BIURO

Był czwartek. Siedziałam na krześle z przezroczystego pleksiglasu, jednym z tych, które ktoś zaprojektował bardziej jako rzeźbę niż siedzenie. Mebel był prawdziwym dziełem sztuki nowoczesnej, jednak już po pięciu minutach okazywał się niezwykle niewygodny. Krzesło to stanowiło część wyposażenia biura Katarzyny Górskiej – ambitnej bizneswoman, właścicielki dobrze prosperującego biura tłumaczeń MTO, mieszczącego się przy wrocławskiej ulicy Podwale. Przede mną, na transparentnym stole, który był prawdopodobnie tej samej marki, co krzesła, leżała kartka papieru – wydruk wiadomości, którą Katarzyna przesłała mi e-mailem jakąś godzinę temu. Obok niej w błyszczącej powierzchni odbijała się moja osoba. Upewniłam się, że zrobiony rano warkocz dobierany wciąż dobrze się trzymał. W szybie trudno było dostrzec niewielkie zmarszczki, które już kilka lat temu pojawiły się w kącikach oczu. W sumie nie mogłam narzekać… Trzymałam się całkiem nieźle, a przecież miałam już prawie czterdziestkę.

Przez chwilę bez słowa delektowałyśmy się kawą podaną przez młodziutką sekretarkę w filigranowych filiżankach w kolorze głębokiej czerwieni. Był to jedyny barwny element w całym biurze. Wszystko pozostałe było białe: od ścian, przez abstrakcyjne obrazy olejne jakiegoś współczesnego artysty, kuliste abażury lamp, laptop leżący na biurku, sukienkę Katarzyny, aż po jej psa, małego i kudłatego Luki, który spał smacznie w koszyku tego samego koloru. Nawet pejzaż za oknem zdawał się być stworzony przez tego samego projektanta. Park nad średniowieczną fosą przykryty był grubą warstwą świeżego śniegu. Jeśli chodzi o mnie, to nie podzielałam nigdy gustu mojej przyjaciółki. Zawsze pociągały mnie kolory. Nie odcienie pastelowe, tylko głębokie, mocne, z charakterem. Biel wydawała mi się zimna niczym szpitalny pokój. Barwy wypełniały mnie ciepłem i radością. Tamtego dnia miałam na sobie turkusową sukienkę i apaszkę z kwiecistym wzorem. Był to wyraz mojego buntu przeciw srogiej zimie, trwającej już nieprzerwanie od ponad czterech miesięcy. Jedyną biżuterią, jaką miałam na sobie, był zawieszony na szyi srebrny wisiorek w kształcie kota.

– Powiem szczerze: nie rozumiem! – rzekła moja szefowa. – Jesteś moją przyjaciółką i jedną z najlepszych tłumaczek, jakie tu mam. Praca, którą ci oferuję, jest super. Pewna firma potrzebuje tłumacza, który poleciałby z delegacją na międzynarodowe targi do Katalonii, a to oznacza nie tylko dobre pieniądze, lecz także tydzień relaksu w luksusowym hotelu w samym centrum Barcelony. Mieszkałaś w Katalonii, gdy robiłaś doktorat. Moim zdaniem nie ma lepszej kandydatki na to stanowisko do tej pracy. – Katarzyna nie ustępowała: – Dlaczego więc nie chcesz lecieć?

– Nie chodzi o to, że nie chcę lecieć – odpowiedziałam. – Ja uwielbiam Katalonię. Przez te lata, które tam spędziłam, Katalonia stała się moim domem i zawsze będę za nią tęsknić.

– O co chodzi w takim razie? Umieram z ciekawości. Powiedz, proszę.

– Pewnie i tak nie uwierzysz.

– Oczywiście, że uwierzę. Znam cię dobrze, wiem, do czego jesteś zdolna. – Moja szefowa uśmiechnęła się do swoich myśli, prawdopodobnie przypominając sobie różne imprezy, w których brałyśmy udział. Znałyśmy się od dzieciństwa. Mieszkałyśmy w tej samej poniemieckiej kamienicy na ulicy Kościelnej w Świdnicy. Chodziłyśmy do tej samej szkoły i tego samego ogólniaka. W czasie studiów wynajmowałyśmy wraz z dwoma przyjaciółmi mieszkanie studenckie we Wrocławiu na rogu Kościuszki i Kołłątaja.

– Wstydzę się – wyszeptałam.

– Co? – Zielone oczy mojej szefowej zrobiły się jeszcze większe niż zwykle. – Jak to się wstydzisz? Droga Weroniko Flis, co ty tam robiłaś? Odstawiłaś striptiz na środku Las Ramblas?

– Znacznie gorzej – odparłam cicho.

– Co może być gorszego od szaleńczego tańca na golasa w miejscu publicznym? Gadaj!

Wiedziałam, że nie mam innego wyjścia, musiałam opowiedzieć jej wszystko. Zaczęłam snuć moją historię bez odrywania oczu od trzymanej w dłoniach ogniście czerwonej filiżanki.

– Dobrze mnie znasz i wiesz, że nigdy nie byłam kobietą wstydliwą. Przypuszczam, że wielu, znając niektóre szczegóły z mojego życia, nazwałoby mnie raczej „łatwą”. Wcale się tym nie przejmuję. Ja uważam się za kobietę XXI wieku, nowoczesną i wyzwoloną, która może sama decydować o tym, co robi i w jaki sposób. Pomimo tego za każdym razem, gdy wspominam tę historię, czerwienię się jak zakonnica.

DÓŁ

Historia rozegrała się przed kilkoma laty, a ja stałam się jej częścią przez jakiś niewiarygodny zbieg okoliczności. Mieszkałam wtedy w Katalonii, dokładnie w Tarragonie, mieście o tysiącletniej historii i śródziemnomorskim uroku. Robiłam wówczas doktorat na jednej z tamtejszych uczelni. Ponieważ nie należałam do wąskiego grona szczęśliwców dysponujących stypendium naukowym, musiałam utrzymywać się na własny rachunek, co ze względu na trudną sytuację ekonomiczną kraju często było nad wyraz skomplikowane.

Pewnego zimowego dnia straciłam pracę. Nie był to pierwszy taki przypadek na przestrzeni ostatnich lat, jednak tym razem moi szefowie okazali się bezlitosnymi łotrami, dlatego zniosłam to o wiele gorzej, bardziej dramatycznie i boleśnie.

Chociaż mój budzik zadzwonił jak zwykle o siódmej trzydzieści, zwlekłam się z łóżka bez pośpiechu – otwierałam sklep dopiero o dziesiątej. Lubiłam wstawać wcześnie, żeby mieć czas na długi, gorący prysznic, czarną, aromatyczną kawę i choćby kilka stron powieści, którą w owym czasie były, nomen omen, Piramidy Terry’ego Pratchetta. Następnie ubrałam bawełnianą sukienkę i narzuciłam na wierzch długi, ciepły, wełniany sweter.

Mimo że nie było dużego ruchu, prowadziłam bardzo wolno, bo – prawdę mówiąc – nie miałam najmniejszej ochoty iść do pracy. Był piąty stycznia, mój pierwszy roboczy dzień po dwutygodniowej świątecznej przerwie. Wszyscy spędzali ten czas w domach z rodzinami i przyjaciółmi, a ja jechałam do sklepu. Zaparkowałam nieopodal obwieszonej świątecznymi lampkami palmy daktylowej, wysiadłam z samochodu i chwilę później stałam już przed wejściem składającym się z metalowej kraty i drewnianych drzwi.

Ogólnie to pracę tę bardzo lubiłam, gdyż niewielki sklepik z winami, w którym sprzedawałam już od roku, miał niezwykły czar. Kilka miesięcy wcześniej przeszedł w ręce nowych właścicieli, nowobogackich, którzy posiadali już całą sieć podobnych lokali. Byli to dwaj bracia: pierwszy lat około pięćdziesięciu, drugi kilka lat młodszy. Można ich opisać jednym słowem: „snoby”, jako że zawsze ubrani byli w markowe koszule i sweterki w różnych odcieniach lila (najmodniejszym kolorze tamtego sezonu), na nogach mieli buty z najnowszych kolekcji, na rękach obrzydliwie drogie zegarki. Twarze ich szpecił wiecznie, tak charakterystyczny dla tego typu ludzi, wyraz pogardy, który stawał się jeszcze bardziej widoczny, gdy mierzyli mnie od góry do dołu, oceniając moją garderobę. Co jakiś czas przyjeżdżali do sklepu swoim granatowym bmw (ludzie tego typu zawsze kupują samochody wysokiej klasy, pewnie dlatego, że oni sami klasy nie mają za grosz). Podczas tych wizyt jedynie krytykowali wszystko, co robiłam. Później wsiadali do samochodu i jechali na obiad do jakiejś modnej restauracji lub na któreś z pobliskich pól golfowych.

– Ciekawe, do czego przyczepią się dzisiaj? – zapytałam samą siebie. – Może z okazji świąt niczego nie skrytykują… Byłby to prawdziwy bożonarodzeniowy cud.

Przed oczami stanęły mi nadęte gęby moich szefów, wiecznie wyniosłe i obrażone. W jednej chwili straciłam wszelkie złudzenia i postanowiłam być, jak zawsze, bardzo uprzejma oraz z anielskim spokojem i w milczeniu przyjmować wszelkie, choćby najbardziej upokarzające, uwagi. Ponadto, dla rozładowania nastroju, miałam dla nich w ramach świątecznego upominku pudełko pachnących orzechami laskowymi czekoladek.

Zaczęłam szukać kluczy w torebce, a torbę, jak każda kobieta, miałam dużą, pojemną i oczywiście pełną po brzegi. Obecność w niej kluczy potwierdzał metaliczny brzdęk, jaki torba wydała, gdy nią potrząsnęłam. Wymacanie ich wśród tego całego bałaganu zajęło mi sporą chwilę. Gdy w końcu z dumą wyszarpałam pęk z torebki, przejrzałam klucze jeden po drugim, aż znalazłam ten od kraty i wyciągnęłam rękę, by włożyć go do zamka. Po raz pierwszy tego ranka popatrzyłam na wejście. Ku mojemu zdziwieniu odrzwia kraty oplecione zostały metalowym łańcuchem, na nim zaś wisiała wielka, ciężka kłódka. Zaskoczona stałam kilka sekund, bezmyślnie gapiąc się na nią jak ten wół na malowane wrota. Kiedy po chwili mój mózg zaczął ponownie pracować, pomyślałam, że pomyliłam dzień lub godzinę. Jestem tak roztargniona, że już mi się takie wpadki zdarzały. Ponownie wsadziłam rękę do torby, aby tym razem wymacać w niej telefon. Sprawdziłam i wszystko się zgadzało.

„Jezu! Może ktoś umarł…” Nie wiem, dlaczego ewentualna śmierć miałaby w jakiś sposób tłumaczyć obecność kłódki, ale taka właśnie myśl przyszła mi do głowy.

Drżącą ręką wykręciłam numer moich pracodawców.

– Abonent czasowo wyłączony – poinformował mnie głos w słuchawce, a ponieważ mu nie uwierzyłam, zadzwoniłam jeszcze kilka razy. Bez rezultatu.

W końcu zdesperowana postanowiłam usiąść gdzieś, wypić ciepłą kawę i przemyśleć tę całą sytuację. Już po chwili byłam w barze Tulipan, który zamiast pachnieć wonnym kwieciem, zalatywał smażonym mięsem i przypalonym tłuszczem. Wybrałam stolik przy oknie, aby mieć dobry widok na wejście do sklepu, a następnie, podnosząc głos, by przekrzyczeć dobiegającą z radia latynoską muzykę, zamówiłam rogalika z nadzieniem czekoladowym (bo przecież nic tak nie koi stresu jak czekolada) oraz dużą kawę z mlekiem. Była okropnie słodka, bo z nerwów wrzuciłam do niej cukier z trzech papierowych torebeczek z nadrukowanym czerwonym tulipanem.

Nie przychodziłam tu często, ale właścicielka, niska długowłosa brunetka, od razu mnie poznała:

– Pracujesz w tym sklepie po przeciwnej stronie ulicy?

– Tak. Dziś jest zamknięte na kłódkę. Nie mam pojęcia, o co chodzi.

– Widzieliśmy ich. – Widząc, że jej nie rozumiem, kobieta usiadła naprzeciwko mnie i wyjaśniła: – Ja i mój mąż widzieliśmy właścicieli, tych dwóch lalusiów w drogich ciuchach. Trzy dni temu przyjechali busem w środku nocy. Właśnie zamykaliśmy i mieliśmy już pogaszone światła. Nie mogli nas zobaczyć, my ich tak. Rozejrzeli się, czy nikogo nie ma, a potem wynieśli laptopy, dokumenty, towar, krzesła biurowe, a nawet tego kiczowatego podświetlanego renifera. Spakowali wszystko do auta, założyli łańcuch na wejście i odjechali. Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak… Pewnie zbankrutowali, więc zwinęli, co mogli i prysnęli jak najdalej stąd. Złodzieje, świnie i…

Słowa kobiety przestały do mnie docierać. Nie słyszałam też latynoskich rytmów ani rozmów innych klientów baru. Zniknął nieznośny zapach oleju, za to przed oczami zaczęły mi latać jakieś niewyraźne czarne plamy, do których po chwili dołączyły kolejne, tym razem w kolorze fioletowym. Wszystkie one zaczęły wirować jak w kalejdoskopie, prowokując zawrót głowy i mdłości. Nagle cały świat, który kochałam za jego dobroć i humanitaryzm, odpłynął, aby po chwili powrócić, ale już zupełnie inny, zimny i bezduszny.

Moja niewinna duszyczka żyła do tej pory, żywiąc się durnymi ideałami à la Rousseau, że człowiek jest dobry z natury. Naraz okazało się, że to kompletny stek bzdur. Tak odkryłam na własnej skórze, że gatunek ludzki dzieli się na dwa podgatunki: homo frajeris i homo łajdakus. Pierwsza kategoria to jednostki prawe, ale kompletnie głupie, czyli takie jak ja, natomiast typ numer dwa to ludzie podli, lecz zaradni, którzy żyją szczęśliwi i weseli, pasożytując na osobnikach z grupy pierwszej. Lupus est homo homini, non homo, czyli (w bardzo swobodnym tłumaczeniu): zagryź, zanim inni cię zagryzą.

ADELA

W roku 1914 Wielka Brytania ogłosiła formalny protektorat nad Egiptem, następnie przekształciła go w królestwo i obsadziła na tronie króla marionetkę – Fuada. Delegacja egipska wynegocjowała w Londynie niepodległość, ta jednak nie była niczym więcej niż pustym słowem, bowiem jej warunki w praktyce oznaczały przedłużenie protektoratu.

W niewielkim zakurzonym pokoiku, mieszczącym się w piwnicy Muzeum Egipskiego, które jeszcze wtedy nie miało swej dzisiejszej wspaniałej formy, pracowała Adela Holton, młoda dziewczyna o urodzie dość powszechnej w Wielkiej Brytanii, skąd pochodzili jej przodkowie. Jej skóra miała blady, różowawy odcień, oczy były szare niczym deszczowe chmury, a włosy odcieniem przywodziły na myśl suchą słomę. Jej rodzice, Alice i Tom, należeli do drobnomieszczaństwa miasta Taunton, stolicy hrabstwa Somerset. Przyjechali do Egiptu ochronić przed okrucieństwami I wojny światowej cztery córki: Cynthię, Adelę, Deborah, Evelyn. Było im o tyle łatwiej, że Roger, jeden z kuzynów Toma, pracował w Kairze jako inżynier przy budowie kolei. To właśnie on przekonał rodzinę do podjęcia tej mozolnej i niebezpiecznej podróży.

Decyzja o wyjeździe zapadła w styczniu tego samego, 1914 roku. Europa przypominała coraz bardziej wrzący czarci kocioł. Holtonowie nie wiedzieli, że niedługo piekący szlam wykipi i zaleje niemal cały świat, w tym również Egipt.

Rodzina sprzedała wszystkie dobra, spakowała do walizek tylko to, co niezbędne w podróży. Pożegnawszy przyjaciół oraz krewnych, weszła na pokład niewielkiego statku parowego Syrena, który mimo padającego gęsto śniegu i porywistego wiatru szczęśliwie przewiózł ją przez wzburzone, stalowoszare wody kanału La Manche. Tam przesiadła się do pociągu, by wysiąść z niego dopiero na przeciwnym krańcu Europy, w Nicei, gdzie zarówno bezchmurny bezkres nieba, jak i spokojne Morze Śródziemne mają odcień jasnego lazuru. Następnie długa podróż wielkim parowym Posejdonem do Algieru, a stamtąd statkiem Królowa Wiatru wzdłuż afrykańskiego wybrzeża. Zmęczeni państwo Tautonowie zeszli na ląd w największym egipskim porcie morskim – Aleksandrii. Tam czekał na nich wuj Roger, ubrany w dobrze skrojony brązowy surdut i elegancki kapelusz. Przywitał z gorącym uśmiechem długo wyczekiwanych krewnych. Następnie zapakował całą liczną kompanię i jej bagaże na niewielką barkę. Ta przetransportowała ją przez dwieście pięćdziesiąt kilometrów, które dzieliły Aleksandrię od Kairu. Ostatni etap podróży wiódł przez deltę Nilu, która okazała się zaskakująco zielona i malownicza.

Zamieszkali w wynajętym przez wuja mieszkaniu, tak dużym, że każda z córek dostała oddzielny pokój. Chociaż niczego im nie brakowało, nie było im łatwo przystosować się do nowych warunków.

Aby podtrzymać wszystkich na duchu, każdego dnia Alice z szerokim uśmiechem na ustach oznajmiała:

– Ta przeprowadzka to bez wątpienia świetny pomysł. Życie w Afryce to taka ekscytująca przygoda.

Jednak nocami, kiedy wszyscy spali już głębokim snem, zdarzało jej się uronić po kryjomu niejedną łzę.

Mała Adela również tęskniła za Anglią, zwłaszcza za wypadami na wieś, gdzie bosymi stopami biegała z innymi dziećmi po bujnej zielonej trawie. Nigdy nie zapomniała też tamtejszego deszczu, chłodnej ściany wody, która wylewała się nagle na ich głowy, sprawiając, że cała gromada, piszcząc z radości, zrywała się niczym stado spłoszonych gołębi. Dzieciarnia biegła do najbliższego drzewa, by schronić się pod parasolem jego rozłożystej korony. Jakże inny był tamten – rześki świat ze wspomnień – od wypalonej słońcem rzeczywistości za oknem.

WYJAZD

Mój świat rozpadł się na milion kawałków, a może raczej to ja byłam całkiem rozbita. Depresja – zdiagnozowałam samą siebie, a ponieważ byłam uparta jak osioł, zamiast iść do specjalisty, zaaplikowałam sobie własną terapię.

– Pojadę na sześć tygodni do Egiptu. To będzie podróż z moich snów.

Pomysł był bardzo dobry, jego realizacja okazała się nadzwyczaj skomplikowana. Podstawowym problemem było znowu moje uparte usposobienie. Organizując wyjazd, zdecydowałam się zwiedzić to fantastyczne miejsce, którego nie da się porównać z żadnym innym; miejsce będące barwną mozaiką złożoną z pozostawionych przez różne kultury śladów, wszakże już na wstępie odrzuciłam możliwość podróżowania, tak jak to mają w zwyczaju zwykli turyści. Zapierałam się rękami i nogami przed uczestnictwem w turystyce zorganizowanej od czasu pewnego zdarzenia, w którym miałam nieszczęście uczestniczyć kilka lat wcześniej, jadąc autokarem z Grecji do Polski.

Czterdzieści osób wracało z relaksującego dwutygodniowego wypoczynku na rajskich peloponeskich plażach. Przewodniczka, młodziutka i niedoświadczona, dla umilenia podróży postanowiła puścić na wideo film. Ani ona, biedaczka, ani ja nie byłyśmy w stanie przewidzieć, że taka błahostka może mieć tak ogromne i nieoczekiwane skutki. Choć większość wycieczkowiczów była zachwycona pomysłem, to części bardzo się on nie spodobał. Na moment zapadła cisza, a potem w mgnieniu oka wszyscy, co do sztuki (od skorej do bójek młodzieży przez krępych tatusiów, stateczne matki aż po leciwych staruszków) zerwali się na równe nogi i przekształcili autokar w pole bitwy pełne krzyków, inwektyw, impertynencji i sandałów użytych jako broni miotanej. Nie doszło do przelewu krwi tylko dlatego, że autobus dysponował dwoma odbiornikami. Niestety nie było możliwe wyłączenie tylko jednego, dlatego młoda przewodniczka zakleiła go gazetą i taśmą klejącą, w ten sposób udało jej się zapobiec dalszym bójkom lub nawet zabójstwom. W końcu wszyscy usiedli, lecz animozje pozostały aż do końca podróży, czyli przez następny tysiąc kilometrów.

Do dziś ta scena wciąż budzi we mnie szczerą wzgardę dla wszelkiej turystyki zorganizowanej, dlatego zdecydowałam, że nie pojadę do żadnego luksusowego kurortu nad Morzem Czerwonym z tandetną muzyką w dyskotekach i kiczowatymi sklepami z pamiątkami. Postanowiłam być oryginalna i spędzić półtora miesiąca w hotelu położonym w samym centrum Kairu, aby z bliska móc zobaczyć prawdziwe życie tego niezwykłego miasta. Ponadto przyszło mi do głowy pojechać samej. Podstawowym powodem tej decyzji nie był brak zdrowego rozsądku, a pewne zdarzenie potwierdzające słuszność przysłowia: prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie.

Jak już wspomniałam, po piątym stycznia byłam w fatalnym stanie emocjonalnym, gdyż nie miałam pracy, pieniędzy ani wiary w ludzi. To co zaszło, odebrało mi radość i chęć do życia, dlatego we dnie z wściekłości krzyczałam straszliwie na całe gardło, nocami zdesperowana łkałam cicho w poduszkę. Ponadto było mi okropnie zimno. Wynajmowałam wtedy mieszkanie od mojej najlepszej przyjaciółki – Natalii. Jej willa była stara i niezwykle piękna, ale niestety także zimna, przesiąknięta wilgocią i oddalona od najbliższych sąsiadów o jakieś dwa kilometry. Podzielono ją na dwa mieszkania. Przed kilkoma laty, kiedy dowiedziałam się, że Natalia ma problemy finansowe, bez zastanowienia wynajęłam od niej mieszkanie na parterze. Do tego, aby nie przysparzać jej wydatków, nigdy nie włączałam ogrzewania, a w zimie używałam jedynie niewielkiej farelki. Temperatura w mieszkaniu była tak niska, że odwiedzający mnie znajomi nie zdejmowali kurtek ani czapek, lecz nic mnie to nie obchodziło, przecież robiłam to w imię przyjaźni.

Ad rem: tamten styczeń przepłakałam. Czasem jakimś cudem znajdowałam w sobie resztki sił, by wyjść na mały spacer po posesji. Blada, nieuczesana, w zaniedbanym ubraniu przypominałam zombie czające się koło domu. Podczas jednej z tych przechadzek podeszła do mnie ona. W jej oczach była nienawiść. Nikt nigdy nie patrzył na mnie w ten sposób. Zaczęła mówić. Gadała dużo i szybko. Jej słowa dochodziły do mojego mózgu, lecz ten nie mógł uwierzyć w to, że ona, ta, która tyle razy nazywała mnie swoją przyjaciółką, była w stanie używać słów tak okrutnych i tak niesprawiedliwych, dlatego pamiętam jedynie ich fragmenty: „nigdy nie uważałam cię za moją przyjaciółkę”, „nie chce mi się oglądać twojej smutnej miny”, „nie interesuje mnie twoja osoba”, „w ten sposób chronię moje dzieci, moją rodzinę…”

Kiedy skończyła swój monolog, nie czekając na moją odpowiedź, obróciła się i odeszła. Właśnie ta scena, kiedy to odwraca się do mnie plecami i odchodzi w stronę swojej wielkiej willi, przemieniła się w zły sen, koszmar, który nieustannie mnie nawiedza i powoduje, że budzę się zlana zimnym potem.

Najpierw błękitne niebo zasnuwają czarne jak kruki chmury. W ciągu sekundy świat pogrąża się w gęstej niczym smoła ciemności. Dwa kilometry dalej, w najbliższej wsi, zaczynają przygnębiająco zawodzić psy. Zrywa się zimny wiatr, który nie wiadomo skąd przynosi ze sobą zapach martwego, rozkładającego się trupa. Ciało Natalii wygina się dziwacznie niczym przeszywane dreszczami. Macha nieudolnie rękami, jakby chciała wznieść się ku górze, jej nogi kurczą się, a stopy przemieniają w powykręcane paluchy zakończone zakręconymi, ostrymi jak noże szponami. Następnie, przez porozrywaną na strzępy odzież, wychodzą brązowe pióra, tłuste i brudne. Usta kobiety wyciągają się i zmieniają w długi dziób, którym zaczyna głośno gdakać. Ciekawe, że nawet gdy na głowie wyrasta czerwony grzebień, okulary nigdy nie spadają. Z każdą sekundą Natalia staje się większa, aż przybiera monstrualne rozmiary domu. Wtedy przyspiesza i jednym susem wskakuje na dach. Tam obraca się i usadawia niczym kwoka na gnieździe, jednak w odróżnieniu od drobiu ona w oczach wciąż ma wrogość, która nie pozwala ani na chwilę wątpić, że każdy, kto zbliży dłoń, zostanie do krwi podziobany. Chcę zawrócić, uciec, ale nie mogę. Jestem coraz bliżej. Ona mnie zauważa. Ślepi na mnie zza okularów okrągłymi, wściekłymi, kurzymi oczami. Wyciąga długą, opierzoną szyję. Dosięga mnie wielkim, twardym dziobem i… Wtedy się zrywam…

Przez ten sen często boje się zasypiać, przestałam kupować i jeść kurczaki, a także postanowiłam polecieć do Kairu kompletnie sama, wpędzając się tym w niezłe tarapaty.

KAIR

Zaraz po przyjeździe do Kairu w hotelu polecono mi przewodnika i tylko dzięki niemu udało mi się przeżyć te wakacje. Tym, którzy nigdy nie byli w Kairze, wyjaśniam: to miasto jest prawdziwym piekłem. Przekonałam się o tym już drugiego dnia, udawszy się na wycieczkę do alabastrowego cudu – meczetu Muhammada Alego.

Wyszłam z hotelowego lobby w towarzystwie mojego nowego kompana, który przedstawił mi się jako Bader Salah. Był to mężczyzna lekko po czterdziestce, jego włosy i oczy były czarne jak węgiel. Nie był bardzo przystojny, za to emanował jakąś siłą i powagą, co wydało mi się dość atrakcyjne. Miał na sobie dżinsy, ciemnobrązową kurtkę i wełniany szalik, ponieważ zima tamtego roku była dosyć ostra, oczywiście według Egipcjan. Ja założyłam rybaczki i top z krótkim rękawem. Wzięłam też ze sobą kwiecistą apaszkę, bynajmniej nie ze względu na chłód, lecz by móc zakryć nią ramiona przed wejściem do meczetu.

– Nasz taksówkarz już tu jedzie – powiedział Bader po angielsku z silnym arabskim akcentem. Jego głos był niski i ciepły. – Musimy zaczekać na niego po drugiej stronie ulicy.

Popatrzyłam na dwujezdniową aleję, którą miałam przed sobą, a jako że nie było w pobliżu przejścia dla pieszych, postanowiłam przebiec na drugą stronę, tak, jak to robiłam setki razy w Europie.

– Lecimy? – To nie było pytanie. Popędziłam mojego przewodnika, nie mogąc się doczekać przejażdżki po Kairze.

Nagle, zanim zdążyłam postawić nogę na asfalcie, Bader bez słowa wyjaśnienia złapał mnie za prawą rękę. Popatrzyłam na niego zbaraniała. Żaden europejski przewodnik nie robi takich rzeczy, a ten zacisnął mocno moją dłoń, poczekał na odpowiedni moment i wciągnął mnie na jezdnię. Choć zadecydowałam wygarnąć mu za jego bezczelność, jak tylko dotrę na drugą stronę, postanowienie to nigdy nie zostało zrealizowane. Rozproszył mnie dochodzący do moich uszu wibrujący hałas silników, który nie był wolnym i spokojnym mruczeniem, a raczej chaotyczną symfonią, jaką usłyszeć można tylko na torach wyścigowych. Spojrzałam w lewo. Jakiś gruchot z wczesnych lat osiemdziesiątych, z karoserią całkowicie pogniecioną licznymi stłuczkami, zbliżał się do mnie z prędkością osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Znając zwyczaje jedynie kierowców europejskich, byłam przekonana, że Egipcjanin zatrzyma samochód, jednakże ten nacisnął klakson, który wydał długi i ostry dźwięk. Na dobitkę otworzył okno, wydarł się na mnie po arabsku, a później minął mnie, nawet nie zwalniając. Nie przejechał mi po stopach tylko dlatego, że mój przewodnik w ostatnim momencie zatrzymał mnie pociągnięciem za rękę. Nie pamiętam, co wtedy czułam, myślałam tylko o tym, że mamy do pokonania dwa pasy w jednym kierunku i dwa w przeciwnym. Jakby tego było mało, odkryłam, że w Egipcie na dwóch pasach, nowo wymalowanych białą farbą na czerni asfaltu, mieszczą się trzy bezładne nitki aut. Tego było dla mnie za wiele, więc się poddałam. Zacisnęłam palce na dłoni nieznanego przewodnika i powierzyłam mu swój los. Salah ciągnąc mnie za rękę, wskazywał, kiedy posuwać się naprzód, a kiedy się zatrzymać i zaczekać, aż jakiś samochód minie nas przy szalonym akompaniamencie klaksonu i krzyków. Zaskakujące dla mnie było to, że taktyka przetrwania nie polegała na szybkim przebiegnięciu ulicy, a przypominała raczej taktykę z pewnej gry komputerowej, w której przez zatłoczoną jezdnię przechodziła żaba. Najmniejszy nawet błąd zamieniał bogu ducha winnego płaza w trupią czaszkę. Nagle ta gra, w którą tak chętnie grywałam, będąc dzieckiem, wydała mi się okrutna i odrażająca.

W końcu jakimś cudem udało nam się dotrzeć na chodnik, a tam odetchnęłam z ulgą, pomyślałam bowiem, że okropna gra w końcu się skończyła. O jakże się myliłam! Okazało się, że czekał na mnie drugi, jeszcze trudniejszy, poziom: przejazd egipską taksówką.

Salah z wyraźną dumą w głosie wyjaśnił:

– Taksówkarz, na którego czekamy, to jeden z najlepszych kierowców w mieście. Jest odpowiedzialny i godny zaufania. Do tego jest jednym z nielicznych posiadających prawo jazdy.

Usłyszawszy to, nie zbladłam tylko dlatego, że moja twarz już od dobrej chwili była trupioblada niczym twarz topielca. Gdyby powiedział mi to wcześniej, nawet nie zbliżyłabym się do jezdni.

W końcu nadjechała nasza taryfa – mercedes, który z dużym prawdopodobieństwem miał więcej lat ode mnie. Jego kolor, oryginalnie zielonobutelkowy, został zamieniony przez piasek i słońce w skomplikowany abstrakcyjny deseń, składający się z licznych plam w różnych odcieniach (od zieleni lakieru po pomarańcz rdzy) – wzór idealny na wojskowy kamuflaż w jakimś europejskim lesie. Na siedzenia nałożone zostały pokrowce z czegoś, co przed wielu laty było włochatą białą kozą lub owcą, a co obecnie było łysawe i brudne. Nie miałam ochoty na nich siadać, ale nie było innej opcji. Adham, kierowca o okrągłej twarzy i dorodnych czarnych wąsach, wydał mi się osobą sympatyczną i dobrze wychowaną. Jednakże nie hamował, mijając ludzi przechodzących przez jezdnię, do tego często otwierał okno, aby na kogoś pokrzyczeć, a także – i przede wszystkim – prowadził bardzo nerwowo i szybko. Po jednym popołudniu spędzonym na tylnym siedzeniu jego mercedesa, trzymając się kurczowo brudnych pokrowców i patrząc na dzikie slalomy między samochodami, wozami, końmi, a nawet osłami, miałam serdecznie dosyć. Prawie padłam na kolana przed moim przewodnikiem, błagając, by on mnie woził. Wyglądał na opanowanego i spokojnego człowieka. W ten sposób Bader Salah został moim przewodnikiem i kierowcą, który oprowadzał mnie po Kairze przez następne sześć tygodni.

Wprawdzie jakimś cudownym zbiegiem okoliczności przeżyłam, widziałam rzeczy, o których chciałabym zapomnieć, jak na przykład leżący na poboczach ranni ludzie o twarzach pełnych bólu lub martwe ciała tych, którym się nie udało i zginęli podczas tak błahej czynności, jaką jest przejście przez ulicę.

Mieszkańcy nie mają zwyczaju korzystać z pasów i przejść podziemnych. Przekraczają chaotyczne ulice niczym pikselowa żaba. Niestety, dla wielu GAME OVER nie oznacza szczęśliwego zakończenia.

Wstydliwa sprawa

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-704-1

© Grażyna Górnicka i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Ewelina Ambroziak

KOREKTA: Kalina Taczkowska

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

SKŁAD: Michał Kacprowicz

DRUK I OPRAWA: Elpil

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.