© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

© Copyright by Pontiki, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Zdjęcie na okładkę: Izabela Chourdaki

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Jolanta Kucharska

Korekta: Paulina Handtke, Agnieszka Luberadzka

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-911-5

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Tę „pisaninę” dedykuję mojej koleżance Iwonie W.
Abstrakcyjnie inteligentna osoba, która czytała mnie jak otwartą
księgę i rozumiała każde wypowiedziane przeze mnie słowo.

„Dzięki twojej czystej i jawnej wolności wyróżniasz się w tłumie.
Nie sposób cię nie dostrzec, a wygnana w ciemny las wrócisz
z oswojoną watahą wilków”. Magia zaufania jest potężna.

Iwono, dziękuję!

WSTĘP

Pojawiło to się we mnie, jak jakaś niezwykle potężna siła. Poczułam się, jakbym połknęła magnes, który uwiązł w moim wnętrzu i powodował olbrzymi ucisk. Jak pożerający wszystko na swej drodze żywioł ognia, palący wnętrze do bólu. Nie umiałam tego jeszcze rozpoznać. Gdzieś z tyłu głowy obraz z ostatnich dni drenował moje myśli. Obraz tego jednego spotkania. Było jak silny blask, przed którym mruży się oczy, a jednocześnie niewytłumaczalna wola widzenia zmusza do ich otwierania. To uczucie nie znikało. Nie dawało spokoju. Burzyło moją racjonalność i nachalnie pchało w iluzję. Uniwersalna siła pochodząca nie wiadomo skąd, bez próby rozpoznawania jej, miała moc niezwykle przekonywającą. Była to siła emocji, która stała ponad wszelkimi zjawiskami, by zawładnąć mną w każdej cząstce duszy. Gigantyczne marzenie, o które walczy się bez kontrolowania czasu, z mocą wolną od przewidywania skutków. Uparcie i bezpardonowo pchające w upragnionym kierunku.

Nigdy nie myślałam, że to mną tak bardzo zawładnie. A jednak. Tu, w tym miejscu, ściskając w dłoniach piasek z plaży, wiedziałam, czułam, że to jest to. Dlaczego? Czy można zdefiniować i wytłumaczyć uczucia? Czy można sterować sercem? Oszołomienie nie dawało spokoju nawet na chwilę, a potęga bijących się ze sobą myśli rozpalała wnętrze jeszcze bardziej. Burzliwa wojna imaginacji z rzeczywistością została zremisowana połączeniem ich obu w jedność.

Widziałam w nim odbicie mnie samej, jak w lustrze. Tak wiele podobieństw. Może zbyt długo ignorowałam swoje emocje w obawie przed siłą uczuć, które jako jedyne nie podlegają woli człowieka we wszechświecie. Czułam, jakby to właśnie on rzeźbił moją duszę na nowo. Nadawał jej nieznane, nowe kształty. Wydobywał ze mnie najbardziej subtelne rodzaje emocji. Znałam je w jakiejś części, marzyłam o nich, poszukiwałam, czekałam, by się pojawiły. I czułam, jak we mnie rosną. Jak zdobywają przewagę nad tym, czego zwykle się bałam. I poległam, ulegając sile niesamowitej wiary. A ta, ćwierkając, siedziała na moim karku, podpowiadając natrętnie: „Rób, co ci dusza podpowiada, nie myśl, nie analizuj, nie szukaj problemów, zawalcz. Zagraj z życiem w ruletkę. Ryzykuj. A może to ostateczny powód, by cię tu ściągnąć? Jeśli pragniesz, miej odwagę, by sięgnąć po pragnienie”.

Ten natłok myśli urządził sobie wyścig w mojej głowie. Czekałam, która z nich przegra, poddając się w zaciętej wojnie. Złoty laur stał za rogiem, nie mogąc się doczekać zwycięzcy. Ta mistyczna siła namawiała mnie, by nie domykać emocji logiką, a poddać się jedynie ich eksplozji.

Czy można spotkać w życiu kogoś, kto jest twoim niemal własnym odbiciem? Jakbym przeglądała się w lustrze. Lustro odbijające detale. Emocje, myśli, wrażliwość, cala kaskada podobieństw spadająca z hukiem, odbijając się raz po raz w obojgu.

Odpowiedź przyszła sama. Pojawiła się znienacka wraz z zachodem słońca. Ciemnopomarańczowe chmury przybrały kształt dwóch złączonych serc. Zatkało mnie na amen.

O cholera, czy to znak?! I z tym pytaniem wróciłam pełna nadziei pakować walizkę. A decyzja? Ja chyba już ją miałam w głowie.

Czy jest na świecie cokolwiek, co zostało zdefiniowane od początku do końca i nie wymaga korekty? Czy istnieje na tym świecie cokolwiek, co od początku do końca można wyjaśnić? A czy w ogóle warto wyjaśniać cokolwiek? A może dać szansę intuicji?

ROZDZIAŁ 1

Zachód. Jakże piękny. Moja wyspa nigdy nie zawodzi. Kokieteryjnie przerzucane kolory z nieba do wody i kuszący szept fal coraz bardziej drażnił moje smutne serce.

„Zostań… zostań… tu jest twój nowy dom…”, słyszę w myślach.

Moja imaginacja nowego życia jest nieokiełznana. Silne pragnienie. Zamykam oczy i widzę błękitne poranne niebo, morze, słońce, a moje serce szybciej bije. Gorzka łza spływa po policzku, słona jak morze, drenując moją wrażliwą duszę. Przeszywający ból ściska serce na myśl o wyjeździe stąd. Cierpię okrutnie. Mogłabym napełnić łzami beczki. Z żalu. O wszechświecie, spraw, bym jak najszybciej wróciła! Boże, jak ja już tęsknię.

Nic dziś nie jest w stanie zmienić mojego minorowego nastroju. Nostalgia towarzyszy mi od kilku dni, a dziś mnie dopadła bezceremonialnie i skutecznie.

Skalne głazy mola odbijają fale, tworząc spienioną kipiel. Mienią się w zachodzącym słońcu wszelkimi odcieniami złota, miedzi i czerwieni. Mistrzowski pędzel natury jest bezkonkurencyjnym artystą. Nikt nie jest w stanie zaoferować takiego wyboru barw, kształtów czy wzorów. Natura monopolistycznie zagarnęła to prawo dla siebie. Jest nie do pokonania w swej kreacji i żywiole.

W powietrzu unosi się zapach świeżości. Napływa wraz z morskim powietrzem i wypełnia nozdrza subtelną wonią.

Mój ostatni wieczór znika. Próbuję zaczerpnąć jak najwięcej tego cudownego powietrza. Może uda mi się nawdychać go na zapas? Zabrać ze sobą do domu?

Przed wyjazdem zawsze dręczą mnie te same myśli. Ostatnimi laty mój czas odmierzam pobytami na wyspie. Każdy z nich upływa mi coraz szybciej, mimo że zwykle trwa tyle samo. Nigdy nie jest wystarczająco długi. Ciągle odczuwam niedosyt. Czuję, że jest to moje miejsce do przeżywania życia w całym jego blasku, obfitości, pięknie i wolności, którą najbardziej sobie cenię. Wolność mojego serca, mentalności i duszy jest świadoma w każdym calu. Daje mi nieograniczone pokłady bycia zawsze sobą w naturalny sposób. Nigdy nie udaję. Moje emocje są szczere, aż do bólu, i nie tracę czasu na wysłuchiwanie opinii tych, którzy muszą i chcą udawać. Przeżywają życie w maskach, które raz po raz im spadają. Ja nic nie tracę, będąc sobą, tracą ci, którzy muszą odejść z mojego otoczenia. Uparta jak Kurp i ostra jak scyzoryk. Wybuchowa mieszanka po matce i ojcu. Regionalne pochodzenie wtryniło swój gen do mojego DNA.

Zadręczam się tym powrotem. Nie chcę tego. Chcę sprawować kontrolę nad swoim losem. Zdecydowanie dostrzegłam w sobie zmiany. Czas podjęcia decyzji zbliża się nieuchronnie. Nieodwracalnych i karmiących mnie inspirującym czarem wyspy. Chcę porzucić schematy i wszelkie zahamowania, wyruszam w podróż mojego życia. W inną drogę życia. Stare schematy i przyzwyczajenia się wypaliły. Nie chcę i nie muszę już walczyć o cokolwiek. Chcę postąpić w charakterystyczny dla mnie sposób, nie naruszając bezpieczeństwa mojego otoczenia. Tu jest mój nowy horyzont myślowy. Tu, na wyspie, zbudował się na nowo. Tę szansę, jako mój punkt zwrotny, chcę zaimplementować na stałe. Pełna nadziei i pragnień usuwam negatywne myśli. Powrót do domu zakłóca moją równowagę, którą tu odzyskałam. Nie chcę stracić tego, co stało się dla mnie świadome. Upór może być źródłem sukcesu. Zapowiedź odkrywania nowych obszarów w życiu.

Mój dom jest w Warszawie. Wzdycham ciężko na myśl o powrocie do tego, co mnie męczy od dawna. Nie do wiary, jak ten czas szybko minął. Ostatnie godziny spędzam, bijąc się z myślami pozwolenia sobie na szaleństwo spontaniczności pozostania tu na kilka miesięcy. Podjąć decyzję, nie zważając na nic?

Mimo chłodu, jaki przyniósł wieczór, siedzę na piasku z ślepiami wlepionymi w skalisty twór, w sezonie będący atrakcją turystyczną do nurkowania.

Przyglądam się malusiej wyspie w kształcie dziwnej kreatury wyłaniającej się z wody. Zdaje się przyglądać plaży wielkimi oczyskami, które tworzoną dwie niby-jaskinie wyżarte przez czas i środowisko.

Patrzę w dal i staram się zapamiętać jak najwięcej. Pragnę zachować w pamięci to wszystko, co przez kilkanaście dni pieściło moje zmysły.

Nie chcę, by cokolwiek mi umknęło. Zachowam w sercu i duszy najdrobniejsze skrawki radości, która mnie wypełniała. I wrócę wkrótce.

Wrócę! Tak! Wiem to. Czuję motyle w brzuchu. To zew mojej natury.

Chcę tego dla siebie. Tajemniczy magnes przyciąga mnie z niespotykanie wielką siłą, budząc ogromne pragnienie zakotwiczenia w tym miejscu.

Urzekający błękit, kuszący każdego ranka szum fal, kolory tafli morskiej, wschody i zachody słońca i wylewająca się z serc lokalsów szczera życzliwość. Czysta, prosta i naturalna. Czy można zakochać się w miejscu? Miłość ma różne oblicza i jest genialnym sprawcą dziejów.

Pod każdą postacią ma siłę twórczą i dzięki temu nasz świat staje się bogatszy. Pragnę należeć do tego świata. Miejsce jest jedną z rzeczy, które możemy pokochać.

Moja miłość do wyspy rozwijała się powoli. Każdy mój przyjazd zaspokajał kolejne potrzeby emocjonalne. To, czego potrzebowałam najbardziej – szczerości i otwartości ludzi – szybko znalazłam. Zaspokoiłam swoje pragnienie poczucia wolności ducha i przestrzeni. Stałam się przyjaciółką, kochanką i partnerką tej ziemi, która nie onieśmielała swoją obcością, a przyjmowała z szacunkiem i godnością. Pozwoliła się wielbić bez protestu, dzieląc się nieskazitelnym czystym bogactwem natury. Uwiodła mnie, budząc drzemiące we mnie emocje.

Z nami, kobietami, tak jest: „Dotknij jej emocji, a będzie twoja”.

I tak się właśnie wydarzyło. Ogień miłości do wyspy zapłonął.

Miłość, niezmierzona energia napędzająca do czynienia niemożliwego dzięki pragnieniom. Nie chcę wyjaśniać powodu moich wyborów. To trzeba poczuć. Jeśli tak czuję, to znaczy, że tak chcę. A gdy chcę, to idę po to.

Słońce schodzi coraz niżej. Ten złoty, przybierający mocną czerwień kosmiczny potwór coraz mniej wystaje zza wody. W mgnieniu oka została już tylko świetlna łuna na widnokręgu, lekko smagająca wodę i skrawek ciemnego nieba. Woda i niebo połączyły się na nowo. Coraz ciemniejsza zasłona na zawsze zamyka dzień. Trochę wieje, a mnie się nie chce ruszyć z tego miejsca. Powinnam coś zjeść. Z pobliskiej tawerny dochodzi kuszący moje powonienie zapach pieczonej ryby. Unosi się w powietrzu i drażni. Ślinianki na samą myśl odpalają enzymy, a żołądek żąda napełnienia.

Nie mogąc dużej się katować głodem, wyruszyłam do tawerny. Przy stolikach mnóstwo gości i jeszcze więcej talerzy z jedzeniem. Na każdym stole oprócz sytych, pachnących i kuszących potraw wino, chleb i oliwa.

Wszędobylska oliwa. Zdrowa, pachnąca wyspą jest składnikiem niemal każdego dania. Czyni cuda w ciele i na ciele. Moje włosy, cera, skóra eksplodują witalnością po kilku dniach spożywania tej złocistożółtej cieczy. Eliksir zdrowia, młodości i wszelkich dobrodziejstw dla ciała, których doświadczam osobiście.

Wszystkie warszawskie awantury żołądkowo-jelitowe i temu podobne zostały wygaszone. Dostałam na „do zobaczenia” od moich przyjaciół dwulitrową butlę tego cudownego eliksiru. Domowej oliwy z farfoclami na dnie butelki o konsystencji gęstszej niż sklepowa virgin.

Od rana starałam się nie myśleć o wyjeździe następnego dnia. Nie spakowałam walizki. Odłożyłam to na ostatnią chwilę. Nic nowego, zawsze tak robię. A może niechcący coś mnie zatrzyma? Może wiatr będzie zbyt silny i samoloty nie wystartują?

Ech! Wymyślam i kombinuję jak koń pod górę. Przecież muszę wracać. Muszę. Słowo, którego nie znoszę.

Dlaczego w życiu musimy coś musieć? Przecież życie jest moje własne, dla mnie. Nikt za mnie go nie przeżyje, więc skąd „muszę” to i owo?

Czy nie należy postawić na konsekwencję dobrowolności, wybierając „chcę”? Konstrukcja świata jest okropna w wersji cywilizacyjnej. Albo nie jest – tego nikt nie zgadnie. Zbudowaliśmy sobie świat, w którym popędzamy się wzajemnie, gonimy stale za czymś, by potem jęczeć ze zmęczenia i wydawać z trudem zarobione pieniądze na chwile radości. Nic się nie balansuje. Cały rok pracujesz, a cieszysz się tylko z kilkunastu dni wolności wakacyjnej. Gdzie się podział work-life balance? Powinno być pół na pół. Oczywiście, ale kto by na to przystał? Jaka gospodarka, by się utrzymała w takiej opcji? Pół roku pracy, pół roku laby, gwizdania, leniuchowania i zwyczajnie nic nierobienia. Może kiedyś w przyszłości będzie to realne, gdy sztuczna inteligencja zawładnie światem? Ale też tylko w jego części.

I kto to mówi! Ja, menedżerka, od wielu lat zasuwająca w pracy od rana do wieczora. Kontrolująca wszystko. Dbająca o szczegóły, o efekt, o sukces. Co za myśli? Wstyd. Nie na miejscu, proszę szanownej pani.

Telefony z pracy podczas urlopu odbierałam. Idiotka? Ale tak lubię. Nie przeszkadza mi to. A poza tym chciałam wiedzieć, co się dzieje, jak sobie radzą z tematami, gdy mnie nie ma. Mam świetny team. Profesjonalni, zawzięci jak ja. Odpowiedzialni. Wysoko postawiona poprzeczka ich nie przeraziła. Pracują na maksa. Dają z siebie wiele, a ja to odwzajemniam. Wszystko, co najlepsze. Pną się w górę z moją pomocą. W ludzi trzeba inwestować. Zawsze! Ludzie to krwiobieg, czerwone i białe ciałka firmy. Dasz im tlen, to będą zdrowym i silnym organizmem, który odpłaci najdoskonalszym zdrowiem. Nigdy nie możesz porzucić steru, gdy jesteś drajwerem. Trzeba być ojcem, matką, kumplem i przyjacielem. Ufać. Muszą czuć zaufanie. Ono musi być szczere. Ale… zaufanie to też kontrolowanie. Koń bez lejcy pójdzie samopas, a jemu też ufasz. Zaprzęgłaś go przecież. Czyż nie?

Tak, więc… już jutro dom, a potem biuro. Codzienność z każdą upływającą minutą zbliża się do powrotu na swój tor. Nic więcej dziś już nie wymyślę. Zamawiam u Dio w mojej ulubionej tawernie saganaki. Uwielbiam. Mój żołądek coraz bardziej syczy, dopomina się załadunku. Moje faworytki krewetki za chwilę wjadą na stół, a wraz z nimi, jak zwykle, winko poprawiające trawienie i humor.

Jak powiem, że saganaki to niebo w gębie, skłamię. To coś więcej. To raj dla moich kubków smakowych. Sos ze świeżych pomidorów, ser pieczony, krewetki i bukiet nieziemsko pachnących ziół.

Dio stawia przede mną półmisek z zapachem słonecznej wyspy. Jedzonko w ceramicznym naczyniu, smaczna i sycąca potrawa. Bomba kaloryczna. Ale co mi tam. Pokusa żarłoka we mnie jest silniejsza niż strach przed doładowaniem się na noc kaloriami.

Gdybym zawsze zastanawiała się nad konsekwencjami moich decyzji, siedziałabym na poczcie i stemplowała znaczki. A od czegóż jest ryzyko? Nie ma ryzyka, nie ma zabawy.

– Nie ma ryzyka, nie ma zabawy, Mary – mawiają moi amerykańscy znajomi. – nie zapominaj o tym.

Dio przysiadł się na chwilę. Lubi słuchać o Polsce, o ludziach, o naszych zwyczajach. Nasze kultury są nieco inne, ale te różnice są akceptowalne przez obie strony. Pokazywałam mu zdjęcia mojej rodziny, przyjaciół, puszczałam fragmenty polskiej muzyki. Wyznał, że nie opuszczał nigdy wyspy. To jego miejsce. Ma tu wszystko, czego potrzebuje. Jest szczęśliwy. Młody człowiek około trzydziestki. Jest bardzo sympatyczny, zawsze uśmiechnięty. Oni, wyspiarze, wszyscy są tacy.

Ich życzliwość jest czymś, co wprawia mnie w nieustający stan zachwytu, a jednocześnie zadziwia na każdym kroku. Obcy ludzie obdarzają się uśmiechem i pozdrawiają na ulicy.

W Warszawie? No cóż. Prawdopodobnie kłaniając się przechodniom i darząc ich szerokim uśmiechem, można wywołać znany gest pukania się palcem w czoło na znak braku piątej klepki. Taki świat. Każda ulica na tym świecie ma swoje racje i relacje. Nasza, warszawska, jest taka właśnie.

My, lud zamieszkujący północną część Europy, mamy defekt mięśni twarzy, niepozwalający na całodziennie i bezinteresowne uśmiechanie się. Może kiedyś jakiś gen naszych praprzodków doznał mroźnego muśnięcia i tak oto porażony wywołał na wieki przykurcz twarzy pomiędzy uszami a kącikami ust, eliminując spontaniczny manewr na drodze do wesołej gęby.

Dlatego wykorzystujemy to tylko od czasu do czasu. Może niektórym sprawia to nawet ból? Hm… Kto wie? Ja uwielbiam się śmiać i uśmiechać.

Kolacja była pyszna. Winko wyśmienite. A na wynos dostałam od Dio całą torbę czarnych oliwek. Jedyne w swoim rodzaju. Rosną tylko na wyspie. Uwielbiam je. Są wyjątkowo delikatne.

Mądre głowy twierdzą, że podjadanie trzech, czterech oliwek dziennie jest lekarstwem. Układ krwionośny i zły cholesterol wracają do encyklopedycznych wartości. Moje szczęście, że cholesterolu mam w ilości książkowej, co znaczy wystarczającej. Reszta też działa jak w zegarku.

W pieruńsko długiej drodze do pokoju, najdłuższymi hotelowymi tarasowymi korytarzami, usłyszałam z okolic baru dźwięki buzuki. Dźwięk tego instrumentu trafia mnie zawsze niczym strzała amora. Instrument wydaje tony żywiołów wody i ognia. Wraz z lirą dźwięcznie szeleści, a zarazem donośnie brzmi, wprawiając w stan aktywności tanecznej. Tylko martwy nie podda się tej fali rytmów. Lejące się strumienie dźwięków dobijają do uszu i śmigają jak komety do moich stóp absolutnie temu nieobojętnych.

Buzuki i lira mają moc nieprzewidywalną. Ta muzyka raz jest skoczna, innym razem melancholijna, z towarzyszącym jej dość często nie mniej rzewnym głosem śpiewaka.

Krokiem tanecznym, spontanicznym, tworem własnej choreografii wbrew olbrzymiej pokusie skierowałam się mimo wszystko do pokoju. Sekcja taneczna w moim solowym wykonaniu na hotelowym korytarzu zakończyła się wraz z otwarciem drzwi.

Lubię instrumenty strunowe, ale buzuki jest takim szczególnym. Każda nuta wyrywająca się spod palca muzyka jest transferem fali uderzającej z impetem w czułe trąbki słuchowe. Słysząc ten dźwięk, widzę spokojnie falującą taflę morza i słyszę, jak wiatr smaga morską połać. Czasem zbyt porywający i targający zarówno włosy, jak i myśli.

Te hipnotyczne tony przynoszą stan radości, która wdziera się we mnie nie wiadomo skąd. Ważne, że w takich chwilach ją odczuwamy. Nie musi być planowana, bo się nie zdarza taka. Najsmakowitsze kęsy radości są wtedy, gdy pojawią się znienacka. Jest wówczas oczywista i najbardziej naturalna w świecie. Czy na co dzień mamy w sercach radość? Może jest w nas, tylko my jej nie odkrywamy. Cieszymy się z sukcesów, a nie cieszymy się, ot tak, najzwyczajniej, z życia? Nie umiemy być wdzięczni dla siebie, dla innych i dla wszystkiego, co mamy wokół siebie. Próżność i potrzeba wspinaczki na coraz wyższy szczebel satysfakcji… Gdzie jest limit? Któż go zna?

Czy wiemy, gdzie znajduje się granica poczucia nasycenia? Czy już zaopatrzeni w nasycenie materią jesteśmy wdzięczni losowi i komuś jeszcze za osiągnięcia? Niestety nie. To kiedy mamy mieć dość, by bezinteresownie cieszyć się własnym życiem? To kiedy przychodzi czas na radowanie się?

Trzeba umieć szukać, by znaleźć. By znaleźć, trzeba wiedzieć, czego szukać. Amen.