O

Artur Oppman

Baśń o dziadowym synu, co królem został

oraz

Leśna Królewna

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na okładce: Unknown author. Otto von Reinsberg-Düringsfeld: Das festliche Jahr in Sitten, Gebräuchen und Festen der germanischen Völker.

 Mit gegen 130 in den Text gedruckten Illustrationen, vielen Tonbildern u. s. w. Spamer, Leipzig 1863. Bayerische Staatsbibliothek München, 

Signatur: Germ.g. 390 w; http://www.mdz-nbn-resolving.de/urn/resolver.pl?urn=urn:nbn:de:bvb:12-bsb10016939-6, licencja public domain,

This file has been identified as being free of known restrictions under copyright law, including all related and neighboring rights.

Tekst wg edycji:

Or-Ot

Baśń o dziadowym synu, co królem został

Wydawnictwo M. Arcta

Warszawa 1925, 1929

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7950-962-1

Baśń o dziadowym synu, co królem został

Stała chata uboga

Pośród puszczy głębokiej,

Dąb się nad nią rozrastał

Stary, krzepki, wysoki.

W chacie mieszkał dziad siwy,

Nie miał ręki i nogi,

Chadzał biedak po prośbie,

Oj, niemało zszedł drogi.

Dobrzy ludzie staremu

Chleb i krupy dawali,

A on szeptał paciorek

I pomału szedł dalej.

Co wieczora do chaty

Znosił sakwy nie próżne,

I spożywał z swym synkiem

Uzbieraną jałmużnę.

Bo miał synka ślicznego

Stary żebrak kaleka,

Boża nad nim czuwała

W biednej chacie opieka.

Bo choć w nędzy w pustkowiu

Mały Franek rósł zdrowo

Jasnowłosy, rumiany

Na pociechę ojcową.

Dobre było to chłopię,

Nie złośliwe, nie psotne,

W leśnej chacie dni całe

Przepędzało samotne.

Więc nie mając rodzeństwa,

Które kochałby szczerze,

Z borowemi zwierzęty

Franek zawarł przymierze.

Doskonale go znały

Leśne ptaki figlarne,

Gile z łebkiem czerwonym,

Wilgi żółte i czarne.

Makolągwy, sikorki,

Szpaki wielkie mądrale

Przybiegały do niego

I nie bały się wcale.

Sarny śliczne, łagodne

I tchórzliwe zajączki

Szły na jego wołanie

I chleb jadły mu z rączki.

On je karmił codziennie,

Czasem cukrem częstował,

Bo też wszystkie zwierzątka

Bardzo Franek miłował.

Nigdy żadnej im krzywdy

Nie uczynił, broń Boże!

I tak sobie swobodnie

Żył w ogromnym tym borze.

Długo trwało to szczęście.

Chłopak wyrósł nie lada,

Już się czytać nauczył

Z abecadła od dziada.

Różne pieśni nabożne

Nucił sobie z książeczki,

Czasem także z krakowska

Śpiewał świeckie piosneczki.

Aż się żebrak kulawy

Po raz drugi ożenił,

I odrazu się cały

Los Frankowy odmienił.

Zła macocha — niecnota

Ledwo weszła do chaty,

Rozpędziła chłopczynie

Rój przyjaciół skrzydlaty.

Pierzchły ptaki przed jędzą,

Pierzchły sarny, zające —

Tęsknił biedny sierota

Z przyjaciółmi w rozłące.

A macocha go biła,.................

Leśna Królewna

Oto wam książkę przyjaciel niesie

O królewiątku, co mieszka w lesie.

Jak szła do boru, gdy rankiem wstała,

Co tam robiła, co tam widziała.

Jak krasnoludki posługiwały,

Jak leśne ptaszki koncert dawały.

Jak kruk ją uczył, profesor miły,

I jak królewnę gwiazdki uśpiły...

Chyłkiem, ciszkiem zorza wstaje

I otwiera złote drzwi:

Drzemią jeszcze pola, gaje,

I królewna w zamku śpi...