Edgar Allan Poe
Leonid Andrejew

Cień

przekł. Barbara Beaupré

Redaktor Przemysław Musiałowski

Tłumacz Przemysław Musiałowski

Projektant okładki Przemysław Musiałowski

Tłumacz Barbara Beaupré

© Edgar Allan Poe, 2020

© Leonid Andrejew, 2020

© Przemysław Musiałowski, tłumaczenie, 2020

© Przemysław Musiałowski, projekt okładki, 2020

© Barbara Beaupré, tłumaczenie, 2020

Jedno z klasycznych opowiadań amerykańskiego prozaika w mniej znanym przekładzie Barbary Beaupré.

W tomiku dodatkowo „Trzy noce” autorstwa rosyjskiego pisarza Leonida Andrejewa, nazywanego „rosyjskim Edgarem Allanem Poe”, oraz dwa wiersze dobrane tematycznie do treści prezentowanych opowiadań.

Na nowo zredagowana i odświeżona Wielka Klasyka Literatury Amerykańskiej.

ISBN 978-83-8221-229-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Tekst na podstawie:

„Kruk. Wybór poezyj”, Drukarnia „Głosu Narodu”, Kraków 1910, s. 47.

© Copyright by Przemysław Musiałowski 2020

Wszystkie prawa zastrzeżone

Wydanie I

Przekład: Barbara Beaupré

Projekt graficzny i opracowanie: Przemysław Musiałowski

Darmowe fonty:

Beau (Pixel Surplus), Fancy Card Text (1001 Free Fonts),

Angelican Font (1001 Free Fonts)

© Copyright by Przemysław Musiałowski 2020

UWAGA:

Niniejsza pozycja jest przeznaczona tylko i wyłącznie do użytku domowego.

Niniejsza wersja tekstu, zredagowana i porównana z oryginałem angielskim, NIE NALEŻY do DOMENY PUBLICZNEJ.

Rozpowszechnianie treści niniejszej publikacji, jej fragmentów, ze szczególnym uwzględnieniem rozpowszechniania na portalach CHOMIKUJ, SCRIBD i DOCER, jest nielegalne.

CIEŃ

Wy, którzy mnie czytacie, przebywacie jeszcze pomiędzy żyjącymi, lecz ja, który to piszę, będę już wówczas od dawna mieszkańcem krainy cieni. Bo zaprawdę dziwne rzeczy nadejdą, wiele tajemnic odsłoniętych zostanie i wiele, wiele upłynie wieków, zanim wzrok ludzki spocznie na tych zapiskach. A z tych, którzy je odczytają, jedni nie uwierzą, inni wątpić będą, a niewielu tylko znajdzie przedmiot rozmyślań w wyrazach skreślonych dziś przeze mnie na tych tabliczkach żelaznym stylusem.

Rok ten był rokiem przerażeń, rokiem uczuć silniej napiętych niż przerażenie samo, dla których nie ma nazwy na ziemi. Albowiem wiele dziwów i znaków ukazało się ze wszech stron na ziemi i na morzu, a zaraza szeroko rozpostarła swe czarne skrzydła. Wiadomym też było ludziom uczonym w gwiazdach, że oblicze niebios przybrało złowróżbną postać, a i dla mnie, Greka Oinosa, nie było tajemnicą, że wkraczamy w powracający co siedemset dziewięćdziesiąt cztery lata okres, w którym, przy wejściu w konstelację Byka, planeta Jowisz zetknąć się musi z czerwonym pierścieniem Saturna. Szczególniejszy ten nastrój nieba wywierał, jak się zdaje, potężny wpływ nie tylko na materialny glob ziemski, ale i na stan dusz, umysłów i na kierunek myśli ludzkich.

Pewnej nocy znajdowało się nas siedmiu w jednej z komnat wytwornego pałacu, wznoszącego się w posępnym mieście Ptolemais[1].

Siedzieliśmy przy nalanych czarach, wypełnionych po brzegi purpurowym winem Chios. Do komnaty naszej prowadziło jedno tylko wejście przez wysokie spiżowe drzwi, bardzo pięknie ukształtowane i wyrzeźbione przez artystycznego mistrza Korinosa. Drzwi te były prawdziwym arcydziełem, a zamykały się od wewnątrz. Ściany i okna melancholijnej tej komnaty przysłonięte były czarnymi draperiami, przez które dojrzeć nie było można gwiazd złowróżbnych ani bladego księżyca, ani też posępnych śmiercią wyludnionych ulic. Mimo to nie mogliśmy wygnać spomiędzy siebie wspomnienia i przeczucia wiszącej nad nami klęski. Było coś dokoła i obok nas, z czego nie umiem zdać sobie jasno sprawy, cośmy jednak dokładnie odczuwali. Rzeczy materialne i abstrakcyjne: ciężkość atmosfery, duszność i niepokój dławiący, a przede wszystkim ów stan przykry i niemal groźny, w jaki wpadają ludzie nerwowi, gdy zmysły ich ostro podniecone działają z całą siłą żywotną, a władze rozumu pozostają w stanie odrętwienia i martwoty. Śmiertelny jakiś ciężar przygniatał nas, tłocząc brzemieniem swym członki nasze, sprzęty stojące w komnacie, czary pełne wina, któreśmy wciąż wychylali. I wszystko zdawało się upadać obezwładnione pod gniotącym tym ciężarem z wyjątkiem chyba siedmiu płomyków strzelających z siedmiu lamp żelaznych, które przyświecały naszej biesiadzie. Płomyki owe, wydłużając się w cienkie świetlane niteczki, płonęły nieruchome i blade, a pod wpływem ich blasku okrągły stół hebanowy, przy którym siedzieliśmy, zdawał się być gładkim zwierciadłem, zaś każdy z obecnych podziwiać w nim mógł odbicie własnej bladości i posępny niepokój wyzierający z oczu swych współbiesiadników.

Mimo to wybuchaliśmy często głośnym śmiechem, weseląc się po swojemu i śpiewając gorączkowo pieśni Anakreonta, które są samym szałem, i spełniając obfite czary, jakkolwiek wino w nich zawarte przypominało nam purpurę krwi.

[1] Ptolemaida albo Ptolemais — starożytne miasto położone w Cyrenajce, w północno-wschodniej części Libii.

[2] https://www.eapoe.org/works/mabbott/tom2t021.htm

[1] https://archive.org/details/worksoflateedgar02poee/page/292/mode/1up

[1] Dzieła L. Andrejewa podobne tematycznie do dzieł E. A. Poego to m.in. „Czarne maski”, „Czerwony śmiech”, „Car-Głód”, „Kłamstwo”, „On”, „Śmiech”.

[1] https://archive.org/stream/whenkingloseshi00andrgoog?ref=ol#page/n14/mode/1up

[1] L. Andrejew, „Śmierć Gulliwera”, przeł. J. Pański, Czytelnik, Warszawa 1975, s. 7.

[2] Patrz: «Книга о Леониде Андрееве. Воспоминания». Берлин; Пб.; М.: Изд-во З. И. Гржебина, 1922.

[3] Jak pisze wnuczka pisarza, O. A. Carlisle (Visions: Stories and Photographs by Leonid Andreyev, Harcourt Brace Jovanovich, Orlando 1987, s. 26), na krótko przed śmiercią Andrejewa, w domu Andrejewów w Finlandii zjawił się wysłannik Maksyma Gorkiego, który zaproponował Andrejewowi dwa miliony rubli w zamian za ideologiczne popieranie partii bolszewickiej Włodzimierza Lenina. Leonid Andrejew odmówił jednak przyjęcia oferowanej sumy [przyp. tłum.].

[4] https://weirdfictionreview.com/2013/10/an-introduction-to-leonid-andreyev/

[5] Leonid Andrejew jest uznawany za ostatniego z wielkich pisarzy przedrewolucyjnej Rosji oraz za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli Srebrnego Wieku (1880—1917).

[6] Sidney D. Braun, “Sources and Psychology of Sartre’s „Le Mur,”” Criticism 7 (1965), s. 45.

[1] https://weirdfictionreview.com/2013/10/an-introduction-to-leonid-andreyev/

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.