Erica Spindler

Z ukrycia

Przełożyła

Katarzyna Ciążyńska

PROLOG

Thistledown, Missouri

1998

Telefon zadzwonił minutę po trzeciej nad ranem. Rozmówca nie przedstawił się, poinformował tylko, że coś dziwnego dzieje się na parceli budowlanej Gatehouse. W jednym z domów zapalone były światła.

Niech będzie, że morderstwo to coś dziwnego.

Inspektor Nick Raphael wysiadł z jeepa cherokee, rozejrzał się wokół i dostrzegł auta koronera oraz swego partnera, Bobby’ego. Dzięki Bogu, ani śladu prasy. Drzwi domu ogrodzonego żółtą taśmą pilnował mundurowy policjant.

Nick dokładnie przyjrzał się frontowej ścianie i najbliższemu otoczeniu budynku. Nie zamierzał się spieszyć, nie chciał bowiem wyciągać pochopnych wniosków. Już dawno nauczył się, że w tej robocie trzeba mieć bystry umysł, precyzyjne oko i cierpliwość Hioba.

Potarł dłonią nieogoloną brodę. Wybór miejsca zbrodni wydał mu się zarówno osobliwy, jak i doskonały. Budowa ledwo co ruszyła, parcela znajdowała się na pustkowiu, o jakieś dwadzieścia minut na wschód od Thistledown. Osiedle niewątpliwie było przeznaczone dla ludzi zamożnych, na przykład członków zarządów dobrze prosperujących firm z St. Louis. Niewątpliwą zaletą było to, że w pobliżu znajdowało się Thistledown, cieszące się renomą miasta bezpiecznego.

Nick uśmiechnął się ponuro. W porządku. Drobne wydarzenie z tej nocy nie zepsuje przecież tej dobrej opinii.

Znów się rozejrzał. Stały tu na razie trzy domy, jeden gotowy do zamieszkania, dwa na ukończeniu. Basen i kort tenisowy były w trakcie budowy, resztę gruntu podzielono na działki. Wokół ani żywego ducha.

No, to nie do końca prawda, przynajmniej tej nocy. Świadczył o tym anonimowy telefon. No i zwłoki.

Nick ruszył do oświetlonych drzwi i przywitał się z bladym z wrażenia aspirantem.

– Davis, tak? – spytał.

Młodziak przytaknął.

– I co my tu mamy?

Davis odchrząknął, a jego twarz stała się ziemista.

– Kobieta, dwadzieścia osiem do trzydziestu dwóch lat. Bada ją teraz lekarz.

Nick ponownie zlustrował budynek. Ocenił go na pół miliona, a może nawet więcej. Pokiwał głową.

– Reszta jest w środku?

Młodziak powtórnie przytaknął.

– Prosto, potem na lewo. Wszyscy są w salonie.

Nick podziękował i wszedł do domu, dostrzegając tablicę rozdzielczą alarmu, wszystkie te gwizdki i dzwonki. System wprawdzie zamontowano, ale nie włączono.

Prowadziły go głosy, szedł za nimi, aż stanął jak wryty, kiedy ją zobaczył. Wisiała naga, z rękami związanymi czarnym jedwabnym szalikiem. Identycznym szalikiem przewiązano jej oczy. Pod jej zwisającymi stopami leżał przewrócony wysoki taboret, a obok stał podobny, tylko niższy.

– Cholera jasna! – mruknął Nick. Wróciła wstrząsająca przeszłość. – Niech to szlag!

– Raphael, dobrze, że jesteś.

Nick spojrzał na partnera.

– Nie mogłem wcześniej. Musiałem poczekać na opiekunkę Mary. – Spojrzał znów na ofiarę, przeżywając intensywny, dezorientujący powrót do ponurej przeszłości.

Skupienie się na tej zbrodni, tu i teraz, wymagało od niego wysiłku. Przymrużył oczy, sondował wzrokiem martwą kobietę. Była, to znaczy musiała być niezłą laską, pomyślał. Blondynka, dobrze zbudowana, jej piersi zachowały jeszcze jędrność. Szalik zasłaniał znaczną część twarzy, ale Nick dałby głowę, że była równie atrakcyjna, jak jej ciało.

Koroner, który stał na krześle i dokonywał oględzin, zwrócił się do Nicka:

– Cześć, detektywie.

– Cześć, doktorku.

Obaj tkwili wystarczająco długo w tym fachu, by wiele pamiętać.

– Powiedz coś – rzekł Nick.

– To nie samobójstwo – oświadczył cicho koroner. – Ani wypadek. Trudno powiesić się ze związanymi rękami. Ktoś jej w tym pomógł.

Nick zbliżył się.

– Poznajesz, czyja to robota?

– Może – odparł koroner, wracając do pracy. – A może tylko wierny naśladowca. Brak widocznych śladów walki. Czyli zabójstwo z całkowitym przyzwoleniem.

– Tak – wykrztusił Nick. – Do chwili, kiedy ten drań wykopał spod jej nóg stołek.

– Rany! – krzyknął jeden z mundurowych. – O czym wy mówicie? Widzieliście już coś podobnego?

– Mniej więcej. – Nick przysunął się do ciała. – Piętnaście lat temu, właśnie tu, w Thistledown. Umorzone z powodu braku sprawcy.

Mówiąc to, Nick pomyślał o Andie i jej przyjaciółkach, o ich związku z tamtą zbrodnią. Pamiętał je sprzed lat, młode, naiwne i przerażone. A przy tym tak pełne życia. On był wtedy taki sam.

Piętnaście lat mnóstwo zmieniło, w każdym razie on zmienił się nie do poznania.

– Możesz ją zidentyfikować, Nick?

Za pomocą pincety koroner zdjął jedwabną opaskę z głowy kobiety, wrzucił ją do torby z innymi dowodami i obrócił ciało, które zahuśtało się w stronę Nicka. Przeszłość spojrzała mu prosto w twarz, tym razem pozbawionymi życia błękitnymi oczami. Nick gwałtownie wciągnął powietrze.

Nie ona. Jezu drogi, tylko nie ona!

Ale to była ona.

Znowu pomyślał o Andie i zdarzeniach sprzed piętnastu lat. Dawno już nie czuł takiego tępego bólu w całym ciele.

Lęk. Śmierdzący i lodowaty jak śmierć.

Obok niego stało dwóch facetów, którzy czekali na jego odpowiedź. Z wielkim wysiłkiem wycedził:

– Taa. Znam ją.

Część pierwsza

PRZYJACIÓŁKI

Lato 1983

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Thistledown, Missouri

1983

W samochodzie panował nieznośny upał. Szyby zaparowały od żaru pary nastolatków, która oddawała się pieszczotom na tylnym siedzeniu. Camaro kołysał się harmonijnie w takt entuzjastycznych miłosnych ruchów. Wnętrze wypełniały cmoknięcia, jęki, westchnienia i erotyczne murmurando, które, nie mieszcząc się pod dachem auta, przelewały się w czerwcową noc.

Julie Cooper była przekonana, że właśnie opuściła ziemię i trafiła prosto do nieba. Ryan Tolber, o rok starszy szkolny kolega, w którym podkochiwała się od dawna, pojawił się na jej drodze, kiedy szła do toalety w kręgielni. Nie potrafiła odmówić, gdy zaproponował, żeby wsiedli na chwilę do jego wozu.

Julie miała poważny problem z odmawianiem, tak przynajmniej sądziły jej przyjaciółki, Andie Bennett i Raven Johnson. Ona sama uważała, że krótkie „tak” pociąga za sobą o wiele przyjemniejsze konsekwencje niż kokieteryjne „być może” lub brutalne „nie”. No i w tym był cały kłopot.

– Dziecinko, pozwól mi, bo chyba umrę.

– Chciałabym, Ryan, ale...

Zamknął jej buzię żarliwym pocałunkiem, pieścił językiem, przyciskając ją mocniej do siedzenia. Przemknęło jej przez głowę, że Andie i Raven na pewno jej szukają. Andie się zamartwia, a Raven wścieka. Powinna była powiedzieć im, gdzie jest. Ale kiedy Ryan ujął w dłonie jej piersi i zaczął je gnieść i masować, przyjaciółki wyparowały z myśli Julie.

– Żadnych „ale”, dziecinko, za bardzo cię pragnę.

Od takich słów kręciło jej się w głowie, a ciało wygięło się do góry, uniesione emocjami.

– Ja też cię pragnę, Ryan.

Chłopak szybko wsunął dłonie pod jej bluzkę.

– Już rok temu mi się podobałaś, byłaś najlepszą laską wśród pierwszoroczniaków.

– Naprawdę? – Spojrzała w jego brązowe oczy, niemal wybuchając szczęściem. – Ty też mi się podobałeś. Czemu mnie wcześniej nie zaprosiłeś?

– Nie ruszam pierwszorocznych.

Schowała twarz w zagłębieniu jego szyi.

– Ale teraz jestem już na drugim.

– No właśnie. I jako starsza dziewczynka powinnaś wiedzieć, czego potrzebuje mężczyzna. – Ściągnął jej bluzkę przez głowę i rozpiął biustonosz, mrucząc pod nosem schrypniętym głosem: – Masz świetne cycki. Najlepsze. – Nie przestając dotykać jej piersi, wziął do ust jeden z sutków. – Powiedz „tak”, maleńka.

Głowa Julie opadła do tyłu. Tak bardzo tego pragnęła, to było lepsze niż... no, najlepsze ze wszystkiego. Poza tym postąpiłaby niesprawiedliwie, gdyby mu odmówiła, przecież udowodniono naukowo, że chłopcy bardziej od dziewcząt potrzebują seksu. A kiedy już zaczynają i nie pozwala im się skończyć, bardzo ich boli. Słyszała nawet, że jeżeli taka sytuacja się powtarza, męskość może zwiędnąć, a nawet odpaść. Za nic nie chciała być przyczyną takiej straty. Nie zniosłaby, gdyby zraniła Ryana czy jakiegokolwiek innego faceta.

– Jesteś taka śliczna, taka seksowna. Kocham cię, naprawdę.

Odsunęła się, żeby zerknąć mu w oczy.

– Tak? – szepnęła. – Kochasz mnie?

– No pewnie, bardzo, dlatego muszę cię dotykać. No, wpuść mnie, Julie. – Przesunął dłoń w dół, do jej szortów, rozpiął je i włożył rękę pod materiał. – Wpuść mnie, maleńka.

Zacisnęła palce na jego ramionach, z jej ust wydobył się przeciągły, niski jęk. Uniosła biodra, żeby mógł sięgnąć dalej, głębiej, choć jakaś jej część równocześnie się przed tym cofała.

„Jesteś diabłem wcielonym, Julie Cooper, Jezabel i grzesznicą”.

To był głos jej ojca, słowa, którymi rzucał w nią setki razy. Zadygotała z nagłego chłodu i zacisnęła powieki.

Ryan ją kocha i wszystko jest w porządku.

Zwarła ciaśniej uda w niewymownej rozkoszy. Przecież takie nieziemskie uczucie nie może być złe, niezależnie od tego, co twierdzi jej ojciec.

– Julie! – Czyjś głos wydzierał się za zamglonym oknem samochodu. – Jesteś tam?

– Zabieraj stamtąd swój tyłek – wołał drugi głos – bo jeśli się spóźnisz do domu...

– Ojciec cię zabije!

Julie natychmiast otworzyła oczy. Andie i Raven ją znalazły.

Dobry Boże... powinna być już w domu.

Próbowała się uwolnić, lecz Ryan trzymał ją mocno w pasie wolną ręką, a drugiej wciąż nie wyjmował spomiędzy jej nóg.

– Spływajcie! – krzyknął. – Jesteśmy zajęci.

– Julie! – Andie nie dawała za wygraną. – Odbiło ci? Chcesz mieć szlaban na całe lato?

Takie prawdopodobieństwo zmroziło Julie. Nawet minuta spóźnienia – a jej godziną zero była dziewiąta wieczorem – groziła srogą karą. Stanęły jej przed oczami wakacje bez przyjaciółek, bez kina, imprez i pływania. Godziny klęczenia nad Pismem Świętym i modlitwy o przebaczenie.

Jej ojciec wygłaszający kazanie do wiernych, wskazujący na nią palcem, wyławiający ją z tłumu i oskarżający.

Grzesznica.

Ogarnęło ją przerażenie. Ojciec był do tego zdolny, wiedziała, że się nie zawaha.

Gdyby wiedział, ku czemu ona teraz zmierza, zrobiłby coś jeszcze gorszego, czym zawsze jej groził. Wyrzuciłby ją z domu, wysłał daleko, rozłączył z przyjaciółkami. Posłałby ją tam, gdzie byłaby całkiem sama, a ona by tego nie zniosła po raz drugi, bo już to przeżyła, zanim zaprzyjaźniła się z Andie i Raven.

Wreszcie wykręciła się z objęć Ryana.

– Idę! – zawołała, poprawiając biustonosz i szorty.

Znalazła też opaskę i ściągnęła w koński ogon swoje długie, falujące, jasne włosy. Zanurzyła dłoń w kieszeni spodenek, wyławiając okulary w ciemnych oprawkach, których nienawidziła i unikała jak mogła. Błagała ojca o szkła kontaktowe. Odmówił, przypominając jej, że próżność jest dziełem szatana. Posunął się nawet do tego, że z domu znikły wszystkie lustra, prócz jednego w łazience, którą dzielił z jej matką, a która była zawsze zamknięta na klucz.

Trzymając kurczowo okulary, spojrzała skruszona na Ryana.

– Przepraszam cię. Było cudownie.

Ujął jej twarz w dłonie z błagalnym wyrazem.

– No to zostań. Zostań ze mną, dziecinko.

Jej serce o mało nie oszalało. Kocha ją. On naprawdę ją kocha. Jak mogłaby go opuścić w takiej chwili?

Drzwi otworzyły się szeroko, a światło z parkingu zalało wnętrze samochodu. Andie wsadziła do środka głowę.

– Julie, wyłaź! Jest za dwadzieścia dziewiąta!

– Za dwadzieścia dziewiąta – powtórzyła dziewczyna i ciarki przeszły jej po plecach.

Ryan złapał ją za rękę.

– Zostań ze mną. Pieprz swojego świętego staruszka, dziecinko.

Wtedy w drzwiach pojawiła się wściekła Raven i groźnie zawarczała:

– Chyba nie chcesz, żeby się z nim pieprzyła, co? Spadaj, ciulu!

Andie chwyciła Julie za jedną rękę, Raven za drugą i wyciągnęły ją z samochodu. Andie z furią zatrzasnęła drzwi i wspomagana przez Raven, zaczęła holować przyjaciółkę skrótem w stronę Happy Hollow, w której to dzielnicy wszystkie trzy mieszkały.

Kiedy tylko wystarczająco oddaliły się od parkingu, Julie włożyła na nos okulary i zakręciła się, żeby z wściekłością zaatakować Raven.

– Jak mogłaś tak się do niego odezwać? Nazwałaś go ciulem! I... użyłaś takiego słowa! Tego słowa na „p”. Już nigdy nie będzie chciał się ze mną spotkać.

– Proszę cię. – W tonie Raven słychać było drwinę. – On jest ciulem. A to słowo na „p” to tylko słowo. Pieprzyć, pieprzyć, pieprzyć, pieprzyć. Powiedziałam to cztery razy i jakoś nikomu nic się od tego nie stało.

– Musisz być zawsze taka opryskliwa? Niedobrze mi się robi.

– A ty musisz być zawsze taka łatwa? Wstyd mi za ciebie.

Julie odstąpiła o krok, jakby została spoliczkowana.

– Wielkie dzięki. Uważałam cię za swoją najlepszą przyjaciółkę.

– A ja...

Andie wkroczyła do akcji.

– Przestańcie! Jeżeli natychmiast stąd nie znikniemy, Julie będzie miała przechlapane. Co się z wami dzieje? Jesteśmy przyjaciółkami, czy nie?

– Nie pójdę z nią dalej. – Julie założyła ręce na piersi. – Chyba że mnie przeprosi.

– A niby za co? Powiedziałam prawdę.

– Jaką prawdę? Ryan mnie kocha, sam to powiedział.

Andie i Raven wymieniły spojrzenia.

– Co? – oburzyła się Julie. – Co się tak gapicie?

– Julie – odezwała się delikatnie Andie – przecież prawie go nie znasz.

– W miłości to nie ma znaczenia. – Przenosiła wzrok z jednej przyjaciółki na drugą, świadoma, że jej słowa brzmią beznadziejnie. Do oczu napłynęły jej łzy. – Tak mi powiedział i jestem pewna, że nie kłamał.

– Jesteś pewna? – melodyjnie zamruczała Raven. – Bo mu stwardniał?

Julie poczuła się urażona.

– Jakie z was przyjaciółki? Powinnyście mnie wspierać. Powinnyście mnie rozumieć.

– Jesteśmy twoimi przyjaciółkami. – Andie ścisnęła jej ramię. – I świetnie cię rozumiemy. Ale przyjaciele są też po to, żeby się wzajemnie chronić. Faceci są gotowi powiedzieć wszystko, bylebyś dała im to, czego chcą. Przecież wiesz.

– Ale Ryan...

– Julie – wtrąciła Raven tonem zniecierpliwionej matki. – Spójrz na to trzeźwo. Zderzyłaś się z nim w kręgielni. Nigdy wcześniej nie prosił cię o randkę.

– Powiedział, że od dawna mu się podobam, tylko nie zbliżał się do mnie, bo byłam za młoda i...

– I czas na powrót do rzeczywistości – ucięła Raven, przewracając oczami. – Chodzisz na jakieś specjalne zajęcia z głupoty?

– Bardzo jesteś miła. – Julie przycisnęła okulary wskazującym palcem. – Pewnie trudno wam uwierzyć, że taki przystojny chłopak... i taki nie byle kto, jak Ryan Tolber, może się we mnie zakochać, w takiej głupiutkiej Julie Cooper.

– Nie o to chodzi – rzuciła Andie, spoglądając na Raven. – Wiesz to doskonale. Jesteś super. Jesteś dla niego za dobra, prawda, Rave?

– O niebo za dobra – szybko odparła Raven. – On ci nawet do pięt nie dorasta.

– Naprawdę? – Julie zamrugała powiekami, powstrzymując łzy. – To czemu jesteś dla mnie zawsze taka przykra? Zachowujesz się, jakbyś uważała się za dużo mądrzejszą ode mnie. Jakbyś zjadła wszystkie rozumy. A ja tego nie znoszę.

– Wybacz, Julie, ale czasem zachowujesz się tak, jakby dla ciebie nie liczyło się nic prócz chłopaków. Skończy się na tym, że ludzie nazwą cię dziwką. Zresztą niektórzy już tak o tobie mówią, a ja się mogę tylko wściekać.

– Dziwka – wyszeptała Julie i ziemia zakołysała jej się pod nogami. – Ludzie są... nazywają mnie... – Podniosła pytający wzrok na Andie, ledwo widząc przez łzy. Andie nie skrzywdzi jej naumyślnie, ale też nie okłamie, bo ona zawsze mówi prawdę. – Czy ludzie naprawdę... tak mnie nazywają?

Andie zawahała się, potem otoczyła ją ramieniem.

– Próbujemy cię ochronić, Julie, bo cię kochamy.

– Niepotrzebnie to powiedziałam – włączyła się Raven. – Ale aż się we mnie gotuje, kiedy widzę, jak się dobrowolnie narażasz. Nie pozwól się tak krzywdzić. Ryan to podrywacz, jesteś za dobra dla takich facetów.

– Przepraszam – wyszeptała Julie, obejmując Raven. – Przecież wiem, że chcecie mi tylko pomóc. Ale mylicie się co do niego, zobaczycie.

– Obyś miała rację – stwierdziła Raven, oddając uścisk.

– Kochane – mruknęła Andie, patrząc na zegarek – dochodzi dziewiąta. Macie pomysł, jak dostarczyć Julie do domu na czas?

Julie spojrzała na przyjaciółki, uświadamiając sobie ciężar sytuacji.

– Ojciec mnie zabije – szepnęła. Uniosła dłoń do ust. – On mnie... on...

Puściła się biegiem. Przyjaciółki ruszyły za nią, ale nie zatrzymała się ani nie obejrzała, tylko przebierała jak najszybciej nogami. Widziała już w wyobraźni ojca, stojącego z zegarkiem w ręku w kuchennych drzwiach. Słyszała jego wykład, litanię oskarżeń i krytyki, wyrazy jego wielkiego rozczarowania. Zegar na rynku w Thistledown zaczął wybijać dziewiątą, godzinę klęski. Już się nie uda, za późno.

Julia przystanęła, dysząc i zalewając się łzami.

– I po co ja to robię? – Padła na ziemię, kompletnie załamana. – Znowu to samo. Znowu nawaliłam. Co się ze mną dzieje?

– Nic. – Andie siadła obok niej i poklepała ją po ramieniu. – No, staruszko, nie poddawaj się tak łatwo. Jeszcze mamy szansę.

– Nieprawda. Posłuchaj tylko. – Zegar właśnie wybił pełną godzinę, ostatnie, dziewiąte uderzenie wybrzmiewało przez chwilę, zanim rozpłynęło się w wieczornej ciszy. – Już nie żyję. – Ukryła twarz w dłoniach. – Ojciec ma rację, jestem nic niewarta. Głupia, pusta, bezmyślna, przynoszę tylko wstyd...

– Nie wolno ci tak mówić! – Raven krzyknęła i zaczęła biec. – On nie ma racji, ani trochę!

Zakłopotana Julie podniosła się.

– Rave, co ty... Nie uda się nam!

Andie też wstała. Wymieniły spojrzenia i puściły się biegiem.

– Rave! – wołały zgodnie. – Zaczekaj, my...

W tym samym momencie Raven upadła, lądując na kolanach i hamując rękami na żwirowym poboczu drogi.

Przyjaciółki podbiegły do niej, wykrzykując:

– Nic ci się nie stało?

– Krwawisz!

Raven nie zwracała na nie uwagi, spróbowała usiąść. Przyjrzała się kolanom i dłoniom, z których pozdzierała sobie skórę.

– Dość kiepsko – mruknęła, spojrzała na ziemię i wybrała kamień o ostrych brzegach.

Julie zdążyła tylko otworzyć usta. Raven z całej siły uderzyła się kamieniem w nogę. Tylko zacisnęła usta, gdy na jej łydce, od kolana w dół, pojawiła się krwawa linia.

– No – powiedziała Raven lekko drżącym głosem – tak będzie dobrze.

– O mój Boże! – Julie uniosła do ust drżącą rękę, wpatrzona w powiększającą się na ziemi kałużę krwi. – Rave, co... Dlaczego to zrobiłaś?

Dziewczyna podniosła wzrok.

– Nie mam zamiaru pozwolić twojemu staremu na kolejną awanturę. Oglądam to, odkąd skończyłam osiem lat, i mam już dosyć. Teraz nie będzie mógł ci nic zrobić. – Uśmiechnęła się, choć wargi jej drżały. – Ojciec nie może cię winić za mój wypadek, postąpiłaś przecież po chrześcijańsku, gdy zostałaś ze mną, żeby mnie ratować. Pomóż mi się podnieść.

Julie i Andie dźwignęły przyjaciółkę do góry.

– Rany, jak to boli – skrzywiła się Raven, opierając ciężar ciała na zranionej nodze.

– Chodźmy – rzekła Andie. – Trzeba przemyć ranę, wygląda na głęboką. – Pochyliła się, żeby się lepiej przyjrzeć, i zmarszczyła nos. – Obawiam się, że trzeba będzie szyć.

Szwy. Julie zakręciło się w głowie. Ona zrobiła to dla niej. Przyjaciółka...

– Tak myślisz? – Raven lekko się zachwiała, łapiąc Julie za rękę. – To teraz moja noga będzie przynajmniej pasowała do twarzy – mruknęła, nawiązując do długiej szramy, która biegła w poprzek jej prawego policzka, co było pamiątką po wypadku samochodowym. – Jak już ktoś rodzi się wariatem, to na zawsze.

– Nie jesteś żadną wariatką! – Julie zerknęła na Andie, a potem znów na Raven. – Masz włosy i oczy jak anioł, ty...

– I buźkę potwora – uśmiechnęła się smutno Raven. – Dobrze wiem, że chłopcy nazywają mnie narzeczoną Frankensteina.

– To smarkate głupki – szybko rzuciła Andie. – Nie zwracaj na nich uwagi.

– Nie masz pojęcia, o czym mówisz, na ciebie nikt się nie gapi. Nie wiesz, co to znaczy tak się wyróżniać.

– A co, chciałabyś być podobna do mnie? – spytała Andie, wyciągając ręce. – Spłowiała blondynka o brązowych oczach. Nic specjalnego. Nawet mi jeszcze piersi nie urosły, a mam już piętnaście lat.

– Julie za to wyrosły – rzekła Raven i zachichotała. – Jej niczego nie brakuje.

Julie zarumieniła się.

– Ty też masz piersi, obie macie, moje wcale nie są takie duże.

– W porównaniu z czym? Z melonami? – Uśmiech Raven zgasł. – Naprawdę nic nie rozumiecie? – Przesunęła się i syknęła z bólu. – Nieważne, co myślą inni. Nieważne, że cały pieprzony świat uważa mnie za wariatkę. Obchodzi mnie tylko nasza przyjaźń i nawet gdybym była najpiękniejsza na świecie, bez was nic nie miałoby sensu. Jesteście moją rodziną, a rodzina zawsze się wspiera. Zawsze.

ROZDZIAŁ DRUGI

Godzinę później Andie stała przed frontowymi drzwiami swojego domu, oszołomiona wydarzeniami wieczoru. Wciąż miała przed oczami Raven katującą swoją nogę. Zrobiła to bez wahania, choć musiało ją nieźle boleć. Rana krwawiła tak mocno, że biały sportowy but zrobił się czerwony.

W każdym razie cel został osiągnięty. Wielebny Cooper zmierzył je groźnie wzrokiem i wypytał o okoliczności wypadku, usiłując złapać swoją córkę i jej przyjaciółki w pułapkę, która zmusiłaby je do wyznania jakiegoś śmiertelnego grzechu. W czasie tego śledztwa panienka Cooper miała skruszony wyraz twarzy, za to Raven wciąż nadawała, jak to dzielna Julie uparła się jej pomóc, choć błagała ją, by pędziła do domu.

Andie nie znała lepszej kłamczuchy od Raven. Ani lepszej przyjaciółki. Ona z pewnością nie odważyłaby się na coś podobnego, nawet w czyjejś obronie.

Wielebnemu pozostało jedynie przestrzec je i nakazać większą uwagę. Pani Cooper założyła Raven opatrunek, a potem odwiozła ją i Andie do domów.

Raven już taka jest, myślała Andie. Nie bacząc na konsekwencje, zawsze gotowa jest ponieść każde ryzyko, jeżeli może to w czymś pomóc jej albo Julie.

Przypomniała sobie ich pierwsze spotkanie. Tamtego lata, gdy Andie skończyła osiem lat, Raven wprowadziła się do sąsiedniego domu. Grupka chuliganów na rowerach otoczyła Andie, a Raven natychmiast wkroczyła do akcji. Wskoczyła pomiędzy nich niczym jakaś atletka, chociaż trzeba przyznać, że obie wtedy oberwały. Od tamtej pory stały się nierozłączne.

Andie poczuła głód i poszła do kuchni, skąd wzięła jabłko.

– Mamo? – zawołała zaskoczona ciszą panującą w domu. – Tato? Wróciłam!

– Tu jestem, żabko – odezwał się ojciec z gabinetu nieswoim, schrypniętym głosem. – Przyjdź do nas, dobrze?

– Jasne, tatku. – Ruszyła spokojnym krokiem, wycierając jabłko do połysku w rękaw bluzki.

Ugryzła spory kęs. Albo ojciec jest przeziębiony, pomyślała, albo zły, bo bliźniacy znów wywinęli jakiś numer. Andie miała młodszych od siebie o cztery lata braci, będących źródłem nieustających kłopotów.

Cała rodzinka była w gabinecie. Andie przystanęła w drzwiach, przenosząc spojrzenie z jednej twarzy na drugą. Mama była spuchnięta od płaczu, ojciec miał złowieszczo zaciśnięte usta, a bliźniacy, wbrew swoim obyczajom, siedzieli ze spuszczonymi głowami.

Niedobrze. Musiało się stać coś strasznego.

– Mamo? O co chodzi?

Cisza. Andie spojrzała na ojca.

– Tato? Co się stało? Czy to babcia? Czy...

Wtedy mama podniosła głowę, a Andie uderzyła dzika furia, która malowała się na jej twarzy. Nigdy jeszcze nie widziała u matki takiej miny. Mimowolnie się cofnęła.

– Mamo? Czy ja coś zrobiłam? Przepraszam, że się spóźniłam, ale Raven upadła i...

– Ojciec ma ci coś do powiedzenia.

Andie odwróciła się do niego.

– Tatusiu? – szepnęła, używając słowa, którym nie nazywała go od lat. – O co chodzi?

– Usiądź, żabko.

Nie. – Potrząsnęła głową. – Najpierw powiedz mi, że wszystko jest w porządku.

– No już, Dan – wtrąciła mama złamanym głosem. – Powiedz jej, jak to doszedłeś do wniosku, że już nas nie kochasz.

– Marge!

Głos matki urósł tymczasem do niepohamowanego, histerycznego wrzasku:

– Powiedz jej, że nas opuszczasz!

Andie niemo patrzyła na rodziców. To niemożliwe, to nie może się zdarzyć w jej szczęśliwej rodzinie.

– Nie – wykrztusiła przerażona. – To nieprawda.

– Kochanie... – Ojciec wstał i wyciągnął do niej rękę. – Takie rzeczy się zdarzają. Dorośli przestają się kochać, ale nie ma to nic wspólnego z tobą ani twoimi braćmi.

Słyszała jego słowa, ale tak, jakby wychodziły z głębokiej jaskini, z bardzo daleka. Odbijały się echem w głowie Andie, mieszając się z burzą, która zapanowała w jej sercu.

Przestają się kochać? Nic wspólnego z nią?

Opuszcza ich. Zostawia ją.

Jej oddech stał się krótki i płytki, rozbolał ją brzuch. Jak on mógł to powiedzieć? Ona umiera, a on twierdzi, że to nie ma z nią nic wspólnego?

– To nie ma nic wspólnego z wami, dzieciaki – ciągnął. – Kocham was tak samo, jak zawsze.

Andie zerknęła na braci. Siedzieli ciasno jeden przy drugim. Pete płakał cicho, Daniel patrzył na ojca wściekłym, kamiennym wzrokiem. Bracia jak zwykle podzielili się rolami. Różnili się od siebie jak dzień i noc. Pete był wrażliwym, radosnym i lubianym przez wszystkich ekstrawertykiem, natomiast Daniel, poważny i zamknięty w sobie, potrafił przez długie miesiące dusić w sobie złość i urazę. Było jasne, że w przeciwieńswie do Pete’a nie wybaczy łatwo ojcu.

A ona? Co ona zrobi?

– Nie wyprowadzam się daleko – mówił Dan. – Zostaję w Thistledown, będziemy stale się widywać. Rozmawiałem już na ten temat z moim prawni...

– Prawnikiem? – rzuciła zszokowana matka. – Zdążyłeś już rozmawiać z prawnikiem?

– Tak, Marge – odrzekł. – Już to zrobiłem.

Andie cofnęła się jeszcze o krok. Co się stało? – zastanawiała się. Jak on może patrzeć na matkę z takim chłodem? Przecież jeszcze rano razem się śmiali.

– Uważałem, że tak będzie najlepiej – kontynuował ojciec. – Chciałem przedyskutować swoje prawa, zanim...

– Najlepiej? Prawa? – Matka uniosła głos. – Masz na myśli swoje prawo do odwiedzania dzieci w weekendy i zabierania ich na połowę wakacji? To uważasz za najlepsze? Lepsze niż codzienne powroty do domu?

– Dosyć, Marge! To nie są rozmowy, które prowadzi się przy dzieciach.

– Nie będziesz mnie uczył, jak mam się zachowywać! Jak śmiesz? – Matka poderwała się na równe nogi. – Jesteśmy podobno rodziną.

– Tylko że dla mnie nasze małżeństwo się skończyło. – Był już zniecierpliwiony. – Nie jestem w nim szczęśliwy. Zresztą już od dawna, o czym na pewno wiesz.

Andie objęła się w pasie, zaciskając jabłko w dłoni. Nieszczęśliwy? Jej rodzice prawie wcale się nie kłócili, prawie we wszystkim się zgadzali. Jeszcze tego ranka ojciec, jak każdego dnia, pocałował mamę przed wyjściem do pracy, a matka, jak zawsze, zareagowała uśmiechem.

A teraz jest nieszczęśliwy? Teraz chce ich opuścić?

Dlaczego? Czy ona się do tego przyczyniła? A może jej bracia?

Dławiła się od łez. Nie chciała, żeby ojciec się wyprowadził. Kochała go ponad wszystko.

– Nie odchodź, tato – odezwała się błagalnym tonem. – Pozostańmy rodziną.

Ojciec spojrzał na nią, potem na chłopców.

– Będziemy rodziną, dzieciaki, zawsze będziemy, niezależnie od tego, gdzie będę mieszkać.

Nie, to wszystko zmieni.

– Obiecuję, że będę więcej pomagać w domu. – Andie desperacko szukała sposobu, żeby go zatrzymać. – Przestaniemy się kłócić z chłopcami. – Spojrzała na nich prosząco. – Prawda?

– Tak – odparli równocześnie, kiwając głowami. – Obiecujemy, że się poprawimy.

– Kochanie, to nie...

– I będę siedzieć w domu – mówiła dalej, by ojciec nie powiedział czegoś więcej. – A wy będziecie mogli częściej wychodzić. Nawet słówkiem się nie pożalę. Dajcie mi tylko szansę, a pokażę wam, że potrafię być dobra.

– Widzisz, Dan? – szepnęła matka, zatapiając się z powrotem w fotelu. Już nie była bojowo nastawiona. – Widzisz, co robisz naszym dzieciom?

Zignorował ją i zbliżył się do Andie.

– Och, żabko. – Objął ją i przytulił do piersi. – To nie twoja wina, ani chłopców. Jesteście wspaniali. – Odsunął się i spojrzał jej w oczy. – Tu chodzi tylko o mnie i mamę.

Andie walczyła ze łzami. Odwróciła głowę ku braciom, patrząc, jak się do siebie tulą. Zawsze tworzyli drużynę. Ona miała Raven i Julie.

Jak ojciec mógł zrobić coś takiego? Powinien ich kochać, choćby nie wiadomo co się działo.

Wyzwoliła się z ramion ojca i podeszła do matki, samotnej i zrozpaczonej. Uklękła obok krzesła i objęła ją, a Marge najpierw zesztywniała, a po chwili miękko osunęła się w ramiona córki, czepiając się jej kurczowo.

– Andie, kochanie – mówił spokojnie ojciec – wiem, że jesteś teraz zdenerwowana, ale po jakimś czasie zrozumiesz.

– Nie, nigdy. – Pokręciła głową, a z jej oczu popłynęły gęste łzy. – Mówiłeś, że rodzina jest najważniejsza. Kłamałeś.

– Nie kłamałem. Po prostu nie wiedziałem pewnych rzeczy. W życiu zdarza się... – Spojrzał na żonę. – Marge, pomóż mi.

– To twoja decyzja, Dan – powiedziała zimno. – Nie każ mi się z niej tłumaczyć.

– Dobra. – Patrzył na córkę i synów. – No więc tak to teraz będzie. Naprawdę mi przykro, dzieciaki, ale... Jak dorośniecie, to...

– Zrozumiemy? – Andie popatrzyła mu w oczy i potrząsnęła głową. – Na mnie nie licz. Nigdy ci tego nie wybaczę. Nigdy.

Przez dłuższą chwilę patrzył na nią, a potem bez słowa odwrócił się i wyszedł.

ROZDZIAŁ TRZECI

Andie leżała na łóżku. Z jej oczu nie płynęły już łzy, była kompletnie wyczerpana. Zaraz po wyjściu ojca usłyszała jego samochód, podbiegła do okna i widziała, jak odjechał. Długo jeszcze patrzyła w ciemną noc, jakby wypatrując tylnych świateł auta, które już dawno rozpłynęły się w mroku.

Odjechał. Tak po prostu.

Przewróciła się na bok. W domu zapanowała nienaturalna, martwa cisza. Bracia poszli spać, matka zamknęła się w swojej sypialni. O tej porze z pokoju rodziców zwykle dobiegały do niej odgłosy telewizyjnych programów albo prowadzone ściszonym głosem rozmowy. Od czasu do czasu tę rutynę przerywał telefon lub miauczenie kota za oknem.

Jednak tej nocy było zupełnie inaczej. Jakby nastąpił koniec świata. Andie została sama ze swoimi dręczącymi myślami.

Ojciec od nich odszedł.

Przestał ich kochać, a w każdym razie kochał ich zbyt mało, żeby pozostali razem.

Ta prawda raniła jak ostry nóż. Andie usiadła. Patrzyła na zamknięte drzwi, myśląc o bliźniakach, rozpamiętując rozpacz widoczną na ich twarzach. Chłopcy załamali się, to było oczywiste. Zeskoczyła z łóżka, ruszyła do ich pokoju i zajrzała do środka.

– W porządku?

– Tak – odparł ze złością Daniel, podnosząc na nią wzrok. – Nie jesteśmy dziećmi.

– Wiem. Ale... pomyślałam, że może macie ochotę pogadać.

– Andie? – Pete odwrócił się do niej. – Nie rozumiem tego. Mama i tato, oni zawsze... Myślałem, że... – Głos zadrżał mu niebezpiecznie.

– Też tak myślałam. – Andie westchnęła. – No cóż, chyba nam się tylko zdawało.

Ściągnął buzię, żeby się nie rozpłakać.

– Zobaczymy jeszcze kiedyś tatę?

– Nie wiem. – Odwróciła głowę. – Tak mówił.

– Ale on kłamie – stwierdził Daniel, siadając. – Jest wstrętnym kłamcą. Wcale nie muszę się z nim spotykać, Pete tak samo.

Ale Pete był innego zdania, Andie była tego pewna. Ukrył swoje zapłakane oczy.

– Zamknij się! – krzyknęła na Daniela. – Nic nie wiesz. Nic!

– Wiem więcej od ciebie.

– Chciałbyś. Jesteś jeszcze dzieckiem.

Podniósł wysoko brodę.

– Wiem o tacie coś, czego ty nie wiesz. To tajemnica.

– Akurat – powiedziała z ironią. – Oczywiście, że to tajemnica, bo nie masz nic do powiedzenia.

– Powiem ci, tylko zamknij drzwi. Nie chcę, żeby mama usłyszała.

Andie burknęła coś pod nosem, ale spełniła jego prośbę. Potem splotła ręce na piersi.

– No więc cóż to za wielka tajemnica?

– Tata ma przyjaciółkę.

Andie gapiła się na brata przez moment, zbyt wstrząśnięta, żeby to skomentować. Później zacisnęła pięści i przesunęła się na środek pokoju.

– Kłamiesz. Odwołaj to, Daniel. W tej chwili to odwołaj!

– Słyszałem, jak z nią rozmawiał przez telefon. Dzisiaj wieczorem. Powiedział jej, że... powiedział jej, że ją kocha, i odwiesił słuchawkę.

– To nieprawda. – Andie prawie nie mogła mówić. – Przyznaj się, wymyśliłeś to.

– Ja też go słyszałem – bąknął załamany Pete. – Mówił... Powiedział, że od jutra...

– Że wreszcie będą razem – dokończył Daniel. Jego złość i opór łagodniały. – Ale najpierw musi zająć się nami.

– Nie, to nieprawda! – Andie wypadła z sypialni braci, z całej siły tłumacząc sobie, że bliźniacy się pomylili. Przecież jej tato nie byłby do tego zdolny, nie należał do takich mężczyzn.

Trzasnęła drzwiami sypialni chłopców, żałując, że wydusiła z Daniela jego podejrzenia. Nie, jej ojciec by tego nie zrobił. Nie on.

I nagle, jakby przywołała Dana swymi myślami, usłyszała jego głos. Z nadzieją pomknęła ku sypialni rodziców. Ojciec zmienił zdanie, wrócił, wcale nie miał zamiaru ich opuszczać.

Biegła co sił w nogach. To jasne, że Pete i Daniel przesłyszeli się, coś pokręcili, jak to oni. Złapała za klamkę, gotowa wpaść do środka bez pukania, lecz powstrzymały ją słowa matki:

– Zabierz wszystko, co chcesz, bo, przysięgam na Boga, więcej nie wpuszczę cię do tego domu bez nakazu sądowego.

– Dobrze, jeśli tak sobie życzysz.

Do uszu Andie dotarł trzask zamykanej walizki. Zakryła dłonią usta. Zrozumiała straszną, ostateczną tym razem prawdę: ojciec wcale nie zamierza tu zostać, tylko się pakuje.

– Naprawdę bardzo mi przykro, Marge. Nie myślałem, że tak się to skończy.

– Oszczędź mi swoich przeprosin – odparła matka głosem pełnym łez. – Oddałam ci dwadzieścia lat życia, a ty mówisz, że ci przykro?

– A ty czemu udajesz zdziwienie? To ciągnie się od miesięcy.

– Masz dzieci – rzekła matka. – A ty zamierzasz ot, tak sobie, po prostu wszystko skończyć? Przysięgałeś mi, Dan.

Andie przycisnęła ucho do drzwi, słyszała szelest wyjmowanych z szuflad ubrań.

– Złożyłeś przysięgę – powtórzyła matka. – Zapomniałeś?

– Wiem – odparł ciężko zmęczonym głosem. Andie nie pamiętała, by ojciec kiedykolwiek był tak wyczerpany, wyzuty z energii. – Przepraszam.

– Przepraszasz? – zezłościła się znów matka. – Jakby ci naprawdę było przykro, tobyś tego nie robił! Oczywiście masz kogoś, prawda?

– Marge, proszę.

– Kochasz ją bardziej ode mnie. Bardziej niż swoją rodzinę.

– Przestań, Marge. Na Boga, dzieci...

– Tak, dzieci. To twoje dzieci, ale one już cię nie obchodzą. Gdybyś przejmował się losem swojej córki i synów, nie zostawiałbyś ich.

– Wiesz, że są dla mnie bardzo ważne.

– Tak, wiem. Kto je zawozi na dodatkowe zajęcia, kto organizuje im wycieczki? Kto porzucił karierę zawodową, aby zająć się wychowaniem naszych dzieci? Wolałbyś, żeby było inaczej, ale to są nasze dzieci, Dan. Nie tylko moje.

Andie zacisnęła powieki. Nie mogła dłużej znieść słów matki, zdawało się jej, że zaraz zemdleje, ale nie potrafiła odejść.

– Zawsze musisz odgrywać męczennicę. Rzucasz mi w twarz tą twoją śmieszną karierą od dwudziestu lat. Byłaś tylko korektorką w gazecie.

– Miałam przed sobą duże perspektywy! – krzyczała. – Nazywano mnie artystką korekty! Kochałam tę pracę i byłam w tym naprawdę dobra!

– No to masz okazję wrócić do zawodu – powiedział, zasuwając szufladę biurka.

– Wiem, że masz kogoś.

– Na Boga...

– No to zaprzecz. Powiedz, że nie masz romansu, że za moimi plecami nie sypiasz od miesięcy z jakąś kobietą.

Andie przycisnęła pięść do ust, dusząc płacz i modląc się, żeby ojciec zaprzeczył wszystkim oskarżeniom.

Nie zaprzeczył. Jego milczenie mówiło samo za siebie.

– Założę się – matka nie ustawała – że kimkolwiek jest ta kobieta, nie ma dzieci ani żadnych obciążeń. Żadnych cieknących nosów do wycierania, dziecięcych sporów do rozstrzygnięcia. Ma za to mnóstwo czasu, żeby zadbać o siebie i czuć się atrakcyjna.

– Już cię nie kocham. Nie podoba mi się już nasz związek! Rozumiesz? Leeza jest sprawą drugorzędną.

– Twoja sekretarka? – Matka podniosła głos. – Mój Boże, ona jest o dwadzieścia lat od ciebie młodsza!

Leeza Martin, sekretarka ojca. Andie jeszcze mocniej zacisnęła powieki, widząc oczyma wyobraźni tę młodą i ładną kobietę w krótkiej spódnicy i z uśmiechem na ustach. Leeza zawsze jej się podobała, Andie pragnęła być do niej podobna.

Piękna Leeza ukradła jej ojca.

Andie poczuła gorzki smak nienawiści. Leeza uśmiechała się do niej przyjaźnie i cały ten czas równocześnie... sypiała z jej ojcem. Łamała serce jej matki. Rozbijała rodzinę swojego szefa.

Matka łkała, natomiast Dan był wyraźnie zniesmaczony. Jego głos stwardniał.

– Jak możesz mnie o to prosić, jeżeli wiesz, że tego nie chcę? Wyobrażasz sobie, że zostanę tylko dla dzieci? Nie na tym polega małżeństwo. To byłoby więzienie.

Andie odrzuciło od drzwi, jakby ogarnął je pożar. Nabrzmiewał w niej ból wprost nie do wytrzymania, z oczu strumieniem płynęły łzy. Chciała rzucić się na ojca, błagać go, płakać i żebrać, tak jak jej matka.

Nie miało to jednak żadnego sensu, bo był ktoś, kogo ojciec obdarzył większą miłością niż swoją rodzinę, ktoś, z kim wolał spędzić resztę życia.

Kłamał. Był kłamcą, zwyczajnym oszustem.

Raven. Tak, przyjaciółka jej pomoże, ona będzie wiedziała, jak to naprawić.

Andie pognała do swojego pokoju, zamknęła się na klucz i otworzyła okno. Rzuciła jeszcze ostatnie spojrzenie za siebie, wspięła się na parapet i wyskoczyła w ciemną noc.

Uderzyła ją wszechobecna woń roślin, usłyszała skrzek ropuchy i granie świerszczy, gdzieś w oddali zabrzmiał klakson.

Przebiegła przez podwórko i przeskoczyła żywopłot, który dzielił ich dom od posesji Johnsonów. Samochód wyjechał z bocznej ulicy, oślepiając ją światłem reflektorów. Andie zamarła, bała się, że pani Blum, pielęgniarka z trzeciej zmiany szpitala w Thistledown, zobaczy ją i zawoła Marge.

Ale pani Blum ruszyła przed siebie. To samo zrobiła Andie.

Po kilku sekundach znalazła się pod oknem sypialni Raven. Rzucała w nie kamykami, modląc się w duchu, żeby przyjaciółka wyjrzała. Ileż to razy Raven przychodziła pod jej okno, szukając pociechy! Teraz ona miała problem. Po raz pierwszy jej dom nie był ani bezpiecznym, ani szczęśliwym miejscem. Przestał być doskonały. I po raz pierwszy Andie zapragnęła znaleźć się gdzie indziej.

Zobaczywszy za szybą twarz przyjaciółki, Andie rozbeczała się. Zaniepokojona Raven otworzyła okno.

– Andie? – powiedziała szeptem. – Co się stało?

– Moi rodzice... moi rodzice się rozchodzą.

– Żartujesz. – Raven potrząsnęła głową z niedowierzaniem. – Twoi rodzice?

– Tak... – Andie nie mogła wydobyć z siebie głosu. – Mój tata... opuszcza nas.

Raven wychyliła się.

– Zaczekaj. – Lekki wiatr zwiewał na jej twarz jasne włosy, które odgarnęła gwałtownym ruchem. – Nie odchodź, zaraz zejdę do ciebie.

Po paru minutach Raven wyszła z domu i serdecznie objęła Andie.

– Jak to możliwe? Po prostu nie wierzę.

Andie położyła policzek na jej ramieniu.

– No to lepiej uwierz. Zwołał dzisiaj specjalne zebranie, żeby nas obłudnie zapewnić, jak bardzo nas kocha. – Grzbietem dłoni wytarła nos. – Dopiero później poznałam całą prawdę. Od dawna zdradzał mamę.

Raven osłupiała.

– Twój ojciec?

– Ze swoją sekretarką.

– Z tą durną cizią? Ona jest podobna... do lalki Barbie. Twoja mama wygląda o niebo lepiej.

Andie bezsilnie osunęła się na ziemię i schowała twarz w dłoniach.

– Tak okropnie się czuję. Naprawdę nie wiem, co robić.

Raven przysiadła obok, obejmując przyjaciółkę opiekuńczym gestem.

– Wszystko się ułoży.

– Jak ty sobie dałaś radę, kiedy odeszła twoja mama? Ja chyba umrę.

Raven milczała chwilę, zatopiona we własnych wspomnieniach, potem odchrząknęła i rzekła:

– Wiesz, co myślę? Rodzice są do niczego, zwłaszcza ojcowie.

– A mnie się zawsze zdawało, że mam najlepszą rodzinę na świecie. Do głowy by mi nie przyszło, że tata może zrobić...

– Coś złego – podpowiedziała Raven, a Andie przytaknęła ze smutkiem. – Tak, wiem. Był dla ciebie ideałem, bohaterem, kimś naprawdę ważnym, najważniejszym na całym świecie.

Gdy mówiła, w jej głosie pojawił się dziwny ton, małostkowy, wręcz ohydny. Andie była zaszokowana, nie poznawała swojej przyjaciółki, nie mogła pojąć, do czego zmierza ani o co jej chodzi.

– Rave?

Ich oczy spotkały się.

– A tymczasem to żaden bohater, tylko jeszcze jeden drań, zwykły drań.

Andie odwróciła się. To zbyt straszne, by mogła tak myśleć o swoim ojcu.

– Chodźmy po Julie.

– Julie?

– Czemu nie? – Raven uśmiechnęła się. – Pieprzyć ich wszystkich. Wynośmy się stąd.

– A twoja noga? Już cię nie boli?

Raven spojrzała na zabandażowane kolano i wzruszyła ramionami.

– Boli. No to co? Najwyżej pęknie mi parę szwów.

– Dużo ich masz? – z lękiem zapytała Andie.

– Dwadzieścia, to było jednak głębokie cięcie. Szkoda, że nie widziałaś mojego ojca, całkiem zzieleniał i musiał wyjść z pokoju, jak mi je zakładali. – Potrząsnęła głową. – Mam chyba jakieś ponadludzkie siły. Mój własny ojciec kompletnie zzieleniał! Nie do wiary. – Podniosła się i energiczne wyciągnęła rękę. – Wstawaj.

Andie pokręciła głową.

– Nie chcę, żeby znów coś ci się stało.

– To dla twojego dobra, nie rozumiesz? W takiej sprawie nic innego się nie liczy.

Andie zgodziła się tym razem bez słowa. Wiedziała też z góry, dokąd się udadzą, kiedy wyciągną Julie. Pójdą do opuszczonej szopy na skraju pola Trenta. Odkryły ją dwa lata wcześniej podczas wakacji i natychmiast zawłaszczyły to miejsce na specjalne okazje. Pokochały niedużą, zapuszczoną szopę, w której unosił się słaby zapach oleju, bo należała wyłącznie do nich. Mogły tam spotykać się i bez żadnych zahamowań być sobą, z dala od szpiegujących oczu rodziców i namolnego rodzeństwa.

Julie mieszkała na Mockingbird Lane, trzy przecznice za Andie i Raven, w drugiej części osiedla Happy Hollow. Przyjaciółki bezpiecznie przemierzyły kilka ulic, choć tak naprawdę nie powinny się obawiać, że ktoś je nakryje. Ulice o tej porze były puste, a zamknięte na cztery spusty domy spowijała nieprzenikniona ciemność.

Andie dziwnie zaniepokoiła ta cisza. Objęła spojrzeniem ulicę, przy której mieszkała Julie, rząd domów z nienaturalnie pustymi oknami. Od czasu gdy R.H. Rawlings, właściciel fabryki maszyn i jeden z większych pracodawców w mieście, przed pół rokiem zamknął swój zakład, prawie połowa domów w tej części osiedla gwałtownie opustoszała, oczekując na nowych nabywców lub wynajem.

Tylko trzy domy na Mockingbird Lane były zamieszkane, a większość pozostałych należała wciąż do firmy budowlanej Sadler Construction. Andie słyszała kiedyś, jak ojciec mówił, że dobrze mieć takie głębokie kieszenie jak pan Sadler.

– Wiesz, mam stracha – szepnęła. – Czuję się tak, jakby te wszystkie domy patrzyły na nas.

– Nikt w nich nie mieszka, to kto miałby nam się przyglądać?

Andie zbliżyła się do przyjaciółki.

– Tylko tak się mówi, że nikogo tam nie ma. Przecież łatwo się do nich dostać.

– Po co? Żeby polować na biedne, naiwne nastolatki? Nie sądzę.

Andie nie zgodziła się z cynizmem przyjaciółki.

– Nigdy nie wiadomo. Spójrz na tamte domy przy końcu ulicy. Za nimi są już tylko pola starego Trenta. A ten na lewo graniczy z leśną działką. – Andie zadrżała na samą myśl. – Nie robi to na tobie wrażenia?

– Nie. – Raven pokręciła głową. – Odpowiada mi, że nikogo tu nie ma. Przynajmniej żadne stare plotkary nie wściubiają w nasze sprawy swoich ciekawskich nosów, nie wrzeszczą, że przechodzimy przez ich podwórko, i nie grożą wezwaniem rodziców.

Podeszły od tyłu do piętrowego domu Julie o beżowych ścianach i ciemnobrązowych okiennicach. Na górze znajdował się pokój przyjaciółki, a sypialnia rodziców szczęśliwie usytuowana była od frontu.

Robiły to nie po raz pierwszy, lecz zachowywały ostrożność. Ojciec Julie był najgorszy ze wszystkich rodziców, bo święcie wierzył w kary, stosowane jako codzienny rytuał oczyszczający. Bez przerwy też dawał córce do zrozumienia, że nieustannie go rozczarowuje.

A kiedy już naprawdę go zawiodła, kazał jej pokutować w sposób, który przerażał Andie. Zmuszał Julie, by godzinami klęczała i studiowała Pismo Święte, poniżał ją publicznie i stosował metody kontroli, do których nie posunąłby się żaden inny rodzic.

Nazywały go z Raven „Dobrym Wielebnym Cooperem”. Uważały, że cierpi na obsesję grzechu. Na dodatek jego córka wyglądała jak dziewczyna z rozkładówki „Playboya”, a nie jak normalna piętnastolatka, co tylko pogarszało sprawę. Julie zasługuje na lepszego ojca niż ten szaleniec, myślała Andie. Gdyby tylko jej przyjaciółka potrafiła to zrozumieć...

Raven podniosła kilka kamyków i zaczęła nimi rzucać w okno Julie, która pokazała się po paru chwilach.

– Co tam robicie? – szepnęła, zerkając nerwowo przez ramię.

Raven wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

– Zejdź, to się dowiesz.

– No, nie wiem. – Julie znowu spojrzała za siebie. – Tato był dzisiaj okropnie podejrzliwy. Kiedy poszłyście, zadawał mi setki pytań. Potem musieliśmy zmówić modlitwę w intencji czystości i przebaczenia. – Podniosła wyżej żaluzję i wychyliła się, mrużąc oczy, bo była bez okularów. – Jak twoja noga?

– Boli. Ale to nic wielkiego.

– Ma dwadzieścia szwów – oznajmiła Andie.

– Dwadzieścia? – Julie wytrzeszczyła oczy. – O rety!

– Już dobra, złaź. – Raven wsadziła ręce do tylnych kieszeni. – Wielebny i tak zleje ci tyłek, bo zawsze znajdzie jakiś powód.

Julie szybko odgarnęła z twarzy miodowe włosy i uśmiechnęła się.

– Jedną sekundkę.

Mniej więcej po minucie Julie znowu pojawiła się w oknie. Dała im znak, że wszystko w porządku i po chwili wyszła z domu, zamykając za sobą drzwi.

– Rodzice Andie rozchodzą się – oświadczyła Raven bez zbędnych wstępów.

– O Boże! – Julie okręciła się, żeby spojrzeć na przyjaciółkę. – To niemożliwe, twoi rodzice?

Z oczu Andie znów polały się łzy.

– Powiadomił nas o tym dziś wieczorem. Tata... zdradza mamę ze swoją sekretarką.

– Nie mów! Z tą małą blondynką?

Andie przytakiwała milcząco.

– Jejku, wierzyć się nie chce. Zawsze mi się zdawało, że twoi rodzice są idealną parą, jak z telewizji. I tak strasznie zazdrościłam ci twojego taty.

Andie rozryczała się na dobre.

– Brawo, Julie, patrz, co narobiłaś.

– Nie chciałam.

– Ale ci się udało. Jezu!

Andie próbowała uśmiechnąć się przez łzy.

– To nie wina Julie, jestem po prostu przygnębiona.

– Chodźmy stąd – rzekła Raven. – Zanim ojciec Julie albo jeden z jej braciszków skarżypytów wstanie się wysikać i nas zobaczy.

Ruszyły przed siebie, trzymając się w cieniu, dopóki nie oddaliły się na bezpieczną odległość.

– Zaczekajcie – odezwała się Andie, kiedy zbliżyły się do końca ślepego zaułka. – Słyszycie?

– Co?

– Muzykę. Cii... tam.

Dziewczyny nadstawiły uszu.

– Gdzie to gra? – spytała Julie.

Stały między czterema opustoszałymi domami. Andie wytężyła słuch, żeby zlokalizować źródło cichej muzyki, która płynęła przez noc i nagle zgasła. Były to dziwne, niepokojące dźwięki, powolny rytm, jakby mozolnie posuwający się naprzód.

– Skąd tu muzyka?

Julie obejrzała się na stojące za nimi domy. W żadnym oknie nie było światła.

– Wszyscy śpią.

– My nie. – Raven zachichotała. – Opanujcie się. To musi być gdzieś dalej. W nocy dźwięki łatwiej się rozchodzą. – Skrzywiła się. – Już ja coś o tym wiem, kłótnie moich rodziców stały się wprost legendarne.

– Fakt – roześmiała się Andie, chociaż czuła, że oddech jej się rwie. – Mam bujną wyobraźnię.

– A jednak skóra mi cierpnie – rzekła Julie. – W takiej ciszy wszystko wydaje się...

Raven parsknęła śmiechem.

– Przestańcie! Ale z was tchórzliwe baby. Za mną!

Lekko kulejąc, ruszyła do przodu, a przyjaciółki za nią. Minęły podwórko ostatniego domu i zanurzyły się w małym zagajniku, który odgradzał Happy Hollow od farmy Trenta. Na otwartej przestrzeni widoczność była lepsza. Ich szopa stała na płaskim, pustym terenie.

Zamiast jednak wejść do środka, gdy już do niej dotarły, wspięły się na metalowy dach, położyły się i patrzyły na czarne aksamitne niebo. Czas płynął, żadna się nie odezwała. Gdzieś w oddali zaszczekał pies.

– Jak pięknie – zamruczała wreszcie Julie.

– I jak spokojnie – dodała Raven.

Andie, głęboko oddychając, splotła ręce pod głową.

– Wydaje się, że nie ma nikogo oprócz nas w całym wszechświecie. Tylko my i gwiazdy.

– A gdyby tak było? – rozmarzyła się Raven. – Żadnych głupich rodziców. Wreszcie nikt nie mówiłby nam, co i jak mamy robić.

– Gdybyśmy były same – mówiła Andie – nie byłabym teraz taka smutna.

– A chłopcy?

Andie i Raven wymieniły spojrzenia i wybuchły niepohamowanym śmiechem.

– Zostawiamy ci ich, Julie.

– Bo ja wiem – mruknęła rozdrażniona. – Powinnyśmy mieć chłopców. Może wy potraficie bez nich się obejść... ale, wiecie, ja nie bardzo.

– Mnie tam bez różnicy – oznajmiła gwałtownie Raven. – Chłopcy wyrastają na mężczyzn i stają się tacy, jak twój ojciec albo jak mój. – Była zdegustowana. – Wielkie dzięki.

Andie spojrzała na nią.

– Przecież mogą być inni.

– Tak? – Raven zmarszczyła brwi. – No to zapytaj o to swoją mamę.

Przyjaciółki zamilkły na dłuższą chwilę, wreszcie Raven wyciągnęła rękę i lekko dotknęła ramienia Andie.

– Przepraszam.

– W porządku.

Raven wsparła się na łokciu.

– Myślałyście kiedyś o przyszłości? Gdzie wtedy będziemy? Co będziemy robić?

– Ja będę w college’u – oznajmiła Andie.

– Razem tam będziemy – dodała Julie.

– Ale potem. Kim chcecie być? Wyobrażacie sobie swoje dorosłe życie?

– To proste – powiedziała Julie. – Ja chcę być popularna, tak na serio. Wcale się tego nie wstydzę. Nie czułabym się winna, gdybym stała się piękną kobietą, mogła się dobrze bawić i wychodzić gdzieś co wieczór.

Raven usiadła i podciągnęła kolana pod brodę.

– A ja chciałabym mówić, jak ma być, i żeby wszyscy mnie słuchali.

– Zostaniesz pierwszą kobietą prezydentem. Twoja podobizna znajdzie się na znaczkach pocztowych.

– Moja twarz? Żeby straszyć dzieci?

– Przestań. – Andie zrobiło się żal przyjaciółki. – Jesteś wspaniała. A chłopcy nazywają cię tak głupio, bo nie jesteś łatwa. Chcieliby wleźć ci do majtek, a ty im nie dajesz.

Zapadła cisza. Raven odchrząknęła.

– Naprawdę tak myślisz?

– Inaczej bym tego nie mówiła.

– To fajnie. – Rozpromieniła się i uniosła dumnie głowę. – Przyjmuję twoją prezydencką nominację, Julie.

Julie przechyliła się w stronę Andie.

– A ty? Czego pragniesz?

Łzy nie pozwalały jej mówić, zniekształcały słowa.

– Chcę mieć z powrotem rodzinę, pełną rodzinę... – mówiła zduszonym głosem. – Kiedyś wyobrażałam sobie, że w przyszłości wyjdę za mąż za kogoś takiego jak mój tata. Myślałam, że... – Przerwała i usiadła, obejmując ramionami podciągnięte kolana. – Słyszałam, że ludziom przytrafiają się różne złe rzeczy, ale nigdy nie przypuszczałam, by miało to dotyczyć mojej rodziny. Zdawało mi się, że... że jesteśmy chronieni, wyjątkowi. – Odwróciła się do przyjaciółek. – Jak tata mógł nam to zrobić? Mnie? Mamie? Pete’owi i Danny’emu? – Głos jej się załamał, stłumiła szloch. – Jak?

Raven objęła ją.

– Będzie dobrze.

Julie zrobiła to samo.

– Zobaczysz, jakoś się ułoży.

– Nie. – Andie zabrakło nadziei. – Czuję, że już nic nie będzie dobrze. Coś się skończyło i nigdy nie wróci. Jakbym znalazła się w innym, złym świecie.

– Masz jeszcze nas. Pamiętaj, to się nie zmieniło.

– No właśnie. – Julie oparła głowę o skroń Andie. – Kochamy cię.

Wyciągnęła rękę, łzy szczypały jej powieki.

– Najlepsze przyjaciółki.

Julie położyła dłoń na ręce Andie.

– Więcej niż rodzina.

– Zawsze razem – dorzuciła Raven, przykrywając ich dłonie swoimi. – Jesteśmy nierozłączną trójką.

– I zawsze będziemy najlepszymi przyjaciółkami – powtórzyły zgodnym chórem.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Kolejne dwa tygodnie upłynęły Andie w zmiennym nastroju. Ataki złości przeplatały się z czarną rozpaczą, paniką i poczuciem zdrady.

Ojciec wyniósł się na dobre. Jego ubrania, książki, kije do golfa i tenisowe rakiety, wszystko to bezpowrotnie znikło. Matka schowała rodzinne fotografie, na których się znajdował, i opróżniła spiżarnię oraz lodówkę z produktów, które tylko on jadał.

Po kilku dniach nie było w domu śladu po ojcu, jakby nigdy tu nie mieszkał.

Pozostał za to w pamięci i sercu Andie. Nie zdawała sobie dotąd sprawy z tego, jak bardzo odciska się obecność człowieka w jakimś miejscu. Bez ojca dom wydawał się zupełnie pusty, cichy i smutny. Zmienił się nawet zapach.

Ten dom przestał być domem.

Andie widywała się z ojcem w czasie weekendów, wiedziała, że zależy mu na dobrych kontaktach z nią i jej braćmi, mimo to nic nie było już takie samo. Tęskniła za nim, za jego bliskością, mimo że tak bardzo ją zranił i rozzłościł. Brakowało jego głosu, którym wieczorami ogłaszał wszem i wobec swój powrót z pracy, jego wybuchów śmiechu, gdy mocował się z bliźniakami, poczucia bezpieczeństwa, które zapewniała sama jego obecność. Dopóki był, nie miała pojęcia, że tyle jej dawał. Odejście ojca spowodowało ogromną wyrwę w jej życiu, pustkę tak bolesną, że chwilami nie pozwalała oddychać.

Danny i Pete czuli się podobnie. Stracili grunt pod nogami, nie byli już tacy jak dawniej. To ponad miarę rozrabiali i robili mnóstwo hałasu, to zachowywali się nienaturalnie cicho. Matkę ogarnęła głęboka apatia. Z rzadka wstawała z łóżka, przestała interesować się dziećmi, przyjaciółmi, jedzeniem, porzuciła wszystkie zajęcia, którym do niedawna oddawała się z taką energią. W ten sposób Andie straciła nie tylko ojca, ale i matkę.

Robiła wszystko, co w jej mocy, żeby pomóc Marge. Nie wspominała o ojcu, nie zdradzała się z własną rozpaczą i strachem. Sprzątała, pomagała w kuchni i zajmowała się braćmi.

Raven i Julie także zabrały się dziarsko do roboty. Piekły ciastka, słały łóżka i odkurzały w domu Andie, biegały do sklepu, kiedy tylko przyjaciółce zabrakło chleba, mleka czy masła orzechowego. Były jej podporą, czymś stałym i niezmiennym. W ich towarzystwie potrafiła się śmiać, mogła dzielić z nimi radości i smutki. Teraz dopiero Andie zrozumiała, jakie spustoszenie w duszy i życiu Raven spowodowało odejście jej matki, po raz pierwszy też naprawdę pojęła, skąd wzięła się jej zawzięta lojalność w przyjaźni.

Raven i Julie stały się teraz jej prawdziwą rodziną.

– Andie? Andie, w porządku?

Spojrzała najpierw na jedną, potem na drugą przyjaciółkę. Siedziały na łóżku Raven, słuchając muzyki i zajadając chipsy, i patrzyły na nią z troską. Andie odwróciła wzrok, żeby ukryć niespodziewane łzy, zdumiona, że dwa tygodnie po odejściu ojca ciągle za nim beczy. Po chwili dzielnie uniosła głowę.

– Mama i ja... Pojechałyśmy wczoraj z mamą do centrum kupić nową pościel. Nie chce spać... w starej.

– Rozumiem ją. – Julie zadygotała. – Też bym nie chciała, to zbyt ponure.

– Chodzi o to – ciągnęła Andie – że kiedy zatrzymałyśmy się na światłach koło McDonalda i ja... my... – Gardło na dobre jej się zacisnęło, musiała odczekać. Złożyła dłonie. – Zobaczyłyśmy go w samochodzie obok. Z nią.

Dziewczynki zapiszczały z niedowierzaniem.

– Coś ty?!

– Oni... ona... siedziała na nim. No wiecie, całowała go i... – Andie nie mogła wykrztusić nic więcej, tylko zakryła oczy dłońmi, żeby wymazać obraz ojca z Leezą. – Jak on może całować jakąś obcą kobietę? To nie w porządku.

– To obrzydliwe! – Julie usiadła oburzona. – Wciąż nie mieści mi się to w głowie.

– To nie jego wina – stwierdziła nagle Raven, mrużąc oczy. – To ta Barbie go wam ukradła.

– Nienawidzę jej – oznajmiła Andie. – Chciałabym, żeby umarła.

Raven popatrzyła na nie.

– To oszustka, złodziejska mała suka. Zasłużyła sobie na karę. Musimy wymyślić jakiś plan.

Julie wychyliła się.

– Ukarać ją? Ale jak?

Andie zdenerwowała się.

– Rave, gdzie ty żyjesz? Mogę sobie fantazjować, że smażę tę dziwkę na gorącym oleju, ale fakt pozostaje faktem. Ojciec zostawił mamę, zostawił mnie i moich braci. Bez jego zgody i udziału nic by się nie stało.

Raven nie mogła się z tym zgodzić.

– Ukradła go, Andie, to się nie dzieje tak sobie. Zaczaiła się na niego i... hyc!

Andie przypomniało się, jak nieraz wstępowała do biura ojca, sama, z mamą lub z braćmi. Leeza, która zawsze nosiła krótkie sukienki i obcisłe bluzki, nieustannie kręciła się wokół szefa, jakby chciała zasłonić go przed jego rodziną. Jakby to ona była żoną, a Marge jakimś natrętnym babsztylem. Andie czuła się dziwnie zażenowana, gdy Leeza patrzyła na ojca spod swoich ciemnych rzęs albo lekko i pieszczotliwie dotykała jego ręki.

W Andie aż się zagotowało. Raven ma rację, pomyślała, Leeza zaplanowała sobie tę kradzież.

– Jak się do niej dobierzemy?

– Możemy zaatakować jej dom – zaproponowała Julie, sięgając po garść chipsów do torebki, która leżała między nimi na łóżku. – Albo obrzucić go jajkami.

– To za mało – oznajmiła Raven.

– Masz lepszy pomysł?

Raven uśmiechnęła się chytrze.

– Możemy walnąć ją w głowę i pogrzebać.

Julie nieomal zadławiła się chipsem. Andie poklepała ją po plecach, wytrzeszczając równocześnie oczy na Raven.

– Bardzo śmieszne.

– Tak tylko sobie pomyślałam. – Raven oparła brodę na pięści. – Muszę się nad tym zastanowić.

– Czekajcie! – Julie wygarnęła kolejną garść chipsów. – Czy ona nie ma takiego małego sportowego wozu?

Kiedyś Andie podziwiała ten samochód i życzyła ojcu, żeby stać go było na taki sam. Teraz pewnie może sobie nim jeździć do woli. Nienawiść rozpalała jej serce.

– To czerwony fiat. Ta suka podnosi dach tylko wtedy, kiedy pada. Szpanuje na ostrą superlalunię.

– Wiesz, gdzie parkuje?

– Przy biurze ojca. Z tyłu, w cieniu pod drzewami.

Julie chichotała, zacierając ręce.

– Wypuśćmy jej powietrze z opon.

– Nie tak szybko – przystopowała ją Raven. – To ma naprawdę dać jej w kość, a co najmniej śmiertelnie ją przestraszyć. W końcu chyba na to zasłużyła, a jak jej zrobimy kichę, to zmieni koło, a jak porysujemy lakier, to sobie zaraz odmaluje.

– Zapomnijmy o tym – poprosiła Andie, bo żołądek rozbolał ją na dobre. – I tak nic nie zrobimy, a takie gadanie... – Nerwowo westchnęła. – Lepiej porozmawiajmy o czymś innym, dobra?

I tak też się stało. Dziewczęta zajęły się najbliższą imprezą, zastanawiały się, w co się ubiorą, pogadały o nowej płycie Michaela Jacksona, obsmarowały też różnych chłopaków, a zwłaszcza Ryana Tolbera. Przyjaciółki tłumaczyły Julie, dlaczego nie powinna do niego dzwonić.

Nagle Julie wyprostowała się.

– O mały włos zapomniałabym wam powiedzieć! Ta muzyka, no wiecie, znowu ją słyszałam.

– Jaka muzyka? – spytała Andie, przewracając się na bok, żeby sprawdzić godzinę na budziku.

– No ta, którą słyszałyśmy tamtej nocy.

Andie stwierdziła, że czas do domu, musiała bowiem sprawdzić, czy bliźniacy położyli się spać. Zaczęła się zbierać.

– Znów ją słyszałam – upierała się Julie. – Wczoraj, kiedy szłam do Toto. Nie sądzicie, że to dziwne?

– Ty sama jesteś dziwna – rzekła Raven, rzucając w nią poduszką. – Muzyka w pustym domu! Nie zdziwiłabym się, gdybyś powiedziała, że uprowadzili cię kosmici! I że świetnie całują.

– To prawda! – Śmiejąc się serdecznie, Julie odrzuciła poduszkę. – Świetnie całują!

W następnej chwili poduszka trafiła w twarz zdezorientowanej Andie, która aż zapiszczała i przysiadła, lecz szybko odzyskała równowagę.

Rozpoczęła się regularna bitwa. Dziewczyny ciskały poduszkami i śmiały się do rozpuku. Raven waliła bez uprzedzenia, a przy ostatnim rzucie jej poduszka rozdarła się i w górę poleciały pióra.

Pół godziny później, uśmiechając się pod nosem, Andie wędrowała do siebie przez podwórko Raven. Kiedy przekradała się przez kawałek wolnej przestrzeni pomiędzy oddzielającymi dwie posesje krzewami oleandrów, ulicą przejechał samochód, a przez jego otwarte okna płynęła muzyka. Andie przystanęła, wsłuchując się w gasnące szybko dźwięki. Pomyślała o Julie, która wspomniała o tajemniczej muzyce rozbrzmiewającej na jej cichej uliczce.

Sama nie wiedząc dlaczego, Andie przestraszyła się. Było w tym coś niedobrego, wręcz złowróżbnego. Poczuła dreszcze, ale zaraz skarciła się za głupotę i ruszyła dalej. Zachowuję się jak skończona idiotka, pomyślała. Ostatecznie cóż w tym dziwnego, że dwukrotnie zabrzmiała ta sama muzyka z niewiadomego źródła? To wcale nie jest niesamowite.

A jeśli jest? Znów poczuła dreszcz niepokoju. Może jednak nie były to zwidy czy też wybryki wyobraźni, tylko ktoś rzeczywiście przebywa w jednym z opuszczonych domów?

ROZDZIAŁ PIĄTY

– Myślałam o tym, co powiedziała Julie. No wiesz, o tej muzyce – rzekła cicho Raven dwa wieczory później, kiedy przyjaciółki siedziały na łóżku Andie z nowym numerem miesięcznika „Cosmopolitan” i sześcioma buteleczkami lakieru do paznokci w różnych odcieniach różu, od bladego do bardzo jaskrawego. – Coś mi się tu nie podoba.

Andie sięgnęła po „Różowy blask”, pomalowała paznokieć kciuka i zaczęła dmuchać, żeby go wysuszyć.

– Zgadzam się. Jeżeli coś pojawia się dwa razy, to musi w tym być coś więcej niż przypadek. – Odsunęła nieco dłoń, by sprawdzić efekt, i zmarszczyła brwi. – Ciekawe, dlaczego uważa się, że dziewczyny powinny malować paznokcie na różowo?

– Tak po prostu jest – stwierdziła Julie, przesuwając okulary na właściwe miejsce na nosie. – Różowy to kolor dziewczyn, a niebieski chłopców.

– Chyba tak. – Andie nie spodobał się wybrany odcień, więc postanowiła zmyć lakier.

– Słuchajcie. – Raven zniecierpliwiła się. – A jeśli ktoś nielegalnie przebywa w jednym z tych domów?

Andie spojrzała na nią.

– Co by tam robił?

– Nie wiem, oto jest pytanie.

Julie przeszyła je piorunującym wzrokiem.

– Chyba chcecie, żebym umarła ze strachu. Zapomniałyście, że mieszkam na tej ulicy?

– No tak. – Raven usiadła prosto. – Powinnyśmy to sprawdzić.

– Teraz? – Julie wyciągnęła dłonie. – Paznokcie mi jeszcze nie wyschły.

– I tak ojciec każe ci je zaraz zmyć. – Raven spojrzała na przyjaciółkę. – Zresztą co innego mamy do roboty?

– Chyba nic. – Andie zwróciła się do Julie. – A ty co myślisz?

Julie wzruszyła ramionami.

– Dobra, i tak muszę być w domu za godzinę.

Powiedziały mamie Andie, że przenoszą się do Julie. Poszły na skróty przez kilka podwórek, omijając pewnego wyjątkowo podłego dobermana oraz odciągając Julie od kilku chłopaków, aż wreszcie znalazły się na Mockingbird Lane.

Dotarły do końca zaułka i wpatrzyły się w cztery puste domy.

– Ale zabawa – szepnęła Andie. – Co zrobimy, jak coś znajdziemy?

Julie zachichotała nerwowo.

– Chyba się posikam.

Andie zerknęła na Raven.

– Jak myślisz, w którym domu grała muzyka?

Dziewczyna skupiła się, przymykając oczy. Wszystkie budynki były pogrążone w ciemności, z ich okien wiało nieziemską pustką, przed każdym z nich stała tablica z napisem: „Na sprzedaż”. Budynki były średniej wielkości, za to oferowały lokatorom nowoczesne wyposażenie, wszelkie możliwe udogodnienia oraz ciekawą kolorystykę. Posesje wokół nich także nie były duże, lecz postarano się zostawić możliwie dużo starych drzew, co stwarzało pozory, że dzielnica jest bogatsza niż w rzeczywistości i bardziej zasiedziała.

– Tam. – Raven wskazała na najbardziej odsunięty dom. – Za nim nic już nie ma. Zobaczcie – dodała – latarnia tam się nie pali. Gdybym miała jakieś złe zamiary, na pewno wybrałabym tamten dom.

Przyjaciółki zgodziły się półgłosem i ruszyły za nią. Rzucając niespokojne spojrzenia, dostały się na tyły domu. Gdy Julie lekko stuknęła Andie palcem w plecy, dziewczyna podskoczyła.

– Rany! – szepnęła. Położyła dłoń na sercu i syknęła: – Przestań, bo ja...

– Ciii... – Raven przywołała je do porządku. – Posłuchajcie.

Serce Andie waliło jak młotem. Po chwili nachyliła się ku Raven.

– Nic nie słyszę.

Julie zbliżyła się do nich.

– Ani ja.

Raven cicho się roześmiała.

– Chodźmy.

Podkradły się pod pierwsze okno i zajrzały do środka. Pokój, przeznaczony najprawdopodobniej na sypialnię, był pusty. Przesunęły się do następnego okna, potem jeszcze do następnego, wszędzie z podobnym rezultatem. Pralnia, jadalnia, kuchnia – wszystko świeciło pustkami.

I nagle spotkała je nagroda. Krzesło. Pojedyncze drewniane krzesło z wysokim oparciem, takie, jakie stoją przy biurku czy przy stole w jadalni. Tyle że nie było tu ani stołu, ani biurka, nie było telewizora ani lampy, zupełnie niczego poza tym krzesłem.

Wyglądało dziwnie nieziemsko, jakby było centrum wszechświata. Andie przechyliła głowę. Nie, nie centrum, teraz skojarzyło jej się to z pustą teatralną widownią. Zadrżała.

– Tak, to ten, założę się.

– Ja też. – Raven odwróciła się do Julie. – Jesteś pewna, że nikt go nie kupił?

– Na sto procent. Mama rozmawiała o nim z panią Green parę tygodni temu. Żaden z tych czterech domów nie znalazł kupca. Pani Green była naprawdę wściekła, bo jej mąż może dostać przeniesienie, i ona boi się, że nie sprzedadzą swojego domu. – Julie złapała oddech. – Poza tym same widzicie ten napis: „Na sprzedaż”.

– Co teraz? – wyszeptała Andie. – Jeden mebel nie świadczy o tym, że zaczaił się tam morderca z siekierą.

– Spróbujmy otworzyć drzwi.

Andie wstrzymała oddech. Okazało się, że drzwi są zamknięte na klucz. Okien także nie dało się otworzyć.

– Chodźmy stąd, Raven. – Andie rozejrzała się nerwowo. – To nie jest dobry pomysł.

– Zaraz, sekundkę. – Raven wspięła się na palce i przesunęła dłonią nad drzwiami. – Bingo! – powiedziała, trzymając klucz.

– Gdzie się tego nauczyłaś? – Zdumiona Andie pokręciła głową. – Czy to nie jest przestępstwo?

– Przestępstwo? – Raven uniosła brwi. – Mamy klucz, więc się nie włamujemy.

– Pełno ludzi ogląda domy na sprzedaż – wtrąciła Julie. – Nic więcej nie robimy.

Gdy Raven włożyła klucz do zamka, Andie się odsunęła.

– A jeśli ktoś tu jednak mieszka? Jeżeli jest w domu?

Raven spojrzała na nią znacząco.

– Akurat. Jak cię strach obleciał, zostań tu, a my z Julie wejdziemy do środka. Wchodzisz ze mną? – upewniła się, podnosząc wzrok na Julie.

Gdy przyjaciółka przytaknęła, Raven otworzyła drzwi.

Andie patrzyła na nie, jak znikają w drzwiach, a potem w głębi domu. Czekała z walącym sercem, a czas ciągnął się przerażająco powoli. Co one tam robią? Co tam zobaczyły?

– Dziewczyny – szepnęła. – Co się dzieje?

Nie było odpowiedzi. Andie zbliżyła się do drzwi, wytężając słuch. Kiedy w dalszym ciągu nic nie usłyszała, zajrzała do środka. Wciąż nic. Raven nieraz nazywała ją „cykorem” i teraz musiała przyznać jej rację. Zrobiło jej się wstyd. Przemogła strach i weszła do środka.

Drzwi otwierały się na kuchnię sąsiadującą z pokojem, w którym stało owo nieszczęsne krzesło. Za nim była jadalnia. Hol prowadził do pomieszczeń, które Andie uznała za sypialnie.

Dziwnie, pomyślała, bo ze strachu zrobiło jej się zimno. Dom niby był pusty, ale miał w sobie jakieś echo życia. Dostrzegła opakowanie po jedzeniu na wynos, filiżanki w zlewozmywaku, usłyszała szum wentylatora.

– Rave? – Zawołała półgłosem. – Julie?

– Tu jesteśmy – odparła Raven. – Zobacz, co znalazłyśmy.

Andie ruszyła w głąb holu i odnalazła przyjaciółki w głównej sypialni. Był to duży pokój ze sklepionym sufitem i wyeksponowanymi drewnianymi belkami. Brakowało w nim łóżka, stały tam tylko pufy i stolik. Oraz całkiem przyzwoita wieża. Andie kucnęła przy niej i otworzyła przegródkę na kasety. Była pusta.

– Jest sprzęt. – Julie spojrzała na przyjaciółki. – To stąd się wzięła ta muzyka. Jednak ktoś bywa w tym domu.

– Ale w jakim celu? – Andie pokręciła głową. – Czegoś tu nie rozumiem. Nie podoba mi się to.

– Nie ma żartów. Lepiej się stąd zmywajmy.

Wystartowały z powrotem do kuchni. Andie wsadziła po drodze głowę do łazienki. I w niej były ślady po tajemniczym lokatorze: zasłona prysznicowa, kubek na umywalce. Brakowało tylko ręczników i przyborów toaletowych.

Kiedy znalazły się w kuchni, Julie trzęsła się jak galareta.

– Strasznie... Zupełnie jakby tu mieszkał nie człowiek, ale jakiś... duch.

– Duch? – powtórzyła Raven, wskazując na papierową torebkę z McDonalda. – Otrząśnij się, w tym domu przemieszkuje ktoś z krwi i kości.

Ta perspektywa jeszcze bardziej przeraziła Andie. Skierowała kroki do cicho pomrukującej lodówki, otworzyła ją i zbadała jej wnętrze. W środku znalazła nienapoczętą butelkę wina, sześć puszek piwa, resztkę sera i kiść winogron.

Raven zajrzała jej przez ramię i ucieszyła się.

– Piwko?

– O nie, nawet nie próbuj. Jeśli weźmiesz choć jedno, od razu się domyślą, że ktoś tu był.

– To co? – Raven wyciągnęła rękę. – Przecież nie będą wiedzieć, że to akurat my... – Zamilkła i ściągnęła brwi. – Co to za hałas? Całkiem jakby...

Wszystkie trzy zastygły, uświadamiając sobie, co się dzieje. To był odgłos automatycznej bramy do garażu, która właśnie się otwierała.

– Cholera. – Andie spojrzała na przyjaciółki. Tym razem otworzyły się i zatrzasnęły drzwi samochodu. – Co robimy?

– Chowamy się – zdążyła powiedzieć, a właściwie zaskrzypieć ze strachu Raven. – I to już!

Andie rozglądała się jak oszalała. Złapała rękę Julie i rzuciła się w stronę spiżarni. Wepchnęła tam przyjaciółkę i wcisnęła się za nią, nie mając już czasu, by szczelnie zamknąć drzwi, bo do kuchni wszedł jakiś mężczyzna. Andie przytrzymała gałkę u drzwi, by ich ruch nie zdradził, że ktoś się za nimi ukrył, natomiast zupełnie straciła kontrolę nad nieprzytomnym z przerażenia sercem. Przez wąską szparkę mogła obserwować ruchy intruza.

Nie zapalił światła, nie sposób zatem było zobaczyć jego twarzy. Był wysokim szatynem ubranym w luźne, wygodne ubranie – tyle zdołała odgadnąć. Podszedł do lodówki i otworzył ją. Światło z jej wnętrza zalało ciemną kuchnię, lecz nieznajomy nadal był obrócony plecami. Po chwili dało się słyszeć kliknięcie i syk otwieranej puszki. Pił piwo. Dzięki Bogu, że nie ruszyły puszek, bo natychmiast wiedziałby, że ktoś jest w domu.

Zamknął lodówkę i odwrócił się, wbijając wzrok w spiżarnię. Nawet nie drgnął i zdawało się, że patrzy prosto w oczy Andie. Ruszył w ich stronę. Dziewczyna zamarła. Powstrzymywała oddech, robiło jej się słabo, była przekonana, że następna chwila będzie ostatnią w jej życiu. Zaciskała powieki, krople potu spływały jej po plecach, wślizgując się pod gumkę od majtek. Za nią, na podłodze, poruszyła się Julie.

Nie ruszaj się, Julie, nie oddychaj.

Mężczyzna zatrzymał się o krok od spiżarni, po czym wyciągnął rękę. Pchnął drzwi, domykając je. Zamek się zatrzasnął.

Nie zobaczył ich.

Dopiero teraz znalazły się w prawdziwej pułapce.

Andie zatkała sobie usta dłonią, żeby nie krzyknąć ze strachu i ulgi równocześnie. Co teraz? – myślała gorączkowo.

Jej oczy przyzwyczaiły się już do ciemności, spojrzała więc na Julie. A gdzie jest Raven?

Oczy Julie były okrągłe ze strachu, rosła w niej histeria. Andie mogła to stwierdzić bez wahania, bo sama czuła się podobnie. Walczyła ze sobą, żeby nie wrzeszczeć co sił. Żeby nie otworzyć ust i nie wyrzucić z siebie pełnego lęku lamentu, i nie wybiec, mijając mężczyznę, który nie wiadomo dlaczego zamieszkał w tym opuszczonym domu. Kim był? Co go tu przygnało? Mógł być człowiekiem poszukującym samotności lub też zbiegiem z więzienia. Mógł być biznesmenem, który zamierzał kupić ten dom, lub też gwałcicielem albo mordercą. Mógł być wszystkim i nikim. Tajemniczy mężczyzna bez twarzy.

Andie nie zaczęła wrzeszczeć, tylko twardo opanowała swoje nerwy. Podniosła palec do ust, w ten sposób dając Julie znak, by milczała. Przyjaciółka pokiwała głową i przycisnęła twarz do podciągniętych pod brodę kolan.

Minuty wlokły się jak godziny. Jak wieczność. W spiżarni robiło się coraz ciaśniej i duszniej, jak w grobowcu, jak w hermetycznym pudełku. Andie zalewał pot, rosło w niej pragnienie krzyku i ucieczki. Nie wiedziała, jak długo jeszcze będzie w stanie to wytrzymać. Policzyła do dziesięciu, potem do dwudziestu, wyrównując na siłę oddech. Powtarzała sobie, że wszystko będzie dobrze. Jeśli ten mężczyzna niczego nie usłyszał, nie ma powodu, żeby zajrzał do spiżarni. Wszystko będzie dobrze, jeżeli będą siedzieć cicho. Raven też nic się nie stanie.

Zamknęła oczy, wyobrażając sobie, jak mężczyzna popija w ciemności piwo. A potem nagle okręca się na pięcie, wyczuwając ich obecność, tak jak drapieżnik wyczuwa swoją ofiarę w dzikiej głuszy. Metaliczny smak strachu dusił ją jak knebel.

Nadstawiała uszu, zdawało jej się, że słyszy ruchy nieznajomego, jego kroki, jego rytmiczny oddech. Mogło to być tylko złudzenie. Wstrzymała oddech i modliła się w duchu.

Proszę, Boże, proszę, niech on stąd odejdzie.

Powtarzała słowa modlitwy tak długo, aż uświadomiła sobie, że wbija paznokcie w skórę dłoni. Jeszcze moment, a straci przytomność z braku powietrza. W tej samej chwili zdała sobie sprawę z ciszy, która panowała za drzwiami.

Drzwi spiżarni otworzyły się na oścież.

Krzyk Andie rozdarł ciszę.

To była Raven. Andie zaszlochała z nieopanowaną ulgą i wytoczyła się na zewnątrz, a w jej ślad poszła Julie. Padły sobie w ramiona, czepiając się rozpaczliwie jedna drugiej.

– Gdzie byłaś? – płakała Andie. – Tak się martwiłam, że on cię zobaczy.

– Byłam w jadalni. A co z wami?

– W porządku. W po...

– Chcę do domu. – Julie szczękała zębami.

Raven chwyciła dłonie Julie i masowała je.

– Co on tu robi?

– Pojęcia nie mam. To było takie nienormalne. On... – Andie ugryzła się w język, lęk nie pozwalał jej oddychać. – Jesteś pewna, że sobie poszedł? Jesteś pewna...

– Poszedł. – Raven pokazała palcem na salon. – Wyszedł tą samą drogą, którą tu wszedł.

Andie spojrzała w ślad za palcem przyjaciółki.

– A jeśli wróci? Może tylko gdzieś się schował, zaczaił się na nas?

– Po co? – Raven potrząsnęła głową. – Nie, słyszałam bramę do garażu. Odjechał.

– Chcę stąd wyjść – rzekła znów Julie. Była bliska rozpaczliwego, histerycznego płaczu. – Nie podoba mi się tu, mógł nam zrobić krzywdę.

Andie przytuliła ją.

– W porządku, kochanie. Nie tknął nas. Już go tu nie ma. Wszystko w porządku.

– Ale mógł nam coś zrobić, gdyby nas znalazł, mógł... wszystko. Nikt nie wie, że tu jesteśmy!

– Kto to był? – Raven zadała to pytanie głównie sobie.

Andie odwróciła się do niej.

– Nie widziałam go dokładnie. A ty?

Przyjaciółka obrzuciła ją przelotnym spojrzeniem i potrząsnęła głową.

– Nie widziałaś jego twarzy? Byłam pewna, że widziałaś. Był tuż obok.

– Jest ciemno, a kiedy się zbliżył, domknęłam drzwi. – Andie przycisnęła dłoń do bolącego żołądka. – Zamknęłam też oczy, tak się bałam, że nas odkryje.

– Ja też – przyznała Raven. – Bałam się zaglądać przez drzwi. – Zaśmiała się głośnym, pełnym podniecenia śmiechem. – Ale przygoda! – Znów się roześmiała i podeszła do blatu kuchennego. – Zobaczcie, co zostawił.

Andie zbliżyła się do niej i zobaczyła coś, co wyglądało na dwa zwinięte kawałki materiału.

– Co to jest? – spytała Andie.

– Szaliki.

Raven chciała wziąć jeden z nich do ręki, ale Andie ją powstrzymała.

– Nie dotykaj.

– Dlaczego? Odłożę je z powrotem. – Zrzuciła rękę Andie i sięgnęła po szalik. Był długi, wąski i lekko połyskiwał. – Jaki miękki, zobacz.

Po chwili wahania Andie dotknęła mieniącej się, delikatnej materii, która prześlizgiwała się między palcami.

– Mama ma podobny szal. To jedwab.

– Jedwab – powtórzyła Raven. – Po co je tu przyniósł? – Spotkała wzrok Andie. – Kto to jest, Andie? Co on tu robi?

Andie wpatrywała się w oczy przyjaciółki.

– Nie wiem. I chyba nie powinnyśmy się tego dowiadywać.

Julie podeszła do nich biała jak ściana.

– Niedobrze mi, chcę wyjść.

Andie pokiwała głową i szturchnęła Raven, która znów skupiła się na szaliku. Przyglądała mu się z dziwną, nienaturalną fascynacją. Wyglądała, jakby była w transie.

– Wychodzimy.

– One są dla jakiejś kobiety, jestem tego pewna. Ale co to za kobieta? Dlaczego je tutaj przyniósł? I czemu od razu dwa?

Gdy Julie stęknęła i skurczyła się, Andie otoczyła ją ramieniem.

– Chodź, Raven, jej jest niedobrze.

Dziewczyna podniosła nieprzytomny wzrok.

– Co?

– Julie ma mdłości. Musimy stąd wyjść.

Raven przytaknęła, złożyła na powrót szalik i trzy przyjaciółki opuściły dom tak samo, jak do niego weszły. Andie spojrzała za siebie. Nigdy więcej jej noga tu nie postanie, obiecała sobie, nigdy więcej.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Przez kilka kolejnych dni Andie i jej przyjaciółki nie rozmawiały o niczym innym, jak tylko o tajemniczym mężczyźnie oraz o niebezpieczeństwie, o jakie się otarły. Były przekonane, że pan X, bo tak go nazwały, ma złe zamiary, choć nie potrafiły ich sprecyzować. Andie i Julie to wystarczyło, by stracić ochotę na dalsze spotkania z panem X oraz na konspiracyjne wizyty w opuszczonym domu, natomiast Raven, wręcz przeciwnie, pragnęła poznać plan działania tajemniczego mężczyzny.

– Nie jesteście nawet ciekawe? – spytała.

Siedziały w ogrodzie Andie, sącząc colę. Duchota południowych godzin dawała się bardzo we znaki.

– Nie. – Andie przyłożyła do czoła pustą, zimną puszkę. – Chcę o tym zapomnieć.

– Ja też – poparła ją Julie. – Nigdy w życiu tak się nie bałam.

– Czy wy siebie w ogóle słyszycie? Niby chcecie zapomnieć, a o niczym innym nie gadacie. Poza tym – upierała się Raven – jak można o tym zapomnieć? Byłyśmy tam i wiemy, że facet robi coś złego...

– Ja tam nic nie wiem. – Andie padła na trawę, przeklinając skwar. – Ty też nie. I to my zrobiłyśmy źle, wchodząc do cudzego domu.

– On też tam nie mieszka. – Raven nachyliła się ku Andie. – Ten dom powinien być pusty. – Odwróciła się do Julie. – Przyznaj się, uważasz, że z tym gościem coś jest nie tak?

– No... nie wydaje się całkiem normalny. – Julie masowała skulone ramiona. – Rave ma rację, Andie. Ten facet był tam nielegalnie.

– Odbiło wam? – Andie spojrzała na nie z niedowierzaniem. – A my niby co, zaprosił nas tam ktoś? Przestańcie się oszukiwać, myśmy się tam włamały.

– A może popatrzyłabyś na to z innej strony? – Raven podciągnęła kolana pod brodę. – To nasz teren, to ulica Julie. A jeśli pan X jest jakimś zboczeńcem? Mordercą albo... gwałcicielem nieletnich?

– Morderca? Gwałciciel? – Andie przewróciła oczami. – Facet wypił sobie piwo w domu, który uważałyśmy za pusty. Rave, chyba posuwasz się za daleko.

– Nie sądzę. Weź do ręki gazetę, codziennie piszą o zboczeńcach. Oni są wszędzie. – Raven zniżyła głos. – Julie ma małych braci. Ty też. Chyba nie chcesz mieć takiego sąsiada?

– Nie, ale...

– Jezu, Andie! – Raven zirytowała się. – Przecież to ty się o wszystkich zamartwiasz. Zapomniałaś? To ty starasz się, żeby było dobrze.

– Owszem, martwię się. Ale wcale nie jestem pewna, czy ten facet chce zrobić coś złego. On może być zupełnie niegroźny. I pewnie ma prawo przebywać w tym domu.

– Andie, przecież sama w to nie wierzysz. – Raven spojrzała jej w twarz. – Popatrz mi w oczy i powiedz, że uważasz to za normalne, jak on tam wszedł i po ciemku pił to piwo. Powiedz mi z ręką na sercu, że nie ma w tym nic dziwnego.

– Nie zapominaj o czarnych szalikach – wtrąciła Julie. – To dopiero było dziwne.

Andie zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak cicho, prawie bezszelestnie mężczyzna poruszał się po kuchni. Wspomniała jego spokój i swój paniczny strach. Wzdrygnęła się.

– Zgoda, był bardzo dziwny. Ale to jeszcze nie przestępstwo.

Raven odwróciła się do Julie.

– Powiedz jej, co odkryłaś.

Julie nachyliła się ku nim konspiracyjnie, zniżając głos do dramatycznego szeptu.

– Jeszcze raz zapytałam mamę o ten dom. Spytałam, czy został sprzedany albo wynajęty, ale mama zaprzeczyła. Powiedziała, że rozmawiała nawet o nim z panią Butcher, tą agentką od nieruchomości. – Nabrała głęboko powietrza. – Pani Butcher zapewniła, że wszystkie cztery domy należą do firmy budowlanej.

Andie znów zadrżała.

– To co mamy zrobić? Powiedzieć rodzicom?

Raven ściągnęła usta.

– A co byś im powiedziała? Że włamałyśmy się do tego domu, bo wydawało nam się, że ktoś tam mieszka?

– Mój tata stłukłby mi tyłek na kwaśne jabłko, gdyby się dowiedział, że choćby spojrzałam w tamte okna. – Julie potrząsnęła głową. – Gdyby wiedział, co tak naprawdę...

Zawiesiła głos. Wiadomo było, że Dobry Wielebny Cooper potrafi wymyślić niezliczoną liczbę potwornych kar, w tym na przykład rozdzielenie przyjaciółek na zawsze.

– Mogłybyśmy wspomnieć o muzyce – zaproponowała Andie, gapiąc się na trawę i obracając w palcach puszkę po coli. – Powiedziałybyśmy, że widziałyśmy, jak ktoś wchodzi do środka...

– Andie! – Julie chwyciła ją za rękę. – Patrz, twój tata.

Dan Bennett skręcał właśnie na podjazd, jak niegdyś robił to każdego dnia.

– Wiedziałam – szepnęła Andie. – Wiedziałam, że tak będzie. On wraca do domu!

Raven i Julie wymieniły spojrzenia.

– Nie rób sobie za dużych nadziei.

– To po co by tu przyjechał? W środku dnia?

Ojciec otworzył samochód, a Andie zerwała się i popędziła do niego.

– Cześć, tato!

Obrócił głowę, był blady z wściekłości. Andie zamarła, cała jej radość uleciała w jednej chwili.

– Tato? Co się stało?

– Gdzie twoja matka? – Zatrzasnął drzwi ze złością. – Jest w domu?

– Chyba tak. Ja...

– Zostań tu. To sprawa między dorosłymi.

Odprowadziła go wzrokiem, potem zaczęła się za nim skradać. Ojciec wszedł bez pukania.

– Marge! – zawołał, potem jeszcze głośniej: – Marge!

Matka pokazała się w kuchennych drzwiach, ucieszona jego widokiem.

– Dan? Co za niespo...

– Oszczędź sobie – warknął. – Co ty, do diabła, chcesz przez to osiągnąć?

Jej mina zrzedła w jednej sekundzie.

– Osiągnąć? Nie wiem, o czym...

– Nie wstawiaj mi tu kitu. Do cholery, dobrze wiesz, o czym mówię.

Andie stała kilka kroków za ojcem. Była zdumiona, bo Dan właściwie nigdy nie przeklinał. Patrzyła na matkę zmieszana. Jeżeli ojciec przyszedł prosić o wybaczenie, to dlaczego zachowuje się tak agresywnie? Jeśli chce wrócić do domu, dlaczego się wścieka?

Dan zacisnął pięści i zbliżył się do żony.

– Leeza mogła zginąć, Marge. Mogła się zabić. Czy to nic dla ciebie nie znaczy? Co z ciebie za człowiek?

Aha, chodzi o Leezę, stwierdziła Andie załamana. Przyszedł w jej sprawie, a nie dlatego, że kocha swoją rodzinę i tęskni za nią. Nie dlatego, że chce wrócić do domu. Odsunęła się, żałując, że nie posłuchała ojca i nie została daleko od drzwi.

– Wąż w samochodzie! – ciągnął. – Nie stać cię na nic bardziej oryginalnego? Na nic, co nie wskazywałoby tak jednoznacznie na ciebie?

– Wąż? – Matka drżącą ręką złapała się za szyję. – Sugerujesz, że mam... że mam z tym coś wspólnego?

– Chcesz zaprzeczyć? – Jego głos wprost ociekał sarkazmem. – Może to nie ty włożyłaś do jej samochodu węża, doskonale zdając sobie sprawę, czym to grozi w czasie jazdy? Mając nadzieję, że stanie się najgorsze?

– Tato! – wybuchła Andie. – Mama by tego nie zrobiła. Jak śmiesz tak mówić?

Odwrócił się do niej gwałtownie, jeszcze bardziej blednąc z wściekłości.

– Kazałem ci zaczekać na zewnątrz!

Andie uniosła wysoko brodę, gotowa się odciąć, ale zanim zdołała coś powiedzieć, włączyła się matka:

– To dom Andie i w przeciwieństwie do ciebie, ona ma prawo tu być.

Spojrzał na córkę i nagle uświadomił sobie, jak teraz wygląda w jej oczach.

– Leeza mogła umrzeć – powtórzył drżącym głosem. – Jest w szpitalu, na Boga. Jest...

– No cóż – odezwała się zza ich pleców Raven – trzeba się z tym liczyć, gdy pieprzy się cudzego męża.

Andie oniemiała, szybko zakręciła się na pięcie i w drzwiach zobaczyła przyjaciółkę, z oczami jak szparki i z zaciśniętymi ustami. Julie stała tuż za nią, czerwona z zażenowania.

Dan Bennett odwrócił się, dygocząc z furii.

– Jak śmiesz, młoda damo? To nie twój interes. Nie należysz do tej rodziny.

– Rodziny? – powtórzyła Marge, posuwając się do przodu. – To ty nie należysz już do tej rodziny. Wyjdź stąd. – Podeszła do drzwi i rozwarła je na oścież. – I nigdy więcej nie przychodź tu bez zaproszenia.

Dan zaniemówił. Ze ściągniętą twarzą obrócił się i wyszedł z domu. Po chwili z piskiem opon opuścił posesję.

Po minucie Marge otrząsnęła się:

– Przykro mi, że musiałyście tego słuchać.

Spojrzała z wahaniem na Raven, która natychmiast przyszła jej z pomocą.

– Przepraszam panią, ale taka jestem zła na pani męża.

Rysy Marge zmiękły.

– Dziękuję ci za troskę, kochanie, ale... Potrafię, a co więcej powinnam sama załatwiać swoje sprawy. Dobrze?

Raven potakująco skinęła głową, a Julie powiedziała spontanicznie:

– Jest pani wspaniała.

– To prawda – dodała Raven. – To on powinien przepraszać. Bardzo panią kochamy.

Marge nieco się rozluźniła, zaś Andie pomyślała, że przyjaciółki po raz kolejny pomogły jej rodzinie.

– Dziękuję wam, dziewczynki – rzekła z nikłym uśmiechem Marge. – Jesteście bardzo dobre. Ja... ja... – Odwróciła się do córki. – Idźcie już. Na pewno macie jakieś plany, nie musicie dotrzymywać towarzystwa starszej pani.

Andie poczuła ucisk w piersiach.

– Nie jesteś stara, mamo.

– Ale dużo starsza od was – rzekła Marge zdecydowanie. – Idźcie. Mam robotę, nie zatrzymujcie mnie. – Delikatnie uścisnęła ramię Andie. – Nic mi nie będzie – szepnęła. – Naprawdę. No, idźcie. Potem porozmawiamy.

Andie przytaknęła i wyprowadziła przyjaciółki z domu. W milczeniu znów zasiadły pod klonem.

Wreszcie Julie wzięła Andie za rękę.

– Tak mi przykro.

– Tak – mruknęła Raven. – Mnie też.

– Dzięki. – Andie walczyła ze łzami. – Co ja bym bez was zrobiła?

Raven wyciągnęła się na trawie, przesyłając uśmiech błękitnemu niebu.

– Przynajmniej ta mała dziwka ma nauczkę.

Andie spojrzała na nią.

– Co?

Ona to zrobiła. Niedawno siedziały we trójkę na łóżku i planowały zemstę na Leezie.

Ale to była jedynie... rozmowa. Tylko żartowały.

Czyżby?

Słowa, niby rzucone na wiatr, okazały się prorocze. Andie była wstrząśnięta, Julie z przerażeniem patrzyła na Raven.

A może jednak nie?

– Raven – wyszeptała Andie – ty chyba nie... Wiem, mówiłyśmy o zemście, ale to były tylko słowa... taki głupi żart, prawda?

Raven spojrzała jej prosto w oczy.

– Tak? Żartowałyśmy? Już przestałaś jej nienawidzić?

– Nienawidzę, ale... ale ona mogła umrzeć.

Odpowiedzią była cisza. Potem Raven potrząsnęła głową.

– Sama powiedziałaś, że życzysz jej śmierci. To czym się teraz martwisz? To co, gdyby zginęła? Moim zdaniem ta dziwka sobie na to zasłużyła.

Wstrząśnięta Andie milczała. Tak, czuła nienawiść do Leezy i życzyła jej śmierci... lecz to były tylko słowa. Przecież Raven musiała to rozumieć.

– Chryste, Andie, nie patrz tak na mnie. – Raven roześmiała się i usiadła. – Nie zrobiłam tego, mówię tylko, że nic mnie to nie obchodzi i ciebie też nie powinno to ruszać. Lepiej pomyśl, co ona zrobiła twojej rodzinie.

– To prawda – wtrąciła uspokojona Julie. – Rave nie zrobiłaby czegoś takiego. Ale i tak nie żal mi tej wiedźmy.

Andie położyła rękę na piersi.

– Przez chwilę myślałam, że ty... – Zawiesiła głos. Zaniepokoił ją dziwny wyraz twarzy przyjaciółki, trudny do opisania błysk w oku. – Ale... skąd się wziął wąż w jej samochodzie?

Raven wzruszyła ramionami.

– Mówiłaś, że nie zamyka dachu, to pewnie zleciał z jakiegoś drzewa, zwinął się pod siedzeniem i uciął sobie drzemkę.

– Pewnie tak – zachichotała Julie. – Coś podobnego przydarzyło się pani Beasely. Tylko że to był ptak. Wylądował prosto na jej głowie, a ona dostała histerii.

To była sprawka Raven, Andie nie miała co do tego wątpliwości. Zmusiła się do uśmiechu.

– Co ja bym bez was zrobiła?

– Zwariowałabyś.

Teraz śmiały się wszystkie trzy.

– Co teraz robimy? – spytała Andie.

– Zajmijmy się naszą małą tajemnicą – pełnym napięcia szeptem powiedziała Raven. – Będziemy obserwować dom. Musimy dowiedzieć się, co planuje ten facet. To nie powinno być trudne. Dom jest otoczony drzewami, a mój tata ma lornetkę...

– Mój też – rzuciła Julie.

– Świetnie. Jak się dowiemy, co on zamierza, złapiemy go na gorącym uczynku. Powiemy rodzicom, oni pójdą na policję i zostaniemy bohaterkami.

Andie ściągnęła brwi.

– A jeżeli on nic nie planuje?

– Wtedy okaże się – odparła z uśmiechem – że chorujemy na nadmiar wyobraźni.

– Umieram z ciekawości – rzuciła Julie.

Andie musiała przyznać, że czuje się podobnie. W końcu ten mężczyzna może mieć złe zamiary. Na przykład chce kogoś skrzywdzić. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby coś się stało, a ona nie próbowałaby temu zapobiec.

– Kiedy zaczynamy? – spytała.

– Dziś wieczór.

Odetchnęła głęboko.

– Niech będzie. Pod jednym warunkiem.

Przyjaciółki spojrzały na nią.

– Nie włazimy do środka. Choćby nie wiem co. Mówię serio, bo inaczej w to nie wchodzę, tylko od razu wszystko powiem mamie. Zgoda?

Julie potwierdziła bez słowa i zerknęła na Raven, która po chwili milczenia rzuciła z lekką niechęcią:

– Niech i tak będzie. Zgoda.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Przyjaciółki ustaliły plan obserwacji podejrzanego domu. Popołudniami, z wyjątkiem niespodziewanych wydarzeń, miały czuwać razem, a pozostałą część dnia i nocy podzieliły na wachty, zależnie od ich sytuacji domowej.

Julie wzięła dyżur poranny, ponieważ mieszkała najbliżej oraz dlatego, że jej ojciec wierzył, iż najwięcej grzechów popełnia się późniejszą porą. Julie dysponowała więc chwilą wolności do około dziesiątej rano.

Z kolei ojciec Raven dawał córce wprost niewiarygodną wolność. Musiała tylko czekać na niego z kolacją i z uśmiechem, gdy wracał z pracy.

Podobną swobodą dysponowała Andie, bowiem Marge, miotająca się pomiędzy depresją a poszukiwaniem pracy, prawie nie dostrzegała nieobecności córki.

W weekendy bywało różnie, ponieważ w wolne dni na ulicy ruch był większy i przyjaciółki sądziły, że tajemniczy nieznajomy nie pojawi się w tak niebezpiecznym dla niego czasie.

Na potężnym dębie rosnącym na sąsiedniej parceli znalazły idealne miejsce do prowadzenia obserwacji. Kilka lat wcześniej jakieś dzieciaki zaczęły budować domek pomiędzy konarami drzewa, ale musiały go opuścić, kiedy właściciel terenu odkrył ich kryjówkę. Została tam tylko drewniana platforma, ale to dziewczynom w zupełności wystarczyło. Gałęzie ukrywały je przed niepożądanym wzrokiem, natomiast one dokładnie widziały podjazd do budynku.

Lecz ich tajemniczy mężczyzna znikł.

Wtedy postanowiły zmienić metodę. Gdy dwukrotnie słyszały muzykę dobiegającą z opuszczonego domu, za każdym razem działo się to późną porą, i teraz wykorzystały tę wskazówkę. Umówiły się, że nocą wymkną się ze swoich domów i o wpół do jedenastej spotkają się na platformie.

– Gdzie jest Raven? – pytała Julie, patrząc na zegarek. Była już za dziesięć jedenasta.

Andie wzruszyła ramionami.

– Może nie dała rady się wymknąć, czasami jej tato późno idzie spać.

Zmartwiona Julie przygryzła dolną wargę.

– Ale chyba nie wie, co robimy? Zaraz poleciałby do naszych rodziców, daję głowę.

Andie wyciągała szyję.

– Nie, jej ojciec niczego by się nie domyślił. Rave jest za sprytna, żeby dać się złapać.

– Chyba masz rację. – Julie trzęsła się jak galareta. – Zaczynam się denerwować i tyle.

Andie przyłożyła do oczu lornetkę. Tajemniczy dom, jak zwykle kompletnie opustoszały, pogrążony był w ciemności i ciszy.

– Jest!

Andie skierowała lornetkę na ulicę. Tak, Raven biegła w ich stronę, przedzierając się przez krzaki.

– Martwiłyśmy się – poskarżyła się Julie nerwowym szeptem.

– Przepraszam – odparła Raven, zatrzymując się pod drzewem, podnosząc głowę i łapiąc oddech. – Ale mam nowinę, nie uwierzycie. Mój tata ma narzeczoną! Dlatego się spóźniłam. Musiałam zjeść z nimi kolację, teraz poszli na tańce. – Zaczerpnęła głęboko powietrza. – Musiałam poczekać, aż się wyniosą.

– Narzeczoną? – Andie przesunęła się, żeby zrobić miejsce przyjaciółce. – Nie mogę uwierzyć!

– Serio. – Raven wspięła się na platformę. – Po prostu mnie powaliło.

– Zawsze mnie wzruszało – powiedziała Julie – że tak tęsknił za twoją mamą. Godzinami wysiadywał na ganku i patrzył przed siebie. Było to smutne, ale bardzo piękne.

– Bardzo piękne. – Raven zrobiła znaczącą minę. – No dobra, w każdym razie byłam słodziutka dla tej pani, jakby tata był jakimś superbohaterem albo samą cudownością. A tak naprawdę chciałam ją ostrzec. – Uniosła dłonie do ust, jakby mówiła przez megafon. – Ostrożnie, głupek na przedzie!

Julie wybuchnęła śmiechem.

– Raven, przestań, kiedyś umrę przez ciebie. Twój tata nie jest taki zły.

– Nie – rzekła Raven, patrząc przyjaciółce prosto w oczy. – Jest dużo gorszy.

Zapadła cisza. Zmieszana Andie coś mruknęła, a Julie z konsternacji zapłonęły policzki. Obie dziewczyny nie znajdowały odpowiednich słów i jak na komendę odwróciły wzrok. Nie chodziło nawet o to, co Raven powiedziała o swoim ojcu, ale jak to powiedziała. Ton, którym zawsze o nim mówiła.

Jakby był jakimś potworem.

Andie czuła, że Raven nie zdradziła im czegoś istotnego i bardzo, ale to bardzo niedobrego. Potrząsnęła lekko głową, jakby chciała pozbyć się niepożądanych myśli. Co Raven ukrywała przed nimi? Jaką mroczną tajemnicę chowała w duszy? Dlaczego nie wyrzuciła tego z siebie? Przecież były sobie bliższe niż rodzone siostry.

– Patrzcie! – Julie szturchnęła ją boleśnie łokciem. – To on!

Z pobliskiego wzniesienia zjechał samochód i minął bramę numer dwanaście na Mockingbird Lane. Raven wzięła lornetkę. Andie wątpiła, żeby w takich ciemnościach można było coś wypatrzyć. Automatyczne drzwi do garażu podniosły się, auto znikło w jego wnętrzu, drzwi powoli się opuściły.

– Widziałyście jego twarz? – spytała Andie. Raven pokręciła przecząco głową, zaś Andie westchnęła zawiedziona. – Niech to...

– Dziewczyny – syknęła Julie. – Jedzie następny samochód!

Andie i Raven natychmiast się odwróciły. Tak, drugie auto wjechało w tę samą bramę numer dwanaście i znikło w garażu.

Raven opuściła nieco lornetkę.

– Dwa samochody? – powiedziały równocześnie, spoglądając na siebie.

– To kobieta – rzekła Raven. – Widziałam ją. Przeglądała się w lusterku, zanim otworzyła się brama.

Andie ciężko przysiadła.

– Jasna cholera.

– To romans – szepnęła Julie. – Para kochanków. – Westchnęła. – Jezu, ale cudownie.

Raven zmarszczyła brwi.

– To po co im te szaliki? Skąd ta muzyka w środku nocy? Dlaczego spotykają się w pustym domu?

Przyjaciółki spojrzały po sobie.

– Co teraz? – spytała Andie.

– Idziemy tam – odparła Raven. – Dowiemy się czegoś więcej.

– A niby jak mamy to zrobić?

– Będziemy zaglądać przez okno. – Raven uśmiechnęła się. – A co myślałaś?

– Ani mi się śni. – Andie zerknęła na Julie, która już zaczęła zsuwać się z drzewa. – Zwariowałyście! Nie ma mowy, żebym komuś zaglądała przez okno.

Pięć minut później Andie podążała za Raven i Julie na tyły domu. Dziewczyny kuliły się, by nikt ich nie zobaczył, ostrożnie wyprostowały się dopiero przy samym oknie.

Pokój był pusty.

Ostrożnie przeszły do następnego okna, potem jeszcze do następnego, zawsze z tym samym rezultatem. Andie zaczęła już myśleć, że wszystko na nic, kiedy Raven jak szalona zamachała na nie spod kolejnego okna.

Andie ruszyła w jej stronę, sama nie wierząc, że to robi. Jej serce biło tak szybko, że bała się, iż zemdleje. Wspięła się na palce i zajrzała do środka. Pokój oświetlał jedynie drżący płomień pojedynczej świeczki. Minęła chwila, zanim wzrok Andie przyzwyczaił się do półmroku, i wówczas dostrzegła mężczyznę. Siedział na samotnym krześle, tyłem do okna.

Tak, to był on, mężczyzna, którego widziały tamtej nocy.

Potem dojrzała kobietę. Stała jakiś metr przed mężczyzną, nieruchoma jak posąg, z opuszczonymi wzdłuż ciała rękami. Ubrana była dość banalnie w spódnicę do kolan, krótki żakiet i zapiętą pod szyję białą bluzkę. Na nogach miała buty na niskich obcasach, włosy upięte w grzeczny kok. Wyglądała jak pracownica banku albo księgowa. Tylko jedno ją wyróżniało.

Miała zawiązane oczy.

Czarnym jedwabnym szalikiem.

Jednym z tych, które widziały tamtej nocy. Andie ogarnął nagły, wręcz irracjonalny lęk. Ten szalik miał w sobie złowrogą moc, symbolizował coś bardzo niedobrego. Spojrzała na przyjaciółki. Musiały czuć to samo co ona.

Mijały chwile. Andie wstrzymała oddech, kobieta nawet nie drgnęła. Potem rozległa się muzyka, ta sama, którą słyszały już dwukrotnie. Kobieta zaczęła się kołysać w rytm melodii, chociaż brakowało jej płynności oraz pewności siebie, jakby się bała. Uniosła ręce do klap żakietu. Powoli opuściła go z ramion, żakiet upadł na podłogę.

Później wyciągnęła bluzkę ze spódnicy i sięgnęła do drobnych guziczków, które ciągnęły się od szyi do pasa. Zmagała się z nimi. Andie była pewna, że kobiecie trzęsą się ręce. Guzik za guzikiem wyskakiwał z dziurki, delikatny materiał rozdzielał się na dwoje.

Kobieta robiła striptiz.

Była do tego zmuszona.

Andie zaschło w ustach, chciała podskoczyć i krzyknąć, rzucić się na okno, by wyrwać kobietę z tego strasznego transu albo wystraszyć jej kata. Nie zrobiła jednak nic. Wiedziała, że nie powinna na to patrzeć, nie powinna oglądać tej okropnej sceny poniżenia, odzierania z ludzkiej godności, ostatecznego upodlenia. Nie mogła jednak oderwać wzroku i jak sparaliżowana patrzyła na kobietę, która, łamiąc wszelki opór woli, wiedziona obcym rozkazem, obnażała swoje ciało.

Wreszcie została jedynie w biustonoszu, figach i półhalce. I znieruchomiała, tylko w migotliwym blasku świecy na jej bladej skórze w gwałtownym tańcu kręciły się niesamowite cienie.

Mężczyzna wstał i wyszedł z pokoju, mijając ją bez jednego spojrzenia. Uciekaj, błagała w myśli Andie. Zabieraj ciuchy i uciekaj!

Lecz kobieta trwała w bezruchu. Czekała, nie drgnął jej żaden mięsień.

Co z nią? Czemu się nie ubie...

Nagle zrozumiała.

Ta kobieta nie była niewolnicą. Przyjechała tu z własnej woli.

Andie zasłoniła usta i zerknęła na przyjaciółki. Na ich twarzach znać było różne emocje: szok, osłupienie, fascynację zmieszaną z niesmakiem. Andie bała się odezwać, choć bardzo pragnęła, aby przyjaciółki odwróciły się do niej i żeby wszystkie czym prędzej opuściły to miejsce.

Ale one nie spojrzały na nią. Andie przeniosła wzrok ku oknu i prawie obnażonej kobiecie, która stała przed nią jak manekin. Doszczętnie straciła poczucie czasu i rzeczywistości. Zdawało się, że półnaga kobieta stoi tak już całe wieki.

Wreszcie do pokoju wrócił mężczyzna. I znowu minął kobietę jak powietrze. Jakby jej tam nie było lub też jakby była nic niewartym śmieciem.

Andie z całych sił wpatrywała się w twarz mężczyzny, zanim znów pokazał im plecy i usiadł, ale jej osąd był jedynie powierzchowny. Mężczyzna był ciemnowłosy, silny i przystojny. I otaczała go zła aura.

Gwałtowny i zły jak diabeł, przed którym nieustannie ostrzegał ojciec Julie. Groźny i zdolny do wszystkiego. Obdarzony ciemnymi mocami.

Andie znienawidziła go z całej mocy. Uczucie to złapało ją za gardło i dusiło aż do utraty tchu.

Mężczyzna zapalił papierosa. Mały płomyk rozświetlił jego profil na ułamek sekundy, po czym pozostawił jeszcze większą, niezbadaną ciemność. Dym snuł się jak wąż w świetle stojącej u stóp nieznajomego świecy.

Kobieta poruszyła się. Zsunęła halkę przez biodra i wyswobodziła z niej stopy. Sięgnęła do zapięcia biustonosza na plecach, walczyła z nim przez moment i niemal boleśnie wolno go zdjęła. Zostały jej już tylko skąpe białe figi. Wreszcie ściągnęła je i opuściła ręce wzdłuż ciała, stojąc bez ruchu na wprost mężczyzny, jakby oczekiwała od niego dalszych poleceń.

Andie oblewała się potem. Nigdy jeszcze nie widziała nagiej kobiety, w każdym razie nie w takiej chwili. Zdarzało jej się przebierać w jednym pokoju z przyjaciółkami, wpadła też kiedyś bez pukania do łazienki, gdy była tam jej matka, ale było to jakieś... naturalne, a nawet niewinne.

Teraz była świadkiem zupełnie nowej sytuacji, nienormalnej i dalekiej od niewinności. Kobieta i mężczyzna. Muzyka. I ona z przyjaciółkami w roli szpiegów.

Było jej wstyd, lecz nadal zachłannie patrzyła przez okno. Kobieta była piękna, blada i smukła. Andie zazdrośnie oglądała cudowne linie jej ciała. Z pałającymi policzkami badała wzrokiem nieznajomą, zaszokowana, zatrzymując się na owłosionym trójkącie u szczytu jej ud. Nagle zdała sobie sprawę z ciężkiego oddechu którejś z przyjaciółek, z łomotu własnego serca, z mocnego uścisku, w jaki Julie chwyciła jej ramię.

Kobieta z wahaniem, jakby przedzierając się przez rozpaczliwe zakazy własnej woli, zrobiła krok w stronę mężczyzny. Potem drugi. Szła po omacku, wszak jej oczy spowijała ciemność, jednak dobrze wiedziała, w jakim kierunku ma podążać za swym poniżeniem. A może... najtajniejszym pragnieniem? Wreszcie uklękła przy swym okrutnym prześladowcy, a może najbardziej pożądanym kochanku, i schyliła głowę nad jego kolanami. Powoli, jakby wciąż mocując się z sobą, otworzyła usta...

Przez jedną oślepiającą chwilę Andie zastanowiła się, do czego ona zmierza.

Potem już wiedziała.

Nie, to niemożliwe! – mówiła sobie, rozpaczliwie walcząc z nierównym oddechem. Nie w Thistledown, nie w jej sąsiedztwie.

A jednak.

Pisnęła przerażona i skuliła się, pociągając za sobą przyjaciółki. Patrzyły na siebie w pełnym osłupienia milczeniu, potem odwróciły oczy, ogromnie zażenowane i spłoszone. W pierwszej chwili Andie chciała coś powiedzieć, żeby przerwać przygniatającą ciszę, lecz nie zrobiła tego. Bo jakich słów miałaby użyć? Wolała więc milczeć.

Zaczęły uciekać, byle jak najdalej od okna. Szybko wdrapały się z powrotem na drzewo i ciężko dysząc, spoczęły na platformie.

Mijały minuty ciszy, słychać było jedynie gwałtowne oddechy. Andie stukała lekko czubkiem tenisówki o deski, czując naglącą potrzebę rozmowy, lecz po raz pierwszy w życiu nie wiedziała, co powiedzieć swoim przyjaciółkom.

W pewnej chwili Julie zachichotała. Na wpół świadomie zatkała sobie buzię ręką, ale chichot nie ustawał. Raven i Andie spojrzały na nią. Pokręciła głową.

– Nie mogłam się powstrzymać. To było takie... – Zalał ją rumieniec. – Wiecie, dziewczyny, ona go... ssała.

Andie schowała twarz w dłoniach.

– Nie wierzę, jak oni... To znaczy coś takiego? Tutaj?

– Nie ma żartów. – Raven przyciągnęła kolana do piersi. – Czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Zupełnie jak zwierzęta.

Andie skrzywiła się.

– Po co był im ten szalik na oczach?

– To jacyś zboczeńcy – stwierdziła Julie. – Widziałam taką książkę w bibliotece, w dziale psychologii. To się nazywa seksualna – szukała w pamięci słowa – seksualna dewiacja. To musiało być właśnie to.

Seksualna dewiacja. Andie nie mogła się pozbyć obrazu nagiej kobiety, z zawiązanymi oczami stojącej w migotliwym półmroku.

– Czemu ona mu to robiła?

Julie i Raven spojrzały na nią bezradnie.

– Nie wiem. – Raven uniosła ramiona. – Może to lubi?

– Coś ty! – ciągnęła Andie, żałując, że nie widziała twarzy mężczyzny, bo może wtedy coś zdołałaby zrozumieć. – To było takie okropne. Wydawało się... sama nie wiem... – Nie znajdowała właściwego określenia. – Poniżające – wyrzuciła wreszcie. – Jakby on był Bóg wie czym, a ona kompletnym zerem. Jakby była jego niewolnicą.

– Ordynarne – rzekła Julie, wykrzywiając twarz. – Ja bym dla nikogo tego nie zrobiła.

– Nie żartuj. – Raven spojrzała na nią z namysłem. – W sumie nic nie wiemy. Łatwo nam to potępiać, bo to było dziwne...

– Myślicie, że... – Andie zawiesiła głos, wiedząc, że za daleko wybiega wyobraźnią, ale czując jednocześnie, że musi to powiedzieć. – Ta kobieta... wiem, że przyjechała sama, ale nie sądzicie, że... że może ktoś ją do tego zmusił?

Julie otworzyła szeroko oczy.

– Myślisz, że została porwana?

– Albo ktoś ją szantażuje.

Julie i Raven wlepiły w nią wzrok.

– Nie mam pojęcia – wymruczała po chwili Julie. Jej policzki pałały. – Taka niewolnica musi zrobić wszystko, co jej każą. Nic innego się nie liczy, tylko rozkaz, a jej ciało służy do różnych... no, dewiacji seksualnych. – Nerwowo potarła uda. – Ale za co ją to spotkało? Co takiego musiało się stać, że sama tu przyjechała i robiła takie rzeczy?

– Coś bardzo złego – odparła Raven. – Coś, co dotyczy życia i śmierci.

Andie zerknęła na swoje dłonie, boleśnie zaciśnięte w pięści. I wtedy przyszedł jej do głowy pewien pomysł.

– Dziewczyny, wiecie, dlaczego były dwa szale?

Pytanie spadło na nie jak przygniatający ciężar. Przyjaciółki spojrzały po sobie.

– Przecież przyniósł dwa szaliki – podpowiadała Andie. – Pamiętacie?

Znów zapadła dręcząca cisza. Zdawało się, że dziewczyny wręcz przestały oddychać. Jakieś stworzenie przemknęło po gałęzi. Julie podskoczyła, Raven cicho zaklęła.

– Facet jest zboczony. Nie możemy na to pozwolić. Musimy dokładnie się dowiedzieć, o co tu chodzi. Zgadzacie się?

Julie zawahała się, potem przytaknęła.

– Niech będzie, takie rzeczy nie powinny się tu dziać.

Andie bardzo pragnęła wymazać tę kobietę z pamięci, wyrzucić to wszystko, co dzisiaj ujrzała. Chciałaby zawrócić czas i nigdy nie podchodzić do tego okna. Było to jednak niemożliwe, o czym dobrze wiedziała.

Wypuściła powietrze, które mimowolnie zatrzymywała w płucach, i skłoniła głowę.

– Zgadzam się.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Raven siedziała w ciemnej kuchni, czekając na powrót ojca. Dochodziła pierwsza w nocy, a ona wciąż czuwała, ponieważ taka była jej powinność. Właśnie tego ojciec od niej oczekiwał, tego spodziewał się po swojej córce, którą spłodził i dla której był całym światem. Absolutna lojalność, bezapelacyjne oddanie. Tylko to się liczyło.

Nienawidziła go.

Dziewczyna podniosła dłoń do czoła i zaczęła je masować, by pozbyć się bólu. Często nękały ją migreny, czasami tak silne, że przestawała widzieć na oczy, ale jakoś zdołała się do nich przyzwyczaić. Stanowiły część jej życia, część jej samej, podobnie jak szrama na prawym policzku.

Zamknęła oczy i zaczęła głęboko oddychać, myśląc o wydarzeniach, których wraz z Julie i Andie była świadkiem. Nie potrafiła tego wytłumaczyć, ale czuła, że stało się coś niesłychanie ważnego.

Była ożywiona, ale nie miało to nic wspólnego z erotycznym pobudzeniem. Była jak zaczarowana, lecz nie przez ową kobietę, ale przez mężczyznę. Złożyła głowę na wysokim oparciu krzesła. Kim on jest? – dumała. Co dało mu taką władzę nad piękną nieznajomą? Dlaczego on był wszystkim, a ona nikim? Dlaczego ona była pozbawiona woli, gdy zaś on – samą wolą? Dlaczego w ich... związku liczyły się jedynie jego pragnienia, a ona mogła robić tylko jedno: zaspokajać je? Skąd brała się jego nadprzyrodzona wręcz potęga?

I dlaczego nie może przestać o nim myśleć?

Nie udawało jej się to od pierwszej nocy, kiedy znalazły się w trójkę w tamtym domu. Nie przyznała się Andie, że jednak zebrała wtedy siły, wychyliła się ze swojej kryjówki i zobaczyła jego twarz. Miał rysy jastrzębia, wyostrzone i wyraziste. Był starszy, może nie tak jak jej ojciec, ale na pewno starszy od chłopaków, których znała, musiał mieć dwadzieścia kilka lat.

Zmarszczyła brwi i pomasowała skroń. Dręczyło ją poczucie winy. Łgarstwo samo wypłynęło z jej ust. Nie miała zamiaru okłamywać przyjaciółek, nie wiedziała, czemu to zrobiła, nigdy zresztą niczego przed nimi nie ukrywała.

Aż do tej pory.

Powtarzała sobie, że to dla ich dobra, że pragnie je ochraniać, tak jak rodzice chronią swoje dzieci.

Ale przed czym niby je strzegła? – zastanowiła się. Przed kim?

Nieznajomy mężczyzna znów zawładnął jej myślami. Była pewna, że zna wiele sekretów, które dają mu władzę nad innymi ludźmi, nad życiem i śmiercią. Tego wieczoru przekonała się o tym.

Chciała poznać jego tajemnice.

Z zewnątrz dobiegł ją warkot silnika samochodu. Wrócił ojciec. Odwróciła się w stronę kuchennych drzwi i przyozdobiła twarz w pełen oczekiwania, powitalny uśmiech.

Drzwi otworzyły się, ojciec wszedł do środka.

– Cześć, tato. Jak udała się randka?

– Raven, kochanie! – Wprost promieniał. – Czekałaś na mnie tak długo.

– Oczywiście, tato. – Uśmiechnęła się i wstała. – Usiądź, przygotuję ci filiżankę herbatki na sen.

– Dziękuję, kochanie. Bardzo chętnie.

Zajął miejsce, a ona postawiła czajnik i wyciągnęła filiżanki.

– Jak było? – spytała, odwrócona do niego plecami. – Ona ci się podoba?

– Było miło, to sympatyczna kobieta. Polubiłaś ją?

Raven nie zmieniła pozycji, bała się, że ojciec wyczyta z jej oczu, o czym naprawdę myśli: że córka uważa go za sukinsyna i życzy mu śmierci.

– Tak, tato – odparła. – Rzeczywiście robi bardzo miłe wrażenie.

Ojciec nic nie odpowiedział. Czuła na sobie jego wzrok, taksujący każdy jej ruch, wiedziała, że analizuje każde jej słowo i wsłuchuje się w modulację głosu. Grali już tę tragifarsę tak długo, że stało się to ich drugą naturą, mimo to wciąż żyła w strachu, iż przyjdzie dzień, kiedy ojciec ją przejrzy. Wówczas mogłaby skończyć jak jej matka, próbując ucieczki w środku nocy.

Ojciec zakaszlał.

– Wiem, co myślisz, Raven – powiedział miękko. – Nie uda ci się ukryć przede mną swoich myśli.

Jej palce zastygły na torebkach z herbatą. Zmusiła się do krótkiego, nienaturalnego śmiechu.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Dobrze wiesz. Spójrz na mnie, proszę.

Przybierając możliwie najbardziej niewinną minę, spełniła jego prośbę, obracając ku niemu twarz.

– Wiem, co cię martwi – powiedział. – Martwisz się, że poważnie się zaangażuję i wszystko się zmieni.

– Nie. – Potrząsnęła głową. – Naprawdę nie, tato.

Ściągnął brwi.

– Wiesz, że lubię, kiedy mówisz do mnie: tatusiu.

– Przepraszam. – Złożyła przed sobą dłonie. – Dziękuję, że mi przypomniałeś.

Podniósł się i podszedł do niej. Chwycił jej dłonie, a ją przebiegły ciarki. Wiedziała, ile ryzykuje, bo gdyby odkrył jej nielojalność, gdyby tylko zaczął ją o to podejrzewać, wtedy by się nią zajął... już on by się nią zajął tak jak jej matką.

Ze strachu przełknęła głośno ślinę. Nie, to nigdy nie nastąpi, ona do tego nie dopuści. Przecież jest od niego sprytniejsza.

Ścisnął jej palce. Patrzył jej w oczy, żądając tego samego.

– Obawiasz się, że będzie tak jak z twoją matką? O to chodzi, prawda?

– Być może – skłamała. – Może trochę się tym martwię.

Obdarzył ją czułym uśmiechem, na co zrobiło jej się niedobrze.

– Możesz się tego nie lękać, kochanie, obiecuję ci. Marion w niczym nie przypomina twojej matki, jest lojalna i uczciwa. – Jego oczy wypełniły się łzami. – Kochałem twoją matkę najbardziej na świecie, Raven. Odchodząc, złamała mi serce. Zresztą sama o tym wiesz.

– Tak, tatusiu – wyszeptała. Wiedziała, jak bardzo kochał swoją żonę. Ale miłość, jak widać, przybiera rozmaite formy. – Wiem.

Ścisnął mocniej jej dłonie. Raven pragnęła wyrwać się z uścisku.

– Rodzina jest najważniejsza – rzekł gwałtownie. – Lojalność liczy się ponad wszystko. – Objął spojrzeniem jej twarz. – Nikt nas nie rozdzieli, nie pozwolę na to. Rozumiesz?

– Oczywiście. – Zmusiła się do pełnego adoracji uśmiechu. – Rodzina jest najważniejsza.

Uśmiechnął się i dotknął jej włosów zwisających swobodnie po obu stronach twarzy, po czym założył je za uszy.

– Czemu nosisz rozpuszczone włosy? Wiesz, że lubię, kiedy je związujesz.

– Przepraszam, tatusiu. Zapomniałam. Jutro wezmę te nowe spinki, które mi kupiłeś.

– To rozumiem. – Nachylił się i wycisnął na jej czole pocałunek. – A teraz biegnij do łóżka, jest późno.

W tym samym momencie zagwizdał czajnik. Raven skoczyła jak oparzona.

– Ja to zrobię – rzuciła. – Poczekaj...

Złapał ją za rękę.

– Jesteś dziś nerwowa jak kotka.

– Tylko zmęczona.

– Idź do łóżka, sam zrobię sobie herbatę. Zobaczymy się rano.

– Dobrze. – Wspięła się na palce i ucałowała go w policzek. – Dobranoc, tatusiu.

Odchodziła z niewidocznym dla ojca uśmiechem. Przyjdzie kiedyś taki poranek, kiedy się nie spotkają. Przyjdzie taki czas, kiedy już nie będzie mógł widywać jej co rano.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Julie otworzyła oczy i poderwała się z niemym krzykiem. Potoczyła wzrokiem po ciemnej sypialni, spodziewając się w każdym cieniu zobaczyć bestię, która przybyła, żeby pozbawić ją resztek duszy.

Minęła chwila, nim zaczęła rozpoznawać kształty mebli, dojrzała drzewo za oknem i stos rozrzuconych w kącie ubrań. Oddech Julie uspokoił się, a z nim także jej serce.

To tylko senny koszmar. Nie trzeba się bać, to nie jest prawdziwe zagrożenie.

A jednak bała się. Zacisnęła wargi, by się nie rozpłakać. Koszmar był niezwykle realny, jakby z życia wzięty. Przerażający.

Jej reakcja była jeszcze gorsza.

Julie była pobudzona, seksualnie pobudzona, nawet we śnie.

Przewróciła się na bok, kuląc się w kłębek nieszczęścia i odrazy do samej siebie. Sen powtarzał scenę, której była świadkiem z Andie i Raven. Ona zajęła w nim miejsce kobiety z opaską na oczach, była tą, która stała przed mężczyzną naga i bezbronna, tą, która przed nim klęczała i brała jego penisa do ust.

Powinna bardzo się wstydzić, czuć przerażenie i obrzydzenie. Powinna desperacko uciekać.

Lecz znajdowała w tym przyjemność.

Co się z nią stało?

Pamięć wprawiła jej ciało w zniewalające pulsowanie. Straciła nad nim kontrolę, uniezależniło się od niej. Wcisnęła twarz w poduszkę i zaczęła szlochać. Zakołysała się, ścisnęła uda i otarła je o siebie. Odkryła to przed laty i robiła tak w kościele, przy stole, podczas czytania Biblii. Również i teraz jej rozum wykrzykiwał słowa sprzeciwu, lecz ona tylko gwałtowniej się kołysała i mocniej ściskała, i z każdą sekundą przyjemność rosła, aż Julie ogarnął ogień. Tylko o tym już marzyła, poddać się temu żarowi, zaspokoić palącą potrzebę, zupełnie się zapomnieć, zapaść w elektryzującą, szaloną nicość. Chwilo, przyjdź!

Chwilo, która powodujesz, że Julie Cooper, jej życie, jej ciało, przestają istnieć.

Dotarła tam. Zatkała usta zaciśniętą pięścią, blokując nabrzmiały skowyt, znak rozkoszy i bólu. Rozkoszy, która trwa tylko chwilę, i bolesnej prawdy, że ta chwila przeminęła.

Trzeba wracać do rzeczywistości.

Kiedy pulsowanie powoli ustawało, Julie pomyślała o Andie i Raven. Co byłoby, gdyby poznały całą prawdę o niej? Gdyby wiedziały, w jaki sposób się dotyka? Czy nadal chciałyby się z nią przyjaźnić? Na pewno nie. Była o tym przekonana.

Tak bardzo bała się tego wieczoru, że Andie i Raven spostrzegą jej podniecenie, że odkryją jej myśli i pragnienia. Myślała, że umrze ze wstydu.

Jej sen nie kończył się tak, jak obserwowana przez nie scena. Z jej oczu opadała opaska, a ona unosiła wzrok i widziała przed sobą ohydną, czerwoną twarz kochanka.

Miała w ustach diabła, a jego nasienie dusiło ją. Wbijała w niego paznokcie, chciała się uwolnić, ale on tylko odchylił do tyłu wielką rogatą głowę i śmiał się. Nie było ucieczki, byli połączeni na zawsze.

Masz w sobie diabła, dziewczyno, zawsze taka byłaś.

Julie przyciągnęła kolana do piersi, w głowie dźwięczał jej głos ojca, zabarwiony diabelskim chichotem. Zacisnęła powieki, pragnęła wydostać się z własnego ciała, wreszcie stać się kimś innym, czystym, niewinnym i dobrym.

Nie czuła się tak od wielu lat, od pewnego koszmarnego wielkanocnego poranka. Od pewnego czasu tamte chwile z uporem do niej wracały. Julie miała wówczas siedem lat. Stała przed lustrem w swojej sypialni, przyglądając się sobie z zadowoleniem. Czuła się jak księżniczka, i to piękna księżniczka. Miała na sobie nową świąteczną sukienkę, kapelusik i białe skórzane pantofelki, wypolerowane tak, że mogła się w nich przeglądać.

Zakręciła się radośnie, jej jasne loki tańczyły w powietrzu. Z dołu dochodził głos bawiących się braci, ich śmiech i szamotanina. W łazience mama nuciła „Amazing Grace”. Najmłodsze dziecko spało, a ojciec po raz ostatni odczytywał kazanie. Miało to być jego pierwsze dłuższe kazanie w nowej parafii w Thistledown, a sobota wielkanocna była najważniejszym dniem w religijnym kalendarzu. Wierni oczekiwali prawdziwie podniosłych słów. Julie słyszała, jak ojciec zwierzał się matce ze swych obaw, czy wszystko pójdzie dobrze. Tego dnia nie mógł się pomylić.

Julie pogłaskała lekki jak bibułka materiał sukienki, z upodobaniem wsłuchując się w jego szelest. W poprzedniej parafii ojca, w Mobile, coś się nie udało. Julie nie miała pojęcia, o co chodzi, wiedziała tylko, że którejś nocy przyszli do ojca jacyś mężczyźni, a po ich wyjściu mama bardzo płakała.

Wkrótce potem przenieśli się do Thistledown, do parafii baptystów.

Zachwycona Julie znów się zakręciła. Najchętniej stroiłaby się tak każdego dnia. Obiecała sobie wtedy, że będzie tak robić, kiedy dorośnie. Przechylając główkę, uśmiechnęła się do swojego lustrzanego odbicia. Poprawiała włosy i wydymała usta jak aktorka, która reklamuje szampon, i zastanawiała się, czy spodoba się koleżankom. Pomyślała z nadzieją, że może uda jej się podczas pikniku znaleźć przyjaciółkę.

– Co ty robisz?

Gniewny głos ojca zmroził dziewczynkę. Opuściła ręce i powoli obróciła ku niemu twarz.

– Nic, tatusiu – szepnęła.

Zbliżył się do niej wzburzony.

– Jeszcze raz cię pytam, córeczko, co robiłaś?

Łzy i strach zaciskały jej gardło. Nienawidziła takiego ojca, wzbudzał w niej strach. Nie wiedziała, jakiej odpowiedzi oczekuje, ani tego, czym go rozzłościła.

– Ja... tylko się szykuję... do kościoła, tatusiu.

– Linda! – wrzasnął, a od koloratki w górę zaczęła go zalewać purpura.

Julie mimowolnie odsunęła się.

– Tatusiu, nie robiłam nic...

– Próżność jest dziełem szatana – stwierdził. – Kusi nas, nagabuje, przypochlebia się nam, aż zaczynamy kochać siebie bardziej niż Pana Boga.

Julie potrząsnęła głową.

– Nie, tatusiu, ja nie...

Przemierzył pokój tak szybko, że nie zdążyła odpowiedzieć. Zerwał jej kapelusik, wyrywając przy okazji kilka włosów. Zapłakała z bólu.

– Nie okłamuj mnie! Widzę diabła w twoich oczach. Widzę twoje samouwielbienie!

– Nie, tatusiu, proszę...

Rzucił się na jej sukienkę i zerwał ją z niej przez głowę. Słyszała odgłos rozdzierającego się delikatnego materiału, który bolał jak uderzenie. Szlochając, zakrywała się, bo została tylko w bieliźnie i rajstopach.

– Nie, proszę... nie chciałam być zła – błagała. – Daj mi jeszcze szansę, proszę, ja...

Odwrócił ją do lustra, przyciskając jej ręce do boków, żeby czuła swoje półnagie ciało.

– Przypatrz się sobie, grzesznico. – Potrząsnął nią mocno. – I co tu jest do podziwiania? Bez Boga jesteś tylko nieczystym ciałem!

Julie usłyszała zdenerwowany głos matki i śmiech braci. Ojciec puścił ją, upadła na podłogę. Matka stała w drzwiach, przestraszona, za nią jej bracia, którzy robili głupie miny.

Krzyk rozpaczy rósł w niej, podchodził do gardła. Julie zapanowała nad nim, powstrzymała łzy. Nie będzie się nad sobą użalać, postanowiła. Zdaniem ojca był to kolejny wyraz próżności, inna forma miłości własnej, przewyższającej umiłowanie Boga.

Ojciec nakazał matce, żeby znalazła Julie skromniejsze ubranie, coś, co nie będzie kusiło do zejścia ze ścieżki prawdy.

Naznaczona grzechem próżności, Julie poszła do kościoła w zwykłym brązowym swetrze i rozdeptanych butach. Zamiast zachęcających uśmiechów miejscowych dzieci, powitały ją zdumione spojrzenia, które prześlizgiwały się po niej, nikt bowiem nie mógł pojąć, czemuż w ten najświętszy dzień roku córka wielebnego ubrała się w taki sposób.

No i szybko się dowiedzieli, bo wielebny ojciec zaraz wszystkim to wyjaśnił w swym porywającym kazaniu, a jego ognisty wzrok co i rusz powracał do córki.

– Jesteście grzesznikami! – Głos pastora niósł się przez kościół, aż ludzie wokół Julie poczuli się nieswojo. – Pan oddał za was życie! Za wasze grzechy. Umarł, żebyście mogli żyć. – Zrobił pauzę, po czym uniósł pięść i uderzył nią w pulpit dramatycznym gestem. – Grzesznicy! – krzyczał, przenosząc spojrzenie na Julie i przybijając ją wzrokiem do ławki. Wskazał na nią palcem, prosto na nią. – Grzesznica – powtórzył nieco ciszej. I znów wrzasnął: – Grzesznica!

Julie robiło się na zmianę gorąco i zimno. Łzy ciekły jej ciurkiem, wbiła się głęboko w ławkę. Słyszała biegnące przez kościół szepty i poczuła, jak odsuwają się od niej ludzie, jakby mogli się czymś zarazić. Nie znali jej dotąd, lecz teraz już wiedzieli, kim jest. Ona także dowiedziała się czegoś o sobie.

Nieczyste ciało i haniebna, zgniła dusza, naznaczona przez grzech. To było dawno, ale wracało, a teraźniejszość tylko to potwierdzała. Gdyby była ze mną Andie lub Raven, myślała Julie, mogłabym porozmawiać o czymś, pożartować, i zapomniałabym, kim byłam i kim jestem. Bo przyjaciółki nie miały jej nic do zarzucenia.

Przez krótką chwilę uwierzyła, że mają rację.

Ale i ta chwila minęła. Julie przytuliła się do poduszki z bolesną tęsknotą za przyjaciółkami, choć wiedziała, że nikt jej nie pomoże, nawet Bóg. Wiedziała o tym, bo długo się modliła, a szatan mimo to wciąż na nią czyhał.

Obawiała się, że pewnego dnia Książę Ciemności weźmie ją w posiadanie i wtedy będzie już na zawsze stracona.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Andie siedziała przy stole, jeszcze raz układając sobie w głowie to, co zamierzała wyznać matce, a nad czym przemyśliwała przez całą noc. Czuła, że musi jej powiedzieć, czego była świadkiem.

Splotła ręce na kolanach, żeby wyglądać na spokojną, choć nie potrafiła zapanować nad walącym sercem. Całą noc przewracała się z boku na bok, za nic nie mogąc się pozbyć obrazu kobiety z zawiązanymi oczami ani mężczyzny, który siedział niczym król, niepodzielny i absolutny władca stojącej przed nim kobiety. Zawłaszczył jej duszę, bezwzględnie rządził ciałem...

Daniel i Pete przebiegli przez kuchenne drzwi, goniąc się z wodnymi pistoletami w dłoniach i skręcając się ze śmiechu. Andie podskoczyła.

– Hej! – krzyknęła za nimi. – Spokój tam, bo obudzicie mamę.

– Już nie śpię. – Marge weszła do kuchni. Szurała nogami, ręką trzymała się za czoło. Skierowała się w stronę dzbanka z kawą, wyjęła kubek z wiszącej szafki i napełniła go zimną breją z poprzedniego dnia. Włożyła kubek do mikrofalówki.

Kiedy mieszkał z nimi ojciec, zawsze rano była świeża kawa. Jej zapach wypełniał nozdrza na powitanie dnia i dawał poczucie bezpieczeństwa.

Po chwili matka wyjęła z kuchenki mikrofalowej dymiący, gorzko pachnący kubek i podeszła do stołu. Usiadła z westchnieniem.

Andie zerknęła na nią kątem oka. Nie była wcale pewna, czy postępuje właściwie, w końcu dała słowo przyjaciółkom. Zgodziła się, że powinny dowiedzieć się czegoś więcej, zanim którakolwiek z nich przekaże dalej informację o tajemniczej parze. Pełna wahań, żuła czubek kciuka. Nie, poprzedniej nocy nie myślały logicznie, stwierdziła. Teraz była już pewna, że w tamtym domu naprawdę działo się coś złego.

Ponownie rzuciła w stronę matki ukradkowe spojrzenie. Wydawało się, że Marge nie zauważa obecności córki, tylko patrzyła przed siebie z takim smutkiem, że Andie zabolało serce.

– Mamusiu? – odezwała się łagodnie, a kiedy matka nie zareagowała, spróbowała raz jeszcze.

Matka wzdrygnęła się.

– Wybacz, kochanie. O co chodzi?

– Dobrze się czujesz?

Marge Bennett uśmiechnęła się. Andie wiedziała, że nie było to spontaniczne i szczere.

– Dobrze. Jestem tylko troszkę... zmęczona. Źle sypiam i... – Zawiesiła głos. – Ciężko mi, wiesz? Myślałam, że będziemy z ojcem... że będziemy zawsze razem. Uważałam, że jesteśmy... szczęśliwi. Ja byłam szczęśliwa. – Zamilkła na moment, spojrzała w okno, za którym wstawał pogodny dzień. – Ciągle go kocham.

Andie spojrzała z wielkim bólem na matkę. W dziewczynie wprost kłębiła się wściekłość na ojca. I głęboka, czarna jak noc uraza.

Jak on mógł im to zrobić? Swoim dzieciom, które go ubóstwiały? I swojej żonie, która tak go kochała? I nadal kocha?

Marge odwróciła się do córki. Położyła rękę na jej dłoni.

– Przepraszam cię, nie powinnam była tak mówić.

– Nie przepraszaj, mamo, to jego wina. To on...

– Nie – ucięła matka. – Nie powinnam była mówić ci takich rzeczy. Ani teraz, ani tego wieczoru, kiedy on... powiadomił nas, że opuszcza dom. Źle to rozegrałam. Wszystko inne zresztą też. – Westchnęła. – Tak mnie zranił, że chciałam mu odpłacić tym samym i posłużyłam się wami, dziećmi, jego miłością do was.

– Mamusiu, proszę.

– Nie, kochanie, postąpiłam źle i bardzo niedojrzale. Ojciec bardzo cię kocha, tak samo jak twoich braci.

– To czemu nas zostawił?

Matka milczała przez moment, potem uniosła ramiona w bezradnym geście.

– Nikt nie jest doskonały.

– Nigdy mu nie wybaczę.

– Owszem, wybaczysz. – Dotknęła policzka córki. – Wybaczysz.

Kiedy Andie otworzyła usta, żeby zaprotestować, matka pokręciła głową.

– Wiem, że dla ciebie, dla was, to bardzo trudne doświadczenie. – Pochyliła się i oparła na chwilę czoło o głowę Andie. – Dziękuję ci, bardzo mi pomogłaś przez ostatnie tygodnie. Jesteś bardzo dobrą córką. – Ścisnęła jej dłoń. – Ale chyba chcesz mi coś powiedzieć, prawda?

Andie skurczyła się. Jak mogła teraz oświadczyć matce, że ona, ta dobra córka, włamuje się do cudzych domów i podgląda parę, która uprawia zboczony seks? Wyobraziła sobie twarz matki, jej wielkie zdumienie i przerażenie. To była ostatnia rzecz, jakiej Marge w tej chwili potrzebowała. Jeszcze jedno zmartwienie, jeszcze jedno ogromne rozczarowanie.

Nie, za nic nie mogła tego powiedzieć. Nie zrobi tego. Zmusiła się do uśmiechu.

– Chodzi tylko o to, że Sarah Conners urządza prywatkę i nie wiem, w co się ubrać. Poradzisz mi? To nic pilnego.

– Na pewno? Możemy od razu zajrzeć do twojej szafy i skomponować jakiś...

– Naprawdę nie trzeba. – Andie wstała, nachyliła się i ucałowała matkę w policzek. – Sama dam sobie radę.

Tytuł oryginału:

Shocking Pink

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 1998

Opracowanie graficzne okładki:

Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Władysław Ordęga

© 1998 by Erica Spindler

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2002, 2007, 2012

W 2002 roku powieść ukazała się pod tytułem Niewinna ciekawość.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

http://www.harlequin.pl/

ISBN 9788323896586

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Table of Contents

Strona tytułowa

Prolog

Część pierwsza Przyjaciółki Lato 1983

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Strona redakcyjna