Andrzej Maciej Brzeziński – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filozoficzno-Historyczny
Katedra Historii Powszechnej Najnowszej, 90-219 Łódź, ul. A. Kamińskiego 27a

RECENZENT

Małgorzata Willaume

REDAKTOR INICJUJĄCY

Iwona Gos

REDAKTOR WYDAWNICTWA UŁ

Bogusław Pielat

SKŁAD I ŁAMANIE

AGENT PR

PROJEKT OKŁADKI

Katarzyna Turkowska

Zdjęcie wykorzystane na okładce: https://commons.wikimedia.org

Oskar Halecki, mapa Polski 1922 r.

© Copyright by Andrzej Maciej Brzeziński, Łódź 2016

© Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2016

Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

Wydanie I. W.07488.16.0.M

Ark. wyd. 18,0; ark. druk. 21,75

ISBN 978-83-8088-299-7

e-ISBN 978-83-8088-300-0

Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

90-131 Łódź, ul. Lindleya 8

www.wydawnictwo.uni.lodz.pl

e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl

tel. (42) 665 58 63

Spis treści

Wstęp 9

Rozdział I

Zwolennik nowo powstałej Ligi Narodów (1919–1920) 17

Rozdział II

Delegat Biura Propagandy Zagranicznej przy Sekretariacie Generalnym Ligi
Narodów (1920) 49

Rozdział III

Początek pracy w Sekretariacie Generalnym Ligi Narodów (1921–1922) 85

Rozdział IV

Sekretarz Międzynarodowej Komisji Współpracy Intelektualnej Ligi Narodów
(1922–1924) 111

Rozdział V

Ekspert CICI (1924–1925) 153

Rozdział VI

Kierownik Sekcji Stosunków Uniwersyteckich Międzynarodowego Instytutu Współpracy Intelektualnej w Paryżu (1925–1926) 183

Rozdział VII

Nowy charakter współpracy z instytucją genewską (1926–1931) 205

Rozdział VIII

Rzecznik polskiego projektu konwencji o rozbrojeniu moralnym w Lidze Narodów (1931–1933) 231

Rozdział IX

Schyłek kontaktów z Ligą Narodów 261

Rozdział X

Refleksje o Lidze Narodów w latach emigracji 283

Zakończenie 307

Bibliografia 317

Summary: Oskar Halecki and the League of Nations. Views and activity 329

Wykaz skrótów 337

Indeks nazwisk 339

Andrzej Maciej Brzeziński

Oskar Halecki (Narodowe Archiwum Cyfrowe – NAC, sygn. 1-N-205)

Wstęp

Kiedy ponad ćwierć wieku temu rozpoczynałem badania na temat udziału Polski w międzynarodowej współpracy intelektualnej w ramach Ligi Narodów nie zdawałem sobie sprawy, jak doniosłą rolę odegrał w tej dziedzinie profesor Oskar Halecki, jeden z najbardziej znanych historyków polskich XX w. O jego życiu, działalności naukowej i uniwersyteckiej oraz dorobku badawczym wiedziałem wtedy stosunkowo niewiele. Z miarę prowadzonych badań, opartych na materiałach rozproszonych w archiwach i bibliotekach polskich i zagranicznych, zdumiewałem się aktywnością i ogromem zadań, jakie profesor podejmował w ramach Ligi Narodów. Jego pierwsze kontakty w nowo utworzoną organizacją w latach 1919–1920 miały charakter polityczny i propagandowy, a nawiązywane były z polecenia władz odradzającego się państwa polskiego. W następnych latach, uzyskując kilkakrotnie urlopy w Uniwersytecie Warszawskim, profesor zaangażował się w działalność na rzecz międzynarodowej współpracy umysłowej, pełniąc różne funkcje w komisjach i komitetach Ligi Narodów. Prowadził jednocześnie działalność publicystyczną popularyzując tę organizację i wskazując potrzebę aktywnego udziału w niej Polski. Podstawą jego działania na forum międzynarodowym był interes państwa polskiego. Zasadzie tej pozostał wierny do końca życia.

Oskar Halecki urodził się 26 maja 1891 r. w Wiedniu Jego ojciec Oskar Ritten von Halecki (1838–1903), którego z polskością łączył jedynie odległy rodowód, dosłużył się stopnia feldmarszałka-porucznika armii austrowęgierskiej. Matka Leopoldyna Delimanić (1856–1943) była Chorwatką, córką żupana w Osijeku. Oskar był jedynakiem. Języka polskiego uczył się od dziecka, ojciec bowiem, który u schyłku życia interesował się polskimi korzeniami swego rodu, zapewnił mu korepetytora. Zgodnie z wolą zmarłego ojca, po zdaniu matury w Wiedniu w 1909 r., osiemnastoletni Oskar wyjechał do Krakowa, aby studiować na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wybrał studia historyczne z zakresu dziejów Europy Środkowo-Wschodniej na przełomie późnego średniowiecza i czasów nowożytnych. Podczas studiów poznał Helenę Szarłowską (1891–1964), koleżankę z roku, córkę Alojzego (1845–1911), historyka, powstańca 1863 r. na Litwie, następnie redaktora krakowskiego „Czasu”. Oskar i Helena zawarli związek małżeński 15 lipca 1913 r. Byli małżeństwem przez ponad pół wieku. Rzadko się rozstawali. Dzieci nie mieli.

W 1913 r. dwudziestodwuletni Halecki uzyskał doktorat, a dwa lata później habilitował się. Do roku 1918 wykładał w Uniwersytecie Jagiellońskim w charakterze „prywatnego docenta”. Dużo publikował. Stał się Polakiem z przemyślanego wyboru. W 1919 r. podjął pracę w Uniwersytecie Warszawskim zostając profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Historii Europy Wschodniej. W kolejnych latach zyskiwał międzynarodowy autorytet jako wybitny znawca dziejów Europy Środkowo-Wschodniej. Dzięki doskonałej znajomości kilku języków Halecki upowszechniał wyniki prowadzonych badań zarówno poprzez obcojęzyczne publikacje, jak i wykłady w zagranicznych uniwersytetach oraz referaty podczas międzynarodowych konferencji czy kongresów. Był świetnym mówcą, o doskonałej pamięci, przekazującym wiedzę bez posługiwania się notatkami. Interesował się nie tylko dziejami Średniowiecza i Renesansu, w których się specjalizował, ale również bieżącymi wydarzeniami w kraju i na świecie, których był wnikliwym obserwatorem i komentatorem.

Wybuch II wojny światowej, który zastał O. Haleckiego w Szwajcarii, przesądził o dalszym jego życiu i działalności naukowej. Od 1940 r. profesor zamieszkał z żoną w Stanach Zjednoczonych wybierając los emigranta. Wykładał na amerykańskich i kanadyjskich uniwersytetach, prowadził badania i publikował kolejne prace, które zapisały się trwale w światowej historiografii. Był pierwszym dyrektorem powstałego w 1942 r. Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku, którego intelektualnym i moralnym liderem pozostawał w następnych latach. Do Polski już nigdy nie przyjechał. Nie akceptował „ładu jałtańskiego” i komunistycznych rządów narzuconych Polsce przez Związek Sowiecki. Zmarł w White Plains 17 września 1973 r. Władze PRL uznawały Haleckiego za wroga zakazując publikacji jego dorobku naukowego. Dopiero po upadku systemu komunistycznego zaczęto wydawać prace profesora oraz charakteryzować jego twórczość i działalność naukową 1.

Profesor Halecki był katolickim intelektualistą. Wiara wyniesiona z rodzinnego domu determinowała przez całe jego życie zarówno badania historyczne, jak i aktywność na niwie politycznej i społecznej w kraju i poza jego granicami. Ligę Narodów pojmował i oceniał od samego początku z katolickiego punktu widzenia. Uważał, że jest instytucją zgodną z zasadami chrześcijańskimi, służącą wzajemnemu poznaniu i zbliżeniu narodów, a tym samym normalizacji stosunków międzynarodowych. Za jeden z zasadniczych środków do osiągnięcia tego celu uważał międzynarodową współpracę intelektualną, rozwijaną pod auspicjami instytucji genewskiej. Jako członek Union Catholique d’études Internationales, współpracującej z Ligą Narodów na gruncie zasad chrześcijańskich, lansował potrzebę poparcia i udziału katolików w inicjowanych na forum genewskim pracach. Był przekonany, że dla osiągnięcia ładu w stosunkach międzynarodowych, konieczne jest stosowanie zasad etyki chrześcijańskiej.

Poglądy na temat Ligi Narodów oraz działalność Haleckiego w jej strukturach są stosunkowo mało znane w porównaniu z innymi dziedzinami aktywności i dorobku profesora opisanymi w literaturze naukowej2. Podjąłem więc próbę przedstawienia w formie książkowej w miarę pełnego obrazu jego działalności na forum genewskim oraz ocen i opinii profesora o Lidze Narodów, jej zasadach, celach i zadaniach. W pracy wykorzystałem kilka moich opublikowanych wcześniej artykułów o niektórych aspektach działalności profesora na rzecz międzynarodowej współpracy intelektualnej, skorygowanych i uzupełnionych o nowe materiały.

Przyjąłem chronologiczno-problemową formę narracji. Poszczególne rozdziały odpowiadają kolejnym etapom aktywności profesora w Lidze Narodów i wyrażanych na jej temat poglądów. Rozdział I charakteryzuje wczesne opinie Haleckiego o powstającej Lidze Narodów, kiedy był „sekretarzem generalnym” i ekspertem Biura Prac Kongresowych podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r. Rozdział II przedstawia działalność i koncepcje profesora jako „delegata specjalnego” Biura Propagandy Zagranicznej (BPZ) Rady Ministrów RP przy Sekretariacie Generalnym Ligi Narodów w 1920 r. Kolejne cztery rozdziały pracy charakteryzują pełnione przez Haleckiego etatowe funkcje w Lidze Narodów na rzecz organizacji i rozwoju międzynarodowej współpracy intelektualnej w latach 1921–1926 („urzędnik” w Section des Bureaux Internationaux Sekretariatu Generalnego, sekretarz, a następnie ekspert Commission Internationale de la Coopération Intellectuelle – CICI, kierownik Sekcji Stosunków Uniwersyteckich Institut International de Coopération Intellectuelle – IICI w Paryżu). Rozdział VII charakteryzuje działalność i koncepcje profesora dotyczące międzynarodowej współpracy uniwersyteckiej w ramach Ligi Narodów w latach 1926–1931. Kolejny rozdział prezentuje aktywność Haleckiego w kraju i za granicą na rzecz popularyzacji zgłoszonego w Genewie przez rząd RP projektu rozbrojenia moralnego (1931–1933). Rozdział IX dotyczy kontaktów profesora z instytucją genewską, coraz słabszych od połowy lat trzydziestych. Ostatnia część pracy charakteryzuje opinie i oceny odnoszące się do Ligi Narodów, które Halecki wyrażał w latach emigracji.

Materiał źródłowy o działalności Haleckiego w Lidze Narodów jest rozproszony i fragmentaryczny. Stosunkowo najwięcej informacji na ten temat dostarczyły kwerendy w Archiwum Ligi Narodów (ONZ) w Genewie i w Archiwum UNESCO w Paryżu. Zachowało się w nich nieco dokumentów i korespondencji Haleckiego. Przydatne były przechowywane w obu archiwach drukowane bądź powielane do użytku wewnętrznego materiały CICI i jej podkomisji oraz IICI w Paryżu, w których znajdują się teksty sprawozdań i raportów Haleckiego. Jego korespondencja z lat dwudziestych jest w papierach Karola Lutostańskiego w Oddziale Rękopisów Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego oraz w materiałach Bronisława Dembińskiego w Archiwum Polskiej Akademii Nauk Oddział w Poznaniu. Nieco informacji o uczestnictwie Haleckiego w pracach IICI zawiera archiwum Zygmunta Lubicza-Zaleskiego w Bibliotece Polskiej w Paryżu. Przydatne, choć w niewielkim stopniu, okazały się materiały Marcelego Handelsmana i Witolda Chodźki w Archiwum PAN w Warszawie.

Dokumentacja z Archiwum Akt Nowych w Warszawie (zespoły MSZ i MWRiOP) dostarczyła głównie informacji o polityce polskiej w Lidze Narodów i międzynarodowej współpracy intelektualnej. Nieco materiału na ten temat przyniosła kwerenda w Archives du Ministère des Affaires étrangères w Paryżu oraz w The National Archives w Londynie. W Archiwum Instytutu Polskiego i Muzeum im. Gen. W. Sikorskiego w Londynie skorzystałem z materiałów dotyczących stanowiska polskiej dyplomacji wobec kształtowania się idei ONZ. W wymienionych archiwach natrafiałem sporadycznie na dokumenty na temat działalności O. Haleckiego. Kilka informacji znalazłem też w papierach Gilberta Murraya z Bodleian Library w Oxfordzie, których kserokopie udostępnił mi Pan profesor Jan Piskurewicz, za co mu niniejszym gorąco dziękuję.

Spośród wydawnictw źródłowych najbardziej przydatne były opublikowane raporty BPZ Prezydium Rady Ministrów, które pozwoliły scharakteryzować działalność Haleckiego jako delegata biura przy Sekretariacie Generalnym Ligi Narodów w 1920 r.3 Istotne informacje na ten temat zawiera również opublikowana spuścizna Ignacego Paderewskiego z okresu konferencji pokojowej w Paryżu oraz obrad I Zgromadzenia Ligi Narodów w Genewie w 1920 r.4 Notki o poczynaniach Haleckiego w strukturach Ligi Narodów na rzecz międzynarodowej współpracy umysłowej zamieszczano w rocznikach Kasy im. Mianowskiego Nauka Polska. Jej potrzeby, organizacja i rozwój oraz publikowanych sprawozdaniach Polskiej Komisji Międzynarodowej Współpracy Intelektualnej. Nieco informacji o aktywności profesora na początku lat trzydziestych zawierają tomy Polskich Dokumentów Dyplomatycznych5. Podobny efekt dała kwerenda „Coopération Intellectuelle”, periodyku IICI w Paryżu oraz polskich czasopism i gazet („Szkoły Akademickie”, „Oświata i Wychowanie”, „Przegląd Współczesny”, „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier Warszawski”).

Spośród innego rodzaju źródeł przydatne były opublikowane wspomnienia i korespondencja kilku uczonych, którzy współpracowali z Haleckim w Genewie i Paryżu. Wzmianki o zainteresowaniu Haleckiego sprawą Ligi Narodów w okresie konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 r. znajdują się w pamiętnikach profesorów – Stanisława Kutrzeby i Eugeniusza Romera6. Informacje o współpracy O. Haleckiego z Marią Skłodowską-Curie w CICI zawiera opublikowana korespondencja uczonej7. Notki o pełnionej przez profesora funkcji sekretarza i eksperta CICI występują w materiałach Henri Bergsona, pierwszego przewodniczącego komisji, oraz we wspomnieniach Gonzague de Reynolda, jej stałego sprawozdawcy8. Okruchy informacji o późniejszym okresie aktywności profesora na rzecz międzynarodowej współpracy umysłowej znajdują się w opublikowanej korespondencji Zygmunta Lubicz-Zaleskiego z Władysławem Folkierskim i Marcelim Handelsmanem9 oraz we wspomnieniach Janusza Pajewskiego10.

Charakterystykę poglądów Haleckiego o Lidze Narodów przedstawiłem głównie na podstawie jego bogatej publicystyki. Najwięcej prac, poczynając od 1919 r., pochodzi z pierwszej połowy lat dwudziestych, okresu jego wyjątkowej aktywności w Genewie. Kluczową pozycją, odzwierciedlającą wczesny pogląd katolickiego intelektualisty na temat instytucji genewskiej, była książka Liga Narodów wydana w 1920 i 1921 r. Jako delegat BPZ Halecki lansował za granicą pogląd o przywiązaniu Polski do idei Ligi Narodów, wynikającym z tradycji federalistycznej sięgającej czasów jagiellońskich. Pełniąc różne funkcje w organach współpracy intelektualnej Ligi Narodów, zapoznawał polskiego czytelnika z planami i realizacją działań CICI oraz IICI w Paryżu na łamach czasopism i gazet, głównie „Kuriera Warszawskiego”. Część tekstów była adresowana do katolickiego czytelnika, zwłaszcza na początku lat trzydziestych, kiedy w kraju i za jego granicami Halecki propagował rządowy projekt konwencji o rozbrojeniu moralnym. W publicystyce drugiej połowy lat trzydziestych problematyka Ligi Narodów pojawiała się sporadycznie. W pierwszych latach emigracji, podczas II wojny światowej, profesor wskazywał na pozytywne dokonania i słabości Ligi Narodów, zwłaszcza w kontekście powstawania ONZ. W nastepnych latach oceniał instytucję genewską i związki z nią Polski z perspektywy historycznej. Wykaz prac Haleckiego zawiera Bibliografia.

W rozprawie wykorzystałem monografie i artykuły poświęcone życiu oraz działalności uniwersyteckiej i naukowej O. Haleckiego. Szczególnie przydatne, oparte na źródłach PIASA (Polish Institute of Arts and Sciences of America) w Nowym Jorku, były prace Janusza Ciska, Małgorzaty Dąbrowskiej, Tadeusza V. Gromady, Marka Kornata, Sławomira Łukasiewicza, Rafała Stobieckiego, a także Tadeusza P. Rutkowskiego i Małgorzaty Willaume. Ich wykaz, podobnie jak innych prac i materiałów znajduje się w Bibliografii.

Dziękuję moim młodszym współpracownikom z Katedry Historii Powszechnej Najnowszej Uniwersytetu Łódzkiego, którzy w minionych latach pomagali mi w uzyskaniu niektórych materiałów wykorzystanych w niniejszej książce: dr. Bartoszowi Kaczorowskiemu, prof. Dariuszowi Jeziornemu, dr. Arturowi Rosiakowi oraz mediewiście Panu Michałowi Kozłowskiemu. Dziękuję też recenzentce Pani prof. dr hab. Małgorzacie Willaume za okazaną życzliwość i cenne uwagi. Podziękowania kieruję także do Pani redaktor Iwony Gos, która przyczyniła się do nadania kształtu edytorskiego książki.

Stare Skoszewy, czerwiec 2016 r.

1 J. Kłoczowski, Oskar Halecki i jego walka o miejsce Polski w Europie, [w:] Z dziejów polityki i dyplomacji polskiej. Studia poświęcone pamięci Edwarda hr. Raczyńskiego, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wychodźstwie, pod red. H. Bułhaka, Warszawa 1994, s. 397–406; M. Wierzbicka, Halecki Oskar, [w:] Słownik historyków polskich, Warszawa 1994, s. 173–174; R. Stobiecki, Twórczość emigracyjna Oskara Haleckiego (1891–1973). Próba charakterystyki, [w:] Studia z dziejów Polski i Europy w XIX i XX wieku. Księga dedykowana Profesorowi Piotrowi Stefanowi Wandyczowi, pod red. J. Farysia, R. Nira, M. Szczerbińskiego, Gorzów Wielkopolski 2004, s. 581–592; M. Kornat, Historyk Europy Środkowo-Wschodniej. Oskar Halecki (1891–1973) w nauce i życiu Polski, [w:] Historik v promĕnách doby aprostředi – 20. stoleti. K vydáni připravili Jiři Hanuš a Radomir Vlček, Matice Moravská, Brno 2009, s. 305–338; J. Cisek, Oskar Halecki. Historyk. Szermierz Wolności, Warszawa 2009; Oskar Halecki i jego wizja Europy, pod red. Małgorzaty Dąbrowskiej, t. I–III, Warszawa–Łódź 2012–2014.

2 M. Kozłowski, Bibliografia prac dotyczących Oskara Haleckiego, [w:] Oskar Halecki i jego wizja Europy, t. I, s. 245–258.

3 O niepodległą i granice. Raporty i informacje Biura Propagandy Zagranicznej Prezydium Rady Ministrów 1920–1921. Opracowanie, wybór i przygotowanie do druku M. Jabłonowski, W. Janowski, A. Koseski, Warszawa–Pułtusk 2002 [dalej – RIBPZ].

4 Archiwum Polityczne Ignacego Paderewskiego, t. II, 1919–1921, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk 1974.

5 Polskie Dokumenty dyplomatyczne 1931, red. M. Wołos, Warszawa 2008; Polskie Dokumenty Dyplomatyczne 1932, red. K. Kania, Warszawa 2011.

6 St. Kutrzeba, Kongres, Traktat i Polska, Warszawa 1919; E. Romer, Pamiętnik paryski (1918–1919). Do druku przygotowali A. Garlicki, R. Świętek, Ossolineum, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk–Łódź 1989, s. 182–183.

7 Korespondencja polska Marii Skłodowskiej-Curie 1881–1934. Opracowanie K. Kabzińska, M. H. Malewicz, J. Piskurewicz, J. Róziewicz, Warszawa 1994.

8 H. Bergson, Écrits et paroles. Textes Rassemblés par R.-M. Mossé-Bastide, t. III, Paris 1959; G. de Reynold, Mes Mémoires, t. III, Genève 1963.

9 M. Willaume, Listy Marcelego Handelsmana do Zygmunta Lubicz-Zaleskiego (1911–1939), [w:] Akta Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu, t. II, Paryż 1993; taż, Listy Władysława Folkierskiego do Zygmunta Lubicz-Zaleskiego z lat 1924–1935, „Dzieje Najnowsze” 2011, R. XLIII, nr 1.

10 J. Pajewski, Przeszłość z bliska. Wspomnienia, PIW, Warszawa 1983; tenże, Poza wczoraj. Wspomnienia, Poznań 1992.

Wstęp