Irena Omegard

Krakowscy Kryminalni

© Irena Omegard, 2020

Czy zbrodnia popłaca? Nigdy! Co gubi przestępcę? Zbytnia pewność. Krakowscy śledczy w akcji. Dobry policjant pracuje według ustalonych norm? Nigdy!?

ISBN 978-83-8189-771-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

— Wstawaj Kazik- wszystko dzwoni i nie zamierza przestać. -Co za facet. Nic go nie rusza.

— Czego chcesz? Laura! -Która to godzina? Zwariowałaś? -Kobieto ty mnie wykończysz. Wróciłem po północy.-Odwracam się w stronę mojej ślubnej.

— To nie ja jestem tyranem. Odbierzesz wreszcie ten telefon?

Gramolę się z łóżka. Niech to wszystko jasny piorun strzeli. Nie dają człowiekowi pospać. Do poniedziałkowego poranka jeszcze troche godzin pozostało.

— Czego tam? -warczę do telefonu.

— Panie Komisarzu! -Dochodzi mnie głos aspiranta Norberta Zerwińskiego. -Trupa mamy. Leży sobie za Leninem. Psiakrew. Za Sędzimirem. Znaczy się…

— Zdecyduj się wreszcie Bercik.-Gdzie leży ten nieboszczyk? Całego Krakowa nie zamierzam zwiedzać. Co ja turysta? Zresztą pora zwiedzania odstrasza.

— Panie komisarzu. On leży za dawnym pomnikiem. Obok huty. Znaczy się w Nowej Hucie.

— Znaczy to Bercik, że radiowóz już po mnie jedzie?

— Będzie za pięć minut.

Odkładam nieszczęsny telefon. Ruszam do łazienki. Twarz w lustrze przypomina jakieś monstrum.Niby mam czterdzieści dwa lata. Spoglądając w lustro, czuję się jakbym miał dwa razy tyle.

Co ty ze sobą zrobiłeś? Biedny ty Kaziu jesteś. Wszyscy czegoś od ciebie wymagają.

Jak nie ślubna żoneczka. To nieślubny zawodowy wspólnik.

Użalając się nad sobą wykonuję poranną toaletę. Moze to, choć trochę pomoże mojemu steranemu ciału.

Użalając się nad sobą wychodzę z mieszkania. Samochód czeka. Tego zawsze jestem pewien. Dokładność posterunkowego Janka Cieślika przeszła do legendy już dawno temu.

Brakuje mu tylko wpisu do księgi Guinnessa.

— Nieźle się zaczyna. Prawda panie Komisarzu? -dochodzi mnie zadowolony głos Cieślika. -Dawno porządnego trupa nie mieliśmy.

— Rany boskie? Cieślik! Co ty gadasz? Dopiero znaleźliśmy mordercę tego Kuchcika.

Był nieporządny? Jakie są twoje kryteria wyboru? Dziel i dziel? Dziel i łącz. Może dziel i co nas to obchodzi?

Na takie argumenty jedyną odpowiedzią staje się włączenie koguta. Przyspieszamy. Spoglądam na mijane miejsca. Kraków na wyciągnięcie ręki. Piękny, tajemniczy. Puste ulice o tej porze roku. Jakżeby inaczej.

Po kilkunastu minutach widzę tłumek ciekawskich. Skąd tacy się biorą o trzeciej nad ranem?

Podchodzę do stojącego przy postumencie mojego partnera Bercika. Na mój widok pokazuje ręką gdzie leży nieboszczyk.

Podchodzę i widzę pochylonego nad denatem doktora Kajetana Kosmę.

— Co tam masz doktorku? -pytam pochylając się nad denatem.

Biedny ten nasz patolog. Najlepszy na świecie. Wciąż zaganiany. Ten to dopiero nie ma się kiedy porządnie wyspać.

— Na pierwszy rzut? — Odpowiada.- Ktoś nieźle go walnął. -Na drugi rzut-wygląda na to, że sam się walnął, o kant cokołu. Nie ustalę bez sekcji zwłok. Tak na moje oko to zginął jakieś trzy lub cztery godziny temu. Nie wydaje mi się jednak, aby to było bezpośrednią przyczyną śmierci. Mamy jednak nazwisko. Mateusz Bielczyk. Lat czterdzieści sześć. Zamieszkały na Ruczaju.

— Czekaj no doktorku. Bielczyk mówisz? Znam to nazwisko.

Spoglądam na martwego faceta. Nie poznaję człowieka. Jakieś 180 centymetrów, ciemny blondyn. Elegancki garnitur. Nazwisko jednak nie jest mi obce.

Podchodzę do podkomisarza.

— Słuchaj Bercik.- Bielczyk Mateusz to kto? -Chcę wiedzieć.

— Ten denat tak się nazywa? -Pyta zdumiony. -Jesteś pewny?

— Doktorek jest. To chyba wystarczy.

— Zdumiewasz mnie komisarzu- Słyszę w odpowiedzi.- Powinieneś znać człowieka. Twoja żona wiecznie o nim ostatnio mówiła.

— Moja Laura zna tego faceta? -Zdumienie na mojej twarzy mówi wszystko.

Odchodzę w spokojniejsze miejsce. Dzwonię do mojej szanownej małżonki. Już ja jej amory z głowy powybijam. Popamięta mnie na długi czas. Dam ja jej gachów w marynarkach.

— Czego chcesz? -Zaspany głos Laury wprawia mnie w jeszcze większą wściekłość.

— Czego ja chcę? Chcę wiedzieć kim dla ciebie jest niejaki Mateusz Bielczyk. Kochasia masz?

— Jakiego kochasia? Ty idioto! Dzwonisz o nieludzkiej godzinie i zarzucasz mi zdradę?

— Ten Bielczyk to facet od satelity i internetu. Wszystko nam jego firma zakładała. Wszystko padło. Wciąż powtarzam. Zrób z tym porządek. W końcu gliną jesteś.-Wbija mi szpilę.-Na własną małżonkę, potrafisz się bez powodu wydrzeć. Na szemranego szefa od międzygalaktycznych łączy, to nie potrafisz słów znaleźć? O tej godzinie masz zamiar go dopaść? -pyta mnie ciekawie.

— Jakie dopaść? Kochana! Znaleźliśmy trupa, w Nowej Hucie. To Bielczyk.

— Wiesz co, specu od rozwiązać? -Przerywa mi brutalnie.

— Mnie już nic nie zdziwi. Podobno komu, co założył, to padło. Szukaj wrogów wśród jego odbiorców. Omiń tylko swoją ukochaną żonę. Jestem niewinna. Planowałam zabójstwo w przyszłym tygodniu. Ten mam całkowicie zajęty. Daj jeszcze trochę pospać.

Laura kończy rozmowę, nie zamierzając wdawać się w żadne dyskusje.

— Co ja mam z tą moją ślubną. Potrafi nieźle za skórę zaleźć. O moje sprawy zawodowe pyta przy każdym posiłku. Drąży i nęka. Chce być jak ten Sherlock Holmes. Tylko w spódnicy. Ciekawe, dlaczego ten denat nie jest w kręgu jej zainteresowań? Musi być niedospana. Z tymi myślami wracam na Komendę. Pora na pierwsze spostrzeżenia. Zanim reszta ekipy się zejdzie, będę miał pierwsze przemyślenia.

Wchodząc na teren swojego miejsca pracy wciąż nie mogę się nadziwić. Wszystko wokoło tak pięknie odnowione. Trochę niefortunnie umiejscowione to nasze miejsce pracy. Widoki na drogi szybkiego ruchu.Nie ma czego podziwiać, spoglądając przez okna, w godzinach pracy.

Szybkim tempem pokonuję schody. Trzeba utrzymać formę. Na bieganie i wszelkie inne rozrywki siłowe, nie mam czasu. Wciąż coś stoi na przeszkodzie.

Mój pierwszy osobisty gabinet. Ciasny, ale własny. Odziedziczyłem to pomieszczenie po swoim poprzedniku. Awans otrzymałem niespodziewanie. Z poprzedniego miejsca pracy zabrałem swojego partnera, Bercika. Po naszym ostatnim sukcesie, przełożeni nie stawiali żadnych przeszkód.

Sięgam po telefon. Doktor Kosma przekazuje mi pierwsze wnioski.

— Ten Bielczyk, przed śmiercią nieźle sobie dogodził. Zawartość żołądka wskazuje na posiłek zjedzony w jakiejś orientalnej knajpie. Alkoholu również sobie nie żałował. Jak wcześniej mówiłem, zginął koło północy. Uraz czaszki nie był bezpośrednią przyczyną zgonu. Szukamy dalej.-Nie wiem, która knajpa wchodzi w rachubę. Pan, komisarzu musi to ustalić. Reszta będzie w raporcie. Jutro otrzymacie pełną wersję.

Dziękuję doktorowi za informację. Siadam za biurkiem i zapisuję pierwsze wnioski.

Denat był majętnym człowiekiem. Koneser wszelkiego dobra. Według mojej żony, to kanciarz z najwyżej półki. Jeżeli oszukał większość swoich klientów? Znalezienie zabójcy nie będzie takie proste. Wręcz przeciwnie.

Zaczynam przeglądać wiadomości z internetu. Nie nastrajają optymizmem. Denat miał więcej wrogów, niż włosów na głowie. Tych ostatnich mu nie brakowało. Jedynie zakola świadczą o tendencji do łysienia.

Moje przemyślenia przerywa wtargnięcie Bercika.

— Mamy potężny problem-rzuca od progu.-Denat to niezła szuja. Ten cały Bielczyk. On nie tylko kantował swoich klientów. Ponoć nie popuścił żadnej spódniczce. Nieważne czyją partnerką była. W firmie aż huczy. Nie wiadomo, co było motywem zabójstwa. Niby był prezesem, ale miał nad sobą nadzór. Drugim wspólnikiem jest jego była żona. Ona ma większościowy pakiet. Po rozwodzie przestała zaglądać do firmy. Wystarczyły jej pieniądze, przesyłane na konto. Najbliżsi pracownicy twierdzą, ze firma była na granicy upadłości. Wszyscy czekali na ostateczny termin. Myślę, że była żona też miała powód. To co robimy? -pyta.

— Weźmiesz Zenka i pojedziecie do miejsca zamieszkania. Popytacie sąsiadów. Oni dużo zazwyczaj wiedzą. Niech nasza cudowna panienka od komputerów i wszelkich internetowych przekrętów, przyjrzy się tej firmie. Karolina ma nosa. Potrafi znaleźć winnych, nawet tam, gdzie ich nie ma.Naślijcie także urząd skarbowy. Tak dla towarzystwa.

— A właściwie, gdzie jest Karolina? -pytam.

Powinna dawno siedzieć za swoim biurkiem.

— Przecież poszła do dentysty.-Wczoraj mówiła, że ma termin. Zapomniałeś? -spogląda na mnie ze zdziwieniem.

— Faktycznie! Mówiła. -Przez tę moją żonę, to mi umknęło.

— Co Twoja żona ma do zębów naszej Karoli? -pyta.-Z tego co mi wiadomo nie chodzą do tego samego dentysty.-odpowiada.

— Skąd to wszystko wiesz? -pytam zdziwiony. -Taki damski fan club założyliście? Mnie chodziło o to, że moja żona zarzuca mi brak zaangażowania w sprawy domowe. Denat namieszał też w moim prywatnym życiu. Telewizor i internet nie działają. To moja wina. Zamiast popytać o najlepsze rozwiązania? Poszedłem na łatwiznę. Pierwsza reklama i podpisałem umowę. Do końca życia mi tego nie daruje.

— E tam! -odpowiada Bercik, machając ręką. -Twoja żona to skarb. Wybaczy. Za jakiś czas-dodaje, śmiejąc się głośno.

— To ja już jadę do domu denata. Gdzie on mieszka? Na Ruczaju? -Idę, już idę. Wychodzi, widząc moją minę. Nietęgą.

Jakich to pracowników sobie dobrałem? Przemądrzałe gnojki, ale skuteczne.

Moje niewesołe myśli przerywa inspektor Rudzik. Nasz szef.

Bez zbędnych słów ruszam do jego gabinetu. Dwa piętra wyżej. Spoglądam na osobistą asystentkę naszego przełożonego. Jej mina wskazuje na zły humor pryncypała. Oboje dobrali się w korcu maku. Bez słowa, pokazuje drzwi. Wchodzę. Co ma być, to będzie. Przecież nic nie mamy na sumieniu. Praktycznie wszystkie stare sprawy są dopięte na ostatni guzik.

— Wreszcie raczyłeś się zjawić? -słyszę na dzień dobry. Sarkastycznie.

— Szefie! Dopiero dziewiąta godzina na zegarze. Tyle już się zdarzyło.-odpowiadam.

— O to zdarzenie właśnie mi chodzi-przerywa brutalnie. -Będzie się działo. Nikt nie zostawi na nas suchej nitki. Prasa już węszy. Od rana telefony się urywają. Nasz denat zrobił się jeszcze popularniejszy. Psiakrew! Sam mam z tej jego szemranej firmy instalacje telewizyjne i internetowe. -Jak myślisz, komisarzu? Kto jest w kręgu podejrzeń? Wszyscy. Podobno od jakiegoś czasu były skargi na tego Bielczyka -dorzuca zbulwersowany. -Na policję przychodziły poszkodowane osoby. Co my z tym zrobiliśmy? Nic.

— To nie moja działka. Przekręty.-przerywam Inspektorowi. -Niech odpowie wydział, który prowadzi tę sprawę. Co mnie do tego?

— Więcej, niż ci się wydaje- odpowiada.-Naczelnik wydziału przestępstw i przekrętów, gdzieś zniknął. Nie ma z nim kontaktu od wczorajszego poranka. Jego podwładni właśnie mi o tym donieśli. Podobno umarzał te sprawy, koncertowo. Wszystkie, co do jednej. Mała szkodliwość czynu. Teraz polecą głowy. Możesz mi wierzyć- dorzuca. -Dostaniesz kilku ludzi, do pomocy. Macie prowadzić obie sprawy, równolegle. Bez względu na środki. Codziennie proszę o meldunek. To wszystko! -Tymi słowami kończy się moje spotkanie.

Wychodzę. Asystentka Jola, kiwa smętnie głowa. Wręcza mi stos teczek.

— To są częściowe sprawy, dotyczące tego denata. Reszta w późniejszym terminie. Nie zazdroszczę panu, panie komisarzu. Coś mi się wydaje, że wszyscy zamieszkamy na terenie komendy. Do czasu rozwikłania tej sprawy.

Objuczony jak wielbłąd ruszam do swojego gabinetu. W środku czeka Karolina. Przegląda swojego laptopa.

— Wiem już wszystko-mówi.

— Nic nie wiesz! -odpowiadam, wkurzony. -Właśnie wracam od naszego szefa. Ta cała sprawa ma swoje drugie dno, policyjne. Zniknął Roman Dębniak, naczelnik Wydziału Przestepstw Gospodarczych. Miał prowadzić śledztwo przeciwko naszemu denatowi, a wszystko umarzał. Jak myślisz? Kto ma zająć się obiema sprawami?

My! Jak spieprzymy! Polecimy. -Jakieś propozycje, moja Geniuszko?

— Gdzie podziewa się Bercik? -pyta.

— Jak to gdzie? -Pojechał z Zenkiem do domu denata. Oni jedyni pracują na swoją pensję. Ja muszę biegać po dywanikach. Ty, moja Mądralo! Siedzisz po dentystach. Kto zatem ma pracować? Oboje mają pochodzić po sąsiadach. Wątpię jednak w ich skuteczność. Jak ten Bielczyk był taką szują, to i wśród sąsiadów. Nikt nie zechce rozmawiać. Zatem ustalimy oboje dalszy plan. Szef doda nam kilku orłów. Cokolwiek to znaczy. Byle nie mieli za bardzo podciętych skrzydeł.

— Komisarzu! -po co nam dodatkowi, obcy? -Niech będą nasi. Szymon wraca jutro ze szkolenia. Energia go rozpiera. Może pan wystąpić o awans dla Janka Cieślika. Niech też dołączy. Przysłużył się podczas poprzedniego śledztwa. Wystarczy. Jak kogoś będzie potrzeba? Wówczas poprosi pan o posiłki.

Spoglądam na tę naszą najmądrzejszą policjantkę. Ma trochę racji. Przecież im nas będzie więcej, tym robota nie będzie się kleiła. Sami tworzymy najlepszą atmosferę. Potrafimy działać skutecznie. Nikt obcy nie będzie patrzył na nasze działania.

— Masz rację! Tak zrobimy. Zadzwoń teraz do naszych chłopaków. Może potrzebna im dodatkowa pomoc. Sam wracam do szefa. Na gorąco po ciosać kołki na głowie. O Janka.

Ruszam znowu do gabinetu. Zdziwiona Jolanta szybko powiadamia szefa.

— Z czym przychodzisz? -pyta na wstępie.-Nie chcesz powiedzieć komisarzu, że obie sprawy znalazły swoje rozwiązanie? Nawet dla waszej grupy, to za szybkie tempo.

— Szefie! Proszę o Cieślika i nikogo więcej. Może go pan przenieść. Resztę papierów w późniejszym terminie. Nikogo więcej nie potrzebujemy.-To jak będzie. Zgadza się szef na takie rozwiązanie?

Po namyśle uznaje, że to dobry pomysł. Sam poruszy wszystkie sznurki, aby przenieść Cieślika do naszego wydziału. Cieślik może już dzisiaj zacząć pracę. Jego telefon przerywa nasze spotkanie. Wychodzę zadowolony z gabinetu.

— Pani Jolu! -zwracam się do najlepiej zorientowanej osoby.-Szef przenosi Janka Cieślika do nas. Zadba pani o papiery?

Teraz mój telefon przerywa mi wizytę. Odbieram będąc w sekretariacie.

Co tam, panie komisarzu. Mów!

Bercika nie trzeba zachęcać do zdawania raportu.

— Szefie! Tam nikt, nic nie chce mówić. Sąsiedzi zamykają nam drzwi przed nosem, dosłownie. Drzwi domu denata zamknięte. Nie mamy klucza.

— Z tego, co mi wiadomo-przerywam.-Niczego przy denacie nie znaleziono. Doktor Kosma coś by powiedział. Był tylko portfel, dokumenty i niewielka suma pieniędzy. Klucze musiał zabrać zabójca. Ciekawe do czego są mu potrzebne. Trzeba zorganizować obserwację tego domu. Dyskretnie.

— Bercik! -Zostaw wszystko. Wracaj.

Po powrocie do swojego gabinetu, dzwonię do Cieślika. Ma się stawić za godzinę. Spoglądam na wiszący zegar. Naraz zrobiło się południe. Kiedy ten czas przeleciał? Dla pewności, dzwonię do prosektorium. Doktor potwierdza, kluczy nie znaleziono.

Do gabinetu wchodzą jednocześnie wszystkie zainteresowane osoby. Zabieram swoje papiery i zapraszam do salki konferencyjnej. Tam zazwyczaj robimy sobie pranie mózgu. Wygodny pokój, z którego korzystają wszyscy, gdy rozwiazują wielkie sprawy. Tam mało kiedy ktoś zagląda. Miejsca sporo.

— Siadajcie wygodnie-zwracam się do moich kolegów.-Obecny tutaj Janek Cieślik, jest od teraz członkiem naszej ekipy. To załatwione. Jutro wraca Szymon. Tylu na razie powinno wystarczyć. Jakieś pytania? -spoglądam na nich. Uśmiechają się zadowoleni. Najbardziej Cieślik.

— Rany! Szefie! Dziękuję! Nie wiem, co powiedzieć…

— Nic nie mówcie-znowu przerywam.-Mamy robotę.-Oto wasze plany.

Podkomisarz Zerwiński! -Poszuka kluczy i ustali, gdzie spędził swoje ostatnie godziny, nasz denat.

— St.Aspirant, Karolina Polińska pojedzie z Jankiem Cieślikiem do firmy. Nakaz odbierzecie w dyżurce. Aspirant Zenon Dydak ruszy do pokoi przekrętów. Wszystko o stosunkach tam panujących, ma zdobyć. -Zabierzcie dodatkowo osobę, z informatycznej sekcji.

Sam pojadę do domu naszego zaginionego kolegi, umówiłem się z jego żoną. Mam złe przeczucia.-Jutro dołączy Szymon.-Już z nim rozmawiałem. Oboje zaczniemy drążyć sprawę zaginięcia Romana Dębniaka. Na razie to wszystko. Na wasze efekty czekam jeszcze dzisiaj. To tyle.

Wychodzę z sali. Jeszcze tylko chwila w gabinecie i ruszam na Olszę. Do mieszkania Dębniaka. Byłem u niego wiele razy. Przed laty wspólnie zaczynaliśmy pracę w policji. Oboje po studiach. Ja z dyplomem psychologa. On socjolog.Starszy o cztery lata. Spotkaliśmy się w szkole Policyjnej w Szczytnie. Potem nasze drogi się rozeszły. On otrzymał przydział na Pomorzu, ja wróciłem do Krakowa. Przez te wszystkie lata, byliśmy w kontakcie. Kiedy zaproponowano mu pracę w Krakowie, nie wahał się ani chwili. Jego żona była bardzo zadowolona. Otrzymali mieszkanie na szóstym piętrze w wieżowcu. Widok na zieloną okolicę. Za Cmentarzem Rakowickim.

Jadąc autobusem, spoglądam wokoło. Wiele zmieniło się w ciągu ostatnich dwóch lat. Cała okolica wyładniała. Zrobiło się bardziej kolorowo. Przeciwnie do naszych stosunków. Romek otrzymał awans na Naczelnika. Niby więcej obowiązków, ale… Sam borykałem się z wpadką w sprawie kradzieży u pewnego jubilera. „Góra „była bardzo niezadowolona. Miało to swoje konsekwencje służbowe. Dopiero rozwiązanie skomplikowanej sprawy Kuchcika, pozwoliło mi awansować.

Wysiadam z autobusu, przy dawnej restauracji. Wchodzę w uliczkę, kierując się w stronę bloku. Zazdroszczę siedzącym na ławkach spacerowiczom.

Wchodzę do bloku. Czekam na windę. Co zastanę za drzwiami mieszkania?

— Dzień dobry! Agnieszko! -Moje pierwsze słowa po otwarciu przez nią drzwi. Wchodzę i przytulam ją spontanicznie. Średniego wzrostu, szczupła, ciemnowłosa kobieta. Mnie kojarzyła się zawsze z kruchą porcelanową figurką. Obecnie bardzo zaniedbana. Spoglądam na nią bez słowa. Gdzie ta piękność? Przecież od wczorajszego dnia nie mogła, aż tak się zmienić.-Dumam zaskoczony.

— Witaj, Kaziu! -odpowiada. -kawy, herbaty czy czegoś innego? -pada na wstępie.

Odwraca się plecami, kieruje w stronę kuchni. Włącza czajnik. W tej kuchence, tak malutkiej, nie ma miejsca dla dwóch osób.

— Poproszę kawę! -odpowiadam, opierając się o futrynę drzwiową.

— Co u was słychać? -pytam- dawno z Romkiem nie rozmawiałem. Wszystko u was w porządku? Nie pokazał się w pracy. Szef zaczyna się martwić.

Spogląda na mnie ze smutną miną.

— Niby w porządku, ale wiesz jak jest. Czasy się zmieniają, starzejemy się wszyscy. Mamy inne zapatrywania na codzienne życie.

— Dalej jesteś tłumaczką książek? -pytam.

— Co bym miała innego robić? — Kocham swoją prace. Dobrze wiesz, że nie mamy dzieci. Z takich czy innych powodów. Romek całe dnie, a nawet noce spędza w pracy. To jego miłość. Ja dawno przestałam być na pierwszym miejscu.

— Wiesz, gdzie on może być? Zaczynam się martwić.-dorzuca cicho. Wyszedł w sobotni poranek. Często w wolne dni znikał. Kiedy jednak nie wrócił, aby pójść do pracy? Dawno przestał ze mną rozmawiać…

Zalewa wrzątkiem kubki z kawą. Cofam się do przedpokoju. Robię jej przejście. Wchodzimy do salonu. Przepiękny. Widać w nim rękę Agnieszki. Stare, przedwojenne meble. Odnowione. Kontrastują z nowymi, szklanymi blatami. Wszystko tworzy magiczną całość. Piękne bibeloty. Niech no tylko zobaczy to moja małżonka. Spokoju nie będę miał. Rozsiadamy się przy malutkim stoliczku. Wygodne fotele zachęcają do drzemki.

— Wiesz, że jestem tutaj służbowo? Wszyscy szukają Twojego męża. To nie wszystko. Na dodatek mamy zwłoki. To Mateusz Bielczyk. Znasz tego człowieka?

Przytakuje. Spuszcza głowę.

— On nie żyje? -pyta piskliwym głosem. -Jak zginął? Chcę wiedzieć. -Gdzie ten Romek? -powoli dostaje histerii. -Wiesz, że oni się znali? Mateusz bywał tu często ze swoją żoną, Laurą. Dopiero od niedawna są po rozwodzie. Co teraz będzie? -Powiedz mi Kaziu! -Gdzie jest mój mąż?

— Agnieszko! Sam chciałbym to wiedzieć. Na obecną chwilę nie mam żadnych wiadomości. Mogę jedno obiecać. Dowiesz się jako pierwsza. Przyszedłem, abyś rzuciła jakieś światło na te ostatnie wydarzenia. W końcu jesteś jego żoną.

— Co z tego-przerywa mi brutalnie. -Jaka żona. -Od kilku lat nie chce mieć wiele wspólnego ze mną. -Powiem ci tylko, że tobie zazdrościł wszystkiego. Porządnego awansu, wspaniałej żony i cudownych bliźniąt. Jak wiesz, ja nie mogę mieć dzieci. Kiedyś mieliśmy oboje wspólne plany i marzenia. Niestety! Nic nie pozostało. Każde poszło swoją drogą. Romek postanowił zostać bogaty i sławny. Nie pytaj o kolejność. W jego życiu dawno mnie nie ma. Dzielimy tylko mieszkanie i rachunki.

— Jak poznał Bielczyka? -pytam.

— Poznaliśmy się wiele lat temu. Jego firma zakładała nam łącza. Potem widywaliśmy się od czasu do czasu. Mateusz i Maryla, to była wspaniała para. Przebojowa i bardzo towarzyska.- On po elektronice, a ona była księgową. Tworzyli niezły duet, w swoim zawodowym i prywatnym życiu. Do czasu. Nie znam szczegółów. Wiem jedno! Pieniądz niczego dobrego nie przynosi. Władza korumpuje. Tam, gdzie władza i pieniądze idą w parze? -Tam nic dobrego z tego nie wyniknie.

O co naprawdę Maryla miała żal do swojego męża? — Sam ją zapytaj.

Nie widziałam jej często. Od ich rozwodu. Sama trochę chorowałam. Miałam też za dużo pracy. Właściwie odcięłam się od zewnętrznego świata.Nie lubię bywać w tłumie. Wiesz o tym najlepiej.

— Powiedz mi Agnieszko! -Czy Romek mógł wpakować się w jakieś kryminalne kłopoty?

— Nie mam pojęcia. -W układy z kobietami, w to uwierzę.- Co do kryminalnych? -To wasza robota. Sprawdzaj.

Niczego tak naprawdę nie powiedziała. O tych plotkach, sam co nieco słyszałem. Jedne mogą być prawdziwe. Inne wyssane z palca. Pożegnałem się z nią. Serdecznie. Obiecałem wszelkie informacje.

Po wyjściu z ich mieszkania, postanowiłem przejść jeden przystanek. Pomyśleć. Cała ta sprawa jest nie do przyjęcia. Jak ktoś, kto miał chronić i bronić, może wpakować się w takie szemrane interesy? Znałem Romana. Mam w to uwierzyć? Porozmawiam ze swoją żoną. Ona ma to coś. Wspaniałą intuicję. Rzadko kiedy ją zawodzi. W końcu to była policjantka.

Wsiadam w nadjeżdżający autobus. Wracam na komendę. Moje orły czekają.

— Szefie! -Rozpoczyna Bercik. -Wróciłem w okolice mieszkania denata. Rozmawiałem z kilkoma sąsiadami. wiele mi nie powiedzieli, ale tego co między wierszami… ho, ho. Ten nasz denat, to bardzo rozrywkowy gość. Po wyprowadzce żony, dnia nie było bez balangi. Jakie tam samochody podjeżdżały? Wszystko potrafili zatarasować. Potrafili balować do samego rana. Policja raczyła tylko raz interweniować. Potem nawet nie reagowali. Dlaczego? -Okazało się, że częstym gościem był nasz naczelnik, zaginiony Roman Dębniak. Ponad rok imprezowania i co? Nikt nie zareagował. Taka to prawda. Szefie! -gdybym miał stawiać ostatni grosz na tego, kto zabił? -Wszyscy mieli powody. Sąsiedzi wreszcie się wyśpią.-dorzuca filozoficznie.

— My także wiele się nie dowiedzieliśmy-relacjonuje Karolina. W tej firmie to jedynie martwią się tym, czy nie zostaną wyrzuceni na zbity pysk.

— Zapytałem -Dlaczego na zbity? -wtrąca Cieślik.-Odpowiedzieli, że to ulubione powiedzenie denata. Dotyczyło wszystkiego. Od spapranej roboty, po pytanie o podwyżkę. Firma działa. Wszyscy czekają na byłą żonę i współwłaścicielkę. Miała dzisiaj dotrzeć.

— Jutro wezwaliśmy ją na przesłuchanie-dorzucam.

Spoglądam w stronę Zenona. Rozumie, że teraz ma zdawać swoją relację. Z pobytu w sekcji przestępstw gospodarczych.

— Ze mną też nie chcieli wiele rozmawiać-zaczyna swoje sprawozdanie.-Nie chcą nikomu szkodzić. Znają prawdę. Wiedzą, że jest powiązanie między ich szefem a denatem. Mają nadzieję na powrót szefa. Jedyne, czego się dowiedziałem, to to, że ich szef więcej siedział w terenie, niż za biurkiem. Poza tą jedną sprawą, wszystkie inne były w miarę rozwiązywania, zamykane. Mieli niezłe wyniki. O tej konkretnej firmie? Nie chcą mówić. Pytają, kto będzie ich sprawdzał.

Spogląda na mnie z uwagą.

— Podejrzewam, że Wydział Wewnętrzny. Pytanie, czy nasz, czy z Warszawy.-odpowiadam.

— Na dzisiaj dosyć. Wracajcie do domów, odpocząć. Może do tego czasu znajdzie się ten nasz zaginiony. Może była żona denata wniesie coś nowego. Odmarsz!

Opuszczają pomieszczenie. Dochodzi osiemnasta. Sam wracam do domu.

— Tata! Tata! -krzyczy od drzwi mój syn Paweł. Tatuś! -Dokłada swoje Alinka.

Podbiegają do mnie z rozpostartymi rączkami. Biorę je czule w objęcia. Moje największe skarby. Ośmioletnie bliźniaki.

— Myć ręce i do stołu-dobiega z kuchni głos Laury.-Musztra byłej policjantki działa.

Spoglądamy na siebie z uśmiechem. W naszym domu rządzi jedna osoba. Wszyscy muszą się podporządkować. Po wyjściu z łazienki zasiadamy przy kuchennym stole. Gołąbki pachną. Zupa grzybowa przebija jednak wszystko. Pora posiłku to najlepszy czas na rodzinne sprawy. Nic innego nie ma znaczenia. Dzieci opowiadają co działo się w szkole. Laura dorzuca swoje przemyślenia. Ta godzina to magiczne chwile.

— Dzieci do mycia. Potem możecie obejrzeć telewizję-stanowczy głos Laury kończy naszą kolację.

— Tatuś musi odpocząć-Dołączy do was później.

Bliźniaki nie wdają się w słowne utarczki. Wiedzą, że do piątku mają rygor natychmiastowej wykonalności. Swoboda zaczyna się w weekendowe dni. Wychodzą bez szemrania.

— Wiem już o zaginięciu Romka-rzuca Laura podchodząc do mnie. -Przytula się mocno.-Miałeś ciężki dzień. Przepraszam za poranek. Miałeś prawo dzwonić.

— To ja przepraszam.-Odwzajemniam pieszczoty.

— Nic mnie nie usprawiedliwia.-Skąd wiesz o Romku? -pytam z ciekawości.

— Agnieszka dzwoniła. Płakała przez telefon.-Wiesz, trochę żałuję, że nasze kontakty uległy rozluźnieniu.

— To nie nasza wina-odrzucam zarzuty. -Roman tak postanowił. Mieliśmy na siłę ciągnąć nasza znajomość? -To działa w obie strony.

— Agnieszki mi szkoda.-wtrąca Laura.- Zawsze pragnęła zostać matką. Zazdrościła nam naszych maluchów. Z drugiej strony. Nie wiem, jaka była przyczyna. Nigdy o tym nie mówiła.

— Powiedz mi, Lauro, co sądzisz o ich małżeństwie? -wiesz, jak liczę się z Twoją opinią.

— Nigdy o to nie pytałeś? -spogląda na mnie ze zdumieniem.-Co się naraz zmieniło?

— Podejrzewamy, że denat, ten nasz instalator i Roman, byli wspólnikami. Romek zniknął z jakiegoś, tylko sobie znanego powodu. Obawiam się, że jest bardziej umoczony, niż nam się wydaje.

— Powiem ci Kaziu, że Romkowi zawsze zależało na jednym. Chciał być lepszy od ciebie. We wszystkim. On Tobie zazdrości. Gdyby sam się nie usunął? -To ja bym interweniowała. Dla spokoju naszej rodziny.-dorzuca z przekonaniem.

— Pierwszy raz mówisz tak źle o jednym z moich kolegów. Dlaczego wcześniej nie podzieliłaś się swoimi wątpliwościami?

— Widziałam, jak przeżywałeś odrzucenie. Przecież on był twoim jedynym przyjacielem. No, prócz mnie-dorzuca. -Miałam mącić? -Niedoczekanie. Kiedy Romek wreszcie się odnajdzie? -Sam z nim porozmawiasz. Mnie nie pytaj. Wierzę w to, że wdał się w szemrane interesy. Niedawno spotkałam na mieście Agnieszkę. Zaciągnęła mnie do ich mieszkania. Widziałeś te meble, ozdoby? Ten ich cały blichtr? To wszystko kosztuje majątek. Jak z pensji gliniarza można sobie na to pozwolić? Nawet Agnieszka nie zarabia tak dobrze. Stać ich było ostatnio na zagraniczne wojaże. Przy każdej okazji.-sam sobie odpowiedz.-mówi, wstając z moich kolan.

— Pora z dziećmi porozmawiać.

Wychodzi z kuchni, pozostawiając mnie w zadumie. Co ze mnie za śledczy? Sam powinienem dojść do takich wniosków. Widziałem dzisiaj to mieszkanie. Nie przyszło mi do głowy, że tyle jest warte. Jutro muszę pogrzebać w jego dochodach. Jak znalazł, sprawa dla Karoliny.

Zbieram się i dołączam do mojej cudownej rodziny.

Następny dzień zaczyna się od tragicznej wiadomości. Znaleziono porzuconą w rowie walizę. Obok kamieniołomu. To nawet nie był rów. Takie niewielke zapadlisko. W walizce poćwiartowane ciało naczelnika Romana Dębniaka. Na zwłoki natrafili bezdomni, szukający miejsca na odpoczynek. Waliza leżała przykryta wyrwanymi krzakami. Kamieniołom od wielu lat jest ogrodzony. Ze względów bezpieczeństwa. Woda kusiła do kąpieli. Niejednego.

W ten majowy poranek, znowu zostałem obudzony bardzo wcześnie. Po kilku minutach siedziałem w czekającym radiowozie. Nowy kierowca nie był rozmowny. Wykonałem podstawowe telefony. Do wszystkich moich podwładnych. Mieli dotrzeć na miejsce. Jak najszybciej. Nawet Szymon.

Pierwsi na miejscu znaleźli się nasz patolog, doktor Kosma oraz Karolina. Po ich minach zrozumiałem, że to nie był głupi żart.

Po przywitaniu, doktor zaczął snuć swoje pierwsze teorie.

— Podejrzewam, że zginął w tym samym czasie, co ten wczorajszy.-zaczyna.-nie zdziwi mnie nawet to, że wcześniej oboje razem ucztowali. U tego Bielczyka znalazłem serwetkę z logo knajpy. To niedaleko stąd. „Pod smoczym łbem”.Nie wiem dlaczego podają tam orientalne potrawy. Powinny być tylko nasze, krakowskie.

— Skąd wiadomo, że byli tam oboje? -pytam.

A, stąd, że Dębniak też miał taką samą serwetkę. Na dodatek musiał się oblać jakimś śmierdzącym jadłem. Koszula w kolorach śmierdziucha. Resztę, jak zwykle po sekcji. Ściągnąłem patologów z Katowic i Cieszyna. Będą mi potrzebni. Nasze laboratorium ma za zadanie odłożyć wszystko inne. Ta sprawa ma pierwszeństwo. -No, to żegnam.- Wasi policjanci niech szybko zrobią zdjęcia. Zabieram go ze sobą.

Odchodzi w stronę swojego samochodu.

— To się porobiło- słyszę dochodzący głos Karoliny.-Nikt nam nie popuści. Będziemy na celowniku wszystkich.-Jak pan myśli? -Jeden zabójca, ten sam, czy w kilka osób załatwili?

— Nie teraz, Karolina. Idź do naszych chłopaków. Zróbcie te zdjęcia. Bez zbędnych dyskusji. Potem pogadamy.

Odchodzę w stronę otwartej walizy. Przełykam ślinę. Przecież nie tego się spodziewałem. Nawet w najgorszych koszmarach. Doczekać takiego końca? Co za podły los. Spoglądam na szczątki. Tego widoku nigdy nie zapomnę. Koszmary będą nam wszystkim śniły się po nocach. Całe ciało zmasakrowane. Poćwiartowane, tylko głowa przypomina, że to człowiek. Znajomy. Kiedyś bardzo bliski.

Oddalam się z miejsca. Ze smutkiem. Dlaczego doszło do tak haniebnej zbrodni? To jedyne na czym obecnie się skupiam. Odnaleźć potwora.

Wracam na komendę. Pierwsze kroki do szefa. Dzwonił nieustannie. Ignorowałem telefony. Gdzie te czasy, kiedy mieliśmy więcej swobody?

— Dlaczego nie odbiera pan telefonów?.-słyszę od progu. -Asystentka szefa wkurzona.-Wyładowany?

— Nie. Wcale. Pani Jolu! To nie było na telefon. Przykro mi! -odpowiadam smętnie.-Szef u siebie?

Pokazuje drzwi, ręką. Bez słowa. Chyba rozumie, co sam czuję. Kiwam głową i wchodzę do jaskini lwa.

— Jesteś wreszcie! -Inspektor Rudzik na powitanie. -Czemu nie odbierałeś telefonu?

Spoglądam na niego bez słowa. Kiedy nasz szef, zwraca się do podwładnych po imieniu? To świadczy o dwóch rzeczach. Albo jest wkurzony, albo tak przejęty. Podejrzewam jednak, że dziś, to jedno i drugie. Nałożyło się na siebie. Kumulacja. Psiakrew! Tylko miliona brak.

— Szefie! -zaczynam zdawać raport.-gdyby szef widział, to co my. -Nie da się opisać. Nasz kolega skończył tak marnie, nie pamiętam, kiedy widziałem kogoś, aż tak sponiewieranego.

— Chcesz koniaku? -rzuca.

— Żadnego alkoholu.-odpowiadam.-Nie pomoże. Czeka nas zresztą ogrom pracy. Muszę wracać i zacząć ogarniać ten cały bałagan. Na żałobę, przyjdzie jeszcze pora. Najpierw musimy znaleźć tego psychopatę.

— To wracaj do pracy -wyraża zgodę.-Pamiętaj, że tu jestem. Zawsze do dyspozycji.

Odwracam się. Bez słowa. Prosto w stronę swojego gabinetu. Co tak pusto? Gdzie podziali się moi ludzie?

— Dzwonię do Karoliny. Informuje mnie, że czekają w sali konferencyjnej.

Witają mnie wszyscy moi podwładni. Szymon także dołączył. Zobaczywszy mnie, wstają ze swoich miejsc. Pokazuję, że mają siadać. Podchodzę stolika. Nalewam sobie kawę. Obok stoi talerz z ciastkami. Ciekawe, komu chciało się wędrować do pobliskiej cukierni? Biorę jedno. Odwracam się w ich stronę. Siadam na swoim starym miejscu. Tyłem do okna. Nie rozprasza. Spoglądam na całą ekipę. Tacy skupieni, cisi. Jak nie ci sami, co wczoraj.

Od lewej siedzi Szymon. Wydoroślał przez te ostatnie pół roku. Zmężniał. Wysoki i barczysty. Spojrzenie niebieskich oczu, zawsze trafia do kobiet. Bez względu na ich wiek. Ten genialny prawnik, zamiast robić karierę? Woli szukać złoczyńców. Właśnie skończył nauki w szkole w Szczytnie. Był najlepszy w grupie. Obok niego rozsiadł się Norbert. Ten 35 latek jest fanem wszystkiego, co się rusza. Potrafi naprawić stosunki międzyludzkie, jednocześnie grzebiąc w starym gracie. Dawno skazanym na wyrzucenie. Największa miłością darzy swojego syna Jaśka, lat dwa. Na drugim miejscu lokuje swoją żonę, Olgę. Powtarza to do znudzenia. Za Bercikiem rozsiadła się nasza internetowa gwiazda, Karolina. Nie dosyć, że piękna (wygrała konkurs Miss, wojewódzki),to na dodatek dysponuje ścisłym umysłem. Skończona Informatyka i Matematyka. Hakerska „Geniuszka”. Naprzeciwko Karoliny rozsiadł się Zenon. Pracuje ze mną od niedawna. Jako zapalony mistrz bokserski, jest wspaniałym towarzyszem we wszystkich policyjnych akcjach. Do policji zaciągnął się po Technikum Chemicznym. Pirotechnika nie jest dla niego żadną tajemnica. Namiętny czytelnik kryminałów. Spoglądam na ostatniego. Janek, który dołączył właśnie do naszej ekipy. Najlepszy rajdowiec świata, sumienny i mało zdyscyplinowany. Ma jednak to coś, co wielu mu zazdrości. Wspaniałą intuicję. Jest odważny, aż do przesady. Potrafi myśleć.

— Znacie ostatnie wydarzenia-moje pierwsze słowa.-Trudno nam wszystkim uwierzyć w ten ciąg zdarzeń. Nie będziemy jednak nikogo osądzali. Traktujemy śmierć naszego kolegi, jako jedno śledztwo, na równi, ze śmiercią Błaszczyka. Bez osobistych wrażeń. Zrozumiano!

Spoglądają po sobie. Niepewni co odpowiedzieć. Nikt nie chce pierwszy się wychylić. Nawet ich rozumiem. Sam mam z tym kłopot. Zatem niech będzie neutralnie.

— Czy doktor Kosma dostarczył nowych informacji? -pytam spokojnie.

— Nic jeszcze z patologii nie dotarło-odpowiada Karolina.-Kiedy rano wyjeżdżał z tego miejsca zbrodni, to powiedział, że dzisiaj, coś tam dostaniemy. Nie mówił jednak kiedy.

— Karolina! -Skąd wiadomo, że tam jest miejsce zbrodni? -pytam.

— Prawda! -Tego akurat nie wiemy-odpowiada zdecydowanie.-Wiemy jednak, że tam zostały znalezione zwłoki. Jak myślicie? -Zabójca targał walizę z daleka? Nie jestem o tym przekonana.

— Gdyby było dwóch lub więcej zbrodniarzy. Daliby radę? -wrzuca swoje Janek.

— Tam czasami, co ja mówię, tam przecież dużo osób urzęduje. Nie tylko bezdomni-dorzuca Zenek.-Skąd mogli wiedzieć, że nie trafią się świadkowie?

— Tego nie wiemy-dorzuca swoje Bercik.-Właściwie nic nie wiemy, prócz tego, co wiemy.

— Czekajcie! -Mącicie wszyscy.-przerywam ich pomysły.- Błaszczyka znaleziono od razu, praktycznie. W poniedziałek, bladym świtem.-Romana Dębniaka nikt nie widział od sobotniego poranka. Jeżeli patolog potwierdzi, że jedli w niedzielę te same potrawy? -To będzie znaczyło, że mogli wspólnie spędzać czas. Do swojej śmierci. Nasz doktorek musi określić dokładnie czas zgonu Romana. Oboje znali zabójcę, lub zabójców. Inaczej to wszystko nie ma sensu. Knajpę wspólnie zaliczyli. W niedzielny wieczór. Co zatem stało się potem? To, że zabił jeden drugiego? Wykluczamy.

— Czy pańska żona, Laura, już wie? -pyta Szymon.-w ostatniej sprawie, to ona wykryła sprawcę.

— Chwileczkę! Szymonie Grzelak! -Jedna uwaga! -Moja żona siedzi w domu i wychowuje nasze dzieci. Policjantką przestała już dawno być. Teraz jest na pełnym etacie. Domowym. Zrozumiano!

Spoglądam na twarze zdziwionych współpracowników. Nie tego się spodziewali.

Gdybym wiedział, jak sam bardzo się mylę? Język bym sobie przyciął.

— Wracając do sprawy. -wyznaczam zadania.

— Szymon pojedzie do firmy, tego kanciarza Bielczyka. Zabierz kilka osób. Mundurowych. Najwyższa pora na porządne przeszukanie. Trzeba postraszyć to całe towarzystwo. Niech zaczną gadać.

— Norbert uda się do domu naszego policjanta. Prokurator wydał zgodę na przeszukanie. Wdowy na razie nie tykać. Tam bogactwo bije po oczach. Skąd takie pieniądze?

— Szefie! -zabiera głos Karolina.-Agnieszka Dębniak, z domu Jawornicka. Mówi to panu cokolwiek?

— Chcesz powiedzieć, że ona pochodzi z tych bogaczy? Najbogatszych?

— Tak-potwierdza. -To miliarderzy. Może spać na złocie i wszystko zostanie udokumentowane.

— Powiem, że nie wiedzieliśmy.-Nigdy się nie afiszowali. Pieniadze odpuszczamy.

— Zenon zabierze jakiegoś swojego kolegę. Udacie się do domu Bielczykowskiego. Macie zgodę. Wyważyć drzwi. Potem wezwiecie ekipę do rewizji. Tę samą, która skończy przeszukanie mieszkania naszego policjanta.

— Karolina i Janek, zajmiecie się sprawdzaniem teczek, które zostały umorzone przez naczelnika. Tylko te od przekrętów denata. Resztą niech zajmie się inny wydział

Po południu ma zjawić się była żona Bielczykowskiego. Nie wiemy, gdzie obecnie przebywa. Poprzez sekretarkę firmy otrzymała nasze wezwanie. Mam nadzieję, że do tego czasu, Karolina z Jankiem, coś tam znajdą. -Wy także. Spoglądam na Szymona.-Pomożesz.

Sam jestem umówiony z zastępcą Romana. Frygiel Mirosław już czeka. Moja ekipa nie musi o tym wiedzieć.

Rozchodzą się prawie wszyscy. Pozostaje Karolina z Jankiem. Będą tutaj pracowali.

Sam udaję się w stronę pobliskiej kawiarenki. Mirek już czeka.

Siadam obok niego. Pijemy kawę. W milczeniu. Żaden z nas nie chce pierwszy zaczynać tej niemiłej rozmowy.

— Powiedz mi, Mirku, dlaczego ty zostałeś zastępcą? -rzucam znienacka.

Spogląda na mnie spokojnie. Nie zaskoczyłem go tym pytaniem.

— Województwo ściągnęło mnie specjalnie. Od jakiegoś czasu podejrzewali przekręty. Nikogo nie złapali za rękę. To nie chodzi tylko o tę ostatnią firmę. Jestem drugi rok zastępcą w gospodarczych przekrętach. Tam, gdzie mnie potrzebują. Jednak takich machlojek, nigdy nie widziałem. U nas. Tam, gdzie powinno się je tępić. Miałem w przyszłym tygodniu napisać ostateczny raport. Cała jednostka nadaje się do wymiany. Utworzyli swoje własne państwo, w państwie. Jedyne prawo, które obowiązywało? Kto da więcej? Ten nie będzie nękany. Dawno chciałem ukrócić ten proceder. Niestety! Nasza „wierchuszka” kazała czekać. Zrobić to porządnie. Teraz mają problem. Śmierć samego naczelnika.

— Nie mogłeś wcześniej zadziałać? -pytam oburzony.

Na jakim ty żyjesz świecie? -odpowiada zaczepnie.-Naczelnik miał niezłe układy. Podobno ten Bielczyk, także. Dzisiaj nie są dobre czasy na granie dobrego gliny. Kazali czekać? Czekałem. Co z tym zrobią? Nie mam bladego pojęcia. Sam wracam do Warszawy. Moja rodzina ma dosyć takiego życia. Jedyne co dla ciebie mam, to kopie moich papierów. Dowody na przekręty. Zrób sobie z nimi, co chcesz.

— Powiedz mi na koniec.- Kto mógł go zabić? Któryś z kolegów? -pytam z ciekawości.

— U nas nie szukaj-odpowiada z pewnością, graniczącą z bezczelnością. -W wydziale sięgano po pieniądze. Nikt nie pytał o źródło. Stracili wszystko. Nawet więcej. Jeszcze do nich nie dotarła ta oczywista prawda. Nawet ci nie zazdroszczę sprawy.Szukania powiązań. Będą ci rzucali pod nogi wszystkie kłody.Nic więcej nie wyciagniesz z takiego, jak ja steranego życiem gliny.

Podnosi się z miejsca. Podaje mi rękę i wychodzi bez słowa. Zamawiam drugą kawę.

Czy usłyszałem groźby? Kim są mocodawcy? Naprawdę, aż tyle można zarobić na przekrętach? To jakieś szaleństwo!

W moje myśli wkrada się dźwięk telefonu. Natarczywy. Laura. Odbieram z niechęcią.

— Kiedy zamierzałeś poinformować mnie o śmierci Romana? -pyta z wyrzutem.-Dowiedziałam się od Agnieszki. Dzwoniła zrozpaczona. Właśnie od niej wyszłam. Wyproszono mnie grzecznie. Mnie! — Twoi koledzy, nasi koledzy.-Oj! Kochany! Porozmawiamy jak wrócisz. Długi sygnał zwiastuje koniec rozmowy. Tego mi tylko jeszcze brakowało. Nadzoru własnej żony.

Z takimi niewesołymi myślami wracam do pracy. Karolina z Jankiem kłócą się tak, że słychać i zza zamkniętych drzwi.

— Wspaniała współpraca. Gratuluję! -odzywam się, wchodząc do pokoju.-Za długo razem pracujecie? -Pytam.-Ledwo kilka godzin upłynęło. Jak tak można.

— My się nie kłócimy, panie Szefie-wtrąca Janek.-Mamy tylko odmienne zdanie na wszystkie przeczytane sprawy.-Może trochę głośne.

— Zdążyliście wszystko przejrzeć? -pytam oszołomiony.

Spoglądam na leżące teczki. Całe stosy, poukładane w jakimś, tylko im przydatnym kluczu. Nad każdym stosem leży kartka.

— Na razie układamy- wyjaśnia Karolina.- Ci z przekrętów nie są pomocni. Wprawdzie poznosili, ale wszystko jest wymieszane..Poprosiliśmy archiwum o te same papiery. Zaraz przyniosą. Będzie czytania na cały rok.

— Mało tego.-Dorzuca Janek.-Wszyscy są na nas wściekli.-My na siebie wzajemnie też.

— Coś tam jednak już sprawdziliście. Widzę po ułożeniu.

— Szefie! -te pierwsze teczki są z ubiegłego tygodnia. Wygląda na to, że naczelnik zaczynał czyścić. Brakuje wielu kartek. Nic nie zgadza się ze spisem. To są złożone skargi na firmę i samego Bielczyka. -Tłumaczy Karolina.-Ten stos obok. Dotyczy wszystkich niby załatwionych i oddanych do umorzenia. Ta trzecia sterta. Jeszcze nie zaczęliśmy. Tam wszystkie sprawy z ostatniego miesiąca. Nie tylko naszego denata.-Zapisuję dane klientów. Trzeba ich solidnie przesłuchać.

— Przecież to roboty na całe miesiące-wtrąca Janek. -Wszystkich mamy przesłuchać?

— Właśnie w tym jesteśmy odmiennego zdania, szefie.-Janek woli tych, co najwięcej stracili.-Mnie wychodzi, że wszystkich. Bez względu na kwotę.-Jak pan myśli?

Zanim zdążę odpowiedzieć? Otwierają się drzwi i wchodzą policjanci z kartonami. Domyślam się, że to tylko te, które dotyczą naszej sprawy. Karolina podpisuje odbiór.

Spoglądamy na pudła, potem na siebie.

— To jaka decyzja? -pyta z niesmakiem Janek.-Stwierdzam, że w patrolu miałem większe sukcesy. Cieszyły.

Zanim jestem w stanie podjąć jakąś rozsądną decyzję? Ponowne otwarcie drzwi zwiastuje następną dostawę papierów. Wchodzi Szymon z kilkoma policjantami. Niosą pudła papierów. To firmowe. Z biura Bielczyka. Policjanci odstawiają pudła, salutują i odchodzą. Szymon spogląda na zdobycze.

— Teraz możemy skład makulatury otworzyć-stwierdza ze smutkiem.

— Szefie! Za nami idą następne. Zenon i Norbert niosą kartony ze swoich rewizji..Będzie się działo.

Karolina podchodzi do stolika. Parzy dla wszystkich po kubku kawy. Ogarnia teczki na stole. Pozostają tylko laptopy.

Wchodzą wkurzeni policjanci. Wszyscy. Odstawiają swoje pudła i wychodzą. Bez salutowania. Norbert z Zenonem dołączają do nas. Sięgają po swoje kawy. Chwila wytchnienia. Dla nas wszystkich.

— Spodziewałem się pracy-zaczynam.-Tego jednak, nie przewidziałem. Jesteśmy śledczymi. Nie archiwistami. Niech naczelnik daje kilku ludzi. To nie dla nas.

Przecież Karolina z Jankiem dostaną oczopląsu. Jeszcze dojdzie do buntu.

— Szefie! -Nie będzie tak źle. Słyszę niepewny głos Karoliny. -Musimy od czegoś zacząć.-My dalej robimy swoje. Chłopcy wezmą przejrzą papiery. Co będzie ciekawe? Odłożą. Możemy się w dwa dni uporać. Reszta czasu będzie na nasze pierwsze podsumowania.

— Zaczynaj! Norbert.-Jak poszło przeszukanie mieszkania? -zwracam się w stronę Bercika.

— Najpierw musieliśmy Laurę wyprosić.-odpowiada cicho…

— Dobrze zrobiliście. Moja żona nie ma tam czego szukać. Porozmawiam z nią wieczorem.

— Dobrze by było-odpowiada Bercik. Wychodziła niezadowolona. Szefie! Może by nam tutaj pomogła?

— Wybij to sobie z głowy.-żadnych takich pomysłów. Zrozumiano? -Dotyczy wszystkich.

— Dobra! Dobra! -Zapytać nie wolno? -Bercik milknie. Zaczyna relację z przeszukania.

— Znalazłem w kilku książkach spore sumy pieniędzy. Waluta obca. Euro i dolary. Tego nie rozumiem.Nie miał sejfu? Kręci głową z niedowierzaniem.- Zabraliśmy też wszystkie papiery. Jego żona nie robiła żadnych przeszkód. Wygląda na załamaną. Na pożegnanie wymogła, że chce być na bieżąco. Co miałem zrobić? Obiecałem.-Dodam tylko, że na widok wyciąganych pieniędzy, zrobiła wielkie oczy. Zaskoczona. Na pewno nic o nich nie wiedziała.

— Tym sam się zajmę-odpowiadam.-Zobaczymy co jest w papierach. -Teraz Zenon.

— Włamaliśmy się przez okno na parterze.-zaczyna.-Tam dopiero twierdza. Bogata. Cały dom jest jak z najlepszych żurnali. Piwnica to istne cacuszko. Nic, tylko zazdrościć. Tam znalazłem sejf. Jeszcze się nad nim pastwią. Prokurator został na miejscu. Podziwia wnętrza. Nie znaleźliśmy większych sum pieniędzy. W szufladzie kuchennego stołu była koperta. W niej dwa tysiące. To chyba na bieżące wydatki. Wszystkie papiery trzymał w swoim biurku. Nic interesującego.

— W sejfie mogą być te, które nas będą obchodziły.-odpowiadam. — Dowiemy się więcej, po przesłuchaniu byłej żony. Może ona nas oświeci. Powinna dojść za godzinę.

Co ustaliliście w firmie naszego drugiego denata? -Pytam Szymona.

— Tam towarzystwo siedzi, jak na minie czołgowej. -Zaczyna relację.- Nikt się nie wychyla. Nikt nic nie wie. Znaczy co oni sobie wyobrażają? Sam szef dokonywał przekrętów? -Reszta święci? — Jutro zacznę ich przesłuchiwać. Dostali godziny do odpracowania. Na komendzie. Nie będę miał litości. Jedyną osobą, która ze mną rozmawiała normalnie, była pani Kasia. Katarzyna Piórek. Mądra, zaradna, prawa ręka szefa. Od niedawna. Wcześniej zajmowała się kadrami. Jestem z nią dzisiaj umówiony. Muszę zdobyć jak najwięcej informacji o działalności firmy.

Kto będzie ogarniał te wszystkie papiery? -pokazuje ręką.-My sami nie damy rady.

Wszyscy rozglądają się wokoło. Wszędzie pełno kartonów i teczek. Faktycznie!

Kto to ma ogarnąć.

— Jutro postanowię. -Podzielimy się zadaniami.- Zenon będzie przesłuchiwał żonę Bielczyka. Sam będę asystentem. Szymon jest też umówiony. Z panią Kasią.

Reszta niech posiedzi nad papierami. Najlepiej tymi z przekrętów. Naczelnika Romana.

Moją przemowę przerywa telefon. Karola pokazuje, że musi wyjść i odebrać. Skinieniem głowy wyrażam zgodę. Wychodzi. Zamyka za sobą drzwi.

O tym kto dzwonił dowiedziałem się dużo później.

— Laura! Dzień dobry! -Coś się stało? -Pyta Karolina.-mamy naradę nie mogę teraz rozmawiać.

— Umówmy się wieczorem-słyszę odpowiedź Laury, żony szefa.-Na basenie. Tam, gdzie zawsze.

— Będę. Do zobaczenia.

Po powrocie Karoliny mogłem zająć się swoimi obowiązkami. Stos papierów na moim biurku wprawdzie nie był tak wielki, ale nie mógł czekać. W nieskończoność.

Wreszcie doczekałem się na telefon Zenona. Wdowa przyszła na przesłuchanie. Z ulgą odszedłem od biurka. Skierowałem się do jego pokoju. Tam przy biurku, po drugiej stronie, zobaczyłem piękną kobietę. Wieku nie jestem w stanie określić. Wysoka. Szczupła i bardzo elegancka. Moja Laura potrafiłaby określić charakter osoby. Po samym wyglądzie. Dla mnie to ciemna strona. Jednak wszystkie kobiety mają to coś. Instynkt. Usiadłem obok okna. Przedstawiłem się. Zenon zaczął swoje przesłuchanie. Podstawowe dane. Maryla Bielczyk odpowiadała spokojnie. Bez zastanowienia. Zacięło ją dopiero, gdy przesłuchujący zapytał o stosunki między byłymi małżonkami.

— Nie rozumiem o co pan mnie pyta? -chce wiedzieć.-Po rozwodzie nie spotykaliśmy się na prywatnym gruncie. Prawdę mówiąc, wszyscy nasi przyjaciele zostali z Mateuszem. Może i dobrze. Początkowo miałam do nich wiele żalu. Z czasem pogodziłam się ze stratami. Co mi po takich przyjaciołach.

— Jak wyglądała pani współpraca zawodowa? -pytam.

Odwraca się w moją stronę. Lekki uśmiech na ustach. Patrzy na mnie z namysłem.

— Nie bywałam w biurze. Nasze ustalenia dotyczyły tylko comiesięcznych przekazów pieniężnych. Ostatnio byłam w firmie jakiś rok temu. Miałam podpisać sprawozdanie. Od razu powiem. Podpisałam bez czytania. Okazało się potem, że Mateusz zmienił warunki funkcjonowania całej firmy. Nie ingerowałam tylko dlatego, że interesowały mnie pieniądze. Może pan wierzyć. Niemałe. Dopiero teraz dowiedziałam się o przekrętach. Nie dziwi mnie to wcale. To, że został zabity? Też przyjmuję. Ze smutkiem. Pozostaje samej uporać się z tym całym bałaganem. Nie tego chciałam.

— Przejmuje pani firmę? -pytam.-Przejmie pani także wszystkie zobowiązania. Zdaje sobie pani z tego sprawę.? -Informuję.

— Mam zamiar wszystko wyprostować. Potem pomyślę nad sprzedażą. Może jakaś spółka? — Nie jestem pewna.

— Kto z firmy miał żal do pani męża? Może jakiś były pracownik? -zadaje Zenek. Oczywiste pytanie.

— Nie mam pojęcia.- Jak mówiłam.- Nie było mnie w firmie od dawna. Nasze drogi rozeszły się po rozwodzie. Kto mu źle życzył? Moje pytanie brzmi. Kto mu dobrze życzył? Nikt. Miał samych wrogów. Temu i tamtemu odbił żonę. Na jeden raz. Tak dla sportu. Drugiemu zwinął nowe zlecenie. Jeszcze innemu napluł w twarz, publicznie. Dosłownie. Mogę tak mnożyć. To były przyczyny naszego rozwodu.

Do tego nie był uczciwym pracodawcą. Kiedyś tak. Pilnowałam tego osobiście.

Dzisiaj więcej dowiecie się od jego pracowników. Czy ma przyjaciół? Tych naszych wspólnych, kiedyś? Sami sprawdzajcie. Tu macie listę tych wszystkich sprzed lat.

Podaje ręcznie zapisaną kartkę.

— Na więcej pytań nie odpowiem. Może dopiero, gdy zapoznam się z papierami firmy. Mam zamiar od jutra wrócić na pełen etat.

— Znała pani Romana Dębniaka, naczelnika wydziału przestępstw gospodarczych? -rzucam.

Chwila wahania nie umyka mojej uwagi. To daje do myślenia. Czekam cierpliwie.

Znałam.-odpowiada. — Jego żona załatwiała w naszejfirmie założenie internetu i kablówki. Jest wspaniałą tłumaczką. Polubiłysmy się i dlatego, przy jednej z okazji poznaliśmy jej męża. Czasami wspólnie się spotykaliśmy. Do czasu, gdy moje stosunki z mężem ulegly pogorszeniu. Ostatnio wszyscy byliśmy na grillu w ubieglym roku. To chyba było nasze ostatnie wspólne wyjście.

— To wszystko.-mówię.-Jest pani wolna.-Proszę być do naszej dyspozycji. Co do dalszej działalności firmy? -O tym zadecyduje prokurator. Proszę się do niego zwrócić. Z naszej strony to wszystko. -Wstaję. Nasz świadek robi to samo. Wychodzi bez słowa.

— Szefie! Co o tym myślisz? -chce wiedzieć Zenek.-Jakoś to wszystko brzmi beznadziejnie. -Dlaczego nie pytalismy jej o alibi?

— na to za wcześnie-odpowiadam. -Nie będziemy płoszyć.

— Masz rację, co do jej wyjaśnień.-Odpowiadam.-Zgrzyta między zębami. Kłamstwo na kłamstwie. Nie wykluczamy z grona podejrzanych.

Wracam do swojego gabinetu. Do domu nie jest mi spieszno. Laura z dziećmi wybierają się na basen. Mogę spokojnie popracować.

— Mam problem-rzuca Karolina do siedzącego obok Janka.-dzwoniła żona szefa, Laura. Chce się spotkać. Czarno to widzę. Dzisiaj na basenie.

— Szef wie? -pyta.

— Nic nie wie.-odpowiada Karola.-Wtedy by się działo. Przecież od kiedy Laura została postrzelona przez tego idiotę? -Szef nie pozwala jej nawet na malutką pracę.

— Na pewno chce się włączyć w śledztwo-domyśla się Janek.-idź! -Tylko uważajcie obie.

— Konsekwencje będą nieuniknione. Zdajesz sobie z tego sprawę?

— Jakie konsekwencje? -pyta wchodzący Bercik. Za nim wchodzi Szymon.

— Coście tak zamilkli? -chce wiedzieć.-Mowę wam odjęło?

— Laura chce się spotkać.-odpowiada Karolina.-Dzisiaj.

— Rany boskie! To się będzie działo.-rzuca Szymon. -Szef na pewno jest niczego nieświadomy?

— Żebyście wiedzieli.- Nie ma o niczym bladego pojęcia.-rzuca Janek.-Znacie naszą Laurę. Nie popuści.

— Przecież nie wiemy, czego tak naprawdę chce? -Może tylko pogadać o prozie życia.-filozofuje Norbert.

— Sam w to nie wierzysz.-mówi Szymon pukając się w głowę. -Nasza Laura ma dosyć siedzenia w domu. Chce być pomocna. Idź Karolcia na to spotkanie. Jutro będziemy się tym martwili.

— Czym się martwicie? -zadaje pytanie wchodzący Zenek.-Odpowiedzcie jak przyjaciel pyta.-Co z wami. Zamurowało?

— Laura dzwoniła do Karoliny. Chce się spotkać. Dzisiaj.-uświadamia Zenona Szymon.

— Kurna! Jasna cholercia! -na tyle stać Zenka. Siada ciężko na pierwszym, wolnym krzesełku.

— Rozumiem, że szef jest nieświadomy? -zadaje zbędne pytanie.

— Jak to niemowlę.-odpowiada Bercik.-Niczego nieświadome, a szczęśliwe.

— Dosyć tych mądrości.-dorzuca Karolina. -Jak nie macie nic do roboty? -Marsz! Do domu.-Jutro też jest dzień.-Ostatni zamyka. Nie zamierzam sprzątać tej makulatury.

Wychodzi zatrzaskując za sobą drzwi.

— Obie razem napytają sobie biedy-odzywa się Janek. Musimy je wspomóc.-Zgadzacie się ze mną?

— To wiadomo od początku.-mądrzy się Szymon.-Jak wszyscy, to wszyscy.-Karolina ma rację. Jutro zaplanujemy dalsze nasze działania. Wychodzimy.

Zasapana Karolina wbiega na teren basenu. Widzi z daleka oczekującą na nią Laurę. Witają się serdecznie. Kiedyś nierozłączne. Obecnie ani jedna nie ma czasu na częstsze spotkania.

— Dziękuję, ze przyszłaś-odzywa się Laura.-Nie byłam pewna.-Chcę wam pomóc.-rzuca od razu.-Nie chce prosić męża. Znam jego odpowiedź.-Jak będzie?

— Tego się spodziewaliśmy, gdy zadzwoniłaś- śmieje się Karolina. Ja i reszta drużyny.-Twój maż jest niczego nieświadomy.-Jeżeli chcesz? -Nie ma sprawy. Chodźmy gdzieś porozmawiać.

Wybieramy ustronne miejsce. Z daleka widać cały basen. Bliźnięta są pod opieką ratowników i nauczyciela pływania.

— Jak wyobrażasz sobie naszą współpracę? -Pytam Laury.-Na komendę masz zakaz wjazdu. Tam wszyscy cię znają. Twój mąż dostanie szału.

— Przemyślałam to wszystko.-Odpowiada.-Rano zaprowadzam dzieci do szkoły. Potem mam wolny czas. Zakupy i porządki ogarnę w trakcie myślenia. Mam swój komputer i biurko. Kazimierz nie zagląda. Teraz będzie bardziej zajęty. Dwa morderstwa. -Potrzebne mi wprowadzenie i wytyczne. -Spotkajmy się w mieszkaniu. Rano po odprawie macie swoje obowiązki. Wpadnijcie potem, choć na chwilę. Następnie będziemy w kontakcie telefonicznym lub mailem.

— To nawet ma sens.-odpowiadam.-w swoim domu możesz robić, co ci się żywnie podoba. Kiedy dojdziesz do swoich własnych wniosków? -Znowu się spotkamy. Przedyskutujemy. -Jedyny warunek.-Twój maż ma o niczym nie wiedzieć.

— To wiem bez waszych warunków-odpowiada.

— W takim razie tu masz pendrive i teczkę z podstawowymi danymi.Przewidziałam twoją pomoc.-Baw się dobrze.-Ucałuj dzieciaki.-Po pożegnaniu, znikam do domu.

— Dobry wieczór-witam się z moją Laurą. -Późno dzisiaj wróciłem. Tyle spraw do ogarnięcia.-Dzieciaki już śpią? Pytam. Przytulając i całując Laurę.

— Kaziu! Wiesz, że we wtorki, to one idą wcześnie spać. Skonane przez te treningi w basenie.

Powiedz lepiej, co tam u ciebie w pracy.

— Nie pytaj kochana-odpowiadam.-Chwila ciszy i spokoju.-Co tak pachnie, bosko?

— Dzisiaj zapiekanka ziemniaczana i twoja ulubiona zupa ogórkowa. Myj ręce. Zaraz podam.

— Podnoszę się zdziwiony. Nie będzie żadnego przepytywania? Czy to moja, czy nie moja żona? Ktoś mi ją odmienił. Nie drąży tematu? Co się za tym kryje? Zdumiony, bez słowa wychodzę do łazienki, umyć ręce. Kiedy wracam. Stół zastawiony, kusi do jedzenia.

— Bliźniaki robią postępy-informuje mnie Laura. -Z każdym tygodniem na pływalni radzą sobie coraz lepiej. Możemy być z nich dumni. To była bardzo dobra decyzja. Dziękuję ci mężu.-kończy swoją opowieść Laura.

Spoglądam zdumiony. O czym ta moja żona gada? Przecież to była cała batalia wojenna? Byłem przeciwnikiem. W dodatku na przegranej pozycji.

— Dzisiaj dzwonili twoi rodzice. -informuje.-Zabierają Anię i Pawełka do siebie. W piątek przyjedzie po nich twój ojciec.-Wyraziłam zgodę, gdyż wiem, że w ten weekend będziesz pracował.-Chyba nie masz pretensji? -Odwiozą je w niedzielny wieczór. Mam nadzieję, że wrócisz już z pracy.

Co się dzieje? Moja żona zwariowała. Nigdy sama nie pozwoliła dzieci do rodziców wysłać. Co jej się odmieniło. Dumając nad nowym charakterem małżonki, kończę swój posiłek. Ciągnę Laurę w stronę naszej sypialni. Trzeba wykorzystać dobry nastrój własnej małżonki.

Nastepnego dnia budzi mnie harmider. Dzieciaki szaleją. Jak nigdy, nie dają pospać. Wstaję z niechęcią.

— Tata! Tata! -woła Paweł biegnąc się przywitać. Tatusiu! -dołącza Anitka.-Jesteśmy najlepsi.-Oznajmia z dumą. Na pływalni.

— W piątek jedziemy do dziadków. Mają nowego pieska-informuje mnie Pawełek.

— Pójdziemy też na ryby-dorzuca Ania.-Pojedziemy na koniku.

— To będziecie mieli moc wspaniałych atrakcji.-mówię z uśmiechem.-Bawcie się dobrze.

— Co ty będziesz robiła? -pytam Laurę-Może pojedziesz z dziećmi?

— Nic z tego, kochany.-mam zajęcia. Porządki i gotowanie. Pierogi, bigos i gołąbki. Przyszły tydzień też będzie zajęty. Dzieci szykują przedstawienie w szkole. Może basen będzie dwa razy w tygodniu. W nauce też im trzeba pomóc-dodaje, spoglądając na mnie z uśmiechem.

— W takim razie wieczorami będzie mnie czekała wspaniała uczta.-odpowiadam.- Muszę już iść.-Janek czeka pod blokiem.

Żegnam się z moją cudowną rodziną. Pora złapać tych złych.

— Cześć! Karolina! -Chyba cię nie obudziłam? -słyszę w telefonie głos Laury.

— Nie, już jestem na nogach. -Chciałaś czegoś konkretnego?

— Tak. Podaj mi namiary na tę twoją sąsiadkę. Tę, co tak cudownie gotuje. To pilne.

— Laura! Macie zamiar urządzić imprezę? -pytam oszołomiona. -Nie takich wieści się spodziewałam?

— Jaką imprezę? Zwariowałaś? -Chcę, aby mi ugotowała potrawy na ten i cały przyszły tydzień. Może też posprzątać. -Wracam do pracy. Kiedy ogarnę mieszkanie? -Mąż nie ma prawa wiedzieć.

— Dobrze, masz ten telefon. -Ona powinna już wstać. Możesz dzwonić.

Rozłączam się ze śmiechem. To ci dopiero heca. Laura poważnie potraktowała swoje zaangażowanie w toczące się śledztwo.

— Nasze poranne spotkanie zaczniemy od Szymona.-zwracam się do siedzących osób.-Jak wypadła rozmowa z panią Katarzyną Piórek?

— Pani Kasia ma rozległą wiedzę. Powinna zostać oficjalnie przesłuchana. Najważniejszą rzeczą jaką usłyszałem, to była kłótnia Bielczykowskiego z jego byłą żoną. Trzy miesiące temu. W styczniu, zaraz po Nowym Roku.

— Czekaj! -wtrąca Zenon. -Maryla Bielczykowa powiedziała wczoraj, że nie była od roku w firmie.-To co! -Kłamała? -spogląda w moją stronę.

— Zaprosisz tę panią jeszcze raz na przesłuchanie.-odpowiadam.-Musi powiedzieć, dlaczego rozminęła się z prawdą.-Szymon! Mów dalej

— Pani Kasia opowiedziała o tym, co usłyszała. -Bielczykowski krzyczał na żonę. Nigdy ci tego nie wybaczę. Zrobiłaś ze mnie głupka.-Bielczykowa wrzasnęła, że niech spróbuje, to ona go zabije.

— Zenon. -Wezwij ją na przesłuchanie. -Wyślij mundurowych. Natychmiast! -wydaję polecenie.

Zenek wychodzi bez słowa.

— Szymon niech rozpoczyna przesłuchania pracowników. — Dzisiaj tych obecnych, pracujących. Jutro tych już nie pracujących. Pozwalnianych.-Pomoże Norbert. Karolina z Jankiem podzielą się obowiązkami. Trochę w teczkach. Więcej w przesłuchaniach. Wyłapujecie wszelkie wątpliwości. Ja sam zabieram się za wdowę po naszym naczelniku. Przejrzę materiały z jego domu. Jakieś pytania? -spoglądam wokoło.

— Z weekendu nici? -pyta Karolina.

— Tak.-odpowiadam.- Pracujemy do oporu. Do skutku.Może niedzielę zrobimy wolną.

Wstaję i proszę o papiery z domu Romana. Najwyższa pora dowiedzieć się w czym pracował po godzinach, ten szemrany gliniarz. Wychodzę energicznie. Wreszcie coś, co lubię robić najbardziej. Rozwiązywać zagadki.

— Zanim zaczniecie swoje obowiązki. -informuje Karolina.-Dałam papiery Laurze. Na nośniku pamięci ma dane. Macie jej telefon. Będzie z nami w kontakcie. Róbcie tak, aby szef się nie dowiedział. Teraz do niej pojadę. Wrócę na przesłuchania. -Może już będzie miała jakieś swoje pierwsze przemyślenia.- Teczek, w których są umorzone sprawy. -to na razie. Pa!

— Załatwiłam panią Miecię. -Przyjdzie za godzinę. -Pomoże mi w obowiązkach domowych -informuje na wstępie Laura.

— Mam tylko chwilę. Potem rozpoczynamy przesłuchania.-informuję.-Jeżeli masz już jakieś swoje przemyślenia, to podaj. -Chłopcy są ciekawi.-powiem ci, że wszyscy nam kibicują.

— Przejrzałam wstępnie teczki spraw umorzonych.-Niby wszystko w porządku, ale brakuje potwierdzeń.-Skargi na firmę są. Papiery z przesłuchań klientów, także. Podpisy szefa, czyli naczelnika też. Brakuje w każdym, wniosków z prokuratury. Znalazłam tylko w dwóch teczkach. W pozostałych niby były, wynika ze spisu, ale nie ma.-sprawdźcie w archiwum. Jednego nie ma na pewno. Nikt nie raczył przesłuchać szefa tego procederu. Jego pracowników także. Jak zatem doszło do umorzeń? Kto się za tym kryje?

— Laura! Jesteś pewna? -pytam.-To ważne, gdyż możemy domniemywać, że jeszcze ktoś babrał się w tym gnoju. -Sprawdzimy.-Coś jeszcze masz na teraz?

— Cały proceder zaczął się rok temu. -Sprawdziłam.-Wcześniej wszystko w firmie działało normalnie. Nie było żadnych skarg.-Kombinacje zaczęły się po odejściu z pracy byłej żony.

— To wiemy-informuję. -Po rozwodzie interesowały ją tylko pieniądze.- Firma mogła się zawalić. Wyobraź sobie, że wczoraj kłamała. Niby nie była od roku, ale była zrobić awanturę.-Trzy miesiące temu. Co do papierów naszego naczelnika. Tych z jego domu. Czytałaś?

— Zabiorę się za nie dzisiaj.-odpowiada. -Mam czas. Kazik wróci późno. W piątek teściowie zabierają dzieci do siebie. Będę mogła spokjojnie zająć się wszystkimi papierami.

— W takim razie uciekam.-Jak coś to dzwoń.

Do mojego pokoju wchodzi Szymon z panią Katarzyną Piórek. Zapłakaną. To drobna, szczupła osoba. Niewysoka. Szymonowi sięga ledwie do ramienia.

— Szefie! Można na chwilę? -pyta. -Nie zajmiemy wiele czasu.

— Siadajcie! -Co was sprowadza? -Miło mi pani Kasiu- witam ją serdecznie.

— Pani Katarzyna została dzisiaj zwolniona z pracy w trybie natychmiastowym.-Przyjechała właścicielka i zaczyna wprowadzać swoje porządki. -na pierwszy ogień poszła właśnie pani Kasia.

— Dlaczego akurat panią zwolniła? -pytam z ciekawością.

— Szefowa przyszła wściekła.-odpowiada.-Zagarnęła mnie po drodze. Wręczyła papiery. Powiedziała, że zdrajców nie zatrudnia.-Dodała, że mam się cieszyć iż nie zwolniła mnie dyscyplinarnie.-Nic z tego nie rozumiem.

Spoglądam na Szymona. My wiemy co było powodem. Ponowne wezwanie na przesłuchanie. Nie wie o co chodzi, ale pozbywa się najbliższych.

— Pani Kasiu! -zwracam się do niej serdecznie.-Bardzo nam przykro, że to akurat na panią trafiło. -Jest pani wspaniałym fachowcem. O pracę nie musi się pani martwić.-Teraz proszę nam pomóc. Potem my pomożemy pani.-Szymon przesłucha panią oficjalnie.-Taka niestety procedura. Nie odkładajmy na późniejszą porę. Jest pani dla nas bezcenna.- Poproś Karolinę o pomoc przy rozmowie.-dodaję.

— Dzień dobry! -nazywam się Karolina Polińska, starszy aspirant.-Razem z Szymonem prowadzimy sprawę zabójstwa pani szefa, informuję Katarzynę Piórek.-Będziemy nagrywali naszą rozmowę.-Wiem już, że została pani potraktowana w haniebny sposób. Być może zna pani powód, dla którego zginął pani szef. Po prostu nie uświadamia sobie pani tego.

— To proszę zadawać pytania-odpowiada Katarzyna.-Tak będzie mi łatwiej.

— Proszę nam zatem powiedzieć.-Jakie stosunki panowały w firmie? Nie chodzi tylko o ostatni rok. -Interesuje nas wcześniejszy czas.

— Firma działa na rynku wiele lat.Bielczykowie przejęli ja od poprzedniego właściciela, Mariana Klimczyka-zaczyna opowiadać Kasia.- Pracuję od kilku lat. Znam jej wady i zalety. Kończyłam studia i otrzymałam propozycję.-Jestem przyjezdna.-Wynajmuję małe mieszkanko.-Jak teraz za czynsz zapłacę? -Zaczyna płakać.

Wychodzę z pokoju. Robię trzy kawy. Biorę szklanki i wodę. Wracając, natykam się na czekającego Szymona.

— Ona jest w całkowitej rozsypce-przekazuje.-Nie wiem, czy dzisiejsze przesłuchanie ma sens.

— Jak nie dzisiaj, to kiedy? -odpowiadam.-Myślisz, że jutro będzie miała lepszy humor?

Omijam Kolegę i w chodzę do pokoju. Kasia spogląda w stronę okna. Wydaje się spokojniejsza. Stawiam przed nią kubek z kawa. Obok cukier i mleko w kartoniku.

Przez chwilę nikt się nie odzywa. Spokojnie pijemy kawę.

— Jestem gotowa! -stwierdza stanowczo Katarzyna. -Możecie już nagrywać.

— Na początku działalności firmy, wszystko było w najlepszym porządku. Szef miał smykałkę do znajdowania ludzi. Oni potrafili przyciągnąć każdego klienta. Początkowo zakładaliśmy tylko łącza internetowe. Potem doszła telefonia komórkowa. Na koniec anteny satelitarne. Te ostatnie tam, gdzie był słaby zasięg. Cały południowy region mieliśmy zagospodarowany.. Szefowa była wspaniałą księgową. Potrafiła dzielić zyski, sprawiedliwie. Było na rozruch, było też na premie. Można powiedzieć, że wszyscy nam zazdrościli. Poczynając od konkurencji, kończąc na pracownikach podobnych firm. Odbiorcy byli zadowoleni. Polecali naszą firmę innym zainteresowanym. Dla nas to była najlepsza reklama.

— Proszę powiedzieć od kiedy zaczęło się wszystko sypać? -wtrącam swoje pytanie.

— Pani aspirant! -snuje dalej.-Pierwsze sygnały zaczęły dochodzić jakiś rok temu. -Przychodzili niezadowoleni klienci. Zjawiała się policja. Nie byłam wtedy blisko. Zajmowałam się kadrami. — Wówczas też zaczęło dziać się źle między szefostwem. Była asystentka, Krystyna Gancarz donosiła o złych stosunkach.-kiedy szefostwo dowiedziało się o krążących plotkach? -Poszła do zwolnienia.-Jak ja dzisiaj.- Plotek nie roznosiłam. Byli ze mnie zadowoleni. Dlaczego mnie to spotkało? -kręci głowa z niedowierzaniem.

— Czego dotyczyły kłótnie między szefostwem? -pyta Szymon.

— Podobno nie chodziło o sprawy firmowe. -przekazuje Kasia.-Tam chyba działo się źle, prywatnie. Dlaczego oni się rozwiedli? -tego nie wiem.-szefowa odeszła z firmy a dalej to już wiecie. Wszystko zaczęło się walić. Wciąż przychodzili niezadowoleni klienci. Zamiast zapobiegać stratom? -Szef dalej zdobywał nowych a starymi wcale się nie przejmował. -Mieliśmy dwóch prawników. Teraz nie ma ani jednego. Odeszli. Nie wiem z jakiego powodu.

— Proszę powiedzieć! Co było powodem ostatniej kłótni szefostwa. Tej trzy miesiące temu? -pytam.

Usłyszałam tylko, że on jej tego nie daruje. -Zrobiłaś ze mnie głupka-krzyczał. Wystawiłaś na pośmiewisko.

— Wtedy usłyszałam, jak pani Maryla krzyknęła, że go zabije.-O co im chodziło? Też nie wiem, nie pytajcie.

— Pani Kasiu-zwracam się do niej. -Nikt nie reagował z pracowników na skargi? -To bardzo dziwne. -Jakie dziwne. -odpowiada.-Szef założył nowe numery telefoniczne, a na starych pracowały jego osobiste panienki. Wiecie! Takie do wszystkiego. My dalej swoje, a one tylko reklamacje.

Na dzisiaj skończymy-mówię spokojnie.

— Zaczeka pani chwilę, a my to przepiszemy i od razu pani podpisze.

Kiwam w stronę Szymona. Wychodzimy z pokoju.

— Słuchaj Szymon.-Może ona będzie mogła wspomóc Laurę? Przy okazji nam spadnie z głowy sprawa czytania teczek. Babka zna się na rzeczy-mówię.-Co sądzisz o moim pomyśle?

— Rób co chcesz.-odpowiada.-Mnie już nic nie zdziwi.-Jak Laura wyrazi zgodę? -nam roboty ubędzie.

Dzwonię do Laury. Nie oponuje. Nawet jest zadowolona.

— Przyślij ją zatem do mnie. Jak najszybciej. We dwie będzie raźniej.

Wracam do pokoju. Informuję Katarzynę o naszym pomyśle.

— Zgadzam się.-Bez pracy, to ja nie funkcjonuję. Mogę pomóc. Co mi tam.

Podaję jej numer telefonu i adres. Ustalamy, że zeznanie podpisze w późniejszym terminie. Wychodzi zadowolona.

Sama wracam do pokoju konferencyjnego. Szef i koledzy już czekają.

— Co nowego po pierwszych przesłuchaniach? -pyta.

— Szefie! -zaczynam. -Pani Katarzyna Piórek złożyła zeznania.-Okazuje się, że jednak Maryla Bielczykowa kłamała, Nie wiem, czy wiedziała o przekrętach. Od początku. Musiała być jednak świadoma. Zrobiło się głośno o firmie. W negatywnym znaczeniu.Może być podejrzaną. Nie wiem tylko, co jej zawinił nasz naczelnik?

— Pani aspirant! — odpowiadam.-Tego dowiemy się jeszcze dzisiaj.-Mnie co prawda nie przekonuje jej wina, ale to moje prywatne przemyślenia.-Liczą się fakty.-Kto podejrzewa Marylę Bielczykową o zabicie dwóch osób?

Spogląda na nas wszystkich. Nikt z nas nie chce się wychylać. Musiałby uzasadnić swoją rację.

— Dobrze! -porozmawiamy po przesłuchaniu tej pani.-Teraz powiem, co odkryłem w związku z naszym naczelnikiem.

— Obaj panowie poznali się poprzez swoje żony.-zaczynam.-Tak przynajmniej wynika z zeznań pierwszych przesłuchanych osób. -Jednak proceder związany z przekrętami w firmie Bielczyka? Trwał już od jakiegoś roku. Policja wiedziała. Miała pierwszych poszkodowanych klientów.-Czy naczelnik Wydziału Przestępczości Zorganizowanej, ryzykowałby swoje stanowisko? Jeżeli tak, to co było powodem takiego postępowania?

— Jestem pewien, że za tymi zabójstwami stoją pieniądze- zaczyna Norbert.-Dla mniejszych kwot już zabijano.-Przekręty na tak wielką skalę bardzo kuszą. Niestety, także nas, policjantów. -takie jest moje zdanie.

— Zgodzę się z tobą w kwestii finansów.-wtrąca Zenon.-Nic nie wskazuje na to, że jeden zabił drugiego i sam raczył popełnić samobójstwo. Dla towarzystwa, czy sam sobie wymierzył karę?

— Doktor Kosma podał mi szczegółowe dane autopsji.-dorzucam.-Wedle jego wiedzy, obaj denaci zginęli praktycznie w jednym czasie. -Jest przekonany, że zabójców było przynajmniej dwóch. Ślady na ciałach wskazują na takie działanie. -Zleciłem porządne przeszukanie wokół znalezionej walizy. Dlaczego jej nie ukryto w lepszym miejscu? Jakieś ślady powinny pozostać. Jeżeli byli denaci i nasi sprawcy? -Gdzieś musieli się wcześniej spotkać.

— Szefie! -przerywa mi Janek.-Jeżeli oboje zginęli w tym samym miejscu, to dlaczego ciało jednego zostało, a drugi wylądował za pomnikiem? -Przepraszam. Za byłym miejscem stania „wielkiego wodza rewolucji”. -Jak to wytłumaczyć? — Przecież odległość jest znaczna. Jakieś 6 kilometrów. Kto by ryzykował podróż z nieboszczykiem? Wierzę w to, że został przewieziony samochodem. Dlaczego do tego miejsca? -kończy swoje przemyślenia.

— Podejrzewam, że sprawca nie chciał, aby obie zbrodnie zostały ze sobą powiązane. Chciał pokazać innym, złym-wtrąca Karolina.-Ty zrobiłeś mi źle? To ja pokażę reszcie. Jak kończą oszuści. Tak w ramach nauczki.-ma to sens? -powiedzcie. -Musieli wiedzieć o ich powiązaniach.

Żadna ze zbrodni nie ma sensu.-zaczyna Szymon.-Nie jestem przekonany, że to było powodem podrzucenia pod pomnik.

— Były pomnik -wtrąca Janek.

— Zgadza się! -mnie chodzi o to, że jeżeli obaj zginęli będąc razem, to powinni być razem. Dla przykładu innych. Tylko o to mi chodzi.-Zabić obydwu za jedną krzywdę, a potem rozdzielić? -Mnie to nie pasuje.-Szymon kręci głową z niedowierzaniem.

Naszą naradę przerywa mój telefon. Wysłuchuję co rozmówca ma mi do powiedzenia. Dziękuję za wiadomości.

— To był telefon od jednego z poszukujących patroli. Dotarli do knajpki, w której widziano obydwu naszych denatów. Orientalna. Podobno bardzo oblegana knajpa. Pracownicy twierdzą, że ci dwaj byli częstymi gośćmi, przynajmniej raz w tygodniu. Jedna z pracujących dziewczyn, twierdzi, że tego wieczoru wyszli, gdy ten ciemny blondyn, czyli Bielczyk odebrał telefon. Wyszli szybko. Była godzina 22 z minutami.Czym dojechali do knajpy? Nikt mi nie powie, ze piesze wędrówki uprawiali.-Gdzie są samochody? Ktoś dysponuje tą wiedzą?

— Znam tę knajpę. -wtrąca Norbert.-Bywam tam czasami z moją małżonką, Olgą. -Bardzo dobre jedzenie. Nie tylko orientalne potrawy. Czynna jest od 10 do 22, ale zamykają, gdy wyjdzie ostatni klient. Jak wiecie, moja Olga lubi egzotykę. W centrum Krakowa zawsze wieczny tłok. Sami turyści. Wszystko oblężone. Tam też, ale zaraz po otwarciu można trafić na puste miejsca. Korzystamy. Mały musi się wyszaleć. Lubimy zwiedzać miejsca wokół kamieniołomów.- Naczelnik jeźdźił Audi, najnowszy model.czarny.

Dzwonię na dyżurkę. Powinni mieć już jakieś wiadomości. Dyżurny przekazuje, że idzie jeden z policjantów. Z raportem. Znaleźli samochód, mercedesa.

Wchodzi policjant.

— Panie Komisarzu! -Tutaj raport w sprawie tego mercedesa.

— Proszę swoimi słowami przekazać -zwracam się do posterunkowego.

— Samochód został znaleziony na parkingu przy Cmentarzu Rakowickim. Mercedes, srebrny metalic. Popytałem panie sprzedające na straganach obok. Są przekonane, że od poniedziałku stoi. Nikt się nim nie interesował. W niedzielę na pewno go nie było. Jest zamknięty. Mają go odholować na nasz parking?

— Tak -odpowiadam. -Resztę załatwią nasi eksperci. -Dziękuję! Dobra robota!

Odkładam kopertę i wracam do naszej, jakże owocnej narady.

— Wiemy zatem, że samochód zaparkowano w pobliżu miejsca zamieszkania naszego naczelnika. Dlaczego tak zrobiono? Przecież Bielczyk mieszkał na Ruczaju? Z Nowej Huty na Olszę jest jednak więcej kilometrów, niż z kamieniołomów do Huty. Na Ruczaj również.-Jakieś sugestie?

— Może sam denat podjechał i zostawił samochód.-rzuca Janek.-Potem zostali oboje zabrani innym. Mogło się tak zdarzyć?

— Czasowo nie pasuje.-odpowiada Norbert.-Przecież Bielczyka znaleźliśmy koło trzeciej nad ranem. -Nasz doktorek twierdzi, że zginął w okolicach północy.-Po dwudziestej drugiej byli widziani w knajpie. W półtorej godziny dojechać na Rakowicki. Przesiąść się do drugiego samochodu. Powrót do kamieniołomów. Dlaczego denaci mieli by się na to godzić? Tam zostają zabici. Sprawcy muszą zdążyć wywieść zwłoki za pomnik. Kiedy mieli by zapakować tak pięknie drugie ciało? -Nie kupuję tej wersji.

— Też nie kupuję.-stwierdza Zenon.-Oni musieli znać swoich oprawców. Kwiestia zaufania. Podpadło by im przy przesiadce.-Nie. -Twierdzę, że jako znający teren wokół kamieniołomu, sami zaprosili sprawców w to miejsce. Jeżeli wyrazili zgodę na spotkanie w ciemną noc? -To znaczy jedno. Nie obawiali się żadnego ataku.

— Zatem kim są zabójcy? -pyta Karolina.-Jakim motywem się kierowali. Zemsta, nienawiść czy pieniądze? -Mnie wychodzi, że jednak pieniądze. Zemsta w tle.-Idziemy śladem forsy?

— Szymon zabiera się za przesłuchania pracowników firmy.-kieruję słowa do zasłuchanego prawnika.-Nikomu nie popuszczać. Wszystkich uznajemy za podejrzanych. Nie chodzi o zabójstwo.-Chodzi o działanie firmy na szkodę klientów.-Jak zapewne wiecie, sam zostałem wmanewrowany.-Moja własna żona, wypomniała mi to bladym świtem.-Zatem masz moje błogosławieństwo. -Zapobiec przekrętom i znaleźć winnych tej patologii.-Mnie nie wypada-dorzucam.

— Norbert pomoże Karolinie i Jankowi. Przekręty i machlojki. Do tego sprawy naszej firmy. Wszystkie umorzenia naczelnika i jego ludzi.

Oboje z Zenonem, zajmiemy się wdową po Bielczyku i jego majątkiem.-Coś pominąłem?

— Co z wdową po naczelniku, Agnieszką? -pyta Szymon.

— Wdowa, rewizje i wszystkie inne sprawy, pozostawiamy na poniedziałek.- Przez weekend mamy z czym się uporać. -Mam nadzieję, że nasza Maryla już zjawiła się na ponowne przesłuchanie.-Idziemy, Zenon!

Wychodzimy oboje, kierując się do pokoju przesłuchań. Tu czeka niespodzianka. pani Maryla przyszła w towarzystwie swojego adwokata. Witamy się grzecznie i rozpoczynamy przesłuchanie.

— Pani godność już znamy. Pana mecenasa prosimy o przedstawienie.

— Nazywam się Mieczysław Wojtyk. -Reprezentuję od dzisiaj interesy pani Bielczykowej. Zawodowe i prywatne. Wiem z relacji mojej klientki, że była już przesłuchiwana. Chciałbym mieć wgląd.

— Nie ma sprawy, panie mecenasie. -odpowiadam. Przewidziałem taki ruch. Tu proszę kopia z poprzedniego przesłuchania. Proszę się zapoznać-podaję mu teczkę.-Wyjdziemy na chwilę a potem zaczniemy od początku.

Wychodzimy z Zenonem.

— Rany! Szefie. Skąd pan wiedział? -pyta zaciekawiony.

— To proste mój „orzełku” policyjny.-odpowiadam.-Wczoraj dowiedziała się, że będzie odpowiadała za przekręty firmy. To co? Wyjścia nie miała. Bez adwokata ani rusz.-wyjaśniłem?

— A co z zabójstwem jej męża? -Jest, czy nie jest podejrzana? -Najwięcej zyska.-odpowiada.-Chociaż z drugiej strony, to chyba straci, swoje dobre imię, firmę i odpowie jeszcze za przekręty -dorzuca ten mój mądrala.-Zgłupiałem.

Wracamy do pokoju przesłuchań. Rozsiadamy się naprzeciwko. Zanim zaczynamy? -mecenas zadaje swoje pytanie.

— W sprawie zabójstwa męża? Moja klientka już odpowiadała. Co do spraw firmy, to chyba jeszcze nie nadeszła pora. Nikt nie ma wszystkich materiałów.

— Kto powiedział, że o to chodzi? -przerywam.-Pana klientka złożyła fałszywe zeznanie.-Mamy swoje wątpliwości.-Dlaczego pan mecenas uważa, że uznajemy ją za niewinną w sprawie śmierci męża?

— Nie składałam fałszywych zeznań? -Jak możecie tak myśleć? — Powiedziałam całą prawdę.-Wyrzuca z siebie Maryla Bielczyk.

— W takim razie zaczniemy od początku-oznajmiam.

— Imię, nazwisko, rok urodzenia stan cywilny, miejsce pracy i zamieszkania.-Pani dowód osobisty poproszę.

Magnetofon chodzi. Zenon wprowadza dane. Chwila na uspokojenie emocji. Spoglądam na naszą wdowę. Jakieś czterdzieści lat. Markowe ciuchy. Prosty, ale szykowny styl. Rany! Moja Laura dałaby mi popalić.Nie znam się na fatałaszkach. Ta wysoka kobieta, bardzo szczupła, wręcz chuda, nie wzbudza mojego zaufania. Ostre rysy twarzy nie pozwalają na pozytywne odczucia. Jej wyniosły sposób bycia potrafi niejednego odstraszyć.

— Wiemy, że pani skłamała w kwestii pobytu w swojej, nie swojej firmie. — Podała nam pani, że nie była od roku. -Okazuje się jednak, że to było trzy miesiące temu? Zjawiła się pani we własnej firmie.- Po co było to kłamstwo? Przecież byśmy wcześniej, czy później i tak się o tym dowiedzieli.-oznajmiam.

— Zapomniałam! -oznajmia.

— Nieprawda! -rzucam stanowczo. -Ostatnim razem zrobiła pani wielką awanturę mężowi.-Jak można był o czymś takim zapomnieć? -Słucham! -Jeszcze jakieś kłamstwa? -dorzucam.

Przepraszam! -dochodzi nas potulny głos.-Nie chciałam wywlekać spraw prywatnych -Proszę pytać.-odpowiem.

— Co było tematem waszej awantury? -proszę opowiedzieć.

— Poszłam do firmy, gdyż mąż zagroził, że odetnie mi fundusze.-Przecież to też moja firma. Nic tego po rozwodzie nie zmieniło.

— Czyli chodziło tylko o pieniądze? -pytam.

— Tylko o pieniądze.-odpowiada.

— Jak zatem wyjaśni pani słowa męża, które usłyszała jego asystentka. -„Nigdy ci tego nie wybaczę. Zrobiłaś ze mnie durnia? Pożałujesz!”-Tak krzyczał pani mąż-Pani odpowiedziała, że go zabije.-Słuchamy zatem wyjaśnień.

— Mój mąż nigdy mi nie darował odejścia z firmy. Groził, że pożałuję tej decyzji.-Co wy sobie myślicie? Ja mu tylko groziłam. Każdy by chlapnął, co mu ślina na język przyniesie. Wkurzona byłam. Tyle.-odpowiada.-Dzisiaj wróciłam do firmy. Mam zamiar wszystko naprawić. -Zaczęłam zwalniać starych, wrednych pracowników. Tacy nie są mi potrzebni.-Wbijać komuś nóż w plecy? -kończy wściekła.-Coś jeszcze, panowie.

— Na dzisiaj kończymy-mówię. -Proszę podpisać zeznanie. -Zdaje sobie pani z tego sprawę, że jeszcze niejednokrotnie się spotkamy? — W końcu wszystkim nam zależy na znalezieniu zabójcy. Sprawa przekrętów w firmie? Tym zajmie się inny wydział. My tylko przy okazji, szukając zabójcy. To tyle z nasze strony-Do widzenia!

Po chwili wychodzą z pokoju przesłuchań. Czuję, ze wreszcie oddycham. Jakoś mi ta Maryla do gustu nie przypadła.

— Czy ona ma alibi? -pyta Zenek.-Mnie jakoś ta pani nie przekonała.-Bogata, wredna damulka.

— Alibi dysponuje.-odpowiadam.-W każdy piątek jeździ do swojej matki, do Niepołomic. Zostaje tam do poniedziałku. Wówczas przychodzi osoba, która się opiekuje starszą panią. Rozmawiały ze sobą.-Jej matka jest od miesięcy sparalizowana. Uziemiona w łóżku. Potrzebuje stałej opieki. Taka opieka domowa nie jest tania. Nie dziwię się Bielczykowej. Pieniędzy potrzebuje, nie tylko na swoje potrzeby. Płaci za opiekę.

— Chodźmy już z tego przybytku. Pora zająć się innymi sprawami. Do wieczora jeszcze trochę czasu pozostało. Napijemy się kawy. Potem pomożemy reszcie naszych kolegów.

Zapraszam Zenona do swojego gabinetu. Kawa i ciasteczka. W normalnej firmie, to byśmy powoli szykowali się do domu. Niestety! Nam nie jest to dane. Możemy w takich wolnych chwilach porozmawiać o swoich prywatnych sprawach. Możemy także ponarzekać na wszystko co nas otacza.

Po porcji narzekań wracamy do pokoju, gdzie praca wre. Na tablicach mnóstwo karteczek. Jedna tablica przyporządkowana jest Bielczykowi. Druga naszemu Romanowi.

Podchodzę do tej pierwszej. Zdjęcia z miejsca znalezienia zwłok. Karteczki z prawdopodobnymi motywami zabójstwa. Znalazły się już pierwsze podejrzane osoby. Sporo.

Na drugiej tablicy widzę zdjęcie naszego naczelnika. Z imprezy, z okazji Dnia Policjanta. Obok zdjęcie, które pokazuje zamkniętą waalizę.Czarna, wielka. Dla mężczyzn. Dla kobiet nieporęczna. Następne ukazuje otwartą walizkę. Widok nie nastraja do optymizmu.Jest wręcz przeciwnie.

Kim jesteś Zabójco! Dumam, spoglądając na zdjęcia. -Kto byłby zdolny do takiego bestialstwa? -Obiecuję ci jedno. Znajdziemy zabójców. Zostaną odpowiednio ukarani.

Odwracam się w stronę siedzących kolegów. Nie przerywają ciszy. Sam jestem ciekawy, o czym teraz myślą.

— Zenon przekaże raport z naszego przesłuchania. -Potem zadacie pytania. Na koniec. Wnioski! -Zaczynaj!

Zenek referuje sprawę przesłuchania wdowy po Bielczyku. Na koniec dodaje, że ma alibi. O zabicie męża nie jest podejrzana. Czy coś łączy ją z przekrętami? Wykaże osobne śledztwo.

— Przesłuchałem byłych pracowników. -zaczyna Szymon.-Kamil Czerak, Janusz Rolewski oraz Damian Brytak.-Ta trójka była odpowiedzialna za zbieranie zamówień i kontakty z klientami. -Jeden zwolnił się sam. Kamil Czerak. -Miał dosyć układów i kombinowania. Przewidywał, że źle się to wszystko skończy. Postanowił uciekać. Pracował w tej firmie od początku. Przestał pracować, gdy pierwsi klienci zaczęli nachodzić firmę. -Dodam, że to bardzo inteligentny facet.- Pracuje obecnie w jednym z naszych hoteli. Jest menedżerem. Właśnie się ożenił i zostanie ojcem. -ma alibi na tamtą noc. Byli z żoną nad morzem. Jego teściowie obchodzili okrągłą rocznicę ślubu.

Drugi, który odszedł przed rokiem to Janusz Rolewski.-Pracował w tej firmie około roku. Z zawodu elektronik i mechanik urządzen precyzyjnych. Zdolny facet. Potrafi z niczego zrobić rzecz przydatną do działania. Z zeznań starych pracowników wynika, że podzielił się z firmą swoim patentem. Podobno nic na tym nie zarobił. Odszedł po wielkiej awanturze.Pracuje na swój własny rachunek.Ma sporo zleceń. Wciąż utrzymuje kontakty ze starymi kolegami z pracy.Ma żonę i dwoje dzieci. Mieszka pod Krakowem. Alibi otrzymał od żony.Trochę to niepewne.

Trzeci z naszych najbardziej podejrzanych? Damian Brytak.-Najmłodszy. Technik obróbki mechanicznej.Nadzorował instalowanie wszelkich urządzeń. Najmłodszy z nich. Mieszka z matką na Krowodrzy.Nie tylko najmłodszy, ale i najbardziej niepozorny. 160 cm wzrostu.Bardzo szczupły. Waga muchy, a raczej komara. Alibi jako jedyny, nie posiada. Podobno tę noc spędził z kolegami w popularnym klubie nocnym. Nasi ludzie sprawdzają. Został zwolniony. Początkowo dyscyplinarnie. Potem zmieniono mu na za porozumieniem stron. Teraz pracuje dorywczo. Tworzy również strony internetowe. Każdy z tej trójki miał wielkie pretensje do naszego denata. Mieli powody.

Za zatrudnionych pracowników zabierzemy się w przyszłym tygodniu. Jutro przejrzymy wszystkie papiery. Obecnie w firmie pracuje 50 osób. Do tego dochodzą ci, co pracuja na zlecenie. Firma zatrudnia również prawników z zewnątrz.

— Powiem wam wszystkim, że nie rozumiem jednej sprawy-zaczyna Norbert.-Fachowcy znaleźli sejf naczelnika. Za jednym z regałów.-Tam znaleźli tylko dwa testamenty. Dwa paszporty. Jeden żony, drugi Romana. Obok leżała broń i naboje.-Dlaczego nie trzymał tam pieniędzy? -Ktoś ma jakiś pomysł? -spogląda w naszą stronę. -Co to za nowe porządki? — Trzymać pieniądze w książkach?

— Co się dziwisz? -wtrąca swoje trzy grosze Karolina. -Dzisaj niewielu czyta. Miał pewność, że prędzej sejf komuś ukradną, niż jakąś książkę.-Mądrzy się Karolina.

— Jego żona Agnieszka nie miała pojęcia o tych pieniądzach.-odpowiada Bercik. -Dolarów było 140 000. Euro 353000.Złotowki jeszcze liczą.

— Żona Dębniaka, Agnieszka powiedziała, że księgozbioru męża, nie tykała. Ma swój sejf z biżuterią. W sypialni.Niczego nie możemy jej zarzucić. Nie udowodnimy kłamstwa. Wydaje się czysta.-Dorzucam -Byliśmy częstymi gośćmi, przed laty. Potem nasze kontakty uległy rozluźnieniu.- Otworzyła swój sejf? -Pytam Norberta.

— Jak tylko zaczęli przeszukanie. -odpowiada.-W sejfie była tylko biżuteria i trochę gotówki. Jakieś umowy. To wszystko. Nasi eksperci od bogactwa, twierdzą, że mają pewność. Mieszkanie, samochody oraz wszelkie dobra materialne nie mieszczą się w standardzie ich zarobków. Do tego doliczyć wojaże po świecie? Z pensji policjanta i tłumaczki? Nie ma mowy.

— To już wyjaśniliśmy. Agnieszka pochodzi z majętnej rodziny. Sprawdziłem. Otrzymują pieniadze.Nie tędy droga.

— Co zatem wiemy w sprawie zabójstw? -pytam. -Pieniądze nie zniknęły, samochody także.Motyw zbrodni nieznany. Wiemy jednak, że tych dwóch łączyły wspólne sprawy. Dla nich zostali zamordowani. Wiec powiedzcie mi, o co w tym wszystim może chodzić?

— Karolina! Jak tam wasze teczki? Dokopaliście się do nowych faktów?

— Mamy kilkaset szemranych umów. Nie wszystkie zdążyły zostać umorzone. Uważamy, że tymi najnowszymi nie powinniśmy się zajmować. Klienci czekali na ostateczny werdykt. Umorzonych mamy jakieś 125 teczek. Ja bym szukala wśród nich naszego zabójcy.

— Nie rozumiem jednego-wtrąca Szymon-Skąd pokrzywdzeni klienci wiedzieli by o powiązaniach tych dwóch denatów? -Przecież nikt tego nie ogłaszał publicznie.Mnie się nie podoba wasz tok rozumowania.

— Szymon ma rację.-dorzucam swoje.-Zabójstwa musiał dokonać ktoś bliski. Mamy jeszcze jedną opcję. Zemsta i nienawiść. To nie musi mieć nic wspólnego z przekrętami. Macie dokopać się do motywu. Wówczas zawęzimy krąg podejrzanych.

— Robi się późno-mówię.-Jutro spotykamy się o dziewiątej.Wszyscy. Przeanalizujemy wszystkie wnioski. Na spokojnie. Teraz wracajcie do domów. Pomieszkać.

Wychodzę z pokoju. Do domu za bardzo mi się nie spieszy. Zamierzam pojechać w miejsce znalezienia zwłok. Radiowóz już czeka.

— Dzwoniła Laura-oznajmiam grupie, po wyjściu szefa.-Dokopały się do ciekawych wniosków. Obie. Kasia Piórek dołączyła dzisiaj.-Chca się z nami spotkać. Macie jakieś pomysły? -spoglądam na chłopaków.

— Kiedy ma nastąpić to wydarzenie? -burczy Szymon.-Szef siedzi nam na karku.Sami widzicie, że trzyma nas w ryzach. Jutro także jesteśmy w pracy. Nie wiadomo, ile czasu nam to zajmie.

— Jak same się spotkacie? -wrzuca Janek.-Nie będzie nic podejrzanego. Karolina! Potem zdasz nam relację. Zawsze możesz powiedzieć, że byłaś w Urzędzie skarbowym. Kto to sprawdzi?

— Durny jesteś! Janku.szef może sprawdzić.

— Spotkajmy się teraz na Rynku-proponuje Norbert.-Dzwoń do dziewczyn. Nasz szef pojechał na obchód terenu. Wiem od dyżurnego. Dopiero osiemnasta. Za pół godziny będziemy na miejscu. Załatwmy to wreszcie.

Dzwonię do Laury. Wie, że jej maż wróci bardzo późno. Zgadza się przyjechać z Kasią. Dzieci mają próbę.-Ruszamy do centrum.

Pewna knajpka w podziemiach jest naszym miejscem spotkania. Na uboczu Rynku.Cisza i spokój. Nasza grupa zjawia się jako pierwsza. Ci co prowadzą? Mają szlaban na piwo. Po chwili dołączają nasze dziewczyny. Laura podekscytowana. Kasia spogląda bojaźliwie. Nie jest pewna jak zostanie przyjęta.

— Siadajcie.! Piwo zamówiliśmy. Tu sami swoi. To do ciebie ta mowa, Kasiu. Żadnego paniowania.-Kończy Szymon.

Przedstawia całą grupę. Jankowi na widok Kasi, szklą się oczęta. Ho, ho.!

— Do czego to żeście się dokopały? -pyta Zenek.-Niech to będzie coś, co pozwoli ruszyć nam z miejsca. Na razie kręcimy się w kółko. Wszyscy naraz tacy niewinni? Nie mamy czego się uczepić.

— Kasia znalazła w swoim biurku stare notesy.-informuje Laura.- Należały do jej szefa. Podejrzewa, że kiedy zabierała pocztę z gabinetu, to zabrała niechcąco i te dwa notesy.

Patrzymy na normalne kalendarze. Brazowe. Różnią się jedynie datami. Pierwszy z 2017 roku a drugi tegoroczny.

— Co w nich takiego szczególnego? -Biorę do ręki pierwszy z brzegu. -Wertuję kartki.

— Przecież to jakieś bazgroły. Ktoś to odczyta?

— Odczytałam-słyszę głos Kasi.-Uczyłam szefostwo i naszych pracowników.To takie skróty. Tam są inicjały i kwoty pieniężne. Laura myśli, że to notesy z informacjami. Zostały użyte do szantażowania. Po prawej są kwoty, które zostały zapłącone.

— Wychodzi nam, że pieniadze wpływały regularnie.-uzupełnia Laura.- Poteżne źródło dochodu. Jak to się ma do przekrętów? Z notesów wynika, że uzbierały się grube miliony. Mógł spłacić swoich niezadowolonych klientów.Co stanęło na przeszkodzie? Gdzie są te pieniądze?

— jak to się ma do śmierci naszego naczelnika od przekretów? -pyta Szymon.-W dodatku, w taki okropny sposób.-Nie rozumiem.

— Tutaj nikt niczego nie jest w stanie zrozumieć-dodaje Norbert.-mamy dwóch szemranych szefów.-Jakiego mogą mieć wspólnego wroga? -Kto mi odpowie?

— Wiecie, czego ja nie rozumiem? -zdziwiony Zenek zadaje ciekawe pytanie.-Jak to się stało, że dwóch porządnych facetów, weszło naraz na ścieżkę oszustwa. Przecież dwa lata temu, to oboje byli porządnymi ludźmi. Wytłumaczcie mi to po normalnemu.Co takiego zmusiło ich do drastycznych zachowań?

Spoglądamy na siebie. Każdy sięga po swoją szklankę. Równo zamyśleni.

— Twój tok rozumowania prowadzi do jednego-zwracam się do wszystkich. -Nie znamy powodów. Nikt przy zdrowych zmysłach nie doprowadzi swojego życia do takiej ruiny. To byli dwaj przystojni, majętni faceci. Cieszyli się wielkim szacunkiem. Mieli wsparcie małżonek. Obracali się w róznych kręgach towarzyskich. Mieli tylko jednego wspólnego znajomego.Niczego im do szczęścia nie brakowało.

— Kim jest ten znajomy? -chce wiedzieć Norbert.- Jakoś ja sam nikogo z was u swoich znajomych nie spotykam.Nigdy.

— Bo ty nigdzie nie chodzisz.-śmieje się Janek.-Grille cię nie interesują.

— Gdzie te grille mają miejsce? -pyta Kasia.

— Na działce z widokiem na Opactwo w Tyńcu.-odpowiadam.

— To ja znam osobę u której byli. To były szef Maryli. Tam Bielczykowie się poznali.Marian Klimczyk. Szef zawsze dobrze się o nim wypowiadał. Ta ich firma kiedyś należała do Klimczyka.

— Co wiesz o tym facecie-pyta Janek.

— Marian Klimczyk zamienił karierę naukową na biznes. Dostał spadek po rodzinie i rozwinął skrzydła-odpowiada Kasia. -Tyle wiem od mojego szefa. Maryla pracowałą wiele lat. Bielczykowie tak się poznali.

— W takim razie sprawdzimy tego faceta-stwierdza Szymon.-Wówczas zapytamy o te jego sławetne grille-imprezy.

Jakie wnioski nam się nasuwają? -pytam grupę.

— Wiemy, że nic nie wiemy-rzuca Zenek.- Jesteśmy w ciemnej dziurze.

— Ty mądrala! -śmieje się Norbert.- Pierwszy tam wlecisz. Wyścielesz miejsce. Dla nas. -Skupmy się.

— Sporo wiemy.-stwierdzam.-Wiemy o przekrętach, które tuszował nasz naczelnik. Wiemy o szantażach.Ciekawe, czy Roman miał z nimi coś wspólnego. Wiemy, że dla nich najbardziej liczą się pieniądze. Tak, jakby mieli za mało. Ciekawe, gdzie twój szef, Kasia swoje zamelinował. Chyba nie w ksiażkach?

— Mój szef miał dwa konta.Firmowe i osobiste. Nasza księgowa powinna znać. Macie chyba wszystkie papiery?

— Pewnie, że mamy -odpowiada Janek.- Wynika z nich, że szef zarabiał 2000 zet. Na bogactwo mi to nie wygląda.

— Szukajmy zatem pieniędzy. Z przekrętów i szantaży Gdzieś muszą leżakować-dorzuca Szymon.-Przecież nie wyparowały.

Laura odbiera SMSa. Podnosi się ze słowami.

— Kazimierz wraca do domu. Cześć! Do nastepnego spotkania.

— Co będzie, gdy cie nie zastanie? -pytam.

— Zrobiłam kilka zakupów. Powiem, że zapomniałam i wyszłam dokupić. Wiecie, jaki on jest opiekuńczy. Chwili spokoju nie mam. Kasia! Jutro spotykamy się o dziewiatej.No,na razie, pa. Wychodzi.

— Dosyć pracy.Odpoczywamy.Jeszcze po piwie. -rzuca Norbert.-Jutro też jest normalny dzień. Za naszą Laurę.Niech jej mąż się nie dowie.

— Za to wypiję-mówię-. Zamawiamy piwo. Koniec pracy.

— Pyszne te pierogi. Kochanie! Dawno nie robiłaś.-zwracam się syty i zadowolony do mojej cudownej małżonki.

— Znowu będziesz siedział długie godziny w pracy.Muszę cię trochę porozpieszczać. Jakie plany na wieczór?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.