Nina Magdalena Zarzycka

Królestwo Trollandii

© Nina Magdalena Zarzycka, 2018

,,Królestwo Trollandii” to opowieść o przygodach czwórki dzieci, które bawiąc się w parku zostają wciągnięte przez zapadającą się ziemię.

Zawrotna akcja tak radosnych, jak i przerażających przygód, doprowadza czytelnika w świat dobroci i szacunku. Pokazuje niezwykłą krainę uroczych i przyjaznych trolli.

W dzisiejszym skomercjalizowanym i materialistycznym świecie, Autorka odnalazła drogę do zainteresowania tak dzieci, jak i rodziców wielką przygodą nie sięgającą po przemoc.

ISBN 978-83-8126-729-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

,,Miłość to tworzywo, z którego możemy modelować najbardziej wyjątkowe i piękne sytuacje.

Wystarczy tylko kochać”

Książkę tę dedykuję moim ukochanym Wnuczętom

Matiemu, Oliwci, Maxikowi i Majusi.

,,W życiu ważne jest żeby przebywać z ludźmi, którzy słuchają tego o czym mówisz, i słuchają nie z grzeczności, ale po to, aby cię zrozumieć.”

Historię tę zna wielu ludzi, tych którzy byli na miejscu zdarzenia i tych którzy o niej czytali, więc być może słyszeliście o niej.

Nie wiecie jednak co tak naprawdę wówczas się wydarzyło i o tym chcę wam opowiedzieć.

Mateusz, Max, Oliwia i Maja mieszkali w małym, spokojnym i atrakcyjnie położonym miasteczku Bretten, w Badenii- Wittembergii. Od kiedy pamiętają było tam wiele pięknych i ciekawych miejsc.

Rynek, nad którym pochylały się stare, nawet ponad dwustuletnie stylowe kamienice tonące w czerwonych kwiatach, wąskie uliczki gdzie w witrynach maleńkich sklepików (które aż uśmiechały się do dzieci), podziwiać można było ręcznie wykonane lalki, maskotki, klocki, pociągi i mnóstwo innych, ciekawych rzeczy, z których zawsze jakąś dostawali od swoich matek.

W słoneczne dni Rynek tętnił życiem wyjątkowo. W ogródkach kawiarenek i cukierni było gwarno i wesoło, a unoszące się zapachy tortów, ciast, ciasteczek, ulubionych przez dzieci precli i lodów, przyjemnie łaskotały nozdrza, zapraszając w swoje progi. Po wybrukowanym Rynku rodzice wozili swoje pociechy na ciężkich, drewnianych, połączonych łańcuchami i osadzonych na kamiennych kołach rzeźbionych psach, które skrzypiały i mocno stukały o bruk. Trzeba było nie lada siły, żeby powozić taką czwórkę dzieci, dla których te przejażdżki każdorazowo były ogromną frajdą.

Wokół na małych klombach i w donicach kwitło mnóstwo wszelkiego kwiecia, którego intensywny zapach pomieszany z aromatem smakołyków, dawał ten jeden jedyny, nie spotykany nigdzie indziej zapach szczęścia i ukojenia.

Rynek ozdabiały zabytkowe fontanny, przy których dzieciaki spędzały wiele czasu, usiłując złapać do rąk jedną ze złotych rybek.

Jednak było jeszcze coś bardziej wyjątkowego w ich miasteczku. Czekali na to przez cały rok. Otóż Bretten słynie z przepięknych obchodów. Rokrocznie organizowany jest kilkudniowy Festyn w rocznicę imienin Piotra i Pawła. Dzieci szalały z radości. Bretten na cztery dni zamieniało się w średniowieczne miasto, w którym tętniło życie płynące tak jak przed wiekami. Mieszkańcy przywdziewali piękne stroje przypominające minione epoki. Rzemieślnicy ustawiali swoje warsztaty, gospodarze zagrody ze zwierzętami, osady, gospody, karczmy i wyszynki oferowały potrawy i napitki, a mieszczanie i arystokraci dumnie przechadzali się w swoich wytwornych strojach. Na wielu straganach można było zakupić wiele wspaniałych pamiątek, ale także i smakołyków, których na co dzień nie znajdziecie w sklepach.

Dzieci uwielbiały podpłomyki, pieczone mięsiwa, czy prażone orzechy przygotowywane na wiele sposobów. Najbardziej lubili te mocno cukrowane. Festyn rozpoczynała parada, w której brało udział setki osób reprezentujących różne klasy społeczne. Jechały wozy, prowadzono bydło, muzykanci grali dawną muzykę, żebracy prosili o grosz, rycerze i żołnierze prezentowali piękne stroje z kilku epok. Dzieci uwielbiały jeździć na drewnianym wózku ciągniętym przez rodziców. Przepadali za oglądaniem walk rycerskich na prawdziwe, wielkie i ciężkie miecze i zgodnie obiecywali sobie, że jak tylko trochę podrosną, to również nauczą się fechtunku. Wszystko było proste, szorstkie, zwykłe ale jakże piękne i pouczające.

Na samym Rynku odbywało się wiele występów, na które czekało się cały rok. Po drugiej stronie Rynku w nowoczesnej już atmosferze można było bawić się na karuzelach, autach, zjeżdżalniach i innych, w przygotowanym na te dni Wesołym Miasteczku.

Dobrze mieszkało się w Bretten, gdzie wszystko — można by powiedzieć — było tak akurat.

Zimą, gdy wszędzie szalały śnieżyce i zamiecie śnieżne, tutaj na trawnikach rosły stokrotki.

Temperatura była wprawdzie niższa, ale śniegu akurat tyle, żeby dzieci mogły ulepić bałwana i przejechać się na sankach, a cała zima ze śniegiem trwała zaledwie kilka dni.

Latem schronienie przed upalnym słońcem dawały korony pięknych drzew i cienie kamienic z dumą spoglądające na rozrastające się z roku na rok miasto.

Życie w Bretten płynęło spokojnie, ale nie nudno, natomiast statecznie bez szaleństwa wielkomiejskiego hałasu.

Zmieniające się mody, napływ wszelkich nowości i tego miasta nie ominął. Młode pokolenie i nie tylko, zachwycone coraz to nowocześniejszymi odkryciami techniki, głównie komputerowej, albo

myślało o tym jak szybko uciec do większego miasta, albo owładnięte mocą wszechmogącego

internetu, zupełnie odcinało się od ludzi i realnego świata. I tak wiele dzieci dorastając pomiędzy komputerem a szkołą, bez zabaw z rówieśnikami na podwórku, stawało się coraz bardziej samotnymi, a co za tym idzie egoistycznymi i samolubnymi ludźmi, skupionymi tylko na samych sobie.

Starszych ludzi martwiły takie zmiany, ale ich głosu już prawie nikt nie chciał słuchać.

Tak wolnym krokiem z roku na rok odchodziły do lamusa te piękne czasy, kiedy to ludzie spotykali się ze sobą, rozmawiali, pomagali sobie i wspierali się wzajemnie.

Wszelkie osiągnięcia i postęp naukowy to cenna i ważna sprawa, ale większość ludzi pochłonęła bez reszty. Rodzice zaczęli wpajać dorastającym dzieciom, że najważniejsze w życiu to kariera zdobycie wysokiej pozycji społecznej i zgromadzenie majątku.

Niewiele już było takich rodzin, które podtrzymywały tradycje i uczyły, że najcenniejsze w życiu to pozostać dobrym człowiekiem, szczerym, szlachetnym, odpowiedzialnym i wrażliwym na krzywdę innego człowieka, a także pełnym wiary w drugiego człowieka. Niewielu też potrafiło nauczyć, że nie dobra materialne, a miłość, szczęście i poczucie bezpieczeństwa, to wartości największe i dopiero na nich należy budować przyszłość.

I tak życie pędziło do przodu niszcząc wokół siebie zbyt wiele, a ludzie nie potrafili się już zatrzymać ani na chwilkę.

Mati z braciszkiem i kuzynkami często bawili się w parku, gdzie zabierały ich mamy.

Karolina i Agnieszka były siostrami i bardzo się kochały. Widywały się codziennie, dzięki czemu ich dzieci były ze sobą zżyte i łączyła je ogromna więź.

Dzieciaki wychowywane w wielkiej miłości i z pełnym oddaniem rodziców rosły szczęśliwie w dobrym, tradycyjnym domu, mając wpajane zasady, nauczone odróżniania dobra od zła i znające wartości jakie powinny dominować w ich życiu.

Nie sprawiali rodzicom większych kłopotów, chociaż lubili porozrabiać, a ich pomysły czasami bywały zaskakujące.

Tego wiosennego dnia Mati, Maxik i Oliwcia biegali po parku bawiąc się w berka. Majusia dopiero uczyła się chodzić, więc siedziała w wózeczku i przyglądała się rodzeństwu machając rączkami i próbując wydostać się z wózka, zupełnie nie zainteresowana swoimi zabawkami.

Mamy siedziały na ławce i co jakiś czas przypominały dzieciom, żeby nie odchodzili zbyt daleko, ponieważ na ulicy przy parku trwały prace drogowe i ziemne, w związku z czym znajdowało się tam wiele ogromnych maszyn budowlanych. Dzieci wiedziały jednak, że nie wolno im się tam zbliżać, a poza tym nawet nie zamierzały tego robić, gdyż bały się samego widoku tych maszyn, a jeszcze bardziej hałasu jaki robiły te wszystkie urządzenia. Dobiegali więc tylko do bezpiecznych granic parku.

Mati coraz częściej spoglądał w stronę żywo zainteresowanej ich zabawą Majusi. Podszedł w końcu do siedzących mamy i cioci i zapytał:

— Czy mógłbym wziąć Maję, bo ona aż z wózka chce wyskoczyć, tak jej się podoba nasza zabawa?

— Mati — odpowiedziała mama Maji-ja specjalnie trzymam ją jeszcze w wózku, żebyście mogli się pobawić, a jak ty będziesz bawił się w berka z wózkiem?

— Dam radę, mam pomysł — powiedział Mati i pchając przed sobą wózek już biegł w stronę Maluchów. Tak nazywano Oliwię i Maxa, pomiędzy którymi było tylko dwa tygodnie różnicy wiekowej.

Tak więc dzieci nadal biegały, śmiały się i przekomarzały, doskonale się bawiąc.

W pewnym momencie Mati zamiast gonić Maluchy zatrzymał się, przyciągnął do siebie wózek z Mają i zdziwionym wzrokiem spoglądał na trawnik.

Maluchy nie zwracały uwagi na jego wołanie, przeczuwając że to podstęp, aby mógł ich szybciej

złapać, ale widząc że Mati nadal stoi w tym samym miejscu i bacznie w coś się wpatruje, ruszyły w jego stronę.

Matiego zainteresowało dziwne wgłębienie w trawniku, które nagle się tu pojawiło. Wyglądało to jak miękka pierzynka z trawy, która lekko jak chmurka coraz głębiej chowa się pod ziemię.

Mati zwrócił uwagę na pracę młota pneumatycznego na ulicy i skojarzył, że to pewnie on wywołując drgania spowodował, że trawnik się zapada. Spojrzał w stronę mamy i cioci, które widząc zaniepokojonego chłopca wstały z ławki i zaczęły przywoływać dzieci.

Mati instynktownie poczuł niebezpieczeństwo i krzyknął:

— Max, Oliwia, nie podchodźcie tutaj, uciekamy!

Jednak rozbawione Maluchy zupełnie nie zrozumiały o co mu chodzi i nadbiegały z przeciwka.

Mati stojący po drugiej stronie szybko tworzącej się dziury w ziemi, chciał ją obiec i powstrzymać Maluchy. Skręcił wózkiem i zdążył zawołać:

— uciekajcie! — kiedy ziemia z wielkim łoskotem zaczęła się zapadać, wciągając dzieci w otchłań ciemności.

— W tym momencie na ułamek sekundy zapadła głucha cisza, którą przerwał przeraźliwy, pełen rozpaczy krzyk matek.

Wszystko wydarzyło się tak szybko, że chociaż wokół byli ludzie, to jednak nikt nie zdążył zareagować. Wszyscy zamarli z przerażenia.

— dzieci… — szeptali — porwało dzieci…

Wśród śpiewu ptaków i łagodnego powiewu wiosennego wiatru słychać było tylko łoskot nadal osuwającej się ziemi. Nagle ucichło, a ziemia jakby wypełniając swoją miarę zatrzymała się i przestała zsypywać.

Przerażone matki nawoływały dzieci i błagały o pomoc. Rzuciły się w zapadlinę i rękoma zaczęły odkopywać ziemię. Przybiegli robotnicy, przechodnie i powstało wielkie zamieszanie. Ludzie otaczali zawalisko, odciągali oszalałe z rozpaczy matki. Ktoś próbował zaprowadzić porządek odciągając gapiów od niebezpiecznej strefy, ktoś dzwonił po pomoc, inni do swoich bliskich i znajomych żeby przekazać czego byli świadkami. Panował ogólny chaos.

Rozpacz i bezsilność zawisły nad wielką jamą, która pochłonęła dzieci.

Dzieci spadały w czarną pustkę popychane zwałami ziemi, a nad nimi zamykało się sklepienie i gasł ostatni promyk słońca. Spadały w wielką dziurę, która po chwili zmieniła się w wąski lej.

Leciały na mokre i skaliste dno jamy. W pewnym momencie, wózek w którym leżała przerażona Maja zablokował się w gardle leja i zwały ziemi zaczęły zasypywać krzyczące dziecko, ale siła napierających grud przepchnęła wózek i Maja nie wypadając z niego opadła na dół. W tej chwili ziemia zablokowała się w szczelinie skalnej i przestała opadać.

Najbardziej ucierpiał Mati ponieważ spadł pierwszy uderzając plecami o twarde, kamieniste podłoże. To jednak ochroniło Maluchy, które spadły na niego.

Było ciemno i zimno, i przerażone dzieci nie uświadamiały sobie nawet do końca tego, co się dzieje.

Mati w każdej części ciała czuł ogromny ból i płakał nie mogąc się ruszyć. Max i Oliwia trzymali się go kurczowo wołając:

— mama, mama, ja chcę do mamy!

Majusia miała wiele szczęścia, ponieważ kiedy ziemia zablokowała lej i zaczęła przygniatać dziecko, przesunął się dach wózka i nieco powstrzymał napór ziemi, chroniąc dziewczynkę. Maja miała przykryte kocem nóżki i ten zsunął się jej na buzię ratując przed zaduszeniem ziemią, a na koniec — nie wypadła z wózka, a siła odrzutu przy uderzeniu o podłoże jamy do której spadli, wyrzuciła ziemię z wózka i odsunęła koc z twarzy dziecka, dzięki czemu mogła ona normalnie oddychać.

Dzieci długo płakały wzywając pomoc, ale nikt ich już nie słyszał.

Mati obudził się pierwszy i zauważył, że nie ogarnia ich już ta nieprzenikniona ciemność, ale jakiś szklisty półmrok. To dodało mu odrobinę otuchy.

Bazaltowe ściany jamy w której się znajdowali, ociekające miejscami błotem, dawały granatowe, połyskujące światło. Po chwili obudzili się Oliwia i Max, i tuląc się do Matiego płakali wołając swoje mamy. Mati też czuł łzy spływające gęstą strugą po policzkach i prosił w duchu:

— mamusiu przyjdź i zabierz nas do domku…

— mamusiu, tatusiu gdzie jesteście! — wołały dzieci szlochając, a ich serduszka pękały z przerażenia.

Mijał czas i nadal trwała cisza, nie było słychać kompletnie nic, jakichkolwiek odgłosów, które wskazywałyby na to, że dzieci są poszukiwane i za chwilę nadejdzie pomoc.

Mati zapadł w zadumę. Patrząc zapłakanymi oczyma w ciemność, tulił do siebie Maluchy, które rozpaczając prosiły:

— pić, mama, pić…

W tej chwili obudziła się Majusia popłakując coraz bardziej.

Do Matiego zaczęła docierać straszliwa rzeczywistość......rodziców tutaj nie ma i w tej chwili nikt im nie pomoże! To przecież on jest najstarszy i to on musi zaopiekować się dziećmi!

Mati miał dwanaście lat, Maluchy po cztery latka, a Majusia roczek. Chłopiec pocieszał się myślą, że przecież to wszystko nie potrwa długo, gdyż rodzice i ciocia z wujkiem zrobią wszystko, żeby ich stąd jak najszybciej uwolnić. Jednak kiedy tylko spojrzał w górę na straszliwe zwały czarnej masy zatykającej lej, która do tego wyglądała tak, jakby za chwilę ponownie miała runąć w dół, serce biło mu mocniej, a strach zaciskał gardło.

Pomału wstał, wyjął Majusię z wózka i usiadł na kamieniu, a Maluchy natychmiast do nich przylgnęły. Przytulił dzieci i powiedział po cichu:

— no już dobrze...nie płaczcie, Mati jest z wami....Niedługo znajdą nas rodzice i wszystko będzie dobrze....no cichutko, już dobrze, dobrze, bardzo was kocham i będę się wami opiekował z całych sił…

Dzieci jeszcze mocniej przytuliły się do Matiego i w końcu przestały płakać prosząc tylko:

— pić, Mati daj pić…

Chłopiec bezradnie rozejrzał się wokół, też czuł ogromne pragnienie i chociaż bardzo się bał, powiedział:

— Maja, przytul Oliwię i Maxa, a ja rozejrzę się — po czym wstał pojękując i kiedy próbował się przeciągnąć i wyprostować, zobaczył kilka metrów dalej docierające ze ściany, jaśniejsze światło.

Ostrożnie stawiając stopy i przesuwając dłoń po bazaltowej ścianie, szedł w kierunku światła. Już po kilku krokach jego oczom ukazał się jasny korytarz, po ścianach którego wąskimi strużkami spływała woda.

— Max, Oliwia, Maja, chyba znalazłem wodę do picia! — zawołał głośno wracając po dzieci.

Maluchy zerwały się na nogi podtrzymując nie mniej zaciekawioną Maję.

Mati wziął na ręce Maję, a Maluchy wózek. Weszli w korytarz i zdziwieni tym odkryciem rozglądali dokoła.

— Może tu jest jakieś wyjście na górę — głośno zastanawiał się Mati.

— Napijmy się — zdecydował — i pójdziemy się rozejrzeć.

Dzieci już przykładały usta do wody, gdy Mati ostrzegł:

— zaczekajcie! Może najpierw ja spróbuję…

Maluchy natychmiast odsunęły się wystraszone, a Mati nabierając na język kilka kropel wody, czekał aż rozpłyną się w ustach.

— dobra w smaku — powiedział — chyba możemy się napić.

Dzieci rzuciły się w stronę ściany i naśladując Matiego, wsysały spływające strużki wody, połykając łapczywie.

Maja była zbyt mała żeby napić się samodzielnie, więc Mati natychmiast ruszył z pomocą.

— Majusiu zaczekaj, w wózku powinna być twoja butelka — powiedział niepewnie, biorąc pod uwagę fakt, że mogła wypaść podczas spadania.

Wyjmował rzeczy z wózka wytrzepując przy okazji ziemię, której było jeszcze sporo. Pod podusią znalazł butelkę.

— jak dobrze, że nie wypadła — pomyślał.

Butelka była prawie pełna napoju i dziewczynka napiła się do syta. Mati ułożył wszystko w wózku i wsadził zadowoloną Maję.

— a teraz się rozejrzymy — postanowił — tylko trzymajcie się wózka i nigdzie nie odchodźcie!

Maluchy natychmiast, bez sprzeciwu wykonały polecenie.

Korytarz był dość szeroki i z ich prawej strony, na przeciwległej ścianie do tej, z której spływała woda, dość ciemny. Kiedy podeszli bliżej zauważyli, że na całej długości korytarza strop jest ścięty i tworzy skos, aż do podłoża. Natomiast kilkanaście kroków przed sobą dzieci spostrzegły otwór w ścianie skalnej tworzący wyjście, które dawało takie wrażenia, jakby było oświetlone.

Była to jedyna droga, gdyż tak samo w jamie do której spadli, jak i w korytarzu, wokół otaczała ich lita skała.

Kiedy doszli do otworu w ścianie skalnej zobaczyli ogromną grotę. Była zadziwiająco piękna.

Miała kształt kuli. Nie była oczywiście tak gładka, ani idealna jak kula, ale stojąc u wejścia, dzieciom wydawało się, jakby wchodziły do wielkiej bańki mydlanej, której ściany postrzępione są przez wystające odłamki skał, a miejscami udekorowane wręcz, półokrągłymi półkami skalnymi, mieniącymi się wszystkimi barwami na palecie kolorów.

Grota była tak olbrzymia, że nie było widać jej końca. Dzieci pomału posuwały się do przodu, co jakiś czas wydając okrzyk zachwytu.

— Zobacz, zobacz Mati jakie to piękne! — zachwycała się Oliwia podziwiając strukturę ściany, obok której przechodzili.

— Zobaczcie — kontynuowała — to jakieś ogromne brylanty!

— Mati, możemy dotknąć? — pytał równie zauroczony Max

— No nie wiem… — wahał się Mati — no dobrze, tylko ostrożnie! — zgodził się w końcu niepewnie.

Mati postawił przy ścianie także Maję, która usilnie domagała się uczestniczenia w zwiedzaniu groty, a do tego chciała już wydostać się z wózka.

Dzieci dotykały powierzchni, która choć na pozór wydawała się ostra i kanciasta, jednak po dotknięciu okazała się delikatna jak jedwab i gładka jak aksamit. Biło od niej tak jasne światło, że było widno jak w dzień na ziemi.

Teraz cała gromadka przeszła na drugą stronę, gdzie utworzyły się półki skalne tak doskonale równe, jakby zostały wykonane specjalistycznymi narzędziami przez najświetniejszych kamieniarzy. Każda z półek miała inny odcień i nieco chropowatą strukturę. Max i Oliwia zaczęli się wspinać. Najpierw szmaragdowa, następna rubinowa, kryształowa, szafirowa i kolejne — ametystowe, turkusowe, koralowe, aż po samo bardzo wysokie sklepienie, gdzie z tej odległości nie było już można dojrzeć pojedynczych kolorów, a tylko mieniącą się niesamowitymi barwami tęczę.

Półki ciągnęły się od podłoża poprzez ścianę, aż daleko, daleko, wślizgując się na strop. Miejscami powstał prawie saturiański krajobraz, którego piękno zapierało dech w piersiach.

Mati nagle opamiętał się:

— Hej, Maluchy, schodźcie stamtąd natychmiast! Chcecie pospadać i zrobić sobie krzywdę?!

W innych okolicznościach Maluchy na pewno nie posłuchałyby Matiego, teraz jednak westchnęli tylko i pomału zaczęli schodzić w dół.

Wrócili znowu na drugą stronę groty, bo jednak tamtędy prowadziła łagodniejsza i mniej wyboista droga.

Właśnie skończyła się brylantowa ściana, kiedy ujrzeli inny, równie niesamowity widok.

Za krótkim odcinkiem zwykłej, kamiennej powierzchni ściany zobaczyli owalne, zielonkawe, tej samej wielkości kamienie, którymi jakby ktoś wyłożył powierzchnię. Widok był oszałamiająco piękny. Pod tymi zielonymi, świecącymi kamieniami spływała woda, malując obrazy łagodnych fal i kolistych zamieci, mieniąc się przy tym wszystkimi możliwymi odcieniami jasnej, ciepłej zieleni. Woda która płynęła pod kamieniami nigdzie jednak nie rozlewała się, a spokojnie i ospale spływała do wąskiej rynienki tuż przy podłożu, skąd odpływała w nieokreślonym kierunku, znikając gdzieś pod ziemią.

Dzieci zafascynowane tym przepięknym, zmieniającym się krajobrazem, na długi czas zapomniały o swoim położeniu i o tym przez co przeszły w ciągu ostatnich godzin.

Wędrowali już tylko jedną stroną groty, ponieważ dalej w innych miejscach, podłoże było zbyt nierówne, a do tego naszpikowane odłamkami skalnymi.

Szli bardzo wolno gdyż nadal otaczało ich tyle piękna, że nie sposób było przejść obok niego obojętnie. W oddali, w tej części do której nie mieli dojścia, miały miejsce niewiarygodne zjawiska.

W pewnym momencie zobaczyli u sklepienia stropu tworzącą się, ognistą spiralę, która zaczynając od małego, prawie niewidocznego punktu kręciła się powoli, rozrastając do kilkunastu metrów średnicy. Na krótki moment zatrzymywała się w całej swojej okazałości, jakby chciała żeby można ją podziwiać i nasycić się tym cudownym widokiem, aż w końcu kręcąc się coraz szybciej, zwijała i malała do poprzedniej wielkości, by po chwili zacząć wszystko od początku.

Już po kilkunastu metrach przebytej dalej drogi, dzieci zobaczyły w oddali spływającą po ścianach, wzburzoną, różową pianę, która co jakiś czas wypluwała z siebie połyskujące srebrem kamyki o nieregularnych kształtach, przypominające nieco gwiazdy. Kamyki opadając na podłoże strzelały srebrnymi iskrami i upadając gasły.

Przemierzając grotę minęli miejsce strumieni wodnych. Woda cienkimi strumieniami wypływała z otworów w stropie i części ściany z ogromną prędkością i wpadała gdzieś do otworów w podłożu.

Najciekawsze w tym zjawisku było to, że woda ze stropu spadała idealnie prostopadle w otwory w podłożu, tworząc na kilka chwil wodny sznurek łączący strop z podłożem, o kształcie klatki dla papug, którą opryskiwała woda ze ścian. Po kilkunastu sekundach woda wracała na miejsce i można by pomyśleć że odpoczywała, po czym w ten sam sposób pojawiała się znowu. Zaskakujące było również to, że nawet jedna, najmniejsza kropelka nie spadła nigdzie obok.

Dzieci szły coraz wolniej. Majusia chociaż zdążyła już nawet przespać się w wózku, zaczęła jednak marudzić. Mati próbował coś jej opowiadać, kołysał wózkiem, ale nic nie pomagało. Wziął ją więc na ręce i dopiero wtedy się uspokoiła. Maluchy też już narzekały, że bolą ich nóżki i nie mają siły dalej iść, a i Mati poza zmęczeniem, czuł bardzo uciążliwy ból. Zaproponował więc postój. Zatrzymali się i zaczęli rozglądać za miejscem, gdzie można by chociaż usiąść, ale nigdzie nie było nawet kawałeczka gładkiej powierzchni, na której mogliby zmieścić się razem.

— Mati, a gdzie my usiądziemy? — zaczął Max.

— A gdzie będziemy spali? — dorzuciła Oliwia.

Mati rozejrzał się dookoła i odpowiedział bezradny:

— Nie wiem, a skąd ja mam wiedzieć…

Widząc jednak smutek na buziach Maluchów, zebrał się w sobie i powiedział:

— Już wiem, pójdziemy jeszcze kawałeczek i tam na pewno znajdziemy jakieś miejsce do spania.

Sam nie wierzył w to co powiedział, ale nie chciał żeby Maluchy znowu zaczęły płakać i myślał również o tym, ażeby zyskać na czasie i zastanowić się jak zorganizować nocleg.

I tak nadal choć bardzo ociężale i wolno, ale jednak posuwali się do przodu, rozglądając za miejscem do spania. W oddali widzieli ogromny, wielkości sporego budynku filar, który- wydawało się — podtrzymuje sklepienie groty. Wyglądał jak potężny, szary słoń, uginający się pod ciężarem.

Kiedy zbliżali się do skalnego filara usłyszeli szum wody.

— O jak dobrze — pomyślał Mati — napijemy się!

— Woda, woda, picie! — wołały uradowane dzieciaki.

— Tylko zaczekajcie, najpierw ja spróbuję! — przypominał Mati, po czym zbliżył usta do maleńkiego wodospadu i nabrał niewielki łyk.

— Jest pyszna, możecie pić — powiedział zadowolony.

Uradowane Maluchy biegały od jednego do drugiego wodospadu, przepychając się i żartując piły wodę, bawiąc się przy tym doskonale.

Tymczasem Mati zmęczony nie tylko wędrówką, ale nadal męczącym bólem w plecach i dźwiganiem Majusi, posadził dziewczynkę w wózku, napełnił wodą jej butelkę, po czym sam powoli zaspokoił pragnienie. Czuł głód, burczało mu w brzuchu i wiedział, że i Maja i Maluchy też są głodni i odruchowo rozglądał się dokoła z nadzieją, że znajdzie coś, co nadawałoby się do zjedzenia.

Rzeczywiście, Maluchy kiedy tylko zaspokoiły pragnienie, przestały ich bawić wodospady i zaczęły pytać:

— Mati, a kiedy nas znajdą? — zaczęła Oliwia — ja jestem już bardzo głodna, a Majusia też musi coś zjeść, ona jest malutka…

— Wiem, wiem, myślicie że ja nie czuję głodu? Też bym coś zjadł, ale skąd mam wziąć?! Cieszmy się, że mamy chociaż wodę do picia — odparł Mati.

Spojrzał na Maluchy i Maję i zobaczył jak wielkie łzy zaczynają spływać im po policzkach, więc szybko dodał:

— Słuchajcie, teraz jesteśmy bardzo zmęczeni, więc szybko zaśniemy, a jak się wyśpimy, to będziemy mieli dużo siły i zaczniemy szukać czegoś do jedzenia. Chodźmy jeszcze kawałeczek — zachęcał.

Minęli filar, kiedy zobaczyli długo wyczekiwane miejsce. Niewielki stawik, którego jeden z brzegów stanowiła duża, gładka, równiutka skała, wyglądająca jak ogromne łoże.

— A widzicie jakie mamy szczęście! — zawołał uradowany Mati — to jest nasze miejsce do spania!

Dotarli do skały.

— Będzie twardo i zimno — pomyślał Mati — ale… miejsce jest dobre.

Spojrzał na Maluchy i uśmiechnął się. Kiedy dzieci biegały po parku było im za ciepło, więc ich mamy zdjęły im bluzy i przewiązały nimi dzieci w pasie, a szczęśliwie podczas spadania pod ziemię bluzy się nie odwiązały.

— To macie na czym spać — stwierdził zadowolony Mati — odwiążcie bluzy i połóżcie się na nich.

Maluchy szybko wykonały polecenie, odwiązali bluzy i wygodnie się na nich ułożyli. Zasnęli prawie natychmiast. Mati zdążył jeszcze ostrzec, żeby pod żadnym pozorem nie zbliżali się do stawu, ponieważ woda w nim może być głęboka.

Maja nie mogła zasnąć. W końcu Mati postanowił, że raz jeszcze przeszuka wózek, który miał mnóstwo kieszeni, a ciocia zawsze w którejś z nich, miała dla dzieci coś pysznego. Chłopiec przeszukiwał kolejną kieszeń, ale niczego nie mógł znaleźć. Wziął więc Maję na ręce i przytulił do siebie mówiąc:

— zaśnij Majusiu, może jak się obudzimy, to nas już znajdą.

Wyciągnął kocyk z wózka chcąc okryć dziecko i naraz zobaczył wystającą spod materacyka butelkę z kaszką na mleku.

— To niemożliwe — pomyślał — przecież trzepałem rzeczy z wózka…

Nie rozwodził się jednak nad tym, jak mógł nie zauważyć butelki, ważne było, że Maja zje, a on był zbyt zmęczony, żeby teraz rozmyślać o butelce mleka.

Karmiąc Maję czuł ostrą kolkę w żołądku, czuł jak śliny napływają mu do ust i męczył go ogromny

głód, ale rozumiał, że Maja jest najmniejsza i nie potrafi się o nic upomnieć, będzie po prostu cierpiała i płakała, więc to o nią muszą najbardziej dbać.

Dziewczynka z wielkim apetytem zjadła całą porcję i usnęła Matiemu na rękach z uśmiechem na buzi. Mati przysunął się do Maluchów, położył Maję, okrył wszystkich kocem i momentalnie zasnął.

Pomimo tego, że poszedł spać ostatni, to obudził się pierwszy i nie otwierając oczu pomyślał:

— Ale miałem straszny sen…

I w tym samym momencie poczuł ból pleców i mięśni. Cóż upadek z tak dużą siłą, wędrówka i teraz kilka godzin snu na twardym podłożu, dawały o sobie znać. Chłopiec otwarł oczy i powiedział szeptem:

— Mamusiu, tatusiu, uratujcie nas…

Wstał po cichu żeby nie obudzić dzieci i ruszył w stronę wodospadów. Zmoczył dłonie, umył twarz i zaczął pić wodę. Nagle poczuł jakby grota zadrżała. Wystraszony chłopiec rozejrzał się i pomyślał:

— Co się dzieje?! A może dokopali się już do nas, może mama i tata już idą i uratują nas!

Chciał natychmiast pobiec obudzić dzieciaki, kiedy poczuł kolejne tąpnięcie i odgłos jakiś uderzeń.

— Nie, niech śpią, sam szybko pobiegnę i przyprowadzę tu rodziców — pomyślał.

Spojrzał tylko na śpiące dzieci i zaczął biec w kierunku wejścia do groty, do miejsca skąd przyszli.

Biegł co sił, ale droga przed nim była daleka. Był już w połowie, kiedy usłyszał ten sam odgłos co wcześniej. Tak, już skojarzył, to odgłos spadającej ziemi — pomyślał — i biegł zmęczony dalej.

Zaschło mu w gardle i brakowało tchu, ale nie zwalniał, chciał jak najprędzej dotrzeć do celu, gdzie spodziewał się spotkać rodziców i ratowników. Jednak po kilkudziesięciu metrach zatrzymał się zdyszany.

— Odpocznę chwilkę, tylko chwilkę — tłumaczył w duchu sam siebie.

Tymczasem w grocie właśnie budziły się dzieci. Oliwia otwarła oczy i pomyślała:

— Dzisiaj już na pewno mamusia i tatuś nas znajdą, musimy tylko jeszcze trochę wytrzymać.

Szarpiąc Maxa lekko za rękaw wyszeptała:

— Wstawaj Max, pić mi się chce!

Max przetarł oczy i zapytał:

— A gdzie Mati?

— Nie wiem, może poszedł poszukać czegoś do jedzenia — odpowiedziała Oliwia.

— Chyba tak, bo przecież nie zostawiłby nas samych — odparł Max rozglądając się dokoła.

— Ale na pewno zaraz przyjdzie — podsumowała Oliwia i dodała — chodź, idziemy się napić.

Wypoczęte dzieci piły wodę i jak to zwykle oni, ochlapywali się śmiejąc coraz głośniej.

— Oliwia, zobacz jakie fajne skały! — zawołał Max wskazując kierunek.

Spojrzeli tylko na siebie i natychmiast pobiegli w stronę skalnej ściany. Tuż za niewielkim uskokiem zobaczyli ścianę pokrytą skałkami w kształcie bułeczek, wręcz zachęcającą do wspinaczki.

— Ścigamy się, kto pierwszy przy tej wystającej bułce tam wysoko! — wykrzyknęła Oliwia i już wdrapywała się coraz wyżej.

— To niesprawiedliwe, ty wystartowałaś pierwsza, to się nie liczy! — upominał Max Oliwię, wspinając się tuz za nią.

W tym momencie zobaczył łagodniejsze wejście, więc zboczył nieco z drogi i już wyprzedził kuzynkę, śmiejąc się z jej zdziwionej miny.

— Max, to się nie liczy, nie wolno iść inną drogą — złościła się Oliwia.

W tej chwili dzieci usłyszały płacz Maji.

— To Maja! Wystraszyła się albo coś jej się stało! — krzyknęła Oliwia.

Bez namysłu, pomijając wszelkie środki ostrożności, dzieci najprędzej jak potrafiły, zsuwały się w dół, uderzając o kamienie.

— Oliwia, nie ma Maji! — zawołał przerażony Max.

— Maja, Majusia, gdzie jesteś!? — nawoływała nie mniej wystraszona Oliwia.

Naraz ponownie usłyszeli płacz Maji, przerywany jednak jakimiś odgłosami. Wbiegli na półkę skalną, na której spędzili noc i zobaczyli przerażający widok. Majusia machając rączkami to zanurzała się, to wypływała na powierzchnię stawu i widać było, że traci siły.

Maluchy zbiegły w dół i stanęły na brzegu stawu.

— Majusiu płyń, płyń! — wołała Oliwia.

Max szlochał:

— Ratujmy ją, bo ona nie potrafi pływać!

Dzieci rozglądały się dokoła w poszukiwaniu jakiejś pomocy, ale niestety....byli sami.

W pewnym momencie Oliwia położyła się na brzuchu, wyciągając ręce w stronę siostry.

— Majuniu już prawie cię mam, jeszcze troszkę, błagam, chodź tu troszkę bliżej! — prosiła Oliwia.

Max chwycił Oliwię za nogi wołając:

— Oliwia przesuń się dalej! Złap ją!

— Nie mogę! Nie mogę jej dosięgnąć! — rozpaczliwie krzyczała Oliwia.

Mati odpoczął i biegł dalej, kiedy zobaczył toczące się w jego stronę rozsypujące grudy ziemi i drobnych kamieni. Zatrzymał się i spojrzał przed siebie. Nie było już widać wyjścia z groty, ani lśniącej, brylantowej ściany, a tylko ogromne ilości ziemi, wtaczające się całą masą do groty i blokujące wejście do niej. Chłopiec złapał się za głowę i rozpłakał.

— Już nas nie uratują! — zawył jak zranione zwierzę.

— Tatusiu, mamusiu pomóżcie nam, ratujcie! — łkał klęcząc na kolanach i ściskając skronie.

Poczuł, że nie ma już nadziei, że nie ma już wyjścia. Nikt, nigdy ich nie znajdzie i zginą tutaj samotnie pod ziemią. Na chwilę zapadł w zupełną apatię, kiedy w pewnym momencie przypomniał sobie o pozostawionych dzieciach i jakby obudzony ze snu, zerwał się i zaczął biec z powrotem.

Czuł spływający strugami pot, miażdżący ból w mięśniach i suchość w gardle, ale lęk o dzieci był tak wielki, że nawet nie pomyślał o tym, żeby się zatrzymać. Już widział wielki, słoniowy filar, kiedy usłyszał rozdzierający krzyk Oliwii i Maxa:

— Ratunku, Maja, ratunku!

Strach na moment sparaliżował Matiego.

— Co ja zrobiłem! Zostawiłem ich samych!

Dobiegając do wodospadów rozglądał się za dziećmi nigdzie ich nie widząc. Dopiero wołanie o pomoc przypomniało Matiemu o stawie. Wbiegając na półkę skalną zobaczył tonącą Maję i dwoje Maluchów, które za wszelką cenę próbowały dosięgnąć tonące dziecko.

Mati biegł najszybciej jak potrafił, a wydawało mu się, jakby dreptał w miejscu. Rzucił się do wody i chwycił tonąca Maję.

— Majuniu, Majusiu, nie umieraj, Majuniu! — błagały dzieci.

Majusia leżała bez oddechu, sina na buzi. Dzieci płakały i przekrzykiwały się nawzajem błagając:

— Nie umieraj! Ratunku! Pomóżcie nam, ratujcie Majusię!

Mati nie wytrzymał, chwycił Maje za maleńkie ramionka i wstrząsając dzieckiem prosił:

— Maja nie rób tego, błagam, nie zostawiaj nas!

Majusia nie reagowała. Oliwia złapała siostrę w ramiona i przytuliła szlochając. Max też chciał przytulic się do dziewczynek, ale Mati przyciągnął go do siebie, objął i łkając powiedział:

— zostaw je teraz…

W tym momencie Majusia głęboko westchnęła i zaczęła kaszleć i płakać na zmianę.

— Majusiu, Majuniu kochana, Majusiu …..

Przez morze łez dzieci uśmiechały się do siebie, czując tak wielkie szczęście, jakiego nigdy dotąd nie doświadczyli.

Majusia w pełni oprzytomniała i przyglądała się siostrze i kuzynom, którzy przytulali ją, całowali i głaskali. Zaczęła drżeć z zimna, więc Mati zarządził:

— Oliwia, daj szybko koc, a ty Max nabierz wody do butelki!

Maluchy uwijały się sprawnie, nie zadając żadnych pytań. Mati w tym czasie zdjął z Majusi mokre ubranko i mocno zużytą pieluchę, po czym owinął dziewczynkę kocem i napoił.

Usiedli wszyscy razem przytuleni do siebie, szczęśliwi, w tym całym nieszczęściu i pomału zasypiali. Najpierw Majusia, a potem prawie jednocześnie Maluchy.

Tylko Mati nie spał. Podniósł się delikatnie, ułożył dzieci obok siebie i usiadł przy nich zamyślony.

Wydarzyło się tak wiele, przeżył tyle strachu i grozy....ale teraz to nie było ważne. Czuł wielkie szczęście i radość z tego że zdążył, że znowu są wszyscy razem i obiecał sobie, że już nigdy nie zostawi ich samych.

— Nie mogę im powiedzieć o tym, co dzisiaj zobaczyłem, nie mogę im odebrać nadziei! Tylko co teraz będzie?! Umrzemy tutaj, bo przecież teraz nikt już nas nie znajdzie — myślał przerażony, a łzy jedna za drugą spadały, uderzając o kamień.

W końcu zmęczony zasnął.

Kiedy się obudził okazało się, że Majusia jest w doskonałej formie, a do tego cały czas chce im coś powiedzieć. Trochę czasu to zajęło zanim Oliwia — jako pierwsza — domyśliła się o co chodzi.

— jej się chce siusiu! — wykrzyknęła. Mamusia próbowała ją nauczyć, ale wcale nie podobało się to Maji, ale teraz nie ma pieluszek, więc może się przekona…

— da si, da si… — natarczywie upominała się Maja.

Mati natychmiast pomógł Maji w tej jakże trudnej dla niej czynności, tłumacząc jednocześnie, że od teraz musi już radzić sobie z tym, bo inaczej będzie musiała chodzić w mokrym i nieświeżym ubranku, tym bardziej, że na razie jej jedynym okryciem nadal był koc, gdyż ubranka jeszcze nie wyschły. Chłopiec posadził Maję w wózku i oświadczył że ruszają dalej. Spojrzał jednak na Maluchy i aż się roześmiał.

— Hej Maluchy, popatrzcie na Maję jaka ona jest czyściutka, a wy wyglądacie jak byście się w błocie tarzali.

— Ha, ha, ha — śmiały się Maluchy — żebyś ty Mati mógł siebie zobaczyć! Masz buzię czarną jak kominiarz, ha, ha, ha.

Pod nadzorem Matiego dzieci umyły się w stawie, co sprawiło że ich samopoczucie znacznie się poprawiło. Czyści i pełni wiary w szybkie ocalenie napili się wody i wyruszyli w dalszą wędrówkę.

— Mati… — zagadnął Max — a gdzie ty byłeś jak to wszystko, no wiesz… z Mają się wydarzyło?

— Poszedłem się rozejrzeć i bardzo tego żałuję. Już nigdy, obiecuję wam, już nigdy was nie zostawię! — przyrzekł Mati — i wiecie co, musimy być blisko siebie i cały czas sobie pomagać — dodał.

Dzieci przytaknęły. Maluchy poczuły się teraz bardzo dojrzale, jakby dodano im lat. Gdyby ktoś obserwował dzieci zauważyłby natychmiast, że ostatnie wydarzenia rzeczywiście bardzo ich zmieniły. Mała Majusia przestała być tylko słodkim bobaskiem, nauczyła się słuchać starszego rodzeństwa, nie przeszkadzała kiedy o czymś dyskutowali, nie marudziła widząc jak pozostali są bardzo zmęczeni. Oliwia poczuła wielką odpowiedzialność za siostrę i cały czas starała się być blisko Maji, nie odstępując jej prawie ani na chwilę. Poiła ją, przytulała, nuciła piosenki, głaskała po rączkach, spacerowała z Mają strzegąc, żeby siostrzyczce nic się nie stało.

Mati jeszcze troskliwiej niż wcześniej opiekował się tak Maxikiem, jaki dziewczynkami. Max równie odpowiedzialnie troszczył się o Matiego i o kuzynki. To on przypominał:

— Mati, odpocznij chwilkę, Mati, ty jeszcze nie napiłeś się wody, Mati, przysuń się i też

okryj kocem, bo wszyscy się zmieścimy…

Dzieci rozglądały się, nadal wędrując przez ogromną grotę, ale nie miały ochoty na zabawę.

Czasami słychać było tylko westchnienie pełne zachwytu.

Mati martwił się o to, dokąd zaprowadzi ich ta droga i jak przyjdzie im spędzić kolejny odpoczynek.

Najbardziej jednak w tej chwili bał się o to, że od dawna nic nie jedli. Ani Majusia, ani Maluchy nie wspominali na razie o jedzeniu, ale Mati wiedział, że są na pewno bardzo głodni i słabi, ponieważ czuł dokładnie to samo. Wszyscy pili dużo wody, ale to już nie wystarczało. Rozmyślania Matiego przerwał zmieniający się krajobraz. Dzieci właśnie opuszczały wielką grotę i wchodziły do tonącej w światłach jaskini. Nie była duża, ale za to wyjątkowa. Dzieci poczuły się jak w bajce. Podłoga świeciła się i mieniła tysiącem kolorowych kamieni, a wokół — jak gdyby wyrastały z podłoża — stało mnóstwo różnorodnych figur. Przypominały one krasnale, zwierzęta, rośliny, planety, bryły i nie wiadomo co jeszcze. Były to bardzo nieregularne rzeźby i dzieci pomyślały nawet, że to sama natura stworzyła te cuda, być może wyrzeźbiła je woda?!

Po kolorowej podłodze sączyły się łagodnie, cieniutkie strumyki, krążąc wokół figur ginęły gdzieś dalej pomiędzy lśniącymi kamieniami. Każda z figur była z nieco odmiennego kamienia, ale każda tak samo dawała piękny, barwny blask.

Tym razem Maluchy nie wytrzymały. Biegając pomiędzy figurami, bawili się w chowanego i śmiali radośnie. Mati spacerował z Mają, która nie mniej oczarowana, koniecznie chciała dać buzi wszystkim krasnalom i do każdego coś po swojemu mówiła. Było to tak zabawne, że pozostałe dzieci pękały ze śmiechu. Dzieciaki miały ogromną frajdę chowając się za figurami, ponieważ one tak mocno ich oświetlały, że wyglądali jak biegające, mieniące się barwami skarby.

— Majuś popatrz, popatrz, Oliwia jest perłowym krasnalem — wołała uradowana dziewczynka.

— Hej zobaczcie! Jestem rubinowym drzewem — wyśpiewywał Max.

W wesołej, wypełnionej zabawą i śmiechem atmosferze minęło dzieciom kilka godzin. Nareszcie poczuli tak ogromne zmęczenie, że przytuleni jak zwykle do siebie, zasnęli pod świecącą wieżą.

Jaskinia była wyjątkowo ciepła. Podłoga, ściany, figury, wszystko oddawało nie mniej ciepła, niż porządny grzejnik. Dopełnieniem były kolorowe, łagodne światła jakie dawały kamienie i unoszący się zapach świeżości. Całość stwarzała azyl spokoju i błogości, toteż dzieci słodko spały, śniąc zapewne radosne sny, o czym świadczyły ich uśmiechnięte przez sen buzie.

Tym razem to Majusia obudziła się pierwsza i włażąc po kolei na każde z dzieci, domagała się żeby już wstali. Przebudzona Oliwia zapytała:

— Co Majuniu, co ty chcesz?

Maja machając rączkami próbowała coś wytłumaczyć.

— A tak! — domyśliła się szybko Oliwia — już ci pomogę — powiedziała zerwawszy się z posłania.

To obudziło chłopców.

— Ojej, już nie śpicie? — zapytał jeszcze bardzo senny Mati — no dobrze, to wstajemy i pomyślimy co dalej robić — dodał.

Właściwie to sam nie wiedział co dalej. Ciągle powracał mu przed oczyma obraz toczących się zwałów ziemi, blokujących korytarz i wejście do groty. Nie wiedział jaką podjąć decyzję, czy iść dalej nie wiadomo gdzie i w jakie nieznane, czy zostać tutaj w ciepłej jaskini i czekać na nadejście pomocy. Jego rozmyślania przerwał Max, który już od jakiegoś czasu spacerował po jaskini.

— Mati zobacz! — zawołał — tam są takie....no wiesz...fontanny i dużo wody. Chodźmy zobaczyć — zaproponował.

To prawda, w oddali widać było tryskającą w górę na wysokość co najmniej trzech metrów wodę. Okazało się, że są to potężne, ale niegroźne gejzery. Temperatura wody była idealna do ciepłej kąpieli. Woda nie była głęboka, a przy tym tak kryształowo czysta, że widać było pojedyncze ziarenka piasku na dnie. Mati bardzo ostrożnie wszedł pierwszy sprawdzając głębokość, po czym wziął na ręce Maję i posadził w wodzie. Maluchy też szybko zdjęły ubrania i wskoczyły do wody, robiąc jak zwykle ogromne zamieszanie. Zachwycone ciepłą kąpielą zajęły się gejzerami, próbując przytrzymać je rączkami tak, żeby nie wystrzeliwały w górę, co oczywiście nie mogło się udać, ale jak zazwyczaj rozweseliło wszystkich.

Po długich namowach, Matiemu udało się przekonać dzieciaki, że kąpiel dobiegła końca i teraz czas na naradę. Właściwie to dopiero to słowo ich przekonało. Pospiesznie wyszli na brzeg, nie kończąc jednak zabawy, przepychali się po świecących kamieniach szeptając coś i co chwilę wybuchali śmiechem. Ich dobry humor szybko udzielił się Matiemu i Majusi, która nie mogąc powiedzieć im tego co chciała, wołała głośno:

— da, da, Mati da!

Ale Mati był bardzo ciekawy, z czego aż do łez śmieją się Maluchy, więc zapytał:

— Hej młodzieży, może byście i nam zdradzili z czego się tak śmiejecie?

Oliwia i Max wybuchnęli gromkim śmiechem.

— No nie jestem pewien, czy chciałbyś wiedzieć — odrzekł Max śmiejąc się.

— Powiedz, powiedz — nalegał Mati.

— Myśmy z Oliwią zastanawiali się jakbyś ty wyglądał na tym gejzerze, gdyby cię tak podrzucał do góry i obracał jak kluseczkę — powiedział Max i wybuchnęli z Oliwią śmiechem.

Mati udawał obrażonego, ale śmiał się razem z nimi. Maja świetnie zrozumiała dowcip Maluchów i zawołała:

— Mati kluka, kluka!

— Ja ci dam kluskę Majula! — śmiejąc się do rozpuku powiedział Mati, udając że gani Maję.

Długo jeszcze śmiali się wymyślając różne historie jakie mogłyby wydarzyć się z gejzerami.

W końcu Mati powiedział:

— No czyściochy, ubierajcie się, koniec tych wariactw. I już poważniej dodał:

— Szkoda, że nie mamy czystych ubrań. Majusi są tylko wymoczone, ale wyglądają o wiele lepiej.

— Już będziesz się mogła ubrać, bo są suche, chociaż ty Maja porządnie wyglądasz, hahaha!

Kiedy dzieci ubrały się i napiły Mati zapytał:

— I co robimy? Czekamy tutaj na pomoc, czy idziemy dalej?

Reakcja i zdecydowanie Maluchów zaskoczyły Matiego. Jeszcze kilkanaście godzin wcześniej wykłócaliby się o to, co zrobić i interesowałaby ich tylko zabawa w tym pięknym miejscu, a ich zdanie na jakikolwiek temat na pewno byłoby zupełnie odmienne. Tym razem jednak, dzieci spojrzały tylko na siebie i pewnym, zdecydowanym głosem, jedno po drugim powiedziały:

— Idziemy Mati, jest dróżka, to na pewno gdzieś nas zaprowadzi.

— Macie rację, idziemy! — zgodnie potwierdził Mati.

Szli kilkadziesiąt metrów, kiedy otoczenie zaczęło się zmieniać. Kończyła się jaskinia i widok rozpościerający się przed nimi, nie zachęcał do wędrówki w tamtym kierunku.

Wchodzili do kolejnej groty, gdzie już na wejściu o toczyły ich kanciaste i ostre skały. Było tu szaro i ponuro. Ściany miejscami wyglądające jak wypolerowane na całkowitą gładź, były wklęsłe, oślizłe i miały odcień brudnej szarości. Pozostałe naszpikowane skałami ostrymi jak brzytwy, przerażały małych wędrowców. Dopiero tutaj Mati zwrócił uwagę na fakt, że cały czas ścieżka którą idą, prowadzi w dół, ale tutaj było wyjątkowo stromo. Czuli się tak, jakby schodzili w głąb Ziemi.

— Nie oddalajcie się ani na krok i trzymajcie wózka!

— Tak Mati — zgodziły się natychmiast Maluchy.

Majusi również udzieliły się emocje, lęk i niepokój, więc ułożyła się cichutko w wózku i nakryła

kocykiem.

Bardzo źle szło się dzieciom tą drogą. Mnóstwo wyboi, ostrych kamieni i uskoków powodowało, że musieli iść powoli i niezwykle ostrożnie. Chwilami Matiemu brakowało już sił do tego, żeby przepchnąć chociaż o kilka centymetrów wózek z Majusią. Zbyt mocne popchnięcie mogło spowodować, że wózek pomimo przeszkód pociągnie go w dół po tej stromiźnie i przewróci się na nierównościach. Szli w całkowitej ciszy, która co jakiś czas przerywało pojękiwanie bardzo zmęczonych dzieci. W końcu odezwał się Max:

— Mati, my się boimy, nie chcemy tam iść — prosił ze łzami w oczach.

Mati trzymając jedną ręką wózek, drugą przytulił brata i powiedział:

— Ja też się boję Maxiu, ale musimy iść dalej, bo tutaj nikt nas nie znajdzie. Jednak jeśli droga okaże się jeszcze gorsza i nie do przebycia, to obiecuję wam, że wrócimy do tej ciepłej jaskini i tam zostaniemy.

Oliwia, która dotąd nic się nie odzywała, a tylko co jakiś czas głaskała rączkę siostry powiedziała nagle:

— Mati, brzuszek mnie boli, mdli mnie, chce mi się jeść…

— I mnie też bardzo — dodał Max.

— Wiem, wiem, mnie tez boli, a i Maja na pewno jest również bardzo głodna, ale tutaj nigdzie nie ma niczego, co nadawałoby się do zjedzenia. I tak jesteście bardzo dzielni, wytrzymaliście bardzo długo. Dlatego proszę was, wytrzymajcie jeszcze trochę, pójdziemy dalej i może tam coś znajdziemy — zachęcał Mati przerażony tym, że ich okłamuje.

I tak dzieci nadal powoli, krok za krokiem posuwały się do przodu. Nadal też, otaczał ich ten sam straszliwy, ponury i niebezpieczny krajobraz.

W końcu ścieżka wygładziła się nieco, a otoczenie złagodniało. Niestety wokół było wiele rozpadlin i dzieci musiały wyjątkowo uważać przy każdym stawianym kroku. Do tego brakowało tu światła, co potęgowało niebezpieczeństwo. Byli bardzo słabi i spragnieni. Resztkami sił wędrowali w głębokim półmroku.

Mati wiedział, że należałoby już zrobić postój, gdyż Maluchy są skrajnie wyczerpane, ale gdziekolwiek nie odwrócił wzroku, widać było tylko rozpadliny, mrok i otchłań. Maluchy potykając się o kanciaste, wystające z podłoża skały upadały, nie mając już siły podnieść się samodzielnie.

— Max, Oliwia, zatrzymajcie się! — zawołał nagle Mati -musicie odpocząć!

Właśnie niedawno obudziła się Maja i wierciła w wózku, więc Mati zdecydował, że Maluchy pojadą razem z nią.

— Ale nie zmieścimy się Mati… — próbowała oponować Oliwia –.. i mamusia mówi, że nie wolno w wózku wozić ciężarów, bo się zepsuje… — próbowała jeszcze przekonywać słabym głosem.

— Oliwciu ja wiem, ale tak trzeba, wy nie macie już sił — odparł Mati

Dzieci nie sprzeciwiały się już, ani nie próbowali dyskutować, byli półprzytomni.

Mati, choć aż trząsł się ze zmęczenia, ustawił wózek w odpowiedniej pozycji, zablokował hamulec, wyjął Majusię stawiając ją pomiędzy sobą a wózkiem i po kolei włożył do niego Oliwię i Maxa, a na nich Maję, po czym okrył wszystkich kocem.

— Nie będzie wam wygodnie, ale chociaż trochę odpoczniecie — powiedział Mati.

W wózku było teraz bardzo ciasno, ale dzieci trochę się po przepychały i w końcu jakoś ułożyły.

Max i Oliwia zasnęli prawie natychmiast, a wyspana Maja siedziała cichutko, przyglądając się ze smutkiem Matiemu, który coraz częściej potykał się i upadał, nie puszczając jednak wózka, na którym mocno zaciskał dłonie. Był głodny i słaby, ale nie poddawał się, wiedział jak wiele zależy teraz od niego. Było mu bardzo, bardzo ciężko pchać dalej wózek i nawet myślał o tym, żeby na chwilkę przykucnąć i odpocząć, ale zaraz odrzucał tę pokusę, wyobrażając sobie jak zasypia, wypuszcza z rąk wózek, a dzieci spadają w jakąś głęboką i ciemną rozpadlinę. Na samą myśl

robiło mu się gorąco i drżał jeszcze bardziej.

Wiedział, że musi dać radę, że oni w niego wierzą i bardzo mu ufają, że jest dla dzieciaków jedynym oparciem, i że oni pewni są tego, że to właśnie on ochroni ich przed całym złem, i on ich uratuje. Nie poddawał się więc brnąc dalej. Już prawie zasypiał idąc, kiedy zaczęło się robić coraz jaśniej. Także ściany zrobiły się łagodniejsze i gładsze, a i powietrze stało się suche i ciepłe.

Jeszcze parę kroków i Mati dotarł do kolejnej jaskini. Wyglądała jak pustynia, niewielkie wybrzuszenia na ścianach, a pod nogami piasek. Gdzieś wysoko dostrzec można było żółtawo- pomarańczowe kamienie, które dawały łagodne światło.

— Nareszcie — pomyślał Mati — jestem wykończony, tutaj zostajemy.

— Pobudka! — zawołał do Maluchów, aż Majusia podskoczyła.

Dzieci obudziły się tak obolałe i odgniecione, że chętnie wyszły z wózka. Nawet Maja szła na nóżkach, trzymając za rękę Matiego, dla utrzymania równowagi.

Maluchy właśnie chciały pobiec w stronę niewielkiego pagórka, kiedy tuż obok nich nagle powstał otwór w podłożu i wessało piasek. Dzieci uskoczyły na bok i chwyciły się Matiego.

— Co to? Co to jest? To chce nas wciągnąć! — zawołał Max.

— Nie wiem, chodźcie tutaj bliżej ściany, ja też się boję — wysączył przez zęby Mati.

Przestraszone dzieci posuwały się teraz bardzo wolno, wyszukując pod stopami jak najtwardszego podłoża. Tuż obok nich, na tej na pozór łagodnej, pustynnej przestrzeni, pojawiały się zjawiska, które wprawiały dzieci w osłupienie — piękne, a jednocześnie przerażające.

W wielu miejscach piasek usypywał się nagle, zostawał wessany, po czym wypchnięty jakąś siłą wzbijał w górę cienkim strumieniem, tworząc piaskową fontannę. Ale w oddali widać było ogromne słupy wyrzucanego piasku, co świadczyło o tym, że wsysające go dziury są bardzo duże.

Szli krok za krokiem przyglądając się temu zjawisku i Maluchy co jakiś czas pytały tylko:

— Mati, daleko jeszcze?

Trudno by tu określić co miały na myśli, do czego jest daleko, ale zapewne myśleli o bezpiecznym miejscu, gdzie znowu będzie można spokojnie usiąść i odpocząć.

Właśnie zbliżali się do wielkiego łuku — być może uformowanego przez przylepiający się tam latami piasek- gdy zobaczyli wręcz fantastyczny widok, dal spowitą kolorową, pływającą mgłą.

Odcienie błękitu, pomarańczu, żółci i zieleni ułożone na sobie nieregularnie, poruszały się tworząc delikatną falę, która mieniła się barwną, ciepłą tęczą. Pomimo całej niezwykłości tego widoku, dzieci poczuły lęk i niepokój. Zatrzymali się, a Maluchy pytająco spojrzały na Matiego.

Zauroczona bajkowym zjawiskiem Maja, nie bacząc na starsze rodzeństwo, wyciągnęła rączki przed siebie i wołając:

— da, da, da — ruszyła najszybciej jak potrafiła w stronę mgły.

Dzieci prawie jednocześnie zawołały:

— Ona chodzi!

Rzeczywiście, wcześniej nie zauważyli w całym tym zamęcie, że Maja zaczęła chodzić.

— Maja stój! — krzyknął Mati.

Jednak Maja wcale nie miała zamiaru się zatrzymać, więc dzieci natychmiast pobiegły za nią.

Kiedy zbliżyli się do mglistej tęczy dosłownie na wyciągniecie ręki, ta jakby poruszona niewidzialnym podmuchem, rozwiała się na boki robiąc im przejście. Trochę niepewnie, jednak przyspieszając kroku, dzieci przeszły na drugą stronę mgły, która momentalnie zamknęła się za nimi.

Po tej stronie krajobraz był podobny, ale zamiast piaskowych gejzerów, tu i ówdzie leżały wielkie głazy piaskowca.

Dzieci wybrały jeden z bardziej płaskich kamieni i położyły na nim zmęczone.

— Ale cieplutki — powiedział Max wtulając się w kamień.

— Jak podgrzewany — dodała Oliwia.

Maja przykładała do kamienia to rączki, to policzki i coś tam po swojemu mówiła.

Mati stał rozglądając się dokoła.

— Chyba widzę jakieś jeziorko — zawołał i dodał — siedźcie tutaj i nie wolno wam nigdzie ruszyć się z tego kamienia… i pilnujcie Majusi, a ja zobaczę co tam jest.

Chłopiec ostrożnie zszedł na piach i skierował w stronę mieniącej tafli. Woda w tej sadzawce była przejrzyście czysta, podobnie jak w poprzednim jeziorku, tyle że tutaj na dnie widać było śliczne, drobne kamyki. Mati zamoczył rękę, zlizał kilka kropel i zawołał:

— Chodźcie tutaj! Mamy picie i ciepłą kąpiel!

Spragnione dzieci pospieszyły do Matiego.

Maja była bardzo szczęśliwa, ponieważ Oliwia i Max nie próbowali już nawet nieść ją na rękach, ale podali jej dłonie i mogła w końcu pójść o własnych siłach.

Dzieci napiły się do syta i jak zwykle wygłupiały ochlapując coraz to większą ilością wody, śmiały się radośnie.

W końcu usiedli spokojnie obok siebie i myli pomału, tak dokładnie, jak tylko potrafili.

Ciepła woda i odrobina relaksu spowodowały, że szybko poczuli zmęczenie. Wdrapali się więc na swój kamień i przytuleni zasnęli.

Mijały godziny, a w jaskini słychać było tylko równe i spokojne oddechy dzieci.

Max obudził się i szepcząc Oliwii do ucha zapytał:

— Śpisz?

— Co? Co się stało? — wymamrotała śpiąca jeszcze Oliwia.

— Śpisz? — ponownie zapytał Max.

— No co ty?! Nie śpię! A co? — odparła już prawie wybudzona Oliwia.

— Bo wiesz...kiedy się obudziłem, to przypomniała mi się ta pustynia przez którą szliśmy…

I tak po cichutku, żeby nie obudzić Maji i Matiego, dzieci opowiadały sobie o strachu jakiego doświadczyły podczas wędrówki przez pustynię. Było to dla nich tak wielkie przeżycie, że musieli o tym porozmawiać i wyrzucić z siebie lęk. W końcu jednak poczuli się lepiej i pewniej, więc jak zwykle zaczęli żartować, śmiać się i przepychać, aż nareszcie zdecydowali, że pójdą się pobawić nieco dalej, żeby nie obudzić rodzeństwa.

Max zeskoczył z kamienia i nagle zawołał aż nazbyt głośno:

— Oliwia, chodź tu szybko, zobacz!

— Czego krzyczysz, obudzisz ich! — strofowała go Oliwia.

Kiedy jednak stanęła obok Maxa zaniemówiła na moment ze zdziwienia.

— Skąd to może być? — wyrzuciła wreszcie z siebie.

— Ktoś nam może przyniósł? — pytał nie mniej zaskoczony Max.

Szybko postanowili, że trzeba natychmiast obudzić Matiego i niech on sam wszystko sprawdzi.

— Mati, Mati, obudź się, no szybko! Chodź tam na dół, musisz coś zobaczyć! — wołał natarczywie Max, szarpiąc Matiego za koszulkę.

— No szybko Mati, rusz się! — wtórowała Oliwia.

Mati zerwał się, rozejrzał i zapytał:

— Dacie mi chociaż raz posapać? Co takiego się stało, że mnie budzicie?

Dzieci jedno przez drugie opowiadały o swoim znalezisku.

— Ale nie dotykaliście? — upewniał się Mati- Nie wiadomo co to jest!

— Nie, nie! — zapewniały Maluchy.

Mati zeskoczył z kamienia i poszedł na wskazane przez dzieci miejsce.

— Niemożliwe! — powiedział — Niemożliwe! — powtarzał w kółko.

— No spróbuj Mati, spróbuj szybko! — nacierali.

Na niewielkiej skale, tuż obok piaskowca na którym spali, stały cztery gliniane, niezgrabne, ale pięknie, kolorowo pomalowane miseczki z ciepłym, parującym jedzeniem. Nad nimi roznosił się cudowny zapach zupy.

Mati po kolei nabierał z każdej miseczki odrobinę potrawy i próbował.

— Hmm dobre....smaczne....ciepłe… — chwalił.

— Jemy? — zapytał.

Lecz zanim Maluchy zdążyły otworzyć buzie żeby odpowiedzieć, nad ich głowami rozległo się głośne:

— da, da, da…

Dzieci roześmiały się, wzięły miseczki i wróciły do przebudzonej i tak samo głodnej Majusi. Każde z nich zajadało z wielkim apetytem. Wydawało się, że trudno będzie im się najeść, bo miseczki były dość małe, ale potrawa którą jedli pomimo że delikatna, okazała się bardzo sycąca. Mati przelał porcję Maji do butelki i z wielkim zapałem zajadali dawno oczekiwany posiłek. Co jakiś czas słychać było głośniejsze mlaśnięcie i westchnienie ulgi. Dopiero kończąc posiłek zaczęli zastanawiać się co właściwie jedzą, ponieważ wcześniej nie poznali takiej potrawy. Uznali jednak, że to nieważne, było smaczne, najedli się i to jest najważniejsze.

Zupa była dość gęsta o smaku jarzyn zmiksowanych z delikatnym mięsem i jakąś grzanką.

Smakowała wspaniale i dzieci stwierdziły, że chociaż ich mamusie gotują najsmaczniej na świecie, to tak pysznej zupy jeszcze nigdy nie jedli.

Najedzeni rozłożyli się na piaskowcu i długo snuli domysły, skąd mogły wziąć się te miseczki z zupą. Teorii było wiele, ale zagadka pozostała nie wyjaśniona. W każdym razie to zdarzenie dodało dzieciom otuchy i wierząc, że są już blisko wyjścia, bez żadnych oporów wyruszyli w dalszą drogę.

Nie uszli jednak daleko, kiedy ponownie poczuli duże ochłodzenie. Bali się wiedząc z doświadczenia, że nie wróży to nic dobrego. Założyli bluzy, otulili Maję kocem i idąc blisko siebie, nie wiedząc co napotkają tym razem, wędrowali dalej.

W oddali zobaczyli światło. Nic nie mówiąc szli w milczeniu ku nieznanemu.

Nawet zazwyczaj gadatliwe Maluchy, tym razem nie zamęczały Matiego pytaniami. Majusia siedząc w wózku popijała wodę i bawiła się poduszką uśmiechając się i coś jej opowiadając.

Mati rozmyślał. Był bardzo zmęczony, może nawet nie tym długim marszem, ale wielką odpowiedzialnością, która przytłaczała go coraz bardziej. Myślał o tym jakby to było cudownie przytulić się do mamy i taty, i o nic się nie martwić. Chciał być już w domu. Tak, od chwili znalezienia miseczek z zupą mocno wierzył, że jednak wrócą do domu.

Dzieci usłyszały kapanie wody, ale pomimo lęku przyspieszyły kroku.

Ukazał im się widok, który zapierał dech. Dobrze, że wcześniej ich mamy pokazywały im takie zjawiska w książkach, czy internecie, bo trudno by było uwierzyć, że to jest prawdziwe. Wcześniej widzieli wprawdzie wiele niesłychanych zjawisk, ale to wywarło na nich ogromne wrażenie. Otóż właśnie weszli w krainę stalaktytów i stalagmitów. Grotę wypełniały nie tylko zwisające ze stropu i wręcz wyrastające z podłoża dzioby, ale także słupy stalagnatów i przepiękne draperie naciekowe. Wyjątkowość polegała głównie na tym, że znajdowały się tutaj stalaktyty woskowo-białe, żółte, brązowe, czerwone, ale także wystające ze zbiornika wodnego płowożółte stalagmity z białawymi naciekami oraz grzyby okryte czerwoną, purpurową i oliwkową powłoką krystaliczną, przypominającą w dotyku aksamit. Nieco dalej dzieci spostrzegły jezioro lustrzane podobne do tego z książki. Grotę wypełniała muzyka, dźwięki delikatne i harmonijne. Poczuli się tak, jakby weszli do krainy wielkiego dostojeństwa. Natura stworzyła niepowtarzalne piękno i choć tchnące niebezpieczną wielkością, to jednak niesamowite w formie. Szli wolno omijając potężne maczugi.

Maluchy zajęły się prowadzeniem zaciekawionej Majusi, a Mati usiłował przepchnąć wózek.

Ich wędrówka przez tę wyjątkową krainę nie trwała długo, gdyż grota chociaż dość wysoka, to jednak nie była zbyt duża. Zbliżali się właśnie do jej końca, na co wskazywały coraz gładsze ściany i widniejący z daleka przesmyk, tworzący przejście pomiędzy dwoma potężnymi skałami. Tutaj napotkali kolejne jeziorko, którego tafla nie wyglądała już tak pięknie jak w tym lustrzanym, ale swoim niewielkim rozmiarem i płytką wodą, która do tego okazała się bardzo ciepła, zachęcała do rozgrzewającej kąpieli. Dzieci niezmiernie ucieszyły się ponieważ były zmarznięte i bez takiej kąpieli, trudno byłoby im się rozgrzać. Długo bawili się w wodzie oglądając przy okazji, po raz pierwszy swoje rany i stłuczenia. Mati teraz dopiero zobaczył, że Maluchy bardzo ucierpiały

podczas przejścia wśród rozpadlin. Mieli wiele sińców i ran, nie groźnych wprawdzie, ale jednak ran. Aż trudno uwierzyć, że spadając pod ziemię nie doznali prawie żadnych urazów, a teraz tak bardzo się poobijali. Maluchy ze współczuciem dotykały pleców Matiego, informując go o każdym siniaku i każdym zadrapaniu. Również stopy i łydki Matiego były mocno poranione. Oliwia i Max wiedzieli, że Matiego bardzo muszą boleć odniesione rany, a on nigdy się nie uskarża i nie żali, a przy tym zawsze robi wszystko, żeby to im było najbezpieczniej i najwygodniej. Zrobiło im się bardzo smutno. Nie wiedząc jak mogliby pomóc Matiemu, zaczęli bardzo delikatnie polewać wodą jego rany. Mati uśmiechał się i dziękował, bo rzeczywiście polewanie wodą przyniosło mu dużą ulgę. Wzruszyła go również wielka troska rodzeństwa. Najważniejsze jednak było to, że wszystko dobrze i szybko się goiło i właściwie po tej rozgrzewającej kąpieli, ból czuł tylko w nogach, ale spowodowany był długą wędrówką i wystarczył porządny odpoczynek, żeby całkowicie minął.

Po kąpieli dzieci rozglądały się za dogodnym miejscem do spania, ale niestety nie było się gdzie położyć, tak więc Majusię ułożyli w wózku, a sami tuż przy niej, przytulili się do siebie jak zazwyczaj i zasnęli na siedząco skuleni.

Obudził ich szum. To narastał, to cichł.

— Co to może być? Samochody na ulicy? — domyślały się głośno Maluchy.

— Nie, to jakby ptaki, czy coś takiego… — sugerował Mati.

Dzieci rozglądały się, czy aby nie znajdą miseczek z jedzeniem, ale niestety tym razem niczego nie było. Głodni i marudni ruszyli więc w kierunku przesmyku.

Kiedy przeszli pomiędzy skałami zrobiło się prawie zupełnie ciemno.

— Trzymajcie się mnie, ponieważ muszę mocno trzymać wózek, prawie nic nie widzę — powiedział Mati.

Maluchy uczepieni bluzy Matiego co kilka kroków nadeptywali mu na stopy, ale jakoś pomału udawało im się iść do przodu. Niewiele widzieli. Było ciemno i wąsko, ale ścieżka bez wyboi. Teraz prowadziła lekko w górę. Dzieci wyczuwały tutaj czyjąś obecność. Otaczał ich cichy szmer, więc szli bez słowa. W pewnym momencie Mati głośno i z zadowoleniem w głosie powiedział:

— Patrzcie przed siebie, robi się widno i nareszcie wyjdziemy z tych ciemności.

W tej jednak chwili nasilił się szum i coś zaczęło przelatywać nad głowami dzieci. Szli coraz szybciej bardzo wystraszeni, gdyż to coś, co nad nimi fruwało, coraz częściej ocierało się o ich włosy, uderzając mocno w głowy. Zobaczyli otwór wielkości dużych drzwi i zaczęli biec w jego kierunku. W tym momencie poderwało się stado wielkich, latających stworzeń i zaatakowało dzieci.

Krzyczeli biegnąc, a Mati wołał:

— Szybciej, szybciej do tych drzwi, tam jest jaśniej!

Sytuacja stawała się bardzo niebezpieczna. Maluchy przewracały się, a Mati usiłował pomóc im wstać, jednocześnie nie puszczając wózka, a do tego odganiał pikujące stworzenia od Maji. Maluchów i od siebie. Pot pomieszany z krwią spływał mu po twarzy. Latające potwory jakby dopiero teraz zauważyły w wózku Maję i całym stadem skierowały się do ataku na dziecko.

Dzieci nadal pospieszały w stronę światła. Wbiegli do owalnej sali, w kształcie studni, zarośniętej gęsto roślinami bluszczowymi. Mati popchnął przed siebie wózek i odwrócił żeby wciągnąć Maluchy i wtedy poczuł coś twardego pod stopą i silny ból. Chmara przerażających stworzeń już wdzierała się do pomieszczenia, kiedy nagle spod bluszczy wysunęła się ściana i zatrzasnęła wejście. Dzieci stały przerażone. Wszystko wydarzyło się tak szybko, że nawet nie docierało jeszcze do nich, co się dzieje. Byli w pomieszczeniu przypominającym ogromną, głęboką studnię. Owalne ściany zarośnięte były nieznanymi dzieciom roślinami. Tuż obok zasuniętego przed chwilą wejścia, leżał jeden latający stwór. Pewnie uderzył w zsuwającą się ścianę i wpadł do środka. Był martwy. Duży i brzydki miał małą głowę bez szyi. Jego głowa posiadała maleńkie jak łepek od gwoździa, czarne, jednolite oczy bez powiek, dwa — również niewielkie- otwory nosowe i ogromny otwór gębowy, kończący się w miejscu gdzie powinny znajdować się uszy, a których to było brak.

W paszczy- bo tak trzeba to nazwać- mieściło się około setki wielkich, szpiczastych zębów wystających na zewnątrz, a między nimi długi i gruby, ciemnozielony ozór.

Głowa pokryta była jedynie ciemnoszarą, pomarszczoną skórą. Osadzona na o wiele większej, także szaroskórej i jeszcze bardziej pomarszczonej gardzieli, była straszna i przerażająca. Kark naszpikowany wydłuż grubymi i ostrymi kolcami, równo rozłożonymi w trzech rzędach. Dalej boki zarośnięte równie długimi, czarno- szarymi piórami, a na podbrzuszu masywne, srebrne łuski. Stwór nie miał łap, a jedynie trzy skrzydła, dwa wyrastające po bokach, wyglądające na o wile za duże w stosunku do ciała, porośnięte czarnymi, ciężkimi piórami i jedno małe, podobne do wachlarza, umieszczone tuż przy zadzie, z piórami w kolorze ciemnogranatowym, mocno połyskującym. Był wielkości dużego indyka. Pomimo tego, że latający stwór był martwy, dzieci odsunęły się na znaczną odległość.

— Dobrze, że ich już nie ma — cicho powiedziała Oliwia.

Dzieci zgodnie przytaknęły i na wszelki wypadek nie ruszając się z miejsca, zaczęły rozglądać po pomieszczeniu.

— Boli mnie stopa, ja na coś stanąłem kiedy tutaj wbiegliśmy — skarżył się Mati.

— Mati — z niepokojem zawołał Max — ty krwawisz, na buzi i włosach masz pełno krwi!

Mati dotknął dłonią czoła, następnie policzka i powiedział:

— Już dobrze, już nie leci, to te potwory tak mnie uderzały. Muszę teraz znaleźć to na czym stanąłem.

Po kilku krokach Mati zobaczył wbity w podłoże sporej wielkości kamienny korek.

— O to taki korek i to on tak mi się wcisnął w stopę, ale boliii!

Dzieci nie zorientowały się jeszcze, że to właśnie ten kamienny korek uruchomił zapadnię i uratował dzieci, ale czy na pewno uratował?!

Stojąc tak i patrząc co ich otacza zdali sobie sprawę z tego, że wprawdzie przed latającymi stworami uciekli, ale teraz są w pułapce. Wysokie ściany porośnięte roślinnością nie miały śladu jakiegokolwiek wyjścia. Byli w potrzasku. Chociaż z góry docierało światło, to jednak szybko zorientowali się, że to nie jest światło dzienne, a tylko umieszczone wysoko w stropie świecące kamienie. Nie było tutaj również nawet śladu wody, a tylko gruba warstwa gęsto rosnących, kolczastych roślin.

Mati wolnym krokiem obchodził studnię, szukając jakiegoś wyjścia, choćby małego otworu, czy przesmyku. Jednak z każdym kolejnym krokiem gasły nadzieje na znalezienie drogi wyjścia.

Postanowił więc, że spróbuje rozsunąć rośliny, ale te okazały się bardzo twarde i nie do poruszenia.

Dużo wyżej rosnąca roślina wyglądała na miękką i delikatną, była jednak zbyt wysoko i chłopcu pomimo wielu starań, nie udało się jej dosięgnąć.

W niektórych miejscach tuż przy podłożu, spośród twardej, gęsto porośniętej roślinności, wyrastały piękne kwiaty o bardzo dużych główkach. Nóżki tych kwiatów wyglądały jak cienki, mocny, zielony, poplątany sznurek. Kwiat miał pięć warstw potężnych białych płatków osadzonych na mniejszej, różowej główce. Wewnątrz kwiatu znajdował się tak jakby jeszcze jeden kwiat o kolorze ciepłego różu, podobny do kwiatu magnolii. W samym środku tego wewnętrznego kwiatu była miękka, żółta poduszeczka, z której wyrastało pięć mocnych, długich, czarnych pręcików. Kwiat był masywny, a zarazem delikatny i piękny.

Maja niecierpliwiła się w wózku, więc Mati wyjął ją żeby też trochę pochodziła i rozprostowała nóżki.

— Jesteśmy uwięzieni w jakiejś studni, stąd nie wyjścia — odezwał się w końcu Mati.

— Musi być, przecież nie możemy tutaj zostać! — wykrzyknęła z płaczem Oliwia i przytuliła Maję.

— Poszukajmy jeszcze — rozsądnie zaproponował Max.

Chodzili więc wkoło szukając, a wiara w ocalenie pękała jak mydlana bańka.

Mati postanowił raz jeszcze rozsunąć rośliny, które broniły dostępu do ściany jak żelazna zbroja, mając nadzieję że gdzieś znajdzie jakąś szparę do wyjścia. Gąszcz nie ustępował jednak.

Długie, sztywne, proste patyki o brunatno — ciemnozielonym kolorze, od których gęsto odrastały mniejsze, zakrzywione w literę S, były nie do poruszenia.

Mati spróbował więc po raz kolejny wejść na nie, żeby dosięgnąć te rośliny, które rosły wyżej. Wyglądały jak fale ułożone na sobie. Od każdej dużej fali odrastały nóżki, na końcach których była następna mniejsza fala i następna i następna, aż do siódmego rzędu. Roślina miała barwę soczystej zieleni, tak jakby rosła ogrzewana ciepłymi promieniami słońca. Tworzyła ona coś w rodzaju lśniącej, zielonkawej, gęstej i sprężystej, a jednocześnie delikatnej siatki, na której chciało się odbijać jak na trampolinie. Mati nadal pomimo wielkiego wysiłku nie mógł dosięgnąć rośliny.

Tymczasem Maja zauroczona pięknym kwiatem postanowiła zerwać go za wszelką cenę. Chwyciła dwoma rączkami splątaną nóżkę kwiatu i ciągnęła z całej siły, ale w żaden sposób nie mogła go zerwać, co bardzo ją rozzłościło. Usiadła więc zapierając się nogami o twardą roślinę i ciągnęła z całych sił mrucząc coś pod nosem.

Kiedy zrezygnowany Mati zeskoczył na ziemię coś zaczęło chrzęszczeć w tym dziwnym bluszczu. Głośno, głośniej, jeszcze głośniej i nagle z poplątanych gałęzi roślin zaczęły wypełzać dosłownie chmary różnorakiego robactwa, rozłażąc się po całym podłożu i wspinając na dzieci, wślizgując się pod ubrania. Robactwo osaczało dzieci, które nie były w stanie się obronić, bowiem nie nadążały zrzucać ich z siebie. Oliwia i Max zaczęli krzyczeć i błagać o pomoc Matiego, robili co się da, aby wyzwolić się od atakujących owadów.

— Mati ratuj, weź to, pomóż, Mati to gryzie! — wołały Maluchy.

Mati zrzucając z siebie robactwo próbował strzepywać je również z dzieci, ale chmara była coraz większa i w takiej ilości, że wydawało się, iż cała podłoga na której stoją jest ruchoma i się przesuwa.

Zaskakujące było to, że Maję tak pochłonęło zdobywanie kwiatu, że zupełnie nie reagowała na wołające o pomoc i walczące z robactwem dzieci, co dziwne — ani jeden robak nawet nie zbliżył się do niej.

Dzieci krzyczały, miotały się i płakały wołając o pomoc. Wydawało się, że po tak długiej i ciężkiej wędrówce właśnie tutaj przyjdzie dzieciom zginąć w tak straszliwy sposób.

W pewnym momencie z wielkim łoskotem, szarpiąc i rozrywając gąszcz roślin, po przeciwległej stronie do tej którą tu weszli, pomału unosiła się w górę wielka część ściany. Dzieci cały czas otrzepując z siebie robactwo wybiegły ze studni. Mati w ostatniej chwili chwycił jedną ręką Maję, a druga wózek i wybiegł z pułapki. W tym momencie tuż za jego plecami z wielkim hukiem opadła w dół wielka ściana, odgradzając ich od rozjuszonego robactwa.

— Szybko, zdejmujcie ubrania i mocno je wytrzepcie! — zawołał Mati rozbierając się.

Oliwia i Max natychmiast wykonywali polecenie. Spadające robactwo uciekało w stronę ściany próbując znaleźć drogę powrotną, ale ta tak szczelnie była zamknięta, że nie było nawet najmniejszej szparki. Robaki poruszały się bardzo szybko, chcąc wrócić ale po chwili padały martwe i nieruchome.

Dzieci raz jeszcze sprawdzały ubrania i kiedy upewniły się że już nie został nawet jeden robak, pomału zaczęły się ubierać. Na ich ciele widać było mnóstwo zaczerwienionych po ukąszeniach śladów.,oraz niewielkich ran, które zaczynały puchnąć i boleć. Zajęci sobą przez chwilę zupełnie zapomnieli o Maji, która z radością w głosie zawołała:

— Maja da, da!

Teraz dopiero spojrzeli na nią zdziwieni.

— Zobaczcie, Majusi nic się nie stało! Nawet jeden robak na nią nie wszedł! — z radością i zdziwieniem zauważyła Oliwia — jak dobrze, że nic jej nie jest, bo przecież sama by się nie obroniła, a my nie mogliśmy pomóc!

Wszyscy zbliżyli się żeby przytulić Maję, ale ona wyciągnęła przed siebie rączki i z wielką dumą zawołała znowu:

— Maja da!

Dziewczynka trzymała w maleńkich dłoniach piękny kwiat, z którego była bardzo dumna.

Usiedli zmęczeni chwaląc cały czas piękną zdobycz Maji i zaczęli analizować zdarzenia.

— To było tak — rozpoczął Mati — wbiegliśmy do tej studni i ja uszkodziłem stopę na tym kamiennym korku… o rany!, to on chyba uruchomił zapadnię!

— Tak Mati, na pewno, to był taki mechanizm, który uruchomił zapadnie i zamknęło się wejście! — ze zrozumieniem zawołały Maluchy.

— No dobrze — kontynuował Mati — ale w jaki sposób otwarło się to to drugie wyjście?! Może któreś z was na czymś stanęło?

— Ja na pewno nie, bo bym poczuła — stwierdziła Oliwia.

— Ja też nie, bo bym przecież powiedział — dodał Max.

— To w jaki sposób otwarliśmy?

— Maja da, da, da — rozmawiała ze swoim kwiatem Maja.

— Majusiu pokaż mi swój kwiat — poprosił Mati.

Maja wprawdzie bardzo niechętnie, ale podała Matiemu kwiatek.

— Zobaczcie tę nóżkę od kwiatka, ona jest jak sznurek, jak ty Majuś poradziłaś sobie z zerwaniem kiedy to takie mocne?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.