Ben Fogle i Steve Cole

Pan Pies i panika królika

Przełożyła Ewa Borówka
Zilustrował Nikolas Ilic

Tytuł oryginału: Mr Dog and the Rabbit Habit

Tłumaczenie: Ewa Borówka

Redaktorka prowadząca: Anna Kapuścińska

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Anna Kapuścińska

Skład: Ewa Sosnowska

Text copyright © Ben Fogle 2019

Illustration copyright © Nikolas Ilic 2019

Cover design copyright © HarperCollinsPublishers Ltd 2019

Ben Fogle and Nikolas Ilic asserts the moral right to be identified as the author and illustrator of the work respectively.

First published in Great Britain by HarperCollins Childern’s Books in 2019.

Copyright for the Polish edition © Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2021

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Wydanie I

Warszawa 2021

ISBN: 978-83-280-8957-0

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Ludowi i Ionie.

Wszystkim stworzeniom, dużym i małym, z życzeniami świata pełnego miłości i szacunku

Rozdział pierwszy. Pan Pies i Mama Królica

Królica pędziła co sił w łapach. Pies ją doganiał. Jej puchaty ogonek podrygiwał, gdy uskakiwała na lewo i prawo, żeby się wymknąć pogoni. Ale pies był za szybki.

Przeturlała się na grzbiet i wtedy zawisł nad nią długi, kosmaty pysk.

– Berek! Mam cię! – Pies parskał i trącał nosem króliczy brzuch. – Teraz ty mnie złap, jeśli potrafisz!

– Poczekaj! – Sapnęła. – Ledwo dyszę.

– No dobrze. Mogę poczekać. – Pies przysiadł na trzy sekundy, po czym poderwał się na nowo i wywiesił radośnie język. – Już! Bawimy się?

Królica machnęła z ożywieniem tylną łapą. Znane jej psy były na ogół straszne i za wszelką cenę chciały ją dorwać. Ale ten się od nich różnił.

Był chuderlawym kudłatym kundlem, całym czarnym, poza białym nochalem i takimi samymi przednimi łapami. Zamiast obroży miał na szyi czerwono-białą chustkę. Merdał jak szalony ogonem przypominającym ruchliwą miotełkę, a kosmate brwi nadawały jego pyskowi zabawny wyraz.

– Jak się wabisz? – spytała ciekawie królica.

– Pan Pies – odparł. – A ty?

– Mama Królica. – Poruszyła wąsikami. – Nie obraź się, ale Pan Pies to śmieszne imię.

– Nie, nie, nie. Tryndy-Ryndy to śmieszne imię. – Zatańczył na tylnych łapach. – Apli-Papli, Tere-Fere i Enten-Tino to śmieszne imiona. Ale Pan Pies brzmi… wytwornie. – Skinął łbem. – A to chyba do mnie pasuje!

– To twój pan nazwał cię Panem Psem?

– Mój pan? – Pan Pies wytrzeszczył ślepia. – Nie mam pana. Miałem kilku ludzi do zabawy, jeśli o to ci chodzi. Ale wolę życie włóczęgi. Teraz osiadłem chwilowo w ogrodzie. – Oblizał nochal. – W tym domu mieszka pewna przemiła kobieta, która jednak ciągle wyrzuca całkiem dobre piłki, a ja nie mogę się oprzeć i je odnoszę.

– A ja nigdy nie ruszyłam się z tej łąki – przyznała Mama Królica. – Tu się urodziłam, tak jak moje młode. Śpią teraz w norce. – Stanęła na tylne łapy i się przeciągnęła. – Dopiero o zmroku pójdę je nakarmić. Nie chcę tam sprowadzić kogoś wygłodniałego i strasznego.

– Słusznie, słusznie – przytaknął Pan Pies. – To co… gramy dalej w berka?

Królica poruszyła uszami i pokręciła głową.

– Nie, dziękuję. – Zmarszczyła nos. – Muszę mieć siłę, żeby zaopiekować się małymi. Jestem głodna i węszę tu gdzieś świeżą marchewkę!

– Marchewkę? – Pan Pies rozejrzał się uważnie. Na wielkiej łące jak okiem sięgnąć rosła tylko trawa… otoczona wysokim żywopłotem i solidnym drewnianym ogrodzeniem. Za nim widać było dachy kilku namiotów i przyczep.

– Ale tu nie rośnie marchewka, Mamo Królico. Może jacyś ludzie jedzą marchew za tym płotem?

– Wielkim Nowym Płotem? Kto wie, co tam się dzieje. – Mama Królica zastrzygła uszami i pokręciła głową. – A teraz wybacz mi, Panie Psie, ale jeśli chodzi o marchewkę, mój nos nigdy się nie myli. Czuję ją… tutaj! – I ruszyła susami w stronę żywopłotu.

Pan Pies popatrzył za nią.

– No nic – powiedział. – Królików tu nie brakuje. Może któryś zechce się ze mną pobawić?

Ale w tej samej chwili zastrzygł poszarpanymi uszami, bo dosłyszał spod żywopłotu pisk przerażenia. To Mama Królica, uznał, a gdy popędził sprawdzić, co się dzieje, zobaczył coś, czego nie dostrzegła ona – w wysokiej trawie ktoś ukrył pułapkę. Wbiegając po marchewkę, musiała zrzucić drążek podtrzymujący otwarte drzwiczki, a te zatrzasnęły się i ją uwięziły.

– Ratunku! – Mama Królica podskakiwała wystraszona. – Nie mogę wyjść! Co to w ogóle jest?

– Obawiam się, że to pułapka na króliki. – Pan Pies trącił pyskiem zamek, ale zamocowano go na stalowej sprężynie i nie chciał się otworzyć. Kundel naparł na niego obiema łapami, ale szybko zwiesił ogon.

– To na nic. Nie wydostanę cię!

– O nie! – Mama Królica wybałuszyła na niego ślepia.

– Z naszych łąk zginęło tyle królików, odkąd zbudowali ten Wielki Nowy Płot… Myślałam, że po prostu dały nogę, ale widocznie je złapali, tak jak mnie!

– Ale dlaczego? – zapytał smutno Pan Pies. – Co komu szkodzą króliki hasające po trawie i kopiące nory na łące?

– Nie mam pojęcia. – Mama Królica pokręciła głową. – Och, Panie Psie! A co z moimi biednymi króliczkami, które śpią w naszej norze? Mają dopiero dwa tygodnie! Co się z nimi stanie, jeśli już nie wrócę?

Pan Pies znał odpowiedź, nie była pocieszająca.

– Wrócisz. To ustrojstwo musi się jakoś dać otworzyć… – Zacisnął zęby na drucianym uchwycie klatki i potrząsnął. – No, otwieraj się, otwieraj…

– Z drogi, burku! Zostaw tego królika!

Pan Pies, zajęty próbami otwarcia klatki, nie zauważył nadejścia młodego bruneta w ubłoconym ubraniu.

– A ty skąd się tu wziąłeś? – szczeknął zaskoczony.

Człowiek oczywiście go nie zrozumiał. Podniósł pułapkę z uwięzioną Mamą Królicą i odwrócił się na pięcie.

– O raju, to się dopiero nazywa złe wychowanie. – Pan Pies chwycił zębami nogawkę dżinsów człowieka i mocno szarpnął.

– Mmm, ale jakie smaczne spodnie!

– Ej, puszczaj… aaa! – Człowiek usiłował się wyrwać, ale stracił równowagę, upadł na kolana i odstawił klatkę. – Głupi pies!

– Blisko, ale mówią mi „Pan”, dziękuję uprzejmie! – Pan Pies znów zaczął rozpaczliwie skrobać drzwiczki pułapki, żeby ją otworzyć.

– Panie Psie! – powiedziała szybko Mama Królica. – Nie możesz mi pomóc, ale proszę, pomóż moim młodym. Jeśli znajdziesz inną króliczą mamę z podobnym miotem, to może przygarnie i mój? Idź w stronę drogi wzdłuż Wielkiego Nowego Płotu – ciągnęła. – Tam szukaj naszej nory.

– Pomogę, obiecuję. – Pan Pies spojrzał w jej ciemne, przestraszone ślepia. – Wydostanę cię. Zobaczysz.

Człowiek zdążył już się podnieść i piorunował teraz Pana Psa wzrokiem, po czym złapał za jego chustkę w groszki.

– A, nie masz obroży, tylko chustkę, czyli pewnie jesteś bezpański. A skoro nie masz właściciela, to hajda do schroniska!

Ludzkie palce ścisnęły mocno tkaninę. Teraz i Pan Pies znalazł się w potrzasku!