Carla Neggers

Mgła

Przełożył

Wacław Sadkowski

Dla

Jima i Maureen,

a także dla Todda i Marthy

– mej Rodziny!

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Półwysep Beara, Irlandia południowo-zachodnia

4:45 po południu czasu lokalnego

25 sierpnia

Lizzie Rush znieruchomiała przy swym stoliku w sąsiedztwie kominka, by kątem oka przypatrywać się mężczyźnie – wysokiemu, o bujnej czuprynie – który wszedł właśnie stanowczym krokiem do wioskowego pubu, zatrzaskując za sobą drzwi przed silnym wiatrem i ulewą, od kilku godzin szalejącymi nad całym południowo-zachodnim wybrzeżem Irlandii. Miał na sobie wytworny płaszcz, przez którego rozchylone poły widać było ciemnobrązowy sweter, niemal przylegający do płaskiego brzucha, a także brązowe spodnie i skórzane półbuty, odpowiednie do wędrówek po rozsianych na całym półwyspie Beara wzgórzach. Ale stan tego obuwia, nieskalanego żadnym błotem ani bydlęcym nawozem, świadczył o tym, że przybyły dopiero się do wędrówek sposobił.

Lizzie zdążyła już się przyjrzeć kilkunastu miejscowym rybakom i farmerom, którzy w ubłoconych butach i przemoczonej odzieży dotarli do pubu, by się schronić przed słotą i pokrzepić piwem lub kawą. Na nowo przybyłego nie zwracali uwagi, podobnie jak nie zareagował na jego pojawienie się łaciaty, brązowo-biały spaniel, rozłożony na podmurówce kominka. Pies należał do barmana i zapewne był przyzwyczajony do stałego wchodzenia i wychodzenia gości.

Lizzie dopiła którąś już z rzędu filiżankę mocnej kawy. Miała za sobą długi, męczący dzień. Nocą przyleciała z Bostonu do Dublina, zgłosiła się do należącego do jej kuzynów hoteliku i stoczyła walkę z ogarniającą ją pokusą zatrzymania się w nim. Jednak po kilku godzinach powróciła na lotnisko i wsiadła w samolot lokalnej linii lotniczej, którym poleciała do stolicy maleńkiego hrabstwa Kerry, skąd w deszczu i wichurze dotarła samochodem do tej spokojnej wioski położonej nad zatoką Kenmare.

Odsunęła od siebie opróżnioną filiżankę i powróciła do lektury pięknie ilustrowanego zbioru irlandzkich baśni ludowych. Wiedziała jednak dobrze z doświadczenia, że nie może się tej lekturze i pojadaniu jagodzianek oddać bez reszty, musi zwracać uwagę na to, co się dzieje w jej bezpośrednim otoczeniu. Obserwując podchodzącego do baru przybysza, uświadomiła sobie, że może on mieć przy sobie jakąś broń – pistolet albo nóż – schowaną pod luźno rozpiętym płaszczem.

Równie dobrze może też być zamożnym turystą, który zapragnął posmakować wiejskich atrakcji.

Barman, jasnowłosy Irlandczyk nazwiskiem Eddie O'Shea, powitał nowego gościa z promiennym uśmiechem, pod którym dawało się dojrzeć niejakie zaskoczenie: – Czyżby to lord Will czynił mi ten zaszczyt?

Lord Will.

Lizzie niemal przymusiła się do tego, by odwrócić kolejną stronę książki.

– Hello, Eddie – nowo przybyły wdarł się w środek powitalnej formuły grzecznościowej. Wypowiedział te słowa z akcentem charakterystycznym dla ludzi należących do brytyjskiej elity.

Eddie przesunął po blacie baru napełniony piwem kufel w stronę gościa i zagadnął z uśmiechem:

– Nie zjechał pan tu, do Irlandii, tylko po to, by zagrać w golfa?

– W każdym razie nie zrobiłbym tego dzisiaj – odparł przybysz.

Lizzie wpatrywała się uważnie w ilustrację przedstawiającą idylliczną farmę irlandzką z pasącymi się owieczkami. Wśród najgorszych sytuacji, jakie w swych przewidywaniach brała pod uwagę, było pojawienie się Williama Arthura Davenporta w tej samej irlandzkiej wiosce i w tym samym pubie, w których ona teraz się znajdowała.

Z wielkim skupieniem wpatrywała się w akwarelę – różową jutrzenkę rozpościerającą się nad zielonymi wzgórzami, purpurowe osty rozkwitłe wzdłuż polnej ścieżki oraz zwodnicze uśmiechy na twarzach wróżek. Ilustratorką książki była Keira Sullivan, bostońska plastyczka i badaczka folkloru, pochodząca z irlandzkiej rodziny. Lizzie miała ją niebawem poznać, a wiedziała, że Keira jest uczuciowo związana z Simonem Cahillem, agentem FBI.

I to właśnie Simon spowodował, że Lizzie znalazła się w Irlandii. Lizzie dowiedziała się, że oboje – Keira i Simon – podróżowali latem po półwyspie Beara. Keira malowała i zbierała ludowe klechdy. Mimo iż Lizzie nie lubiła zakłócać spokoju zakochanym, zdawała sobie sprawę, że tym razem nie da się tego uniknąć. Musiała przystąpić do działania, zanim Norman Estabrook zacznie stanowić śmiertelne zagrożenie dla Simona i jego szefa, dyrektora FBI, Johna Marcha.

Norman zabiłby także Lizzie, gdyby się dowiedział, jaką rolę odgrywała w dochodzeniach prowadzonych przez FBI w sprawie jego nielegalnych działań w ostatnim roku. Dochodzenia te doprowadziły przed dwoma miesiącami do jego aresztowania pod zarzutem prania brudnych pieniędzy i wspierania międzynarodowych transakcji handlu narkotykami. Nie ulegało wątpliwości, że Norman Estabrook stanie przed sądem i trafi do więzienia. Obecnie pozostawał w areszcie domowym – zabrano mu paszport, wpłacił olbrzymią kaucję i rezydował na swym ranczo w Montanie pod ścisłym nadzorem elektronicznym. Ale to nie mogło trwać wiecznie. Chodziły słuchy, że dogaduje się z federalnymi oskarżycielami co do warunków umożliwiających mu uwolnienie. A jeśliby do takiego układu doszło, Lizzie wolałaby nie myśleć o losie tych, którzy w przekonaniu Estabrooka dopuścili się wobec niego zdrady: Simona Cahilla, Johna Marcha i ich anonimowego informatora, czyli – o swym własnym losie.

Kiedy zdecydowała się polecieć do Irlandii i porozmawiać w cztery oczy z Simonem, wymyśliła sobie historyjkę mającą wytłumaczyć przyczyny jej pojawienia się na półwyspie Beara. Była to opowiastka po części prawdziwa.

Lizzie nie ufała niebezpiecznemu, przystojnemu, brytyjskiemu przyjacielowi Simona, również przybyłemu do Irlandii. W żadnym razie nie chciałaby się znaleźć w zasięgu radarów Willa Davenporta. Postanowiła więc udawać małą, naiwną wróżkę. Albo też szarą mróweczkę. Mrówka potrafi skryć się w szczelinie podłogi i pozostać niewidoczna dla mężczyzny przy barze.

O Davenporcie wywiedziała się sporo. Był młodszym synem brytyjskiego para, markiza czy kogoś w tym rodzaju – nie zapamiętała dokładnie tytułów. Jego starszy brat, Peter, zawiadywał posiadłością należącą od pięciuset lat do ich rodu, położoną w północnej Anglii, a młodsza od Willa siostra, Arabella, projektowała w Londynie stroje ślubne. Mający trzydzieści pięć lat Will był właścicielem kilku posiadłości w Anglii i Szkocji oraz biura w Londynie, w kamienicy, której wnętrza inkrustowane były kością słoniową.

Jakieś dwa lata temu zrezygnował nagle z błyskotliwej kariery w Special Air Service (SAS), by zająć się pomnażaniem swej fortuny. Lizzie podejrzewała jednak, że pracę w SAS zamienił na pracę w SIS, Secret Intelligence Service – brytyjskim wywiadzie, powszechnie określanym mianem MI6.

Lizzie niepostrzeżenie wsunęła kosmyk swych ciemnych włosów pod czerwoną chusteczkę. „O tak, widziałem tę kobietę w pubie. Miała na głowie czerwoną chusteczkę, ubrana była na sportowo”.

Jeśli jej sprawy w Irlandii przybiorą zły obrót, na co się zanosiło, odnalezienie jej nie sprawi kłopotów nikomu, włącznie z FBI, irlandzką policją, zwaną garda, i MI6.

Lizzie nadziała na widelczyk ostatni kawałek jagodzianki. Siedziała tyłem do ściany, zwrócona twarzą ku wnętrzu pubu. Kiedy miała trzynaście lat, ojciec udzielił jej cennej rady: „Trudno będzie komukolwiek ugodzić cię niespodziewanie w plecy, jeśli będziesz miała za nimi ścianę. I będziesz miała pewną szansę obronić się, jeśli ktoś będzie próbował ugodzić cię w serce. Zobaczysz zbliżającego się napastnika”. Przygotowywał Lizzie – swe jedyne dziecko – do stawienia czoła wszelakim zagrożeniom. Ona jednak pragnęła wieść błogi i bezpieczny żywot. Nawet tego popołudnia chciałaby być kimś, kto w irlandzkim pubie znalazł schronienie przed deszczem i wiatrem, i nie zastanawiać się, czy do tego pubu nie wkroczył w tym momencie zabójca poszukujący właśnie jej.

Piwosze zasiadający przy sąsiednich stolikach rozmawiali z ożywieniem. Mówili z miejscowym, charakterystycznym dla zachodniej części hrabstwa Cork akcentem. Lizzie przy swym stoliku, samotna także w ich kraju, podziwiała zażyłość, jaka panowała między nimi – możliwa jedynie między ludźmi, którzy całe życie spędzają we własnym kręgu. Lizzie była osamotniona z wyboru przez większą część tego roku – przynajmniej do chwili, w której otarła się o sprawy Normana Estabrooka i FBI.

– Miałem nadzieję, że spotkam tu Keirę – w głosie Willa Davenporta Lizzie usłyszała leciutki ton zaniepokojenia.

Chciał spotkać Keirę? A dlaczego nie wspomina o Simonie? Zagłębiła się w krześle i pochyliła nad psem; jego sierść była rozgrzana ciepłem bijącym z kominka. Coś się tu nie składało.

Eddie podsunął gościowi kolejny napełniony kufel.

– Keira pojechała dziś do Allihies w związku z tą starą opowieścią. Tą o trzech braciach i kamiennym aniele. Już raz narobiła sobie przez nią kłopotów, chyba się to nie powtórzy, co?

– Zajechałem do Allihies po drodze – odpowiedział Davenport. – Nie było jej, ale to nie ta klechda mnie tam sprowadziła.

– Keira zamierzała odwiedzić muzeum, które otwarto w starym kościele kornwalijskim – Eddie spojrzał znacząco na Davenporta i dodał: – A dwór wzniesiony przez dawnych brytyjskich właścicieli zamieniono na luksusowy hotel.

Brytyjczyk nie połknął haczyka: – Wszystko się zmienia.

– Tak, wszystko, niekiedy na lepsze. Ale stare czasy – nigdy.

– Na kiedy Keira zapowiedziała swój powrót?

– Myślę, że powinna wrócić lada chwila, przed nocą. Ta zasłyszana przez nią opowieść ściąga tu przez całe lato istne roje turystów. – Przechodząc z tacą obok stolika Lizzie, rzucił jej znaczące spojrzenie: – Każdemu z nich roi się, że to on odnajdzie kamiennego anioła.

– Przyjmijmy, że takowy istnieje.

Irlandczyk wzruszył ramionami i bez słowa rozstawiał kufle na stolikach, przed gośćmi. Lizzie była przekonana, że oni obaj – barman i Will Davenport – odegrali istotną rolę w zidentyfikowaniu seryjnego zabójcy, który nabrał zbrodniczej obsesji pod wpływem opowieści zapisanej przez Keirę. Działo się to przed dwoma miesiącami, kiedy wydawało się, że Simon w żaden sposób nie będzie wmieszany w zatrzymanie Normana.

W czasie gdy Eddie roznosił po sali kufle, Davenport podszedł do kominka, przypatrując się Lizzie. Była przyzwyczajona do przebywania w męskim otoczeniu – pracowała jako przełożona recepcjonistów i przewodników wycieczek zatrudnionych w sieci piętnastu wytwornych hoteli, należącej do jej rodziny, a wzrastała wraz z czterema kuzynami z rodziny Rushów, którzy mieli już po trzydzieści kilka lat. Wszyscy oni byli bezpośredni w sposobie bycia, jednak pod uważnym spojrzeniem Brytyjczyka Lizzie odczuła niejakie zmieszanie. Wyróżniał się on męską urodą tak niepowszednią, że nawet najbardziej niezależna kobieta mogła ulec pokusie fantazjowania na temat księcia z bajki, który oto przybywa, by służyć jej pomocą. Lizzie odrzuciła precz tę pokusę. Nie godzi się na żadnego księcia z bajki. Ani teraz, ani nigdy.

Spojrzał na leżącą przed nią książkę, otwartą na stronie z ilustracją baśniowej farmy.

– To taką Irlandię pragnie pani tu odnaleźć? – zagadnął. – Irlandię czarodziejek, domków krytych strzechą i wypielęgnowanych ogródków?

Lizzie zauważyła, że jego źrenice mają kolor orzechowy, z domieszką błękitu, zieleni i złota, co powoduje zmiany ich odcieni w zależności od kąta padania światła. Uśmiechnęła się: – Być może odnalazłam taką właśnie Irlandię.

– A wierzy pani w baśniowe ludki?

– Mam umysł otwarty na wszelkie różnorodności. Keira Sullivan jest świetną plastyczką. Słyszałam, jak pan rozmawiał o niej z barmanem. I dowiedziałam się, że pan ją zna.

– Poznaliśmy się wczesnym latem tego roku. Pani kupiła sobie jej książkę?

– Tak. Dziś po południu, w Kenmare.

To nie była prawda. Młodziutka kuzynka Keiry, Fiona O'Reilly, studentka, podarowała tę książkę Lizzie, ale ona uznała, że Will Davenport nie powinien znać tych szczegółów. Dodała po chwili: – Słyszałam tę historię, dla której Keira tu przyjechała. Trzej bracia starli się z wiedźmami przy kamiennym postumencie anioła. Wierzyli, że anioł w jakiś sposób ich wspomoże, czarownice natomiast uważały, że to jedna z nich została zamieniona w posąg.

Davenport słuchał jej z przymkniętymi oczami.

– To cudowna opowieść – zakończyła Lizzie.

– W istocie – ton jego głosu był dość nijaki.

Lizzie przesunęła talerzyk na środek stolika. Chciała się jeszcze napić kawy, ale zdawała sobie sprawę z tego, że nadmiar kofeiny nadmiernie przyspieszy jej tętno. Wprawdzie nawykła do różnicy czasów, ale w samolocie z Bostonu spała nie dłużej niż kilka chwil.

Odwróciła książkę tylną stroną obwoluty do góry, ukazując fotografię autorki w ciemnozielonej sukni. Keira Sullivan miała piękne, chabrowe oczy, jej długie jasne włosy przybrane były kwiatami.

– Keira mogłaby uchodzić za księżniczkę wróżek, nieprawdaż?

– Rzeczywiście – potwierdził.

Lizzie powątpiewała, czy sama byłaby w stanie uchodzić za księżniczkę wróżek, nawet gdyby ubrała się w zielony aksamit i przybrała swą fryzurę kwieciem. Nie uważała siebie za nieładną, ale jej jasnozielone oczy ostatnio bywały otoczone ciemnymi obwódkami. Miała za sobą trudne dni.

– Czy pani zna Keirę? – spytał Davenport.

– Nie, jeszcze się nie spotkałyśmy.

– Ale tę opowieść zna pani dokładnie...

– Podawały ją gazety – nie pozwoliła mu dokończyć zdania.

Stał się nagle podejrzliwy, ale nie przejmowała się tym. Pojawienie się Davenporta i nieobecność Simona wymagały od Lizzie zmiany planu działania. Niczego, co chciała powiedzieć Simonowi, nie miała zamiaru opowiadać jego przyjacielowi, lordowi Davenportowi. Potrzebowała dokładniejszych informacji o tym, co się tu dzieje, gdzie przebywa Simon, gdzie się znajduje Keira.

– Co panią sprowadza na półwysep Beara? – spytał Davenport.

– Przemierzam pieszo Szlak Beary.

Znów nie była to prawda. Lizzie nie lubiła kłamać, ale tak było łatwiej i bezpieczniej dla wszystkich, niż gdyby ujawniła rzeczywisty stan rzeczy. Ciągnęła swe wyjaśnienia: – Ale nie wiem, czy odbędę całą drogę. To prawie dwieście kilometrów. Nie mam aż tyle wolnego czasu.

– Wędruje pani samotnie?

Obdarzyła go promiennym uśmiechem: – Czy to nie nazbyt śmiałe pytanie skierowane do kobiety popijającej kawę i pogryzającej ciasteczka z jagodami?

Oczy mu nieco ściemniały. Odwrócił się i skinął na Eddiego, który stanął na powrót za ladą baru, odkładając pustą tackę.

– Eddie mógłby pani wskazać tutejszy pensjonat, B and B*.

– To miłe z pana strony, że się pan o mnie troszczy.

Lizzie wątpiła, czy Davenport powoduje się rzeczywistą troską o nią. Ściągnęła na siebie jego uwagę książką Keiry, którą czytała, i swą samotną obecnością w pubie. Gdyby zatrzymała się na noc gdzieś w pobliżu, mógłby mieć na nią oko. Poinformowała go więc: – Mam z sobą namiot. Mogę przenocować na kempingu gdziekolwiek.

Dostrzegła na jego twarzy zalążek uśmiechu. Miał pełne wargi, wyraziste szczęki, lekko rozwiane jasne włosy. Był przystojny, świetnie ubrany, ale nie był w najmniejszym stopniu ugrzeczniony ani przymilny.

– Nie wygląda pani na kobietę lubiącą sypiać w namiocie – powiedział z lekką domieszką humoru w głosie.

Miał oczywiście rację. Ta jej determinacja w zamiarze spędzenia deszczowej i wietrznej nocy w plenerze budziła w brytyjskim agencie wywiadu silne podejrzenia. Nie chodziło o to, by uznawał, iż ona nie jest w stanie spełnić swego zamiaru, ale o to, że musi mieć po temu poważny powód. Nie była poszukiwaczką przygód, ale zachowywała się jak jedna z nich.

– Ulewa słabnie – spróbowała się przy tych słowach uśmiechnąć, ale nie wywarło to na Davenporcie żadnego wrażenia. – Od dobrych dziesięciu minut nie słyszę już uderzeń kropli deszczu w okna.

– Jest pani Amerykanką, prawda? Skąd pani przybywa?

– Z Las Vegas.

Mogła bronić tej wersji. Rodzina Rushów miała także tam hotel, w którym Lizzie spędziła sporo czasu.

– Czy to pani pierwsza wyprawa do Irlandii?

– Nie, ale po raz pierwszy jestem na półwyspie Beara.

Obróciła książkę pierwszą stroną obwoluty ku górze, na której widniała scena leśnych igraszek grona wróżek.

– Keira Sullivan ma talent do przedstawiania sytuacji, w które prawdziwi ludzie są w stanie uwierzyć. Wierzy pan we wróżki, lordzie Davenport?

– Mów mi po imieniu: Will. Jak masz na imię?

Wcale nie chciała, by mówili sobie po imieniu.

– Muszę ruszać – powiedziała, wkładając książkę do plecaka. Przesunęła pozostawione na stoliku przedmioty tak, by zakryły rachunek, i pozostawiła na nim należność wraz z napiwkiem.

Will, nic nie mówiąc, pomógł jej zarzucić plecak na ramię. Pies spojrzał na nią jednym ze swych wielkich oczu, pogłaskała go ze słowami „Slaun a fhaugauil ag duine”. Jeśli dobrze zapamiętała, była to irlandzka formułka pożegnalna. Myśl o tym, że mogłaby nauczyć się jej od swej matki, z pochodzenia Irlandki, bardzo się Lizzie spodobała.

Mężczyźni przebywający w pubie przypatrywali się w milczeniu jej przygotowaniom do wyjścia, Eddie zerkał na nią spoza baru – wszyscy oni wyglądali na pogodzonych z rutynowymi regułami zachowania obowiązującymi na farmie, na morzu, we wsi, w kościele, w gronie rodzinnym. Dlaczegóż by nie przysiąść się do nich? Może spędzić z nimi wieczór przy kominku, nie bacząc na cel, który postawiła przed sobą, wyjeżdżając do Irlandii i docierając do tej wioski? To było oczywiście niemożliwe.

Wyszła na zewnątrz. Wiatr i deszcz istotnie osłabły, wokół unosiła się wilgotna mgła. Lizzie wyjęła telefon komórkowy i stwierdziła, że ma dwie wiadomości od Jeremiaha, dalekiego krewnego z rodziny Rushów. Był zatrudniony w Whitcomb, hotelu w Bostonie należącym również do rodziny. Miał kasztanową czuprynę, niebieskie oczy i zgrabną sylwetkę. Bracia Lizzie utrzymywali, że ona mogłaby owinąć go sobie wokół małego paluszka. Jeremiah nigdy nie pisał krótkich wiadomości, a pierwszy sms od niego brzmiał: Cahill i March w Bostonie. Nie ma tu Keiry.

Lizzie przeczytała go dwukrotnie, by się upewnić, że wzrok jej nie zmylił. Simon Cahill, agent specjalny FBI, i John March, dyrektor FBI, przebywają w Bostonie? Z jakiego powodu?

Widywała się z Simonem kilkakrotnie w ciągu minionego roku. Był przystojnym brunetem, miał szerokie bary i zielone oczy, odznaczał się naturalnym urokiem, który pozwolił mu przekonać Normana Estabrooka, że jest już tyko byłym agentem FBI, szukającym sposobności do odegrania się na swym byłym szefie, Marchu.

Czy Simon już powrócił do Bostonu, kiedy ona poprzedniej nocy wylatywała do Irlandii? Lizzie omal nie wybuchnęła śmiechem na tę ironię losu. Spieszyła do Irlandii, by skłonić Simona do uczynienia wszystkiego co możliwe, by utrzymać Normana pod policyjnym nadzorem i uniemożliwić mu tym sposobem działalność w sieci brutalnych kryminalistów, zmierzającą do rozprawienia się za wszelką cenę z Simonem i dyrektorem Marchem. I tu nawet nie chodzi o zemstę. Norman nie chce dłużej trzymać się na uboczu. Chce sam, własnymi rękoma dokonać zaplanowanego czynu.

Lizzie włożyła komórkę do kieszeni żakietu i zaczerpnęła głęboko chłodnego, wieczornego powietrza. Jeśli Keira Sullivan nie poleciała z Simonem do Bostonu, to gdzie teraz przebywa? I dlaczego Will Davenport zjawił się tutaj i jest w tak poważnym nastroju?

Wyczuła zapach tytoniu i spostrzegła starszego mężczyznę ubranego po farmersku, siedzącego na ławeczce przy piknikowym stoliku wystawionym przed pub. Miał wyraziste rysy twarzy, krzaczaste brwi nad jasnoniebieskimi, bystrymi oczami. Palił fajkę, wydychając obłoczki dymu w mgłę.

– Zapewne chce pani zobaczyć kamienny krąg? – spytał. Wskazał fajką rozciągającą się przed pubem ulicę:

– To tam. Trzeba dojść aż do wzgórza. Łatwo znaleźć drogę.

Lizzie ruszyła przed siebie zgodnie z wiatrem wiejącym od strony zatoki, wzdłuż rzędu domków otoczonych ogródkami pełnymi różnokolorowych kwiatów, jakby na przekór szarzyźnie zapadającego mglistego zmroku. Miała odnaleźć drogę, ale dokąd wiodącą? Kiedy się odwróciła, by spytać o to mężczyznę z fajką, już go nie było na ławeczce.

Spaniel Eddiego wyłonił się z wnętrza pubu i ruszył w stronę, w którą się udał stary farmer. Zawieszony na latarni koszyczek z kwiatuszkami kołysał się na wietrze, Lizzie starannie wyliczała składające się na tę kompozycję roślinki: geranium, petunie, lawendę. Pies się zatrzymał i obejrzał za siebie, w stronę Lizzie, machając ogonem.

– W porządku – zwróciła się do niego. – Pójdę za tobą.

Tytuł oryginału:
The Mist
Pierwsze wydanie:
MIRA Books, 2009
Redaktor prowadzący:
Grażyna Ordęga
Opracowanie redakcyjne:
Anna Palusińska
Korekta:
Małgorzata Narewska, Anna Palusińska
© 2009 by Carla Neggers
© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2010
Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.
Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.
Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.
Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.
Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

http://www.harlequin.pl/

ISBN 9788323896388