Spis treści

STRONA REDAKCYJNA

Rozdzial 1

Rozdzial 2

Dzis pózno pójde spac

Gdy wszyscy beda w lózkach

Otwarte oczy mam

A glowa pelna i pusta

I nie wiem o czym myslec mam

Zeby mi sie przysnil taki swiat

W którym sie nie boje spac

W którym sie nie boje spac.

Kwiat Jabloni

Copyright © Oliwia Natecka, 2019

Copyright © Wydawnictwo Mazowieckie, 2019

Redakcja:

Kinga Dolczewska

Korekta:

Kinga Dolczewska, Beata Sawicka

Projekt okladki i stron tytulowych:

PANCZAKIEWICZ_ART.DESIGN

Materialy graficzne:

istock.com, depositphotos.com

Sklad i lamanie:

Piotr Kuliga

ISBN 978-83-954431-4-5

Wydanie I

Publikacje elektroniczna przygotowal:

Rozdzial 1

„Jestem inna”, ta mysl kolatala sie po glowie Gabrysi kazdego dnia. Od dawna czula sie wlasnie taka. Czy gorsza? Co to wlasciwie znaczy czuc sie gorszym? Wiele rozmyslala na ten temat. Tak naprawde nie wiedziala do konca, co odczuwa. W zaciszu domu, we wlasnym pokoju, zatopiona w ksiazkach, czula sie dobrze z wlasna samotnoscia. Lubila ja. I chyba lubila byc inna. Jednak wszystko zasadniczo sie zmienialo, gdy przekraczala próg szkoly. Tam czula sie i inna, i gorsza.

— Czesc, Brysia — dobiegl ja glos Karioki, jej najlepszej przyjaciólki.

— Hej — odpowiedziala, usmiechajac sie do niej.

— Nie rozmazalam sie? Chodz, musze poprawic makijaz — Karioka mówila dalej, nie czekajac na odpowiedz. — Deszcz mnie zlapal po drodze.

Gabi zacisnela zeby. Tak, Karioka byla jej najlepsza przyjaciólka, chociaz bardzo czesto ja irytowala. Gadala bez przerwy. Plotla jakies bezsensowne bzdury, które jej, Gabrysi, w ogóle nie interesowaly: o chlopakach, o nowych ciuchach ogladanych w necie, o tym, ze powinny wybrac sie na shopping dla relaksu i tak dalej. Gabi nienawidzila takich tematów.

— Cholera, zlamala mi sie hybryda — jeknela Karioka, ogladajac z niepokojem swoja dlon. — Co ja teraz zrobie?

W takich chwilach w Gabrysi wszystko sie gotowalo. Nie mogla jednak nic na to poradzic.

— Tak, bo to rzeczywiscie najwiekszy problem na swiecie — burknela. — Sciagnij ja i juz.

— A zebys wiedziala, ze problem — odciela sie tamta. — Sama powinnas zrobic cos ze swoimi paznokciami. No i makijaz tez by ci sie przydal. Jak mozna w ogóle sie nie malowac? — trajkotala. — Wez sie troche za siebie, bo chlopaka to sobie nigdy nie znajdziesz. Popatrz tylko, jak ty wygladasz — nakrecala sie coraz bardziej. — Blada, chuda, taka... wyplowiala. A moze ty masz bulimie?

Nie, to pytanie wcale nie bylo zlosliwe, ani troche!

— Zadna bulimia. Po prostu takie geny — uciela Gabriela.

— No wiesz... — Dziewczyna wzruszyla ramionami. — Mnie to akurat moglabys powiedziec.

Karioke latwo bylo sprowokowac. Wystarczylo, ze mialo sie odmienne zdanie od niej. Ale to wlasnie ona byla gwarancja spokoju Gabrysi w szkole. Poczatkowo wszyscy jej dokuczali, szydzili z niej i wysmiewali. Co chwile dochodzily do niej teksty, ze jest odludkiem, kujonem, i ze w ogóle jest jakas dziwna.

Gabi nawet nie chciala pamietac tych idiotycznych komentarzy. Wyrzucala je z glowy, ale towarzyszacych im uczuc wcale nie dalo sie tak latwo pozbyc. Starala sie po prostu nie reagowac na te zaczepki. Ignorowala je, ale tylko pozornie. W srodku przezywala cala game emocji, od strachu i przerazenia, ze znów ktos ja wysmieje, az po smutek, próbujacy wydostac sie na zewnatrz z potokiem lez, który musiala usilnie powstrzymywac. Tego nie dalo sie zapomniec — a zwlaszcza strachu, gdy cala drzala, a w zoladku miala istny rollercoaster: z góry w dól, z dolu w góre, a na dokladke jeszcze ostre zakrety. Bala sie tego. Z tego powodu jej glównym towarzyszem przez ostatnie dwa lata byl lek. Koszmarny lek.

„Nie wytrzymam tego dluzej! Czego oni wszyscy ode mnie chca? Co ja im takiego zrobilam, ze nie daja mi spokoju? Nie chce tak zyc!”, plakala w swoim pokoju, skulona niczym embrion. Obejmowala sie rekoma, by powstrzymac drzenie calego ciala. Przelykala gorzkie lzy, które zalewaly cale jej serce. „Nie chce tak zyc!”, powtarzala bez konca.

Z drugiej strony ani troche nie chciala miec takiego zycia, jakie prowadza inne dziewczyny. Wymalowane, w obcislych mini i butach na wysokim obcasie. Puste laski bez pasji, zainteresowane wylacznie tym, jak wyrwac kolejnego faceta. To zdecydowanie nie byl jej swiat.

Dramat Gabrieli skonczyl sie, gdy podczas reorganizacji w szkole do ich klasy dolaczyla Karioka. Wszyscy szeptali po katach, ze lepiej z nia trzymac niz byc jej wrogiem. A przy okazji ogromnie dziwili sie przyjazni tych dwóch dziewczyn. Gabi znala sie z Karioka jeszcze z podstawówki i nie rozumiala samej siebie, bo w jakims sensie wciaz bala sie utraty tej przyjazni. Wlasnie dlatego ustepowala Karioce prawie we wszystkim. Choc prawde mówiac, utrzymanie tej przyjazni bylo bardziej w interesie Karioki...

— Pospiesz sie, bo nie zdazymy na lekcje — powiedziala Gabrysia, spogladajac nerwowo na ekran swojego telefonu. — Ile mozna poprawiac makijaz?

— Musze sie zrobic na bóstwo — odpowiedziala dziewczyna. — Jak ktos chce wygladac jak szara mysz, to jego sprawa — dociela Gabrysi ze zlosliwym grymasem na twarzy. — Ale to z cala pewnoscia nie ja.

— Mialas poprawic makijaz, a nie robic go od nowa — przypomniala Gabi, coraz bardziej wkurzona opieszaloscia przyjaciólki.

— Deszcz mi go rozmazal. Zmylam wiec caly i robie od poczatku — odpowiedziala Karioka.

I pochylila sie nad lustrem, odrzucajac do tylu swoje czarne wlosy sredniej dlugosci. Byly oczywiscie modnie przystrzyzone. Z kolorem wlosów kontrastowaly niebieskie oczy, co sprawialo naprawde nieziemskie wrazenie. Karioka miala kragle, kobiece ksztalty i nie mogla opedzic sie od zaczepek chlopaków, choc od wielu miesiecy chodzila z Marcinem.

Gabrysia z kolei byla jej przeciwienstwem: sredniego wzrostu, chuda jak patyk, jasnowlosa, o brazowych oczach. Orzechowy kolor oczu rozjasnialy malutkie zlote drobinki. Nie lubila ani tego brazu, ani tych drobinek.

Po lekcjach czesto wpadaly do galerii handlowej. Czasami z wieksza paczka znajomych.

— Brysia, dzisiaj ty stawiasz — pól zartem, pól serio zwrócila sie do niej Karioka, gdy poszly na zakupy za pierwszym razem.

Gabi nie znosila, gdy przyjaciólka mówila do niej w ten sposób. „Brysia” kojarzylo sie jej z imieniem dla psa. Ale nie zaprotestowala: ani przeciwko tej Brysi, ani przeciwko „ty stawiasz”.

— Nie ma sprawy. — Wzruszyla ramionami.

Kolejnym razem sama zaoferowala, ze moze zaplacic za wszystkich. Wiedziala, ze Karioce rodzice wyliczaja kazda zlotówke, a glupio jej bylo placic tylko za przyjaciólke.

— Dajcie spokój. Ja funduje.

I tak juz zostalo. Wszyscy sie do tego przyzwyczaili. Mama Gabrysi do biednych nie nalezala, do skapych zreszta tez nie. Razem z ojczymem prowadzili wlasne wydawnictwo. Poczatki byly ciezkie. Gabi rzadko wówczas widywala rodziców, wychowywana przez zmieniajace sie jak w kalejdoskopie opiekunki. Kiedy jednak zdecydowali sie zainwestowac w promocje jednego z debiutujacych autorów, szybko zdobyli popularnosc. Od pieciu lat byli szczesliwym malzenstwem i partnerami w dobrze prosperujacym biznesie.

Gabrysia kochala ich, ale czula sie w calej tej sytuacji okropnie zagubiona i samotna. Z jednej strony lubila te swoja alienacje, z drugiej miala swiadomosc, ze gdyby potrzebowala z kims pogadac, komus sie zwierzyc, to nie za bardzo ma z kim. Byla co prawda Karioka, ale ich przyjazn opierala sie na czyms zupelnie innym: na zdarzeniach z przeszlosci. I nie byly to wcale pozytywne doswiadczenia.

Gabi odpisala na pytanie Karioki „Dzisiaj shopping?” i polozyla sie na lózku. Wlozyla do uszu sluchawki, wlaczyla ulubiona muzyke i cofnela sie pamiecia o kilka lat. Dobrze wiedziala, ze z Karioka nie warto zadzierac. Potrafila byc nieobliczalna i bardzo niebezpieczna. Zemsta za nielojalnosc byla jej drugim imieniem. Sprawa Stasi Tomaszewskiej z pierwszej C byla przykladem „nielaski” królowej liceum i przestroga dla innych.

Gabrysia gleboko westchnela. Poczula, jak coraz mocniej otula ja smutek i osamotnienie. W domu panowala absolutna cisza, dziewczyna pozwolila wiec, by wypelnila ja muzyka. Dzwieki tanczyly w jej glowie. Powoli i delikatnie. W oczach Gabi blysnely lzy, choc tak naprawde nie wiedziala, dlaczego teraz placze. Miotaly nia sprzeczne uczucia: samotnosc, która tak bardzo lubila, toczyla w tej chwili walke z ta samotnoscia, której niekoniecznie pragnela. I to doprowadzalo ja do lez jeszcze bardziej.

„Czy tylko ja tak mam?”, myslala. „Czy tylko ja nie wiem, czego tak naprawde chce? Z czym jest mi dobrze, a z czym nie? Czy tylko ja jestem taka nienormalna? Wiem tylko, ze z cala pewnoscia jestem inna. Nie pasuje tu. Nie pasuje do tego swiata”.

Rozdzial 2

Gabi wyszla z przestronnego, nowoczesnego domu, gdzie kazdy szczegól podporzadkowano zasadom feng shui, i ruszyla na spotkanie z Karioka, Marcinem i paczka ich znajomych. W planie byl wypad do kina. Miala nadzieje, ze moze dzisiaj nie bedzie musiala nikomu stawiac biletów. Gdy byl z nimi Marcin, nigdy sie na to nie godzil. Marcin... Alez on sie jej podobal! Na sama mysl o spotkaniu z tym chlopakiem, chocby to byl wypad do kina cala paczka, czula mocniejsze bicie serca. Pod zadnym pozorem nie mogla jednak zdradzic, ze tak jest. Bo gdyby Karioka cokolwiek odkryla... Gabrysia na sama mysl az sie wzdrygnela.

— Brysia! — uslyszala glos przyjaciólki. — Nareszcie jestes!

— Hej — przywitala sie z nia i reszta przyjaciól.

— Mamy jeszcze sporo czasu do seansu — stwierdzil postawny blondyn o imieniu Kamil. — Moze skoczymy do Maka?

Wszyscy byli chetni. Zamówili burgery z frytkami i sosem. Gabrysia wziela dla siebie salatke. Odetchnela z ulga, gdy Marcin zaplacil za siebie i Karioke. Nie zwazajac na reszte ekipy, Gabi zaplacila za siebie. Podniosla na chwile glowe i napotkala wzrok Marcina. Przeszly ja ciarki, a serce wrecz zalomotalo w piersi. Ale natychmiast przywolala sie do porzadku.

„Nic takiego sie przeciez nie stalo”, powtarzala w myslach jak mantre. „Nic sie nie stalo. On tylko na mnie spojrzal”.

— Chcecie posluchac, co tym razem nawywijala moja kochana rodzicielka? — zaczal Marcin, a wszyscy zwrócili sie w jego strone. — Jechala do Rzeszowa autokarem, w nocy. Nie mogla doczekac sie postoju, a kierowca jechal i jechal, zatrzymujac sie na przystankach tylko na chwile.

— Siku jej sie zachcialo? — spytala Karioka. — Pewnie nie mogla wytrzymac — skwitowala z krzywym usmiechem.

— Gdzie tam! Moja mama to nalogowy palacz — odparl chlopak. — W koncu doczekala sie postoju. W tempie blyskawicy zalozyla buty i wyskoczyla z autokaru. Nagle poczula, ze krzywo jej sie stoi. Poczatkowo byla zdezorientowana. Okazalo sie, ze ma na nogach jeden but swój, a drugi jakiejs wspólpasazerki.

— Twoja mama zawsze wywinie jakis numer — zasmiala sie dziewczyna, na która wszyscy wolali Ruda. Gabi nie miala pojecia, jak naprawde ma na imie.

— Wrócila wiec szybko do autobusu — ciagnal Marcin. — Patrzy, a wspólpasazerka na czworakach szuka swojego buta pod fotelem.

Wszyscy zaczeli sie smiac. Gabi uwielbiala, jak opowiadal te swoje historie. No i mogla wtedy bezkarnie na niego patrzec, nie wzbudzajac podejrzen Karioki, wsciekle o chlopaka zazdrosnej.

— Sluchajcie, film zaraz sie zacznie — zauwazyla Ruda.

Ruszyli wiec z miejsca i weszli do sali kinowej. Gdy zajeli swoje fotele, tak sie jakos zlozylo, ze Gabrysia znalazla sie obok Marcina. Z jego drugiej strony usiadla oczywiscie Karioka. Rozpoczal sie seans. Dobrze, ze na sali bylo ciemno, bo serce Gabrysi tluklo sie jak oszalale. Za nic w swiecie nie mogla skupic sie na filmie. Czula, jak cale jej cialo drzy z emocji. W zoladku znów pojawil sie rollercoaster. Tym razem byl zarówno niepokojacy, jak i troche przyjemny. Dziewczyna wstrzymala oddech, jakby bala sie, ze wszyscy uslysza, jak bardzo wali jej serce. Nie chciala, zeby domyslil sie tego Marcin, a juz w ogóle — Karioka.

„Skup sie na filmie, skup sie na filmie!”, zaczela powtarzac sobie dotad, az w koncu podzialalo...

Po skonczonym seansie wszyscy rozeszli sie do domów. Gabrysia wracala sama. Szla szeroka, oswietlona ulica, gdy nagle dobiegl ja miekki, meski glos:

— Gabi!

Zatrzymala sie i spojrzala za siebie.

— Marcin? Co ty tu robisz? — wydukala z wyraznym trudem, bo znów miala problem ze zlapaniem oddechu. — Gdzie Karioka?

— Odprowadzilem ja do domu, a teraz pedze do kumpla. Siadl mu laptop, a potrzebuje go migiem naprawic. No i lece mu na ratunek.

— Znasz sie na tym? — spytala Gabi, nie bardzo wiedzac, co mialaby odpowiedziec.

— Mhm, calkiem dobrze — odpowiedzial, usmiechajac sie lobuzersko.

— Skromny jestes — skwitowala z przekasem, próbujac jednoczesnie uspokoic oddech.

Pomyslala, ze prawie nic nie wie o tym chlopaku, a mimo tego sie w nim podkochuje. Karioka nic jej nie mówila ani o jego zainteresowaniach, ani nawet o tym, do jakiej chodzi szkoly. Jesli juz cos wspominala, to tylko tyle, ze gdzies byli albo ze cos od Marcina dostala.

— Karioka mówila, ze mieszkasz w tej okolicy. Podobno w jakiejs wypasionej willi — odezwal sie chlopak.

— A to ma jakies znaczenie, czy jest wypasiona, czy nie? — spytala zaczepnie.

— Dla mnie zadnego. Powtórzylem tylko slowa Karioki — odpowiedzial. — Mieszkasz tylko z rodzicami, czy masz jakies rodzenstwo?

— Jestem jedynaczka. Mieszkam z mama i z ojczymem.

— Zawsze ciekawilo mnie, jak to jest miec ojczyma albo macoche — powiedzial po chwili.

— Pewnie róznie. — Wzruszyla ramionami. — Kazda sytuacja jest inna.

— A twoja?

— Piotr jest spoko — odparla. — Wysportowany, przystojny, zbliza sie do czterdziestki. Codziennie przed praca o szóstej rano jezdzi na basen, a w weekendy na silownie.

Sluchal w milczeniu, postanowila wiec opowiadac dalej.

— W naszej rodzinie to on najbardziej przestrzega diety. Od kilku lat jest weganinem.

— Ty tez jestes weganka? — spytal, wyraznie zainteresowany.

— Nie — rozesmiala sie Gabrysia. — Piotr je to, czego ja najbardziej nie lubie. Jarmuz, awokado, szpinak, mleko sojowe, hummus, czy jak to sie tam nazywa, no i pelno past warzywnych.

— Jestes tak chuda, ze wygladasz, jakbys tez byla na tej weganskiej diecie — odparl chlopak, przygladajac sie jej uwaznie.

Momentalnie poczula, ze cala sie czerwieni. Dobrze, ze na dworze bylo ciemno, miala wiec nadzieje, ze Marcin tego nie zauwazy.

— Jak sie uklada miedzy wami? — pytal dalej.

Pomyslala, ze komus innemu nie opowiadalaby o swojej rodzinie z taka wylewnoscia, ale przeciez to nie byl ktos, to byl Marcin.

— Jak mówilam: Piotr jest calkiem spoko. Kocha moja mame, dba o nas obie. Niczego nam nie brakuje — zaczela z namyslem. — Zawsze mamy pelna lodówke, wie nawet, jaka herbate lubie najbardziej, ale... — urwala, zamyslajac sie na chwile.

— Ale co?

— No wiesz... Panuje miedzy nami taka dziwna atmosfera — przerwala na moment, próbujac zebrac mysli. — Brakuje nam chyba takiego luzu i swobody, jak miedzy ojcem a córka. Zawsze po kilku minutach rozmowy Piotr wymiguje sie praca, a ja tak naprawde nie za wiele mam mu do powiedzenia — wyznala, dodajac szybko: — Nie jest jednak tak zle, moglo przeciez byc gorzej. Mógl mnie znienawidzic czy cos. No i rodzice calymi dniami pracuja, widzimy sie wlasciwie tylko rano, przy sniadaniu. I póznym wieczorem.

Byla zdumiona wlasna szczeroscia. Chyba nigdy nikomu tyle o sobie nie opowiedziala.

— Moge ci zadac jeszcze jedno pytanie? — rzekl Marcin, wpatrujac sie uwaznie w jej twarz, na co poczula w srodku cieplo i drzenie. — Jesli nie chcesz, nie odpowiadaj. Nie pytam ze wscibstwa. Po prostu ciekawia mnie takie historie.

— Pewnie. Pytaj — odpowiedziala, z trudem przelykajac sline.

— Co z twoim biologicznym tata?

— On... Podobno porzucil nas, mame i mnie, zaraz po moim urodzeniu — wyrzucila z siebie jak z karabinu, na jednym wydechu.

— Przepraszam — szybko odparl Marcin. — Nie chcialem sprawic ci przykrosci.

— Spoko. — Wzruszyla ramionami z udawana obojetnoscia. — Nic sie nie stalo. O, tutaj mieszkam — dodala, zatrzymujac sie przed swoim domem.

— No to co, to na razie? — Marcin stanal równiez i przygladal jej sie dluzsza chwile. — Do nastepnego spotkania — dodal i nieoczekiwanie cmoknal ja w policzek, po czym odwrócil sie na piecie i poszedl w swoja strone.

Bylo to niby takie zwyczajne, takie kumpelskie, ale Gabrysia o malo co nie zemdlala. Z wrazenia miala nawet problem z wystukaniem kodu dostepu na wideofonie. Patrzyla ukradkiem za odchodzacym Marcinem dotad, az jego postac rozplynela sie w ciemnosci.

Moze powinna go zatrzymac? Poprosic, by nic nie mówil Karioce — a juz na pewno nie o tym, ze sie spotkali i rozmawiali? Ze sie mu zwierzala? Jesli Karioka sie dowie, z pewnoscia zacznie sie mscic! Byla o Marcina taka zazdrosna... Z drugiej strony — przeciez Gabrysia niczego zlego nie zrobila! Po prostu zwyczajnie ze soba rozmawiali!

„To dlaczego czuje sie teraz winna?”, pomyslala, dziwiac sie sama sobie. „Spokojnie, dziewczyno, moze Marcin nic Karioce nie powie”, uspokajala sie w myslach.

Miala taka nadzieje, ale i tak bardzo sie bala. Postanowila, ze na wszelki wypadek wkupi sie w laski przyjaciólki, zaprosi ja jutro do Maka albo na jakis shopping i zaplaci za nie obie. Powie, ze niby dostala premie od rodziców za dobre oceny w szkole albo cos...

Tak, plan byl niezly, gdyby nie jeden drobny szczegól: jej karta kredytowa byla zupelnie pusta.

— Czesc, mamo! — zawolala Gabi od progu. — Ty juz w domu? — zdziwila sie.

— Czesc, córciu — odparla Anna Kownacka, matka Gabrieli. — Postanowilam chociaz raz w zyciu porzadnie sie wyspac — dodala.

Uwadze dziewczyny nie uszlo to, ze mama wygladala na bardzo zmeczona. Miala podkrazone oczy i blada twarz. W reku trzymala kieliszek czerwonego wina.

— Jak film? — zagaila.

— W porzadku — odparla lakonicznie Gabrysia. — Ja tez zaraz biore prysznic i ide spac. Dobranoc, mamo.

— Dobranoc.

Lezac juz w lózku, pomyslala, ze w sumie wlasnie nadarza sie odpowiednia okazja. Nie mogla poprosic rodziców o gotówke, gdyz niedawno dostala spore kieszonkowe. Jesli wiec chciala przekupic Karioke, musiala podebrac pare stówek z portfela mamy. Robila tak juz wiele razy, chociaz pózniej zabijaly ja wyrzuty sumienia i wstyd. Zawsze po takiej akcji dlugo plakala, obiecujac sobie w duchu, ze odda wszystko co do zlotówki. Kiedys. Moze po wakacjach?

Raz przyznala sie nawet Karioce do takich rzeczy, ale na przyjaciólce nie zrobilo to wiekszego wrazenia. Wzruszyla obojetnie ramionami i rzucila: „Twoi starzy maja tyle kasy, ze i tak nic nie zauwaza”, co nie do konca bylo prawda. Mama juz kilkakrotnie pytala Gabrysie, czy nie brala czegos z jej portfela, bo jest raczej pewna, ze miala wiecej pieniedzy. Gabi natychmiast zaprzeczala, wiec pani Kownacka przechodzila nad tym do porzadku dziennego. Nie przyszlo jej nawet do glowy, ze ukochana córeczka... no cóz, kradnie. Po prostu kradnie. Bo jak inaczej to nazwac?

Dziewczyna odczekala jeszcze pól godziny, chcac miec pewnosc, ze mama zasnie. Wiedziala, ze Piotra nie ma w domu, bo na podjezdzie stal tylko jeden samochód. Podniosla sie bez szmeru. Nie wkladala nic na stopy, aby jej kroki byly jak najcichsze. Na palcach podeszla do drzwi i powoli je otworzyla. Czula, ze serce zaczyna jej walic, ale zupelnie inaczej, niz na widok Marcina.

Teraz jeszcze kilka kroków korytarzem w strone sypialni rodziców. Pokonala kolejne drzwi. Wziela do reki stojaca na komodzie torebke. Cos potracila. Lezaca w lózku kobieta poruszyla sie niespokojnie. Gabi zamarla w bezruchu.

Gdy matka znów zaczela miarowo oddychac, dziewczyna wyszla z torebka na korytarz. Pospiesznie wyjela portfel i dwa banknoty stuzlotowe. Bylo ich tam znacznie wiecej, byla wiec i nadzieja, ze matka po przebudzeniu niczego nie zauwazy. W tym momencie uslyszala dzwiek otwierajacej sie bramy. O cholera, Piotr wrócil do domu! Trzeba sie pospieszyc!

Blyskawicznie schowala portfel, wslizgnela sie do pokoju matki i odstawila torebke na miejsce. Pospiesznie zamknela drzwi, po czym uciekla do swojego pokoju. Momentalnie wskoczyla do lózka i nakryla sie koldra az pod sama brode, trzesac sie na calym ciele. „Uspokój sie, uspokój!”, zaczela powtarzac w duchu. Piotr mial w zwyczaju przed snem sprawdzac, czy wszystko u niej w porzadku. Pukal cichutko, a gdy nie odpowiadala, uchylal lekko drzwi. Tak bylo i tym razem. Gdy odszedl i Gabrysia miala pewnosc, ze juz nie wróci, odetchnela gleboko, a potem... zaczela cicho plakac, czujac narastajace wyrzuty sumienia i palacy wstyd.

Koniec wersji demonstracyjnej.

NIEPOKORNI

CHLOPAK ZNIKAD

DZIEWCZYNA Z OGRODU

TYCH DWOJE

RANCZO FANTAZJA

DROGA W NIEZNANE

NOWE PRZYJAZNIE

KRÓLOWA SNIEGU

KLUB FANEK W.M.

OLIWIA

ALICJA

MILKA