Szymon Mańkowski

Smutne myśli

Wiersze wybrane

© Szymon Mańkowski, 2020

Motywem przewodnim tomiku jest: smutek oraz ból spowodowany istnieniem. Autor w sposób charakterystyczny dla dekadentyzmu, przedstawia otaczający nas świat.

ISBN 978-83-8189-579-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Smutne myśli

Podziękowanie

Od autora

Pustka

Człowiek zgarbiony

Najgorsze utrapienie

Postać

Ptasi śpiew

Klątwa

Gdzie żyjemy?

Żegnaj kochanie

Auto-opis

Dzień dobry i do widzenia

Sens życia

Rzeźba

Potwór

Lilie

Uwięzieni w złudzeniach

Ratunku!

Żyletka

Smutna garderoba

Strumyki

Ciało i Cień

Tonę

Danse macabre

Czuję jak…

Książę

Ikar

Moda na smutek

Anioł pokuty

Zegar

Na zawsze

Kim jestem?

Czego pragnę?

*

Podziękowanie

Chciałbym podziękować wszystkim bliskim mi osobom. Dziękuję, że mimo moich wad jesteście przy mnie, to bardzo mnie motywuje. Motywacja w życiu jest bardzo ważna. Bez motywacji, już dawno byłbym martwy.

Dziękuję również wszystkim, którzy kiedykolwiek, mnie zranili. Każdy z was dał mi bolesną lekcje. Dzięki negatywnym emocją, którymi mnie obdarowaliście, mogłem napisać ten tomik.

„Kiedyś nie wierzyłem w potwory, później poznałem ludzi. Pokazali mi jak wygląda: nienawiść i gniew, szybko zorientowałem się, że też jestem potworem.”

Szymon Mańkowski

Od autora

Drogi czytelniku,

Tomik poezji „Smutne myśli”, powstawał przez parę ostatnich lat. Niektóre wiersze, napisałem jeszcze jako czternastolatek, dlatego można zauważyć m.in różnice w stylu.

Mam nadzieję, że znajdziesz w nim coś dla siebie i chociaż jeden utwór przypadnie Ci do gustu. Czytając moje wiersze, możesz odnieść wrażenie, że jestem bardzo smutnym człowiekiem. To prawda, jednak nie zawsze tak jest. Potrafię również, być szczęśliwy, albo przynajmniej się staram.

Ciebie, na pewno też, nie raz skrzywdziło życie. Każdy z nas cierpi i tylko od nas zależy, co z tym faktem zrobimy. Możemy płakać, szukać ukojenia w używkach lub zakończyć ziemskie życie. Nie raz chciałem odejść. Ludzie wielokrotnie uświadomili mi, jak beznadziejny jestem. Jak widzisz, nie poddałem się, a moje smutne przemyślenia, przelałem na papier. Miłego czytania.

Szymon Mańkowski

*

Pustka

Pustka w sercu,

    zdobiona fałszywym uśmiechem

Żyje życiem upadłych!

Siedzę wypełniony myślami,

   pokryty paskudnymi ranami

Myślę o nas kochanie,

   słyszysz moje wołanie?

Kochasz mnie jeszcze?

Czy Twoje uczucie wygasa?

Klepsydra odlicza piasku ziarenka:

Zabija mnie stres

Zabija mnie lęk

Zabije mnie sznurek

Pustka w sercu,

    zdobiona fałszywym uśmiechem

Żyłem życiem upadłych.

Człowiek zgarbiony

Idzie zgarbiony

   Pełen smutku

       Człowiek stracony

Oczy przekrwione

    Wypełnia dusze żalem

Szyję owinął sznurem

     Otulony smutnym szalem

Serce ma zniszczone

     Otoczone murem

Pełen smutku

    Człowiek zgarbiony

          Krzyczy: RATUNKU!

Najgorsze utrapienie

Pokochaj całym sercem,

     zostań smutnym mędrcem!

Nie ma miłości

   Nie ma radości

       Szukasz miłości

           Masz wątpliwości

Pokochałeś całym sercem?

Spotka Cię cierpienie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.