Rudyard Kipling

Kapitanowie zuchy

Captains courageous

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej.

A dual Polish-English language edition.

na język polski przełożył Józef Birkenmajer

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na okładce: The cover of McClure's Magazine advertising the serialization

of Kipling's Captains Courageous in the the issue of November 1896 (fragment).

Courtesy of the New York Public Library Digital Collection; licencja: public domain, źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/File:Rudyard_Kiping_Captains_Courageous_McClure’s_Magazine.jpeg

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7950-770-2

KAPITANOWIE ZUCHY

ROZDZIAŁ I

Drzwi palarni okrętowej, wychodzące na pokład, stały otworem – w stronę, skąd słała się północnoatlantycka mgła. Potężny parowiec liniowy to się pochylał, to wznosił w swym biegu, gwiżdżąc dla ostrzeżenia statków rybackich.

– Ten żółtodziób Cheyne jest doprawdy największym utrapieniem całego okrętu – odezwał się mężczyzna z hałasem zatrzaskując drzwi. – Wcale go tu nie potrzeba… za smarkaty!

Jasnowłosy Niemiec pochwycił przekąskę i zagryzając ją pomrukiwał:

– Ja znam ten rasa. Ameriga jest pełni tego rodzaj szlowieki. Ja mówi wam, że wy powinni sprowacać harapi wolni od tarifa celna.

– Tfy! Bogiem a prawdą, on tu nic nie winien… owszem, bardziej godzien politowania niż ktokolwiek – wycedził przez zęby pasażer rodem z Nowego Jorku, leżący jak długi na poduszkach, tuż pod oknem sufitowym. – Jeszcze był brzdącem, a już go włóczono po hotelach. Dziś rano rozmawiałem z jego matką. Miła kobieta, ale nie daje sobie z nim rady… Teraz chłopak jedzie do Europy dla ukończenia edukacji.

– Edukacja jeszcze się nie zaczęła – zabrał głos filadelfijczyk zwinięty w kłębek gdzieś w kącie. – Ten chłopak, jak sam mi mówił, dostaje dwieście dolarów miesięcznie na drobne sprawunki… a nie ma jeszcze szesnastu lat…

– Jego ojciec to ten, co ma szelazni koleje? – zapytał Niemiec.

– Tak. Koleje, kopalnie, tartaki i przedsiębiorstwa okrętowe. Stary bogacz całą gębą! Jeden dom w San Diego, drugi w Los Angeles; z sześć linii kolejowych i połowa tartaków na wybrzeżu Pacyfiku należy do niego… więc nic dziwnego, że żona trwoni pieniądze – rozwodził się filadelfijczyk. – Mówi, że jej się nie podoba na zachodzie… dlatego włóczy się po świecie wraz z synalkiem, szukając (jak przypuszczam) czegoś, co by go mogło rozerwać… Floryda, Adirondacks, Lakewood, Hot Springs, Nowy Jork… i tak w kółko. Teraz to on umie niewiele więcej od kancelisty z drugorzędnego hotelu. Gdy ukończy edukację w Europie, będzie z niego ananas, no!

– A cóż na to ten stary, który ma nad nim osobistą pieczę? – wydobył się głos z głębi.

– Stary sam piętrzy przeszkody. Ale coś mi mówi, że próżno się niepokoicie. Za kilka lat sam pozna, że był w błędzie. Szkoda chłopaka, bo jest w nim sporo dobrego materiału… tylko trzeba umieć wziąć się do niego.

– Z harapem! Z harapem! – burczał Niemiec.

Znowu rozległo się trzaśnięcie drzwiami i wychylił się chudy, słabowicie zbudowany chłopak, lat może piętnastu, z niedopalonym papierosem w kąciku ust. Bladożółtawa cera była złą oznaką u człowieka tak młodego, zaś spojrzenie kojarzyło w sobie brak stanowczości z zarozumiałością oraz fanfaronadą. Ubrany był w wiśniowego koloru spencerek, krótkie spodenki, czerwone pończochy i cyklistowskie buty, a czerwoną flanelową czapkę zsunął na tył głowy. Przebiegł oczyma po zebranym towarzystwie, zagwizdał przez zęby i przemówił donośnym a piskliwym głosem:

– No, to ci dopiero gęsta mgła. Słychać jak na łodziach rybackich, to z tej, to z tamtej strony, wrzeszczą przerażeni ludzie. Czyż nie byłaby to wspaniała heca, gdybyśmy tak przejechali jedną z nich?

– Zamknij pan drzwi, panie Harvey – ozwał się nowojorczyk. – Zamknij drzwi i zostań z tamtej strony. Nie potrzeba tu ciebie.

– Kto mi zabroni wejść? – odparł chłopak stanowczym głosem. – Czy pan zapłacił za moją podróż, panie Martin? Podobno mam tu takie same prawa jak każdy z was.

Wziął kilka pionków z szachownicy i począł je przerzucać z jednej ręki do drugiej.

– Śmiertelne nudy! Czy nie zagralibyśmy partyjki pokera?

Nie było odpowiedzi, więc chłopak jął puszczać kłęby dymu z papierosa, zabębnił nie bardzo czystymi palcami po stole. Następnie wydobył plik papierów wartościowych jak gdyby zabierając się do ich przeliczania.

– Jakże się dziś miewa pańska mamusia? – zagadnął któryś z pasażerów. – Nie widziałem jej na drugim śniadaniu.

– Zapewne jest w swojej kajucie. Mamie trudno przyzwyczaić się do morza… prawie każdą podróż przypłaca chorobą. Dam pokojówce piętnaście dolarów, żeby się nią opiekowała. Nie schodzę głębiej, niż każe mi przezorność. Doznaję jakiegoś niesamowitego uczucia, gdy przechodzę przez tę piwnicę. Jestem dopiero po raz pierwszy na morzu!

– E, nie tłumacz się pan, panie Harvey!

– Kto się tłumaczy? Przepływam dopiero po raz pierwszy przez ocean, moi panowie, i pominąwszy pierwszy dzień żeglugi nie chorowałem ani troszkę. Dalibóg, że nie!

To rzekłszy trzasnął z triumfem pięścią w stół, zwilżył palec i jął w dalszym ciągu przeliczać banknoty.

– Oo! Z pana jest pierwszorzędna maszyna z napisem na samym froncie – ziewnął filadelfijczyk. – Jeżeli pan nie będziesz miał się na baczności, to zrobisz niezłą karierę.

– Wiem o tym. Jestem Amerykaninem… teraz, zawsze i po wszystkie czasy. Pokażę im to… jak tylko się dostanę do Europy. Pff! Papieros mi się wypalił. Nie mogę palić tego paskudztwa, które sprzedaje steward. Czy który z panów nie ma przy sobie prawdziwego tureckiego papierosa?

W tejże chwili do palarni wpadł naczelny inżynier, rumiany, uśmiechnięty i zroszony od mgły.

– Panie Mac – zawołał Harvey radośnie – skąd by tu zdobyć coś podobnego?

– W sposób najzwyklejszy w świecie – brzmiała poważna odpowiedź. – Niech dzieci będą grzeczne względem starszych, to starsi postarają się je za to wynagrodzić.

Z kąta wydobył się przytłumiony chichot. Niemiec otworzył pudełko z cygarami i wręczył Harvey'owi cienkie jak palec cygaro.

– To jest szecz dobri do palić, mój mlodi przijaczel! – odezwał się. – Kce pan probirowacz? Tak? Pan bendże po tym tak samo zadowoloni bicz.

Harvey z junacką miną zapalił cygaro wyglądające niezbyt zachęcająco: czuł, że dostał się w towarzystwo ludzi dorosłych.

– Trzeba by czegoś mocniejszego, by zwalić mnie z nóg! – pochwalił się, nie wiedząc, że pali okropny produkt, zwany Wheeling stogie.

– To będżemi mi zaraz widżec – bąknął Niemiec. – Gdże są mi teraz, pan Mactonal?

– We właściwym miejscu albo gdzieś niedaleko od niego, panie Schäfer – odpowiedział inżynier. – Dziś w nocy będziemy na Wielkiej Ławicy; ale teraz, mówiąc ogólnie, znajdujemy się wśród statków rybackich. Dziś od południa otarliśmy się o trzy baty i o mało co nie zerwaliśmy bomu ze statku francuskiego… widocznie podjechaliśmy za blisko…

– Szmakuje panu mój cygar? – zagadnął Niemiec widząc, że oczy Harvey'a napełniły się łzami.

– Doskonałe! Przemiły zapach! – odpowiedział przez zaciśnięte zęby. – Zdaje mi się, żeśmy nieco zwolnili biegu… czy nie tak? Skoczę zobaczyć jak wygląda pław.

– I ja by zrobiłem to samo na pański miejsce – oświadczył Niemiec.

Harvey chwiejnym krokiem powlókł się poprzez mokre pokłady ku balustradzie. Czuł się bardzo niedobrze; atoli nieopodal widać było stewarda związującego krzesła stojące na pokładzie… Ponieważ chłopak chełpił się przed nim niejednokrotnie, że nigdy nie uległ morskiej chorobie, przeto duma kazała mu iść na tył okrętu, na pokład przy jadalni drugiej klasy, kończący się wygięciem w kształcie żółwiej skorupy. Pokład był pusty, więc Harvey przyczołgał się aż do jego najdalszej krawędzi, niemal pod samą banderę. Tutaj skurczył się we dwoje w bezsilnej męczarni, albowiem w tejże chwili Wheeling stogie wraz z szumem rozbryzgów wodnych i trzaskiem śruby okrętowej poczęły jak młyński pytel wytrząsać zeń duszę. Głowa mu jakby obrzękła; ogniste skry pląsały przed oczyma; ciało zdawało się tracić wagę, a pięty kręciły się jak chorągiewka pod tchnieniem bryzy. Morska choroba jęła odbierać mu stopniowo wszystkie siły, a kołysanie okrętu wyparło go poza balustradę na śliskie obrzeże burty. Naraz z ośrodka mgły wychynął poziomy, szary bałwan, niejako pochwycił Harvey'a pod ramię i uniósł go daleko od okrętu, hen w stronę nawietrzną; zwarł się ponad nim zielony przestwór – i chłopiec usnął spokojnie…

Obudził go dźwięk trąbki przypominający mu sygnał obiadowy, jaki wygrywano w szkółce letniej w Adirondacks, w której swego czasu przebywał. Stopniowo uprzytomnił sobie, że jest Harvey'em Cheyne, utopionym i pochłoniętym przez ocean… jednakowoż nazbyt był osłabiony, by wszystkie szczegóły pozbierać do kupy. Jakaś nieznana woń cisnęła mu się w nozdrza; ziąb jakiś, wilgotny a kleisty, przebiegał mu drgawkami po plecach, a słona woda wciskając się we wszystkie pory czyniła go wprost bezradnym. Gdy otworzył oczy, spostrzegł, że znajduje się jeszcze na powierzchni morza, gdyż wokoło niego pędziły srebrzyste wzgórki fal, sam zaś spoczywał na stosie półżywych ryb wbijając oczy w szerokie bary jakiegoś człowieka, odziane w błękitny wełniany kabat.

„O źle – pomyślał sobie chłopak. – Nie ma co mówić, już zginąłem… a to wszystko zmierza właśnie do tego, by mnie zgubić!”

Jęknął. Postać siedząca tyłem do niego odwróciła głowę, ukazując parę kolczyków na pół schowanych w czarnej, kędzierzawej czuprynie.

– Aha! Już się czujesz trochę lepiej? – ozwał się nieznajomy. – Poleź jeszcze chwilę spokojnie; postaramy się wszystko lepiej urządzić.

To rzekłszy, nieznajomy zwinnym ruchem wiosła skierował dziób łodzi na niespienioną przechybę morską, która uniosła łódź na całe dwadzieścia stóp wzwyż, jedynie po to, by następnie zsunąć ją w dół, w zaklęsłość szklanej otchłani. Jednakże ta wspinaczka po wyniosłościach nie powstrzymała monologu człowieka w błękitnym kubraku.

– Pięknie się spisałem, powiadam ci, żem cię przyłapał. A co? Ale powiadam ci, jeszcze lepiej się spisałem, żem się nie dał złapać waszemu okrętowi! Jak to się stało, że wypadłeś do wody?

– Byłem chory – odpowiedział Harvey – byłem chory i nie mogłem sobie dać rady.

– W samą porę zdążyłem zatrąbić. Wasz okręt trochę się odsunął na bok… Patrzę ci ja, a tu ty spadasz z okrętu w wodę. A co-o-o? Już se myślę, że cię śruba poszarpała w drobne kawałeczki, a tymczasem wypłynąłeś… i płyniesz prosto na mnie… więc ja, co robię. Cap ciebie kiej wielką rybę. Upiekło ci się tym razem… pożyjesz jeszcze ździebko na tym świecie…

– Gdzież ja jestem? – spytał Harvey, nie mogąc jeszcze sobie uprzytomnić, że jego życie było najzupełniej bezpieczne.

– Jesteś ze mną na rybackim bacie… Nazywam się Manuel, a należę do załogi szonera We're Here z Gloucester. Mieszkam w Gloucester. Wkrótce dostaniemy wieczerzę… A co-o-o?

Człowiek ten zdawał się mieć dwie pary rąk i głowę z lanego żelaza, bo nie poprzestając na trąbieniu na wielkiej muszli morskiej musiał wstawać na równe nogi i utrzymując równowagę na kołyszącej się płaskiej łodzi rzucał w gęstą mgłę chrapliwy, donośny okrzyk. Jak długo trwało to zajęcie, tego Harvey nie potrafił sobie uprzytomnić, gdyż niebawem przerażony widokiem dymiących wodnych fal, ułożył się z powrotem na wznak. Jak przez sen słyszał wystrzał armatni, granie trąbki i jakieś krzyki. Coś większego od łodzi rybackiej, lecz równie ruchliwego i zwinnego jak ona zamajaczyło nieopodal. Odezwał się gwar kilku naraz głosów, po czym chłopak osunął się w jakąś ciemną, dudniącą czeluść, gdzie ludzie odziani w nieprzemakalne ubrania poczęstowali go jakimś ciepłym napojem i rozebrali go z wierzchniej odzieży… Wówczas zmorzył go sen.

Gdy się przebudził, zaczął nasłuchiwać, czy nie odezwie się pierwszy dzwonek ogłaszający śniadanie na parowcu… i dziwne mu się wydało, czemu to jego kajuta tak zmalała. Obróciwszy się, ujrzał ciasną, trójkątną klitkę, oświeconą kagankiem zawieszonym na sporej, prostokątnej belce. W głębi siedział chłopak, mniej więcej w tym samym wieku co Harvey, o płaskiej, czerwonej twarzy i szarych, ruchliwych oczach. Był ubrany w błękitny kabat i wysokie, skórzane buty. Kilka par tego samego obuwia, stara czapka i parę zdartych wełnianych skarpetek leżało na podłodze, a czarne i żółte buksy chybotały się koło legowisk. Całe to miejsce było szczelnie wypełnione przeróżnymi zapachami. Buksy odznaczały się szczególnie zawiesistą wonią, która tworzyła jak gdyby fundament dla zapachów smażonej ryby, przypalonego tłuszczu, farby, pieprzu i zatęchłego tytoniu; wszystkie one zaś wiązały się w jedną całość z zapachem desek okrętowych i słonej wody.

Harvey ze zgrozą stwierdził, że na jego legowisku nie ma wcale prześcieradła; spoczywał na kawałku brudnej powłoczki wypchanej wiórami i gałganami. Na domiar złego ruchy statku zgoła nie były podobne do ruchów parowca: nie prześlizgiwał się i nie toczył gładko po falach, tylko podrygiwał i kręcił się w kółko bezcelowo i bezradnie jak źrebak przywiązany na postronku. Tuż nad uchem huczał mu rozgwar fal morskich, a wszędzie wokoło i nad nim skrzypiały i jęczały belki okrętowe. Wszystko to przyczyniło się do tego, że nieborak począł chrząkać w sposób desperacki i rozmyślać o swej matce.

– Co? Już lepiej się czujesz? – zagadnął go chłopak, szczerząc zęby w uśmiechu. – Chciałbyś się napić kawy?

Przyniósł mu cynowy kubek napełniony tym płynem i dosypał do niego melasy.

– Czy nie macie tu mleka? – zapytał Harvey, rozglądając się w ciemności, jakby spodziewał się, że pomiędzy dwoma rzędami legowisk dostrzeże gdzieś krowę.

– O, nie! – odpowiedział chłopak. – I nie będziemy go mieli aż gdzieś koło połowy września. Ale to fajna kawa. Sam ją przyrządziłem.

Harvey wypił w milczeniu, po czym z wielką łapczywością dobrał się do półmiska pełnego płatków kruchej wieprzowiny podanej mu przez chłopca.

– Wysuszyłem ci ubranie, zdaje mi się, że się odrobinę skurczyło – mówił chłopak dalej. – Nie bardzo one tu do nas pasują… te twoje szmatki. Obróć no się i pokaż, czyś się gdzieś nie skaleczył.

Harvey wyciągał się w najróżniejsze strony, jednakże nigdzie na ciele nie stwierdził najmniejszego obrażenia.

– To byczo! – ucieszył się z całego serca chłopak. – Rozprostuj gnaty i chodź na pokład. Tato chce się zobaczyć z tobą. Ja jestem jego synem… mówią na mnie Dan… jestem też pomocnikiem kucharza… i spełniam na okręcie wszystko, do czego nie chcą się wziąć inni, starsi ode mnie. Prócz mnie nie ma tu innego chłopaka, odkąd Otto utonął w morzu… Był to Oleander i miał już dwadzieścia lat. A jakże to się stało, żeś podczas ciszy morskiej runął w wodę?

– To nie była cisza – odrzekł Harvey posępnie. – Dął siarczysty wiatr, a ja cierpiałem na chorobę morską. Zdaje się, że musiałem przelecieć przez balustradę.

– Wczoraj i zeszłej nocy morze było trochę rozkołysane – zauważył chłopak – ale jeżeli to uważasz za siarczysty wiatr… – (tu zagwizdał przez zęby). – Napatrzysz się jeszcze niejednego, zanim odbędziesz całą przeprawę! Ale śpiesz się! Tato czeka.

Jak wielu innych młodzieńców, tak i Harvey nigdy w dotychczasowym swym życiu nie otrzymał polecenia skierowanego wprost do siebie – a przynajmniej w podobnym wypadku na pewno nie obeszłoby się bez długich, a częstokroć łzawych, pouczeń o pożytkach płynących z posłuszeństwa i o powodach danego żądania. Pani Cheyne zawsze się bała prób łamania jego charakteru, co niewątpliwie było powodem, że sama znajdowała się na krawędzi rozstroju nerwowego. Toteż jej synkowi wydało się rzeczą niepojętą, iż miałby się śpieszyć dla czyjejś tam przyjemności; zdziwienia tego nie omieszkał ubrać w słowa:

– Twój tato mógłby zejść tu do mnie na dół, jeżeli tak pragnie rozmowy ze mną. Życzę sobie, żeby mnie zaraz zawiózł stąd do Nowego Jorku… opłaci mu się to sowicie.

Dan otwarł szeroko oczy ze zdumienia.

– Słuchaj no, tato – krzyknął w stronę luku kasztelu przedniego – on powiada, że jeśli ci na tym zależy, możesz zleźć na dół i zobaczyć się z nim. Słyszysz, tato?

Na to zabrzmiała odpowiedź wypowiedziana głosem tak grubym, iż Harvey nigdy przedtem nie przypuszczał, by coś podobnego mogło się wydobyć z ludzkiej krtani.

– Nie błaznuj, Dan, ino przyślij go do mnie!

Dan zaśmiał się półgłosem i cisnął Harvey'owi jego pomarszczone i pokrzywione buciki. W głosie odzywającym się z pokładu było coś takiego, co nakazało paniczykowi zataić bezmiar kipiącej w nim wściekłości i pocieszać się myślą, że w drodze powrotnej do domu uda mu się z czasem zdać szczegółową relację o sobie i o bogactwach swego ojca. To ocalenie z pewnością uczyni go bohaterem wśród przyjaciół. Z pomocą drabinki sznurowej wygramolił się na pokład i przebywszy mnóstwo przeszkód, dowlókł się chwiejnym krokiem na tył okrętu, gdzie na schodach wiodących ku tylnemu pokładowi siedział mały, przysadzisty, wygolony mężczyzna. Wichura uspokoiła się podczas nocy, a morska toń, rozległa i gnuśna, upstrzona była wzdłuż widnokręgu żaglami kilkunastu statków rybackich. Wśród nich widniały czarne punkciki łódek rybackich. Szoner, opatrzony trójkątnym żaglem na maszcie głównym, pląsał sobie niefrasobliwie na kotwicy, a oprócz człowieka przy daszku kabiny nie było na nim żywej duszy.

– Dzień dobry… dobre popołednie, chciałem powiedzieć. Przespałeś bez mała całą dobę, młody smyku – brzmiało powitanie.

– Dzień dobry – odpowiedział Harvey. Nie podobało mu się, że mówiono doń: „smyku” i jako człowiek uratowany od zatonięcia oczekiwał, iż przyjmą go ze współczuciem. Matka cierpiała niewysłowione męki, ilekroć synek zamoczył sobie nogi, natomiast ten marynarz nawet się nie wzruszył jego przygodą.

– No, a teraz posłuchamy, jak to tam było. Cokolwiek kto o tym powie, była to, koniec końców, prawdziwa łaska Opatrzności. Jak ci na imię? A skądeś ty? Czy nie z Europy?

Harvey podał swoje nazwisko, nazwę parowca oraz krótki opis swej przygody, kończąc rzecz całą żądaniem, żeby go odwieziono natychmiast do Nowego Jorku, gdzie jego ojciec zapłaci im każdą sumę, jakiej sobie zażyczą.

– Hm! – ozwał się wygolony mężczyzna, bynajmniej niewzruszony ostatnimi słowami Harvey'a. – Nie powiem, byśmy mieli wielgi szacunek dla człeka, choćby nawet tak smarkatego jak ty, co podczas ciszy morskiej potrafi spaść z tak wielkiego okrętu w wodę… a jakby tego było mało, tłumaczy się, że miał morską chorobę!

– Tłumaczy! – krzyknął Harvey. – Czy pan sądzi, że wypadłem dla zabawy, ażeby dostać się na wasz brudny statek?

– Nie mogę ci, mój synku, na to odpowiedzieć, bo nie wiem, co ty uważasz za zabawę. Jednakże, kiejbym był tobą, nie przezywałbym tak brzydko tego statku, który za łaską Opatrzności przyniósł ci ratunek. Po pierwsze, jest to bezbożne bluźnierstwo; po drugie, obraża to mnie na moim honorze… a ja ci jestem Disko Troop ze statku We're Here, o czym pewnikiem jeszcze nie wiesz.

– Nie wiem ani też nie chcę wiedzieć! – odparł Harvey. – Ma się rozumieć, że jestem wam wdzięczny za ocalenie i inne wyświadczone mi przysługi, ale chciałbym, żebyście zrozumieli, że im prędzej odwieziecie mnie do Nowego Jorku, tym większa czeka was nagroda.

– Jak… mam to rozumieć? – zapytał Troop, podnosząc jedną z krzaczastych brwi, spod której wyjrzało niebieskie oko, łagodne a jednocześnie podejrzliwe.

– W dolarach i centach – odrzekł Harvey, myśląc z radością, jakie wrażenie wywołają jego słowa. – Dolary i centy w bitej monecie!…

To rzekłszy, włożył rękę do kieszeni i z lekka wydął brzuch, co u niego było formą okazywania swej wspaniałości, po czym mówił dalej:

– Gdy dowieziecie mnie do domu, czeka was najlepszy zarobek, jaki się wam udało zdobyć w ciągu całego życia. Jestem jedynym synem Harvey'a Cheyne'a.

– Wielki to honor dla niego – rzekł Disko oschle.

– Ale jeżeli nie wiecie, kim jest Harvey Cheyne, to jeszcze mało wiecie… i basta. Teraz zawróćcie swój statek i ruszajcie co tchu.

Harvey wyobrażał sobie, że większa część Ameryki to ludzie rozmawiający wciąż z zazdrością o dolarach jego ojca.

– Może zawrócę, a może nie! Nie żołądkuj się, smyku, bo to i we mnie porusza wątrobę.

Harvey posłyszał chichot Dana niby to zajętego jakąś robotą koło fokmasztu – i krew uderzyła mu do policzków.

– Zapłacimy i za to – ozwał się. – Jak pan przypuszcza, kiedy dostaniemy się do Nowego Jorku?

– Do chrzanu mi potrzebny ten Nowy Jork… a choćby i Boston! Gdziesik we wrześniu może zobaczymy Eastern Point, a twój tatulo (naprawdę, bardzo mi przykro, żem o nim nie słyszał) będzie łaskaw dać mi na łapę dziesięć dolarów, wedle tego, co mi tu pedasz. Kto wie, może wtedy nawet mi ich nie da!

– Dziesięć dolarów! Co znowu! Przypatrz się, ja…

To mówiąc Harvey zagłębił rękę w kieszeni, szukając zwitka banknotów… lecz wyciągnął jedynie rozmokłe pudełko z papierosami.

– Szmuglowane i niezdrowe na płuca! Ciśnij je w morze, smyku.

– Ukradziono! – krzyknął Harvey zapalczywie.

– Więc chyba będziesz musiał czekać, aż się znów obaczysz ze swym tatą, ażeby mnie wynagrodzić?

– Sto trzydzieści cztery dolary… wszystko mi skradziono! – jęczał Harvey, przetrząsając zawzięcie wszystkie kieszenie. – Oddaj mi je!

Surowe oblicze starego Troopa dziwnie zmieniło się na chwilę.

– I cóżeś ty, smyku, w tak smarkatym wieku robił z tymi stu trzydziestu czterema dolarami?

– Była to część kwoty, jaką otrzymywałem miesięcznie… na drobne wydatki.

Harvey mniemał, że słowa te wywrą skutek piorunujący; tymczasem okazało się, że był to strzał chybiony.

– Ho ho! Sto trzydzieści cztery dolary, to ino cząstka kwoty przeznaczonej na drobne wydatki… i to ino na jeden miesiąc! Nie przypominasz sobie, czy nie uderzyłeś się o co, kiedy spadałeś z okrętu? Na ten przykład, czy nie rozbiłeś się o jaki słupek? Stary Hasken z East Wind – mówił Troop jakby sam do siebie – potknął się o zapadnię i wyrżnął głową… i to jak setnie!… w maszt główny. W jakie trzy tygodnie później stary Hasken ubzdurał sobie, że East Wind jest okrętem wojennym, co ma niszczyć statki handlowe, więc wypowiedział wojnę Wyspie Sobolowej… bo ta należała do Anglików, a spadzizny ciągnęły się tam trochę za daleko. Zaszyli go wtedy w siennik, iż mu wystawały ino nogi i głowa, i tak odbywał resztę podróży; teraz siedzi w Essey, w swej chałupie, i bawi się lalkami z gałganów…

Harvey dławił się od wściekłości, ale Troop dalej przemawiał tonem pocieszającym:

– Litujemy się nad tobą… bardzo się litujemy… boś jeszcze taki młody. Przypuszczam, że już nie będziemy mówili o pieniądzach.

– Rozumie się, że nie chcecie o nich mówić… boście mi je ukradli.

– Uspokój się. Myśl sobie, żeśmy je ukradli, skoro chcesz. A teraz pomówmy o powrocie. My tu nie widujemy ani pół setki dolarów na miesiąc… cóż dopiero, gdyby szło o drobne wydatki… Jeżeli się nam poszczęści, to gdzieś mniej więcej w pierwszych tygodniach września dostaniemy się znów na ląd.

– Ale… ale teraz jest maj, a ja nie mogę siedzieć tu bezczynnie tylko dlatego, że wy chcecie łowić ryby! Nie mogę, powtarzam!

– Słusznie i sprawiedliwie; sprawiedliwie i słusznie. Nikt nie każe ci tu siedzieć bezczynnie. Jest tu dla ciebie huk roboty, bo niedawno zginął nam Otto… utonął w Le Have. Tak se miarkuję, że zmiotła go wichura, która nas tam przyłapała… w każdym razie nigdy już nie wrócił biedaczysko. Tyś się nam tu w sam raz nawinął, jakbyś spadł z nieba. Ale coś mi się widzi, że niewiele umiesz. Czy nie tak?

– Mogę w tym względzie oświecić ciebie i twoją hałastrę, gdy dostaniemy się na ląd – odciął się Harvey, kiwając złośliwie głową i mamrocąc płonne pogróżki pod adresem „korsarzy”, co na ustach Troopa wywołało uśmiech, niezupełnie zresztą szczery.

– Aha! Umiesz rzecz jedną: dużo gadać! Ale na pokładzie We're Here nikt ci nie każe zanadto mleć jęzorem. Miej oczy otwarte i pomagaj Danowi robić to, co mu nakazano, i tak dalej… a ja ci dam… może nie będziesz chciał przyjąć, ale ci wypłacę… dziesięć i pół dolara za każdy miesiąc; pod koniec wyprawy będziesz miał, powiedzmy, trzydzieści pięć. Trochę pracy zawdy ci wybije te fumy z głowy, a potem będziesz mógł nam bajać o swym tatusiu, swej mamie i o forsie.

– Mama jest na parowcu – rzekł Harvey, mając łzy w oczach. – Zawieźcie mnie zaraz do Nowego Jorku.

– Biedne kobiecisko! Biedne kobiecisko! Ale kiedy już cię będzie miała z powrotem, zapomni o całym tym frasunku. Na We're Here jest nas ośmiu chłopa, a jeżelibyśmy teraz pojechali z powrotem (to przeszło tysiąc mil stąd), to byśmy zmitrężyli cały sezon łowu. Chociażbym ja się na to zgodził, to inni się nie zgodzą!

– Ależ mój ojciec wam to wynagrodzi.

– Będzie się starał. Nie wątpię, że się postara – odparł Troop – ale połów całego sezonu, to jedyny zarobek i utrzymanie ośmiu ludzi… a twojemu zdrowiu to nie zaszkodzi, gdy zobaczysz ojczulka dopiero w jesieni. A teraz ruszaj pomagać Danowi. Dostaniesz, jak już powiedziałem, dziesięć i pół na miesiąc, a nadto, ma się rozumieć, całkowite utrzymanie, pospołu z resztą załogi.

– Czy pan myśli, że będę czyścił garnki, rondle i inne graty? – zapytał Harvey.

– Tak i inne graty!… A nie wolno ci podnosić głosu, młokosie!

– Nie będę! Ojciec da wam tyle pieniędzy, że można by za to zakupić całą tę brudną kadź z rybami – tu Harvey tupnął nogą w pokład – nawet dziesięć razy więcej… jeżeli przewieziecie mnie cało do Nowego Jorku… a zresztą… zresztą… jesteście i tak mi winni sto trzydzieści dolarów!

– Ja-ak? – zapytał Troop, a twarz mu pociemniała.

– Jak? Pan wie doskonale, jak!… Na domiar wszystkiego chcecie, ażebym spełniał u was pracę służebną – (z tego przymiotnika Harvey był wielce dumny) – aż do jesieni. Mówię wam, że z tego nic nie będzie! Słyszeliście?

Troop przez chwilę z wielkim zajęciem przyglądał się wierzchołkowi masztu głównego, jakby nie zważając na Harvey'a, który łajał go zajadle, zachodząc raz z tej, raz z owej strony.

– Tfu! – ozwał się na koniec stary. – Wedle mego rozumienia ja tu za to nie ponoszę nijakiej odpowiedzialności. Zależy, co kto o tym sądzi…

Dan podkradł się chyłkiem i pociągnął Harvey'a za łokieć.

– Nie targuj się już z ojcem – radził mu poufnie. – Już ze dwa albo i trzy razy nazwałeś go złodziejem, a takiego przezwiska on nie ścierpi, jako żywo, od nikogo.

– Nie ustąpię! – krzyknął Harvey głosem niemal rozdzierającym, puszczając mimo uszu radę.

Troop ważył jakąś myśl w głowie.

– Widzi mi się, że coś tu poczynasz nie bardzo po sąsiedzku – ozwał się w końcu, przenosząc wzrok na Harvey'a. – Nie gniewam się wcale na ciebie, młokosie, a i ty nie będziesz się na mnie gniewał, gdy się żółć w tobie uspokoi. Chyba zrozumiałeś, co mówię? Dostaniesz dziesięć i pół dolara na miesiąc, jako drugi chłopak okrętowy… i całe utrzymanie… podwójnie na tym zarobisz, bo się i czegoś nauczysz, i nabierzesz zdrowia. A więc: tak czy nie?

– Nie! – zawołał Harvey. – Odwieźcie mnie do Nowego Jorku albo postaram się, żeby was…

Nie zdołał pojąć, co się z nim w tej chwili stało. Zdawał sobie sprawę jedynie z tego, że leży jak długi koło burty i trzyma się za nos, z którego ciurkiem leje się krew… a Troop przygląda mu się, jakby nigdy nic, spokojnym wzrokiem.

– Danie – rzekł stary rybak do syna – on nie może być odpowiedzialny ani za przezwiska, jakimi mnie obrzucał, ani za tamto inne gadanie… ani za skakanie z parowca… bo i to pewnikiem uczynił… jestem prawie przekonany o tym. Bądź dla niego wyrozumiały i grzeczny, Danie, bo inaczej poczęstuję cię dwa razy mocniej, niż jego poczęstowałem! Krwotoki czasem przywracają człowiekowi zdrowy rozsądek.

To rzekłszy, Troop z uroczystą powagą zszedł do kajuty, gdzie kwaterował wraz z resztą starszyzny; Dana pozostawił na pokładzie, aby miał kto pocieszać nieszczęsnego dziedzica trzydziestu milionów.

ROZDZIAŁ II

– Przestrzegałem.........................................

CAPTAINS COURAGEOUS

CHAPTER I

The weather door of the smoking-room had been left open to the North Atlantic fog, as the big liner rolled and lifted, whistling to warn the fishing-fleet.

˝That Cheyne boy's the biggest nuisance aboard,˝ said a man in a frieze overcoat, shutting the door with a bang. ˝He isn't wanted here. He's too fresh.˝

A white-haired German reached for a sandwich, and grunted between bites: ˝I know der breed. Ameriga is full of dot kind. I dell you you should imbort ropes' ends free under your dariff.˝

˝Pshaw! There isn't any real harm to him. He's more to be pitied than anything,˝ a man from New York drawled, as he lay at full length along the cushions under the wet skylight. ˝They've dragged him around from hotel to hotel ever since he was a kid. I was talking to his mother this morning. She's a lovely lady, but she don't pretend to manage him. He's going to Europe to finish his education.˝

˝Education isn't begun yet.˝ This was a Philadelphian, curled up in a corner. ˝That boy gets two hundred a month pocket-money, he told me. He isn't sixteen either.˝

˝Railroads, his father, aind't it?˝ said the German.

˝Yep. That and mines and lumber and shipping. Built one place at San Diego, the old man has; another at Los Angeles; owns half a dozen railroads, half the lumber on the Pacific slope, and lets his wife spend the money,˝ the Philadelphian went on lazily. ˝The West don't suit her, she says. She just tracks around with the boy and her nerves, trying to find out what'll amuse him, I guess. Florida, Adirondacks, Lakewood, Hot Springs, New York, and round again. He isn't much more than a second-hand hotel clerk now. When he's finished in Europe he'll be a holy terror.˝

˝What's the matter with the old man attending to him personally?˝ said a voice from the frieze ulster.

˝Old man's piling up the rocks. 'Don't want to be disturbed, I guess. He'll find out his error a few years from now. 'Pity, because there's a heap of good in the boy if you could get at it.˝

˝Mit a rope's end; mit a rope's end!˝ growled the German.

Once more the door banged, and a slight, slim-built boy perhaps fifteen years old, a half-smoked cigarette hanging from one corner of his mouth, leaned in over the high footway. His pasty yellow complexion did not show well on a person of his years, and his look was a mixture of irresolution, bravado, and very cheap smartness. He was dressed in a cherry-coloured blazer, knickerbockers, red stockings, and bicycle shoes, with a red flannel cap at the back of the head. After whistling between his teeth, as he eyed the company, he said in a loud, high voice: ˝Say, it's thick outside. You can hear the fish-boats squawking all around us. Say, wouldn't it be great if we ran down one?˝

˝Shut the door, Harvey,˝ said the New Yorker. ˝Shut the door and stay outside. You're not wanted here.˝

˝Who'll stop me?˝ he answered, deliberately. ˝Did you pay for my passage, Mister Martin? 'Guess I've as good right here as the next man.˝

He picked up some dice from a checkerboard and began throwing, right hand against left.

˝Say, gen'elmen, this is deader'n mud. Can't we make a game of poker between us?˝

There was no answer, and he puffed his cigarette, swung his legs, and drummed on the table with rather dirty fingers. Then he pulled out a roll of bills as if to count them.

˝How's your mamma this afternoon?˝ a man said. ˝I didn't see her at lunch.˝

˝In her state-room, I guess. She's 'most always sick on the ocean. I'm going to give the stewardess fifteen dollars for looking after her. I don't go down more 'n I can avoid. It makes me feel mysterious to pass that butler's-pantry place. Say, this is the first time I've been on the ocean.˝

˝Oh, don't apologize, Harvey.˝

˝Who's apologizing? This is the first time I've crossed the ocean, gen'elmen, and, except the first day, I haven't been sick one little bit. No, sir!˝ He brought down his fist with a triumphant bang, wetted his finger, and went on counting the bills.

˝Oh, you're a high-grade machine, with the writing in plain sight,˝ the Philadelphian yawned. ˝You'll blossom into a credit to your country if you don't take care.˝

˝I know it. I'm an American–first, last, and all the time. I'll show 'em that when I strike Europe. Piff! My cig's out. I can't smoke the truck the steward sells. Any gen'elman got a real Turkish cig on him?˝

The chief engineer entered for a moment, red, smiling, and wet. ˝Say, Mac,˝ cried Harvey cheerfully, ˝how are we hitting it?˝

˝Vara much in the ordinary way,˝ was the grave reply. ˝The young are as polite as ever to their elders, an' their elders are e'en tryin' to appreciate it.˝

A low chuckle came from a corner. The German opened his cigar-case and handed a skinny black cigar to Harvey.

˝Dot is der broper apparatus to smoke, my young friendt,˝ he said. ˝You vill dry it? Yes? Den you vill be efer so happy.˝

Harvey lit the unlovely thing with a flourish: he felt that he was getting on in grownup society.

˝It would take more 'n this to keel me over,˝ he said, ignorant that he was lighting that terrible article, a Wheeling ˝stogie˝.

˝Dot we shall bresently see,˝ said the German. ˝Where are we now, Mr. Mactonal'?˝

˝Just there or thereabouts, Mr. Schaefer,˝ said the engineer. ˝We'll be on the Grand Bank to-night; but in a general way o' speakin', we're all among the fishing-fleet now. We've shaved three dories an' near scalped the boom off a Frenchman since noon, an' that's close sailing', ye may say.˝

˝You like my cigar, eh?˝ the German asked, for Harvey's eyes were full of tears.

˝Fine, full flavor,˝ he answered through shut teeth. ˝Guess we've slowed down a little, haven't we? I'll skip out and see what the log says.˝

˝I might if I vhas you,˝ said the German.

Harvey staggered over the wet decks to the nearest rail. He was very unhappy; but he saw the deck-steward lashing chairs together, and, since he had boasted before the man that he was never seasick, his pride made him go aft to the second-saloon deck at the stern, which was finished in a turtle-back. The deck was deserted, and he crawled to the extreme end of it, near the flag-pole. There he doubled up in limp agony, for the Wheeling ˝stogie˝ joined with the surge and jar of the screw to sieve out his soul. His head swelled; sparks of fire danced before his eyes; his body seemed to lose weight, while his heels wavered in the breeze. He was fainting from seasickness, and a roll of the ship tilted him over the rail on to the smooth lip of the turtle-back. Then a low, gray mother-wave swung out of the fog, tucked Harvey under one arm, so to speak, and pulled him off and away to leeward; the great green closed over him, and he went quietly to sleep.

He was roused by the sound of a dinner-horn such as they used to blow at a summer-school he had once attended in the Adirondacks. Slowly he remembered that he was Harvey Cheyne, drowned and dead in mid-ocean, but was too weak to fit things together. A new smell filled his nostrils; wet and clammy chills ran down his back, and he was helplessly full of salt water. When he opened his eyes, he perceived that he was still on the top of the sea, for it was running round him in silver-coloured hills, and he was lying on a pile of half-dead fish, looking at a broad human back clothed in a blue jersey.

˝It's no good,˝ thought the boy. ˝I'm dead, sure enough, and this thing is in charge.˝

He groaned, and the figure turned its head, showing a pair of little gold rings half hidden in curly black hair.

˝Aha! You feel some pretty well now?˝ it said. ˝Lie still so: we trim better.˝

With a swift jerk he sculled the flickering boat-head on to a foamless sea that lifted her twenty full feet, only to slide her into a glassy pit beyond. But this mountain-climbing did not interrupt blue-jersey's talk. ˝Fine good job, I say, that I catch you. Eh, wha-at? Better good job, I say, your boat not catch me. How you come to fall out?˝

˝I was sick,˝ said Harvey; ˝sick, and couldn't help it.˝

˝Just in time I blow my horn, and your boat she yaw a little. Then I see you come all down. Eh, wha-at? I think you are cut into baits by the screw, but you dreeft–dreeft to me, and I make a big fish of you. So you shall not die this time.˝

˝Where am I?˝ said Harvey, who could not see that life was particularly safe where he lay.

˝You are with me in the dory–Manuel my name, and I come from schooner We're Here of Gloucester. I live to Gloucester. By-and-by we get supper. Eh, wha-at?˝

He seemed to have two pairs of hands and a head of cast-iron, for, not content with blowing through a big conch-shell, he must needs stand up to it, swaying with the sway of the flat-bottomed dory, and send a grinding, thuttering shriek through the fog. How long this entertainment lasted, Harvey could not remember, for he lay back terrified at the sight of the smoking swells. He fancied he heard a gun and a horn and shouting. Something bigger than the dory, but quite as lively, loomed alongside. Several voices talked at once; he was dropped into a dark, heaving hole, where men in oilskins gave him a hot drink and took off his clothes, and he fell asleep.

When he waked he listened for the first breakfast-bell on the steamer, wondering why his state-room had grown so small. Turning, he looked into a narrow, triangular cave, lit by a lamp hung against a huge square beam. A three-cornered table within arm's reach ran from the angle of the bows to the foremast. At the after end, behind a well-used Plymouth stove, sat a boy about his own age, with a flat red face and a pair of twinkling gray eyes. He was dressed in a blue jersey and high rubber boots. Several pairs of the same sort of foot-wear, an old cap, and some worn-out woollen socks lay on the floor, and black and yellow oilskins swayed to and fro beside the bunks. The place was packed as full of smells as a bale is of cotton. The oilskins had a peculiarly thick flavor of their own which made a sort of background to the smells of fried fish, burnt grease, paint, pepper, and stale tobacco; but these, again, were all hooped together by one encircling smell of ship and salt water. Harvey saw with disgust that there were no sheets on his bed-place. He was lying on a piece of dingy ticking full of lumps and nubbles. Then, too, the boat's motion was not that of a steamer. She was neither sliding nor rolling, but rather wriggling herself about in a silly, aimless way, like a colt at the end of a halter. Water-noises ran by close to his ear, and beams creaked and whined about him. All these things made him grunt despairingly and think of his mother.

˝Feelin' better?˝ said the boy, with a grin. ˝Hev some coffee?˝ He brought a tin cup full and sweetened it with molasses.

˝Isn't there milk?˝ said Harvey, looking round the dark double tier of bunks as if he expected to find a cow there.

˝Well, no,˝ said the boy. ˝Ner there ain't likely to be till 'baout mid-September. 'Tain't bad coffee. I made it.˝

Harvey drank in silence, and the boy handed him a plate full of pieces of crisp fried pork, which he ate ravenously.

˝I've dried your clothes. Guess they've shrunk some,˝ said the boy. ˝They ain't our style much–none of 'em. Twist round an' see if you're hurt any.˝

Harvey stretched himself in every direction, but could not report any injuries.

˝That's good,˝ the boy said heartily. ˝Fix yerself an' go on deck. Dad wants to see you. I'm his son,–Dan, they call me,–an' I'm cook's helper an' everything else aboard that's too dirty for the men. There ain't no boy here 'cep' me sence Otto went overboard–an' he was only a Dutchy, an' twenty year old at that. How'd you come to fall off in a dead flat ca'am?˝

˝'Twasn't a calm,˝ said Harvey, sulkily. ˝It was a gale, and I was seasick. Guess I must have rolled over the rail.˝

˝There was a little common swell yes'day an' last night,˝ said the boy. ˝But ef thet's your notion of a gale––˝ He whistled. ˝You'll know more 'fore you're through. Hurry! Dad's waitin'.˝

Like many other unfortunate young people, Harvey had never in all his life received a direct order–never, at least, without long, and sometimes tearful, explanations of the advantages of obedience and the reasons for the request. Mrs. Cheyne lived in fear of breaking his spirit, which, perhaps, was the reason that she herself walked on the edge of nervous prostration. He could not see why he should be expected to hurry for any man's pleasure, and said so. ˝Your dad can come down here if he's so anxious to talk to me. I want him to take me to New York right away. It'll pay him.˝

Dan opened his eyes as the size and beauty of this joke dawned on him. ˝Say, Dad!˝ he shouted up the foc'sle hatch, ˝he says you kin slip down an' see him ef you're anxious that way. 'Hear, Dad?˝

The answer came back in the deepest voice Harvey had ever heard from a human chest: ˝Quit foolin', Dan, and send him to me.˝

Dan sniggered, and threw Harvey his warped bicycle shoes. There was something in the tones on the deck that made the boy dissemble his extreme rage and console himself with the thought of gradually unfolding the tale of his own and his father's wealth on the voyage home. This rescue would certainly make him a hero among his friends for life. He hoisted himself on deck up a perpendicular ladder, and stumbled aft, over a score of obstructions, to where a small, thick-set, clean-shaven man with gray eyebrows sat on a step that led up to the quarter-deck. The swell had passed in the night, leaving a long, oily sea, dotted round the horizon with the sails of a dozen fishing-boats. Between them lay little black specks, showing where the dories were out fishing. The schooner, with a triangular riding-sail on the mainmast, played easily at anchor, and except for the man by the cabin-roof–˝house˝ they call it–she was deserted.

˝Mornin'–Good afternoon, I should say. You've nigh slep' the clock round, young feller,˝ was the greeting.

˝Mornin',˝ said Harvey. He did not like being called ˝young feller˝; and, as one rescued from drowning, expected sympathy. His mother suffered agonies whenever he got his feet wet; but this mariner did not seem excited.

˝Naow let's hear all abaout it. It's quite providential, first an' last, fer all concerned. What might be your name? Where from (we mistrust it's Noo York), an' where baound (we mistrust it's Europe)?˝

Harvey gave his name, the name of the steamer, and a short history of the accident, winding up with a demand to be taken back immediately to New York, where his father would pay anything any one chose to name.

˝H'm,˝ said the shaven man, quite unmoved by the end of Harvey's speech. ˝I can't say we think special of any man, or boy even, that falls overboard from that kind o' packet in a flat ca'am. Least of all when his excuse is that he's seasick.˝

˝Excuse!˝ cried Harvey. ˝D'you suppose I'd fall overboard into your dirty little boat for fun?˝

˝Not knowin' what your notions o' fun may be, I can't rightly say, young feller. But if I was you, I wouldn't call the boat which, under Providence, was the means o' savin' ye, names. In the first place, it's blame irreligious. In the second, it's annoyin' to my feelin's–an' I'm Disko Troop o' the We're Here o' Gloucester, which you don't seem rightly to know.˝

˝I don't know and I don't care,˝ said Harvey. ˝I'm grateful enough for being saved and all that, of course! but I want you to understand that the sooner you take me back to New York the better it'll pay you.˝

˝Meanin'–haow?˝ Troop raised one shaggy eyebrow over a suspiciously mild blue eye.

˝Dollars and cents,˝ said Harvey, delighted to think that he was making an impression. ˝Cold dollars and cents.˝ He thrust a hand into a pocket, and threw out his stomach a little, which was his way of being grand. ˝You've done the best day's work you ever did in your life when you pulled me in. I'm all the son Harvey Cheyne has.˝

˝He's bin favoured,˝ said Disko, dryly.

˝And if you don't know who Harvey Cheyne is, you don't know much–that's all. Now turn her around and let's hurry.˝

Harvey had a notion that the greater part of America was filled with people discussing and envying his father's dollars.

˝Mebbe I do, an' mebbe I don't. Take a reef in your stummick, young feller. It's full o' my vittles.˝

Harvey heard a chuckle from Dan, who was pretending to be busy by the stump-foremast, and blood rushed to his face. ˝We'll pay for that too,˝ he said. ˝When do you suppose we shall get to New York?˝

˝I don't use Noo York any. Ner Boston. We may see Eastern Point about September; an' your pa–I'm real sorry I hain't heerd tell of him–may give me ten dollars efter all your talk. Then o' course he mayn't.˝

˝Ten dollars! Why, see here, I–˝ Harvey dived into his pocket for the wad of bills. All he brought up was a soggy packet of cigarettes.

˝Not lawful currency; an' bad for the lungs. Heave 'em overboard, young feller, and try agin.˝

˝It's been stolen!˝ cried Harvey, hotly.

˝You'll hev to wait till you see your pa to reward me, then?˝

˝A hundred and thirty-four dollars–all stolen,˝ said Harvey, hunting wildly through his pockets. ˝Give them back.˝

A curious change flitted across old Troop's hard face. ˝What might you have been doin' at your time o' life with one hundred an' thirty-four dollars, young feller?˝

˝It was part of my pocket-money–for a month.˝ This Harvey thought would be a knock-down blow, and it was–indirectly.

˝Oh! One hundred and thirty-four dollars is only part of his pocket-money–for one month only! You don't remember hittin' anything when you fell over, do you? Crack agin a stanchion, le's say. Old man Hasken o' the East Wind˝–Troop seemed to be talking to himself–˝he tripped on a hatch an' butted the mainmast with his head–hardish. 'Baout three weeks afterwards, old man Hasken he would hev it that the ˝East Wind˝ was a commerce-destroyin' man-o'-war, an' so he declared war on Sable Island because it was Bridish, an' the shoals run aout too far. They sewed him up in a bed-bag, his head an' feet appearin', fer the rest o' the trip, an' now he's to home in Essex playin' with little rag dolls.˝

Harvey choked with rage, but Troop went on consolingly: ˝We're sorry fer you. We're very sorry fer you–an' so young. We won't say no more abaout the money, I guess.˝

˝'Course you won't. You stole it.˝

˝Suit yourself. We stole it ef it's any comfort to you. Naow, abaout goin' back. Allowin' we could do it, which we can't, you ain't in no fit state to go back to your home, an' we've jest come on to the Banks, workin' fer our bread. We don't see the ha'af of a hundred dollars a month, let alone pocket-money; an' with good luck we'll be ashore again somewheres abaout the first weeks o' September.˝

˝But–but it's May now, and I can't stay here doin' nothing just because you want to fish. I can't, I tell you!˝

˝Right an' jest; jest an' right. No one asks you to do nothin'. There's a heap as you can do, for Otto he went overboard on Le Have. I mistrust he lost his grip in a gale we f'und there. Anyways, he never come back to deny it. You've turned up, plain, plumb providential for all concerned. I mistrust, though, there's ruther few things you kin do. Ain't thet so?˝

˝I can make it lively for you and your crowd when we get ashore,˝ said Harvey, with a vicious nod, murmuring vague threats about ˝piracy,˝ at which Troop almost–not quite–smiled.

˝Excep' talk. I'd forgot that. You ain't asked to talk more'n you've a mind to aboard the We're Here. Keep your eyes open, an' help Dan to do ez he's bid, an' sechlike, an' I'll give you–you ain't wuth it, but I'll give–ten an' a ha'af a month; say thirty-five at the end o' the trip. A little work will ease up your head, and you kin tell us all abaout your dad an' your ma an' your money afterwards.˝

˝She's on the steamer,˝ said Harvey, his eyes filling with tears. ˝Take me to New York at once.˝

˝Poor woman–poor woman! When she has you back she'll forgit it all, though. There's eight of us on the We're Here, an' ef we went back naow–it's more'n a thousand mile–we'd lose the season. The men they wouldn't hev it, allowin' I was agreeable.˝

˝But my father would make it all right.˝

˝He'd try. I don't doubt he'd try,˝ said Troop; ˝but a whole season's catch is eight men's bread; an' you'll be better in your health when you see him in the fall. Go forward an' help Dan. It's ten an' a ha'af a month, e I said, an' o' course, all f'und, same e the rest o' us.˝

˝Do you mean I'm to clean pots and pans and things?˝ said Harvey.

˝An' other things. You've no call to shout, young feller.˝

˝I won't! My father will give you enough to buy this dirty little fish-kettle˝–Harvey stamped on the deck–˝ten times over, if you take me to New York safe; and–and–you're in a hundred and thirty by me, anyhow.˝

˝Haow?˝ said Troop, the iron face darkening.

˝How? You know how, well enough. On top of all that, you want me to do menial work˝–Harvey was very proud of that adjective–˝till the Fall. I tell you I will not. You hear?˝

Troop regarded the top of the mainmast with deep interest for a while, as Harvey harangued fiercely all around him.

˝Hsh!˝ he said at last. ˝I'm figurin' out my responsibilities in my own mind. It's a matter o' jedgment.˝

Dan stole up and plucked Harvey by the elbow. ˝Don't go to tamperin' with Dad any more,˝ he pleaded. ˝You've called him a thief two or three times over, an' he don't take that from any livin' bein'.˝

˝I won't!˝ Harvey almost shrieked, disregarding the advice, and still Troop meditated.

˝Seems kinder unneighbourly,˝ he said at last, his eye travelling down to Harvey. ˝I–don't blame you, not a mite, young feeler, nor you won't blame me when the bile's out o' your systim. Be sure you sense what I say? Ten an' a ha'af fer second boy on the schooner–an' all found–fer to teach you an' fer the sake o' your health. Yes or no?˝

˝No!˝ said Harvey. ˝Take me back to New York or I'll see you–˝

He did not exactly remember what followed. He was lying in the scuppers, holding on to a nose that bled while Troop looked down on him serenely.

˝Dan,˝ he said to his son, ˝I was sot agin this young feeler when I first saw him on account o' hasty jedgments. Never you be led astray by hasty jedgments, Dan. Naow I'm sorry for him, because he's clear distracted in his upper works. He ain't responsible fer the names he's give me, nor fer his other statements–nor fer jumpin' overboard, which I'm abaout ha'af convinced he did. You be gentle with him, Dan, 'r I'll give you twice what I've give him. Them hemmeridges clears the head. Let him sluice it off!˝

Troop went down solemnly into the cabin, where he and the older men bunked, leaving Dan to comfort the luckless heir to thirty millions.

CHAPTER II

˝I warned ye,˝ said.................................