Dla moich najbliższych: Mamy, Taty i Brata

Wszystko jest iluzją.

Andrzej Sapkowski, Sezon burz

SPIS TREŚCI

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

1

Za oknem padał deszcz.

Serce łomotało mu jak oszalałe, przekrwione oczy wirowały po całej swojej orbicie, a w mózgu rozpoczęła się faza. Fioletowo-pomarańczowe promienie gnały po suficie, by u spojenia ze ścianą zmienić się w triumfalne konfetti. Stan euforii, psychiczno-fizycznego uniesienia, ogarniał go od stóp do głowy. Unosił się w powietrzu, które pachniało niebem. Nieskazitelnym, rajskim oparem miłości. Szum radości przyjemnie łechtał jego cały aparat słuchowy. Gdy zawisł pionowo w pokoju, podtrzymywany przez przechodzące ludzki orgazm ptaki, pojawiły się kolejne wizje. Absurdalne narkotyczne obrazy.

Najmocniejszy trash metal i erekcja. Klasyczne brzmienie, surrealistyczne malowidła nieznanych artystów i zapach silikonu. Melodyjka z przedpotopowej gry wideo, czucie genialnie wielkich piersi w dłoni i widok kruczoczarnych loków. Róża, fizyczny ból i muzyka kojąca.

Niesamowita mieszanka. Wrażenia błogie i piekielne. Lecz wszystkie tak realne w swojej niemożliwości, że wywołujące iluzję bycia czymś znacznie innym niż kilkudziesięcioma kilogramami mięsa, wielką grupą atomów, czy czym tam jesteśmy.

Trwało to jakiś czas, choć oczywiście za krótko.

Powoli tracił boskie uosobienie i wracał do postaci zwykłego człowieka. Ale czy na pewno?

Dowlekł się do łazienki i przepłukał twarz zimną wodą. Kilka razy. Gdy stamtąd wyszedł, stanął na chwilę w przedpokoju. Wbił się w ciszę jak drapieżnik wkłuwający się w swoje ofiary, dlatego że jednocześnie jej nienawidził i uwielbiał ją.

W salonie, albo raczej zatęchłym, zakurzonym pomieszczeniu ze stertą gratów, spojrzał na niski, szklany stolik. Znajdująca się na nim saszetka z płynną heroiną była kompletnie opróżniona, równie puste leżały wszystkie strzykawki. Co prawda miał jeszcze butelkę dość mocnego syropu, po spożyciu którego miałby całkiem niezłe doznania, ale z rana musiał iść do roboty.

Jakiej roboty, przecież jutro już donikąd nie pójdziesz.

Wziął klamkę z wieży książek. Czarną, połyskliwą berettę, z długą lufą jak na kaliber dziewięć milimetrów. Błyskawicznie ją przeładował i przyłożył do skroni.

Taa, potylica. Byli już tacy, co przeżyli po takim „samobójstwie”. Dawaj w rdzeń, będziesz pewny.

Usiadł na kanapie i wsadził broń do ust. Zaczął łkać, niewyraźnie przez zatkane usta. Łzy płynęły mu z oczu równo z myślami.

Nie spotkasz tam ani Moniki, ani Oliwki. Przywitaj ciemność.

Kiedy jego wskazujący palec z oporem zaczął naciskać na cyngiel, ktoś się odezwał:

– Chyba masz coś do zrobienia – to był chłodny głos. Dochodził z podartego skórzanego fotela, z rogu pokoju.

Zdziwiony, zaniechał próby odebrania sobie życia i spojrzał na mężczyznę, który mu przerwał. Miał on niezbyt wyraźną twarz, chyba szare albo niebieskie oczy. Sam nie wiedział.

– Od jakiegoś czasu nie rozmawiam ze swoimi urojeniami – odparł Niewyraźnemu, wciąż trzymając berettę, ale już z dala od własnego oblicza.

– Problem z halucynacjami jest taki, że nie wiesz, czy to omam, czy rzeczywistość.

– Z odległości niecałych trzech metrów ludzie raczej mają widoczne twarze. Nawet jak oglądający je ma dwa promile we krwi.

– Nie masz dwóch promili. – Niewyraźny nagle stał się wyjątkowo materialny i prawdziwy.

– Gdybyś istniał, nie wiedziałbyś o tym.

– No i mnie masz – nieznany kompan rzucił z uśmiechem. Lodowatym uśmiechem. – Co nie zmienia faktu, że czeka na ciebie zadanie do wykonania.

– Niby jakie? – zacisnął broń w dłoni.

– Złapać mnie. – Niewyraźny, już w pełni wyglądu, nabrał mistycznego wyrazu twarzy.

– Przecież tutaj jesteś. I nigdzie się nie wybierasz, ponieważ lubisz tkwić w głowie świra – odpowiedział zadziornie.

Tym razem nie było gestu rozbawienia ani tajemniczej miny. Teraz Niewyraźny pokrył złością każde włókno na swojej bladej facjacie i znów się odezwał:

– Musisz mnie schwytać! – rzekł ekspresyjnie, półkrzykiem, zaciskając zęby pod koniec zdania.

– Bo? – spytał obojętnie, ale tak jakby rzucał rozmówcy wyzwanie.

– Bo jestem Przystojniakiem. Albo Krwawym Rzeźnikiem. Jak wolisz. I wiesz co? Mam ochotę na trzecią ofiarę… Albo kolejną, gdyż może te dwie dupeczki nie były moimi pierwszymi? – Całą tę wypowiedź przedstawił bez żadnej mowy ciała.

Zamknął powieki, by nie oglądać nowego kolegi. Upuścił berettę na podłogę. Otworzył szufladę, gdzie mieściło się premierowe wspomnienie związane z mordercą, za którego podaje się ten, z którym przed chwilą rozmawiał. Albo tylko mu się wydawało i gadał sam do pustego fotela.

Nieważne, bo był już całkiem gdzie indziej.

2

Komendant długo mieszał kawę z mlekiem, czynność tę powtórzył identycznie po dodaniu dwóch łyżeczek cukru. Był całkiem reprezentatywnym mężczyzną – wysokim, w miarę smukłym i jak na swój wiek nieźle się trzymał. Choć to była zasługa jego żony, która dbała o to, by chodził do fryzjera, regularnie się golił oraz miał czysty i równo uprasowany mundur.

– No to już wiecie, że sprawa jest priorytetowa? – powiedział do Ilony Wolnickiej, naczelniczki wydziału zabójstw.

Wolnicka nigdy nie pracowała w terenie, ale miała plecy, które posadziły ją na stołek bossa jednego z najważniejszych wydziałów. Była dojrzałą, zadbaną kobietą, z soczystym tyłkiem i błękitnoszarymi oczami.

– Tak. Oczywiście – odparła przełożonemu, czyli szefowi wszystkich szefów.

– Kto zajmuje się tą sprawą? – spytał komendant, głupio oglądając się po swoim ciemnozielonym gabinecie, z szykownymi obrazami, miękkim dywanem i przyjemnym zapachem, co nijak nie współgrało z godłem Polski, które wisiało nad jego biurkiem.

– Wszyscy.

– To dobrze – wypił łyk kawy, po czym powoli odłożył filiżankę na stół. – A kto był pierwszy na miejscu?

– Czemu pan pyta? – Wolnicka lekko się zdziwiła.

– No tak, z ciekawości. Poza tym ten, kto jedzie na zdarzenie, przeważnie najbardziej angażuje się w znalezienie sprawcy.

– Ma pan rację. – Choć Wolnicka przecież nic nie wiedziała o tym, bo nigdy nie jeździła na miejsca znalezienia trupów.

– Więc…?

– Para oficerów, którzy współpracują ze sobą już od jakiegoś czasu i mają solidną efektywność. Komisarz Edyta Nornicka i podkomisarz Łukasz Kowalczyk.

– Kowalczyk? – Komendant zamyślił się. – Nie kojarzę.

– On raczej nie wychodzi przed szereg.

– Ale jest dobry?

– Tak.

– Dlaczego? – Szef policji nie mógł poskromić ciekawości.

– Proszę?

– No, dlaczego jest dobrym gliną? Bo na przykład Brzytwa, czyli Edyta, bo tak na nią mówią, nie? – spojrzał na szybkie potwierdzające skinienie głowy Wolnickiej – była na kursie w Quantico i na stażu w ekipie śledczej żandarmerii paryskiej, więc porządnie poznała temat. A podkomisarz, który jej partneruje? Dlaczego jest wprawny jako operacyjny?

Ilona Wolnicka zrobiła krótką pauzę w dyskusji, po czym szczerze odparła:

– Bo jest trochę nienormalny, przez co sprawniej rozumie pomylone umysły.

Lecz to stwierdzenie i tak było zbyt łagodne.

Łukasz Kowalczyk był po prostu inny.

3

To wspomnienie było makabryczne.

Łukasz wiedział jednak, że jego główny punkt to esencja naszego marnego istnienia.

Przybył do tej obskurnej, bezbarwnej kamienicy, kiedy na miejscu ulokowała się już ekipa techników, na schodach minął się z Ptakiem, znanym mu rudawym patologiem, a zaraz za wejściem do mieszkania numer cztery paliła papierosa Edyta.

Była młoda, chociaż biła z niej dojrzałość oraz niebanalna uroda i szeroko zakresowa inteligencja. W fabryce[1] była jedynym sprzymierzeńcem Łukasza.

– Przecież rzuciłaś – beznamiętnie powiedział na powitanie. Rozmowy z ludźmi… jakoś je trzeba zaczynać. Nigdy nie wiedział w jaki sposób.

Edyta spojrzała na niego szaleńczymi ślepiami, innymi niż zwykle, bo przecież jej oczy zawsze nienachlanie błyszczały pięknem i spokojem.

Zostawił ją, ominął szybko hol i dotarł do pokoju dziennego, skąd dochodziły szmery, odgłosy ostrożnych kroków i dźwięki migawki aparatu fotograficznego.

Na środku pomieszczenia leżały rozczłonkowane zwłoki nagiej, młodej kobiety z jasnorudymi włosami. Odkrojona, sczerniała przez proces gnilny głowa, z wciąż przestraszoną twarzą. Niżej korpus, z piersiami-mandarynkami i nieznacznie wydętym brzuchem. Po obu stronach ręce, cięte równo z pachami. Dłonie niezbyt zadbane, paznokcie nieestetycznie pomalowane. Poniżej łona nogi, w miarę zgrabne. Na udach dało się jeszcze minimalnie dostrzec siniaki na zmienionej po śmierci skórze. W całym pokoju było pełno krwi, przez co metaliczny zapach przebijał fetor trupiego rozkładu. Nawet najbardziej przyzwyczajonemu do takich aromatów osobnikowi mogłoby zawirować w żołądku.

Technicy pracowali w ciszy, mieli nałożone na usta maski. Było duszno ze względu na parny wieczór, więc wszyscy ciężko oddychali i zalewali się potem.

Łukasz długo patrzył na tę poćwiartowaną dziewczynę, nie odzywając się ani słowem. Przyglądał się jej uważnie, po czym zbliżył się i przez rękawiczki przejrzał części ciała. Po co pytać, dlaczego ktoś to zrobił? Przecież jest to wiadome – by odstąpić cierpień życia kolejnej zbłąkanej na tym świecie istocie.

Po w miarę długich oględzinach wrócił z powrotem do Edyty. Była już bardziej opanowana, co nie znaczy, że miała swój naturalny wyraz twarzy.

– Olga Bonin, dwadzieścia trzy lata. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał. Brak monitoringu. Sąsiedzi przeważnie w wieku emerytalnym. Musi tutaj leżeć od jakiegoś czasu, bo mówią, że zapach nasilał się z dnia na dzień. W końcu nie wytrzymali i zadzwonili. Sądzę, że trzy, cztery doby, bo przy tej pogodzie ciało szybko gnije – wypowiedziała się Edyta. – Co masz?

– Niezbyt interesujący kwadrat[2], w nieciekawej okolicy. Tandetna, świecąca kurtka i wysokie buty – wskazał palcem na elementy garderoby przy wieszaku – nierówno pomalowane paznokcie, starte zęby i słabo dostrzegalne siniaki na udach. Myślę, że to dziwka. Mam ucholkę[3] wśród ulicznic, więc się do niej przejadę. Ekipa niech poszpera, może dowiemy się, gdzie chodziła, ewentualnie w jakim burdelu miała etat…

– Łukasz… miewałam już podobne zwłoki, ale nigdy nie były tak ostentacyjnie pozostawione. – Chwila przerwy. – Musimy złapać skurwysyna.

Prawie niedostrzegalnie kiwnął głową i zmrużył oczy, po czym wyszedł na klatkę schodową.

W tym miejscu urywa się ta prywatna retrospekcja.

[1] Fabryka – komenda.

[2] Kwadrat – mieszkanie.

[3] Ucholka – informatorka.

4

Następnego dnia po tym, jak rozmawiał z mordercą, którego szukał, z samego poniedziałkowego rana niczym sumienny pracoholik pojechał do fabryki.

Szedł do pokoju, który dzielił z Edytą. Jak zawsze bez energii życiowej, jakby był obcym bytem wtłoczonym w to środowisko. Mijał oficerów i mundurowych. Skinął na przywitanie może jednej osobie, nie silił się na uprzejme pogaduszki z ludźmi, którzy go nawet nie chcieli poznać. Łukasz też nie chciał ich poznawać. Odrażali go. Jeden tym, że latał w pomiętej koszuli i nawet zapomniał z powrotem nałożyć ślubną obrączkę na palec. Druga przesadnym pietyzmem w doborze stroju, drogim makijażem i egzaltowanymi gestami. Jeszcze inny tym, że patrzył na niego jak na szmatę. Jakby był najgorszym ścierwem.

Może tak jest, ale pierdolę ten wasz popieprzony świat. Wszystkich was, zwierzęta, trzeba izolować. Robicie teatrzyk przez to, że „walczycie” o prawdę, a sami jesteście przeżarci do kości kłamstwem, pychą, arogancją. Pasujecie do tej ziemi. Demony przy was to nic.

Przed wejściem do swojego pokoju spotkał jeszcze Wolnicką, która przypomniała mu o wizycie u psychologa policyjnego. Jakbym o tym nie pamiętał. Pani naczelnik od dawna miała na niego ochotę, a on przez to traktował ją jeszcze bardziej obojętnie. Przynajmniej nie miał pod górkę z przełożoną, bo Wolnicka cały czas cicho liczyła, że Łukasz zerżnie ją na jej biurku jak sukę.

Z Edytą było inaczej. To on złapał się na tym, że chciał ją zerżnąć. Intrygowała go. Chciał jeszcze raz w życiu poczuć z najbliższej odległości bicie kobiecego serca. By zamknąć wtedy oczy i wyobrazić sobie, że to serce Moniki. Chyba pęknąłby z bólu.

– Hej! – Edyta rzuciła na powitanie, gdy wszedł do środka.

– Siemasz. – Znów wymuszony ton. Nie potrafił już rozmawiać z ludźmi.

Minęło pięć bezsensownych minut, gdy znów się odezwała:

– Mamy kolejnego wytypowanego.

W związku z wczorajszą wizją wzmógł swoje zainteresowanie.

– Roman Schmidt – rzuciła mu teczkę z dokumentacją policyjną. – Były chirurg, przed laty był medykiem na Bałkanach, ten konflikt zrył mu beret. Po kilku latach wykryto, że eksperymentował na martwych kobietach i dzieciach w kostnicy w szpitalu, w którym pracował po powrocie do kraju. Ma kompletną wiedzę chirurgiczną. Odsiedział rok za bezczeszczenie zwłok.

Łukasz słuchał, przyglądając się dokumentacji.

– Dlaczego go wytypowano?

– Sześć miesięcy temu na mieście krążyła fama, że jakiś świr proponował dziwkom zapłatę za to, żeby mógł im wyciąć nerkę, kawałek wątroby, takie tam. Jest tam notatka od jakiegoś Polkowskiego – kiwnęła głową na papiery, w których grzebał Łukasz. – Informacja poszła od jego uchola.

– Coś się z tego urodziło?

– Jedna panienka gdzieś zniknęła niedługo po tym, jak kręcił się ten facet. Ktoś rozpoznał Schmidta, który rzekomo był tym typem, ale to wszystko było zbyt miałkie. Wezwano go, miał alibi i tak dalej. Ale treść w dokumentach została…

– A ta dziewczyna się znalazła?

– Nie – lodowato odparła Edyta.

– Może być. – Łukasz zamknął teczkę. – Sprawdzimy to.

Po chwili wyszli z tego niewielkiego pomieszczenia, w którym znajdowały się dwa pecety na złączonych biurkach, fotele, szafka na różne rzeczy (nie tylko akta), mały zestaw do przyrządzania kawy etc.

Roman Schmidt był zameldowany na spokojnej, mało ruchliwej ulicy. Mieszkał w równie onirycznym domu – przynajmniej tak wskazywała biała elewacja czy nadszarpnięte czasem ogrodzenie z siatki. Za jego parcelą znajdował się mały lasek.

– Po co zdolny chirurg pchał się na wojnę, jeszcze taką? – rzucił Łukasz, kiedy wychodzili z Edytą ze służbowego volkswagena.

– Posiadał uprawnienia lekarza wojskowego, nie wiem… – na szybko próbowała to wytłumaczyć.

Bramka na posesję Schmidta była otwarta. Lecz mimo przeciągłego dzwonienia czy upierdliwego pukania nikt nie otworzył im drzwi.

Synestezja Łukasza sprawiła, że odczuwał czającą się w zakamarkach tego domu ciemność.

Skierowali się do najbliższego budynku obok, gdzie od razu im otworzono. Kobieta przed sześćdziesiątką z pomarszczoną twarzą, farbowanymi włosami i opuchłymi kolanami.

– Słucham? – spytała na starcie.

– Dzień dobry. Policja. Komisarz Nornicka. – Edyta wyciągnęła legitymację i okazała ją kobiecie.

– Zofia Zatocka – przedstawiła się, po czym wygłodniale spojrzała na Łukasza, aby i ten okazał identyfikator.

Podkomisarz z nieznaczną dezaprobatą wyjął szmatę[1]. Zatocka dokładnie przyjrzała się treści dokumentu.

– Jak to, wydział zabójstw?!

– Proszę się nie denerwować. Badamy tylko pewne tropy…

– Jakie tropy? – Zatocka, coraz bardziej zdezorientowana, przerwała Edycie.

– Czy zna pani Romana Schmidta? – zapytał Łukasz.

– Tak, a co, zabito go?

– Nie.

– To on kogoś zamordował?!

– Jest ważnym świadkiem i musimy z nim porozmawiać – Łukasz uciął spekulacje kobiety, stosując blef.

Zatocka potwierdzenia prawdomówności tych wyjaśnień szukała na twarzy Edyty. Gdy je znalazła, odparła:

– On chyba jakąś rentę pobiera czy coś.

– Kiedy możemy go zastać? – to Edyta.

– Nie wiem. Zwykle wieczorem wraca autobusem, tutaj jest przystanek. – Kobieta wskazała na widoczną z tego punktu zatoczkę. – Ale co on robi, to nie wiem. U niego się nigdy nie palą światła – rzuciła z dociekliwością w barwie głosu.

– Czyli pani go dobrze nie zna?

– Wiem tylko, że nie jest do końca normalny. Przecież w więzieniu był. Nawet trochę się go boję.

– Dlaczego? – rzekł Łukasz.

– Kiedyś w nocy dostrzegłam, no, jak nie mogłam zasnąć, że przyjeżdża do siebie samochodem.

– Swoim? Mówiła pani, że porusza się autobusem… – Edyta pragnęła doprecyzowania wiadomości.

– Tak, ale ma auto, takiego dużego vana, czy jak się to nazywa… Wjechał, zniknął za domem. A dlaczego on was interesuje, skoro jest tylko świadkiem? – Zatocka nabrała szczerej podejrzliwości.

– To wszystko. Dziękujemy. Do widzenia. – Edyta błyskawicznie ucięła dyskusję.

Musieli czekać do wieczora.

Łukasz o piętnastej miał obowiązek spotkać się z psychologiem, co było elementem jego wewnętrznej resocjalizacji. Do tego czasu nie był zbyt zapracowany, więc ze swoim przyjacielem papierosem przeglądał wszystko, co do tej pory mieli na temat Przystojniaka vel Krwawego Rzeźnika. Tak nazwali zbiór akt, bo media jeszcze nie wiedziały o tych morderstwach, więc nie wymyślili innej wyszukanej nazwy. Komendant bardzo liczył na to, że zostanie tak aż do momentu schwytania zabójcy.

Wczorajsze odwiedziny nie były przypadkiem. Muszę tam zajrzeć.

Najpierw pierwsza ofiara – Olga Bonin. Fotografie z miejsca znalezienia denatki, analizy techników i raport z sekcji zwłok. Dobrze pamiętał słowa Ptaka:

– Oprócz minimalnej ilości alkoholu nie znalazłem żadnej podejrzanej substancji chemicznej. Nie odkryłem też śladów podania anestetyku[2], a podjęte badania pozwalają mi przypuszczać, że… najprawdopodobniej była krojona na żywca – powiedział wtedy wiekowy rudzielec, w zielono-biało-stalowej sali do badań zmarłych w kostnicy. W pomieszczeniu chłodnym, spokojnym, fachowym.

Na te słowa obruszyła się nie tylko Edyta, ale i pomocnik laboratoryjny Ptaka, młody facet o aparycji klasycznego ćpuna.

– No ale jak to?! – zapytała wtedy oburzona i zniesmaczona Edyta.

– Zostawił wam tylko te ślady, które chciał – odpowiedział Ptak.

Musiał mieć jakąś, co najmniej, walizkę z narzędziami, od razu pomyślał Łukasz w tej oazie bez zmartwień, jaką według niego było prosektorium.

– Mocne łańcuchy albo twardą linę do skrępowania, solidny knebel albo taśmę, niezawodny sprzęt: jakąś piłkę mechaniczną, skalpel… Musiał mieć na sobie czepek, ubranie ochronne, może substancję, która usunęła jego ślady biologiczne – chwilę później wymieniał na szybko Łukasz.

Ptak podsumował, mówiąc, że to było fachowe wykonanie, od A do Z. Perfekcja.

Śledztwo doprowadziło ich do faktu, że Olga spotykała się z nieznanym, przez nikogo niewidzianym facetem, którego nazywała Oskarem. Przystojniakiem Oskarem.

Chwila przerwy. Nowa paczka fajek i jedziemy dalej.

Druga ofiara, na razie ostatnia – Katarzyna Szymańska. Studentka, dwadzieścia dwa lata – ta z kolei kilka razy umówiła się z nieziemskim Tobiaszem. Osiedle bez monitoringu, w klocku[3] również brak kamer. Zwłoki znalezione na środku salonu – pracowni magisterskiej. Częściowo oskalpowane, bez gałek ocznych, z poderżniętym gardłem.

Łukasz patrzył z enigmatyczną pasją na fotografie korpusu bez skóry, zamiast której widniała od razu tkanka tłuszczowa. Ten sam strach na twarzy, widoczny nawet mimo braku ślepi. Rozpuszczone blond włosy, delikatne, młodzieńcze łono, smukłe nogi.

Fachowo zebrany skalp w wannie. Dlaczego skurwiel nie zawiesił go od razu na wieszaku? Jak to było? Jak to w końcu wyglądało? Wciąż nie wiedzieli. Skitrał sprzęt na hawirze[4] czy przemknął nocą do auta? Albo od razu go wziął z bryki, tłumacząc, że ma tam ważne papiery. Specyficzne dokumenty w samochodzie? W dużej walizce? Kto by w to uwierzył?

Dlaczego w ogóle przyjęli, że obie ofiary są jednego sprawcy? Bo miał bardzo podobne modus operandi, obie dziewczyny znalezione zostały w mieszkaniach, co prawda zamordowane w inny sposób, ale z identyczną precyzją i sadyzmem, w bliskim czasie, w każdym przypadku po interesującej znajomości z tajemniczym mężczyzną. Oskar, Tobiasz, przecież od razu wszyscy czuli, że to ten sam zabójca. Dwóch takich specjalistów-świrów praktycznie w tym samym czasie? Niemożliwe.

Jest niewidzialny i niesłyszalny. Kurwa! Non stop te same pytania. Te same wnioski. Łukasz spojrzał na niezbyt kompletny profil potencjalnego mordercy. Mężczyzna po trzydziestce, atrakcyjny, sprawny fizycznie. Jest w pełni świadomy tego, co robi. I takie tam inne ogólniki. Dołączona do tego lapidarna opinia.

Od drugiego zabójstwa minęło już więcej czasu niż pomiędzy znalezieniem Olgi Bonin a Katarzyny Szymańskiej. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że ciała nie odkryto od razu.

Co, kutasie, chcesz zarżnąć kolejną dupeczkę?

To kręcenie się w kółko zajęło Łukaszowi dzień aż do przymusowej wizyty u terapeuty.

Wchodząc do gabinetu doktor Anety Garlickiej, często wspominał pierwszą wizytę u niej, która była kwintesencją tej „terapii”.

[1] Szmata – legitymacja policyjna.

[2] Anestetyk – substancja powodująca rozluźnienie mięśni, utratę świadomości, nieodczuwanie bólu. Podanie jej ofierze powoduje, iż na sekcji zwłok lekarz wykryje, że była ona kaleczona, kiedy jeszcze żyła, podczas gdy w rzeczywistości zostało to przez napastnika upozorowane.

[3] Klocek – duży blok mieszkalny.

[4] Hawira – mieszkanie.

5

– Iloraz inteligencji bliski stu siedemdziesięciu, biegle znany język hiszpański i francuski, w stopniu komunikatywnym angielski i chiński – Aneta Garlicka wyraźnie podkreśliła słowo chiński. – Co pan tutaj robi?

Pani psycholog nie była przesadnie ładna, ale naturalna uroda dodawała jej wdzięku. Miała na sobie wyszukane, nowoczesne okulary, co świadczyło, że chciała być postrzegana jako osoba wyjątkowa. Łukasz szybko ją przeczytał. Chciała być oryginalna, ale nie była. Tak samo jak tajemnicza – obrączka na palcu wskazywała na męża, niewielki zwał tłuszczu na brzuchu za bluzką – na dziecko, może nawet dwoje, zważywszy na jej wiek. Ubrania z ekologicznych materiałów i ledwie wyczuwalny przez zapach drażetek miętowych aromat wegańskiego żarcia – to, dodając jej zawód i brak znaków religijnych na sobie i w gabinecie, przypuszczalnie daje poglądy lewicowo-liberalne. Pośród słów zakamuflowany wiejski akcent, nerwowy tik polegający na przekładaniu nogi na nogę, niewielka blizna na łokciu, pewnie ze złamania, dwie plomby w zębach. A w oczach błysk – uznawała go za zajmującego mężczyznę, stąd ten niby-komplement na początek.

Nie odzywał się. Chciał ją poinformować, że czyta z niej jak z otwartej książki i przekazać treść tej powieści, ale zrezygnował z tego. Już dawno odpuścił. Niezaprzeczalnie rozstał się z ludźmi.

– To pana genialny koncept na te spotkania? – spytała znów Garlicka. – Milczenie?

– Podobno jest złotem – rzucił Łukasz. – Ja muszę mieć określoną ilość godzin w papierach, ty też musisz wykonać swoje zadania. Tak, przeszedłem od razu na ty, bo to przecież następny punkt, nie?

– Dobrze. – Starała się nie zmieniać fachowego wyrazu twarzy. – Trafiłeś tutaj za pobicie oficera policji z twojego wydziału.

Łukasz szybko przypomniał sobie ten incydent. Gruby, niedoinformowany i niedouczony buc, zwany w firmie[1] Kozłem, przychodzi do jego pokoju, gdzie siedzi z Edytą. Wszystko idzie nieźle do momentu, aż Kozioł parska, zwracając się bezpośrednio do niego:

– Ty, Nietzsche – wszyscy w fabryce go tak nazywali – żonce to nie przeszkadza, że ty tak z tymi kurwami konszachtujesz?

Łukasz wstaje, bez słowa zbliża się do Kozła i wali go z całej siły wyprostowaną pięścią w twarz. Dzięki idealnej technice uderzenia cała moc włożona w strzał kondensuje się na gębie tłuściocha, a ten upada. Łukasz błyskawicznie chwyta go za nadgarstek i w mgnieniu oka wykręca mu rękę. Potem spokojnie mówi, trzymając i sprawiając regulowany ból Kozłowi:

– Powiedz to jeszcze raz.

Kiedy powrócił ze wspomnienia tej sytuacji, przytaknął Garlickiej:

– Tak.

– Dlaczego został pan policjantem? – spytała pani psycholog. Wybieg zwany zmianą tematu, prosty i daremny trick.

– Ewangelia według świętego Mateusza, rozdział piąty, werset szósty – odpowiedział.

– Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni – Garlicka wyrecytowała z pamięci. – Jesteś wierzący?

– Wyznaję boginię Melitele.

Psycholog delikatnie uśmiechnęła się pod nosem.

– Więc skąd Pismo Święte?

– Lubię tę książkę. Koran też jest niezły.

– A jakie masz poglądy?

– Zawsze byłem za Partią Mniejszości Semickiej.

– Cały czas sobie ze mną pogrywasz…

– Nie, przecież wszyscy jesteśmy Żydami. Wiesz, ile ich tutaj było przed wojną? Jeśli wierzysz, że nie ma w tobie ani grama krwi Avrama czy innej Rachel, to gratuluję naiwności.

Garlicka przewróciła oczami, by wyrazić dezaprobatę.

– Przecież musimy jakoś zapełnić tę godzinę, a ty musisz powiedzieć, że gadam i współpracuję. A to, co mówię, już chyba nie ma znaczenia?

– Skoro tego pragniesz, proszę bardzo. Mów, co chcesz. To twoja godzina. Może jakiś inny cytat…? – polubownym tonem Garlicka starała się złapać z nim kontakt.

– Księga Wyjścia, dwadzieścia dwa, dziewiętnaście. – Wyciągnął papierosy i zapalił bez pytania o zgodę; poczęstował ją, ona odmówiła. – Kto by się łączył z bydlęciem, śmiercią niechaj umrze.

I tak za każdym razem. Łukasz coś mówił, ona go słuchała. Nie otworzył się jednak nigdy. Nie przekazał, co tak naprawdę w nim tkwi.

„Terapia”.

[1] Firma – komenda, także: środowisko policyjne.

6

Kiedy bardziej interesowało go już spotkanie z Romanem Schmidtem, akurat wtedy Aneta Garlicka rzuciła, że w końcu musi się dowiedzieć, dlaczego spacyfikował Kozła. Nie miał innego wyjścia, teraz musiał już powiedzieć. Oczywiście nie przyznał się, że Kozioł niejako znieważył Monikę, tylko nazmyślał, że ruszyło go obrażenie znajomej prostytutki Dagmary, z którą się przyjaźnił.

To było banalne. Powiedział wystarczająco przekonująco, by Garlicka mu uwierzyła. Jeszcze tylko kilka sesji i będzie miał spokój. Chyba że znowu komuś strzeli w łeb. W takim przypadku nagana i obostrzenia finansowe mogą nie wystarczyć, nawet mimo przychylności Wolnickiej.

Co zrobisz, jak cię wypieprzą z fabryki?

Wieczór nadszedł prędko, za oknem trochę popadało, ale gdy jechali znów do Schmidta, było rześko i przyjemnie.

– Tomczyk powiedział, że nie da nakazu, bo strzał z bębna[1] to za mało – powiedziała prowadząca Edyta. Jechała perfekcyjnie, z tempem, bezpiecznie i pewnie.

– Pogadamy, zobaczymy. Jak będzie coś kręcił, to zarzucimy mu oko – odparł Łukasz.

– Posprawdzali DNA spod paznokci Szymańskiej w Interpolu. Nic.

– Skurwiel miał więcej problemów niż z pierwszą. Do czasu, aż jej nie obezwładnił.

– Śni mi się po nocach, że widzę, jak ktoś na żywca zdziera z niej tę skórę – odparła z wrażliwością i odrazą zarazem, pokonując skomplikowane skrzyżowanie.

– Mnie też – odrzekł Łukasz. Było to prawdą, ze dwa razy miał koszmar z Katarzyną Szymańską w roli głównej.

– Jak tam z Garlicką? – zagadnęła go jakiś czas później, kiedy byli już blisko ulicy, na której mieszkał figurant[2] z policyjnej bazy danych.

– Nie najgorzej. Jeszcze kilka wizyt i będę miał spokój.

– Kozioł ma kumpla w Abwerze[3], powiedział mi ostatnio, że zobaczy jedno twoje potknięcie i nie ma cię w fabryce. Nie lubię dupka – zatrzymała się na przejściu dla pieszych, przepuszczając starowinkę z chodzikiem. – Sama chętnie bym go kopnęła w jaja.

Łukasz słuchał koleżanki, ale sprawiał wrażenie, jakby bardziej interesowało go otoczenie zza szyby pasażera.

– Ty wiesz, że on kiedyś się do mnie dobierał? Obłudny fiut ma żonę i troje dzieci…

– A gdybym ja się do ciebie dobierał? – zapytał, odrywając wzrok do okna, i przerzucając go na Edytę. Sam nie był pewny, po co to powiedział.

Patrzyła na niego z dziwnym wyrazem twarzy, instynktownie kierując. Odpowiedzi nie usłyszał. Chwilę później znaleźli się przy domu Romana Schmidta. Bramka znów była otwarta, a drzwi rozwarł przed nimi, w miarę szybko, sam obiekt ich zainteresowania.

Roman Schmidt po pierwsze nie pasował do typu przystojnego mężczyzny, co odciągało podejrzenia od jego osoby, jeśli mordercą, którego szukali, rzeczywiście był tajemniczy atrakcyjny mężczyzna – Oskar czy Tobiasz. Był o wiele za stary na twarzy jak na swój wiek, miał na sobie sztruksowe spodnie i koszulkę bez rękawków. W zakamarkach jego oczu czaiło się wszystko, co przeżył. Skomplikowane operacje chirurgiczne, w których jego ruchy skalpelem decydowały o ludzkim życiu, dzika i bestialska wojna, więzienie i trudy związane z przebywaniem w nim. Ale to nie wszystko. Coś tam jeszcze tkwiło. Łukasz wiedział o tym.

– Dobry wieczór – zaczęła Edyta.

– O co chodzi? – spytał Schmidt, głosem znużonym, zawieszonym w czasoprzestrzeni.

Edyta pokazała mężczyźnie blachę[4].

– Dacie mi kiedyś spokój, czy non stop będziecie mnie nachodzić, wzywać?! Odsiedziałem swój wyrok, wyszedłem i jestem wolnym człowiekiem. Nie robię nic złego.

Za szybko się tłumaczysz, kolego.

– Możemy wejść i chwilę porozmawiać? – zapytała komisarz.

Schmidt dokładnie przyjrzał się Łukaszowi. Ale z niego nie dało się nic wyczytać, i były chirurg wnet się o tym zorientował.

– Na chwilę. – Zaprosił gestem do domu oboje policjantów.

To było mieszkanie, w którym od dłuższego czasu nic nie zmieniano. Trochę kurzu na meblach, niezbyt zadbana kuchnia, salon z teleskopowym telewizorem. Wszędzie panowało wrażenie pustki.

Stanęli w pokoju dziennym i chwilę milczeli. Potem Schmidt w końcu zaproponował im, aby spoczęli na fotelach bądź kanapie. Edyta usiadła, Łukasz wolał postać. Rozmowa kompletnie się nie kleiła.

– Z czego pan żyje? – pytała Edyta.

– Mam rentę i inne dodatki wojskowe. O co wam w ogóle chodzi?

– O morderstwa. Tak makabryczne, że żołądek podchodzi do gardła – rzucił nagle Łukasz.

Schmidt obruszył się.

– Jaki ja – mocno zaakcentował słowo ja – mogę mieć z tym związek? Nigdy nikogo nie zabiłem!

– Wolałeś sobie grzebać w trupach… Czemu nie zostałeś patologiem? – ciągnął ataki podkomisarz.

– To był… – ciężko oddychał – trudny okres… po tym, co widziałem, choćby w Prisztinie… Wyszedłem z tego na prostą. Zapłaciłem swoją karę.

Wyglądało na to, że porządnie się wzruszył.

– Mamy informację, że na cały dzień znika pan z domu… – powiedziała Edyta.

Łukasz dostrzegł w rogu pomieszczenia postać. Drobną, malutką.

– Czy wychodzenie z domu jest karalne?

– Nie, ale podobno często pan to robi, na dosyć długo, a zważywszy, że nie ma pan pracy… Chcemy tylko wiedzieć…

– Odwiedzam przyjaciół. Mam podać adresy? Chodzę do kina, na wystawy, również wernisaże, ponieważ mam znajomych wśród mecenasów sztuki. Do lekarza, na zakupy! – pieklił się były chirurg.

Tą postacią była Oliwka. Najpiękniejsza okruszynka świata. Miała łzy w ślicznych oczkach.

– Niech pan się nie denerwuje. Możemy zobaczyć pańskiego vana?

– Nie! Jak mam się nie denerwować?! Nie macie nakazu, zadajecie bezczelne pytania, nachodzicie mnie!

Nie widzieli jej ani Edyta, ani Schmidt, tylko Łukasz. Bo Oliwii Kowalczyk już nie było wśród żywych.

Gospodarz domu wstał i wyprosił oficerów. Wtedy Edyta zerknęła na Łukasza dokładniej. Był dziwny, jakby w transie. Patrzył w jeden punkt pokoju.

Ciemność wychodziła z kąta tego pomieszczenia.

Roman Schmidt na widok nienormalnego zachowania Łukasza zmarszczył brwi, po czym na jego twarzy pojawiło się zdenerwowanie.

Ciemność pochłonęła Oliwię.

Łukasz przerzucił spojrzenie na Schmidta. Zimne, bezcielesne, nieludzkie. Teraz w kącikach gałek ocznych Schmidta widział swoją córeczkę.

Wszystko zdarzyło się błyskawicznie.

Zbliżył się do Schmidta i uderzył go prawym sierpowym. Cios objął część brwi i kości policzkowej. Były chirurg upadł na kanapę. Łukasz w mgnieniu oka pochylił się, schwycił go za białą koszulkę i agresywnie podniósł ku sobie. Edyta nie wiedziała jak zareagować. Przez moment chciała wyciągnąć walthera z kabury.

– Gdzie jest dziecko?! – wyryczał do trzymanego delikwenta. Ten, ściskany mocno za fraki, nabrał wyrazu wielkiego zaskoczenia i przerażenia.

Odwrócił się ze Schmidtem, dobił go do ściany i znów krzyknął:

– Gdzie jest dziecko?!

Edyta chciała jakby szturchnąć partnera, a może odciągnąć go od Schmidta, ale zaniechała tego czynu, kiedy ręka kolegi z zaciśniętą pięścią znów się zamachnęła.

Cios poszedł w brzuch byłego chirurga. Potem kopnięcie z kolana, trochę niżej, pod pępkiem. Następnie Łukasz znów odwrócił się, ściskając go za ubranie, po czym krzyknął jeszcze głośniej:

– Mów, kurwa! Gdzie ukryłeś dziecko?!!! – I kolejny prawy sierp, który solidnie poprawił ranę po pierwszym trafieniu. Po tym grzmotnięciu Schmidt wyrwał się z rąk Łukasza i uciekł. Do kuchni.

Edyta, już całkowicie nie wiedząc, co jest grane, instynktownie pobiegła za nim. Łukasz odprowadził ją wzrokiem, aż zobaczył, jak zaraz za wyjściem z salonu postrzelono ją w lewe ramię.

Nagle włączyły mu się racjonalizm i szybka reakcja. Wyciągnął służbowego glocka i przeładował go. Szybko zjawił się przy krańcu pokoju, najpierw zerknął na leżącą Edytę, a potem na korytarz. Zrezygnował z odciągania z linii strzału partnerki, ponieważ drzwi frontowe w tym domu były otwarte na oścież, a za nimi nikt nie czyhał. Pognał do kuchni, tam też nikogo nie było. Tylko jakieś ciemne pudełko, którego wcześniej nie uświadczyli, ewidentnie rozwarte na szybko. Łukasz zerknął tam, zobaczył magazynek ostrej amunicji o kalibrze dziewięć milimetrów.

Wrócił do Edyty i gdy upewnił się, że jej życiu nic nie zagraża i jest w stanie wezwać pomoc oraz wsparcie, skierował się w pogoń za Schmidtem.

Ostrożnie, ale z tempem wyszedł z budynku. Mrok coraz bardziej spowijał miasto, uliczne lampy świeciły jakby złowieszczo. Zastanowił się, czy szukać Schmidta, czy może samemu wezwać posiłki, puścić wici, kto i za co jest poszukiwany, i zająć się Edytą. Wybrał opcję numer jeden.

Bramka nie była otwarta, a w takim amoku na pewno nie zamknąłby jej za sobą.

Łukasz szedł z wycelowaną prosto klamką, blisko białej ściany hacjendy[5] Schmidta. Na rogu budynku, energicznie odwróciwszy się, bacznie obserwował wschodnie skrzydło podwórka. Przyspieszył kroku, idąc za dom. Dostawczy van, biały i pojemny, stał nieruszany na swoim miejscu. Łukasz błyskawicznie go sprawdził. Na pace znajdowały się trzy długie powrozy i różne szmaty. Pachniało to materiałem pomocnym przy porwaniach ludzi.

Po oględzinach bryki Łukasz skierował wzrok na nieduży lasek za posesją.

Daj spokój, uciekł ci, wracaj do Edyty… Nie.

Ruszył w kierunku tego drzewozbioru. Pokonał ogrodzenie przez zniszczone przęsło i zdecydowanie pobiegł ku zielonej strefie. Wtargnął w las jak opętany i strzelił dwa pociski w powietrze nad sobą. W oddali usłyszał niespokojny chrzęst liści i przeciągły odgłos gniecionego runa leśnego.

Coś tam było, i bynajmniej nie żadne zwierzę.

Gnał od drzewa do drzewa, w ciemności, gotowy do użycia glocka. Schmidt też musiał być zdecydowany na strzelanie w decydującym momencie, przecież też miał broń. Zużył tylko jedną pestkę[6].

Tylko nie to. Łukasz w otchłani czerni ujrzał Monikę trzymającą na rękach Oliwkę. Obie przeraźliwie płakały.

Usłyszał bliski trucht z prawej strony. Schował się za niewielkim kopcem. Chwilę później kula rozerwała na strzępy czubek tej kupki ziemi.

Łukasz przeturlał się bokiem jak foka, wychylając się zza osłony. Oddał pięć strzałów, miarowych, w ewentualnym zasięgu możliwej ucieczki napastnika.

Chcesz go zabić? Przecież tak nie wolno robić. Nie jesteś pieprzonym łowcą.

Do jego bębenków słuchowych doleciał ryk, ogromny skowyt bólu Schmidta. Dotarł w to miejsce w krótkiej chwili, biegnąc jak gepard.

Leżący wśród odchodów jakiegoś zwierzęcia Schmidt próbował dobyć dłonią broń. Nie miał żadnej rany po postrzale, po prostu seria kul świszczących obok niego przywołała wspomnienia. Te najgorsze. Wtedy upadł, upuścił klamkę i nie mógł się ruszyć, jakby był sparaliżowany. Wrzeszczał z bólu.

Łukasz kopnął go górną częścią stopy w przeponę. Widział stygmat na jednym z jego przegubów. Albo tylko mu się wydawało.

[1] Strzał z bębna – wytypowanie z policyjnego rejestru.

[2] Figurant – obiekt zainteresowania danych służb.

[3] Abwera – Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

[4] Blacha – odznaka bądź legitymacja policyjna.

[5] Hacjenda – dom, mieszkanie.

[6] Pestka – pocisk.

Mortem

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-891-8

© Łukasz Jarosz i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Marzena Miśkiewicz

KOREKTA: Elżbieta Zasempa

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.