przygląda się swojej ceramicznej filiżance w kolorze mchu, którą obejmuje dłońmi. W końcu mówi: – Nie ufa mi pani. Nie szkodzi, tyle tylko, że jakaś pani część mi wierzy, albo chce wierzyć. W głębi duszy ma pani nadzieję, że mogę pomóc dotrzeć do Cameron.

Jej nagła poufałość wprawia mnie w zakłopotanie. Co ona może wiedzieć o mojej duszy?

– Zajmowała się już pani wcześniej zawodowo takimi sprawami? Współpracą z organami ścigania?

Kiwa głową.

– Kiedy mieszkałam w Oregonie, na przedmieściach Portland. Tutaj przeprowadziłam się nieco ponad rok temu. Czasami zapominam, jak się żyje w małym miasteczku, jak nerwowo ludzie podchodzą do niektórych spraw, których nie da się wyjaśnić. Ale wierzę, że każda wyjątkowa świadomość wiąże się z odpowiedzialnością. Chyba mogę pomóc pani ją odnaleźć.

– Mnie? Dlaczego nie zwróci się pani jeszcze raz do Willa Flooda? Może teraz pani wysłucha.

– Wie pani, że tego nie zrobi. – Chwyta filiżankę i znów ją odstawia. – Wszyscy jesteśmy energią, ja, pani, ten stół, to miasto. Wszystko porusza się z pewną częstotliwością. Kiedy odchodzimy z tego życia, nasza esencja trwa, krąży. – Jej obcesowe słownictwo jest irytujące, ale może kryje się pod nim coś ważnego.

– Do czego pani zmierza?

Bez wysiłku radzi sobie z moją wrogością.

– Pewne rzeczy zmieniają nas zasadniczo także po tej stronie, na przykład strata lub trauma. Proszę o tym pomyśleć. Wiemy, że trauma zmienia mózg. Dlaczego nie miałaby mieć wpływu na naszą energię? Oczywiście, że ma. W tej chwili pani jest właściwą osobą, żeby pomóc.

– Co pani ma na myśli? Dlaczego?

– Pani życie zawodowe jest takie nie bez powodu. Rzeczy, które pani utraciła, doprowadziły panią do tego, że pomaga pani dzieciakom i młodym kobietom. Chyba pani już o tym wie, ale nie jest pani w stanie zobaczyć tego, co widzę ja.

Robi mi się ciężko na sercu, kiedy jej słucham. Nie chcę wiedzieć nic więcej, a jednak tego pragnę.

– Czego?

– Duchów dzieciaków, którym pani pomagała, które wiszą na pani jak gwiazdy. Są wokół pani nawet w tej chwili.

Jak gwiazdy? Ten obraz wydaje się niemal groteskowy. Oprószony stratą. Rozpaczą.

– Czego pani ode mnie chce?

– Proszę nie zapominać, że to pani do mnie przyjechała. Zawiesza głos i spogląda na swoje spierzchnięte różowe dłonie. Dłonie zapracowanej kobiety. – Ja jestem tu tylko posłańcem. Nie wiem, kto porwał Cameron, ale wyczuwam od tego człowieka ciemność i chaos. On tak naprawdę nie chce jej zabić, lecz nie wie, czy zdoła się powstrzymać. Próbuje walczyć z własnymi demonami, ale one są silne. Nie sądzę, żeby Shannan była jego pierwszą ofiarą. A Cameron nie będzie ostatnią, jeśli się go nie powstrzyma.

Nie mogę znieść tego, co mówi, choć jeszcze nie podjęłam decyzji, czy mogę jej wierzyć.

– Możemy go powstrzymać?

– Chyba tak.

Oparty o moje stopy pies drży, widocznie śni mu się, że biegnie albo poluje. Jego ciepłe ciało unosi się i opada, z krótką przerwą pomiędzy jednym a drugim.

Tally też spogląda na suczkę i jej mina łagodnieje.

– Wydaje odgłos jak świerszcz, prawda?

Tak, myślę, a później znów się skupiam.

– Nie mamy czasu. Z każdym dniem szanse na to, że odnajdziemy Cameron żywą, maleją.

– Pomóc mogą informacje na temat Shannan.

– Tak mi podpowiada intuicja. Uruchomiliśmy patrole powietrzne, szukają jej samochodu. Ale mówimy o tysiącach kilometrów kwadratowych dziczy. To jak szukanie igły w stogu siana.

 – Niektórym ludziom potrzebne te igły, prawda? Jakoś się uda. Coś panią tu przecież przyciągnęło. We wszechświecie nie ma przypadków.

– Kim pani jest? – pytam znowu, słysząc w uszach cichy szum.

– Powiedziałam już pani, zwykłym posłańcem.

(trzydzieści sześć)

– Co słychać? – pyta Will, kiedy spotykamy się później przed Pattersonem. Przygląda się Cykadzie. Imię nie jest angielskie, jak przewidział Clay, ale z niewielką pomocą Tally pies mi je wyjawił.

– Mój nowy partner.

Dzięki temu obdarza mnie prawdziwym, choć lekkim uśmiechem.

– Odpoczęłaś trochę?

– Tak – kłamię.

Jak się okazuje, Wanda kocha psy i nie chce słyszeć, żeby Cykada siedziała na zewnątrz, kiedy będziemy jedli, choć kucharz, wygrażając pięścią, puszcza wiązankę epitetów. Barmanka go zbywa i przynosi nam specjalne danie, kanapki z rybą i sałatkę z kapusty z octem. Will streszcza mi poranne spotkanie z Hague’ami.

– Jego wariograf nie wykazał niczego podejrzanego, Lydii też nie. Kazałem Leonowi trochę dla nas poszperać. Przesłuchał część personelu z Provisions i paru sąsiadów. Wygląda na to, że alibi Drew na tę noc się potwierdza. Pracował ze swoją ekipą, jest mnóstwo świadków. Poza tym wyszło, że sprawa gwałtu wcale nie była taka czarno-biała. Dziewczyna miała siedemnaście, a nie szesnaście lat, w dodatku była notowana przez policję. Kilka miesięcy wcześniej zaproponowała randkę agentowi z obyczajówki. Wygląda na to, że od tamtej pory Drew zdołał po sobie posprzątać. Widziałaś. Cesarz Napa Valley. Przykładny obywatel.

– Widziałam. – Nie mogę ukryć sceptycyzmu w głosie. – Ale zauważyłam coś jeszcze, kiedy się wczoraj z nimi widzieliśmy. Nie wiem. Odniosłam wrażenie, że nie lubi kobiet. Czuje się przez nie zagrożony.

– Skąd takie wnioski?

– To tylko odczucie.

Czeka, żebym powiedziała coś więcej, ale nie mam nic więcej do powiedzenia.

– Za to Troy lubi kobiety aż za bardzo.

– Masz na myśli jego asystentkę? Tę dziewczynę?

– Byłą asystentkę – wyjaśnia. – Indiana Silverstein. Ma dwadzieścia dwa lata i nie chce mówić. Szczegóły wyciągnąłem od innej kobiety, która kiedyś była jego asystentką w Paramount. Poprosiła o przeniesienie dwa lata temu, po półrocznej pracy przy biurku Troya.

– Niech zgadnę. Okazywał jej względy.

– I składał wielkie obietnice. Z tego, co wiem, większość pracowników administracji to młodzi ludzie, którzy chcą zaistnieć.

– Co za świnia. Ale ta przynajmniej mu nie uległa. Mówiła coś na temat swojej następczyni?

– Tylko tyle, że Indiana zamierza urodzić dziecko.

– Możemy się dowiedzieć, czy próbował jej zapłacić?

– Nie bez nakazu, a nie mamy podstaw, żeby o niego wnioskować. Na razie. A może nie należy tak od razu wykluczać, że on jednak ma jakieś uczucia?

Końcem widelca odsuwam sałatkę na talerzu.

– Daj spokój. Nie wierzę w to ani przez sekundę.

– Ja chyba też nie – oznajmia Will. – Ale co z tego? Czy to, że jest dupkiem i flirciarzem, musi od razu znaczyć, że zrobił krzywdę Cameron?

– Mógł to zrobić Drew Hague, prawda? – wtrącam pośpiesznie. – To, że ma alibi na dwudziestego pierwszego, nie znaczy wcale, że nie polował na nią wcześniej. Może mógłbyś sprowadzić go jeszcze raz i poszerzyć zakres przesłuchania?

– W porządku. – Will skręca w dłoni serwetkę jak opaskę uciskową. – Ale nawet jeżeli Drew rzeczywiście wykorzystał Cameron przed laty, alibi oczyszcza go z podejrzeń w noc jej zaginięcia. A to oznacza, że chodzi o kogoś innego. Może przyjaciela rodziny albo sąsiada, albo nauczyciela? Może z Los Angeles, zanim rodzina się tu sprowadziła?

– Może. – Gotuję się. Nie mamy wątków i nie mamy czasu. A ja liczyłam na to, że moje przeczucia zaczną się potwierdzać. Co teraz? Kto teraz? – Muszę się zastanowić.

– No to jak się będziesz zastanawiać, posłuchaj tego. Wczoraj dwie po trzeciej w nocy dzwoni telefon Marca Klaasa w jego mieszkaniu w Sausalito. Odbiera i odzywa się dziewczynka: „Tato, to ja”.

– Co takiego?

– Połączenie trwa niecałą minutę. Mówi, że jest w hotelu, ale nie wie gdzie. Że zabrał ją jakiś mężczyzna, że jest przestraszona i głodna. I koniec.

– Klaas sądzi, że to była Polly?

– Twierdzi, że mógłby przysiąc, ale jest problem. Na linii nie było podsłuchu.

– Niech to szlag – wypalam. – Jak to możliwe?

– Dziewczynka mieszka z matką. Podsłuch jest tutaj, na linii Eve Nichol. Nikt chyba nie był aż tak przewidujący.

– Jeśli to była Polly, dlaczego dzwoniła do taty, a nie do mamy? – Nie mogę nie zadać tego pytania.

Will wzrusza ramionami.

– Może rozmowa musiała być miejscowa? Jest w San Francisco? Nie dowiemy się. Chyba że zadzwoni jeszcze raz.

Moje myśli biegną do Roda Frasera. Błąd tego kalibru jest nie tylko wodą na młyn dla mediów, ale stanowi potencjalne zagrożenie dla jego kariery. Do tego osobiste konsekwencje. Poczucie winy, które niewątpliwie będzie głośniejsze i bardziej bolesne niż zarzuty, które mogą postawić mu inni.

– Biedny Rod. Jezu.

– Wiem. Wyobrażasz sobie przegapić coś tak ważnego? Kiedy media się dowiedzą, miasteczko wpadnie w szał. Może jednak powinniśmy się cieszyć, że nie mamy tu tego całego cyrku.

– Takie ryzyko się ponosi, kiedy idzie się na całość. – Telewizor przy barze pokazuje mecz piłki nożnej w Argentynie, ale na pasku przewijają się najnowsze wiadomości na temat sprawy Polly. Jej imię i wizerunek są powszechnie znane, a jednak poza tym niezarejestrowanym połączeniem nikt nic nie widział ani nie słyszał na jej temat od tygodnia. Czuję przez to większy niepokój, niż chcę przyznać, w związku z naszą sprawą.

– Coś się wydarzyło w czasie spotkania w mieście?

– Zarezerwowałem ośrodek kultury na sobotę i złożyłem prośbę o udostępnienie budynku na stałe jako ośrodka poszukiwań. „Mendocino Beacon” zgodziło się wydrukować masową ilość ulotek z informacją o zaginięciu Cameron.

– Sobota to dobry termin – przyznaję. – Będzie więcej ludzi, może trafią się też turyści. Sala powinna być pełna. – Rozglądam się po sąsiednich stolikach, szukając potwierdzenia. Tych właśnie ludzi chcemy mieć po naszej stronie. – Zaraz potem pogadam z Grayem, a później z Emily. Musimy mieć wszędzie porozlepiane zdjęcia, żeby kamery je uchwyciły. Obrazy robią wrażenie na ludziach. Widok twarzy Cameron w różnym wieku sprawi, że wyda się bardziej realna. Zwykłe plakaty o zaginięciu bywają niewidzialne.

– Rozumiem – mówi Will. – Chciałbym, żebyśmy mogli użyć silnego przekazu na wydrukach. Ale nie możemy napisać „porwana”, bo na tym etapie to mylące.

– I z gruntu nieetyczne – dodaję. – A gdyby coś w stylu „Podejrzenie przestępstwa”? To może trafić na podatny grunt i ściągnąć więcej uwagi. Dziś jest szósty. Mijają dwa tygodnie, a my nie mamy żadnego wątku. Nie podoba mi się to, jak kształtują się okoliczności.

Will kiwa poważnie głową, a w tym czasie zjawia się Wanda z talerzem dla Cykady, pasztecikiem z hamburgera, który pokroiła na kawałki wielkości kęsa.

– Ćśś – mówi, zerkając na kuchenne okno, a później idzie po nasz rachunek.

Choć wiem, że to prawdopodobnie doprowadzi do sprzeczki, pytam:

– Dlaczego powiedziałeś Calebowi, że pracuję nad tą sprawą? Myślałam, że uzgodniliśmy, że zajmuję się tym zupełnie nieoficjalnie.

– I co takiego? To przecież Caleb, nie jakiś dziennikarz.

– I?

– Przepraszam. Jakoś wyszło w rozmowie. Chyba myślałem, że dzięki temu poczuje się lepiej.

– W jakim sensie?

– Z powodu Jenny. Że pracujemy nad sprawą oboje. Że nie pozwolimy, żeby to się powtórzyło.

To, co mówi, przemknęło mi już wcześniej przez myśl. Taka historia to zbyt wiele, żeby przeżywać ją choćby raz, a co dopiero dwa. I nie chodzi tylko o Caleba. Prawie każdy, kto ma więcej niż dwadzieścia pięć lat, mieszkał tu, kiedy zamordowano Jenny. To dlatego tym razem sprawy muszą się potoczyć inaczej – dla dobra nas wszystkich.

(trzydzieści siedem)

Godzinę później jadę autem wyboistą, wąską Cahto Street i spotykam Graya wracającego do domu ze szkoły; ma przygarbione ramiona pod paskami plecaka, rude włosy ułożone na lakier w piramidę czy też swoistą flagę protestacyjną.

– Mam nadzieję, że w porządku było to, co powiedziałem pani wtedy – mówi, kiedy parkuję i go doganiam.

– W porządku. Twoja pomoc wiele dla nas znaczy, Gray. – Stanęliśmy na środku jezdni, ale to nie ma znaczenia. Nie ma ruchu, żadnych hałasów, nawet ptaki nie śpiewają, jakby cały świat się dla nas zatrzymał.

– Dziewczynom jak Cameron, które przeszły wiele trudnych spraw, czasami ciężko zbliżyć się do ludzi. Ale wy udowodniliście, że nie zawsze tak jest. Łączy was coś wyjątkowego. Dzięki temu optymistycznie patrzę na jej sytuację, kiedy już sprowadzimy ją do domu. Ważne więzi mogą zmienić wynik. Mogą zmienić wszystko.

Z tego, jak Gray na mnie patrzy, widzę, że jest wdzięczny za moją pewność. Za to, że nie mówię: jeśli, ale: kiedy. Poza tym to, co mówię o zaufaniu, zapada w nim głęboko. Pewnie potrzebuje tej bliskości tak bardzo jak ona.

– Myślałeś jeszcze nad tym, kto mógł mieć kontakt z Cameron? Może o kimś wspominała? Ktoś, kogo widzieliście wspólnie, choćby raz, kto wywołał w tobie jakieś podejrzenia?

– Starałem się, ale nie pamiętam. Byliśmy razem przez cały czas, właściwie codziennie. Mówiliśmy sobie wszystko. Gdyby kogoś poznała, chybabym wiedział.

– W porządku. Myśl dalej. A na razie chciałabym cię poprosić o wielką przysługę. W sobotę wieczorem organizujemy w mieście spotkanie w ośrodku kultury, żeby porozmawiać o Cameron. Chcę przygotować kolaż dotyczący jej życia, żeby ludzie się dowiedzieli, kim jest i co jest dla niej ważne. Ty jesteś z nią najbliżej, Gray. Pomożesz?

– Mogę spróbować.

Minę ma niepewną, ale wiem, że dla Cameron zrobi wszystko.

– Świetnie. Pomyśl o wszystkim, co wyróżnia Cameron. O tym, co kocha. Co jest w niej wyjątkowego. Zrób listę jej ulubionych rzeczy i kopie jej najlepszych zdjęć, żebyśmy mogli je pokazać. To nie musi być profesjonalne, ważne, żeby było z serca.

– Mam tylko rzeczy z kilku lat. Zaczęliśmy spędzać ze sobą dużo czasu dopiero pod koniec siódmej klasy.

– Nie szkodzi. Dwa lata to bardzo długo, kiedy jest się z kimś naprawdę blisko.

Znów ruszamy w stronę jego wejściowych drzwi. Kiwa głową, przyswajając to, o co go poprosiłam. Żeby zrobić to dobrze, będzie musiał zagłębić się w rozmaite bolesne uczucia. Wykonanie tego zadania zaboli go, może nawet bardzo.

– Z kim się przyjaźniła przed tobą?

– Z Caitlyn Muncy, w szóstej i siódmej klasie. Ale to wredna suka.

– Możliwe, lecz na pewno będzie w stanie pomóc. Zachowała kawałek Cameron. Nakłoń ją, żeby ci go pokazała.

– Jak? – Staje w miejscu i poprawia szelki plecaka, jakby zrobił się cięższy. Wszystko jest już za ciężkie. – A jeżeli nawalę?

Wyczuwam przejawy ogarniającej go paniki. Przypomina mi mnie samą z tak wielu chwil. Zawsze, kiedy stawka była wysoka i za bardzo mi zależało. Tak jak teraz.

– Nie nawalisz – uspokajam go łagodnie. – Kochasz ją. A w tym wszystkim liczy się miłość.

Moim następnym przystankiem są Curtisowie, chcę ich jakoś zaangażować. Troy jest akurat poza domem z powodu nagłego spotkania w Paramount, jak wyjaśnia Emily, która wpuszcza mnie do środka i częstuje herbatą. Najważniejsze sprawy we własnym domu są pewnie zbyt trudne do udźwignięcia, dlatego Troy musi mieć wyjście awaryjne. W dodatku jego życie jakiś czasu temu eksplodowało. Radzi sobie, owszem, ale nic dziwnego, że chce być gdzie indziej, kiedy zawalają się kolejne cegiełki.

– Ma pani jakieś nowe informacje? – pyta Emily z jednej strony jasnej marmurowej wyspy kuchennej, otoczonej lśniącym chromem i szkłem.

– Zgłoszono zaginięcie innej dziewczyny w Gualali. Jeszcze nie wiemy, czy ma to jakiś związek z Cameron. Nikt nie widział jej od czerwca.

Emily wygląda, jakby się wahała, choć się nie rusza.

– Całe to czekanie i brak wiadomości. Nie wiem, jak to przetrwać.

– Trzeba żyć z dnia na dzień, nie ma wyjścia. Czasami pomaga znalezienie jakiegoś ujścia dla emocji. Może pani rozmawiać z Cameron albo pisać do niej listy. Żeby panią usłyszała.

Emily podnosi wilgotne oczy.

– Dobrze.

– Byliśmy w Napa porozmawiać z Drew i Lydią.

Słychać, że wstrzymuje oddech.

– Tak?

– Przesłuchaliśmy ich oboje na wariografie. Przesłuchanie członków rodziny jest standardową procedurą – zapewniam, nie wyjawiając swoich przypuszczeń. – Rozmawiałam też ze Steve’em Gonzalesem. Nie sądzimy, żeby miał na sumieniu coś złego, ale podzielił się wrażeniami na temat twórczości Cameron. Wygląda na to, że pokazała mu dość mroczne prace. Zastanawia się, czy mogą mieć wątki autobiograficzne.

– Naprawdę była tu nieszczęśliwa? – Głos Emily jest wątły i zraniony. – Powinnam była poświęcać jej więcej uwagi.

– Organizujemy w mieście spotkanie, żeby zwerbować pomoc – mówię, skupiając uwagę znów na Cameron. – W sobotę wieczorem. Pani i Troy powinniście się zaangażować. Publiczne wystąpienie mogłoby zwrócić większą uwagę na problem i zaangażować więcej osób w poszukiwania w terenie. Musimy działać prężniej, nie tylko lokalnie.

– Chce pani powiedzieć, żeby pójść z tym do mediów… – zawiesza głos. – Rozmawialiśmy o tym z Troyem i uważamy, że w tej chwili byłby to błąd. Dla nas. Proszę sobie wyobrazić, jakie artykuły zaczną się ukazywać. Sensacyjne, bezwzględne. Ci ludzie to potwory.

– Zaznałam nieprzyjemności związanych z rozgłosem w swojej pracy. Nie twierdzę, że tymi ludźmi kierują szlachetne pobudki, ale nami mogą. Możemy mieć wpływ na to, jaki wydźwięk będzie miało przesłanie.

– Niestety nie. W tym rzecz. – Słychać, że Emily jest osłabiona psychicznie i fizycznie, jakby się wycofywała, choć ja potrzebuję, żeby stanęła na wysokości zadania, zebrała siły. Mam ochotę nią potrząsnąć. Pokazać jej, że na świecie są potwory o wiele większe niż dziennikarze telewizyjni. Jeden z nich porwał jej córkę.

Biorę głęboki oddech i próbuję inaczej.

– W tej chwili Cameron to tylko imię na plakacie o zaginięciu, na który nikt nie zwraca uwagi. Ale jeśli ludzie się przejmą, zaczynają działać. Wyciągają pomocną dłoń, dzwonią, poświęcają czas, pieniądze.

– My zaproponowaliśmy pieniądze. Od razu.

– Wiem i proszę mi wierzyć, że zrobimy z nich dobry użytek. Ale mimo wszystko myślę, że pani obecność mogłaby zmobilizować społeczność. Rozumiem, dlaczego nie chce się pani angażować w życie tego miasteczka. Sława nauczyła panią ostrożności. Trochę dziwnie jest pokazywać tym ludziom samą siebie, a nie jakąś fikcyjną postać. Ale to ważne.

Emily odwraca wzrok, kiedy kończę zdanie, i zdaje się, że zamyka się w sobie. Poza nią, w wielkim oknie, popołudnie jest mgliste, a słońce zostawia ledwie widoczny ślad za niskimi, luźnymi chmurami. Cisza pomiędzy nami staje się swoistym barometrem, wskaźnikiem ciśnienia.

– Bez względu na to, co pani myśli, kocham moją córkę. Jest dla mnie najważniejsza na świecie.

 – Wierzę pani. – Chcę jej wierzyć. Widzę, jak się wysila, żeby zachować twarz. Nad tyloma rzeczami straciła panowanie. Pewne sprawy wolałaby załatwić inaczej. I załatwi je inaczej, jeżeli będzie chciała odzyskać Cameron całą i zdrową. Wszyscy robimy takie zakłady, potrafimy oddać cokolwiek, wszystko za jeszcze jedną szansę.

– Ma pani dzieci, pani detektyw?

Pytanie jest proste. Nie jestem w stanie jej odpowiedzieć.

(trzydzieści osiem)

Mój przełożony z Reflektora, Frank Leary, jest doświadczonym weteranem. Wygląda jak Karl Malden z Ulic San Francisco, z bulwiastym nosem, wielkimi szarymi brwiami przypominającymi gąsienice i z krzywym uśmiechem, zupełnie niepodobnym do uśmiechu Hapa, ale mimo wszystko często mi go przypomina. Pracuje na tym stanowisku od trzydziestu lat i chyba tylko cudem zachował zdrowie psychiczne.

On i jego żona Carole mieszkają w North Beach, na tym samym osiedlu, na którym dorastał Joe DiMaggio. Ich lekko zapadający się wiktoriański dom ma ganek dookoła i grill wielkości małego samochodu. W niedziele Frank gotuje dla swoich trzech zamężnych córek z ośmiorgiem wnucząt, zięciów, sąsiadów i dla każdego, kto akurat jest głodny. Byłam tam w niedzielę kilka tygodni po tym, jak zaczęłam się spotykać z Corollą.

– Jak idzie terapia? – spytał, łagodnie wymawiając ostatnią sylabę.

– Dobrze – odpowiedziałam, otwierając kolejną butelkę heinekena. – Właściwie to nie moja bajka. Dlaczego nie zostałeś terapeutą, Frank?

Zachichotał lekko, a później szczypcami do grilla wskazał ogród, swoje królestwo. Żółte róże i wielki garaż pełen narzędzi. Pochyły trawnik, na którym cztery jego wnuczki bawiły się na olbrzymiej niebieskiej plandece – zjeżdżalni domowej roboty. Dziewczynki miały od pięciu do siedmiu lat, piszczały i turlały się w jaskrawych dwuczęściowych kostiumach kąpielowych, a Carole polewała je prysznicową końcówką ogrodowego węża.

– To moja terapia.

Uśmiechnęłam się ze świadomością, że mówi całkiem poważnie. Ale to nie było proste rozwiązanie. W ogrodzie obserwowałam, jak jedna z dziewczynek oddziela się od grupy i z jakiegoś tylko sobie znanego powodu biega po trawniku w tę i z powrotem, tworząc barwną plamę. Obrazek niewinności, bezbronności.

– Na pewno się o nie martwisz.

Opuścił pokrywę grilla i spojrzał na mnie, trzymając dłonie na biodrach w fartuchu z napisem „Pocałuj kucharza”.

– Czasami jest trudniej, czasami lżej. Kiedy pracuję nad zbyt skomplikowaną sprawą, to chcę, żeby wszystkie się do mnie przeprowadziły i tutaj zabunkrowały. Jak w schronie bombowym. Ale one mają swoje życie, i tak powinno być. Czasami, kiedy wyjeżdżają, ściska mnie w sercu. Jakby na piersi siedział mi jakiś cholerny słoń.

– A potem?

– A potem to odczucie mija, czyszczę grilla i chowam zabawki. Kładę się spać i całuję żonę na dobranoc, a kiedy przychodzi poniedziałek rano, idę do pracy. Kiedy kogoś kochasz, jest ryzyko. Nie da się go uniknąć.

Kiwnęłam głową i napiłam się piwa tak zimnego, że przy przełykaniu ścisnęło mnie w gardle. Brendan od jakiegoś czasu naciskał, żebym zaszła w ciążę, i trudno mi było usprawiedliwić moją niechęć. Oczywiście, na początku naszego związku powiedziałam mu o tym, że moja mama zmarła i że wychowywałam się w rodzinie zastępczej. Wiedział, że mam swój bagaż doświadczeń, ale pewne rzeczy zachowałam tylko dla siebie. To, że zawiodłam Amy i Jasona. Że ich straciłam. Wiedziałam, że to nierozsądne, ale w pewnym sensie czułam się niemal tak, jakbym już miała swoją szansę z dziećmi i jakbym nawaliła na całej linii.

Od czasu do czasu nadal się dowiadywałam, co słychać u Amy i Jasona, i o tym też nie mówiłam Brendanowi. Gdy zostałam policjantką, jedną z pierwszych rzeczy, jakie zrobiłam, było odszukanie ich nazwisk w bazie, żeby ze strzępów informacji – adresów, miejsc pracy i mandatów za przekroczenie prędkości – dowiedzieć się, jak przeżyli dzieciństwo. Czy naprawdę jest im dobrze.

Kiedy sprawdzałam ostatnio, mniej więcej rok temu, Jason był robotnikiem w Daly City i miał podejrzaną dziewczynę z długą listą przestępstw na koncie. Głównie drobnych. Jason nie był notowany poza kradzieżami sklepowymi, łamaniem przepisów drogowych i raz jazdą pod wpływem narkotyków, za to był częstym gościem kliniki odwykowej i kiedy to przeczytałam, poczułam się, jakbym dostała cios w pierś. Amy nadal mieszkała w Redding i z tego, co ustaliłam, dwa razy wychodziła za mąż. Poprosiłam kolegę, który miał kontakty w okolicy, żeby dyskretnie się trochę rozejrzał, nie tłumacząc, co mnie z nią łączy ani dlaczego muszę wiedzieć, ile ma dzieci i czy pochodzą od różnych ojców, w jakiej dzielnicy mieszka, od jak dawna jest kierowniczką w Burger King i czy wygląda na szczęśliwą.

Oczywiście, mogłam była pojechać tam sama, gdybym zdobyła się na odwagę, i zapukać do jej drzwi. Wyobrażałam sobie to spotkanie tysiące razy, ale nigdy nie przeszłam w scenariuszu poza moment, kiedy zatrzaskuje mi drzwi przed nosem za to, że ją zawiodłam. W prawdziwym życiu zbliżyłam się do nich na tyle, że pewnego dnia siedziałam w samochodzie i przyglądałam się, jak Jason zdziera gont z dachu czyjegoś podniszczonego garażu z kilkoma innymi facetami bez koszulek. Później rzucił półtoralitrową butelkę na przednie siedzenie zakurzonego dwukolorowego el camino, a ja pomyślałam o tej jego cholernej wypchanej panterze, o tym, jak nie mógł zasnąć bez Freddy’ego przyciśniętego do twarzy. Nigdy nie rozumiałam, jak może oddychać z tym pluszakiem, ale kiedy nastawił Beastie Boys i ruszył spod krawężnika, zastanawiałam się dla odmiany, jak może oddychać bez niego. Beze mnie.

Ale na myśl o macierzyństwie niepokoiło mnie nie tylko to, że zawiodłam Jasona i Amy. Chodziło też o moje DNA. Moja matka nie dożyła trzydziestki. Mój ojciec został śmiertelnie postrzelony w 1989 roku w awanturze domowej z powodu kobiety, jak w nędznym odcinku Current Affair. Jakby tego było mało, miałam pół tuzina zastępczych rodziców i zaczęłam się przez nich poważnie zastanawiać, czy są na świecie dorośli, którzy mają wszystko po kolei pod sufitem. Dopiero kiedy trafiłam do Mendocino, zetknęłam się z dorosłymi z prawdziwego zdarzenia, dla których liczyło się coś więcej niż to, żeby jakoś przeżyć. Hap i Eden byli stabilnym małżeństwem – pierwszym w moim życiu. Mówili, co myśleli. Cierpliwie znosili moje nastroje i wybuchy. Zadawali pytania i zdawało się, że obchodzi ich, co mam do powiedzenia. Zapewnili mi prawdziwe dzieciństwo, choć od dawna już nie wierzyłam, że takie istnieje. I wystarczało im, żebym po prostu była sobą.

Wszystko to – uzasadnianie każdej decyzji, którą musiałam podjąć – wydawało się zbyt skomplikowane, żeby próbować wyjaśnić to Brendanowi. On nie miał najmniejszych oporów przed założeniem rodziny. Pochodził z licznej irlandzkiej rodziny, miał pięcioro rodzeństwa, ludzi głośnych, radosnych i zawsze zorientowanych, co się u każdego z nich dzieje. Kiedy zobaczyłam ich z dziećmi, niemal umiałam sobie to wyobrazić – tę zwariowaną, szczęśliwą wersję rodzinnego życia, które moglibyśmy wieść, może, gdyby wszystko dobrze się ułożyło.

– Nie postąpiłbyś inaczej? – spytałam Franka, kiedy operował swoimi szczypcami do grilla, z sykiem satysfakcji przewracając paprykę i cebulę.

– Może poszedłbym na stomatologię? – Uśmiechnął się ironicznie. – Nie. Lubię moje życie.

– Skąd wiesz, kiedy jesteś gotowy?

Jego śmiech przypominał parsknięcie, jakbym zadała najbardziej zabawne pytanie, jakie w życiu usłyszał.

– Nikt nigdy nie jest gotowy, dziecko. Trzeba po prostu skoczyć na głęboką wodę.

(trzydzieści dziewięć)

Na spodzie leżą narysowane kredkami świecowymi głupkowate patykowate postaci z wielkimi głowami. Kameleon na chmurze i słowa: Kochana Mamo, tęsknię za Tobą! Dyktando z drugiej klasy z oceną sto procent w czerwonym kółku, z gwiazdkami za dwa wyjątkowo trudne słowa: „równoległy” i „tożsamość”. Lśniąca, fioletowa, wypchana grochem jaszczurka ze zwariowanymi plastikowymi oczami. Zestaw do herbaty z nadrukiem truskawek. Wszystko to w wielkim plastikowym pudle na poddaszu – części dziewczyny, dzieciństwa. Biała deskorolka z lekko zdezelowanymi kółkami. Wetknięte do środka tęczowe szelki, jakie nosił Robin Williams w Mork & Mindy. Cztery pastelowe kucyki My Little Pony z kolekcją maleńkich różowych szczotek do czesania grzyw i ogonów. Ja nigdy nie miałam takiego pudła, ale wiem, że mam do czynienia ze skarbami. Te przedmioty w jakiś sposób ją definiują. Wiedziałam, że muszę ją odnaleźć, żeby mogła powrócić do tego, kim była. Kim jest.

Są też zdjęcia. Na jednym wygląda na pięciolatkę, stoi na plaży – w Malibu? – i trzyma w dłoni perłową różową muszelkę, ma bose stopy zanurzone w piasku. Na paru widać kilkuletnią Cameron obok dziewczynki mniej więcej w tym samym wieku, bladej w porównaniu ze śniadą Cameron, z ciężkim blond kucykiem obok czarnej lśniącej czupryny Cameron. Na niektórych dziewczynki są uczesane tak samo, jakby szukały sposobów, żeby się do siebie upodobnić. Żeby stać się tą samą osobą. Tak wygląda przyjaźń we wczesnym dzieciństwie, przypominam sobie. Upodabniasz się do przyjaciółki, i to jest cudowne. Nie chcesz się z nią rozstawać.

– To Caitlyn – wyjaśnia Emily od progu, idąc z kubkami świeżej herbaty, z których niczym płomień unosi się para. – Przyjaźniły się, odkąd się tu przeprowadziliśmy do końca siódmej klasy.

Spoglądam jeszcze raz na zdjęcie, na promiennie uśmiechniętą Caitlyn z lśniącym metalowym aparatem na zębach. W uszach ma kolczyki, różowe emaliowane serca.

– A później wypadła z łask?

– Chyba tak. Cameron nie chciała o tym mówić. Prawdę mówiąc, martwiłam się o nią. Wyglądała na taką smutną. Kiedyś mi powiedziała, że nikt nie siada z nią podczas obiadu. Chyba nie miała w ogóle przyjaciół, aż później trafił się Gray. Dzięki Bogu.

– Odmieńcy się przyciągają.

Emily wygląda na wstrząśniętą.

– Jak to: odmieńcy?

– To nie krytyka. Niektórzy czują, że nie pasują do środowiska, kiedy są młodzi, nie dlatego, że coś jest z nimi nie tak, ale dlatego, że mają w sobie coś wyjątkowego, co ich wyróżnia. Coś, czego jeszcze sobie nie uświadomili.

– Uświadomili? O czym pani mówi?

Wyraźnie wyczuwam jej zmieszanie i postanawiam działać nieco subtelniej, odkładając na bok moje podejrzenia wobec Graya.

– Cóż, w przypadku Cameron może chodzić o tożsamość. Ma za sobą inne życie. To jak przewrócenie kartki w książce. Może zaczęła się zastanawiać nad tym, gdzie jest jej miejsce.

– Jej miejsce jest tutaj – oznajmia obronnie Emily. – U nas.

– Oczywiście. Chcę tylko powiedzieć, że kiedy dzieciaki przeżywają ciężkie chwile, często są przekonane, że to one się do tego przyczyniły. Że to ich wina.

Emily ma na sobie kaszmirowy sweter w kolorze owsianki i miękkie zamszowe pantofle, a jej ciemne włosy spięte są szylkretową klamrą. Jest całkowicie naturalna i wyrafinowana, idealnie zadbana. Ale oczy jej pochmurnieją.

– Staraliśmy się codziennie jej okazywać, jak bardzo ją kochamy.

– Wierzę pani. Ktoś ją jednak zdradził. Trudno sobie z tym poradzić, nawet jak się jest dorosłym.

– Może i tak. Ale ja miałam oboje rodziców, którzy trwali w małżeństwie, i mogę panią zapewnić, że nie była to sielanka. Rodzice Troya byli niewiele lepsi. Pochodzi z Zachodniej Virginii. Lubi powtarzać, że wychowały go wilki, lecz zamieniłabym się z nim bez wahania. Jego rodzice byli prostymi ludźmi. Nie mieli wiele, ale to żaden wstyd.

To słowo na chwilę zawisa w powietrzu.

– A co jest wstydem, Emily?

– Słucham?

– Co by pani zmieniła w swojej rodzinie?

Obserwuję, jak mięśnie jej ramion napinają się i uspokajają. Ląduje na nich wielki ciężar albo je opuszcza.

– Wszystko.

Za cieniami w jej wzroku nietrudno podążać do Ohio, do długich, głuchych zim i krótkich, gorących letnich miesięcy z oficjalnymi przyjęciami w klubie golfowym. Oczywiście, to tylko moje domysły. Jedynie Emily wie, jak wielkie rozmiary ma ta sprawa, co się w niej kryje, gdzie nadal uwiera.

– Jedną rzecz – drążę.

– Chyba układność. Ogładę. Prasowane lniane serwetki do każdego posiłku. Mój ojciec mawiał: „Wyślij swoją kopertę”, co miało znaczyć, że serwetkę należy trzymać na kolanach. „Wyślij swoją kopertę, Emily”. – Jej głos wibruje od wstrzymywanych emocji, gdy go naśladuje. To pewnie wściekłość i dużo więcej.

Mój umysł wykonuje wielki skok do następnej kwestii, ale muszę ją o to zapytać.

– Bił panią?

– Nie. – Nie wydaje się zaskoczona, że otworzyłam te drzwi. Możliwe nawet, że czuje ulgę. Większość ludzi, gdy już się zmęczy skrywaniem tajemnic, w pewnym momencie chce wyjawić swoje historie. – Co to, to nie.

– Proszę mi opowiedzieć o swoim ojcu.

– Za bardzo nie ma czego opowiadać. Ciągle pracował, a weekendy spędzał w klubie. Kiedy wypił za dużo, przywoływał mnie do baru i chwalił się mną przed swoimi kumplami. To nie były najprzyjemniejsze chwile.

– Poprosiła go pani kiedyś, żeby przestał?

Jej broda podskakuje gwałtownie.

– Nie wychowywano mnie tak, żebym kierowała się własnymi uczuciami, nie mówiąc o stawianiu się. To dialogi z filmów, nie z prawdziwego życia.

– Może dlatego zajęła się pani aktorstwem. Żeby mieć możliwość wyrażania swojego zdania.

Kręci przecząco głową. Jej oczy rozbłyskują.

– Czy wszyscy detektywi rozmawiają jak psychologowie?

Złapała mnie.

– Wielu, owszem. Ludzie są interesujący.

– Dlaczego rozmawiamy o mnie, a nie o Cameron?

Słuszne pytanie. Ale odpowiedź jest tak skomplikowana, że potrzebuję chwili, żeby ocenić, jak dużo mogę jej powiedzieć.

– Model rodziny wiele mówi. Przekonałam się o tym w mojej pracy. Im więcej rozmawia się z ludźmi, tym wyraźniej widać, że kolejne pokolenia powielają pewne schematy. Wszystko do siebie pasuje, nawet jeśli się zdaje, że tak nie jest.

– A adopcja? Jak się ma adopcja do teorii na temat rodziny?

– Ja to widzę tak: biologiczni rodzice przekazują swoje geny, mapę fizycznej osobowości. Ale ten, kto wychowuje, kształtuje człowieka na tego, na kogo wyrasta, dobrego czy złego. Więzi rodzinne się tworzy, nie powstają automatycznie, chociaż może kiedyś naukowcy dowiodą czegoś innego.

– Napięcia z Troyem – odzywa się Emily. – Żałuję, że nie byłam w stanie trzymać jej z dala od tego.

– Może to by pomogło. A może Cameron potrzebowała czegoś zupełnie innego… więcej rozmów o tym, co się dzieje. Kto wie? Jak wróci do domu, może ją pani spytać.

Twarz Emily się wykrzywia, jej oczy błyszczą.

– Gdybym mogła z nią spędzić choć jeszcze jeden dzień… – Nie jest w stanie dokończyć zdania.

Emily i ja jesteśmy różnymi kobietami, z całkowicie odmienną historią, ale widzę, co nas łączy. Toczymy tę samą wojnę.

Przez jakiś czas obwiniałam ją o to, że nie zapewniła Cameron dostatecznego bezpieczeństwa, nie ochroniła jej wtedy, kiedy ona sama nie mogła się ochronić. Ale co z tego wszystkiego wynika? Po co to całe cierpienie, jeśli nie po to, żeby dostrzec, że jesteśmy podobni i że nie jesteśmy osamotnieni? Skąd ma przyjść miłosierdzie, jeśli nie od nas samych?

* M.R. Rilke, Księga godzin, przekład Witold Hulewicz, Wilno 1935.

† Sztuka teatralna autorstwa Thorntona Wildera z 1938 roku, której akcja rozgrywa się w fikcyjnym amerykańskim miasteczku, gdzie wszyscy się znają.

‡ Ch. Brontë, Dziwne losy Jane Eyre, przeł. Teresa Świderska, Warszawa 1976.

Spis rozdziałów

(prolog)

1 Znaki i opary

(jeden)

(dwa)

(trzy)

(cztery)

(pięć)

(sześć)

(siedem)

(osiem)

(dziewięć)

(dziesięć)

(jedenaście)

(dwanaście)

2 Ukryte sprawy

(trzynaście)

(czternaście)

(piętnaście)

(szesnaście)

(siedemnaście)

(osiemnaście)

(dziewiętnaście)

(dwadzieścia)

(dwadzieścia jeden)

(dwadzieścia dwa)

(dwadzieścia trzy)

(dwadzieścia cztery)

(dwadzieścia pięć)

(dwadzieścia sześć)

(dwadzieścia siedem)

(dwadzieścia osiem)

(dwadzieścia dziewięć)

(trzydzieści)

(trzydzieści jeden)

(trzydzieści dwa)

(trzydzieści trzy)

(trzydzieści cztery)

(trzydzieści pięć)

(trzydzieści sześć)

(trzydzieści siedem)

(trzydzieści osiem)

(trzydzieści dziewięć)

3 Czas i dziewica

(czterdzieści)

(czterdzieści jeden)

(czterdzieści dwa)

(czterdzieści trzy)

(czterdzieści cztery)

(czterdzieści pięć)

(czterdzieści sześć)

(czterdzieści siedem)

(czterdzieści osiem)

(czterdzieści dziewięć)

(pięćdziesiąt)

(pięćdziesiąt jeden)

(pięćdziesiąt dwa)

(pięćdziesiąt trzy)

4. Krzywy las

(pięćdziesiąt cztery)

(pięćdziesiąt pięć)

(pięćdziesiąt sześć)

(pięćdziesiąt siedem)

(pięćdziesiąt osiem)

(pięćdziesiąt dziewięć)

(sześćdziesiąt)

(sześćdziesiąt jeden)

(sześćdziesiąt dwa)

(sześćdziesiąt trzy)

(sześćdziesiąt cztery)

(sześćdziesiąt pięć)

(sześćdziesiąt sześć)

(sześćdziesiąt siedem)

(sześćdziesiąt osiem)

(sześćdziesiąt dziewięć)

(siedemdziesiąt)

(podziękowania)

(od autorki)

O autorce