Katarzyna Pawlikowska

Poemat

© Katarzyna Pawlikowska, 2023

„POEMAT” to pierwszy tomik poezji Katarzyny Pawlikowskiej, który w sposób poruszający przenosi czytelnika w świat głębokich emocji i refleksji. Jest to zbiór wierszy, który w niezwykły sposób ukazuje ludzką naturę, tęsknoty, radości i ból. Poezja porusza zarówno kwestie egzystencjalne, jak i miłość, naturę, relacje międzyludzkie oraz duchowość. Wiersze są pełne metafor i głębokich przemyśleń, które sięgają do najskrytszych zakamarków duszy autora.

ISBN 978-83-8351-258-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Poemat

„odpowiem na pytania…”

„wyruszyłam w deszczowy dzień…”

„okno…”

„jechałam kiedyś tramwajem…”

„prawie umarłeś wczorajszej nocy…”

„szum fal pozostający w naszych wspomnieniach…”

„pożar wypełnia pomieszczenie…”

„twoja ręka i tak dotknie mojego ramienia…”

„26 kwietnia 1986 rok…”

„sztuka miłości…”

„kwiaty i wiązanki…”

„idę wcale się nie śpiesząc…”

„czekam na moment w którym to wszystko się skończy…”

„posiadamy parę butów która zaprowadziła nas właśnie w to miejsce w którym znajdujemy się teraz…”

„między pijalnią wódki i piwa a teatrem małym…”

„uwielbiam kiedy słońce pada przez okno na twoją cerę…”

„przy tańcu…”

„jestem wrażliwą kobietą…”

„prawie uzależniony od papierosów…”

„jesteś moim ulubionym rodzajem porcelany…”

„świat jest skomplikowany…”

„jestem wycofana…”

„jestem pusta ponieważ wylałam się przed tobą…”

„robiłam dzisiaj porządki…”

„obserwuję i wyciągam wnioski które dostrzegam…”

„jak w matrioszce zamknięty…”

„wyrzuciłam ostatnio wspomnienia o tobie…”

„nie pamiętam już twojej twarzy…”

„to był krwawy taniec…”

„szara kamienica…”

„pokazałeś mi kiedyś jezioro…”

„niewypowiedziane…”

„jak mogę ci teraz powiedzieć…”

„siedziałeś na przeciwko mnie…”

„nie tęsknię za tobą…”

„pojawiałeś się w moim mieszkaniu o wieczornej porze…”

„stoisz gdzieś za mną…”

„tego wiersza nienawidzę najbardziej…”

„te krzesła zawsze są miękkie…”

„bez wsparcia umarłabym w tym pojedynku…”

„głośny ryk kobiety w sąsiednim pokoju…”

„moje życzenia urodzinowe nigdy się nie spełniały…”

„nie mogę poruszać się do przodu…”

„domniemanie niewinności…”

„kim jest przegrany…”

„zniszczenie…”

„wszystko czego chcę…”

„nie mogę napisać nic więcej…”

„jeśli znowu przyjdą po mnie demony przeszłości…”

„jeśli miałabym umrzeć…”

„b…”

„nie widziałam w mrokach demonów które się boją…”

„w kawałkach witrażu można ułożyć własny charakter…”

„jak napisać list kiedy nie zna się już odbiory…”

„ludzie i ich opinie produkowane są dzisiaj masowo…”

„ze zmęczenia już zgniłam…”

„jak mam się dowiedzieć…”

„każdy ma własne historie…”

„powinniśmy zostawić wszystkie powinności…”

„leżąc na łóżku widziałam jak unosił się w powietrzu kurz…”

„poznałam mężczyznę…”

„nie potrafię wychwycić momentu…”

„dopiero zaczynam żyć…”

„ten jeden raz ktoś na mnie poczekał…”

„kropka…”

dla mojego partnera. aby zawsze wiedział, że przy nim będę. dziękuję.

•

odpowiem na pytania

nie odpowiem na pytania

nie mam nic do ukrycia

jakie rzeczy zostały ukryte

między napisanymi wersami

które ze słów

potoczyły się indywidualną historią

a jakie są wytworem serca

takie pytania nie pozwalają nam

zrozumieć przekazu tego poematu

•

wyruszyłam w deszczowy dzień

idę z żółtą parasolką

w oddali szedł mężczyzna

niósł potężną czerwoną parasolkę

jakby miał nią walczyć

do ostatniej kropli deszczu

jestem gotowa na następną fale

przyjmuje kolejne parasolkowe ciosy

potężna straszna parasolka

unikamy jej w ciepłe dni

ale nikt nie wie przecież

kiedy nadejdzie deszcz

a na sztywnym parasolu

zawsze leżą ogromne kamienie

ściągające w dół ludzi

za każdym razem

są coraz cięższe

•

okno

otwarte

zamknięte

widać w nim pięć ludzi

nikt z niego nie wyskoczy

pięć osób już nie ludzi

w prostokątnym oknie

uśmiecha się

ale tylko przez szybę

•

jechałam kiedyś tramwajem

spotkałam chłopca

z teatru

wyglądał normalnie

bo nikt nie wie

ile niedokończonych aktów

w nim było

•

prawie umarłeś wczorajszej nocy

siedzę z tobą na ławce

nie pachniesz już tak jak ostatnio

i mówisz tylko to co chce usłyszeć

a kiedy uciekam od ciebie

ty idziesz za mną

nie mogę cię przecież zostawić

prawie umarłeś wczorajszej nocy

•

szum fal pozostający w naszych wspomnieniach

zapaliliśmy

lampkę wina

wszystko wypełniło się mdłym zapachem dymu

ogień spalił całą atmosferę

przeżyły nasze ciała

dym unosił się i mieszał nam w głowach

czy mieszał się z myślami

i dźwięk uderzania

pustych butelek czy naszych serc

•

pożar wypełnia pomieszczenie

i moje ciało

próbuje znaleźć odniesienie

i inne ciała

spanikowane z przerażeniem

muszę się w nie zagłębić

nagle wszystko ustaje

trzeba powtórzyć scenę

to trzeba dopracować

coś musimy wyrzucić

każą mi to powtórzyć

dodać więcej emocji

więc przeszywam się

ciałami

patrząc na nie muszę pamiętać o oddechu

odgrywać rolę w swoim ciele

wykreowana postać

przeżywam jej dramat

wycisz się po wszystkim

a teraz wszystko od nowa

próba generalna

•

twoja ręka i tak dotknie mojego ramienia

trzeba zetrzeć te plamy

wylanego wina i łez

którymi nikt się nie przejmuje

tylko zapach alkoholu dociera do nas

otumania

•

26 kwietnia 1986 rok

oglądam. widzę wybuch emocji

człowiek posiada jedynie puste akwarium

tak niewiele litrów wody wystarczy aby odbyć podróż wgłąb siebie i utknąć na mieliźnie

czy byłby ktoś kto uratowałby mnie.

podążam za tobą w tej historii

utykam na głębokim oceanie zmartwienia

historia wybuchu

przeżywam szok

nie umiem się pozbierać

moja wewnętrzna elektrownia jądrowa wybucha

promieniuję

•

sztuka miłości

jest najtrudniejszą sztuką

wystawianą

w moim teatrze

zapraszam ponownie

•

kwiaty i wiązanki

zapach wiosny tuż po przebudzeniu

kawa którą tak bardzo uwielbiałeś

i puste miejsce

ja najbardziej nie lubię kawy

i samotności

jeden uśmiech przypomina że kiedyś

o poranku to miejsce nie było puste

chociaż nie potrafię już przypomnieć sobie ciebie z kawą

•

idę wcale się nie śpiesząc

moje myśli znowu odlatują w twoją stronę

w słuchawkach wybrzmiewają twoje utwory

nic mnie nie zatrzymuje

nawet wiatr jakby dziś spokojniejszy

zupełnie tak jakby życie pozwoliło mi wybrać

jaką drogą chce dzisiaj podążać

a może mogę się zatrzymać chociaż na kilka sekund

zatrzymać się w zadumaniu

mimo że mój oddech jest bardzo spokojny

w myślach nie umiem posprzątać tego bałaganu

•

czekam na moment w którym to wszystko się skończy

a ja tak bardzo chciałam aby było inaczej

teraz nasze papierosy mają gorzki smak

i wciąż nie potrafię nikomu wytłumaczyć dlaczego pale je z tobą

my już nie jesteśmy poezją chociaż z twojego powodu mogłabym pisać wiersze o tęsknocie

•

posiadamy parę butów która zaprowadziła nas właśnie w to miejsce w którym znajdujemy się teraz

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.