Helen Peters

DĘBOWA FARMA

Wydra zwana Kamyczkiem

Ilustracje Ellie Snowdon
Tłumaczenie Ewa Kleszcz

Tytuł oryginału: An Otter Called Pebble

Tłumaczenie: Ewa Kleszcz

Redaktor prowadzący: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Ewa Skibińska

Korekta: Anna Fac-Biedziuk, Olga Gorczyca-Popławska

Skład: Joanna Meuś, Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Helen Peters, 2019

© Copyright for illustration by Ellie Snowdon, 2019

© Copyright for the cover typography by Joel Holland/Dutch Uncle, 2019

This translation of An Otter Called Pebble is published

by arrangement with Nosy Crow Ltd.

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.,

Warszawa 2021

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2021

Pierwsze wydanie: Nosy Crow Ltd, 2019

The Crow’s Nest, 14 Baden Place, Crosby Row

London, SE1 1YW, UK

www.nosycrow.com

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-9048-4

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Luke’a

H.P.

Dla Gem

E.S.

Rozdział pierwszy. Piskliwy odgłos przypominający ćwierkanie

Jasmine Green i jej najlepszy przyjaciel Tom siedzieli na chwiejnej platformie zbitej z desek i wciśniętej pomiędzy gałęzie wielkiego starego dębu. Było piątkowe popołudnie w środku sierpnia, a deszcz lał od wielu dni. W tej chwili nie padało, jednak chmury wisiały nisko nad polami jak ciężki szary koc.

Ze swojej kryjówki dzieci miały widok na całą Dębową Farmę: stodoły i szopy na podwórzu; długi, niski dom z dachem pokrytym czerwonymi dachówkami; zieloną ścianę lasu; okoliczne pola, na których pasły się krowy i owce. Świnka Jasmine, Trufla, węszyła w sadzie. Manu, młodszy brat dziewczynki, i jego najlepszy przyjaciel Ben kopali w błocie przy szopie na narzędzia. A tuż pod drzewem wiła się rzeka, która biegła przez teren farmy i znikała w oddali.

Domek na drzewie był najnowszym pomysłem Jasmine i Toma. Na razie składał się tylko z podłogi i starej drewnianej drabiny opartej o najniższą gałąź. Z gałęzi powyżej zwisała lina. Do jej drugiego końca był przywiązany stojący na ziemi koszyk z jabłkami, ciasteczkami i butelką soku.

– W porządku – powiedziała Jasmine. – Zaczynaj. Tylko powoli.

Tom złapał za linę i zaczął ostrożnie wciągać koszyk na górę. Ale zawartość przetoczyła się na bok, koszyk się przechylił, a butelka i jabłka wypadły na mokrą trawę.

– No cóż – westchnął chłopiec. – Przynajmniej mamy ciasteczka.

– Zejdę po resztę – zaproponowała Jasmine.

Drabina nie była taka zła, trzeba było tylko unikać połamanych szczebli. Jasmine wepchnęła butelkę i jabłka do kieszeni kurtki przeciwdeszczowej i już miała zacząć powrotną wspinaczkę, gdy jakiś dźwięk przykuł jej uwagę. Był to donośny, regularny, piskliwy odgłos przypominający ćwierkanie i dochodził znad rzeki.

– Posłuchaj – zawołała. – Co to za ptak?

– Myślę, że wzywa pomocy – stwierdził Tom. – To nie brzmi jak zwyczajny ptasi śpiew.

– Wołanie dochodzi chyba spomiędzy tych jeżyn – powiedziała Jasmine, wskazując na gęste zarośla porastające brzeg. – Może ten ptak w nich utknął?

– Zbadajmy to – zaproponował Tom.

Zszedł po drabinie i ruszyli w tamtą stronę. Ulewy sprawiły, że brzeg był bardzo śliski i musieli schodzić powolutku bokiem, wbijając krawędzie kaloszy w błoto, żeby nie ześlizgnąć się do rwącej rzeki.

Dotarli do miejsca, w którym strome zbocze przechodziło w wąską półkę, po czym opadało pionowo do wody. Tom stanął po jednej stronie zarośli, a Jasmine po drugiej. Głośne piski stały się jeszcze bardziej rozpaczliwe.

– Jestem pewna, że gdzieś tam jest – mruknęła Jasmine, zaglądając pomiędzy gałęzie. – Szkoda, że nie mamy rękawic.

Tom wcisnął ręce do kieszeni kurtki i wyciągnął parę wygniecionych rękawiczek.

– Tadam! – zawołał. – Nosiłem je jeszcze wiosną.

– Ale mamy szczęście! – ucieszyła się Jasmine. – Ty sprawdź pierwszy, potem je od ciebie pożyczę i zajrzę z tej strony.

Tom kucnął i ostrożnie rozgarnął jeżyny, a Jasmine zaczęła się rozglądać po zboczu. Spojrzała na stertę kamieni poniżej, tuż nad poziomem wody.

Nagle jakiś ruch przykuł jej wzrok.

Na kamieniach siedziało zwierzę pokryte brązowym futrem.

– Tom – szepnęła.

Popatrzył na nią pytająco, a ona wskazała na małe stworzenie.

– Co? – zapytał. – Nic nie widzę.

Zwierzę uniosło głowę i spojrzało prosto w oczy dziewczynki, po czym zapiszczało głośno.

– Och! To malutka wydra! – ucieszyła się Jasmine.