© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2018

© Copyright by Szymon Wolski, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Klaudia Dąbrowska, Karol Rutski

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-960-2

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

WSTĘP (Autor)

Lubię noc. Mam na myśli tę prawdziwą ciemność, kiedy idziesz pijany przez środek miasta i nie chodzi mi o poziom jasności otoczenia, bo mrok tylko dodaje uroku tej pustce w głowie. Idziesz krok za krokiem, podążając wzrokiem za czubkami swoich butów, jakby miały cię zaprowadzić do sensu istnienia i zrozumienia wszechświata. Ale tego nie zrobią. Tak więc wędrujesz z jakimś celem lub bez niego, ale wiecznie przed siebie. Zupełnie jak czas, z tą różnicą tylko, że ty możesz się zatrzymać, razem z sercem. To głupie, że tak wiele zależy od rzeczy tak niewielkiej. Serce płetwala błękitnego przynajmniej robi jakieś wrażenie, a ludzkie? Nadepnąłbym na nie i pewnie nawet nie zauważył, że właśnie rozgniotłem podeszwą buta czyjeś życie. Dobra, dramatyzuję, ale czy nie irytuje cię, że tak naprawdę nie jesteś wolny? Jeśli nie mieszkasz w jakiejś Korei Północnej albo innym Afganistanie, to pewnie możesz pojechać, gdzie chcesz, zrobić, co chcesz i czuć się nieskrępowany tym wszystkim. Ale niech tylko jeden dość istotny organ odmówi ci posłuszeństwa i nagle przestajesz być panem swego losu. Słodko, nieprawdaż?

Jeśli dotrwałeś do tego momentu, to gratuluję, jesteś wytrwały jak Pudzian albo Justyna Kowalczyk, bo sam miałem depresję trzy razy, pisząc ten fragment, który jakby nie było jest dość krótki. Nie wiem, jakim gatunkiem określić te bazgroły, które piszę, bo chyba nie mieszczą się w żadnych ramach. Ani to autobiografia, ani to fantasy, ani pamiętnik, ani powieść fabularna, ani list. Kurde, no nie wiem, poważnie. W każdym razie, przechodząc do sedna tego wstępu, chciałem cię nim przygotować na to, co przeczytasz w dalszych częściach. Będzie skakanie po tematach, dygresja od dygresji, całkiem sporo wulgaryzmów, depresyjne przemyślenia, czarny humor, czasem jakiś suchar i co ważne – jesteś moim odbiorcą, więc będę zwracał się bezpośrednio do ciebie. Jeśli czujesz się gotów i umówiłeś już wizytę u psychologa, to zaczynajmy.

GRUDZIEŃ

Umieram. Brzmi jak marudzenie nastolatka, który po wczorajszym ostrym chlaniu cierpi na kaca i lamentuje, bo bardzo źle się czuje. Niestety, ja umieram zupełnie poważnie. Te niezwykle optymistycznie wieści lekarz przekazał mi na kilka dni przed świętami, taki zajebisty prezent od prawie obcego faceta. Dzięki doktorku, doceniam z całego serca. W każdym razie przepraszam za moje neandertalskie maniery, pierwej chyba powinienem się przedstawić, bo, jeśli Cię nie zanudzę, to spędzimy razem jeszcze kilka ładnych chwil. Jestem Bruce, student trzeciego roku prawa, niewysoki, niecały metr osiemdziesiąt, całkiem przyzwoicie zbudowany i podobno inteligentny, ale leniwy. Tak, wiem, tobie pewnie też to często powtarzali. Mam kochającą rodzinę, tatusia, mamusię, siostrzyczkę i braciszka, taki przykładny model rodziny. Z rodzeństwa jestem najstarszy, mam dwadzieścia trzy lata, potem jest mój głupi, prawie dwudziestojednoletni brat John z tą swoją czarną czupryną, a na końcu nastoletnia siostra Julia. Trochę grubawa. Żartuję. Wieku nie podam, bo sam nie wiem. Zresztą kobiet się o wiek nie pyta, prawda?

Mieszkamy w średniej wielkości mieście, w dość dużym domu, dlatego mimo już sporej liczby wiosen na karku, dalej mieszkam w rodzinnym bunkrze. Zwyczajnie jest mi tak wygodnie, oszczędzam sporo pieniędzy dzięki niewynajmowaniu mieszkania, o stresie nie wspominając. Za zaoszczędzone pieniądze miałem w przyszłości kupić albo wybudować własny dom, ale to chyba przestało być aktualne, bo mój najukochańszy lekarz i jego wesoła ekipa dała mi rok życia. Pieprzony rok, kiedyś wydawał mi się długi jak cholera, a teraz zamknie się w nim reszta mojego życia. Nie powiedziałem o mojej chorobie nikomu, z wyjątkiem mojego przyjaciela od kołyski Oskara. Nawet mojej dziewczynie Alice nie puściłem pary z ust, ani słowa. Nie zrozum mnie źle, ja po prostu nie chcę, żeby się martwili, bo to nic nie zmieni, a tylko zepsuje ich zdrowie. Nie mogę do tego dopuścić. Z autopsji wiem, że łatwiej się oswoić z myślą, że coś złego już się stało, aniżeli czekać na to i nie wiedzieć, kiedy nastąpi. Nazwij mnie egoistą, ale po prostu uznałem, że tak będzie najlepiej. A co do Oskara, to zupełnie inna bajka, to mój człowiek od zawsze. Tyle razy już ratował moją idiotyczną dupę z opresji, że nie mogłem mu się nie zwierzyć. No i zwyczajnie musiałem się po prostu komuś wygadać, jakby nie był to dość trudny temat, a we dwoje wiadomo, łatwiej. Zresztą to twardy gość, wiem, że jeśli mnie zabraknie to się nie załamie i będzie żył dalej. No i czasem przyniesie mi jakieś piwo na grób, bo uważa, że kwiatki są pedalskie, a znicze dla starych babć. Jest wysoki, napakowany jak stodoła, a głowę goli chyba codziennie, żeby utrzymywała równy stopień gładkości. Jego charakter obrazuje nasza rozmowa, kiedy otrzymał ode mnie tę informację.

– Co ty pierdolisz?! Weź powtórz – rzucił do mnie Oskar w swoim stylu.

– Umieram, stary. Kilka dni temu dostałem wyniki od lekarza, stwierdził, że został mi rok życia.

– A co ten zgrzybiały chuj może wiedzieć. Doktorzy to są konowały, mówią jedno, myślą drugie, a ich diagnozy z reguły są trafne jak łucznik z dwoma promilami wódy we krwi.

– Być może pomylił się, co do długości mojego żywota, ale nie jeśli chodzi o końcowy rezultat. – Uśmiechnąłem się.

– Taa, ty i te twoje pieprzenie à la Schopenhauer. Wszyscy umrzemy, nic nie ma sensu, bla, bla, bla. Kurwa, nawet nie wiem dlaczego się z tobą kumpluję. Chyba liczę, że będziesz zajebistym prawnikiem z obrzydliwą ilością mamony i będziesz pożyczał mi ją na czas nieokreślony. – Wyszczerzył zęby jakby właśnie powiedział najlepszy na świecie dowcip.

– Bardzo śmieszne – uciąłem. – Dobra, poważnie. Masz o tym nikomu nie mówić, nie chcę, żeby ktoś się martwił.

– Masz to jak w banku. Ale zdajesz sobie sprawę, że jak ci się pogorszy to i tak wszystko się sypnie, no nie?

– Zobaczymy.

Cały Oskar, dowiedział się, że jego najlepszy przyjaciel umiera, a i tak nie powstrzymało go to od jego jakże zabawnych żartów. Mimo wszystko wiem, że mogę na niego liczyć i to jest ważne. Wracając do głównego wątku, chyba domyślasz się, jak będą wyglądały tegoroczne święta ze świadomością rychłej śmierci. Postanowiłem, że nie podejmę się leczenia. Prawdopodobnie i tak umrę, a z tego, co mówił lekarz, jest ono cholernie drogie. Nie będę marnował pieniędzy na przyszłość mojej rodziny tylko na siebie, to by było dopiero egoistyczne. Tak, tak, życie jest cenniejsze od pieniędzy. Ale mnóstwo ludzi umiera każdego dnia, w wypadkach lub przez głupotę, a ich rodziny muszą z tym żyć. I moja też będzie musiała z tym żyć, ale na pewno łatwiej im będzie to zrobić, gdy będą mieli za co kupić jedzenie.

A co do mojej dziewczyny… Przepiękna, długie blond włosy, wzrost w granicach metra siedemdziesięciu i błękitne, hipnotyzujące oczy. Twierdzi, że mnie kocha, ale tak szczerze to chyba puste słowo. Nie czuję tego, ale może to ja jestem po prostu wyprany z uczuć. Może inaczej: jestem bardzo wrażliwy, ale trudno mi się reaguje na bodźce zewnętrzne. Nie widzę sensu większości rzeczy, które robię, nic więc dziwnego, że i Alice może mieć mnie dość. Rano wstaję z tym ciążącym uczuciem i się z nim kładę spać. W sumie jak tak myślę, to ja sam bym nie chciał ze sobą być, więc chyba nie mogę mieć do niej pretensji. Bardziej zależy mi na jej szczęściu niż na moim, już pomijając to, że niedługo będę sztywny jak penis gimnazjalisty na widok seksownej nauczycielki. Może to i dobrze? Ja i tak nie potrafię przystosować się do życia, czyli na dłuższą metę tego szczęścia ode mnie by nie otrzymała.

Kiedyś przeczytałem albo usłyszałem, że człowiek nie będzie w pełni wolny dopóki nie dowie się, że jego życie się kończy. Trudno się z tym nie zgodzić, bo wcześniej wszystko, co robiłem stawiałem w zwierciadle przyszłości – co będę o tym myślał wtedy, jakie to będzie miało konsekwencje i tym podobne brednie. Miało to swoje plusy, ponieważ praktycznie rzadko kiedy czegokolwiek żałowałem, czy wpakowałem się w bzdurne kłopoty. Tylko kwestia jest taka, czy ja faktycznie żyłem, czy po prostu egzystowałem. Jestem introwertykiem, ale nie ma żadnego usprawiedliwienia dla duszenia wszystkiego w sobie. Nie wiem dlaczego, ale wyidealizowałem sobie postać cichego, ponurego, odciętego od emocji osobnika, jakby to był najlepszy sposób na życie. A przecież doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że to jest totalny idiotyzm, bo ktoś taki nie jest szczęśliwy, może być co najwyżej obojętny, co jest chyba najgorsze ze wszystkiego. Ja, jak każdy, chcę być szczęśliwy i chyba nie skłamię, że jeśli dobrze rozegram najbliższy rok, to uda mi się to osiągnąć do końca życia. Taki mały żarcik na rozluźnienie atmosfery. Ha, ha, ha, nieśmieszne.

Lubię sobie wyobrażać, że z każdą zduszoną emocją umiera cząstka duszy człowieka. Tylko właściwie czym jest ta dusza? Daleki jestem od wiary w niestworzone niebiosa i aniołki czuwające nad tym, żeby mały Bruce nie zjadł nieświeżego burgera w knajpie „Fekalio”. Bardziej skłonny jestem stwierdzić, że dla mnie to nie jest jakaś mistyczna postać kłębiąca się w ciele, lecz po prostu osobowość. Tak zwyczajnie, gdy ktoś jest ciekawy, potrafi dać coś od siebie światu, to ma duszę, gdy jest nudnym zadufanym w sobie bucem, to jej nie ma, proste jak drut.

– Wyłaź już wreszcie no! – Julia, waląc wściekle w drzwi, przerwała moje klozetowe dywagacje. – Siedzisz tam już z godzinę!

– Już wychodzę – powiedziałem siląc się na jak najmilszy ton głosu.

Klasyka. Chyba jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się wyjść z łazienki z własnej woli, zawsze ktoś musi mnie do tego zmusić. Pieprzony toaletowy filozof. Teraz przynajmniej lepiej rozumiesz, dlaczego tę wymyśloną knajpę nazwałem tak, a nie inaczej.

Dobra, wychodzę.

– Chyba zaczniemy ustalać karnety na pobyt w łazience, bo to, co ty robisz, to jest jakaś kpina – zaczął ironicznie ojciec.

– Albo wal w gacie, to twój poziom. – Zaśmiał się John

Ludzie kuźwa, za co wy mnie linczujecie?! Bo lubię sobie posiedzieć dłużej na muszli? Wkurzyłem się.

– A ty sraj na dworze, tam twoje miejsce – prawie krzyknąłem. – I pieprz się!

Oho, chyba przegiąłem, bo usłyszałem tylko dźwięk nerwowo odsuwanego krzesła. Nadchodzi koniec.

– Co wy sobie wyobrażacie, co?! – wykrzyczała z furią kochana mama. – Jesteśmy w domu, a nie w jakiejś oborze, zacznijcie się zachowywać jak ludzie. Wynocha do swoich zajęć!

Powoli udaję się w stronę swojego pokoju. Przyznaję się bez bicia, nieco przesadziłem z reakcją. Przez głowę przebiegła mi myśl, jakby to wszystko wyglądało, gdyby znali prawdę. Jak myślisz? Czy dalej by mnie szykanowali za tak błahą czynność? Nie będę się oszukiwał, z czasem pewnie się dowiem, choćbym ukrywał to najlepiej jak potrafię. W tym Oskar miał rację, to na pewno wyjdzie na jaw. Wchodząc do pokoju, tuż przed położeniem się na łóżku, rzuciłem jeszcze wzrokiem na zdjęcie Alice. Ładnie oprawione w ramkę w serduszka – prezent od niej. Jak teraz tak myślę, to chyba lekki objaw narcyzmu, ale wyjątkowo trafiony, bo poprawia mi humor patrzenie w to miejsce. Szeroki uśmiech i oczy jakby mówiące: „jesteś ważny”. Czy chciałaby teraz ze mną rozmawiać? Jest późny wieczór, może właśnie je kolację, ale jest gdzieś ze znajomymi? Kilka dni ją ignorowałem, pewnie jest zła. Może jej powiedzieć? Tylko, czy aby na pewno chcę ją obciążać takim brzemieniem? Z drugiej strony, gdyby to ona była chora, chciałbym wiedzieć. Hipokryta ze mnie. Ciekawe, czy myśli o mnie czasem tak samo jak ja o niej. Głowa mi pęka, za dużo emocji na dziś.

***

Cholera, gdy nie byłem świadomy tego, że jestem chory, czułem się jakoś lepiej. Poranne złe samopoczucie przypisywałem brakom witamin, mdłości – zatruciu jakimś jedzeniem, a ból – uderzeniem podczas, powiedzmy, bójki z bratem, bo to dzieje się często. Ignorowałem objawy, myśląc, że zaraz się poprawi, będzie tak jak wcześniej – dobrze. Ale nie jest i nie będzie, co jest przytłaczające. Spoglądam na zegarek, za pięć siódma. Kiedy ja ostatni raz tak wcześnie wstałem? Chyba nigdy, jestem typem śpiocha, który może przespać cały dzień i w ogóle nie mieć wyrzutów sumienia. Zwlekam się z łóżka i kładę plackiem na brzuchu. W planie mam zrobić moje codzienne sto pompek, coby chociaż spróbować utrzymać ten poziom normalności, ale trudno mi zebrać motywację, żeby zacząć. Nie jest to spowodowane moim nowym stanem zdrowia, po prostu jestem leniwy. Jedna, druga, trzecia, czwarta i tak dalej, i tak dalej. Ostatnie dwadzieścia lekko oszukałem, ponieważ ręce zrobiły mi się miękkie jak wacek po trzecim stosunku, a klatka spuchła jak usta po botoksie. Zrobiłem wszystkie na raz, w jednej serii, ponieważ chciałem poczuć krew tętniącą w moich żyłach. Poczuć ból mięśni, ten potwierdzający, że jeszcze tli się we mnie życie. Tak, serce wciąż pompuje najlepiej jak może, dobrze wiedzieć.

Ubieram się i idę do kuchni, bo jakby nie było jedzenie jest jeszcze dość istotne. Otwieram drzwi lodówki i patrzę: ser, jajka, mleko, jakaś wędlina, sok pomidorowy i w połowie zjedzona czekolada. Normalnie pewnie wziąłbym wędlinę i zagryzał na przemian z bułką, ale dziś zrobię jajecznicę. Taką najnormalniejszą w świecie, nawet soli nie dodam, żeby poczuć jej oryginalny smak. Czuję się jak dziecko, które na nowo odkrywa świat, bo tak naprawdę wcześniej nie przykładałem wagi do takich rzeczy. Ba, nie przykładałem jej do praktycznie niczego, żyłem „ot tak”, i nic więcej. Zapewne spodziewasz się teraz jakiejś motywacyjnej gadki w stylu „zrób to, co chcesz, jutro nie jest ważne, tylko dziś, bla, bla, bla kurwa”. To wszystko gówno prawda, bo w większości przypadków, jeśli zrobisz to, co chcesz, to będziesz udupiony i będzie ci się ta głupia decyzja odbijać czkawką do końca życia. A bądźmy szczerzy, większość ludzi woli żyć do starości, niż umierać młodo. Jak chcesz być szczęśliwy, to zrób to z głową, a nie pochopnie, nie bądź idiotą. No, to jak już się podenerwowałem i w tym czasie zrobiłem śniadanie, to teraz przydałoby się je zjeść. Każdemu kęsowi towarzyszy dziwne uczucie, takie zupełnie inne niż zawsze. Najgorsze jest to, że podoba mi się.

Czy tak ma to wyglądać? Wcześniej mówiłem sobie, że jeśli będę umierał to dobrze, bo nie podnieca mnie już nic w tym życiu, było mi ono obojętne. A teraz mam czerpać przyjemność z każdej rzeczy, jaką zrobię? Poczuć chęć życia, kiedy jest już ono przekreślone? Panie Boże, ironia na najwyższym poziomie, szanuję.

– A ty co, już nie śpisz? – zadała retoryczne pytanie mama, wyrywając mnie z letargu. – Stało się coś?

– Wszystko w porządku – skłamałem. – A ty czemu nie śpisz?

– Zaschło mi w gardle i się obudziłam, napiję się wody i wracam do łóżka. Tobie radziłabym to samo, może jeszcze zaśniesz.

– Dzięki za troskę, ale poradzę sobie.

– Jak uważasz – powiedziała i wyszła.

Zapomniałaś się napić wody, mamo.

Czyżby się czegoś domyślała? Podobno matki mają szósty zmysł, jeśli chodzi o swoje dzieci, ale mam nadzieję, że w tym przypadku to jedynie alzheimer. W co ja wierzę, na pewno się domyśla. Ostatnie kilka dni zachowywałem się co najmniej dziwnie, więc w sumie nic niezwykłego, że teraz będzie bardziej podejrzliwa niż zwykle.

Chwila.

Przecież dzisiaj wigilia…

– Kurwa – zakląłem pod nosem.

Zupełnie wyleciało mi z głowy, co w gruncie rzeczy jest zrozumiałe. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, co będzie działo w moim umyśle. Nie mogę tego powiedzieć teraz, nie chcę zepsuć im świąt, zrobię to dopiero po sylwestrze. Najbardziej przeraża mnie wizja dzielenia się opłatkiem. Utrzymywanie powagi i wstrzymywanie łez przy życzeniu „zdrowia” będzie prawdziwym wyzwaniem, godnym Heraklesa.

Trudno.

Najważniejsze, że mogę spędzić prawdopodobnie te ostatnie święta z najbliższymi, w domu, a nie w szpitalnej sali bądź kostnicy, co bardzo istotne dla mnie. Nawet zabawne, bo kiedyś nie przepadałem za tą tradycją, a teraz jest tak ważna, że nie wyobrażam sobie, żeby jej nie było, mimo że obaw mam więcej niż kiedykolwiek.

No nic, czas się ubrać i coś ze sobą zrobić. Może jakiś spacer? Tak, to niewątpliwie dobry pomysł.

Wlokę się niespiesznie z powrotem do swojego pokoju. Przy okazji wchodzenia po schodach, każdy schodek liczyłem. Dwadzieścia trzy. Nie wiem, czy złączenie schodów i podłogi też liczyć, ale uznajmy, że tak. Pewnie teraz zapytasz: po co? Nie mam pojęcia, po prostu chciałem wiedzieć ile mam stopni do przejścia za każdym razem, kiedy wchodzę albo schodzę po nich. Sztuka dla sztuki, tyle.

Sięgam po spodnie z krzesła, wkładam je i szybko zerkam w lustro, póki jestem bez koszulki. Ósmy cud świata, wierz mi na słowo. Nie no, żartuję, coś tam do oglądania jest, ale bez rewelacji. Nie patrzę w lustro, żeby podkarmić swoją próżność, zastanawiam się nad zrobieniem zdjęcia teraz, póki jestem w formie i pod koniec walki, kiedy już w niej nie będę. Coś jak zdjęcia ćwiczących osób przed i po, tylko w drugą stronę.

Pal licho, biorę telefon i robię kilka zdjęć, każde pod innym kątem. Przynajmniej coś po sobie zostawię, kiedy już mnie zabierze… choroba, której nazwy nawet wymówić nie potrafię, no nieważne. Lekarze stwierdzili, że pierwszy raz spotykają się z tak intensywnym przypadkiem, więc może jak umrę na to jako jedyny, to nazwą tę przypadłość moim imieniem. Życiowy sukces, to lubię.

Zwykle chorzy na to muszą trzymać specjalną dietę i nie jest to nawet uciążliwe. Tak jakby starzeją się trochę szybciej. Wspomniałem w ogóle, jak się objawia ten mój „uciążliwy kolega”? Nie? Moje organy wewnętrzne są tak jakby już martwe, tylko ich tkanka rozkłada się dość długo. Nerki, mózg, serce, mięśnie i tak dalej, to wszystko dalej pracuje swoim rytmem, z tym że każdego dnia obumiera ich cząstka, bez możliwości regeneracji. Nie ma na to lekarstwa, można jedynie opóźnić ją w rozwoju. To znaczy doktorek stwierdził, że jakieś tam szanse na przeżycie są, ale prędzej trafię szóstkę na loterii, niż przeżyję. No i nie ukrywam, że musiałbym na tej loterii wygrać, żeby to leczenie opłacić. Tak więc ta opcja odpada, o czym już wspominałem wyżej.

Zdjęcia zrobione, ubrania na ciele skompletowane w pełni, można wychodzić. Wciąż jest wczesna godzina, więc staram się być cicho, ale też bez przesady. Zamykam frontowe drzwi wyjątkowo bez trzaskania, normalnie jak nie ja.

Kurde, trochę zimno.

Wracam po szalik i czapkę, niepotrzebne mi teraz jeszcze jakieś przeziębienie czy grypa.

Słońce powoli zaczyna wschodzić, drogi lekko przysypane śniegiem, ponieważ niewiele samochodów jest jeszcze na drodze, a lampki, nie zważając na świat, wesoło mrugają na domach. Przechodzę obok domu Oskara, a w pobliżu widzę sporą kupkę śniegu. Ugniatam go, tworząc kulę, i rzucam w okno, żeby nie męczył się za bardzo zbyt długim snem. Zgrywam się, to nie ten typ człowieka. Pewnie już od godziny nie śpi i odgryza głowy swoim wrogom. Albo rodzeństwu, też bardzo możliwe. Rzucam jeszcze dwie śnieżki i czekam.

Zero reakcji, dziwne. Żadnych bluzgów pod moim adresem, żadnych środkowych palców ani rzucania butelkami po piwie. Może nie ma go w domu.

Bez różnicy, chciałem po prostu się przywitać, ale skoro nie reaguje, to pójdę sobie dalej do parku.

Sprawia mi autentyczną przyjemność chodzenie niespiesznym krokiem wśród drzew, obok rzeki, w dodatku z prószącym delikatnie śniegiem. Rozmarzyć się można. Jeśli ten stan się utrzyma, to paradoksalnie będzie to najlepszy rok w moim życiu. Nigdy nie byłem tak wrażliwy na bodźce zewnętrzne jak teraz.

W pewnym stopniu mnie to urzeka, ponieważ bardzo długi czas zmagam się, albo raczej zmagałem, z depresją, gdy nic mnie nie cieszyło ani nie wywierało na mnie żadnego wrażenia. Byłem pusty w środku. A teraz wszystko jak ręką odjął. Wprawdzie przestanie mi się podobać, jak przyjdzie za to już zapłacić, ale co zrobić, wszystko ma swoje wady i zalety.

Pochodzę tak jeszcze trochę i wracam do domu.

***

Zastanawiałem się nad opisaniem przebiegu świąt, ale doszedłem do wniosku, że nie ma to najmniejszego sensu. Upili się praktycznie wszyscy oprócz mnie, co spotkało się ze zdziwieniem, które mnie nie dziwi – zawsze byłem pierwszy do picia. Skłamałem, że czymś się zatrułem i alkohol będzie wchodził mi bardzo opornie. Nie było to całkowite kłamstwo, dlatego że naprawdę promile we krwi wcale by nie pomogły. Moja wątroba, nerki czy przełyk w obecnym stanie raczej nie podziękowałyby mi za ognisty napój. Siedziałem sobie bardziej na osobności niż z ludźmi, przetrwałem jakoś dzielenie się opłatkiem, dostałem kilka prezentów, a na koniec porozwoziłem gości do domów jako jedyny trzeźwy. Pominę wszystkie smętne rozmyślania, które mi wtedy towarzyszyły. Większość czasu spędziłem, gapiąc się za okno na spadające płatki śniegu, ginące wśród zapewne miliardów ich pobratymców. Pojedynczo być może są wyjątkowe, ale w grupie tracą swoje cechy i stają się masą. Zupełnie jak ludzie. Podobno Józef Stalin mawiał, że śmierć jednego człowieka to tragedia, a miliona jest już tylko liczbą. Nie zgadzam się z tym do końca, ponieważ oba przypadki to tragedie. Ale intryguje mnie ten sposób myślenia, bo jest w nim trochę racji. Gdy dowiadujemy się o śmierci jednej, konkretnej osoby, to utożsamiamy się z jej rodziną, przyjaciółmi i myślimy, jak oni się czują. W przypadku większej grupy nie ma takiej możliwości, ponieważ mowa wtedy o masie. Jeśli wśród tego tłumu nie zginęła nasza bliska osoba, nie będzie to tętniący ból, a jedynie smutek. Nic więcej.

Takie przemyślenie, którego źródłem jest padający śnieg. Jestem pojebany.

Czas pomiędzy świętami a sylwestrem spędziłem, delektując się, czym tylko mogłem. Jedzenie, muzyka, architektura, praktycznie każda rzecz, którą napotkałem w ciągu tych kilku dni. Były to bardzo nietypowe odczucia, takie wymieszanie podziwu ze smutkiem. W dodatku podjąłem ważną decyzję.

Postanawiam w końcu spotkać się z Alice, mimo że czuję lęk przed tym, że będzie wiedziała. Zadzwoniłem i ubłagałem, po usłyszeniu miliona wyzwisk, aby odwiedziła mnie w domu.

Kiedy tylko otwieram drzwi i przekracza próg domu, przytulam ją mocno i zostaję w tej pozycji.

Odwzajemnia uścisk.

Aż gniecie mi żebra, chyba jest baaardzo zła.

– Jestem na ciebie wściekła, wiesz? – mówi, jakby czytała mi w myślach. – Dlaczego się nie odzywałeś? Myślałam, że jesteś zły albo obrażony i strasznie się o ciebie martwiłam, idioto.

Całkiem słusznie. Mija dłuższa chwila zanim odpowiadam:

– Przepraszam. Nie taki był mój zamiar, po prostu w ostatnim czasie wydarzyło się bardzo dużo rzeczy, które musiałem przemyśleć sam.

– Jakich rzeczy? – Odrywa głowę od mojego ramienia, żeby spojrzeć mi prosto w oczy.

– Nie teraz. Chodź do pokoju.

Rozbiera się i powolnym krokiem rusza za mną do mojej prywatnej pustelni. Ładnie sobie pokój nazwałem, co? Wiem, że tak. Zrobiłem to dlatego, że mam ściany w kolorze piasku. Pustynia, pustelnia, taka gra słów, ho, ho. Taki ze mnie dowcipniś.

W trakcie drogi w głowie miałem tysiąc myśli na sekundę, aż mi się słabo zrobiło. Ale jedno uczucie wychodziło przed szereg. Ciekawość. Jaka będzie jej reakcja?

Zaraz się przekonamy.

– Więc? – Rzuca mi pytające spojrzenie. – Mów, o co chodzi.

Znów cisza. Brakuje mi słów i nie wiem, jak zacząć.

– No powiesz wreszcie?! – pogania mnie.

Cholera no, jak to zacząć, jak zacząć… Chyba prosto z mostu.

– Umieram – powiedziałem, prawie szepcząc.

Tak jak cały czas od wejścia do pomieszczenia krzątała się od kąta do kąta, tak teraz stanęła w miejscu, świdrując mnie wzrokiem. Kolejna cisza.

Patrzy na mnie z niedowierzaniem.

– Czy to jakiś żart?

– Chciałbym. – Nie odrywam wzroku od ziemi. – Niestety teraz nie jest mi do śmiechu.

– Co to znaczy? – pyta.

– Oznacza to, że przestanę żyć – odpowiadam lekko ironicznie, ale wciąż z poważną miną.

– Nie, idioto! Co to oznacza dla nas?

– Nie wiem, długo się nad tym zastanawiałem. Nie znam odpowiedzi na to pytanie. – Przeciągam to zdanie bardzo długo.

I znowu cisza. Powoli zaczynam ją lubić.

– Co z leczeniem? Co ci w ogóle jest, wyjaśnij mi coś w końcu! – Przerywa milczenie, prawie krzycząc.

– Umieram od środka. I tym razem nie jest to metafizycznie pieprzenie, naprawdę tak jest. Moje organy wewnętrzne powoli obumierają. Nie ma lekarstwa – mówię w końcu.

Tak, skłamałem w ostatnim stwierdzeniu. Nie chcę, żeby mnie do niego namawiali, a jak powiem, że czegoś nie ma, to nawet o tym nie pomyślą.

– Nie wiem, co powiedzieć.

– Długo zastanawiałem się, czy ci to wyznać. Szczerze mówiąc, dalej nie jestem przekonany co do tego, czy dobrze zrobiłem – stwierdzam pod nosem.

Zobaczyłem łzy w jej oczach. Wstała i bez słowa wyszła.

Dokładnie w tym momencie zdałem sobie sprawę, ile dla mnie znaczy. Poczułem gniew. To ja jestem facetem, to ja powinienem uciekać podczas trudnych chwil, nie ona!

Żartuję oczywiście, ale zdenerwowany jestem mocno. Za chwilę sylwester.

Wyciągam telefon.

– Oskar, chlejemy?

***

– A czy ty przypadkiem nie powinieneś sobie odpuścić? – pyta Oskar z rzadką u niego troską. – To raczej marny pomysł.

– Skrócę sobie męki o kilka dni. Teraz o jeden, bo nic mnie nie będzie obchodziło i potem o kilka kolejnych, bo szybciej umrę – odpowiadam ze śmiertelnie poważnym wyrazem twarzy. – Poza tym od stycznia będę o siebie dbał, obiecuję, ale teraz muszę się trochę zniszczyć. Ten ostatni raz w życiu.

Zaprosił do siebie kilka mniej lub bardziej ciekawych osób, ale każda coś wnosiła. Głównie alkohol. Sam kupiłem sobie 0,7 najlepszej wódki, jaką znalazłem w sklepie. A co tam, jak się bawić, to się bawić.

Na imprezie jest wszystko, co powinna zawierać dobra domówka. Litry różnych alkoholi, trawa, koks i bardzo luźne towarzystwo. Sam zawsze byłem przeciwnikiem ćpania, ale dzisiaj puszczam wszelkie hamulce. To po części twoja wina, Alice. Bo co ja mam teraz myśleć, co?

Na start wjechało piwo, na przemian ze skrętami. Ledwo kończyłem pierwszy browar, a już na stole stały zalane do pełna kieliszki. Piwo popijane wódką? Żaden problem. Wódka przepalana skrętem? Wciąż nie problem. Z głośników leciało jakieś ruskie techno, które normalnie doprowadza mnie do szaleństwa, ale w obecnym stanie nic nie mogło mnie zdenerwować.

Tego wieczora wyznaję jedną zasadę. Jutra nie ma.

I faktycznie, wszystko zapowiada się tak jakby miało go nie być, tuż przed północą wszyscy byli praktycznie martwi. Nagle wchodzi do pokoju Oskar, niczym rycerz w lśniącej zbroi z białym woreczkiem w dłoniach, niosąc go prawie jak ciało Chrystusa. Nie wiem co to, chyba nawet nie chcę wiedzieć, ale każdy uczestnik grzecznie ustawił się w rządku, aby zaczerpnąć swoją dolę. Schylam głowę i wciągam posypaną dla mnie kreskę. Czuję jak drobinki szkła delikatnie ranią mi wnętrze nosa, aby łatwiej dostać się do krwi. Panie Oskar, nie było to najczystsze gówno, jakie mogłeś załatwić. W gruncie rzeczy nie obchodzi mnie to, liczy się tylko, że nie przejmuję się już niczym.

Jakby dzięki zaklęciu, wszyscy odżyli.

Bujam włosami, których dawno nie ścinałem w rytm aktualnie grającego z głośników „Chop Suey!” od systemu dałnów. Prawdziwa nazwa zespołu to System of a Down, ale moja mi się bardziej podoba, taka swojska. Podczas jednego z szalonych obrotów zauważyłem kątem oka śliczną, niską, ciemnowłosą dziewczynę, która mi się bacznie przygląda. Twarz jakby znajoma, tylko skąd? Jest przepiękna. A gdyby ją tak może… Nie. Dalej jestem z Alice, nie mam zamiaru robić z siebie kurwiarza przez kłótnię. Chcę być wierny jej i swoim ideałom do śmierci. I chuj.

– Przystojny jesteś – zaczęła rozmowę piękność.

– Dzięki – odpowiadam z miejsca. – Właśnie myślałem sobie, jaka ładna z ciebie dziewczyna.

– Mówisz to ty, czy przemawia przez ciebie alkohol? – zaśmiała się.

– Równie dobrze mógłbym zapytać o to samo. – Uśmiechnąłem się zawadiacko.

– Jasne, jasne. To nie przeze mnie przemawia kipiący testosteron – powiedziała z szyderczą miną.

– Jeśli myślisz, że mam na ciebie ochotę, to masz rację – stwierdziłem z uśmiechem. – Ale to nie znaczy, że się z tobą prześpię. Na to nie licz.

– Oho, a już liczyłam, że będziesz łatwy – mówiąc to, przejechała mi delikatnie palcem po ustach, począwszy od dołu lewego oka, jednocześnie patrząc na mnie lubieżnie i oblizując swoją dolną wargę.

Jest w tym cholernie dobra, muszę przyznać.

– Przykro mi kochana, nie ze mną takie numery. Seks z moją osobą nie będzie dzisiaj ozdobą i kwintesencją twojej dzisiejszej nocy. Mimo wszystko, to bardzo miłe, co robisz – odpowiadam z lekkim uśmiechem, jakby nieśmiałym.

Przysuwa usta do moich i zaczyna całować. Odruchowo odwzajemniam.

Po krótkiej chwili się odsuwam.

– O całowaniu nic nie wspominałeś. – Szyderczy uśmiech prawie zajmuje całą jej twarz.

– No cóż, mój błąd – stwierdzam z westchnieniem. – Przyznaję się bez bicia. Tylko proszę, nie róbmy tak więcej.

– Dlaczego? Nie podobam ci się, czy co? – spytała z poważną miną.

– Nie, nie o to chodzi. Po prostu mam dziewczynę.

– To czemu jej nie ma teraz z tobą? – Na jej twarzy pojawiła się konsternacja.

– Pokłóciliśmy się. Uwierz mi, to za długa historia, by ją opowiadać. Poza tym niespecjalnie chcę to robić – seplenię.

Używki zaczęły mi dawać się we znaki, wypowiadanie słów sprawia coraz większy problem.

– Jesteś naprawdę fajnym chłopakiem. Szczęściara z niej – mówiąc to, podaje mi skręta. – Pomasować cię może?

Nie widzę w tym już nic złego.

– Jeśli byłabyś taka dobra, to plecy mnie bolą.

– Kładź się – wydaje komendę.

Najzabawniejsze, że nie znam jej imienia.

Kiedy tylko jej dłonie znalazły się na moich plecach, poczułem, że zasypiam.

Zrobiło mi się niesamowicie błogo. Jakby sam anioł postanowił ulżyć mym cierpieniom.

– A tak poza tym, jestem Alex. Chodzimy razem na uczelnię – wyszeptała mi prosto do ucha.

Aha, a więc to stąd cię kojarzę.

– Bruce… – ledwo zebrałem siły, żeby stęknąć swoje imię.

Więcej nie pamiętam.

ZAKOŃCZENIE

Cała ta historia nie ma znaczenia. Jest naciągana, zbyt krótka i powstała jedynie po to, abym mógł zawrzeć w tej książce swoje przemyślenia.

Postaci są przerysowane, ale każda odgrywa tutaj swoją rolę.

Mam nadzieję, że kilka razy Cię rozbawiłem oraz niejednokrotnie skłoniłem do zastanowienia się nad swoim życiem.

Rzadko kiedy coś jest tym, na co wygląda.

Idę oglądać śmieszne koty.

Cześć.