󰏅You can’t judge a book by its cover󰐤

Między w(i)ers(z)ami o depresji w depresji

część I

Wydanie 2023 www.izabelaolchowiczmarcinkiewicz.pl Empik.com Izabela Olchowicz-Marcinkiewicz

Słowem wstępu

Depresja to nie tylko pojedynczy stan, czasem to 'całe' życie – bo z jej nawrotami – po drodze.

O depresji pisze się dużo, ale mówi się nadal za mało lub przedstawia się ją w dość trywialny i powierzchowny sposób, i w rodzaju że, np. za pomocą leków przejdzie, jak ból głowy po apapie.

Brak otwartego dialogu i dogłębnych informacji, sprawia, że na tym tracimy. Są różne rodzaje depresji – nie jedna dla wszystkich!

W literaturze istnieje ogrom poezji i utworów o depresji, jednak schowanych pod nałożona maską - nie wprost. Brytyjscy i Amerykańscy pisarze / poeci

są tutaj w czołówce.

Poniższe refleksje wierszowane są poświęcone depresji i odzwierciedlają stany depresyjne, progresywnie.

Jak wygląda lekki, umiarkowany lub ciężki epizod? Co wtedy jest najważniejsze, jeśli w ogóle? A co traci na wartości? Co się dzieje z psychiką i ciałem, jak zmienia się (wyostrza) percepcja? Co takiego depresja odbiera, a co daje?

Przeczytaj poniżej o 'mocy' depresji między w(I)ers(Z)ami!

Życie, codzienność, postrzeganie, wrażliwość i odczuwanie bardziej w jej towarzystwie.

Dla wszystkich od lat 18.

cytaty do wstępu

"W momencie narodzin jestem już dość stary, by umrzeć. Umieram z każdym krokiem przez życie. Nieustannie wkraczamy w śmierć, a nie jedynie w tym momencie, który prawo i medycyna określają mianem zgonu. Każde zdarzenie mojego życia, przyczynia się do mojej śmierci, z każdym krokiem życia, buduję swoją smierć. Wynika stąd logicznie odwrócenie: każde działanie zmierzające do uniknięcia śmierci, do przeciwstawienia się śmierci, zadaje ranę życiu."

James Hillman

Cowper: Oh wretch! to whom life and death are alike impossible! Most miserable at present in this, that being thus miserable I have my senses continued to me only that I may look forward to the worst. It is certain at least, that I have them for no other purpose, and but very imperfectly even for this. My thoughts are like loose dry sand, which the closer it is grasped slips the sooner away.

William Cowper, brytyjski poeta

depresja

Nie poznamy się,

te czasy poszły w nieznane,

nie zmieniaj terminu, niczego już!

świat nie stanie się ani lepszy ani bardziej pachnący, co przeżyliśmy zostanie,

w cień odejdzie bez echa i oklasków –

wśród hałasu, którego ciągnąć nie dajesz rady. Twojej Iluzji STOP –

nie stanę się tym kim chciałabyś,

trudno mi sobą być,

a może to właśnie ja, prawdziwa do bólu, nieodgadniony skarb;

widzisz mnie rano, śledzisz za dnia,

a w nocy znikasz niczym lampionów blask

raz jesteś, raz nie ma Cię,

a ja rozważam życia sens i jego brak.

ŻYCIE

Dlaczego

niesiesz mnie

zamiast ciągnąć lub pchać

w przód lub wstecz.

Nie masz litości?

Proszę, oszczędź nam czas!

Pędzisz, robisz zamęt niczym wiatr

ja ugrzęzłam w szafie niczym spłowiały frak wiszę i czekam

na wyrok

pokornie, skazana na bierność

nim trafi mnie szlag

albo gdy Ty zdecydujesz,

że mojej daty ważności dobiegł kres

pójdę tam gdzie mój the end.

Rozmowa z DEPRESJĄ

Moim zbawieniem się stałaś,

wrażliwość pobudziłaś,

nowe soczewki włożyłaś –

więcej czuję,

widzę szczegóły najmniejsze;

moje zmysły chodzą niczym akcje na giełdzie

jak dron skanuję świat,

finalny obraz

mało pożądany – jak wrak auta rozebrany;

rodzina nie dostrzega, wzrokiem uciekają

obcy znieczulicą krzyczą – nią oddychają,

naród egocentryków jak wirus się rozprzestrzenia; świadomość i mentalność uderzają,

bratniej duszy brak przygnębia, stopuje

pustka - i długo nic - mnie owija!

Każdy kolejny dzień tym samym się kończy, tym samym zaczyna;

ludzie nadal zamrożeni,

schematy jak automaty powielają –

mówię STOP,

zrywam z tym światem,

dziękuję Ci, że jesteś, razem się kłaniamy - zaproszenie do tej rzeczywistości odrzucamy

żyj/umieraj jak i KIEDY chcesz

Spełniona, cele odhacza,

choć ono kłody od urodzenia podkłada;

długi rozdział życia niczym pendolino minął – trasa Warszawa-Londyn-Warszawa i świat pozostaje spory kurz i przeszłości blask

przy uderzeniu z nową rzeczywistością

oberwała nieraz

przeszłość z teraźniejszością się wzbiera

terapia stawia na ekspresję niczym dym z lokomotywy

mądrość i doświadczenia lądują na papierze

książki w ruch

potem sinusoida, wystrzał z armaty,

całe życie przed oczami:

narodziny, operacje, adopcja, ślub, rozwód, matki poznanie,

alimenty, ich brak - ukojenie w pisaniu i terapia stanowią sens

gdy depresja bez zaproszenia się wkrada

lub swoją obecność co jakiś czas zaznacza,

za każdym razem szybciej identyfikowana,

samoświadomość i ciekawość niczym Sherlock Holmes dalej iść każą , próbować,

i gdy wolności umysłowej powódź ją zastała, z depresja na kawę się spotkała, ta znowu - nie słuchając - zaczęła knuć jak konspirator,

jej nadmierna ingerencja czy alienacji stan zaakceptowane,

oswoić wilczura, a może wilczur owinąć chce,

wiedza ukojenie daje, terapeuta cegiełki dokłada

Co teraz? Żyje dalej – jak długo?

nie wie nikt.

Śmierć chowa się w cień.

przetrwać KONTRA przerwać.

W ogrodzie pełnych kolorów wirował

zanim cmentarny wybrał park,

gdzie drzewa stanowią ostoję i tło

zielone to nadzieja,

choć ty jej ułudzie nie uległeś

inna słabość lub moc przeważyła,

odejście w niewiadome i na zawsze,

jak decyzja nieuchronna się pojawiła,

po wieloletniej konfrontacji ze sobą – doświadczenia

przegrałeś czy wygrałeś? - nie wie nikt, nawet ja!

Oczywiście wybór Twój – dobry czy zły?

Będę pamiętać, że życiu rękawice rzucałeś, by potem zwalniać tempo,

nadal o intelekt i trzeźwość umysłu dbając,

rozważałeś za i przeciw co światu możesz dać.

Decyzji przyszedł czas!

Być może szkoda, że mojej obecności był brak. Teraz prawdopodobnie powinnam pluć sobie w twarz, a może zaakceptować i mile wspominać na tej ziemi twój czas.

Rozterki, dylematy. Ambiwalencji smak

jestem tu,

a trochę tam;

aktywna, a czasem bierna – jak komputer, raz on, raz na stand-by;

myślenie jest zbawieniem i

zarazą at the same time –

no wonder it affects my life;

wyłączam światło, by po omacku poszukiwać siebie;

finding my inner peace at night –

dzień jak udręka dusi mnie,

mimo tego nie poddaję się;

ktoś życie odebrał i dał, żeby

dwa światy przed oczami na baczność mieć –

śmierć i życie, jak dwie bliźniaczki

pod swoją maską się ukrywają,

klikam: life – okazuje się zbyt trudnym poziomem w grze – czy kolejny etap to śmierć? Ambiwalencji smak w gardle odzywa się.

Manipulacja, warunki dyktowane

mój świat

przestał wczoraj nim być,

subskrypcji dalszej nie odnowiłam,

dalej jedynie jako intruz mogę iść –

wzrok innych daje o sobie znać,

kup albo za darmo załatwimy cię –

życie mizernym uczynimy,

aż ból głowy nie do wytrzymania stanie się.

A ja – bez abonamentu – ukrywam się

jak długo? przeżyję czy szykować się czas? – zadecydują oni lub ja – wcześniej rozważając przeciw i za – co to prawda, a czym jest fałsz?

ZNAK ZAPYTANIA

Wiem, choć dużo nie pojmuję;

żyję bo żyję, chociaż bodźców mi brakuje –

śmierć przypomina się o każdej porze dnia i nocy,

zajmuje głowę i umysł, a życie odpowiedzi nie daje wciąż.

Czy pomożesz znaleźć sposób by rozszyfrować co znaczy ten stan?

wolny duch

zwyczajna niezwyczajna

z ostatniego miejsca startować miała

dotrzeć do mety jako pierwsza zdołała;

życie rozłożyła na łopatki

po drodze siebie nie oszczędzając;

nastąpił zwrot akcji,

gdy życie i świadomość ją dorwały,

zdołała okiełznać ten fakt - mędrzec bacznie obserwował jej ruch;

adaptacja, samopoznanie, ciekawość, traumy przerabiała sowicie, głód dalszej wiedzy kazał dalej iść; bujanie w zahipnotyzowanym świecie

to duże wyzwanie, odnalazła się w tym bałaganie, bo nic innego – tylko chaos na ten świat ją zwiódł; czujnie obserwując, spokój przyniósł ulubiony kąt, świetnym punktem obserwacyjnym czyniąc go; teraz chce wyjść poza sztywne ramy, otwartość umysłu namawia,

inne możliwości eksplorowania odsłania,

pragnie zerwać ze schematami na zawsze,

by hipnoza nie dotknęła jej.

Umowa czy jej brak?

Z nikim na życie się nie umawiała,

w prezencie je otrzymała,

a ten chcianym podarunkiem nie okazał się –

ból i chaos uderzyły jak z nosa krew –

20m2 dało przestrzeń do analizowania,

niczym odkurzacz informacje i bodźce wokół pożerała:

książki, muzyka, otaczający świat przygotował ją na znane i niewiadome wciąż – najpierw mamiąc, by potem zrozumieć wolności sens –

ciekawość wyruszyła swobodnie w drogę, inne zmysły akompaniowały jej,

nagle zong! – feralne spotkanie i życia grad –

przeszłości rozlanej kształt;

upadła, raniąc się mocno – nie raz, nie dwa;

zawarła umowę z ktosiem, by odwrócić do góry nogami swój los;

nowy pakt nie jawił się,

ale ciekawość, chęć próby ciągnęły jej duszę i ciało po nizinach i wyżynach - wszerz i wzdłuż;

minęły tygodnie, miesiące, lata,

gdy pod powierzchnią zły sen obudził ją –

dlaczego i jak?;

kolejny upadek przywołał okres sprzed kilku lat;

do anioła stróża ponownie zwraca się – kolejna umowa, lecz tym razem inna jej treść – daje sobie trochę czasu i włącza karuzelę myśli: podpisać czy nie?

ułomny świat

ona szczera,

nie rzuca słów na wiatr,

słucha i obserwuje,

spójnie odpowiadać chce,

podpięta niczym słownik do wariografu pomaga, ale szkodzi też;

zakłamany świat tutaj decydentem jest – brak wnikliwości, brak sceptyzmu to jego cel.

Fanaberie

świat za nic mnie ma,

ludzie sobie kpią,

narzucają swoje zadanie,

jak czapkę na głowę,

jak samochody na drodze mijają się,

czasoprzestrzeń zajmując wzdłuż i wszerz,

spalinami zatruwają byt,

odliczając czas lub gubiąc go,

idą jak zaprogramowani, bo wszechświat ogólnodostępnym szpitalem się stał, trudno w nim o spójność i ład;

nie jestem pacynką,

dostrzegam jego schizofrenię i fanaberii ślad,

cyfryzacja również bije się o swój wkład.

Łącznik

Co lub kto trzyma mnie tu?

Ciało się pogubiło – połączenia się zerwały,

Liczyć nie trzeba,

wymagana jedna kotwica – na horyzoncie jakiejkolwiek brak, bez tchu płynę w kierunku przystani –

miejsca szukam – i ostoi znak,

podejmuje kolejne nieudane próby –

zmęczenie dopada na wskroś, niczym rak.

Aberracja

zmiana dla zmiany

traci blask,

a co ja mogę zmienić, z siebie dać?

treści, obserwacji kram,

czy świat chce posłuchać?

zatrzymać się na chwilę,

by zniwelować empatii brak;

czy być w opozycji z nim?

czy w symbiozę wejść?

Rakiety wyglądać na niebie, która przeszyje go na wskroś, niczym Amor swym strzałem? – z tą różnicą że będzie to Diabeł.

Frajer

niejednego spotkałam na drodze,

za każdym razem cenną lekcją obdarowana,

niczym niespodziewany drogowskaz

pod pachą z nią szłam,

obierając kierunki uważniej i bez większych strat.

Frajerzy jak znaki drogowe pojawiały się to tu to tam – przewrotnie nauczycielem się stali. Oczy przymknęłam, widząc wyraźniej innych sygnałów ślad,

zapakowałam wszystko w bagażnik,

autem dalej w nieznane brnąc,

stymulując zmysły,

skanując frajerów zamiary

i natury pejzaże.

Dystans i schronienie przyszły

obejmując się czule,

z mentorem czas wygrałam,

upust wrażliwości i ekspresji

znajdując w poezji życia,

opisując jego zakamarki, badam zawartość, przestrzeni ciąg lub ich brak.

Mentor życia

Pole bitwy

Aberracji stan

Personifikacja

Elektrowstrząsów wrzask – asystolia – świadomości brak EKG bez wartości - pusty skan

Konsternacja - niebo i ziemia na baczności

Wybudzenie - ambiwalentny życia smak

Cyrograf z Mentorem - dialog terapii Wdrożenie i start Akupresura umysłu

Mediacje idą w ruch

Protektor, Autorytet, Przewodnik,

w każdej formie namacalny

Zaufanie jest

Serotoniny przypływ odczuwalny

Afirmacja i znaczenie guru przyswajanie

Brak kilku komunikatów - zarwany most

Melancholii czas - nagle rów i bang!

Mistrz neurony wytęża

Kumulacja i stężenie rwą

Wnikliwość skrzydła rozwija

Anioł stróż

czuwa nad Depresji stanem

Dialog

Siła przekazu uderza jak mróz w twarz

Refleksja, Absorbcja

Poznać i chronić co najważniejsze - my goal

Skała jest, deliberuje

Połączenie odzyskane

Bilans życia w druku

Klaryfikacji ciąg produkowany

Balansu, równowagi tropienie trwa

Ciąg dalszy nasuwa się sam!… cdn

Co by było? – ILUZJA ŻYCIA

Co by było gdyby mnie nie było?

Czy to by coś zmieniło?

Jak by wyglądał ten świat?

Akceptować czy porzucić ten stan – niedorobiony wszechświat?

Czy to by coś dało?

Byłoby tak samo dokładnie - bez zmian,

prawdopodobnie podobnie, a może inaczej –

te same domy lub nowych rząd –

ludzie niezmiennie wpatrzeni w siebie –

światy równoległe – niezastąpieni ludzie to żart!

Jesteś, zaraz Ciebie nie ma to współczesny świat,

część zapamięta - zapomni na dniach, rodzina, znajomi, koledzy to tylko wizualny anturaż, egzystencja lub nieistnienie to równości znak – świat równoległy bez barw,

nic nowego (oprócz zagłady) nie czeka nas!

romans z życiem

Kolejny raz,

bez ślubu i zbędnych fraz –

szlak łatwy, średni czy trudny?

wyrok przewidywalnie nudny.

Pochłania za dnia,

nie daje w nocy spać –

w dzień drzwi na klucz zamknięte – w nocy potrafi się wkraść; spokój – myśli usłyszane,

bólem, epizodami zakrapiane.

Czy można je sformatować, uciąć lub dodać lat?

On stoi w garażu jak zużyty 126p fiat.

Ciągnąć romans czy przerwać nić,

naruszona więź, przecięta wić;

potykam się, szukając taśmy ślad

spróbować coś z siebie dać?

Kolory i blask

szary i czarny zakładają kask,

pozostałe poszły w las –

aby trafić stamtąd, potrzebuje na to czas.

stany pogody

Śnieg

puch kołder i chmur w słoneczny dzień tworzy, za chwilę

deszcz

zmywa chmury z podłogi - w mig,

by baseny kałuż narobić.

Słońce

wyszło w całej swej okazałości

wodne tatuaże w stronę nieba wyparowały.

Wiatr

rozpędu nabiera, przepędza nieład

zachmurza rozkapryszony świat

Tornado

wróżąc apokalipsę rozgościł się

domy powywracał, dachy zabrane,

samochody pofrunęły w dziką dal.

Powódź

weszła na scenę – aktorka głównej roli – przechodniom nie oszczędzając atrakcji, wytrwalsi bez łodzi jakoś się ratują,

do domów już jednak nie powrócą.

Sztorm

Bałtyk przejął obficie,

plaży zgotował okrutny los,

pracowitych rybaków porywa,

pod swą tafle zagarnia –

chciwe żywioły wyrażają swój gniew

na ludzi co robią im wbrew.

Temperatura

gdzieś na drugiej półkuli uderza w kolejne ofiary, ognistym obuchem w twarz trafia. Susza

jako następca skoku wzwyż

najpierw rolników rozeźlić zdołała,

drzewa i lasy wszech obejmując,

zawzięta drogę do nich toruje,

podpalając je jak świeczki kupione na tort –

kolejne bezbronne ofiary – padlina dla wilczycy doskonała.

…

Straty nie do zliczenia, nieudane próby ognia gaszenia.

Pożar

maratończyk, biegnie przed siebie, czasem kierunki zmienia.

Zostało nic - drzewa i lasy znokautowane.

…

Po drugiej stronie globu odmienna sytuacja

Przymrozek

odświeżył niewinnie atmosferę.

Mróz

przejął pałeczkę w biegu bez celu brnąc –

utwardzony śnieg, ludzie zamknięci,

bokser nie odpuszcza i bardziej dokucza,

niedaleko w górach podgląda sytuacji stan

Lawina

w górach jednego śmiałka zastaje,

'oprawczyni' z wygranej w bingo aż zadrżała,

turlając nim jak dywan - zawijając pod sztywnym śniegiem – zdobycz zakopana, grób uformowany.

…

Żywioły kontra ludzie

układ dla jednej ze stron doskonały - 'niegrzeczne dzieci' zostają ukarane.

…

Człowiek nadal nie robi sobie z tego nic

tylko mówią - nie rozumiejąc i nic nie robiąc – że tak musi być.

haiku (popełniłam)

Building my own shield

resilience is rising like a baking dough greater sense bursts out

EMPIRYZM

Życie nie daje szans,

sama o nie dbam,

fizycznie umarłam,

wewnętrznie tworząc płot,

na zewnątrz wciąż stąpam, niczym zombie poruszam się - sterowana przez świat, gonitwa za wynagrodzeniem i wynikami

o niejednego obija się, bez wiary - nadziei na poprawę brak.

Za wlosy wytargało, ciało turbuje –

ból rozprzestrzenił się wskroś.

Auch!

Mózgu czar

Trzęsienie ziemi daje o sobie znać,

ciało i głowa poharatane jak samolotu wrak, mózg nie poddaję się,

walkower mu obcy,

szuka drogi, bo przetrwanie to jego cel; turbulencje nadal chcą wieść prym,

mózg wymyśla plan – przygotował tylko draft, zmęczony gubi szlak –

nadchodzi spokoju albo apokalipsy czas, wszystko się niebawem okaże,

gdy mózg podejmie trud i przekręci klucz.

Śmierć śmiało dąży do mety.

Życie z pokorą miejsca ustępuje. Zdezorientowanie, czasu na przemyślenia brak, cokolwiek zrobisz, jestem na TAK.

D(u.p.a) jasiu

Po d… nie raz, nie dwa dostałam, ograniczenia zaakceptowałam.

Rzeczywistość drzwi otworzyła, swym bólem poparzyła.

Próbuję ogarnąć ten stan, obmyślam emergency plan.

Nic się nie zmieniło,

jedynie puszkę pandory coś otworzyło.

Panika wkroczyła,

racjonalne myślenie rozproszyła, przypływ logiki spłoszyła

Teraz stoję,

nadal poruszam się,

w utykającej rzeczywistości odnajdując się

A naprawdę gubię życia sens, rozkminiam nieubłagany jego kres.

W konwergencji

Królowa w fancy kreacji przybyła, kurtuazyjnie się witając.

Kogoś szuka,

wokół rozglądając się,

Dlaczego teraz, o tej porze dnia

się przypomniała, przychodząc znikąd?

Koncepcji i planu brak,

ona się stara, on od ściany do ściany chadza.

Nie dogadają się.

Królowa raz śmiercią, raz depresją okazuje się.

Zaproszenie na parapecie mu kładzie,

skonfundowanego wybrańca samemu sobie zostawiając.

On drzwi, okna otwiera i zamyka, nadal się waha.

Ona tańczy, śpiewa, uwodzi, za nos wodzi, śle pocałunek w jego stronę ,

by drzwiami i oknem się ulotnić jak dym.

Wybraniec wzrokiem wodzi, kopertę przytula – już tęskni za uciekającą damą, jednocześnie z niej drwiąc.

Tyle emocji, nieprzespanych nocy, zmęczenie tuli pana, patrzy czy śpi.

On na parapecie się pokłada,

spogląda w dal, wyczekująco szepcząc: Do zobaczenia! Pa pa

Elektro konwulsja - Oda do Mózgu

Mózgu mój…

Razisz przepięciami, strzałami przeszywasz na wskroś, dalej komponujesz melodii życia ciąg

mój mózgu doskonały

dajesz trzeźwość myślenia, uważność wyostrzoną, od czasu do czasu się obrażając

mój mózgu wszechmocny

siejesz wrażliwość, inspiracje – które sam ważysz – dawkujesz, czasem się buntując

mój mózgu odważny

przesiąknięty, wyciągasz mnie na ląd, podtrzymujesz, tracąc grunt pod nogami

mój mózgu ratowniku

Gdy o siłach własnych stoje, w dalekobieżny wsiadasz, na bilet i trasę nie zważasz

mój mózgu przewodniku

Ostrzegasz gdy nadchodzi burzy czas sam piorunów nie omijasz

mój mózgu obieżyświacie

potrafisz z okna upaść – by połamany wstać

z mostu skaczesz – by dostrzec brzeg huragan, wewnętrzn spór, stres – nie obce Ci

Dmuchasz w dziurawe żagle, krawca podczas sztormu wyglądając wody się nie boisz, choć ciepła odstrasza cię

Śmierć nie rzadko mijasz lub ocieracie się,

z zamkniętym spadochronem lecisz – by ten nagle otworzył się

w dół wpadasz – by pod ziemią w jej korytarzach światełko znaleźć – bo nie każde więzienie ma kraty

w górę ciągniesz drogą zawiłą i krętą

na przeciw życiu wychodzisz, ze szczyptą sceptyzmu oswajasz się z nim

mój mózgu mądry

z labiryntu, w którym znalazłeś się, wyjście bez pośpiechu znajdujesz

ilością błędów się chwalisz

intuicja, doświadczenie nadal służą Tobie

nie wynik się liczy, zawsze może być inny, upadki akceptujesz, zygzaki prostujesz

mój mózgu wrażliwy

bywasz poetycki, melancholijny egzystencjalne myśli przetwarzasz sowicie

mój mózgu wyrtwały

witaj w moim świecie i życiu, które nie daje szans

obmyślasz lub porzucasz plany, wnikliwość serwujesz, na papierze ją przetwarzając

mój mózgu szybki

sygnały odbierasz, przyjmujesz, unikasz, konfrontujesz, tylko nie wysyłasz

mój mózgu kreatywny

tworzysz nasz los, neurony aktywujesz

a gdy te na kawę pójdą

wzmożona kreatywność się odzywa

a na koniec spokój w filiżance herbaty znajdujesz

mój mózgu nienasycony

ciągle konfrontujesz świat, blaski i cienie

analizujesz, robisz za kaskaderea, prawnika lekarza, nauczyciela i przyjaciela bezinteresownie raz po raz

mój mózgu kierowniczy

zamknięte samochodu drzwi otwierają nowe drogi

za kierownicą dystansu do ułomnego świata upust sobie dajesz

mój mózgu prawdziwy

niczego nie udajesz, co możesz tolerujesz przeciwności losu akceptujesz

Mój mózgu (nie)śmiertelny

gdy napotykasz mur, szczelinę, głęboki rów lub studnie bez dna

wybór sobie dajesz, jak długo wędrować i rozwijać się pragniesz

Jedna się przypomina, druga na stałe się wprowadziła

Mój mózgu wędrujący,

W swej drodze poszukujesz podpowiedzi gdy opcji jest przesyt lub ich brak zatrważa

krzyżówki życia rozwiązujesz, wiedzą karmisz czarnego psa jego brata

Mój mózgu odważny

znasz umiar, swoje ograniczenia też

ciągną Cię wędrówki przez pożary, las

lawiny, góry, łąki, huragany, wody, sztormy burze, opady deszczu i śnieżyce

wszystkie słońcem po drodze nakrapiane

z pewnym dystansem lub zaraz obok mijane.

życie - słabości i siły rajd

Raz dwa trzy, odpadasz Ty

życie tnie jak nożyce

kaleczy i wybebesza mnie

karetki nie wzywam

Patrzę na to i w nim trwam

ze sobą sam na sam

z każdym nowym epizodem

przestrzeń zmieniam lub zamykam sie na własne JA

nowe klocki ukladam

mapę życia w zasięgu ręki mam, czasem na wysoką półkę odkładam Ono niewzruszone niczym bezwietrzny dzień

niedowidzące i zwiędłe jak niepodlewany kwiat

Ciągnąć czy zostawić ten wrak?

Powietrze i przestrzeń to wszystko co wokół mam

Pokiereszowane życie, pokiereszowana ja

żyję w błędzie, potykam się o głaz

puszczam swój ciężar

Ty rękę moja łapiesz niczym lowczy ptak

Słyszę: Witaj ponownie w moim polu rażenia

Ja zakładam kurtkę i kask, by przebyć nowy rajd.

Kalambur nie do przejścia?

Życie nie daje szans

sama o nie dbam

fizycznie mnie nie ma

zewnętrznie zniknęłam

odcięłam się jak zbędna metka

wewnętrznie kaptur ubrałam, ochronny parasol jest

na zewnątrz wciąż stąpam po omacku, jak zombie poruszam się.

Oczy przymrużam, gdy wrogość, agresja i głupota przed nimi się szczerzą,

gonitwa - wciaz trwa, przystanku dla nich nie ma

bez wiary, refleksji - nadziei dla nich brak

Skanuję, kadry zmieniając,

zooming in i zooming out trenuję.

Życie psotne - znokautowało

chwyciło za włosy i wytargało, ciała nie oszczędzając

Ból rozprzestrzenił się wskroś, zahamować go nie ma szans, po prostu nie ma szans! trenuje zmęczony mózg

Kalambur rozwiązuję

o moją stymulacje dbam

czy ktoś pomaga?

gdy lekarze ciało na straty i ból skazali,

Ten precedens znany od dziecka mi jest

ograniczenia wpuszczam do życia gry aktywuję co sprawne, to co jeszcze mam

dalej na Kalamburach życia łamię sobie głowę, kolejne poziomy trudności zdobywam Prawdziwa pomoc nadeszła

Kalambury wygrywam?

ODESZŁAM, ale JESTEM

Zatoczyłam koło kilka… set razy

bo raz po raz się narzucasz,

choć o łagodniejszą wersję poprosiłam

malujesz mnie na czarno, szarym tylko dodatki ubierasz,

Barwny z Ciebie artysta malarz

Niewatpliwie, talent masz

A pisać lub śpiewać potrafisz?

Czy odebrało Ci głos?

bo zawsze milczysz, choć teksty piosenek znasz, a mi je podsuwasz

Nietuzinkowa jesteś, mózg mój zahipnotyzowałaś, a ja cię rozszyfrowałam, cytując jak wiersz Jesteś, od młodych lat mi towarzysz,

trudniejszą wersję teraz zapodając,

Znoszę albo umieram, by żyć inaczej.

Poza Tobą w domu nie czeka na mnie nikt, znasz dobrze każdy kąt,

czasem pisać pomagasz, czasem do życia chęć odbierasz, a ja z Tobą negocjuję – od lat.

I co Z tego?

Czasem na siebie się wkurzam, bo myślę wolniej niż moja sprawna ręka pisać potrafi

I co z tego?

przestawić się trud mam

jak narcystyczna osobowość idąca wspak

I co z tego?

Czasem się zamykam, i tak nikt nie patrzy

na co dzień nie ma nikogo, kto mnie dobrze zna lub poznać się kwapi, zasłania twarz.

I co z tego?

Czasem ból odczuwam bardziej niż kogokolwiek znam, neuropatyczny znika

zaraz powraca jak z podróży brat

I co z tego?

Czasem nie mam dość, tylko sił brakuje

chcę, ale nie mogę, ciało lub umysł odmawia

I co z tego?

Czasem oczy przymrużam, by słyszeć i czuć, cudze emocje przeszywają mnie na wskroś, wrażliwość spójnie ze mną współgra

I co z tego?

Czasem posępny nastrój przyćmiewia światła promienie, które dobijają się do mnie

I co z tego?

NIC. Tak sobie dumam

KONIEC CZĘŚCI I