Tytuł oryginału: Follow me back

Redakcja: Marta Chmarzyńska

Korekta: Agnieszka Baran

Skład i łamanie: Ekart

Opracowanie polskiej wersji okładki: Magdalena Zawadzka/ Aureusart

Copyright © 2017 by A. V. Geiger

Originally published in the United States by Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com

Cover and internal design © 2017 by Sourcebooks, Inc.

Cover design by Connie Gabbert

Cover images © Aleshyn_Andrei/Shutterstock; AstroStar/Shutterstock

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-666-6

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Davida, który przypomniał mi, że mam oddychać

PRZESŁUCHANIE
(fragment 1)

31 grudnia 2016, godzina 20:42

Sprawa numer: 124.678.21-001

OFICJALNY STENOGRAM POLICYJNY

--POCZĄTEK STRONY 1--

Śledczy: Przepraszam, że musiał pan czekać, panie Thorn. Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań.

Torn: Gdzie jest Tessa?

Śledczy: Jestem porucznik Charles Foster. To detektyw Terence Newman. Dla porządku, dziś mamy 31 grudnia, godzina 20:42. Rozmowa jest nagrywana.

Torn: Jest tutaj? W tym budynku?

Śledczy: Panie Thorn, proszę usiąść. Chodzi o trwające śledztwo w sprawie kryminalnej.

Torn: Powiedzcie mi, gdzie jest!

Śledczy: Nie możemy o tym rozmawiać, póki nie złoży pan zeznań.

Torn: Ale jest bezpieczna, tak? Powiecie choć tyle?

Śledczy: Synu, im szybciej zaczniesz współpracować, tym szybciej wszystko załatwimy.

Torn: Dobrze, dobrze. Co chcecie wiedzieć?

Śledczy: Dziękuję. Dla porządku proszę podać pełne imię i nazwisko, datę urodzenia i zawód.

Torn: Eric Taylor Thorn. Data urodzenia: 18 marca 1998. Co było to trzecie?

Śledczy: Zawód.

Torn: Sam już nie wiem. Wybierzcie, co chcecie. Piosenkarz. Autor piosenek. Aktor. Model bielizny. Zawodowa dziwka medialna? Czy to można uznać za zawód?

Śledczy: Spokojnie, panie Thorn, proszę się nie denerwować. To potrwa tylko parę minut.

Torn: Powinienem wezwać adwokata?

Śledczy: W każdej chwili ma pan prawo zażądać obecności prawnika.

Torn: Czy jestem aresztowany?

Śledczy: Mamy tylko kilka pytań. Jak mówiłem, im szybciej odbierzemy od pana zeznanie, tym…

Torn: Dobra, nieważne. Co chcecie wiedzieć?

Śledczy: Zacznijmy od początku.

Torn: Początek. Jaki był początek? Dzień, w którym podpisałem kontrakt płytowy? Dzień, w którym pierwszy raz sięgnąłem po gitarę? Miałem wtedy jakieś cztery lata.

Śledczy: Rozmawiamy o Tessie Hart. Proszę opisać, jak się poznaliście.

Torn: Na Twitterze. Zeszłego lata. Chyba jakoś w sierpniu? Ale zaczęło się wcześniej, zanim jeszcze założyłem konto… [przerwa]

Śledczy: Proszę mówić dalej.

Torn: Chyba... [przerwa] Chyba, jeśli mamy od czegoś zacząć, powiedziałbym, że wszystko zaczęło się w czerwcu od Doriana Cromwella? No wie pan, z boysbandu.

Śledczy: Twierdzi pan, że ta sprawa wiąże się z tym, co spotkało Doriana Cromwella?

Torn: Nie, nieszczególnie. Przepraszam, nie wyrażam się jasno. Chodziło mi o to, że gadały o tym wszystkie media. A potem rozprawa tej wariatki. Wszystko dlatego, że też ją obserwował.

Śledczy: Chyba wciąż nie rozumiem. Jaki związek ma sprawa Doriana Cromwella z pana relacją z Tessą Hart?

Torn: Zabawne. Gdy tylko usłyszałem tę historię, wiedziałem. Wiedziałem w głębi serca, co musiało go spotkać. Ludzie twierdzą, że zawsze pamiętają, gdzie byli, kiedy zastrzelono Kennedy’ego. Albo jedenastego września. Tak właśnie to dla mnie wyglądało. Jechałem autostradą w Santa Monica z opuszczonym dachem, słuchałem w radiu listy Top 40 i w samym środku numeru dwunastego odezwał się spiker. Nawet nie słuchałem uważnie, ale poczułem się dziwnie. Wiedziałem, że to musi być coś ważnego, bo przerwali piosenkę w połowie. Nie mieli jeszcze dokładnych informacji, co się wydarzyło, dopiero po paru dniach poznaliśmy prawdę o tej dziewczynie, fance. Na tym etapie nie mieli nawet pewności, czy to naprawdę morderstwo, wiedzieli tylko, że chodzi o Doriana Cromwella. Tylko tyle powiedzieli. Dokładnie to brzmiało tak – dziś rano Dorian Cromwell, wokalista Fourth Dimension, został znaleziony martwy w Londynie. Jego zwłoki unosiły się twarzą do dołu w Tamizie.

1

PROJEKCJE

12 sierpnia 2016

– TO NIE OBSESJA. To projekcja.

– Projekcja?

Tessa uniosła wzrok znad pasma włosów, które splatała i rozplatała przez ostatnie pół godziny. Niepewnie spojrzała na swoją psychoterapeutkę, doktor Regan, siedzącą po drugiej stronie pokoju.

– Pospolity mechanizm obronny – wyjaśniła tamta. Jej głos jak zwykle brzmiał beznamiętnie – ludzki odpowiednik białego maszynowego szumu – ale mówiąc, poruszyła się niespokojnie. Siedziała przycupnięta na niskim, różowym pufie, krzyżując nogi w kostkach i próbując zachować profesjonalną pozę. Zazwyczaj spotykała się z pacjentami wyłącznie w gabinecie, ale dla Tessy czyniła wyjątek.

Tessa spuściła wzrok, z niechętnym podziwem przyglądając się rajstopom starszej kobiety, lekko zmarszczonym na kolanach. Trzeba wielkiej odwagi i wytrzymałości, by znieść w nylonach letni teksański upał. Sama Tessa miała na sobie jedynie podkoszulkę bez rękawów i bawełniane szorty od pidżamy, ledwie sięgające góry smukłych ud.

– Projekcja – powtórzyła doktor Regan. – Używamy tego określenia, gdy dana osoba przelewa własne myśli i odczucia, przypisując je komuś innemu: w twoim przypadku celebrycie.

– Ale nigdy nie spotkałam Erica Thorna. Nie byłam nawet na żadnym jego koncercie.

Doktor Regan sięgnęła po dziennik myśli Tessy i zajrzała na początek. Nie skomentowała obrazków nakreślonych na okładce: mieszaniny serc, leśnych zwierzątek i bezokich ludzkich twarzy. Zapomnijmy o projekcjach, pomyślała Tessa, marszcząc nos. Powinny raczej omówić fakt, że nie mogła znieść na sobie wzroku nawet własnych nabazgranych ludków.

Terapeutka zatrzymała się na jednym z pierwszych wpisów.

– Opowiedz mi o tym. Co pobudziło twoje zainteresowanie do tego stopnia, by zacząć o nim pisać?

– O Ericu? – Tessa sięgnęła po notatnik ze spiralnym grzbietem, omiatając wzrokiem stronice. – Chyba oglądałam TMZ. Nakręcili go, jak spacerował po Nowym Jorku z jakąś aktorką ze „Słodkich kłamstewek”. Naturalnie założyli, że się z nią spotyka.

– Ale ty napisałaś co innego.

– Oczywiście. Oglądała pani kiedyś TMZ? Jest jak fanfiki, tylko że mniej wiarygodne.

Jedna z brwi doktor Regan uniosła się lekko i twarz terapeutki po raz pierwszy nabrała jakiegokolwiek wyrazu. Kobieta poprawiła na nosie okulary w rogowej oprawie.

– Opowiedz mi, co zamiast tego napisałaś.

Tessa przyciągnęła kolana do piersi. Na wspomnienie tego, jak bardzo zafascynowała ją ziarnista gazetowa fotka, poczuła niewyraźny niepokój. Eric i ta dziewczyna… Wcale nie wyglądał jak na randce. Zupełnie nie. Na filmiku widać było, jak maszeruje szybko, oglądając się ukradkiem przez ramię i przyspieszając kroku. A potem kamera zrobiła najazd: przeszywające, błękitne oczy wyjrzały wprost z ekranu. I wyraz jego twarzy…

– Nie wyglądał jak szczęśliwy koleś z nową dziewczyną – poinformowała terapeutkę. – Nie dla mnie.

– A jak według ciebie wyglądał?

Tessa zamknęła oczy.

– Jakby umierał ze strachu.

– Świetnie, Tesso – doktor Regan nagrodziła ją skinieniem głowy. – Jak myślisz, co to mówi o twoim własnym stanie umysłu?

– Chce pani powiedzieć, że to sobie wyobraziłam? Że to ja umieram ze strachu?

Terapeutka z napięciem pochyliła się naprzód, odgarnęła za ucho kosmyk siwiejących włosów.

– W sumie to nawet możliwe – ciągnęła powoli Tessa. – To chyba jeden z moich najgorszych lęków. Idę zatłoczonym chodnikiem w mieście i nie mam pojęcia, czy ktoś mnie nie śledzi…

Doktor Regan odebrała jej notatnik i zamknęła.

– Doskonale. Mów dalej.

– Ale to nie był ten jeden raz – Tessa rozmyślała teraz głośno. – Za każdym razem, gdy patrzył prosto w kamerę, widać było błysk strachu.

– Strachu przed czym?

– Jakby czuł, że coś go prześladuje. Prześladuje albo… – Tessa urwała, szukając odpowiedniego słowa, jej wzrok powędrował ku okładce dziennika, lądując na uciekającej ile sił w nogach sarence. – Może ściga? Nie wiem.

– To bardzo ciekawe, Tesso.

– Naprawdę? Ciekawe? – Tessa nie zdołała powstrzymać śmiechu. Ciekawe: rzadko używane określenie psychiatrów na to, gdy pacjent myśli kompletnie jednotorowo.

Za każdym razem, gdy zasiadała do swoich ćwiczeń z uważności, kończyło się na tym, że pisała historie o Ericu Thornie. Wymyślne fabuły zapełniły już dwa pełne dzienniki.

– To nie może być zdrowe, prawda?

Doktor Regan wyciągnęła własny żółty notes i zapisała coś szybko.

– Być może czujesz się bezpieczniej, przypisując komuś innemu własne lęki. To może być nawet użyteczne, o ile tylko zrozumiesz, co właściwie robisz. Spróbuj się zastanowić, jak twoje teorie na temat tego celebryty mogą się łączyć z tym, co wydarzyło się w czerwcu.

Tessa odpowiedziała zdławionym jękiem, przyciskając kolana mocniej do piersi. Cały czerwiec spędziła w Nowym Orleanie na ośmiotygodniowym kursie pisania twórczego dla nastolatków – a przynajmniej miał on trwać osiem tygodni. Tessa jednak wyjechała w połowie i uciekła do domu, do bezpiecznej kryjówki w swojej sypialni. Teraz lato dobiegało już niemal końca, a ona wciąż nie potrafiła się zmusić do tego, by wyjaśnić, czemu wyjechała.

– Nie… Mówiła pani, że nie muszę… póki nie jestem gotowa.

– Zgoda, Tesso – doktor Regan uniosła rękę w uspokajającym geście. – Pamiętaj o oddychaniu. To tyle.

Tessa przełknęła ślinę. Narastające obawy groziły tym, że ją pochłoną, toteż pospiesznie skupiła umysł na najbardziej zaufanym temacie, tym, który najlepiej odwracał jej uwagę. Eric. Eric Thorn. Zaczęła nucić w myślach jego imię, wciągając powietrze głęboko w płuca. Powinna wstrzymywać oddech, licząc do pięciu, ale stosowała własną wersję tej techniki relaksacyjnej. Eric raz… Eric dwa… Eric trzy… Patrzyła, jak jej pierś powoli unosi się i opada, aż w końcu napięcie w ramionach zelżało.

– Brawo, Tesso – pogratulowała doktor Regan. – Jeśli tak czujesz się komfortowo, możemy trzymać się w rozmowie osoby Erica Thorna.

– Po prostu nie rozumiem, dlaczego go wybrałam. Czemu akurat Erica Thorna?

– Ty mi powiedz. Jak myślisz, dlaczego się na nim zafiksowałaś?

Tessa poczuła, jak pieką ją policzki. Od czasu ukazania się debiutanckiego albumu Thorna parę lat temu uważała się za fankę, ale ostatnio jej fascynacja osiągnęła nowy poziom. Wykraczała daleko poza opowiadania w dzienniku myśli. Za każdym razem, gdy Tessa trafiała na nowe zdjęcie Erica, czuła wszechogarniający przymus, by zapisać je w komórce. Miała tam więcej zdjęć Erica Thorna niż kogokolwiek, kogo znała w realu. Tu, w sypialni, zdjęła wszystkie inne obrazki, niegdyś zdobiące jasnożółte ściany, ale zostawiła plakat koncertowy Erica Thorna, wiszący na honorowym miejscu nad łóżkiem.

– Nie wiem – odparła. – Może dlatego, że to taki przystojniacha? – Obejrzała się przez ramię na plakat, ogarniając wzrokiem znajomy widok: Eric grający na scenie, z gitarą elektryczną wiszącą na muskularnej, rzeźbionej klacie. Głowę odrzucił w tył, oczy miał zamknięte, zatopiony w muzyce…

Doktor Regan zerknęła ponad oprawką okularów na spocony tors Erica.

– Przypuszczam, że kryje się w tym coś więcej. Ale zostawmy to jako temat do przemyślenia na następną sesję. A teraz, co z ćwiczeniami desensytyzującymi? Jak ci poszły w tym tygodniu?

Tessa skubnęła paznokieć kciuka, i tak obgryziony niemal do krwi. Podczas gdy wahała się nad odpowiedzią, terapeutka zapełniała ciszę.

– W zeszłym tygodniu zdołałaś spędzić pół godziny w salonie na dole z mamą i twoim chłopakiem, Scottem.

– Tak – wymamrotała Tessa.

– W tym tygodniu twoim celem była próba dotknięcia frontowej klamki domu.

– To nie do końca się udało – Tessa przygryzła skórkę, rwąc ją zębami. Wiedziała, że jest nieźle pochrzaniona. Potrzebowała niemal miesiąca terapii, by zdobyć się na odwagę i wystawić nos poza własny pokój. Ale przez ostatnich kilka dni miała wrażenie, że stawia gigantyczny krok w tył. – W tym tygodniu miałam mnóstwo na głowie – rzekła. – Coś… coś się wydarzyło. To głupie.

Doktor Regan zmarszczyła brwi.

– Jakie coś?

– Nic takiego. To tylko coś z Twittera.

Terapeutka przestała notować i uniosła wzrok.

– Jesteś na Twitterze?

– Przepraszam – mruknęła Tessa. Nie wspominała wcześniej o swym koncie na Twitterze. Nie wydawało jej się znaczące. Ostatnio niemal w ogóle nie tweetowała, ale w ostatnim tygodniu Twitter zdołał zaabsorbować większość jej czasu na jawie. – Wiem, co zaraz pani powie, powinnam je pewnie skasować, żeby móc skupić się na ćwiczeniach.

– Nie, Tesso. To tylko bardziej by cię odizolowało – doktor Regan zapisywała coś gorączkowo. – Każda interakcja społeczna może mieć potencjalny walor terapeutyczny.

– Serio? – Tessa zerknęła sceptycznie na leżącą na stoliku komórkę w czerwonym skórzanym futerale. Zostawiła ją tam ekranem do dołu, żeby powiadomienia z Twittera nie rozpraszały jej podczas godzinnej sesji.

Doktor Regan pokiwała głową.

– Owszem, naszym celem jest zachęcić cię do interakcji z ludźmi ze świata zewnętrznego, ale media społecznościowe mogą stanowić pierwszy pozytywny krok.

– No dobrze, przez cały tydzień robiłam praktycznie tylko to, więc…

– Masz obserwujących? Ludzi, z którymi wchodzisz w interakcje?

Tessa się roześmiała. Co za pytanie? Gdyby ktokolwiek zadał je parę dni temu, odpowiedź brzmiałaby inaczej: paruset followersów, w większości ignorujących jej istnienie. Ale kiedy sprawdziła dziś swoje konto, licznik zatrzymał się na trzydziestu tysiącach. Tessie wciąż odrobinę kręciło się w głowie na tę myśl. Trzydzieści tysięcy obserwujących. Trzydzieści tysięcy par oczu, śledzących jej każdy tweet. Emocje wciąż bujały się w niej niczym wahadło, od grozy na myśl o nich wszystkich, do irracjonalnego pragnienia, by zdobyć jeszcze więcej. Zaswędziały ją palce, miała ochotę znów sprawdzić telefon. Ilu kolejnych zyskała, odkąd zaczęła rozmawiać z doktor Regan?

– To trochę szalone. – Uniosła komórkę i zerknęła.

Tessa H @TessaHeartsEric

Obserwujący: 30,1 tys.

Pokazała ekran terapeutce.

– Bardzo ciekawe – doktor Regan przycisnęła z namysłem długopis do ust, napisała coś jeszcze.

– W zeszłym tygodniu moje konto eksplodowało.

– Co się stało?

Tessa przekrzywiła głowę. Unikała wzroku doktor Regan, bawiąc się postrzępionym rąbkiem kapy.

– Zaczęło się od opowiadania, które akurat pisałam. O Ericu. W zeszłym tygodniu wrzuciłam je do sieci. – Patrzyła, jak rządek ściegów zaczyna się pruć, gdy pociągnęła luźną nitkę. – Nazwałam je „Obsesja”. To miał być taki żart ze mnie samej, wie pani?

– I co się stało?

– Zapoczątkowałam hashtag. #EricThornObsessed. Wie pani, co to hashtag?

– Znam tę koncepcję. – Ton doktor Regan pozostał obojętny, ale w jej oczach zapłonęło rozbawienie i Tessa przygryzła wargę. Zazwyczaj zakładała, że ludzie w wieku doktor Regan nie potrafią nawet ściągnąć apki, ale widocznie źle osądziła terapeutkę. Gdy mówiła dalej, jej wargi wygięły się w nieśmiałym uśmiechu.

– Starałam się sprawić, by inni fani przeczytali moje opowiadanie. Zaczęłam zatem wypuszczać tweety z seksownymi zdjęciami Erica i linkiem do mojej historii. I nagle wszystko… jakby eksplodowało. To się stało tak szybko. Najpierw jedno z większych fanowskich kont Erica Thorna puściło mi retweeta. A potem zrobił to @Relatable. A potem @Flirtationship. A potem… Zapomniałam, co potem. Może @GirlPosts? Albo może @SoDamnTrue? Jedno z tych wielkich kont, które śledzą wszyscy. A potem rozeszło się wszędzie. W środę dotarło chyba do pierwszego miejsca – czy może w czwartek? Proszę spojrzeć – Tessa przesunęła palcem po ekranie telefonu i znów podała go doktor Regan. – Widzi pani? To najpopularniejsze hashtagi w trendach na całym świecie.

Pośród innych, wciąż trzecie na liście, pojawiły się słowa, które Tessa po raz pierwszy wypisała na swoim telefonie sześć dni wcześniej, teraz wzmocnione większą liczbą głosów, niż kiedykolwiek mogłaby marzyć.

#EricThornObsessed

21,8 mln tweetów.

2

#ERICTHORNOBSESSED

ERIC OTWORZYŁ TWITTERA i sprawdził listę tematów w trendach.

#EricThornObsessed

21,8 mln tweetów

– Kurde – zaklął cicho, rzucając telefon na łóżko obok. Wciąż trzeci na liście. Cholerstwo nadal nie chciało zdechnąć. Czy wszystkie te świruski i stalkerki nie mogły znaleźć sobie innego obiektu do swych obsesji?

Przynajmniej nie był już pierwszy.

Oparł się ciężko o obity aksamitem zagłówek hotelowego łóżka. Kosmyk kędzierzawych, ciemnych włosów opadł mu na oczy. Eric odgarnął go z irytacją, krzywiąc się, gdy pod palcami poczuł pękające resztki żelu. Powinien był wziąć prysznic wczoraj przed snem, odpracował jednak kolejny szesnastogodzinny dzień pełen wywiadów i był zbyt zmęczony, by mieć siły na coś więcej niż zrzucenie ubrania i zejście na niepościelonym łóżku w hotelowym pokoju.

Teraz i tak nie było już sensu się kąpać – za dwadzieścia minut zaczynał codzienne poranne ćwiczenia, a gdyby zjawił się spóźniony, trener dałby mu popalić. Z drugiej strony fryzjerka rozpęta piekło, jeśli zjawi się w charakteryzatorni z plątaniną mokrych od potu, polepionych żelem, obrzydliwych włosów. Może jednak warto wskoczyć na sekundę pod prysznic…

Z drugiej strony drzwi dobiegło ciche skrzypienie i Eric zastygł. Czuł, jak sztywnieje mu kręgosłup. Ktoś był w jego apartamencie. Pokojówka? Nie. One nigdy nie przeszkadzają. Czyżby zapomniał zaciągnąć zasuwę, nim zeszłej nocy padł bez zmysłów? Ale w takim razie to może być tylko…

Skulił się wśród poduszek, widząc jak klamka w drzwiach się porusza.

– Kto tam?

Wargi ułożyły się w kształt słów, ale w płucach zabrakło powietrza, by wydać jakiś dźwięk. Chwycił kapę, by się przykryć – miał na sobie tylko wczorajszą parę bokserek – błyskawicznie przeczesując wzrokiem pokój. Czy jest coś, czego mógłby użyć jako broni? Lampa przy łóżku? Nie, tylko kinkiety i zero popielniczek. Cholera, może tamten ceramiczny wazon…

– Hej, młody, nie świecisz gołym tyłkiem?

Na dźwięk znajomego głosu Eric zacisnął powieki, rozluźnił palce zaciśnięte w śmiertelnym uchwycie na kapie. W tym momencie do pokoju wmaszerował lekkim krokiem Maury, jego menadżer.

– Gościu! – wykrzyknął Eric, serce trzepotało mu w piersi niczym schwytany ptak. – Czy ty już w ogóle nie pukasz?

– Wybacz, młody, spałeś? – Maury wyglądał, jakby od kilku godzin był na nogach, Eric nie pamiętał, kiedy ostatnio widział menadżera ubranego inaczej niż w eleganckie, skórzane półbuty i designerski garnitur. Facet zasłużył na rozkładówkę w „GQ” – i pewnie mógłby ją sobie załatwić, na przeszkodzie stał tylko fakt, że był niski, gruby i łysy.

– Nie, nie spałem. Nie w tym rzecz. To moja sypialnia!

Maury z uznaniem powiódł wzrokiem po bogato urządzonym pomieszczeniu.

– Technicznie rzecz biorąc, to apartament hotelowy opłacany przez twoją wytwórnię płytową – pogładził palcami kołdrę. – Co to jest, egipska bawełna? Pewnie najwyższej jakości. Dobrze ci się spało?

Menadżer nie wspomniał nawet o kosztach pokoju, a Eric wiedział, że nie warto pytać.

– Czyli nie będziemy już nawet udawać, że mogę liczyć na jakąkolwiek prywatność?

Maury trącił czubkiem buta stertę brudnych ciuchów rozrzuconych na ręcznie tkanym dywanie.

– Może kiedy będziesz miał tu dziewczynę, powieś na drzwiach skarpetkę? – zaproponował, w jego oczach błysnęła psotna iskierka.

Eric nie odpowiedział, rąbnął pięścią w miękką poduchę.

– Daj spokój, młody, więcej luzu, to żart!

– Jesteś zajebiście zabawny, Maury.

– Spokojnie! Obiecuję, następnym razem zapukam.

– Dzięki. Mogę się już ubrać? – Ciaśniej owinął ramiona kapą, ale menadżer nie chwycił aluzji. – No co? Chciałeś czegoś?

Maury sięgnął po komórkę Erica.

– Tak. Właśnie gadałem z ludźmi od mediów społecznościowych. Hashtag EricThornObsessed spadłw trendach przez noc na trzecie miejsce, więc chcą, żebyś dodał mu trochę pary…

– Nie!

Eric odtrącił telefon, nim menadżer zdążył dorwać go w swoje łapy.

– Proszą tylko, żebyś urządził niewielkie follow spree – wyjaśnił Maury. – Zacznij obserwować kilka kont fanek. Sam wiesz, jak jest.

Eric miał ochotę zwymiotować. Serio? Czy te słowa naprawdę padły z ust Maurego? Chyba zwariowali, każąc mu urządzać w tej chwili follow spree. Czy nikt w jego wytwórni nie oglądał wiadomości?

Ukrył twarz w dłoniach. Wiedział, że brzmi pewnie jak zepsuta płyta, co dzień przywołując sprawę tamtego morderstwa, ale nie mógł się uwolnić od koszmarnej historii. Słowa menadżera znów przywołały wszystkie upiorne szczegóły. Twitter… Eric jęknął cicho.

Maury wywrócił oczami.

– Och, na miłość boską – rzucił. – Niech zgadnę, Dorian Cromwell?

– Maury, ty nie kumasz? Dokładnie to go spotkało! Zrobił follow spree!

– Młody, rozumiem, że ci odbija, ale…

– Zaczął obserwować jakąś świrniętą nastolatkę, którą poniosło. Wmówiła sobie, że są bratnimi duszami. Nieszczęsnymi kochankami. Czy jakąś podobną bzdurę. Dowiedziała się zatem, gdzie zamieszkał, i czekała, aż wyjdzie z hotelu, a kiedy okazało się, że on widzi to inaczej? – Eric odchylił głowę i przesunął dłonią w poprzek gardła.

– Posłuchaj, dzieciaku – Maury, szurając nogami, podszedł do łóżka i ojcowskim gestem położył dłoń na ramieniu Erica. – Ta dziewczyna była kompletną wariatką, rozumiesz to, prawda? Zamknęli ją w szpitalu dla psychicznie chorych. To pech, szansa jedna na milion…

– I brzmiałoby to pocieszająco, gdybym nie miał czternastu milionów obserwujących na Twitterze.

– Ericu…

– Czyli według tej matematyki, wśród nich znajduje się zaledwie czternaście psychopatycznych morderczyń. Drobnostka.

Maury się roześmiał.

– Musisz przestać oglądać newsy, przyjacielu, inaczej to ty wylądujesz w wariatkowie. – Menadżer ponownie sięgnął po leżącą na materacu komórkę. – Masz – postukał palcem w ekran – zrób to follow spree. Sam możesz wybrać fanki. Musisz tylko uwzględnić tę jedną.

Eric zerknął na twitterowe konto, które otworzył Maury.

TessaH @TessaHeartsEric

31.1 tys. obserwujących

– Dlaczego ją? – spytał zdziwiony i przebiegł szybko wzrokiem ostatnie tweety – najróżniejsze zdjęcia przedstawiające jego samego, bez koszuli, z linkiem do jakiejś strony zwanej Wattpad i hashtagiem #EricThornObsessed.

– To ona zapoczątkowała trend. Napisała opowiadanie fanfiction o tobie, zatytułowane „Obsesja”.

– No, świetnie – prychnął Eric – to brzmi zupełnie normalnie.

Maury machnął lekceważąco ręką. Nie odrywał wzroku od ekranu.

– W sumie, jak na te teksty, nie jest nawet takie złe. Wytwórnia zastanawia się, czy go nie wydać i nie dołączyć do kolejnego albumu w wersji de luxe.

Eric wsunął sobie palec do gardła udając, że ma torsje.

– Na razie tylko jej się przyglądają, ale jeśli zaczniesz ją obserwować, zrobi się sensacja…

– I właśnie dlatego tego nie zrobię – Eric wyrwał mu komórkę. – Nie będę zachęcał tych ludzi, by popadali w jeszcze większą obsesję.

Maury nie odpowiedział, jedynie wzruszył ramionami i odwrócił wzrok, wbijając go w czubki własnych butów. Eric pracował z nim dość długo, by wiedzieć, co to oznacza. Mógł się wściekać, ile tylko chciał, ale kiedy wytwórnia płytowa coś zarządziła, nie miał wielkich szans.

Ścisnął palcami grzbiet nosa, czuł zbliżający się napięciowy ból głowy. Ostatnio zbyt często mu dokuczały – zwłaszcza kiedy w pokoju zjawiał się menadżer.

– Czy z wytwórni odezwali się na temat wzmocnienia ochrony?

– Na razie skupmy się na jednym problemie, dobrze?

– W ogóle z nimi nie rozmawiałeś?

– Młody, jesteś ich gwiazdą numer jeden, wierz mi, nie pozwolą, by jakiś seryjny zabójca porąbał cię na kawałki – Maury posłał mu złośliwy uśmieszek. – Przynajmniej dopóki sprzedaż biletów nie spadnie.

Eric wywrócił oczami.

– No świetnie, Maury, bardzo się cieszę, że cię bawię. A teraz mógłbyś skończyć z tą kiepską komedią?

– Hej, drągalu! – Maury uniósł ręce. – Spytałem. Odpowiedzieli.

– I?

– I twój łącznik się zgodził. Ale ci z promocji się dowiedzieli i skreślili pomysł.

Z promocji, pomyślał Eric. Powinien był się domyślić, wszystko zawsze sprowadzało się do tych pasożytów. Geniuszy z wytwórni płytowej nie obchodziło, że może zginąć.

Nie, może nawet by ich to ucieszyło. Spójrzcie tylko na Doriana Cromwella. Fourth Dimension przed jego śmiercią zaczęło tracić popularność, ostatni album sprzedawał się średnio. Ale w chwili, gdy media rozdmuchały sprawę morderstwa, natychmiast wystrzelił na szczyt listy bestsellerów. Piarowcy z wytwórni Doriana pewnie zaczęli wiwatować, słysząc wieści. Zapewne sami wypuścili hashtaga #RIPDorian, byle tylko podsycić szaleństwo. Nie ma czegoś takiego jak zła reklama, prawda?

Zacisnął zęby, wiedział, że nie ma po co tracić czasu na dalsze spory. Gdyby próbował się skarżyć, dobrze znał odpowiedź ludzi z promocji – Maury’ego zresztą też – że powinno mu to pochlebiać. Cały Twitter ma na jego punkcie świra. Powinien to uznać za komplement.

Tak, pomyślał z nadąsaną miną, patrząc w oczy Maury’emu, Dorianowi też musiało to pochlebiać. Aż do chwili, gdy ta fanka poderżnęła mu gardło.

– To tylko małe follow spree – kusił Maury. – Robiłeś to z milion razy.

Eric pokręcił głową.

– Jeśli tego nie zrobisz, wytwórnia przejmie twoje konto na Twitterze i przekaże komuś z promocji. Wtedy nie będziesz miał nad nim żadnej kontroli.

– Nie mogą chyba tego zrobić?

– Wiesz, co zapisali w kontrakcie.

No tak. Kontrakt. Eric splótł ręce na piersi. Dziwne, że jego menadżer miał czelność o tym wspomnieć, Eric od miesięcy naciskał na Maury’ego, by ten renegocjował ową żałosną parodię kontraktu płytowego. Jego podpisanie stanowiło zapewne największy błąd w karierze Erica.

Maury odchrząknął.

– Wiem, co zaraz powiesz, Ericu i moja odpowiedź brzmi: próbuję.

– Ile to jeszcze potrwa?

Maury nie odpowiedział. Odwrócił się, by przygładzić krawat, przeglądając się w wiszącym naprzeciw łóżka lustrze w złotych ramach. Przez chwilę Eric sądził, że tamten nie usłyszał pytania, potem jednak mężczyzna przemówił konfidencjonalnym tonem, prostując kołnierzyk koszuli.

– Posłuchaj mnie, młody. To nie są idioci.

Eric spojrzał w oczy menadżera, odbite w szklanej tafli.

– To znaczy?

– To znaczy, że wiedzą, że nie jesteś zadowolony. Widzą, co próbujesz zrobić. Dopóki rodzice wciąż pozostają kontrsygnatariuszami kontraktu, wytwórnia trzyma cię za jaja. Gdybyś spróbował odejść, wyczyściłaby konta całej twojej rodziny, o tak. – Maury dla podkreślenia swych słów pstryknął palcami.

– Ale nie jestem już nieletni! Mam osiemnaście lat!

– I prawie już dopełniłeś warunków kontraktu – menadżer uniósł dłoń, by go uciszyć. – Wytrzymaj jeszcze trochę, jeszcze dwa albumy i jesteś wolny. Możesz przejść do niezależnych. Albo w ogóle się wycofać. Możesz zrobić, co tylko zechcesz.

Eric oklapł wyraźnie.

– Góra trzy lata – ciągnął Maury. – Może dwa i pół, jeśli się pospieszymy.

– A czy mogę liczyć na wcześniejsze wyjście za dobre sprawowanie?

Maury roześmiał się.

– Jeśli to ma być więzienie, młody, to chętnie się zgłoszę – znów omiótł wzrokiem bogaty apartament. – Sam tego chciałeś, Ericu. Ciężko harowałeś, żeby dać się zauważyć. Pamiętasz? Co się stało z pryszczatym dzieciakiem, którego odkryłem, gdy wstawiał covery na YouTube?

– Wiem, Maury – mruknął Eric. – Po prostu nie do końca rozumiałem, na co się piszę.

Mężczyzna przysiadł na skraju łóżka i trącił go w ramię.

– No dalej, wstawaj, idź poćwiczyć. To ci dobrze zrobi. Po tym będziesz mógł załatwić to follow spree.

– No dobra – mruknął niechętnie Eric. – Ale najpierw daj mi parę minut. Mogę dostać choć tyle?

– Oczywiście – Maury wstał i ruszył do drzwi. – A przy okazji, cuchniesz jak skunksy w zoo. Brałeś prysznic?

– Zapachów osobistych nie uwzględniono w kontrakcie – odparł cierpko Eric. Owinął się ciaśniej kapą, drapując ją niczym togę i odprowadził menadżera do głównego wyjścia apartamentu.

– Prawdę mówiąc, przyjacielu, owszem – rzucił tamten przez ramię. – Choć przykro mi to mówić.

– Co takiego? Od kiedy?

– Punkt o higienie osobistej.

– To jakiś obłęd. Jakby ktokolwiek mógł mnie powąchać przez Twittera.

Maury nie odpowiedział. Przyciskał już do ucha telefon i pożegnał Erica lekceważącym gestem, przekraczając próg.

Eric wystawił głowę za drzwi i rozejrzał się po korytarzu. Pusty, prócz pokojówki popychającej przed sobą wózek. Zauważyła go i zesztywniał, gdy jej oczy rozszerzyły się w nagłym zdumieniu. Fanka, świadczył o tym szkarłatny rumieniec rozlewający się na jej twarzy.

Odwrócił wzrok, modląc się, by nie narobiła zamieszania. Nie zacznie chyba krzyczeć, prawda? Albo, co gorsza, nie pstryknie fotki, żeby sprzedać TNZ? Lecz pokojówka dyskretnie spuściła wzrok i popychając wózek, zniknęła za rogiem. Odetchnął głęboko, przez chwilę zastanawiał się, czy nie pójść za nią, może mógłby zaproponować jej autograf? Kiedyś bardzo cieszyły go takie drobiazgi, wystarczyła sekunda jego czasu, by uszczęśliwić fana na cały dzień…

Ale to było na początku kariery – w czasach, gdy na Twitterze obserwowały go tysiące, nie miliony. Teraz nie śmiał już opuszczać bezpiecznego schronienia pokoju. Za rogiem mógł czekać ktokolwiek, piarowcy, fotografowie… Szalone czternastolatki z nożami…

Pospiesznie powiesił z powrotem na klamce tabliczkę z napisem NIE PRZESZKADZAĆ, zaciągnął ciężką zasuwę, dwukrotnie sprawdził, czy tkwi bezpiecznie na miejscu. A potem podreptał do łazienki i odkręcił prysznic.

– Punkt o higienie osobistej – wymamrotał pod nosem.

Stojąc tak i czekając, aż zacznie lecieć ciepła woda, włączył telefon.

Twitter.

Trendy.

#EricThornObsessed

21,9 mln tweetów.

W ciągu pół godziny, odkąd się obudził, kolejnych sto tysięcy osób dodało swe głosy do chóru.